David Leo Diamond (July 9, 1915 – June 13, 2005) was an American composer of classical music. He is considered one of the preeminent American composers of his generation. Many of his works are tonal or modestly modal. His early compositions are typically triadic, often with widely spaced harmonies, giving them a distinctly American tone, but some of his works are consciously French in style. His later style became more chromatic.

Life and career
He was born in Rochester, New York, and studied at the Cleveland Institute of Music and the Eastman School of Music under Bernard Rogers, also receiving lessons from Roger Sessions in New York City and Nadia Boulanger in Paris. He won a number of awards including three Guggenheim Fellowships.

Diamond's most popular piece is Rounds (1944) for string orchestra. Among his other works are eleven symphonies (the last in 1993), concertos including three for violin, eleven string quartets, music for wind ensemble, other chamber music, piano pieces and vocal music.

He composed the musical theme heard on the CBS Radio Network broadcast Hear It Now (1950–51) and its TV successor, See It Now (1951–58).

Diamond was named honorary composer-in-residence of the Seattle Symphony. He was a longtime member of the Juilliard School faculty, his notable students including Alan Belkin, Robert Black, Kenneth Fuchs, Albert Glinsky, Daron Hagen, Adolphus Hailstork, Anthony Iannaccone, Philip Lasser, Lowell Liebermann, Alasdair MacLean, Charles Strouse, Francis Thorne, Kendall Durelle Briggs and Eric Whitacre. Diamond is also credited with advising Glenn Gould on his mid-career work, most notably his String Quartet, Op. 1.

In 1995, he was awarded the National Medal of Arts. In 1991 he was awarded the Edward MacDowell Medal.

Diamond was openly gay long before it was socially acceptable, and believed his career was slowed by homophobia and antisemitism. According to an obituary in The Guardian however, "He enjoyed enormous success in the 1940s and early '50s with champions that included Koussevitzky, Bernstein, Munch, Ormandy and Mitropoulos but, in the 1960s and '70s, the serial and modernist schools pushed him into the shadows." The New York Times similarly referred to Diamond as "a major American composer whose early brilliance in the 1940s was eclipsed by the dominance of atonal music... He was part of what some considered a forgotten generation of great American symphonists, including Howard Hanson, Roy Harris, William Schuman, Walter Piston and Peter Mennin." The New York Times also suggested that Diamond's career troubles may have also been caused by his "difficult personality... he said in the 1990 interview, 'I was a highly emotional young man, very honest in my behavior, and I would say things in public that would cause a scene between me and, for instance, a conductor.'"

In 2005, Diamond died at his home in Brighton, Monroe County, New York, from heart failure.

Works

Ballet
TOM (1936)

Orchestra
Early discarded symphonies (No. 1 from 1933, No. 2 from 1935)
Symphony No. 1 (1940)
Symphony No. 2 (1942–1943)
Symphony No. 3 (1945)
Symphony No. 4 (1945)
Symphony No. 5 (1947–1964)
Symphony No. 6 (1951)
Symphony No. 7 (1957)
Symphony No. 8 (1958–1960)
Symphony No. 9 (1985)
Symphony No. 10 (1987/2000)
Symphony No. 11 (1989–1991)
Concerto for Small Orchestra (1940)
Psalm (1936)
Elegy in Memory of Ravel (1937)
Rounds for String Orchestra (1944)
Concert Piece for large orchestra (1939)
Timon of Athens - A Portrait After Shakespeare (1955)
Music for chamber orchestra
Overture
Heroic Piece
The Enormous Room (1948)
The World of Paul Klee

Concertante
Violin Concerto No. 1 (1937)
Concerto for Small Orchestra (1940)
Violin Concerto No. 2 (1947)
Violin Concerto No. 3 (1976)
Flute Concerto (1986)
Concerto for String Quartet and Orchestra (1996)
Piano Concerto
Piano Concertino
Cello Concerto
Kaddish for cello and orchestra (1987)
Romeo and Juliet (1947)
Incidental music for Romeo and Juliet (1951)

Wind ensemble
Tantivy (1988)
Hearts Music (1989)

Chamber music
String Quartet No. 1 (1940)
String Quartet No. 2 (1943–1944)
String Quartet No. 3 (1946)
String Quartet No. 4 (1951)
String Quartet No. 5 (1960)
String Quartet No. 6 (1962)
String Quartet No. 7 (1963)
String Quartet No. 8 (1964)
String Quartet No. 9 (1965–1968)
String Quartet No. 10 (1966)
Concerto for String Quartet (1936)
String Trio (1937)
Quintet for Flute, Piano and String Trio (1937)
Quartet for Piano and String Trio (1936/67)
Partita for Oboe, Bassoon, and Piano (1935)
Quintet for Clarinet, 2 Violas and 2 Cellos (1950)
Piano Trio (1951)
Wind Quintet (1958)
Night Music, for Accordion and String Quartet (1961)
Piano Quartet (1937 rev. 1967)
Sonata for Violin and Piano No. 1 (1943-6)
Sonata for Violin and Piano No. 2 (1981)
Canticle for Violin and Piano (1946)
Perpetual Motion for Violin and Piano (1946)
Chaconne for Violin and Piano (1948)
Sonata for Solo Violin
Sonata for Cello and Piano No. 1
Sonata for Cello and Piano No. 2 (1987)
Sonata for Solo cello
Concert Piece for Horn and String Trio (1978)
Concert Piece for Flute and Harp (1989)
Concert Piece for Viola and Piano (1994–95)
Concerto for Two Solo Pianos (1942)
Alto Saxophone Sonata
Nonet for Strings
Sonatina for Accordion

Piano
Piano Sonata No. 1 (1947)
Piano Sonata No. 2 (1971)
Piano Sonatina No. 1 (1935)
Piano Sonatina No. 2 (1987)
Prelude and Fugue No. 1 in C major
Prelude and Fugue No. 2 in C minor (1939)
Prelude and Fugue No. 3 in E minor
Prelude and Fugue No. 4 in C-sharp minor (1939)
Prelude, Fantasy and Fugue (1983)
A Myriologue (1935; rev. 1969)
Gambit (1967)
Tomb of Melville (1950)
8 Piano Pieces
Album for the Young
Two Barcarolles (1993)

Vocal
David Mourns for Absalom (1946); text from II Samuel 18:33
 Vocalises for soprano and viola (1935, revised 1956)
This Sacred Ground for solo baritone, choir, children's choir and orchestra (1962)
Prayer for Peace for choir
Many songs for solo voice with piano

References

 "Dark Years And Difficult Questions". Essay by Diamond in Berman, P. L. (1989), The Courage To Grow Old (p. 83-88). New York, NY: Ballantine Books.

External links
 Profile, works, discography at Peermusic Classical

 The Official David Diamond Website created by The Estate of David L. Diamond
 Interview with David Diamond, October 18, 1990

20th-century classical composers
American classical composers
American male classical composers
Jewish American classical composers
Cleveland Institute of Music alumni
Eastman School of Music alumni
LGBT classical composers
Gay Jews
American gay musicians
American LGBT composers
LGBT people from New York (state)
Gay composers
Members of the American Academy of Arts and Letters
Musicians from Rochester, New York
Pupils of Bernard Rogers
Pupils of Roger Sessions
United States National Medal of Arts recipients
2005 deaths
1915 births
People from Brighton, Monroe County, New York
20th-century American composers
Classical musicians from New York (state)
20th-century American male musicians
20th-century American Jews
21st-century American Jews
Cedille Records artists
20th-century American LGBT people
21st-century American LGBT people

David Diamond (composer)


Proba de schi acrobatic, schi slopestyle  feminin de la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 de la Pyeongchang, Coreea de Sud a avut loc pe 17 februarie 2018 la Pheonix Snow Park.

Program
Orele sunt orele Coreei de Sud (ora României + 7 ore).

Calificări
 C — calificată pentru finală
Proba va avea loc pe 17 februarie și va începe la ora 10:00.

Finala
Proba a avea loc pe 17 februarie și va începe la ora 13:56.

Referințe

Schi acrobatic la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018

Schi acrobatic la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 - schi slopestyle (feminin)


La Claas Super est un modèle de moissonneuse-batteuse tractée produit par l'entreprise allemande Claas.

Bénéficiant à plusieurs reprises d'améliorations, la machine est fabriquée à plus de  dans l'usine d'Harsewinkel entre 1946 et 1978.

Historique

C'est en 1936 que Claas construit dans l'usine d'Harsewinkel sa première moissonneuse-batteuse tractée, la MBD (Mäh Drescher Binder pour « moissonneuse-batteuse-lieuse »). Cette machine possède un batteur et des secoueurs transversaux, ce qui limite la longueur des secoueurs pour des raisons d'encombrement.

Dix ans plus tard, une nouvelle machine est présentée, la Claas Super, toujours tractée et dont les secoueurs sont désormais longitudinaux, plus longs et plus efficaces.  La barre de coupe latérale est facilement repliable, ce qui facilite le transport. Cette moissonneuse-batteuse rencontre un énorme succès. Elle évolue progressivement en Super 500 plus performante en 1955 puis en Super 500 automatic en 1969 lorsque certaines commandes deviennent hydrauliques. La production ne cesse qu'en 1978 ; plus de  sont produites et vendues sur tous les continents.

Parallèlement, entre 1953 et 1978; Claas développe un modèle de plus petite capacité, la Super Junior puis Super Junior automatic.

Caractéristiques

La Claas Super est une moissonneuse-batteuse tractée dont le corps se situe dans l'alignement du tracteur et la barre de coupe déportée. Cette disposition procure un bon équilibre et une bonne manœuvrabilité à l'attelage mais oblige à rouler dans la récolte à l'entame d'une parcelle. La largeur de coupe varie de , cette dernière possibilité étant réservée aux cultures extensives.

Le mécanisme de la machine est actionné par la prise de force du tracteur mais, dans les années 1950, certains d'entre eux n'en disposant pas ou étant de puissance trop faible (inférieure à ), un moteur auxiliaire, essence ou Diesel) monté sur la machine est proposé en option.

Les premiers millésimes sont fabriqués de série avec un trieur à grains et une plateforme d'ensachage, la trémie pour la récolte en vrac étant une option. Au fur et à mesure des millésimes et de l'évolution des pratiques agricoles, c'est la trémie qui devient la norme. De la même manière, la presse à paille montée à l'arrière de la machine est rapidement abandonnée ; elle génère trop de pannes.

La principale évolution de la Claas Super automatic est la commande hydraulique de la hauteur de coupe et de la position des rabatteurs.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Moissonneuse-batteuse

Claas Super


කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ යනු විජයරාජසිංහගේ බිරිඳගේ වැඩිමහල් සහෝදරයාය. ඔහු පැමිණියේ 'මදුරෙයි' නගරයෙනි. ඔහු සිහසුනට උරුමකම් ලැබූ තවත් මස්සිනා කෙනෙකු වූයේ එපරිද්දෙනි. එමෙන්ම ඔහු දකුණු ඉන්දීය රජ පෙළපතේ දෙවැන්නාය. කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ ඔහුගේ මස්සිනාගෙන් පසු රජු බවට පත් වන විට සියුමැලි තරුණයෙකි. ඔහුට සිහසුනේ උරුමය ලැබුණේ 1751 වර්ෂයේදී ය.

ඔහුගේ පාලන යුගයේ මුල් කාලය, කැප කළේ සාහිත්‍යය සහ ආගමික කටයුතුවල අභිවෘද්ධිය පිණිසයි. ලන්දේසීන්ගේ ද උදව් ලබාගෙන බුද්ධාගමේ දියුණුව සඳහා සියමෙන් (තායිලන්තයෙන්) භික්ෂූන් වහන්සේලා ගෙන්වා ගත්තේය. මහනුවර රජමහා විහාරය (ගංගාරාමය) තැනවූයේය. දන්ත ධාතුන් වහන්සේ උදෙසා දැනට දක්නට තිබෙන ඇතුළු විහාරයක් ද තනවා සිව්වැනි වික්‍රමබාහු රජුගේ සිට ඔහුගේ රාජ්‍ය කාලය දක්වා මහාවංශයේ විස්තරය සම්පූර්ණ කිරිමට ද කටයුතු යෙදුවේය.

ලන්දේසි බලකොටුවලට පහර දීම
1761 දී කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජතුමා මාතර, කටුවන, තංගල්ල, මාරකඩේ සහ ඌරුබොක්ක යනාදී ස්ථානවල පිහිටි ලන්දේසි බලකොටු සහ මුර පලවල්වලට පහර දී ඒවා විනාශ කොට ලන්දේසීන් ඝාතනය කළේය. යටත් වූ අය සිර ගත කළහ.

මෙම අවමානයට පළිගැනීමක් වශයෙන් නව ආණ්ඩුකාරයා ලෙස පත් වී පැමිණි වැන් එක්, මහනුවරට පහර දීම සඳහා කඩිනමින් සැළසුම් කළේය. එහෙත් ආරක්ෂක උපක්‍රම සහ සේනාවන්ගේ දුර්වලත්වය හේතුවෙන් ආක්‍රමණය සාර්ථක නොවීය. නැවතත් ඔව්හු 1764 දී සහ 1765 දී ද පහර දුන්හ. 1763 වර්ෂයේ මුල ලන්දේසීහු තමන්ගේ බලය තහවුරුකර ගැනීමේ පමණක් යෙදී සිටි අතර ඔවුන් යටත් කර ගත් ප්‍රදේශවලින් උඩරට වැසියන් ක්‍රමයෙන් පලවා හරිමින් සිටියහ. 1763 වර්ෂය පුරා දිගටම සාමය අපේක්ෂා කරමින් රජතුමා ඔහුගේ නියෝජිතයින් ලන්දේසීන් වෙත යැව්වේ කොන්දේසි සාකච්ඡා කිරීම සඳහාය. රජු විසින් තුන් කෝරළය, හතර කෝරළය සහ හත් කෝරළය සහ පුත්තලම පවරා දී මුහුදු බඩ පෙදෙස් සම්පූර්ණයෙන්ම භාර දෙනු ඇතැයි ලන්දේසි ආණ්ඩුකාරයා බලාපොරොත්තු විය. එහෙත් රජතුමා මෙම ඉල්ලිම්වලට එකඟ කරවා ගත නොහැකි විය. ඔහුගේ රාජ්‍යයේ ස්වාධීනත්වයට හානිවන කිසිවක් කිරිමට රජු එකඟ නොවීය. රජු එකඟත්වයට පැමිණීම හිතා මතාම ප්‍රමාද කළේය. එසේ කළේ මදුරාසියේ සිටි ඉංග්‍රීසීන්ගේ උදව් ලැබේ යයි බලාපොරොත්තුවෙනි. 1762 දී ඔහු ඒ සම්බන්ධයෙන් ජෝන් පයිබස් සමග සාකාච්ඡා සහ අදහස් හුවමාරු කරගෙන තිබුණේය.

