El canto de la morena es uno de los denominados «cantos de trabajo» típico de las islas Canarias. A modo de canto de sirena, este canto de llamado se utiliza en la pesca del referido pez para atraerlo y dejarlo aletargado. Consiste en una tonada repetitiva acompañada por silbos que tienen por finalidad captar la atención de la morena y dejarla adormecida, momento que el pescador aprovecha para matarla. Las palabras pronunciadas en el canto varían de una isla a otra, pero en casi todas se suele utilizar la fórmula: "Jo, Morenita...Jooo", así como: "ven morenita pintada, que viene el macho y te come la carnada".

Entre el ritual y el canto de trabajo
En realidad el canto de la morena se encuentra a medio camino entre el canto de trabajo y el canto ritual. El pescador no se limita a cantar repetidamente el "Jo, Morenita...Jooo"" y otros versos típicos, sino que además debe hacerlo acompañando la tonada de potentes silbidos y de una determinada entonación que sorprende por su efusión. Además, esta tradición relacionada inicialmente con la pesca, ha quedado incorporada al patrimonio musical de las Islas Canarias a través de la conocida composición titulada "El pescador de morenas" del célebre grupo canario "Los Sabandeños", así como mediante el magnífico trabajo musical "El Canto de la Morena" de la agrupación de artistas canarios ARTENARA.

Historia del canto en Canarias
Aunque no se tiene constancia de la técnica de pesca empleada, sí se han encontrado en yacimientos aborígenes restos de morenas. En "Una relación inédita de las Islas Canarias" se hace una explícita referencia al canto de la morena en Canarias que sitúa este ritual de pesca, al menos, en los albores del siglo XVI. En ese texto puede leerse: "Állanse... morenas negras y pintadas, que se llaman y pescan silbando y diciéndole a voces 'cata el pulpo', de que ellas apetecen y gustan mucho". También se hace una breve alusión al canto en la obra "Pastores de Belén" que Lope de Vega dedicó a su hijo Carlos Félix, que murió siendo niño.

El "canto de la morena" fuera de Canarias
La investigación histórica demuestra que los pescadores de Canarias ya en la época de la colonización de las islas practicaban estos cantos, por lo que se les atribuye un origen más remoto tanto en el tiempo como geográficamente. Así se ha demostrado que el canto de la morena tiene un origen mediterráneo y que su aparición se remonta a la antigua Grecia. Además, en épocas más recientes, estos cantos también se han practicado por los pescadores de la isla portuguesa de Madeira.

La morena

La morena (Muraneidae) es un pez voraz y escurridizo que habita entre pedregales, escolleras o charcos del litoral cercano, aunque también puede hallarse en aguas más lejanas (las de mayor tamaño), pero siempre templadas. Sus hábitos de vida se desarrollan generalmente en las horas nocturnas. Su morfología anguiliforme recuerda a la de una gruesa serpiente, con la cabeza alargada y unas poderosas mandíbulas. Puede medir hasta un metro y medio, y su peso oscila entre los dos y los diez kilos. Tiene una coloración pardo-amarillenta y carece de aletas pectorales y pelvianas.
En un artículo publicado en la revista "Nature" en el año 2007 investigadores de la universidad de California Davis desvelan que la morena dispone de una mandíbula doble (interna y externa) como la de "alien". Al carecer de extremidades, este sistema le serviría para tragar sus presas.
En cuanto a la gastronomía, este pez se caracteriza por la excelente calidad de su carne. Se dice que la morena de la costa tiene menos espinas y es más sabrosa que la de aguas profundas, que se caracteriza por su gran cantidad de grasa.
Los romanos de alta cuna tenían debilidad por la carne de la morena, que cultivaban en viveros para servirla en ocasiones especiales. De hecho, hay constancia histórica de que en tiempos de Julio César se llegó a celebrar un opíparo banquete para 6.000 personas cuyo menú estaba compuesto principalmente por morenas. La expresión, ya algo abandonada, de estar sentenciado "a las morenas" proviene de la costumbre de la Roma clásica de alimentar a estos peces con los esclavos condenados a muerte, ya que se consideraba que si la morena se alimentaba de carne humana su exquisito sabor se potenciaba de forma asombrosa.
Lo cierto es que en la antigua Roma llegaron a darse casos patológicos, como el del cónsul Lucio Licinio, quien no solo disponía en su casa de un inmenso vivero de estos peces para estar siempre bien abastecido, sino que también decidió cambiar su apellido por el de Murena (morena). Aún más peculiar es el caso que refiere Plinio El viejo en su "Historia Natural" acerca de la actitud de Craso (tío de Marco Licinio Craso), que ya poco tenía que ver con su apetito o predilección: "Se cuentan cosas encantadoras de la murena del romano Craso que iba engalanada con pendientes que llevaban incrustadas piedras preciosas igual que una moza lozana; que, si la llamaba Craso, reconocía la voz, emergía a la superficie, y que, si le ofrecía, fuera lo que fuera, ella lo tomaba prontamente y lo comía con sumo apetito. Y ocurrió, según tengo oído, que cuando esta murena dejó este mundo, Craso lloró por ella y hasta la enterró. Y, cuando una vez Domicio le dijo: '¡Tonto que lloraste por una murena que se murió!', él replicándole, le espetó lo siguiente: Yo lloré por un animalillo, tú, en cambio, que enterraste a tres esposas no has llorado por ellas".

Técnica de pesca
Puede que tratar de embelesar a la morena con el canto sea una manera de vencer la dificultad que supone capturar a un pez tan voraz y escurridizo. Además de la voz del pescador, para efectuar la pesca de la morena es preciso proveerse de ciertos utensilios imprescindibles, como son un palo grueso o una caña resistente y hueca por cuyo interior se ha de pasar un alambre que termina en lazo corredizo. A este instrumento se le sujetará por medio de una cuerda la carnada, preferiblemente un trozo de pulpo (por ser la base de la dieta de la morena). Realizar movimientos circulares con este instrumento entre las rocas que sirven de guarida al pez y entonar repetidamente el canto son complementos indispensables para la pesca de la morena de esta forma tradicional.
Ante el canto del pescador la morena queda aletargada y en ese estado abandona su escondrijo entre las rocas, atraída irresistiblemente por la voz de su captor. Entonces atraviesa el nudo corredizo y, una vez atrapada, el pescador tira del lazo y la estrangula. Los viejos pescadores de las islas Canarias afirman que solo de este modo es posible capturar a estos animales de fuerza extraordinaria y que si hicieran uso de las técnicas ordinarias de pesca no conseguirían más que la morena les destrozara con los dientes los anzuelos y luego se retirase a su madriguera entre las rocas, volviendo ya del todo imposible su pesca.

Véase también
 Muraenidae (morenas)

Referencias

Bibliografía

 Plinio Segundo, Cayo. Historia natural. Obra completa. Madrid: Editorial Gredos. ISBN 978-84-249-1684-8.
 José Pascual Fernández, Andrés J. Pérez Sosa, Ciro Mesa Redondo. "La Pesca en Canarias". Ed. Centro de la Cultura Popular Canaria, 1982.
 M. J. Lorenzo. Perera, A. M. Jiménez y Juan M. Zamora. "La Anguila en las Islas Canarias. Estudio etnográfico, pesca y aprovechamiento". Ed. Ayto. de Arucas/Cabildo de Tenerife, 1999.
 "Una relación inédita de las Islas Canarias". El museo canario, ISSN 0211-450X, Nº. 3, 6, 1935, págs. 70-80.
 José Pérez Vidal. "Cantos de llamado". Revista de Historia número 67. La Laguna, X (1949), pp. 248-253.
 Lothar Siemens Hernández. "La Música en Canarias". 2ª Ed. Museo Canario, 1977.
 Agustín Millares Carlo. Revista "El Museo Canario", número 6, páginas 70-80.

Material audiovisual

 Antología del Folclore español (Hispavox H 7999762). Madrid, 1979.
 Los Sabandeños, El pescador de morenas (Columbia TXS 3247). Madrid, 1982.