මේවාද බලන්න
 මහනුවර රාජධානිය
 ශ්‍රී ලාංකීය ඉතිහාසය
 සිංහලේ රාජාවලිය

බාහිර සබැඳි
 ගලගොඩ අදිකාරම් - කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජුගේ අග්‍රාමාත්‍ය

ලාංකික සිංහලයෝ
සිංහලේ රජවරු
රජවරු
චරිත කතා
ශ්‍රී ලංකාවේ රජවරු

කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජ


Masayori "Masi" Oka (d. 27 Aralık, 1974) Japon asıllı sinema sanatçısı ve dijital efekt uzmanı. Pek çok yapımda oyuncu ve efekt uzmanı olarak görev aldı. En son NBC'nin Heroes adlı dizisinde Hiro Nakamura rolü ile kendini gösterdi. Tokyo doğumlu sanatçı altı yaşından beri Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşamaktadır.

1997 yılında Brown Üniversitesi'nden Bilgisayar ve Matematik Bölümünden mezun oldu ve George Lucas'ın sinema sektörüne efekt sağlayan şirketinde çalışmaya başladı. Bu şirket ile aralarında Yıldız Savaşları ve Karayip Korsanları'nın da bulunduğu bazı filmlere destek sağladı.

2006 - Saturn Ödülü En İyi Yardımcı oyuncu ödülüne layık görüldü.

2007 - 64. Altın Küre ve 59. Primetime Emmy Ödülleri'ne Heroes dizisindeki Hiro Nakamura rolü ile "en iyi yardımcı oyuncu" dalında aday gösterildi.

Dış bağlantılar

1974 doğumlular
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Yaşayan insanlar
20. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
Amerikalı kendokalar
Brown Üniversitesinde öğrenim görenler
Industrial Light & Magic kişileri
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Japon göçmenler
Japon erkek sinema oyuncuları
Özel efektçiler

Masi Oka


Grjótagjá es una cueva de lava pequeña en el país europeo de Islandia, cerca del lago Mývatn, esta posee un baño termal dentro.

En el  Jón Markusson vivió allí y utilizó la cueva para bañarse. Hasta la década de 1970 Grjótagjá era una zona de baño popular. Sin embargo, durante las erupciones producidas entre 1975 y 1984 la temperatura del agua subió a más de 50 °C. Aunque la temperatura poco a poco va disminuyendo y ha caído por debajo de 50 °C  de nuevo, el tomar un baño ahí aún no es posible. La cueva de lava cerca de Stóragjá está siendo utilizada como una zona de baño alternativa.

Véase también
Geografía de Islandia
Geografía de Europa

Referencias

Cuevas de Islandia

Grjótagjá


Claudia Martini, née le  à Munich (Allemagne), est une actrice autrichienne.

Biographie

Après une formation de comédienne et l'obtention de son diplôme à Vienne, Claudia Martini travaille comme comédienne dans les théâtres de Bâle, Berlin, Moscou, Ulm, Salzbourg, Zurich, Klagenfurt et Vienne depuis 1979. Elle apparaît également dans l'émission Martini meets Marlene, dans laquelle elle interprète des chansons de Marlene Dietrich.

Claudia Martini est membre de l'Académie autrichienne du cinéma depuis juin 2010.

Filmographie partielle

Au cinéma
 1987 : Vergiss Sneider de Götz Spielmann
 1995 : 71 Fragments d'une chronologie du hasard de Michael Haneke
 2000 : Heimkehr des Jägers de Michael Kreihsl
 2001 : Dog Days (Hundstage) de Ulrich Seidl
 2004 : Spiele Leben d'Antonin Svoboda
 2006 : Home de Patric Chiha
 2010 : Tag und Nacht de Sabine Derflinger
 2011 : Anfang 80 de Gerhard Ertl
 2013 : Oktober November de Götz Spielmann
 2017 : Incantations (Hagazusa – Der Hexenfluch) de Lukas Feigelfeld
 2022 : Rimini de Ulrich Seidl

À la télévision
 1989 : Arbeitersaga (partie Das Plakat – April 1945) de Dieter Berner
 1992 : Im Kreis der Iris de Peter Patzak
 1994 : Dieses naive Verlangen de Götz Spielmann
 1995-1996 : Rex, chien flic (Commissaire Rex) de Detlef Rönfeldt
 1998 : Die Neue d'Oliver Hirschbiegel
 2006 : Africa mon amour de Carlo Rola

Récompenses et distinctions

Notes et références

Liens externes

  « Claudia Martini » dans la base de données Filmportal.de

Actrice autrichienne de théâtre
Actrice autrichienne de cinéma
Actrice autrichienne de télévision
Naissance en septembre 1956
Naissance à Munich

Claudia Martini


مذبحة الجوازي هي تسمية تطلق على مذبحة شهيرة ارتكبت ضد قبيلة الجوازي في مدينة بنغازي في ولاية برقة وقتها شرقي ليبيا، وذلك في سنة 1816، قتل فيها أكثر من عشرة آلاف فرد من قبيلة واحدة.

كان موقع المذبحة القلعة التركية في المدينة انتقاما من الثورة التي اندلعت ضد حكم أسرة القره مانللي ورفضهم دفع الضرائب المفروضة، حيث يذكر أن الباشا بعد ادعائه مهادنة قبيلة الجوازي ودعوة 45 من أعيانها وشيوخهاإلى القلعة بغرض الإنعام عليهم، وبمجرد جلوسهم حتى هجم الحرس الخاص بالباشا عليهم وذبحوهم، فيما هوجم أفراد القبيلة والذين كانوا يرابطون خارج أسوار القلعة وتم ذبح أعداد كبيرة منهم بينهم أطفال ونساء.

مصادر

التاريخ العسكري في 1816
تاريخ بنغازي
تاريخ تركيا
ليبيا
ليبيا في العهد العثماني
مجازر في ليبيا
الجوازي
مذابح في الدولة العثمانية

مذبحة الجوازي


Prva sezona serije Pravi detektiv, američke kriminalističke drame čiji je kreator Nic Pizzolatto, svoju je premijeru imala 12. siječnja 2014. godine na kabelskoj mreži HBO. U prvoj sezoni glavne su uloge ostvarili Matthew McConaughey, Woody Harrelson, Michelle Monaghan, Michael Potts i Tory Kittles. Sezona se sastojala od osam epizoda, a njezino je emitiranje u originalu završilo 9. ožujka 2014. godine. Koncept same serije zamišljen je na način da svaka sezona bude zasebna priča koja se sastoji od širokog dijapazona likova i različitih mjesta odvijanja radnje.

Konstruirana u smislu nelinearnog tijeka priče, sezona se fokusira na dvojicu detektiva državne policije Louisiane, Rustina "Rusta" Cohlea (McConaughey) i Martina "Martyja" Harta (Harrelson) koji istražuju ubojstvo prostitutke Dore Lange 1995. godine. Sedamnaest godina kasnije primorani su prisjetiti se cjelokupne istrage, skupa s nekoliko drugih neriješenih slučajeva. Tijekom navedenog vremenskog razdoblja, Hartova nevjera prijeti uništenju njegovog braka s Maggie (Monaghan), a Cohle se bori s vlastitom nesretnom prošlošću. Prva sezona serije Pravi detektiv bavi se temama filozofskog pesimizma, muškosti i kršćanstva; razni kritičari analizirali su portret žena u seriji, njezin autorski senzibilitet te utjecaj stripova i čudnjikave horor fikcije na samu priču.

Pizzolatto je Pravog detektiva isprva zamislio kao roman, ali je naknadno shvatio da sama priča više odgovara formatu televizijske serije. Redatelj svih epizoda prve sezone je Cary Joji Fukunaga, a snimane su u državi Louisiana tijekom tromjesečnog razdoblja. Sama serija dobila je hvalospjeve kritičara te se našla na mnogim listama najboljih dramskih serija 2014. godine. Bila je nominirana za mnogobrojne nagrade i priznanja od kojih se svakako moraju izdvojiti nominacije u kategorijama najbolje dramske serije za prestižne nagrade Emmy i Zlatni globus, a također je i osvojila nemali broj nagrada, pogotovo u kategorijama scenarija, fotografije, režije i glume.

Epizode

Glumačka postava

Glavni likovi
 Matthew McConaughey kao detektiv Rustin "Rust" Cohle
 Woody Harrelson kao detektiv Martin "Marty" Hart
 Michelle Monaghan kao Maggie Hart
 Michael Potts kao detektiv Maynard Gilbough
 Tory Kittles kao detektiv Thomas Papania

Sporedni likovi

Kevin Dunn kao poručnik Ken Quesada
Alexandra Daddario kao Lisa Tragnetti
Michael Harney kao šerif Steve Geraci
Elizabeth Reaser kao Laurie Perkins
J. D. Evermore kao detektiv Bobby Lutz
Madison Wolfe kao mlada Audrey Hart
Erin Moriarty kao tinejdžerica Audrey Hart
Meghan Wolfe kao mlada Macie Hart
Brighton Sharbino kao tinejdžerica Macie Hart
Don Yesso kao poručnik Speece
Brad Carter kao Charlie Lange
Lili Simmons kao Beth
Jay O. Sanders kao Billy Lee Tuttle
Shea Whigham kao Joel Theriot
Glenn Fleshler kao Errol Childress
Charles Halford kao Reggie Ledoux
Joseph Sikora kao Ginger
Paul Ben-Victor kao poručnik Leroy Salter

Produkcija

Koncepcija
Prije nego što je napisao seriju Pravi detektiv, Nic Pizzolatto je predavao književnost na trima sveučilištima u Sjevernoj Karolini, Indiani i Chicagu. Inspiriran HBO-ovim serijama poput Žice, Obitelji Soprano i Deadwooda započeo je pisati kolekciju kratkih priča koje je 2006. godine izdao pod zajedničkim naslovom Between Here and the Yellow Sea. Godine 2010. objavio je svoj prvi roman, Galveston te započeo pisati za televiziju. Njegovi raniji pokušaji televizijskih scenarija nisu bili uspješni zbog nedostatka novca. Pizzolattov prvi veći posao u scenarističkom smislu na televiziji dogodio se 2011. godine kada je postao dijelom ekipe AMC-jeve serije The Killing. U kasnijim intervjuima izjavio je da mu je ta serija pomogla da se upozna s radom u televizijskoj industriji. Pizzolatto je postao iznimno nezadovoljan kreativnim smjerom u kojem je serija otišla nakon svog početka te je dva tjedna nakon početka rada na drugoj sezoni napustio istu.

Priča Pravog detektiva u početku je zamišljena kao roman, ali vrlo brzo je Pizzolatto postao svjestan da zbog narativne strukture priče i same perspektive cijela stvar puno bolje funkcionira kao televizijska serija. U razdoblju od svibnja do srpnja 2010. godine napisao je šest scenarija temeljenih na njegovom objavljenom romanu Galveston, uključujući i scenarij za pilot epizodu Pravog detektiva na 90 stranica. Nedugo potom s HBO-om je dogovorio razvoj projekta potencijalne serije. Drugi scenarij za Pravog detektiva napisao je nedugo nakon što je napustio rad na seriji The Killing, a sve zahvaljujući podršci produkcijske kompanije Anonymous Content koja je u konačnici producirala i razvila projekt. Do travnja 2012. godine, nakon uzavrelog natječaja, kompanija HBO je naručila snimanje osam epizoda Pravog detektiva. Pizzolatto nije unajmio niti jednog drugog scenarista zbog toga što je vjerovao da se zbog njegovog izoliranog procesa pisanja nitko neće dovoljno dobro uklopiti u rad te da grupa scenarista neće moći postići rezultat koji je on želio. Nakon samostalnog tromjesečnog rada, konačan scenarij cjelokupnog serijala bio je dugačak pet stotina stranica.

Ekipa serije

Budući da je koncepcija serije takva, svaka sezona sastoji se od zasebne priče popraćene širokim dijapazonom likova i odvijanjem radnje na različitim mjestima. O glavnim ulogama u seriji, Pizzolatto je započeo razmišljati još rane 2012. godine, u vrijeme kada je pokušavao prodati ideju za seriju televizijskim kućama. Zbog svog formata, serija je zahtijevala da se glumci ugovorom obvežu samo na jednu sezonu pa je Pizzolatto svoju pozornost usmjerio na filmske zvijezde koje inače izbjegavaju nastupe u televizijskim serijama zbog svog ionako prenatrpanog rasporeda snimanja. Woody Harrelson i Matthew McConaughey bili su među prvim glumcima koje je Pizzolatto razmatrao za uloge. McConaughey je potpisao nastup u HBO-ovoj seriji još 2011. godine, odmah nakon završetka snimanja filma Killer Joe. Impresioniran njegovim nastupom u filmu Lincoln Lawyer, Pizzolatto je McConaugheyju prvotno namijenio ulogu Harta, ali ga je ovaj nagovorio da mu da ulogu Cohlea. U intervjuu za časopis Variety na upit o promjeni uloga McConaughey je izjavio: "Želio sam ući u glavu tog lika. Ta opsesija, otok od čovjeka - oduvijek želim glumiti tipa koji ima monologe. Mislim da je to nešto jako važno i uvijek osjećam da sam bolji u svom radu kada se nalazim u takvim ulogama". Za pripremu svoje uloge, McConaughey je samostalno napisao 450 stranica analize samog lika naziva "Četiri faze Rustina Cohlea", a sve kako bi proučavao evoluciju svog lika kroz sezonu.

Harrelson je bio drugi glumac koji je dobio ulogu u seriji, a u nju je pozvan da tumači Harta na zahtjev glumca McConaugheyja. Harrelson je izjavio da se pridružio glumačkoj postavi Pravog detektiva dijelom i zbog toga što je želio raditi s određenim ljudima s kojima je već radio 2012. godine na HBO-ovom televizijskom filmu Game Change. Michelle Monaghan pristala je tumačiti glavni ženski lik, Maggie, zbog toga što joj se svidio razvoj priče, a pogotovo evolucija njezinog lika. Michael Potts i Tory Kittles uskoro su se pridružili glavnoj glumačkoj postavi u ulogama detektiva Maynarda Gilbougha i Thomasa Papanije. Jedne od važnijih sporednih uloga u prvoj sezoni serije Pravi detektiv odigrali su Kevin Dunn kao poručnik Ken Quesada, Alexandra Daddario kao Lisa Tragnetti i Brad Carter kao Charlie Lange.

Pizzolatto je svoju potragu za redateljem suzio na Caryja Jojija Fukunagu (kojeg je znao iz produkcijske kompanije Anonymous Content) i Alejandra Gonzáleza Iñárritua. Na kraju je Fukunaga postao redateljem nakon što se Iñárritu povukao iz cjelokupnog projekta zbog filmskih obveza koje je u to vrijeme imao. Za što bolju pripremu režije, Fukunaga je neko vrijeme proveo s detektivima iz odjela za umorstva državne policije Louisiane, a sve kako bi se upoznao sa što autentičnijim načinom istrage kakva se provodila tijekom 90-ih godina prošlog stoljeća. Kao glavnog fotografa Fukunaga je u projekt doveo Adama Arkapawa, glavnog fotografa serije Povrh jezera. Arkapaw je privukao redateljevu pozornost zbog svog rada na filmovima Carstvo životinja i Ubojstva u Snowtownu, a posao je dobio nakon dogovora koji se zbio tijekom sastanka u San Franciscu. Alex DiGerlando s kojim je Fukunaga radio na filmu Glory at Sea iz 2008. godine redatelja Benha Zeitlina postao je glavni scenograf serije. U jednom od intervjua Fukunaga je izjavio: "Već sam otprije bio upoznat s onime što je Alex postigao s prikazom močvara Louisiane, a uz nešto više novca, ovdje je mogao izgraditi setove koje smo koristili jedan ili dva dana prije nego bi ih rastavili kao da nikada nisu niti postojali".

Snimanje
U početku je zamišljeno da mjesto radnje prve sezone serije Pravi detektiv bude u Arkansasu, ali je Pizzolatto kasnije odlučio snimati u Louisiani kako bi iskoristio tamošnje porezne olakšice i vrlo distinktivan okoliš: "U toj državi postoji određena kontradiktorna priroda i zloćudna kvaliteta... Kao da se tamo život odvija ispod površine. Šume su guste, mračne i neprohodne. Međutim, s druge strane, kada na sve to pogledaš izdaleka čini se predivnim". Serija se snimala puna tri mjeseca (između 100 i 110 dana) u razdoblju od siječnja do lipnja 2013. godine. Dnevno je snimljeno oko pet minuta materijala. Produkcija je izgradila razne setove među kojima su bili razrušena kapelica, šator za propovijed Joela Theriota te uredi državne policije Louisiane od kojih su potonji bili izgrađeni u napuštenom skladištu u blizini Elmwooda. Mjesto ubojstva Dore Lange snimljeno je na udaljenom polju šećera izvan Eratha koje je, zbog činjenice što je bilo napola spaljeno, ukazivalo na ono što je DiGerlando nazvao "sumornom i atmosferičnom" pozadinom koja je također odzvanjala i u scenama interijera. Scena u kojoj Cohle bježi iz susjedstva u kojem dolazi do krvavog obračuna dok istovremeno Gingera uzima za svog zarobljenika snimljena je u Bridge Cityju i to u jednom kadru u trajanju od šest minuta (tehnika koju je Fukunaga već koristio u svojim filmovima Sin Nombre i Jane Eyre). Scena je snimljena u sedam pokušaja, a pripreme za istu bile su dugotrajne i zahtjevne: McConaughey je trenirao s Markom Norbyjem kako bi svladao stil tučnjave za svoj lik, a sama scena je na licu mjesta za vrijeme snimanja zahtijevala ekipu kaskadera, šminkera i specijalista za vizualne efekte. Serija je također snimana i na kampusu srednje škole Kenner te u Fort Macombu, utvrdi iz 19. stoljeća, koja se nalazi izvan New Orleansa.

Raspored snimanja nije bio organiziran po redoslijedu epizoda što je izazvalo dodatne otežane okolnosti. Kompletna sezona serije bila je snimljena na 35-milimetarskoj filmskoj vrpci, a cilj je bio postići određenu teksturu kao i kvalitetu "nostalgije". Sezona je snimljena uz korištenje Panavision Millennium XL2 kamera, a izbor leća odgovarao je periodu u kojem su određene scene radnjom bile smještene. Konkretno, scene čija se radnja odvija 1995. i 2002. godine snimljene su uz pomoć objektiva Panavision PVintage, a koji je sliku učinio blažom, jer se sastojao od recikliranog stakla slabijeg kontrasta. Budući da su te scene napisane kao Cohleovo i Hartovo sjećanje, produkcijski tim želio ih je učiniti čim više kinematografskim, a sve kako bi reflektirale ono što je Arkapaw nazvao "fragmentacijom njihovih lucidnih sjećanja iz prošlosti". Kako bi to postigli, oslonili su se na upotrebu širokih leća kako bi naglasili kompoziciju. Scene čija je radnja smještena u 2012. godinu snimljene se uz pomoć objektiva Panavision Primo; ovdje je vizualna paleta bila puno oštrija i imala je jači kontrast što je, prema Akrapawovoj izjavi, slici davalo "moderniji, svježiji osjećaj" koji je "likove izvlačio iz njihovog okoliša, a sve kako bi publici omogućio ulazak u njihove umove".

Glazba
Pjesma koja svira na uvodnoj špici svake epizode prve sezone serije Pravi detektiv je "Far From Any Road" alternativnog country žanra u izvedbi glazbene skupine The Handsome Family s njihovog albuma Singing Bones iz 2003. godine. Službeni soundtrack serije sastoji se od kompilacija gospel i blues glazbe, a koje su birali Pizzolatto i T Bone Burnett. Njih dvojica nisu željeli upotrebljavati Cajun glazbu i blues karakterističan za močvarno područje Louisiane zbog toga što su smatrali da bi isti bio pretjeran. Burnett je izjavio da su glazbu birali s obzirom na likove, a ne da su se ugledali na neke starije kriminalističke drame. U prvoj sezoni korištene su pjesme Bo Didleyja, Melvinsa, Primusa, The Staple Singersa, Gridnermana, Vashti Bunyana, Townesa Van Zandta i Captaina Beefhearta. Burnett je također skladao nekoliko originalnih tema u suradnji s Rhiannonom Giddensom, a koji se služio sintesajzerom Swarmatron i Cassandra Wilson. Dana 14. kolovoza 2015. godine kompanija HBO objavila je službeni soundtrack na kojem se našlo 14 skladbi iz prvih dviju sezona serije Pravi detektiv i to kao CD te kroz iTunes.

Teme i analize

Muškost i prikaz žena
Razni analitičari određuju muškost kao jednu od glavnih tema prve sezone serije Pravi detektiv. Christopher Lirette je u akademskoj publikaciji Southern Spaces napisao da se serija vrti oko "muškaraca koji žive u brutalno muškom svijetu" te su zbog toga žene prikazane "kao stvari koje se moraju spasiti, ali i kao erotske prepreke" poput onih u filmovima Dvostruka obmana ili Kineska četvrt. Willa Paskin iz časopisa Slate istaknula je da prikaz triju oblika ženskih likova u seriji (kao seksualnih radnica, pokojnih i "dosadnjikavih supruga") otkriva nakanu da se kroz njih reflektira "zaslijepljen pogled i vrlo muška, južnjačka policijska kultura" glavnih protagonista. Neki analitičari Hartovu karakterizaciju definiraju kao manifestaciju upravo ove ideje, a koja je očita kroz njegov izrazito konvencionalni pogled na žene kao djevice i kurve, kao i kroz njegov odnos prema Maggie i Audrey. Na primjer, u sceni kada se Hart suočava s dvojicom mladića koji su se seksali s Audrey, on u svojoj esenciji "osuđuje druge muškarce za povredu kćerke koju istovremeno, na vrlo upitan način, gleda kao na nekoga koga mora zaštititi, ali i kontrolirati".

U članku objavljenom na internetskoj stranici Salon, autorica Janet Turley napisala je da u seriji žene "postaju reflekcije muškaraca" budući je svijet Pravog detektiva viđen isključivo kroz oči dvojice muških protagonista. Sam Adams iz Indiewirea utvrdio je da su centralni fokus priče "stravične stvari koje muškarci rade ženama", a mnoge od njih nisu niti prijavljene niti istražene od strane nadležnih vlasti. U svom tekstu Adams ističe: "Dora Lange nikome nije nedostajala. Marie Fontenot je nestala, a policija je dopustila da istragu završi glupa glasina". Nadalje ističe da uloga žena ima puno dublji smisao zbog toga što Cohle pati kroz sjećanja na svoju bivšu suprugu i mrtvu kćerku dok je Hart nemoćan "odnositi se prema ženama na umjesan način". Prema Scottu Wilsonu, predavaču kulturnih znanosti na sveučilištu Kingston, žene su u seriji podijeljene u tri skupine koje on naziva "super-egoističnim, opscenim i svetim". Prema Wilsonovoj interpretaciji, Maggie je portretirana kao super-egoistična supruga koja "konstantno ima zahtjeve od svog supruga i na taj način ga udaljava od njegove simbolične uloge policajca".

Filozofkinja Erin K. Stapleton izražava teoriju u kojoj leš Dore Lange služi "kako bi stvorio određeni teritorij u kojem su formirane zajednice svijeta Pravog detektiva". Upravo se kroz njezino mrtvo tijelo artikulira partnerstvo između Cohlea i Harta; a uz tu njihovu povezanost, "intimno poznavanje" njezinog leša je temelj za sve druge odnose u njihovim životima. Zbog svega toga njezina naracija utječe na razvoj glavnih muških likova dok oni sve dublje i dublje zadiru u svoju istragu.

Religija
Prva sezona serije Pravi detektiv istražuje Kršćanstvo te kontrast između religije i racionalnosti. Rođen u pobožnoj katoličkoj obitelji, Pizzolatto je izjavio da je kao dijete na religiju gledao kao na priču koja služi kao "bijeg od istine". Prema Andrewu Romanu iz The Daily Beasta, sezona serije aludira na Pizzolattovo djetinjstvo te stvara paralele između Kršćanstva i nadnaravne teologije "Carcose": "U oba slučaja radi se o pričama. Pričama koje ljudi pričaju kako bi pobjegli od stvarnosti. Pričama koje 'prkose svakom zakonu svemira'". Romano vjeruje da ova poruka nije kritika za religiju sama po sebi, već da pokazuje kako "snaga pričanja priče" i pretjerani religiozni žar "mogu čovjeka odvesti na neka poprilično bolesna mjesta". Jeff Jensen iz Entertainment Weeklyja istaknuo je da serija postaje puno više samosvjesna kroz Cohleove snažne kritike religije, a na koje je on gledao kao na komentar o pop kulturi eskapizma. Filozofkinja Stapleton ističe da zločini prikazani u Pravom detektivu (kroz žrtve te implikacije žrtvovanja i seksualnog nasilja) "odgovaraju konzervativnom Kršćanstvu u kojem su isti nastali i žele istražiti prilike za transgresiju koja iz takve strukture obično proizlazi".

Teoretičarka Edia Connole u liku Cohlea vidi povezanost s likovima Philipa Marlowea i Lancelota, a koji su svi bili "vitezovi čija je dužnost njihovim vjernim lordovima otežana odanošću Bogu". Ostali aspekti Pravog detektiva prizivaju kršćanske alegorije, uključujući i uvodnu scenu serije, a za koju Connole smatra da reflektira raspeće Isusa. Autor i filozof Finn Janning ističe da Cohleova evolucija ilustrira afinitet između Budizma i filozofskog pesimizma. Kao samoprozvani pesimist Cohle se zbog gotovo smrtnog iskustva pred kraj serije ipak mijenja kada doživljava prosvjetljenje vidjevši smrt kao "čistu ljubav": upravo taj trenutak ukazuje na budistički koncept rigpe.

Filozofski pesimizam i utjecaj

Kritičari su istaknuli utjecaj mnogih čudnih i horor fikcija na priču Pravog detektiva, često istražujući utjecaj kolekcije kratkih priča naziva "The King in Yellow" (iz 1895. godine) autora Roberta W. Chambersa i djela autora Thomasa Ligottija. Aluzije na priču "The King in Yellow" mogu se vidjeti u mračnoj filozofiji same serije, njezinoj učestaloj upotrebi "Carcose" i "Žutog kralja" (eng. The Yellow King) kao motiva kroz cijelu sezonu te simboličke upotrebe žute boje kao tematskog potpisa koja ukazuje na gubitak razuma i dekadenciju. Pizzolatto je optužen da je pokrao autora Ligottija zbog ekstremnih sličnosti između rečenica koje izgovaraju likovi u Pravom detektivu i koji su prisutni u Ligottijevoj knjizi "The Conspiracy Against the Human Race", a koje je Pizzolatto zanijekao, premda je priznao Ligottijev utjecaj na njegov rad.