Literatura

 Lope de Vega. "Pastores de Belén y Epístolas literarias a varios". ISBN 978-84-7083-181-2.

Televisión

 Jo, Morenita...Jooo, capítulo de la serie documental de TVECanarias Senderos Isleños.

Enlaces externos
 El canto de la Morena
 Murenae helena
 Mandíbulas de las morenas

Muraenidae
Peces en la cultura
Pesca
Rituales

Canto de la morena


Strasburgeriaceae, biljna porodica iz reda Crossosomatales koja obuhvaća dva monotipska roda iz Oceanije, jedan je endem sa Sjevernog otoka, drvo poznato u maorskom jeziku kao tawari (Ixerba brexioides), dok je drugi rod po kojem je porodica dobila ime, Strasburgeria, endem s Nove Kaledonije

Rodovi
 Ixerba A.Cunn.
 Strasburgeria Baill.

Izvori

Porodice reda Crossosomatales
Biljne porodice

Strasburgeriaceae


Askerlik hizmeti, herhangi bir ülkede belirli bir yaşa gelen vatandaşların, zorunlu olarak, belirli bir süre orduda görev yapması veya anlaşmalı oldukları bir süre boyunca meslek olarak icra etmesi. Ayrıca askerlik veya vatanî görev olarak da bilinir.

Tarihçe
Ordular, mesleği askerlik olan kişilerin dışında, ya belirli bir süre için zorunlu askerlik hizmetine alınan yetişkin kişilerden ya da gönüllülerden oluşur. Bir tür zorunlu askerlik hizmeti Antik Mısır'da da uygulanırdı. Napolyon Savaşları sırasında Fransa'da, bütün sağlıklı erkekleri askere alındı. Daha sonra Prusya, erkekleri askerlik eğitimi için bir süre askere çağırmaya başladı. Böylece, az sayıda askerden oluşan asıl ordu, savaş zamanında hizmet etmeye hazır, eğitim görmüş yedek askerlerin katılmasıyla büyüyordu.

Amerikan İç Savaşı'nda (1861-65) Güney ve Kuzey, zorunlu askerlik usulüne başvurdular. Ama, 19. yüzyıl boyunca ABD'de ve İngiltere'de barış zamanında zorunlu askerlik uygulanmadı. I. Dünya Savaşı'nda, İngiliz ordusu düzenli askerlerden ve gönüllülerden oluşuyordu. 1930'larda ABD ve İngiltere, oldukça küçük düzenli ordularla yetindiler. Almanya ve Japonya ise, zorunlu askere alma usulü uyguladılar ve büyük ordular kurdular. 1939'da İngiltere zorunlu askere almayı yeniden uygulamaya başladı.

II. Dünya Savaşı, hemen bütün ülkelerin orduya bakışlarını değiştirdi. Çoğunlukla iki yıllık bir süre için gençler askere alınarak güçlü ordular kuruldu. İngiltere'de zorunlu askerlik 1960'a değin sürdü. Günümüzde İngiltere'nin kara, hava ve deniz kuvvetleri gönüllülerden oluşmaktadır. ABD zorunlu askere almayı Vietnam Savaşı nedeniyle sürdürdü ve bu uygulamaya ancak 1973'te son verebildi.

Dünyada askerlik hizmeti

Günümüzde birçok ülkede hâlen zorunlu askerlik hizmeti uygulanmaktadır. Askerlik hizmeti zorunlu olmayan ülkelerde ise anlaşmalı oldukları süre boyunca kişiye maaş verilerek meslek olarak icra edilir. Amerika, Japonya, Kanada, Avustralya, İspanya, İtalya, İsveç, İngiltere, Fransa, Almanya gibi birçok ülkede zorunlu askerlik yoktur.

Düzenli ordusu olmayan İsviçre gibi bazı ülkelerde yükümlüler yaşamlarının belli bir döneminde askerlik hizmetine alınır ve bu süre boyunca her yıl birkaç hafta eğitim görürler.

Çin'de yasalar gereği zorunlu askerlik hizmeti mevcut olmakla birlikte, ülkenin büyük nüfusu ve yeterli gönüllü sayısı nedeniyle zorunlu askerlik uygulanmamaktadır.

İsrail'de 18 yaşını doldurmuş ya da 12. sınıfı bitirmiş vatandaşlar için (erkek ya da kadın) askerlik zorunludur. İsrailli Araplar, hamile ve evli kadınlar için askerlik zorunlu değildir. Askerlik hizmeti kadınlar için 2, erkekler için 3 yıldır.

Osmanlı'da askerlik hizmeti

Osmanlı Devleti'nde ordunun büyük bölümü, 1826'da Yeniçeri Ocağı kaldırılıncaya kadar tımarlı sipahiler ve yeniçerilerden oluşuyordu. Yeniçeriler düzenli ordunun sürekli askerleriydi. Tımarlı sipahiler ise yalnızca savaş zamanlarında orduya katılırlardı. Yeniçeri Ocağı'nın kaldırılmasından sonra bir süre süresiz askerlik uygulandı. 1843'te kura usulü kabul edildi. Buna göre askere alınan kişiler, beş yıl zorunlu askerlik yapıyordu. Sonraki yedi yıl için yedeğe ayrılıyor ve bu süre içinde yılda bir ay askerlik eğitimi görüyorlardı. 1869'da zorunlu askerlik süresi altı yıl, yedek askerlik süresi de 14 yıl olarak belirlendi. 1916'da, Osmanlı uyruğundaki herkesin askere alınması zorunluluğu getirildi. 45 yaşına kadar herkes yedek asker sayıldı.

Türkiye'de askerlik hizmeti

Türkiye'de zorunlu askerlik hizmeti uygulanır. Osmanlı'da 1916'da çıkarılan bir yasaya göre her erkek 20 yaşına geldiğinde ilk askerlik yoklamasını yaptırır. Günümüzde yükseköğrenim görenlerde zorunlu hizmet süreleri yedek subay ve yedek astsubay olanlar için 12 ay, er olanlar için 6 aydır.

Yükseköğrenim mezunu kişilerde askerlik

Ön Lisans, lisans, yüksek lisans veya doktora mezunları ise yedek subay ve yedek astsubay adayı olarak askerlik şubelerine müracaat ederler. Türk Silahlı Kuvvetlerinin o anki subay astsubay ihtiyacına ve kişinin kendi isteğine göre kişi uzun dönem yedek subay veya yedek astsubay olarak 12 ay (aylıklı) ya da 6 ay Kısa Dönem Er/Erbaş olarak zorunlu askerlik görevlerini tamamlarlar.

Er olarak askerlik yaparken yükseköğrenim mezunu olunursa

Mezun olunduğunda birlik komutanına dilekçe ve taahhütname ile müracaat edilir. Gerekli prosedürler tamamlandıktan sonra geçici olarak terhis olunur ve askerlik şubeleri tarafından yedek subay aday adaylarının tabi olduğu işlemler yapılır. Bu işlemler neticesinde;

1. Kısa dönem askerlik yapmasına karar verilirse;
 Geçici terhis olunmadan önceki askerlik süreleri 6 aydan fazla ise derhal terhis edilir.
 Süre 6 aydan az ise 6 aya tamamlayacak kadar daha askerlik yapılır ve terhis olunur.

2. Yedek Subay olarak askerlik yapılmasına karar verilirse; geçici terhis olunmadan önce yapılan askerlik hizmeti yanar ve 12 ay boyunca yedek subay olarak askerlik yapar.

Dövizle askerlik
Oturma veya çalışma iznine sahip olarak; işçi, işveren sıfatıyla veya bir meslek ya da sanatı icra ederek, Türkiye'de geçirdikleri günler hariç en az üç yıl (365*3=1095 gün) yabancı ülkelerde (veya yabancı gemilerde) bulunan TC vatandaşları, askerlik bedelini (6.000 €, 2016 itibarıyla 1.000 €)  dövizle öder ve askerlik eğitimi görmeden terhis olur. Daha önce 21 gün olan temel askerlik eğitimi gereksinimi 15 Aralık 2011 tarihinde yürürlükten kaldırılmıştır.

Hayatını kaybeden askerlerin yakınlarının askerlik durumu

Şubat 2009 tarihinde çıkarılan bir yasa ile, askerlik yaparken, "terörle mücadele kapsamında" hayatını kaybeden yükümlülerin çocukları ile kardeşlerinin hiçbiri, "istekli olmadıkça" askere alınamaz, askerlik yapmakta olanlar ise terhis edilir.

Aynı yasaya göre, askerlik hizmetini yerine getirirken terörle mücadele dışındaki herhangi bir nedenle ölen, kaybolan veya malul olanların kardeşlerinden sadece biri, istekli olmadıkça silah altına alınamaz. Hayatını kaybeden askerin ebeveynleri ölü ise ya da bu konuda bir anlaşmaya varamıyorlarsa; öncelikle silah altında olan kardeşi (varsa) istekli olması halinde terhis edilir. Silah altında kardeşi yoksa veya silah altında olan kardeşi terhis olmak istemezse, askerlik hizmeti sırası gelen ilk kardeş, istekli olmadıkça askere alınamaz.

Kaynakça

Askerî sosyoloji
Millî güvenlik
Ulusal güvenlik
Eğitim terimleri
Ülkelerine göre zorunlu askerlik

Askerlik hizmeti


Lackovce este o comună slovacă, aflată în districtul Humenné din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 756 de locuitori. Se învecinează cu comuna Humenné.

Istoric
Localitatea Lackovce este atestată documentar din 1317.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Lackovce, Humenné


Postalveolære konsonanter udtales ved at tungen trykkes mod området mellem tandkødet og gummerne. I praksis grupperes de ikke-frikative postalveolare konsonanter for det meste med de dentale og de alveolære, da disse lyder næsten ens.

Se også
Det internationale fonetiske alfabet (IPA)

Fonetik

Postalveolær konsonant


La gare de Bullange  était une gare ferroviaire belge de la ligne 45A, de Jünkerath à Weywertz, située à Bullange, commune germanophone de la province de Liège, en Région wallonne.

Elle est mise en service en 1912 par l'administration des chemins de fer de l'État de Prusse (Königlich Preußische Staatseisenbahnen). C'était une gare de la Société nationale des chemins de fer belges (SNCB) fermée au trafic voyageurs en 1952 et aux marchandises 2003.

Situation ferroviaire
Établie à  d'altitude, la gare de Bullange était située au point kilométrique (PK) 8,3 de la ligne 45A, de Jünkerath (Allemagne) à Weywertz, entre les gares de Honsfeld et Butenbach.

Histoire
La station de Büllingen est mise en service le  par l'administration des chemins de fer de l'État de Prusse (Königlich Preußische Staatseisenbahnen) lorsqu'elle inaugure la ligne de Jünkerath à Weywertz. Cette ligne était réclamée de bonne date par les habitants mais verra surtout le jour grâce au potentiel en cas de guerre avec la France. Le trafic ordinaire se montre un succès avec de nombreux voyageurs empruntant les omnibus Jünkerath - Malmedy ainsi que d'importantes quantités de marchandises et de bétail.

Après le premier conflit mondial, Bullange devient une commune belge et un poste-frontière est créé en gare de Losheimergraben. Il faut attendre 1928 pour que réapparaissent des trains de voyageurs transfrontaliers.

Durant la bataille des Ardennes et l'avancée des alliés vers l'Allemagne, la ligne subit des dégâts importants ; le bâtiment de la gare, ruiné, sera reconstruit après la guerre. En 1950, les trains de voyageurs vont à nouveau jusqu'en Allemagne mais la desserte passagers de toute la ligne est supprimée en .

Entre 1990 et 2002, les trains touristiques de l'association Vennbahn effectuaient des incursions régulières sur la ligne 45A.

Le trafic marchandises continue pour desservir les tanneries, papeteries et surtout la scierie de Bullange. La section entre Bullange et la frontière est désaffectée au début des années 1980 puis remise en état vers 1988, ce qui permet d'éviter un long détour par Raeren des marchandises venant d'Allemagne. Des trains militaires franchiront également la frontière jusqu'en 1999 et le transport de bois, à nouveau redirigé en territoire belge, périclite en 2003. La ligne est déclassée l'année suivante et les rails retirés en 2006-2007. Un chemin RAVeL a été aménagé.

Patrimoine ferroviaire
Plus rien ne subsiste du bâtiment des recettes, lequel était encore visible en 1990. Construit selon un type prussien de style mélangeant modernisme et architecture traditionnelle, il rappelle, avec certaines différences importantes, ceux des gares de Butgenbach, Stadkyll et Recht. Il se caractérise par un important pignon transversal avec des poutres apparentes et un bardage au dernier étage. La structure en béton est décorée de pierres locales. De grandes baies et un petit porche se trouvent au rez-de-chaussée côté voies.

Très endommagé pendant la Seconde Guerre, il est reconstruit en ne conservant que le rez-de-chaussée avec une nouvelle toiture, en pavillon, dotée d'une lucarne. Il était encore visible en 1990 dans les emprises de la scierie.

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 Ligne 45A, de Losheim (frontière) à Weywertz

Liens externes

Gare disparue dans la province de Liège
Ligne 45A (Infrabel)
Gare
Gare mise en service en 1912

Gare de Bullange


Punta Playa es un promontorio ubicado en el país suramericano de Venezuela, localizado en la isla de Corocoro frente a las aguas del océano Atlántico, administrativamente hace parte de la Parroquia Francisco Aniceto Lugo en el Municipio Antonio Díaz del Estado Delta Amacuro en las coordenadas geográficas . Forma parte de la Reserva Forestal Imataca, posee una costa baja, con marismas y estuarios.

La Punta es lugar polémico, puesto que marca el límite establecido por el Laudo de 1899 que pretendía definir las fronteras entre Venezuela y la entonces colonia de la Guayana Británica, laudo que Venezuela declararía nulo e írrito. Mientras que Guyana lo considera el inicio de la frontera entre este último país y Venezuela, desde el punto de vista venezolano marca el inicio del territorio esequibo o Guayana Esequiba, un territorio entre la Punta Playa y el río Esequibo, reclamado por Venezuela. Ambos países firmaron el Acuerdo de Ginebra y el Protocolo de Puerto España, para intentar solucionar la disputa pacíficamente.

Véase también
 Geografía de Venezuela
 Geografía de América del Sur

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la Punta

Delta Amacuro
Playa
Isla Corocoro
Cabos de Venezuela en el océano Atlántico

Punta Playa


Orfeus og Julie er en animationsfilm fra 1970 instrueret af Bent Barfod efter manuskript af Bent Barfod.

Handling
En balletabstraktionn formet som en kombination af tegne- og trickfilm, hvor danserne bevæger sig bagved, foran og imellem det animerede. Det evige par oplever farer og glæder og forsvinder til sidst som det opstod.

Referencer

Eksterne henvisninger

Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 1970

Orfeus og Julie


Kontekstni izbornik (eng. context menu, također  contextual, shortcut, pop up, pop-up menu) je element grafičkog korisničkog sučelja. Jedan je od izbornika. Pojavljuje se po korisnikovom djelovanju poput klikanjem desnom tipkom miša. Nudi ograničeni skup izbora dostupnih u postojećem stanju ili kontekstu, operacijskog sustava ili aplikacije kojoj izbornik pripada. Obično su dostupni izbori akcije u svezi s izabranim objektom. S tehničke točke gledišta, takav kontekstni izbornik je grafički kontrolni element.

Povijest
Kontekstni izbornici prvi su se put pojavili u okružju Smalltalka na računalu Xerox Alto, gdje su bili zvani "iskočnim izbornicima" (eng. pop-up menus); izumio ih je Dan Ingalls sredinom 1970-ih.

Microsoft Office v3.0 uveo je 1990. godine kontekstni izbornik za funkciju kopiranja i lijepljenja. Lotus 1-2-3/G za OS/2 v1.0 dodao je dodatne mogućnosti formatiranja 1991. godine. Borlandov Quattro Pro za Windows v1.0 uveo je 1992. godine mogućnost kontekstnog izbornika Properties.