Ostali filozofi i autori u seriji su identificirali utjecaje Arthura Shopenhauera, Fridericha Nietzschea, Gillesa Deleuzea, Raya Brassiera, Emila Ciorana i Eugena Thackera. Mathijs Peters je u tekstu za Film International istaknuo da Pravi detektiv preuzima Schopenhauerovu filozofiju kroz svoj pristup individualnosti, samoodricanju i bitci između svjetla i tame. Ben Woodard je napisao da evoluirajuća filozofija koja proizlazi iz serije istražuje područje u kojem su kultura, religija i društvo direktni proizvodi biološke slabosti. Nadalje ističe: "Biološki program oživljava i društveno redistribuira vizije, vjeru i gorke osobnosti stvarajući na taj način svijet u kojem 'ljudi odlaze'". Fintan Neylan je napisao da mjesto odvijanja radnje naglašava svijet "u kojem potrošnost ljudskosti ne može ostati skrivenom". Nadodao je: "Ovo nije mjesto u kojem nada lebdi iznad oblaka; ovo je mjesto gdje nada nikad ne može niti postojati. To mjesto prepuno je ljudi i okoliša u kojem je sam horor rođen". Ipak, Neylan također ističe i da Cohleovi potezi nisu motivirani mizantropijom, već njegovom željom za izazovom "onih koji se pokušavaju sakriti ili manipulirati ionako krhkim ljudima, a sve zbog vlastitog benefita". Činivši to, Cohle se u konačnici suočava "s cijelom filozofskom poviješću koja se ukorijenila na tom mjestu". Christopher Orr iz The Atlantica napisao je da je Pravi detektiv "u najboljem smislu te riječi pomalo finčerovski", kao stapanje filmova Sedam i Zodijak, a sve zbog svoje teme, glatke fotografije i "jasne, ali uznemirujuće" aure.

Neki kritičari također su istaknuli i utjecaj stripova na seriju. Adams je poistovjetio Cohlea s protagonistom iz stripa Alan Moore's The Courtyard te povukao paralele sa serijom stripova The Invisibles autora Granta Morrisona, a sve zbog kratke prezentacije M-teorije u jednom od Cohleovih monologa. Abraham Riseman, kolumnist ComicsAlliencea i New Yorka istaknuo je superherojski strip Top 10 kao inspiraciju za finale sezone, a svoje mišljenje temelji na dijalogu iz posljednje scene same serije.

Autorski projekt
Još jedna od glavnih tema rasprava među kritičarima u vezi Pravog detektiva bio je i autorski senzibilitet serije. Autorskim filmom ili serijom uglavnom smatramo one umjetničke projekte koji služe kao odraz osobnih vizija individualnih autora djela, uglavnom redatelja ili scenarista. Na čelu svake epizode prve sezone serije Pravi detektiv nalaze se Pizzolatto i Fukunaga - kao jedini scenarist odnosno redatelj - partnerstvo koje samu seriju postavlja na jedinstveno mjesto u inače tradicionalno kolaboratorskom mediju kakve su televizijske serije koje se sastoje od puno većeg broja redatelja i scenarista. Colin Robertson iz časopisa The List istaknuo je seriju Twin Peaks kao najbolji primjer umjetničkog prethodnika Pravog detektiva istaknuvši da je u obje serije prisutna borba s klišejima kriminalističkih drama i "upotreba žanrovskih struktura misterije, a sve kako bi se na subverzivan način ispričala puno šira priča".

Priznanja

Gledanost
Prva epizoda serije Pravi detektiv pred male ekrane u SAD-u privukla je 2,3 milijuna gledatelja čime je postala najgledanijom pilot epizodom kompanije HBO još od emitiranja prve epizode serije Carstvo poroka. Tijekom cijele sezone gledanost je bila stabilna, a finale sezone je privuklo 3,5 milijuna ljudi. U prosjeku 2,33 milijuna ljudi gledalo je prvu sezonu, a kada se uzmu u obzir i drugi mediji (poput snimaka, repriza i platforme HBO Go) taj prosjek iznosi 11,9 milijuna gledatelja po epizodi čime je Pravi detektiv postala najgledanijom novom HBO-ovom serijom još od prve sezone Dva metra pod zemljom koja se emitirala 13 godina ranije.

Kritike

Američki mediji smatrali su prvu sezonu Pravog detektiva jednom od najboljih televizijskih serija 2014. godine. Mnogi kritičari hvalili su rad dvojice glavnih glumaca od kojih je McConaughey bio posebno hvaljen uz opise poput "fantastičnog" i "magičnog". Određeni kritičari istaknuli su jednostavne scene konverzacije, poput onih koje se odvijaju u klaustrofobičnim interijerima, ponajboljim glumačkim ostvarenjima u seriji. Karakterizacija samih likova dobila je pomiješane kritike: Cohleove monologe HuffPost opisao je "očaravajućim", a Vanity Fair zbijenim i zanimljivim materijalom dok je New York Post istkanuo da se radi o "psiho-brbljariji iz 70-ih" koje su usporavale tijek priče. Nekoliko kritičara su portret žena u seriji opisali stereotipnima: "ili su bijesne ili su erotične", premda je Michelle Monaghan dobila pohvale za svoju performansu u "zahvalnoj ulozi".

Kao jedini redatelj i scenarist, Pizzolatto i Fukunaga su uspjeli kompletnu sezonu držati čvrsto u svojim rukama što je inače netipično za televizijske serije, a zbog čega je sama serija mogla ući u određene rizike: tijek radnje, dijalozi i fotografija u nekoliko navrata nisu nalikovali onome što su gledatelji navikli vidjeti u televizijskim dramama. Pizzolattovi scenariji učestalo su kritizirani kao "samodopadni", a nekoliko kritičara su greške u scenariju pripisali Pizzolattovom neiskustvu pisanja televizijskih drama. Unatoč kritikama, Daily Telegraph i Uproxx su opisali sezonu "ambicioznom" i "nabijenom događajima i značajem". Struktura flashbackova također je podijelila kritičare: s jedne strane opisana je "impresivno glatkom" i "velikom prednošću" dok je s druge kritizirana zbog razdijeljenog načina pričanja priče. Uproxx je pohvalio Fukunaginu atmosferičnu i "zastrašujuće prekrasnu" fotografiju, a Boston Globe je nahvalio "oskudan, ispijen i snažan" soundtrack. Uproxx je također istaknuo da je kreativna kontrola isključivo dvojice ljudi doprinijela kvaliteti kompletne sezone.

Nekoliko kritičara je priču o dvojici detektiva koji si karakterno ne odgovaraju opisalo kao kliše, premda su mnogi smatrali da je upravo taj aspekt doprinio snazi same sezone: The Daily Beast, na primjer, opisao je taj oblik naracije kao "potencijalno revolucionaran", a kritičar časopisa Garntland osjećao je da je "forma istinski radikalna i ispred svog vremena". Emily Nussbaum je za The New Yorker kritizirala sezonu, smatrajući cijelu stvar "jednostavnom pričom: s jedne strane imamo herojske muškarce, a s druge krupne kadrove ženskih guzica"; filozofske monologe opisala je kao "duboke razgovore koji se odvijaju u sobama studentskih domova" te naglasila da je sama serija "pala zahvaljujući samoj sebi". Ostali kritičari ipak su bili puno više pozitivni: komentari sezone uglavnom su se kretali od "zastrašujuće drske i ljutite u svojoj nakani, poput Davida Lyncha u najboljim danima" pa sve do "najprovokativnije serije koju sam ikada gledao".

Nagrade
Kako se približavalo vrijeme nominacija za 66. dodjelu prestižne televizijske nagrade Emmy, prvi medijski napisi isticali su Pravog detektiva kao jednog od potencijalnih kandidata u kategorijama mini-serija (dijelom i zbog toga što je sama Akademija televizijske znanosti i umjetnosti u posljednjih nekoliko godina ponovno započela priznavati film i mini-seriju u odvojenim kategorijama). Međutim, u ožujku 2014. godine kompanija HBO Pravog detektiva je postavila kao kandidata za dramske serije što se smatralo nekonvencionalnim potezom budući se radi o seriji formata koji je puno više tipičan za mini-serije (svaka sezona je odvojena, zasebna priča) te zbog činjenice što u kategorijama dramskih serija ima puno jaču konkurenciju u vidu serija kao što su Na putu prema dolje i Kuća od karata. Tadašnji predsjednik kompanije FX je osudio ovu HBO-ovu odluku te izjavio: "Moje osobno mišljenje je da je mini-serija format priče koja završava u jednoj sezoni, a serija format čija se priča nastavlja. Da budem iskren, mislim da je nepošteno da HBO Pravog detektiva stavi u kategoriju dramskih serija zbog toga što u konačnici možete dobiti puno više glumaca koji će raditi na seriji samo jednu sezonu (poput Billyja Boba Thorntona u Fargu ili Matthewa McConaugheyja i Woodyja Harrelsona u Pravom detektivu), a koje inače nikada ne bi mogli dobiti na ugovor od, na primjer, sedam godina". Bez obzira na to, Pravi detektiv na kraju je slovila za jednog od najvećih kandidata za nagradu Emmy, a kada su u srpnju 2014. objavljene nominacije serija ih je dobila dvanaest; njezin najbliži rival bila je serija Na putu prema dolje koja je dobila šesnaest nominacija. U konačnici je Pravi detektiv osvojio pet prestižnih nagrada Emmy: za najbolju režiju (Fukunaga), najbolji casting, najbolji dizajn uvodne špice, najbolju šminku i najbolju fotografiju.

Prva sezona serije Pravi detektiv našla se u konkurenciji i za brojne druge nagrade od kojih je najviše nominacija dobila u kategorijama režije, fotografije, scenarija i glume. Dobila je četiri nominacije za nagradu Zlatni globus (među kojima je bila i ona za najbolju mini-seriju i/ili TV-film) te nominaciju Udruženja televizijskih kritičara za najbolji program godine. Među nagradama koje je sama sezona osvojila svakako treba istaknuti prestižnu britansku nagradu BAFTA (u kategoriji najboljeg međunarodnog programa), nagradu Udruženja scenarista Amerike (u kategoriji najbolje dramske serije) i nagradu Udruženja kritičara (u kategoriji najboljeg glumca u dramskoj seriji - McConaughey).

Izdanja za kućno kino
Dana 10. lipnja 2014. godine, HBO Home Entertainment je izdao prvu sezonu serije Pravi detektiv na DVD-u i Blu-rayu. Uz svih osam epizoda prve sezone, oba izdanja sadržavaju i posebne dodatke kao što su intervjui s McConaugheyjom, Harrelsonom, Pizzolattom i skladateljem Burnettom, a sve u vezi razvoja same serije; priloge o snimanju pojedinih epizoda; dva audio komentara i izbačene scene iz sezone. U prvom tjednu prodaje u SAD-u, prva sezona Pravog detektiva došla je na drugo mjesto najprodavanijih televizijskih serija na DVD-u i Blu-rayu uz prodanih 65.208 izdanja.

Izvori

Literatura

Vanjske poveznice
Pravi detektiv na Internet Movie Databaseu

Američke serije
Dramske serije
Kriminalističke serije

Pravi detektiv (prva sezona)


Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG, doing business as Lindt, is a Swiss chocolatier and confectionery company founded in 1845 and known for its chocolate truffles and chocolate bars, among other sweets. It is based in Kilchberg, where its main factory and museum are located. Lindt is one of the largest Swiss chocolate manufacturers.

History

Founding and early years

The origins of the company date back to 1836, when David Sprüngli (1776–1862) and his son Rudolf Sprüngli-Ammann (1816–1897) bought a small confectionery shop in the old town of Zürich, producing chocolates under the name David Sprüngli & Son. Before they moved to Paradeplatz in 1845, they established a small factory where they produced their chocolate in solidified form in 1838.

When Rudolf Sprüngli-Ammann retired in 1892, he gave two equal parts of the business to his sons. The younger brother David Robert received two confectionery stores that became known under the name Confiserie Sprüngli. The elder brother Johann Rudolf received the chocolate factory. To raise the necessary finances for his expansion plans, Johann Rudolf then converted his private company into "Chocolat Sprüngli AG" in 1899. In that same year, he acquired the chocolate factory of Rodolphe Lindt (1855–1909) in Bern, and the company changed its name to "Aktiengesellschaft Vereinigte Berner und Zürcher Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli" (United Bern and Zurich Lindt and Sprungli Chocolate Factory Ltd.).

In 1934, Lindt started to produce milk chocolate. Before, it only produced dark chocolate.

Expansion
In 1994, Lindt & Sprüngli acquired the Austrian chocolatier Hofbauer Österreich and integrated it, along with its Küfferle brand, into the company. In 1997 and 1998, respectively, the company acquired the Italian chocolatier Caffarel and the American chocolatier Ghirardelli, and integrated both of them into the company as wholly-owned subsidiaries. Since then, Lindt & Sprüngli has expanded the once-regional Ghirardelli to the international market.

On 17 March 2009, Lindt announced the closure of fifty of its eighty retail boutiques in the United States because of weaker demand in the wake of the late-2000s recession.

Recent developments
On July 14, 2014,  Lindt bought Russell Stover Candies, maker of Whitman's Chocolate, for about $1 billion, the company's largest acquisition to date.

In November 2018, Lindt opened its first American travel retail store in JFK Airport's Terminal 1 and its flagship Canadian shop in Yorkdale Shopping Centre, Toronto.

In response to Russia's invasion of Ukraine, Lindt announced that it would halt commercial operations in Russia on a temporary basis.