Vidi
Kombinacijski okvir - sličan padajućem popisu, a suradnici mogu sami unijeti stavke koje nisu na popisu
Klizna traka

Izvori

Vanjske poveznice
Googleova podrška - Android Accessibility Pomoć Upotreba globalnog i lokalnog kontekstnog izbornika
Microsoftova podrška Kako koristiti prilagođeni Kontekstni izbornik programa Internet Explorer
YouTube Kako koristiti kontekstni izbornik Postavke u Vozilu ? - korisnik E-guide Renault
Podrška za Microsoft Office  Vodič za kontekstne izbornike dodatka Power Query
IBM Prečice tipkovnice

Grafičko korisničko sučelje

Kontekstni izbornik


Florin Cîțu (Bukurešt, 1. travnja 1972.), rumunjski političar, ekonomist i izabrani premijer Rumunjske od 2020., ranije je obnašao dužnost ministra financija od 2019. do 2020. 23. prosinca 2020. godine imenovan je za  premijera Rumunjske.

Obrazovanje

Nakon diplome na koledžu Grinnell 1996. godine, Cîțu je 2001. godine magistrirao ekonomiju i doktorirao makroekonomiju i međunarodne ekonomije na Sveučilištu Iowa State.

Profesionalna karijera

Nakon što je diplomirao, Cîțu je radio kao ekonomist za Rezervnu banku Novog Zelanda (2001. – 2003.) i Europsku investicijsku banku (2003. – 2005.).  Nakon toga radio je kao investicijski bankar u rumunjskom odjelu ING Grupe do 2011. godine.

Politička karijera

Godine 2019. odbor za proračun i financije parlamenta Rumunjske nije uspio odobriti nominaciju Cîțua za ministra financija, ali njihov glas nije bio obvezujući, te je on ipak izabran za ministra financija u vladi Ludovica Orbana.

Dana 26. veljače 2020., nakon izglasavanja nepovjerenja vladi premijera Ludovica Orbana održanog 5. veljače, predsjednik Rumunjske Klaus Iohannis imenovao je Cîțua mandatarom za sastav vlade Rumunjske i zatražio od njega da formira novu vladu. Međutim u ožujku 2020. nakon pojave prvih slučajeva bolesti COVID-19 u toj zemlji parlament Rumunjske održao je novo glasovanje na kojem je odlučeno da aktualna vlada premijera Orbana ipak ostane na vlasti do održavanja parlamentarnih izbora u prosincu iste godine, te tako Cîțu nije postao novi rumunjski premijer.

Dana 9. prosinca 2020. Cîțu je ponovno predložen od strane vladajuće nacionalno-liberalne stranke za novog rumunjskog premijera jer je 2 dana ranije premijer Ludovic Orban podnio neopozivu ostavku na tu dužnost, nakon što je njegova stranka desnog centra na parlamentarnim izborima održanim 6. prosinca ostvarila slabiji rezultat od očekivanog. Cîțu je 22. prosinca postigao sporazum o sastavu vlade desnoga centra koju osim njegove Nacionalno - Liberalne stranke čine još 2 manje stranke, te 18 zastupnika nacionalnih manjina predviđeno je da nova vlada upravlja zemljom do kraja 2024. godine. 23. prosinca 2020. parlament Rumunjske je s 260 glasova "za" i 186 glasova "protiv" potvrdio njegovu vladu, čime je on stupio na dužnost premijera.

Predsjednici rumunjske vlade
Ministri u rumunjskoj vladi

Florin Cîțu


L'église du Saint-Sacrement-du-Vieux-Siège (en portugais : Igreja do Santíssimo Sacramento da Antiga Sé) est une église catholique d'importance historique et artistique dans la ville de Rio de Janeiro, au Brésil. Elle a été répertoriée par l'Institut du patrimoine artistique brésilien en 1938 avec l'ensemble de ses œuvres.

Histoire
Son origine remonte au XVIe siècle, lorsque l'Irmandade do Santíssimo Sacramento a été fondée à côté de la première église mère de la ville, puis à Morro do Castelo, qui a été élevée au statut de cathédrale en 1680. La confrérie a accompagné la cathédrale dans ses changements successifs aux églises de São José, Santa Cruz dos Militares et Nossa Senhora do Rosário. Cependant, lorsque la cathédrale a déménagé dans l'église du Mont-Carmel en 1808, la confrérie est restée dans l'Igreja do Rosário .

Ainsi, on considéra qu'il était temps pour la confrérie d'avoir son propre temple, et en 1816 l'architecte portugais João da Silva Muniz fut chargé du projet. Le chœur était prêt après quatre ans, pouvant recevoir le culte. En 1826, la paroisse de Santíssimo Sacramento est créée et l'église, encore incomplète, assume le rôle d'église mère. Les travaux se sont poursuivis jusqu'en 1859, lorsqu'une procession solennelle a transféré les anciennes images de la cathédrale de Morro do Castelo, déposées dans l'église de Carmo, à sa nouvelle maison. Quatre d'entre elles ornent encore les retables .

Description
Bien que construite à l'époque du néoclassicisme, elle conserve de forts traits baroques et rococo, une tradition très enracinée au Brésil que le néoclassicisme a mis du temps à supplanter. La façade est monumentale, avec un corps centralisé et deux tours latérales séparées par des pilastres. Le frontispice encadre un grand portail en plein cintre couronné de deux volutes tronquées. Sur les côtés, deux grandes niches avec des statues, et à la base des tours, deux portes. A l'étage supérieur, cinq fenêtres s'ouvrent surmontées du fronton triangulaire classique typique. Une large corniche sépare le deuxième étage du fronton supérieur, en forme d'édicule classique, avec statues et flèches. Les clochers sont coiffés de hautes flèches pyramidales, un ajout de 1871 conçu par Francisco Joaquim da Silva Bittencourt .

Son intérieur est encore en excellent état et présente une grande harmonie d'ensemble. Son style rappelle les églises de la seconde moitié du XVIIIe siècle, avec de riches sculptures rococo ornant les retables et autres éléments structurels, œuvre d'Antônio de Pádua e Castro, qui signe également les images du retable principal. Mais révélateur de l'influence néoclassique est le style des colonnes, d'ordre corinthien. Le retable principal est assez original dans le contexte brésilien, avec un grand baldaquin fortement projeté vers l'avant, soutenu par des colonnes. Un groupe sculptural de la Cène y trône, flanqué de figures allégoriques et bibliques. Les fonts baptismaux du baptistère sont les plus anciens de Rio de Janeiro .

Références

Articles connexes

 Baroque brésilien
 Rococo

Édifice religieux du XIXe siècle au Brésil
Architecture néo-classique
Édifice religieux à Rio de Janeiro
RioJaneiroÉgliseSaintSacrementVieuxSiège
RioJaneiroÉgliseSaintSacrementVieuxSiège

Église du Saint-Sacrement-du-Vieux-Siège de Rio de Janeiro


Svijet

Događaji

Osnivanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Događaji

 studeni - na Međunarodnom sudu za ratne zločine počinjene na području bivše Jugoslavije donesena oslobađajuća presuda generalima HV-a Anti Gotovini i Mladenu Markaču

Osnivanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Pravo u 2012.


Carlo Nordio, né à Trévise le , est un ancien magistrat italien, membre des Frères d'Italie.

Depuis octobre 2022, il est ministre de la Justice dans le gouvernement de Giorgia Meloni.

Biographie
Magistrat depuis 1977, il a été procureur adjoint de Venise et, chargé de l'enquête sur le MOSE à Venise, il a été le protagoniste de l'opération Mains propres avec la célèbre enquête sur les . Dans les années 80, il a mené des enquêtes sur les Brigades rouges vénitiennes et les enlèvements et, dans les années 90, il a enquêté sur les crimes de Tangentopoli. Il a été consultant auprès de la Commission parlementaire pour le terrorisme et président de la Commission ministérielle pour la réforme du code pénal. Jusqu'à sa retraite en 2017, il était procureur adjoint du parquet de Venise, où il s'occupait des délits économiques, de la corruption et de la responsabilité médicale.

Il a collaboré à de nombreuses revues juridiques et journaux dont Il Tempo, Il Messaggero et Il Gazzettino. En 2010, il écrit un livre avec l'ancien député et maire de Milan Giuliano Pisapia : In attesa di giustizia. Dialogo sulle riforme possibili (Guerini e Associati).

En février 2017, il a pris sa retraite en raison de la limite d'âge, après avoir atteint soixante-dix ans. Il collabore actuellement avec Il Messaggero.

Depuis le 5 décembre 2018, il est membre du conseil d'administration de la Fondation Luigi Einaudi Onlus.

Travaux
 Giustizia (Guerini e Associati 1997)
 Emergenza Giustizia (Guerini e Associati 1999)
 Crainquebille di Anatole France (Liberilibri 2002)
 In attesa di giustizia (Guerini e Associati 2010)
 Operazione Grifone (2014)
 Overlord (2016)
 La stagione dell'indulgenza (2019)

Récompenses et honneurs
 Prix Masi pour la civilisation vénitienne, 2018.

Références

Liens externes

Page utilisant P4521
Naissance à Trévise
Naissance en février 1947
Étudiant de l'université de Padoue
Magistrat italien du XXe siècle
Magistrat italien du XXIe siècle
Candidat à une élection présidentielle en Italie
Ministre de la Justice de la République italienne

Carlo Nordio


Azerbaidjanfilm (în ) este o companie de producție de film de stat din Azerbaidjan.

Istorie
Azerbaidjanfilm a fost înființat în 1920 ca un departament de foto-cinematografie la Comisariatul Poporului Republicii Sovietice Socialiste Azerbaidjană, iar în 1923 a fost redenumit ca "Oficiul foto-cinematografic din Azerbaidjan" (AFKI). A avut numeroase schimbări de nume, printre care "Azdovletkino" (1926-1930), "Azkino" (1930-1933), "Azfilm" (1933), "Azdovletkinosenaye" (1934), "Azerfilm" (1935-1940) "Studioul de film din Baku" (Бакинская киностудия, 1941-1959), înainte de a adopta numele său actual în 1960 ca un studio de cinema "Azerbaijanfilm" numit după Djafar Djabbarli. În prezent, "Azerbaijanfilm" face parte din Ministerul Culturii și Turismului din Azerbaidjan.

Filme notabile

RSS Azerbaidjană

 1931 Qaz
 1933 Lökbatan
 1945 Furnizorul de pânză
 1945 Caut o nevastă (Аршин мал алан), regia Rza Tahma și Nikolai Leșenko
 1956 Dacă nu e una... e alta (O Olmasin, Bu Olsun), regia Husein Seidzade
 1960 Ker-Ogli (Koroghlu / :ru:Кёроглы (фильм-опера)), regia Husein Seidzade
 1961 Balıqçılar
 1962 Telefonista (Telefonçu qiz / Телефонистка)
 1963 Kür
 1964 İçəri Șəhər
 1964 Ulduz
 1965 Mingəçevir
 1970 Sevil
 1977 Ziua de naștere
 1979 Babek
 1988 The Scoundrel
 1989 Anecdote

Azerbaidjan

 1991 Inelul de logodnă
 1998 Sari Gelin
 2001 Visul
 2004 Bomba Națională
 2009 Cea de-a 40-a ușă
 2010 Încăperea
 2011 Buta
 2012 Azerbaijan uimitor (documentar)
 2012 Steppe Man

Vezi și
 Listă de studiouri de film
 Cinematografia azeră
 Listă de filme azere

Referințe

Legături externe
 Site-ul oficial
 Filme azere
 Film Azerbaijani la Internet Movie Database
 Cinematografia azeră

Studiouri de film din Azerbaidjan
Filme după studiouri
Filme Azerbaidjanfilm
Companii din Baku

Azerbaidjanfilm


Dürzîler; (Arapça: درزي veya موحدون دروز İbranice: דרוזי) Orta Doğu kaynaklı Sâbiîlik ve Ezidilik gibi dinlerin etkisiyle, 11. yüzyılda İslâmiyet'in Şiîlik mezhebinin İsmâîlîyye kolundan köken alarak ortaya çıkmış olan tektanrılı bir dinî inanç topluluğudur. Bu dine inananlara Dürzî denir (çoğulu Durûz). Kendilerine birleştiriciler, tek tanrıcılar anlamına gelen Muvahhidun derler.

Dürzîlik Tarikâtı
Muhammed bin İsmâ'il Neştekin ed-Derezî tarafından, Altıncı Fâtımî Hâlifesi EbûʿAlî el-Mansûr el-Hâkim bi-EmrʿAllâh'ın ilâhlığı, onun gayba halinde saklanan Mehdi olduğu ve tenasüh inançları üzerine kurulu olan, ayrıca "Risalet'ül-Hikmet" (Hikmet Mekupları), ve El-Hikmet'ül-Şerife adında açık, El-Münferid bi-Zâtihî ve El-Şeriat'ül-Ruhanîyye adında gizli kitapları itîkâdî inançlarının temel kaynağı olarak benimseyen dinî topluluk.

Yunan felsefesiyle beraber ve Sâbiîlik ve Hristiyanlık gibi dinlerden de etkilenmişlerdir. Sünni mezhepler tarafından İslam dışı ilan edilmişlerdir. Dürzîler de kendilerini Müslüman olarak görmezler. Dürzî nüfusu konusunda kesin bir bilgi olmamakla birlikte değişik kaynaklara göre sayılarının 1.000.000 ile 2.500.000 arasında olduğu sanılmaktadır.

 Etimoloji

Dürzî adının bu inanışın asıl dâîsi (davetçi ve yayıcısı) Muhammed bin İsmâ'il ed-Derezîden geldiği sanılmaktadır.

Derezî sözcüğünün de daha sonra Arap dili gramerinde değişikliğe uğrayarak Dürzî veya Dürzü kelimesine dönüştüğü sanılmaktadır. Dürzî sözcüğünün çoğulu ise Durûz'dür. Dürzîlerin işgaline uğrayan Hevran bölgesi daha sonra Cebel el-Dürzi (Dürzî dağı) olarak anılmaya başlamıştır.

Daha zayıf olan bir başka sava göre ise Dürzî ismi, Haçlı Seferleri sırasında Lübnan dağlarına yerleşmiş olan Kont Dreux adından gelmektedirler. Bu topluluğun torunları kendi dil ve dinlerini tümüyle yitirmişlerdir.

 Tarihi

Dürzîlik; İslam Dîni'nin Şiî meşrebinin bir mezhebi olan İsmailîyye grubundan köken almıştır. Dürzîlik, 10. yüzyılda Fâtımî Devleti'nin altıncı halifesi EbûʿAlî el-Mansûr el-Hâkim bi-EmrʿAllâh bin el Aziz billâh ve onun veziri Hamza ibn Ali ibn Ahmed tarafından kurulmuştur. İlk olarak Hamza, halife El-Hâkim'in Allah'ın adına yönetici olduğunu ortaya atmıştır. Hâkim'in ulûhiyyet iddiası ve bu iddiasını farklı yerlere gönderdiği dâ'îler ile yaymaya çalışması kısa sürede halkın tepkisine neden olmuştur. Bu sıralarda El Hâkim, veziri Hamza'yı imam tayin etmiştir. Aynı zamanlarda El Hâkim'in dâîlerinden Muhammed bin İsmâ'il Neştekin ed-Derezî kendisinin imam tayin edilmesi için çalışır ama bu halkı kızdırmış ve isyan eden halk tarafından 1020 yılında öldürülmüştür.