Factories
Lindt & Sprüngli has twelve factories: Kilchberg, Switzerland; Aachen, Germany; Oloron-Sainte-Marie, France; Induno Olona, Italy; Gloggnitz, Austria; and Stratham, New Hampshire, in the United States. The factory in Gloggnitz manufactures products under the Hofbauer & Küfferle brand, in addition to the Lindt brand. Caffarel's factory is located in Luserna San Giovanni, Italy, and Ghirardelli's factory is located in San Leandro, California, in the United States. Furthermore, there are four more factories of Russell Stover in the United States, including locations in Corsicana, Texas; Abilene, Kansas; and Iola, Kansas.

Since 2020, the main factory of Kilchberg includes a visitor centre and museum, referred to as Lindt Home of Chocolate. The museum notably displays the world's largest chocolate fountain, measuring over nine metres tall and containing 1,500 litres of chocolate, flowing from a giant whisk.

Notable products

Lindt chocolate cafés and stores
Lindt has opened over 410 chocolate cafés and shops all over the world. The cafés' menu mostly focuses on chocolate and desserts. Lindt chocolate cafés also sell handmade chocolates, macaroons, cakes, and ice cream.

On 15 December 2014, eighteen people, including eight staff, were held hostage at a Lindt cafe in Sydney. Three people, including the gunman, died in the incident.

Criticism
In September 2017, an investigation conducted by NGO Mighty Earth found that a large amount of the cocoa used in chocolate produced by Lindt and other major chocolate companies was grown illegally in national parks and other protected areas in the Ivory Coast and Ghana, the world's two largest cocoa producers. Mighty Earth's 2019 annual "Easter Chocolate Shopping Guide" awarded The Good Egg Award to Lindt "for greatest improvement in sustainable policies".  However, in terms of agroforestry, Lindt scored only a yellow rating, the second-highest of 4, for Agroforestry and a red ('needs to catch up with the industry') for Agrochemical Management on the 2022 Chocolate Scorecard, which since 2020 is a collaboration between Mighty Earth, Be Slavery Free and other NGOs.

In August 2020, the Federal Antimonopoly Service of Russia (FAS) opened up an antitrust case against Lindt after a failed response from the company a year earlier. The regulators have found quality differences for the same Lindt products in Russia over what is being sold in Western markets without informing Russian consumers. According to the FAS, such behaviour of foreign producers can lead to a redistribution of demand in the market and lead to unjustified benefits over other competitors, as companies like Lindt can still garner Russian demand for their products through brand recognition alone without delivering the same quality as in Western Europe. Lindt responded and denied that there are differences for its products sold in Russia and the EU, except for labeling.

In December 2022, Lindt was among one of many dark chocolate bars that have contained either high amounts of lead or cadmium metals, when compared against California's maximum daily allowable dose level, according to Consumer Reports study "Lead and Cadmium Could Be in Your Dark Chocolate". The cadmium levels are still within the EU limit of 0.80mg/kg for dark chocolate.

See also

List of bean-to-bar chocolate manufacturers

Notes

References

External links

Brand name chocolate
Swiss chocolate companies
Companies established in 1845
Companies listed on the SIX Swiss Exchange
Food and drink companies established in 1845
Luxury brands
Multinational companies headquartered in Switzerland
Swiss brands
Swiss confectionery
Companies based in the canton of Zürich
Museums in the canton of Zürich

Lindt


Kuća od papira: Koreja (kor: 종이의 집: 공동경제구역) nadolazeća je južnokorejska televizijska serija temeljena na istoimenoj španjolskoj seriji. Korejska serija redatelja Kim Hong-suna i scenarista Ryu Yong-jaea. Serija prikazuje situaciju s talačkom krizom smještenu na Korejskom poluotoku, u kojoj sudjeluju genijalni ljudi s različitim osobnostima i sposobnostima. [2] Serija bi trebala biti objavljena 2022. godine na Netflixu. Netflix je 29. travnja 2022. najavio datum izlaska Money Heist: Korea – Joint Economic Area, a bit će objavljena 24. lipnja 2022.

Remake prati priču i likove originalne španjolske verzije. Pisac je donio kulturne i jezične promjene u radnji kako bi seriji dao svjež izgled.

Radnja
Profesor, jako inteligentan um, planira izvesti pljačku na Korejskom poluotoku. Operacija uključuje genijalne umove i lopove s različitim karakteristikama i sposobnostima, koji se moraju suočiti s neobičnim situacijama.

Glumačka postava
 Yoo Ji-tae kao Professor
 Jeon Jong-seo kao Tokyo
 Park Hae-soo kao Berlin
 Lee Won-jong kao Moscow
 Kim Ji-hoon kao Denver
 Jang Yoon-ju kao Nairobi
 Lee Hyun-woo kao Rio
 Kim Ji-hun kao Helsinki
 Lee Kyu-ho kao Oslo
 Kim Yun-jin kao Seon Woo-jin, voditeljica tima za pregovore koja pripada Nacionalnoj policijskoj agenciji
 Kim Sung-oh kao Captain Cha Moo-hyuk, bivši specijalni agent poslan da riješi talačku krizu
 Park Myung-hoon kao Cho Young-min, direktor kovnice
 Lee Joo-bin kao Yoon Mi-seon, zaposlenica zadužena za računovodstvo u kovnici

Produkcija
Prosinca 2020. objavljeno je da je Netflix potvrdio korejski remake serije s Kim Hong-sun kao redateljem i Ryu Yong-jae kao scenaristom. BH Entertainment bio bi zadužen za produkciju, a serije bi imale 12 epizoda.

Promocija
Netflix je 17. siječnja 2022. putem teaser trailera otkrio engleski naslov serije, Money Heist: Korea - Joint Economic Area.

Izvori

Vanjske poveznice

Južnokorejske serije
Televizijske serije u Netflixovoj produkciji

Kuća od papira: Koreja


Quercus infectoria veya Mazı meşesi, Quercus cinsine bağlı her dem yeşil bir bitki türüdür.

12 m'ye kadar boylanır. 60–70 cm çap yapar. Yapraklar oldukça serttir, lobları üçgenimsi kaba dişli yuvarlakçadır. Tanen bakımından son derece zengindir. Türkiye'de Güneydoğu Anadolu'da yayılış yapar.

Dış bağlantılar

Kaynakça

Quercus

Mazı meşesi


was a town located in Maniwa District, Okayama Prefecture, Japan.

As of 2003, the village had an estimated population of 2,372 and a density of 30.43 persons per km2. The total area was 77.94 km2.

On March 31, 2005, Kawakami, along with the town of Hokubō (from Jōbō District), and towns of Katsuyama, Kuse, Ochiai and Yubara, and the villages of Chūka, Mikamo and Yatsuka (all from Maniwa District) were merged to create the city of Maniwa.

Geography
Mountains:
Rivers: Asahi River (The big-3 river through Okayama Prefecture)

Adjoining municipalities
Okayama Prefecture
Yubara
Yatsuka
Shinjō
Tottori Prefecture
Kōfu
Kurayoshi (Former Sekigane town)

Education
Kawakami Elementary School
Hiruzen Junior High School (Yatsuka)

Transportation
Expressways:
Yonago Expressway
Hiruzen Kōgen Service Area - Hiruzen Interchange
National highways:
Route 482
Prefectural roads:
Okayama Prefectural Route 58 (Hokubō - Kawakami)
Okayama Prefectural Route 113 (Kamitokuyama-Matano-Kōfu)
Okayama Prefectural Route 114 (Daisen-Kamifukuda)
Okayama Prefectural Route 322 (Nakafukuda-Yubara)
Okayama Prefectural Route 324 (Higashikayabe-Shimofukuda)
Okayama Prefectural Route 422 (Hiruzen Kōgen)
Okayama Prefectural Route 702 (Yatsuka-Kawakami cycling road)
Roadside Station

Notable places and events
Mount Hiruzen

Hiruzen Kōgen Center / Joyful Park (Amusement park)
Hiruzen Bear Valley Ski resort

External links
Official website of Maniwa in Japanese

Dissolved municipalities of Okayama Prefecture
Maniwa

Kawakami, Okayama (Maniwa)


klorose (latin chlorosis) har flere betydninger:
 klorose (menneskesygdom) - fx pga. næringsstofmangel.
 klorose (plantesygdom) - mangel af klorofyl fx pga. mutation eller næringsstofmangel.

Klorose


سَرْدِيَانَة قرية تقع بمعتمدية السبيخة بولاية القيروان من الوسط التونسي، على بعد 30  تقريبًا شمال غرب مدينة القيروان و10 كم تقريبًا شرق قرية عين جلولة. كانت تسمى في العهد الروماني «سَرْدَانِيَا»، فالآثار الرومانية موجودة بها بكثافة. وقد كانت سرديانة إحدى المنتزهات الفاطمية، يتحولون إليها من مدينة المهدية في الربيع.

قرى ولاية القيروان

سرديانة


Drvena utvrda, bivša utvrda u Tuzli. Postojala je u srednjem vijeku i najvjerojatnije je bila od drva. Bila je urbanom i prostorno-teritorijalnom cjelinom u predosmanskoj srednjovjekovnoj Tuzli (Solima). Godine 1463. za jednu utvrdu borili su se bosanski kralj i osmanski sultan i pretpostavlja se da je ovo ta utvrda koju turska vrela spominju pod imenom Agac hisar. Jugoistočno od utvrde bio je Solni trg. Istočno od utvrde bio je stambeni dio srednjovjekovnih Soli koji se zvao Varoš, u kojem je bio franjevački samostan sv. Petra. Na mjestu te utvrde danas je Atik mahala.

Izvori

Građevine u Tuzli
Utvrde u Bosni i Hercegovini

Drvena utvrda (Tuzla)


2. ŽNL Zadarska u sezoni 2006./07. je predstavljala drugi stupanj županijske lige u Zadarskoj županiji, te ligu šestog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva. Sudjelovalo je devet klubova, a ligu je osvojila momčad "Nove Zore" iz Svetog Filipa i Jakova.

Sustav natjecanja
Devet klubova je igralo trokružnim liga-sustavom (27 kola, 24 utakmice po klubu).

Ljestvica

Rezultatska križaljka

Povezani članci
 2. ŽNL Zadarska
 1. ŽNL Zadarska 2006./07.

Vanjske poveznice

Izvori

 semafor.hns.family, ŽNS zadarski / 2. ŽNL / 2006/2007, pristupljeno 11. rujna 2023.
 semafor.hns.family, ŽNS zadarski / 2. ŽNL / 2006/2007, wayback arhiva
 semafor.hns.family, ŽNS zadarski / 2. ŽNL / 2006/2007 / Detaljno, pristupljeno 11. rujna 2023.
 semafor.hns.family, ŽNS zadarski / 2. ŽNL / 2006/2007 / Detaljno, wayback arhiva
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", br. 20207, god. LXIV, objavljeno 5. lipnja 2017., str. 16 (Zadar); rezultati 27. kola i ljestvica, pristuppljeno 27. ožujka 2019.
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 2007. godina

2006-07
Zadarska-2

2. ŽNL Zadarska 2006./07.


Das Langdale Ferry Terminal ist ein Fährhafen in der Nähe der Kleinstadt Gibsons in der kanadischen  Provinz British Columbia im Regionaldistrikt Sunshine Coast an der Westseite des Howe Sounds. Der Tidenhub beträgt hier im Regelfall zwischen 1 und 5 Meter. Für den Regionaldistrikt Sunshine Coast stellt die Fährverbindung von hier nach Vancouver die einzige Verbindung zum Festland dar, obwohl der Distrikt selbst auf dem Festland liegt. Am Fährhafen beginnt die Route des Highway 101, welche von hier nach Lund Richtung Norden führt.

Von den drei Anlegern sind zwei der Anleger für die Fahrzeugfähren, während am dritten Anleger nur die Personenfähren anlegen können.

BC Ferries (ausgeschrieben British Columbia Ferry Services Inc.), als der Hauptbetreiber der Fährverbindungen an der Westküste von British Columbia, betreibt von hier aus verschiedene Routen.

Routen
Von hier werden folgende Ziele angelaufen:
 nach West Vancouver über (Horseshoe Bay)
 nach Keats Island
 nach Gambier Island

Während auf der Verbindung nach Vancouver auch der Transport von Fahrzeugen erfolgt, sind Verbindungen nach Keats Island und Gambier Island ausschließlich Personenfähren. Die Verbindungen nach Keats Island und Gambier Island werden nicht durch BC Ferries selbst bedient, sondern durch Kona Winds Yacht Charters Ltd.

Verkehrsanbindung
Das Fährterminal ist an den öffentlichen Personennahverkehr und damit sowohl an Gibsons wie auch das weiter die Küste hinaufgelegene Sechelt durch das "Sunshine Coast Transit System" angebunden, welches von BC Transit in Kooperation betrieben wird.

Weblinks
 BC Ferries: Fahrpläne
 Kona Winds Yacht Charters: Fahrpläne

Einzelnachweise

BC Ferries
Pazifikhafen
Sunshine Coast Regional District
Hafen in British Columbia
Hafen in Nordamerika

Langdale Ferry Terminal


El Schapendoes es una raza de perro proveniente de los Países Bajos. Originariamente fue criado como perro pastor y en general de granja, hoy en día también participa en deportes como el agility y flyball.

Historia
El Schapendoes desciende de un tipo de perro de granja y pastoreo popular en las regiones de Drente y Veluwe, provincias pantanosas y boscosas.

Estos perros tuvieron muchos nombres y no eran una raza específica tal y como es hoy. Existían varias razas locales de perros de trabajo, adaptadas a la población, el medio y los tipos de trabajo que se necesitaban. Se realiza en la década de los años 1870 una exhibición donde se muestran como "perros domésticos de pastoreo".

En la Segunda Guerra Mundial estuvieron a punto de extinguirse y la raza actual desciende de unos pocos supervivientes. El Kennel Club holandés Raad van Beheer reconoce la raza en 1952, y el primer estándar se escribe dos años después.

Otras razas similares son el Collie barbudo, Puli, Pastor de Valée, el Bobtail, Pastor de Brie, el Bergamasco y el antiguo perro de pastor alemán (Schafpudel), todos ellos versiones pequeñas de perros boyeros y de pastoreo de montaña.

La raza es reconocida por la Fédération Cynologique Internationale en 1971, con el número 313, Grupo 1, Sección 1: perros de pastoreo. En Norteamérica la raza está reconocida por la Canadian Kennel Club (como Dutch Sheepdog) y el United Kennel Club (USA) en sus grupos de perros pastores

Referencias

Véase también

Enlaces externos

 Club de Schapendoes en Holanda
 Federación internacional Schapendoes
 Schapendoes Club of America

Grupo 1 de la FCI
Perros de pastoreo
Razas de perro de Holanda
Razas caninas poco frecuentes

Schapendoes


Beşikdağı, Türkiye′nin Beşikdüzü ilçesinin bir dağıdır.

Beşikdüzü şehir merkezinden yürüyerek 60 dakikada zirveye ulaşılmaktadır. Araba ile 5-10 dakikalık bir mesafededir. Zirveye çıkıldığında her tarafında ayrı bir manzara vardır: Beşikdüzü, vakfıkebir, Şalpazarı ve İskenderliye bağlı 46 köyü aynı anda seyretme imkânı vardır.
2006 yılında Beşikdüzü Belediyesi tarafından turizme kazandırılmak amacıyla yolu yapılmış ve zirvesinde yapılaşma çalışmaları devam etmektedir.

İlk kez 2005 yılının Mayıs Ayının İkinci pazarında Karadeniz Teknik Üniversitesi, Beşikdüzü Meslek Yüksekokulu öğrencileri tarafından Beşikdağına bir yürüyüş düzenlenmiştir. Daha sonra 2006 yılının aynı pazarında ikinci yürüyüş düzenlenmiş ve dağın zirvesinde çeşitli etkinlikler yapılmıştır. 2007 yılının aynı Pazarında üçüncü yürüyüş ve etkinlikler yapılmıştır. Yürüyüşe çok sayıda öğrenci ve halktan katılım olmuştur.

Trabzon ilinin dağları
Beşikdüzü

Beşikdağı


Arthur Henri Lefort des Ylouses, né au Cateau-Cambrésis le  et mort à  Neuilly-sur-Seine le , est un artiste français, auteur de peintures, eaux-fortes, céramiques et sculptures.

Biographie
Fils de Blanche Angéline Cécile Hémard, issue d'une famille assez fortunée du nord de la France, et de Henri François Malo Lefort des Ylouses, appartenant à la petite noblesse bretonne et possédant des biens du côté de Cancale et de Dol de Bretagne.

Arthur Henri entre à l'école des beaux-arts de Paris en 1865 et fréquente l'atelier d'Alexandre Cabanel. Il a pour condisciples Henri Regnault, Fernand Cormon et Bastien-Lepage. Il expose une première fois au Salon de Paris en 1869, une peinture intitulée Un soir de bataille.

Il est enrôlé comme soldat durant la Guerre franco-prussienne, puis reprend ses études artistiques et, grâce à l'aide de ses parents, ouvre deux ateliers, l'un à Paris, rue Bréa, l'autre à Bourron-Marlotte. Il fait partie des artistes exposés au Salon des refusés (1873). Il se lance alors dans la production de peintures (portraits, paysages) et de céramiques, expérimentant des motifs émaillés sur support en lave, donnant naissance à des médaillons colorés, en collaboration avec Auguste Jouve. Il les présente au Salon de Paris à partir de 1877, et décroche une médaille d'argent en 1878, durant l'exposition universelle.

Vers 1881, il se met à la gravure, pratiquant l'eau-forte, sans doute formé par Charles Albert Waltner. Sa production de gravures est importante, il expérimente la gypsographie et divers supports comme le cuir et le parchemin, et est régulièrement exposée au salon de la Société nationale des beaux-arts, à laquelle il appartient depuis 1892. Cette société lui rend hommage en 1913, après sa mort, dans son hôtel particulier atelier du 13 avenue de Madrid à Neuilly-sur-Seine, en exposant une vingtaine de gravures (portraits, marines, scènes de genre).

Marié à Marie Aimée Anne Harrault en 1881. Le couple a quatre enfants, dont Henri, officier Saint Cyr Promotion 1901, et collectionneur, Gaston (1885-1971) , ingénieur qui fut également graveur, Robert et Hélène, peintres, tous formés par leur père.

Pierre Granet exécuta son portrait en buste (bronze, Salon de 1875).

Œuvre

Collections
 Hercule et le lion de Némée, gypsographie sur papier en relief, 1898, Cleveland Museum of Art.
 Brünnhilde tenant son cheval, portrait en médaillon, eau-forte en couleurs, avant 1900, British Museum.
 La Sirène, eau-forte en couleurs, Salon SNBA 1908, dépôt au musée d'Alger.
 Ichthyocentaure et Le Flûteur antique, panneaux peints, s.d., musée des Arts décoratifs de Paris.

Ouvrages illustrés
 François Le Bordelais, La Leçon de lutte, dessins, Neuilly, 1899 ; plusieurs rééditions.

Annexes

Notes et références

Liens externes

Peintre français du XIXe siècle
Graveur français du XIXe siècle
Graveur français du XXe siècle
Aquafortiste français
Céramiste français
Sculpteur français du XIXe siècle
Sculpteur français du XXe siècle
Naissance en septembre 1846
Naissance au Cateau-Cambrésis
Décès en juin 1912
Décès à Neuilly-sur-Seine
Décès à 65 ans

Arthur Henri Lefort des Ylouses


Bakterien Bacillus anthracis er en gram positiv sporedannende aerob stav, som i mennesker er årsagen til miltbrand. Bacillus anthracis danner ligesom Bordetella pertussis det dødelige anthrax toksin. Derfor er Bacillus anthracis det ældste og mest anvendte biologiske våben, brugt i Anden verdenskrig mellem Japan og Kina.

Bacillus anthracis blev også brugt i brevforsendelser i USA I 2001, se Miltbrandangrebet i USA 2001. Disse terrorangreb kostede fem amerikanere livet, mens 17 blev alvorligt syge.

I Danmark er der et beredskab mod terrorangreb med Bacillus anthracis.

Anthrax toksin

Anthrax toksin er et exotoksin af formlen A2B og består af et kompleks af tre proteiner, to enzymer, EF (forkortelse for edema factor) og LF (forkortelse for lethal factor) og en cellebindende komponent PA (forkortelse for protective antigen), se billedet. Ved infektion danner syv PA-enheder en pore i cellemembranen og via endosomer internaliseres EF og LF, der begge forstyrrer den normale biokemiske ligevægt i cellen bl.a. signaltransduktionen førende til apoptose (celledød), se :en:Anthrax toxin.

Et monoklonalt antistof mod PA er udviklet som et lægemiddel til bekæmpelse af miltbrand.

Se også

 Kighoste
 Zoonose

Henvisninger

Bakterier

Bacillus anthracis


Zeche Vereinigte Hermann steht für
Zeche Vereinigte Hermann (Essen)
Zeche Vereinigte Hermann (Witten)

Zeche Vereinigte Hermann


Picpus (Courteline) () is a station on Line 6 of the Paris Métro in the 12th arrondissement. The station is located under the Avenue de Saint-Mandé, to the west of the crossroads with the Boulevard de Picpus. There is a single entrance and exit, located on the southern side of the Avenue de Saint-Mandé.

History
The station was opened on 1 March 1909 as Saint-Mandé with the extension of the line from Place d'Italie to Nation. It is named after the district of Picpus and the Boulevard de Picpus. It was renamed Picpus on 1 March 1937 to avoid confusion with Saint-Mandé on Line 1. The station has the additional name of Courteline, after author Georges Courteline (1858–1929). It was the location of the Barrière de Saint-Mandé, a gate built for the collection of taxation as part of the Wall of the Farmers-General; the gate was built between 1784 and 1788 and demolished in the 19th century.

Passenger services

Access
The station has a single entrance called Avenue de Saint-Mandé, leading to right no. 46 of this avenue. Consisting of a fixed staircase, it is decorated with a Guimard entrance, which is the subject of a registration as a historical monument by a decree of 12 February 2016.

Station layout

Platforms
Picpus is a station of standard configuration. It has two platforms separated by the metro tracks and the vault is elliptical. The decoration is of the style used for most metro stations. The light canopies are white and rounded in the Gaudin style of the metro revival of the 2000s, and the bevelled white ceramic tiles cover the walls, tunnel exits and corridor outlets. The vault is coated and painted white. The advertising frames are metallic, and the name of the station is inscribed in capital letters on enamelled plaques. The Motte style seats are blue in colour.

Bus connections
The station is served by lines 29 and 56 of the RATP Bus Network.

Places of interest
Square Courteline
Picpus Cemetery, where, in particular, General La Fayette is buried
Church of l'Immaculée Conception

References

Paris Métro stations in the 12th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1909

Picpus station


Volvariella is a genus of mushrooms with deep salmon pink gills and spore prints.

Description
They lack a ring, and have an Amanita-like volva at the stem base.  Some species of Amanita look similar, but Amanita has white spores and often have a ring.  Since the gills of young Volvariella  are white at first, they are more easily mistaken for Amanita.  The genus is estimated to contain about 50 species.

Species
Many sources list Volvariella as a member of the Pluteaceae family, but recent DNA studies have revealed that Pluteus and Volvariella evolved separately and have very different DNA.  These studies show that Volvariella is very closely related to "schizophylloid" mushrooms like Schizophyllum commune.

Some species of Volvariella are popular edibles in Europe, accounting for 16% of total production of cultivated mushrooms in the world.

Cultivation and edibility
Volvariella volvacea, well known as the "paddy straw mushroom", is cultured in rice straw in the Philippines and Southeast Asia.  This species also favors wood chip piles. Unfortunately, it is easy to mistake the death cap mushroom (Amanita phalloides), as well as some other Amanita species, for this edible species due to similarities in appearance. This mistake is the leading cause of lethal mushroom poisoning in the United States. Volvariella and Amanita cannot be distinguished in the early "button stage", that, for many, is  considered the best stage to collect Volvariella for consumption. Like Amanita, the paddy straw mushroom has a volva, or universal veil, so called because it is a membrane that encapsulates the entire mushroom when it is young. This structure breaks apart as the mushroom expands, leaving parts that can be found at the base of the stalk as a cup-like structure.

List of species

References
 Key to the genus Volvariella

Pluteaceae
Edible fungi
Agaricales genera
Taxa named by Carlo Luigi Spegazzini

Volvariella


L'Âge de la paix () est un film italien de Fabio Carpi sorti en 1975.

Le film a été sélectionné à la Semaine de la critique au Festival de Cannes 1975.

Synopsis
Un homme riche de 80 ans se meurt lentement, sous le regard indifférent de son fils et des autres membres de sa famille. Malheureux de ne plus être utile, il se console en se rappelant le bon vieux temps et en s'imaginant une existence parallèle, dans un Ailleurs fantastique, où il dialogue à son alter-ego qui a régressé à une vie primitive.

Fiche technique
 Titre français : L'Âge de la paix
 Titre original italien :
 Réalisation : Fabio Carpi
 Scénario : Fabio Carpi, Luigi Malerba
 Photographie : Luciano Tovoli
 Montage : Luigia Magrini
 Son : Roberto Alberghini, Antonio Pantano
 Décors : Franco Velchi
 Costumes : Piero Tosi
 Sociétés de production : Capricorno Film
 Pays de production :
 Langue originale : italien
 Format : Couleur par Eastmancolor • Son mono • 35 mm
 Durée : 120 minutes ()
 Genre : Drame
 Dates de sortie :
 France :  (Festival de Cannes 1975)
 Hongrie :
 Allemagne de l'Ouest :

Distribution
 Otto Eduard Hasse : Simone
 Isa Danieli : Sabina
 Georges Wilson : L'alter-ego
 Macha Méril : Elsa
 Alberto Lionello : Glauco
 Lina Polito : Le fer à repasser
 Ernesto Colli : Le peintre
 Sibylle Pieyre de Mandiargues : Le petit bébé

Notes et références

Liens externes

Film italien sorti en 1975
Film dramatique italien
Film en italien
Film réalisé par Fabio Carpi
Film scénarisé par Luigi Malerba
Film sur la vieillesse

L'Âge de la paix


An Neottia convallarioides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Olof Swartz, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Louis Claude Marie Richard. An Neottia convallarioides in nahilalakip ha genus nga Neottia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Neottia

Neottia convallarioides


Wonder Woman (nume tradus în română ca Femeia Fantastică sau Femeia Minune) este o supereroină creată în 1941 pentru DC Comics de psihologul și scriitorul american William Moulton Marston și de artistul Harry G. Peter. Soția lui Marston, Elizabeth, și partenera lor de viață, Olive Byrne, sunt creditate ca fiind sursa de inspirație pentru apariția personajului.

Wonder Woman apare în benzile desenate americane publicate de DC Comics. Ea este membră fondatoare a Ligii Dreptății. Personajul a apărut pentru prima dată în All Star Comics #8, publicat pe 21 octombrie 1941, prima sa copertă fiind cea din Sensation Comics #1, din ianuarie 1942. Titlul Wonder Woman a fost publicat de DC Comics aproape continuu de atunci. În patria sa, națiunea insulară Themyscira, titulatura ei oficială este Prințesa Diana de Themyscira. Când se integrează în societatea din afara patriei sale, ea adoptă uneori identitatea civilă Diana Prince.