Halkın olumsuz tepkisi üzerine bir süre dini yayma faaliyetlerine ara verilmiş, fakat daha sonra Hamza yeniden faaliyete başlamıştır. Birçok yeni inanan elde edilir. El Hâkim 1021 yılında bir dağda kaybolur, büyük ihtimalle öldüğü sanılmaktadır. El Hâkim'in ölümünden sonra Hamza da inzivaya çekilir. Sonraki halife Ali ez-Zâhir Dürzîlere karşı kötü davranır ve bu Dürzî cemaatin inançlarını saklamaya başlamasına neden olur. Dürzîler İslam Dîni'nde takiyye terimi ile tanımlanan, "gerçek inancı saklama ve genelin inancına bağlı gözükme" siyasetini uygulamağa başlarlar.

Dürzîliğin inançsal kökeni Mısır'daki Fâtımî Devleti'ne dayanmaktadır. Araştırmacılar Dürzîliğin tarih sahnesine ilk çıkışını Fâtımî halifesi Hâkim Biemrillah'ın kendisinin Tanrı olduğu fikrini ileri sürdüğü 1017 yılı olarak kabul ederler. Çünkü Dürzîlik, ilk olarak 1017 yılında Anti-Lübnan Dağları'nda yaşayan İsmailîler'in Fâtımîler Hâlifeliği'in altıncı halifesi olan EbûʿAlî el-Mansûr el-Hâkim bi-EmrʿAllâh'ın ulûhiyyet iddialarını kabul etmeleriyle ortaya çıkmıştır. Bu nedenle bu yıl Dürzîlerce takvim başlangıcı biçimde değerlendirilir. Hâkim'in veziri olan Hamza, Hâkim'in Tanrılığına dayanan bu yeni inancı yaymak görevini üstlenir ve Hâkim'in imamlığını ve tanrılığını savunan iki risale kaleme alır.

Bu risalelerde Allah-u Teâlâ'nın Yedi İmam'a hûlul ederek insan biçiminde ortaya çıktığı ve en son olarak da Dünya'ya Hâkim bi-Emrʿil-Lâh'ın özünde geldiğine imân ederler. Hamza, Hâkim'in tanrılığının yanı sıra, kendisinin de peygamber olduğunu ortaya atar. Hamza bu yeni inançları yayması amacıyla Muhammed bin İsmâ'il ed-Derezî'yi Suriye'ye gönderir. Neştekin, Suriye ve civarında yaptığı propagandalarda oldukça başarılı olur. Diğer taraftan 1020 yılında Hamza, Kahire'de bir camide inançlarını açıkça duyurur ve bunun üzerine Hamza karşıtı büyük bir ayaklanma başlar. Hamza, bir süre Hâkim tarafından korunur ve sonra ortadan yok olur. Halife Hâkim ise, giderek genişleyen ayaklanma karşısında özellikle Fustat kentine karşı müthiş bir intikam hareketine girişir. Ne var ki tam bu sırada halife Hâkim de 23 Şubat 1021 gecesi esrarengiz biçimde ortadan kaybolur. Hâkim ve Hamza'nın yandaşları Mısır'ı terk etmek ve Suriye'de Muhammed bin İsmâ'il ed-Derezî tarafından oluşturulan topluluklara katılmak zorunda kalırlar.

Zamanla güçlenen Dürzîler, Haçlı Seferleri sırasında Anti-Lübnan Dağları'ndaki İsmailîler ile birleşerek İslam ordularına karşı Hristiyanların yanında yer aldılar. Ancak bu dönemde o yörede yaşayan İsmailîler ile Dürzîler arasındaki ilişkiler hakkında açık bir fikir edinmek olanaklı değildir. Birçok araştırmacı bu iki mezhebi birbirine karıştırmıştır. Kesin olarak bilinen her iki mezhebin de Haçlı Seferlerinin sonuna kadar Hristiyanlar'ın müttefiki olarak kaldıklarıdır.

Haçlı Seferlerinden sonra da bölgede varlıklarını sürdüren Dürzîler, Kaysîler ve Yemânîler diye iki kola ayrıldılar. Yemânîler, Mercidabık Savaşında (1516) Osmanlılar'ın, Kaysîler ise Memlukluların safında yer aldı. Daha sonraki yıllarda sık sık çıkardıkları ayaklanmalar ve kargaşalıklarla Osmanlı İmparatorluğu'ndaki sorunlu topluluklardan biri olma özelliklerini sürdürdüler. I. Dünya Savaşı sırasında diğer Arap kabileleri gibi Osmanlılar'a karşı harekete geçtiler ve Fransız işgali sonucu (1918) Osmanlı yönetiminden ayrıldılar. Fransızlar, Dürzîler'in yaşadıkları yörede özerk "Cebel-i Durûz Emirliği"ni kurdular (1921). Dürzî Emirliği 1936 yılında kaldırıldı ve Dürzîler'in bir kısmı Suriye'ye, bir kısmı da Lübnan'a bağlandı.

 Nüfus ve dağılımı

Dürzîlerin Dünya üzerindeki toplam sayılarının yaklaşık 1.000.000 ile 2.500.000 arasında olduğu sanılmaktadır.

Dürzîler; bugün Lübnan, Suriye, İsrail ve Ürdün'de dağınık topluluklar biçiminde yaşamaktadırlar. En yoğun olarak yaşadıkları bölge Lübnan'ın dağlık yöreleridir. Dürzîler uzun yıllardan beri Lübnan dağının güneyi ile Anti-Lübnan Dağlarının batısı arasında kalan; kuzeyde Beyrut'tan güneyde Sur'a ve Akdeniz kıyılarından Şam'a kadar uzanan bölgede oturmaktadırlar. Ayrıca az sayıda da olsa Avrupa, ABD, Kanada, Latin Amerika ülkeleri (Brezilya, Arjantin, Şili, Peru, Meksika) ve hatta Avustralya'da da Dürzî toplulukları bulunmaktadır.

 Dürzîler'in etnik kökeni

Dürzîlerin ırk olarak kökenleri konusu tartışmalıdır ve oldukça farklı köken kuramları ileri sürülmüştür. Bir görüşe göre Dürzîlerin kökeni Hititler'e ya da Galatlar'a kadar geri götürülür. Bazı araştırmacılar, eski İran kavimlerinden Persler'in ve Medler'in inançları olan Mazdekizm (Mazdekçilik) ile Dürzîlik arasındaki benzerlikleri kanıt sayarak, Dürzîlerin bu kavimlerin soyundan geldiklerini ileri sürerler. Kimi etnograflar ise Dürzîlerin Asurlular tarafından sürgün edilmiş barbar bir kavmin devamı olduklarını savunurlar.

Dürzîlerin kökeni hakkında bir başka görüş, bunları Fenikelilere ve özellikle Eski Ahit'te I. Krallar 5:6'da sözü edilen ve Süleyman Tapınağı'nın yapımı sırasında Lübnan dağlarından kereste sağlayan Saydalı işçilere bağlamaktadır. Uzun yıllar boyunca Lübnan'da yaşamış olan Haskett-Smith, "The Druses of Syria" (Suriye Dürzîleri) adlı yapıtında: "Dürzîler, kendilerinin [üleyman Tapınağını yapanların torunları olduklarını ileri sürüyorlar; oysa Eski Ahit ve Yahudi tarihi hakkında bilgileri pek sınırlı" diye belirtmektedir.

Dürzîler, kendilerini Arap ırkından sayarlar. Dürzîlerin kökeni konusunda en çok yandaş toplamış olan görüş, Dürzîlerin Yemen'deki Aramilerle karışmış olan Araplar oldukları biçimindedir. Bu görüşe göre Dürzîler, büyük bir sel felaketinden sonra Yemen'den ayrılarak kuzeye göç ettiler. İslâmiyet'in yayılması sırasında bu yeni dini benimseyerek, Lübnan'ın dağlık yörelerini yurt edindiler.