Personajul este o figură arhetipală în cultura populară, recunoscută în întreaga lume, în parte datorită faptului că a fost adaptat pe scară largă în televiziune, film, animație, produse de larg consum și jucării. 21 octombrie este Ziua Femeii Minune, care comemorează lansarea primei sale apariții în All Star Comics #8.  Femeia Minune a fost prezentată în diverse medii, de la radio la televiziune și film, și apare în mărfuri vândute în întreaga lume, cum ar fi îmbrăcăminte, bijuterii și jocuri video. Shannon Farnon, Susan Eisenberg, Maggie Q, Lucy Lawless, Keri Russell, Rosario Dawson, Cobie Smulders, Rachel Kimsey și Stana Katic, printre altele, au oferit vocea personajului pentru adaptări animate. Wonder Woman a fost reprezentată atât în film, cât și la TV, de Cathy Lee Crosby, Lynda Carter, iar în filmele din DC Extended Universe de Gal Gadot.

Wonder Woman a fost numită al 20-lea cel mai important personaj de benzi desenate, de către revista Empire. A fost clasată pe locul șase în lista "Cele mai sexy 100 de femei din benzile desenate" a Comics Buyer's Guide. În mai 2011, Wonder Woman a ocupat locul cinci în topul IGN al celor mai mari 100 de eroi din toate timpurile.

Caracterizare

Diana este descrisă ca fiind o atletă, acrobată, luptătoare și strateg, antrenată și experimentată în multe forme antice și moderne de luptă, inclusiv în artele marțiale amazoniene. Cu abilitățile sale dumnezeiești, invulnerabilitate aproape totală, viteză, zbor, vindecare rapidă și semi-imortalitate, virtuozitatea Dianei este sporită. În unele versiuni, mama ei a antrenat-o, ca Wonder Girl, pentru o viitoare carieră drept Wonder Woman.

Încă de la începuturi, ea este prezentată ca fiind foarte pricepută în folosirea brățărilor sale de amazoană pentru a opri gloanțele, și în mânuirea lassoului său de aur. Batman a numit-o odată "cea mai bună luptătoare corp la corp din lume". Versiunea modernă a personajului este cunoscută pentru folosirea forței letale atunci când consideră că este necesar. În continuitatea New 52, abilitățile ei superioare de luptă sunt rezultatul pregătirii sale de amazoană, precum și a faptului că a primit pregătire suplimentară de la Ares, zeul războiului, încă din copilărie. Wonder Woman din Epoca de Aur a avut, de asemenea, educație în arte și științe avansate, precum și în psihologie și inteligență emoțională, la fel ca și surorile ei amazoane.

Publicații

Epoca de Aur
Inițial, Wonder Woman a fost o campioană amazoană care a câștigat dreptul de a-l readuce pe Steve Trevor - un ofițer de informații al Statelor Unite al cărui avion se prăbușise pe insula izolată a Amazoanelor - în "Lumea oamenilor", și de a lupta împotriva criminalității și a răului naziștilor.

În această perioadă, Wonder Woman s-a alăturat Societății Dreptății din America ca secretară a echipei.

Epoca de Argint
În timpul Epocii de Argint, sub conducerea scriitorului Robert Kanigher, originea Femeii Minune a fost revizuită, împreună cu cea a altor personaje. Noua poveste de origine a sporit rădăcinile elene și mitologice ale personajului: primind binecuvântarea fiecărei zeități încă din leagăn, Diana este destinată să devină "frumoasă ca Afrodita, înțeleaptă ca Atena, puternică ca Hercule și iute ca Hermes".

La sfârșitul anilor 1960, sub îndrumarea lui Mike Sekowsky, Wonder Woman a renunțat la puterile sale pentru a rămâne în Lumea oamenilor, în loc să-și însoțească colegele sale amazoane într-o altă dimensiune. Wonder Woman începe să folosească pseudonimul Diana Prince și deschide un butic de modă. Ea dobândește un mentor chinez pe nume I Ching, care o învață pe Diana arte marțiale și abilități în domeniul armelor. Folosindu-și abilitățile de luptă în locul puterilor sale, Diana se angajează în aventuri care cuprind o varietate de genuri, de la spionaj la mitologie. Această fază a poveștii sale a fost direct influențată de thrillerul britanic de spionaj Răzbunătorii și de interpretarea Dianei Rigg a personajului Emma Peel.

Epoca de Bronz
La începutul anilor 1970, personajul a revenit la rădăcinile sale de supererou în Liga Dreptății din America și la epoca celui de-al Doilea Război Mondial. Acest lucru s-a datorat popularității serialului TV de la acea vreme, care o avea pe Wonder Woman plasată în epoca celui de-al Doilea Război Mondial. Personajul a fost adus în epoca anilor 1970 odată ce serialul TV a făcut același lucru.

Odată cu sosirea unui nou deceniu, președinta DC, Jenette Kahn, a ordonat o reînnoire a aspectului lui Wonder Woman. Artistul Milton Glaser, care a proiectat și logo-ul "bullet" adoptat de DC în 1977, a creat o emblemă stilizată "WW" care a evocat și înlocuit vulturul din corsetul ei, și care a debutat în 1982.

Epoca modernă
În urma seriei Crisis on Infinite Earths din 1985, George Pérez, Len Wein și Greg Potter au rescris povestea de origine a personajului, prezentând-o pe Wonder Woman ca emisar și ambasador din Themyscira în Lumea Patriarhului, însărcinată cu misiunea de a aduce pacea în lumea exterioară. Pérez a încorporat o varietate de zeități și concepte din mitologia greacă în poveștile și originea lui Wonder Woman. Interpretarea sa a personajului a acționat ca fundație pentru poveștile moderne ale Femeii Minune, deoarece a extins originea larg acceptată a Dianei care a fost născută din lut. Relansarea a fost un succes critic și comercial.

Impact

Feminism

Simbolul comunității feministe, Gloria Steinem, fondatoarea revistei Ms., a fost responsabilă pentru revenirea la abilitățile originale ale Femeii Minune. Ofensată de faptul că cea mai faimoasă supereroină feminină fusese depoderată și transformată într-o domnișoară la ananghie obsedată de iubiți, Steinem a plasat-o pe Wonder Woman (în costum) pe coperta primului număr al revistei Ms. (1972) - Warner Communications, proprietarul DC Comics, era un investitor - care conținea și un eseu apreciativ despre personaj. Puterile și costumul tradițional al Wonder Woman au fost restabilite în numărul 204 (ianuarie-februarie 1973).

Semnificația originală a Wonder Woman a avut intenția de a influența multe femei de toate vârstele, prezentând forțele fizice și mentale, valorile și atributele etice pe care nu doar bărbații le dobândesc. "Wonder Woman simbolizează multe dintre valorile culturii feminine pe care feministele încearcă acum să le introducă în cultura generală: puterea și încrederea în sine a femeilor; sorgintea și sprijinul reciproc între femei; pacea și stima față de viața umană; diminuarea atât a agresivității "masculine", cât și a credinței că violența este singura cale de rezolvare a conflictelor", scria Steinem la vremea respectivă.

Originea Femeii Minune și raționamentul psihologic din spatele motivelor pentru care William Morton Marston a creat-o, în felul în care a făcut-o, au ilustrat valorile lui educaționale, etice și morale.

În 2015, Wonder Woman a devenit primul supererou care a oficiat o căsătorie între persoane de același sex într-o serie de benzi desenate.

Note

Legături externe

 DC Comics: Wonder Woman
 Amazon Archives

Americani fictivi de descendență europeană
Cultura Statelor Unite ale Americii
Feminism
Personaje din benzi desenate
Personaje de desen animat
Supereroi
Supereroi DC Comics

Femeia Fantastică


IKEA (), Delft, Hollanda merkezli montaja hazır mobilya, mutfak aletleri ve ev aksesuarları tasarlayan ve satan çok uluslu bir İsveçli şirketler grubudur. 1943'te 17 yaşındaki Ingvar Kamprad tarafından İsveç'te kurulan IKEA, 2008'den bu yana dünyanın en büyük mobilya perakendecisidir. Bloomberg Milyarderler Endeksi'ne göre Ocak 2018 itibarıyla Kamprad, $58,7 milyarlık tahminî net servetiyle dünyanın en zengin sekizinci kişisidir.

Tarihi

1943'te Ingvar Kamprad, IKEA'yı posta yoluyla satış işi olarak kurdu ve beş yıl sonra mobilya satmaya başladı. İlk mağaza 1958 yılında Älmhult, Småland'da Möbel-IKÉA (Möbel İsveççe "mobilya" anlamına gelir) adı altında açıldı. İsveç dışındaki ilk mağazalar Norveç (1963) ve Danimarka'da (1969) açıldı. Mağazalar 1970'lerde Avrupa'nın diğer bölgelerine yayıldı, İskandinavya dışındaki ilk mağaza İsviçre'de açıldı (1973), ardından Batı Almanya'da açıldı. (1974).

1973'e gelindiğinde, şirketin büyümesi o kadar büyüktü ki kaynakları zorluyordu. Alman yöneticiler yanlışlıkla Koblenz'den (Almanya) yaklaşık 320 km uzaklıkta, Konstanz'da (Almanya) bir mağaza açtılar. Bu on yılın ardından, Japonya (1974), Avustralya, Kanada (1975), Hong Kong (1975), Singapur ve Hollanda (1978) gibi dünyanın diğer yerlerinde mağazalar açıldı. IKEA, 1980'lerde Fransa ve İspanya (1981), Belçika (1984), Amerika Birleşik Devletleri (1985), Birleşik Krallık (1987), ve İtalya gibi ülkelerde mağazalar açarak daha da genişledi. (1989). 53 mağaza ile Almanya, IKEA'nın en büyük pazarıdır ve onu 51 mağaza ile Amerika Birleşik Devletleri izlemektedir.

IKEA, Şubat 2010'da Latin Amerika'ya girdi ve Dominik Cumhuriyeti'nde açıldı. Bölgenin en büyük pazarlarına gelince, 2020 yılına kadar Meksika'ya girmedi ve Brezilya'da mağazası bulunmamaktadır.

Ağustos 2018'de IKEA, Hindistan'daki ilk mağazasını Haydarabad'da açtı.

Kasım 2021'de IKEA, Filipinler'de Pasay City'deki Mall of Asia Kompleksi'nde 65.000 metrekarelikdünyanın en büyük mağazasını açtı.

Ülkelere Açılan İlk IKEA Mağazası Tarihi

 1958, İsveç
 1963, Norveç
 1969, Danimarka
 1973, İsviçre
 1974, Japonya
 1974, Almanya
 1975, Avustralya
 1975, Kanada
 1975, Hong Kong1
 1977, Avusturya
 1978, Singapur
 1978, Hollanda
 1980, İspanya
 1981, İzlanda
 1981, Fransa
 1983, Suudi Arabistan
 1984, Belçika
 1984, Kuveyt
 1985, Amerika Birleşik Devletleri
 1987, Birleşik Krallık
 1989, İtalya
 1990, Macaristan
 1990, Polonya
 1991, Çek Cumhuriyeti2
 1991, Sırbistan3
 1991, Birleşik Arap Emirlikleri
 1992, Slovakya2
 1994, Tayvan
 1996, Finlandiya
 1996, Malezya
 1998, Çin
 2000, Rusya4
 2001, İsrail
 2001, Yunanistan
 2004, Portekiz
 2005, Türkiye
 2007, Romanya
 2007, Kıbrıs
 2008, İrlanda
 2010, Dominik Cumhuriyeti
 2011, Bulgaristan
 2011, Tayland
 2012, Makao
 2013, Litvanya
 2013, Porto Riko
 2013, Mısır
 2013, Katar
 2014, Ürdün
 2014, Hırvatistan
 2014, Endonezya
 2014, Güney Kore
 2016, Fas
 2018, Hindistan
 2018, Letonya
 2018, Bahreyn
 2019, Estonya
 2020, Ukrayna
 2020, Meksika
 2021, Slovenya
 2021, Filipinler

1 önceden İngiliz Hong Kong, 2 önceden Çekoslovakya'nın bir parçası, 3 önceden Yugoslavya'nın bir parçası
4 2022 yılında tüm mağazalar kapatıldı

Mağaza Tasarımı
IKEA mağazaları tipik olarak sarı vurgulu mavi binalardır.(Aynı zamanda İsveç'in ulusal renkleridir)Genellikle tek yönlü bir düzende tasarlanırlar, müşterileri IKEA'nın "uzun doğal yol" olarak adlandırdığı şey boyunca saat yönünün tersine yönlendirir, müşteriyi mağazayı bütünüyle görmeye teşvik etmek için tasarlanmıştır. (Müşterinin doğrudan istenen mal ve hizmetlerin görüntülendiği bölüme gittiği geleneksel bir perakende mağazalarının aksine) Genellikle galerinin diğer bölümlerine giden kısayollar vardır.

Sıra, ilk olarak, seçilen öğelerin sergilendiği mobilya galerilerinden geçmeyi içerir. Müşteri bir alışveriş sepeti alır ve daha küçük ürünler için açık raflı bir "Market Hall" deposuna gider, self-servis mobilya deposunu ziyaret ederek daha önce sergilenen showroom ürünlerini kolilenmiş halinde alır. Bazen, satın aldıktan sonra aynı sitedeki veya yakındaki bir sitedeki harici bir depodan ürün almaya yönlendirilirler. Son olarak, müşteriler ürünleri için bir kasada ödeme yaparlar. Bir depodan müşterinin evine veya mağazasına gönderilmesi gereken belirli koltuk renkleri gibi tüm mobilyalar mağaza düzeyinde stoklanmaz.

Çoğu mağaza, alt katta pazar yeri ve self servis depo ile üst katta showroom'a sahip olma düzenini takip eder. Bazı mağazalar tek katlıdır, bazılarında ise sahada daha fazla stok tutulmasına izin vermek için ayrı depolar bulunur. Tek katlı mağazalar, ağırlıklı olarak arazi maliyetinin 2 katlı bir mağaza inşa etme maliyetinden daha az olacağı alanlarda bulunur. Bazı mağazalarda, satış günü boyunca büyük miktarlarda stoğa erişilmesini sağlamak için makine kontrollü silolara sahip çift seviyeli depolar bulunur.