Dürzîlerin kökeni hakkında Batı'da geliştirilmiş olan bir söylenceye göre Dürzîler, Haçlı Seferleri sırasında Lübnan dağlarına yerleşmiş olan Kont Dreux ve adamlarının soyundan gelmektedirler. Bu topluluğun torunları kendi dil ve dinlerini tümüyle yitirmişlerdir. Dürzî sözcüğünün kökeni de Dreux'den türemiştir. Söylenceye göre, XII. yüzyılda yörede kalıp, memleketlerine dönemeyen bu Haçlılar, Müslümanların baskısı karşısında Comte de Dreux'nün komutası altında dağlara çekilmişler ve yerliler ile evlenerek ayrı bir topluluk oluşturmayı başarmışlardır. XVII. yüzyılda bu söylence daha da geliştirilmiş ve Dürzîlerin başında bulunan Emir II. Fahreddin'in Lorraine Hanedanı ile kan bağı bulunduğu ve bu yolla ilk  Kudüs Haçlı Kralına bağlandığı ortaya atılmıştır. Fahreddin'in 1613-1618 yılları arasında Floransa ve Paris'te kaldığı, hem Medici Hanedanı hem de Fransa Kralı XIII. Louis ile Osmanlılar'a karşı ittifak kurduğu bilinmektedir.

 Dil
Dürzîler'in ana dili Arapça'dır. Suriye ve Ürdün'deki Dürzîler, Gebel'e bağlı Şam lehçesini, Lübnan'dakiler ise Beyrut lehçesini konuşmaktadırlar. Ayrıca Suriye ve Lübnan'daki Dürzîler'in bir kısmı yaşadıkları bölgenin bir zamanlar Fransız hakimiyetinde olmasından dolayı ileri düzeyde Fransızca da bilmekte ve konuşmaktadırlar. (Andrews, 1992: 215)

İsrail'deki Dürziler ise Arapça'nın yanı sıra İbranice de bilmekte ve konuşmaktadırlar. (Andrews, 1992: 215)

Ayrıca Dünya'nın ABD, Kanada, Avustralya, Yeni Zelanda ve Avrupa ülkeleri gibi Orta Doğu'dan uzak bölgelerinde yaşayan Dürzîler İngilizce ve Fransızca gibi dilleri, Latin Amerika ülkelerinde (Brezilya, Arjantin, Şili, Peru, Meksika) yaşayan Dürzîler ise İspanyolca ve Portekizce'yi anadilleri Arapça kadar iyi konuşmaktadırlar. (Andrews, 1992: 216)

 Dürzî inancı

Dürzî inancının ana esaslarının çok az bir kısmı kamuya açıktır, inanç esaslarının çoğu herkesten saklanır. Bu biraz da uzun süre inançlarını saklamaları yüzünden gelişmiştir.

Dürzîler Tanrı'nın birliğine inanırlar, bu nedenle kendilerini Ehl el Tevhid (Tevhid ehli - birleştiriciler) olarak anmışlardır. Dürzi inancı, Musevilik, Hristiyanlık ve İslam inançlarına benzer bir şekilde monoteistiktir. Dürzi teolojisi Yeni platoncu düşünceden ve bazı gnostik ve ezoterik gruplardan etkilenmiştir. Ayrıca, genel kanının aksine Dürzî düşüncesi Sufizm'den etkilenmemiştir. Ayrıca kimi araştırmacıların Dürzîliği İslam'ın bâtınî akımları arasında saymalarına karşın, Dürzîliğin Sünni şeriatıyla olduğu kadar Şii-Bâtınî anlayışla da çatışan tarafları vardır.

Dürzî inancına göre Allah, Yedi İmam'dan sonra Fatımî halifesi Hâkim Biemrillah el-Mansur İbnil Aziz Billah'ta Hâkim Biemrihi adıyla insan kılığında görünmüştür. Halife'nin veziri Hamza ibn Ali de onun peygamberidir. Dürzîliğin dört şartı, Hâkim'in Allah olduğuna inanmak, emri tanımak, hududu bilmek ve nasihate uymaktır. Hâkim hem Allah hem de insandır. Ancak iki türlü görünüşü vardır: Lâhûtî (Allah) ve Nâsûtî (insan). Bu iki görünüş birbirine benzemez. Akılla anlaşılamayan Hâkim birçok defa insan şeklinde görünmüş, insanlar fitne fesada başlayınca gizlenmiştir. Yeniden ortaya çıktığında Dürzîleri mükâfatlandıracak, kendine inanmayanları da cezalandıracaktır. Hâkim imamlığı, veziri Hamza'ya bırakmıştır. Hamza, insana hûlul eden bir cevher, yaratıkların en şereflisidir. Kâinat ondan doğmuştur, ilk yaratılan odur. Ruhlara hükmeden, günah ve sevapları hesaplayan, dünya ve âhiret işlerini elinden geçiren odur. Îlahi emirleri öğreten hududların başı yine Hamza'dır. Dürzîlerin tapınaklarına halâvat adı verilir. Şeriat yolunu da Şiî-Bâtınî inanışını da reddederler. Kendi aralarında din işlerini bilenler (ukkâl) ve bilmeyenler (cuhhâl) diye ikiye ayrılırlar. Kendi inanışlarına gerçek tevhid inanışı, kendilerine de muvahhid derler. Kurban ve Ramazan Bayramına benzeyen iki bayramları vardır.

 Hamza'nın  öğretisi
Dürzîliğin temel inancı Hamza ibn Ali tarafından oluşturulmuş olan dört temel ilkeye (farz) dayanır.1. Hâkim'i ilâh bilmek: Hâkim, hem Tanrı hem de insandır (Lâhut-Nâsut). Bu iki nitelik birbirinden ayrılmayacak ölçüde iç içe geçmiştir. Tanrı'nın tüm işleri anlamlı ve bilgecedir. İnsan aklı O'nu ve işlerini kavrayıp tanımlayamaz. Allah, yeryüzünde birçok kez insan biçiminde zuhur etmiştir; en son olarak da kendisini Hâkim biçiminde göstermiştir. Kötülükler ve bozukluklar ortadan kalktığında gizlendiği yerden bir kez daha ortaya çıkacak, Dürzîleri ödüllendirip inançsızları cezalandıracaktır.2. Emri bilmek: "Kaim al-Zaman" olarak da adlandırılan emir, Hamza ibn Ali'nin kendisidir. Hamza, Allah'ın ilk yarattığı, ilk cevheridir. Evren ve tüm diğer varlıklar ondan yaratılmıştır; bu nedenle Hamza, yaratıkların en onurlusu ve Allah'ın elçisidir. Dünya ve Ahiret işlerini yöneten, ceza ve ödül veren odur. Allah'ın öz nurundan yaratıldığı için, imamların imamı olup, kıyâmet gününde sevap ve ikab onun eli ile yapılacaktır. Yer, içer, el ile tutulur. Babası ve anası vardır. Karısı ve çocukları yoktur. O, nedenlerin nedeni ve tümel akıldır (Akl-i Külli).3. Hududu bilmek: Tanrısal emirleri öğreten ve yayanlara "Hudud" denir. Hudud'un başı Hamza'dır ve onunla birlikte sayıları beşe ulaşır. Bunlara "Vezir" de denilir. Hamza'dan sonra gelen dört hudud yaratıkların en onurlularıdır, evlenmedikleri gibi her türlü günahtan uzaktırlar. Bunlar dışında hudud sayılan üç grup daha vardır: "Dâîler", "Mezunlar" ve "Mukassirler".