Çoğu IKEA mağazası, kasaların hemen önünde, deponun sonunda "olduğu gibi" bir alan sunar. İade edilen, hasar gören ve daha önce sergilenen ürünler burada sergilenir ve önemli bir indirimle, aynı zamanda iade yapılmaz bir politikayla satılır.

Katalog
IKEA kataloğu, yaklaşık 12.000 ürün içerip dünya üzerinde 160 milyon da baskı yapıp (2006) müşterilere ücretsiz bir şekilde posta veya dükkanlardan ulaştırır. IKEA kataloğunun Kitab-ı Mukaddes'in baskısını (53 ila 100 milyon kopya olarak tahmin ediliyor) geçtiği düşünülüyor.

Üretim
IKEA, üreticiler ile OEM anlaşmaları yaparak kendi mağazaları için üretim yaptırır. Bununla beraber ürünler demonte olarak satıldığı için hacimsel olarak az yer kaplarlar. Bu sayede ürünlerin nakliye , stoklama ve üretim maliyetleri minimumda tutulur.

Şirket ürünlerini müşterilerin ihtiyaçlarına ve yaşam alanlarına uygun şekilde tasarlar ve üretir. Ayrıca, çevre dostu malzemeler kullanarak ve sürdürülebilirlik stratejileriyle, doğal kaynakları korumayı hedefler.

IKEA sattığı ürünlerin kalite-fiyat oranı sayesinde bugün dünyanın en yaygın mobilya mağaza zincirine sahiptir.

1943 yılında Ingvar Kamprad daha kendisi 17 yaşındayken IKEA'yı Älmhult, İsveç'te kurdu. IKEA'nın ismi büyüdüğü köyün ve mülkünün birleşmiş halidir: Ingvar Kamprad Elmtaryd Agunnaryd. Bu kısaltma rastlantı olarak Yunanca sözcük οικία [oikia] (ev) ve Fincedeki oikea (doğru) sözcüğüne benzemektedir.

IKEA Food

1958'den beri her IKEA mağazasında, 2011 yılına kadar köfte, et suyu paketleri, yaban mersini reçeli, çeşitli bisküviler ve krakerler ve somon ve balık yumurtası gibi markalı İsveç yapımı özel yiyecekler satan bir kafe bulunur. Yeni etikette çikolatalar, köfteler, reçeller, krepler, somon ve çeşitli içecekler gibi çeşitli ürünler bulunuyor.[81][82]

Kafeler öncelikle İsveç yemekleri sunsa da menü her mağazanın kültürüne, yemeğine ve konumuna göre değişir. 38 farklı ülkedeki restoranların bulunduğu menü, Suudi Arabistan'da şavurma, Kanada'da poutine, Fransa'da makaron ve İtalya'da gelato gibi yerel yemekleri içerir. Endonezya'da İsveç köftesi tarifi, ülkenin helal gereksinimlerini karşılayacak şekilde değiştirilmiştir. İsrail'deki mağazalar, hahamların gözetimi altında koşer yiyecekleri satıyor. Koşer restoranları mandıra ve et bölümlerine ayrılmıştır.

Birçok yerde, IKEA restoranları her gün mağazanın geri kalanından önce açılır ve kahvaltı servisi yapar. Tüm gıda ürünleri İsveç tariflerine ve geleneklerine dayanmaktadır. Gıda bölümü, IKEA'nın satışlarının %5'ini oluşturuyor. Ağustos 2020'den bu yana IKEA, tüm Avrupa mağazalarında patates, elma, bezelye proteini ve yulaftan yapılan bitki bazlı köfteler sunmaktadır.

Småland

Her mağazanın Småland (İsveççe: Küçük Arazi; aynı zamanda kurucusu Kamprad'ın doğduğu İsveç'in Småland eyaletidir) adında bir çocuk oyun alanı vardır. Ebeveynler çocuklarını oyun alanının kapısına bırakır ve başka bir girişe vardıklarında onları alırlar. Bazı mağazalarda, tesis personeli tarafından, çocukların ihtiyaç duyduğu ebeveynleri beklenenden daha erken çağırmak için kullanabilecekleri ücretsiz çağrı cihazları ebeveynlere verilir; diğerlerinde ise personel, mağaza içi anons sistemi üzerinden anons yaparak veya cep telefonlarını arayarak velileri çağırır. En büyük Småland oyun alanı, Hindistan'ın Navi Mumbai kentindeki IKEA mağazasında bulunuyor.

Ayrıca bakınız
 IKEA etkisi
Avrupa Perakende Yuvarlak Masası

Dış bağlantılar

Kaynaklar

1943'te kurulan şirketler

IKEA


Un trio pour clarinette, violon et piano est un ensemble musical de musique de chambre composé d'une clarinette, d'un violon et d'un piano jouant des rôles relativement égaux, ou le nom d'une œuvre écrite pour un tel groupe.

Des œuvres de trio pour clarinette, alto et piano existaient bien avant le trio pour clarinette, violon et piano ; Mozart a composé son célèbre Trio Kegelstatt au , et le compositeur Romantique Max Bruch a composé une suite de huit pièces pour ce type d'ensemble, ainsi qu'un double concerto pour alto, clarinette et orchestre.  Plusieurs de ces œuvres peuvent être (ou ont déjà été) transcrites pour trio avec clarinette, violon et piano.

Contrairement à un trio avec piano ou à un concerto, il n'existe pas de forme standard pour une composition dédiée au  trio pour clarinette, violon et piano : une pièce peut comporter un nombre quelconque de mouvements.

Sur le plan acoustique, le choix d'une clarinette, d'un violon et d'un piano est caractéristique dans la mesure où la plupart des musiques de chambre (et la plupart des musiques en général) contiennent des parties aiguës (soprano), moyennes (alto/ténor) et graves (basse/baryton).  Cependant, la clarinette et le violon jouent des parties relativement aiguës, ce qui donne un son moins équilibré que celui d'un trio contenant un registre plus large, comme un trio avec violon, violoncelle et piano. Le contraste timbral est assuré entre les bois (clarinette), cordes (violon) et instrument à clavier (piano).

En dehors de son utilisation classique, cette association d'instruments est courante dans la musique Klezmer.

Début du
Il existe des exemples de trios clarinette, violon et piano antérieurs à 1970, réalisés par des compositeurs tels que Bartók (Contrastes), Baußnern (Sérénade), Stravinsky (suite de L'histoire du soldat), Milhaud (Suite pour clarinette, violon et piano, Op. 157b), Khachaturian. (Trio pour clarinette, violon et piano), Berg, Krenek et Ives.

Les Contrastes de Bartók

La pièce Contrastes de Béla Bartók, commandée pour le violoniste Joseph Szigeti et le clarinettiste Benny Goodman, est l'une des plus connues du genre. Kárpáti décrit la pièce comme possédant . En revanche, E.R.  explique que les contrastes sont  mais que malgré ce .

Seiber la considère , bien que  soit  a conclu que, .

Fin du
Le Trio Verdehr a commandé des trios à des compositeurs tels que Leslie Bassett, Alan Hovhaness, Michael Daugherty, Karel Husa, Thea Musgrave, Ned Rorem, Ida Gotkovsky, Gunther Schuller, Peter Schickele, Jennifer Higdon, Alexander Arutiunian, David Diamond, Scott McAllister, William Bolcom, Betsy Jolas, Bright Sheng, Roberto Sierra, Libby Larsen, Philippe Manoury, Gian Carlo Menotti, Peter Sculthorpe, Iván Erőd et Joan Tower.

La pièce The End of Summer (1985) de Ned Rorem, que l'on retrouve sur plusieurs enregistrements de son œuvre, comporte des allusions à la musique d'église. Le compositeur décrit les similitudes de cette pièce avec son prédécesseur direct, son œuvre Scenes from Childhood, dans la mesure où chacun des trois mouvements est "suggéré par des œuvres musicales d'antan. Il y a des suggestions de Satie, Brahms, des chansonnettes de marelle et des hymnes protestants". Ned Rorem dit que ses pièces, celles de Musgrave et de Dickinson " citent toutes littéralement le passé " et décrit également avoir demandé à " Chuck " s'il avait déjà désapprouvé les pièces de Samuel Barber comme le partenaire de Rorem l'a fait pour celle de Rorem le soir de sa première.

Le A Trio Setting de Gunther Schuller, dans " la forme classique rapide-lente-scherzo-rapide " montre l'influence de Bartók mais est décrit comme " original... varié, affectant et excitant tour à tour, et inventif " méritant d'être réécouté.

Variations de Nathan Currier est décrite comme "plus difficile" et apparemment "trop longue à presque 34 minutes". Elle cite à plusieurs reprises comme thème une chanson de Binchois, "De plus en plus", sonnant comme une berceuse de Brahms. La pièce montre également l'influence des Contrastes de Bartók.

Le Trio Setting de Husa [W22], commandé par le Trio Verdehr en 1981, met en valeur chaque instrument dans un seul mouvement et a été décrit par William Crutchfield comme, "standout...with its sure sense of climax and dramatic variety in the instrumental handling.".

Le Pierrot de Thea Musgrave a été commandé par le Trio Verdehr et a été créé à Istanbul, en Turquie, en 1986. Dans la lignée des œuvres antérieures de Musgrave, comme son deuxième concerto de chambre (1966), son Concerto pour clarinette (1967) et son Space Play (1974), Pierrot est très programmatique et la partition contient des indications sur les lieux de la scène, les plans d'éclairage et les mouvements.

Concertos
Verdehr a commandé des concertos pour  clarinette, violon et piano à Buhr, David, Ott, Skrowaczewski et Wallace. Ils ont également commandé des doubles concertos violon-clarinette à James Niblock, William Wallace, Dinos Constantinides, Paul Chihara, Ian Krouse et Richard Mills.

Compositeurs de trios clarinette-violon-piano
(Cette liste est incomplète.)

Début du

1949 et plus

Ensembles actuels de trio clarinette-violon-piano (2018)
(Cette liste est incomplète.)

Bibliographie
.
.
.
.
.
.
.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Trio pour clarinette, violoncelle et piano
 Trio pour clarinette, alto et piano
 Trio avec piano

Liens externes

John Rockwell,  " Concert: Verdehr Trio" Review, NYTimes.com. Published: February 18, 1988.
The Verdehr Trio website.

Musique de chambre

Trio pour clarinette, violon et piano


Des élections municipales partielles ont lieu en 1988 en France.

Bilan
Ces élections partielles sont marquées par une grande stabilité puisque les socialistes à Moyeuvre-Grande et Trèbes et les communistes à Bolbec sont reconduits. À Bolbec et Trèbes, Michel Havard et Pierre Mauriès succèdent à Paul Belhache et Jean Sol, tous deux décédés en fonction, tandis qu'à Moyeuvre-Grande, le député René Drouin est réélu.

Résultats en nombre de maires

Élections

Bolbec (Seine-Maritime)
 Maire sortant : Paul Belhache (PCF)
 Maire élu ou réélu : Michel Havard (PCF)

 Contexte : décès du maire sortant

Moyeuvre-Grande (Moselle)
 Maire sortant : René Drouin (PS)
 Maire élu ou réélu : René Drouin (PS)

 Contexte : démission du maire et d'une partie du conseil municipal

Trèbes (Aude)

 Maire sortant : Jean Sol (PS)
 Maire élu ou réélu : Pierre Mauriès (PS)

 Contexte : décès du maire sortant

Notes et références

Voir aussi

1988
France, municipales
1988 en France

Élections municipales partielles françaises de 1988


Dilkea johannesii je biljka iz porodice Passifloraceae, roda Dilkea. Nije u svim bazama podataka obrađena u Dilkea, ni pod prihvaćene, ni pod sinonime, ni pod nesmještene niti pod neprocijenjene. Sinonimi su Dilkea ulei Harms i Dilkea johannesii var. parvifolia Hoehne. Killip (1938.) je stavio D. ulei kao sinonim za D. johannesii. Spada u podrod Dilkea, s time da D. johanesii var. parvifolia ne ulazi u podrod Dilkea. Podrod Dilkea obuhvaća sve vrste prije opisane do 2009. godine. Killip također je uvrstio D. johanesii u četiri tipske vrste roda Dilkea (D. acuminata, D. retusa, johanesii), u koji je dodao D. wallisii te svoju D. parviflora. Poslije je rod bio više puta regrupiran, dodani su novi poput D. magnifica, D. margaritae.
Raste u Kolumbiji (Vaupés), sjevernom Brazilu (Amapá, Amazonas, Acre, Pará, Óbidos), Peruu (od Loreta do Maynasa).

Nije svrstana u IUCN-ov popis ugroženih vrsta.

Izvori

Vanjske poveznice
Dilkea na Germplasm Resources Information Network (GRIN) , SAD-ov odjel za poljodjelstvo, služba za poljodjelska istraživanja.

Dilkea

Dilkea johannesii


Louise Nalbandian, née le  à San Francisco et morte le  à Newman, est une historienne américaine d'origine arménienne.

Biographie
Louise Nalbandian naît le  à San Francisco. Elle y grandit et a deux frères, Al et Harvey.

Elle fait ses études à l'Université de San Francisco, puis soutient son doctorat consacré aux partis politiques arméniens à l'Université Stanford. Sa thèse est publiée en 1963 et devient un ouvrage de référence sur le mouvement révolutionnaire arménien. Entre 1964 et 1974, elle est professeure à l'Université d'État de Californie à Fresno. Durant cette période, elle fait en sorte d'y étendre l'enseignement des études arméniennes.

Elle meurt le  à Newman dans un accident de voiture.

Publications

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Mouvement de libération nationale arménien

Liens externes

Naissance en septembre 1926
Naissance à San Francisco
Décès en décembre 1974
Décès dans le comté de Douglas (Illinois)
Décès à 48 ans
Historienne américaine
Arménologue américain
Étudiant de l'université de San Francisco
Étudiant de l'université Stanford
Professeur à l'université d'État de Californie à Fresno

Louise Nalbandian