Dinin önderleri diye adlandırılan "hudud" aslında beş tanrısal ilkeyi temsil etmektedir. Beş Dürzî önderin de kişiliklendirilen bu beş ilkeden ilki erkek ilke olan Evrensel Akıl'dır ve Tanrı'nın ilk yarattığı varlık olan Hamza ibn Ali tarafından temsil edilir. İsmail bin Muhammed tarafından kişiliklendirilen ikincisi Evrensel Ruh'tur (Nefs) ve dişi ilkedir. Bunların ikisinden, Muhammed bin Vehb'te kişiliklenen, Söz (Logos) türemiştir. Söz ve Evrensel Ruh'tan üreyen ve Selame bin Abdullah'da kişilik kazanan dördüncüsü ise Sağ Kanat (El-Cenahu'l-Eymen) ya da yöntem'dir. Sağ Kanat'tan aynı biçimde üreyen ve El-Mu'tenâ Baha'ud-Dîn'da kişiliklenen Sol Kanat (El-Cenahu'l-Yesar) ya da izleyen beşincileridir. Bunlar, aynı On sefirotun Kabalacılar'ın gizem ağacını oluşturması gibi, Dürzîliğin dinsel hiyerarşisini oluştururlar. Büyük olasılıkla Dürzîler bu kavramları Kabalacılar'dan almışlardır.4. Vasiyetlere uymak:''' Bazı ahlak kurallarından oluşan ve "Hâsıl" da denilen vasiyetlere uyulması zorunludur. Bu kurallar:

 Doğru sözlü olmak (Sıdk al-Lisan).
 Kardeşlik, mezhep üyelerini koruma (Hıfz al-İhvan).
 Önceki tüm ibadetlerin ve dinsel inançların terk edilmesi.
 İblis'ten ve tüm kötülerden uzak durmak.
 Hâkim'in tek tanrı olduğuna inanmak (Tevhid al-Hâkim).
 Hâkim'in buyruk ve eylemlerine boyun eğmek.
 Hâkim'in iradesine teslim olmak.

 Dürzî inancının özetle ilkeleri
 Yalnızca tek bir Tanrı vardır. O, bilinmez ve bilinemez, tahayyül edilemez. Yalnızca O'nun varlığını, var olduğunu doğrulayabilir ya da bilebiliriz. Tanrı insan biçiminde dokuz kez görünmüştür. Bunlar, bedenleşme (incarnation) biçiminde değildir, zira Tanrı bir bedene gerek duymaz, bu belirmeler daha çok bir insanın elbise giymesi gibi Tanrı'nın beden giymesi tarzında olmuştur.
 Dürzîlerde bilgeliğe yalnızca belirli bir dinsel eğitimi tamamlamış olan seçkin kişilerce ulaşılır; bunlara akıllılar anlamına gelen Ukkal denir. Bunlar başlarına beyaz sarık sararlar ve kendi aralarında özel toplantılar düzenlerler. Dürzîlik'te Ukkalin uygulamakta olduğu dokuz dereceli bir hiyerarşik yapılanma bulunmaktadır. İnisiyasyonun ilk yılında deneme süresini tamamlayan aday asıl üyeliğe kabul edilebilir. Çıraklık devresini tamamlayan Dürzî'nin ancak ikinci yılda inancının simgesi olan beyaz sarık takmasına izin verilir ve mezhebin tüm gizemli âyinlerine katılmaya hak kazanır.
 Çoğunluğu oluşturan diğerleri Dürzî inançlarının yalnızca sınırlı bir bölümünü bilirler ve bunlara da cahiller anlamına gelen Cuhhal denilir. Bunlar ancak herkese açık ibadet yerlerinde buluşurlar. Böylelikle iki katlı bir inançsal yapıya sahip olan Dürzîlik, kendine özgü bir ezoterik yapı ortaya koymaktadır. Bu tür iki katlı inançsal yapıların özellikle Manicilik, Bogomiller, Paflikyanlar ve Batı'da Katharlar'da bulunduğu bilinmektedir.
 Dürzîlerin inançsal ilkelerinin yalnızca bir tür inisiyasyondan geçmiş kendi mezhep üyelerine açıklanan gizler olması nedeniyle, inanç ve öğretileri tam olarak bilinmemekle beraber Musevilik, Hristiyanlık ve İslamiyet karışımı bir uzlaşımcı sentez gibi değerlendirilmektedir.
 Tapınmaları gizli olduğundan törenleri hakkında güvenilir bilgilere sahip değiliz. Yüksek ağaçlıklar arasında veya dağların tepelerinde gizlenmiş kutsal yapılarında hemen hiç süsleme yoktur. Belirli bir ritüelleri ve okudukları bir duaları da yoktur, ama törenler sırasında ilahiler söyler ve kutsal kitaplarını okurlar.
 Son olarak, sanki gizli bir örgüte benzerliklerini tamamlamak için, Dürzîlerin birbirlerini tanıyabilmek amacıyla benimsedikleri işaret ve şifreler olduğunu ve bunların karşılıklı olarak alınıp verilmemesi halinde gizemlerine dair tek sözcük etmedikleri bilinmektedir. Diline sahip olma (dürüstlük), kardeşini koruma (kardeşlik), yaşlıya saygı, diğerlerine yardım, vatanı koruma ve bir Tanrı'ya inanmaktır. Dürzi inancın bir diğer büyük esası da sadece insanlar arasında olan bir tür reenkarnasyondur. Dürzîler çok eşli evliliği, tütün ve alkol kullanımını, domuz eti tüketimini yasak sayarlar. Ayrıca Dürzîlik; Müslümanlar, Hristiyanlar, Yahudiler veya diğer dinlere mensup olanlarla evlenmeyi yasaklar. Fakat bu modern topluluklarda çoğunlukla göz ardı edilmektedir.
 Dürzî inancı beş kozmik ilke içerir ve bu ilkeler Dürzî yıldızı ile sembolize edilir: Zekâ (yeşil), ruh (kırmızı), kelime (sarı), gelenek (mavi) ve içkinlik (beyaz). Bu erdemlerin beş farklı ruh olarak sürekli Dünya üzerinde, peygamberler ve filozoflar olarak reenkarnasyona uğradığına inanılır. Bu peygamber ve filozoflara, Âdem, Pisagor, Akhenaton da dâhildir. İslam Dîni'nin inandığı İsa ve Muhammed gibi peygamberlere Dürzîler'in inanıp inanmadığı kesin belli değildir. Ayrıca, oruç, namaz ve hac gibi İslamî ibâdetleri de yapmak zorunda değillerdir. Bu gibi sebeplerden dolayıdır ki Sünni mezhepler, Dürzîliğin i'tikaden İslâmiyet ile bir alâkasının bulunmadığı görüşünde birleşmektedir. Buna karşın, Dürzîler ise kendilerini İslam dini siyasi mezheplerinden Şiî-İslâmiyet'in bir mezhebi olarak tanımlamaktadır.

Dürzî yıldızı ve renklerinin anlamı
Dürzîler'in kutsal simgesi beş köşeli bir yıldızdır. Bu yıldızın her bir köşesi ayrı renkte olup, beş hududu ve onların niteliklerini temsil eder:
 Yeşil: Gerçeğin anlaşılması ve kavranması için gerekli olan "Akıl" dır. Allah'ın iradesini temsil eder.
 Kırmızı: "Nefs"dir ve varlığın sınırlarını belirler. Akla yardımcıdır.
 Sarı: Gerçeğin en yalın ifadesi olan "Söz"dür. İlk ikisine yardımcı olmaktadır.
 Mavi: "As-Sabik"tir. İradenin düşünsel gücünü temsil eder. Söz'e yardımcı olmak ve onu her türlü kötülükten koruyarak, evreni uyum ve düzen içinde tutmak üzere yaratılmıştır.
 Beyaz: "Al-Tali"dir. Mavi'nin gerçekleşmesi ve gücün maddeleşmesidir.

Tapınak Şövalyeleri ve Dürzîler

Haçlılar'ın Kutsal Topraklar'da egemen oldukları dönemde, Tapınak Şövalyeleri'nin karşılaştığı Doğu'ya özgü birçok gizemci inanç akımlarından biri de Dürzîlik'tir. Dürzîler'in inanç sisteminin ve ezoterik uygulamalarının Tapınak Şövalyeleri'ni etkilediği sıkça ileri sürülen bir savdır. Bu sava göre Tapınak Şövalyeleri, daha sonra Avrupa'ya aktarılan ve zamanla Masonluk sistemine yerleşen bir takım inanç ve geleneklerinin esinini Dürzîler'den almışlardır.

Tapınak Şövalyeleri'nin Dürzîler ile bağıntısının hem tarihsel hem de geleneksel bir takım kanıtları olmakla beraber, bunun Masonluk ve Tapınak Şövalyeleri üzerinde ne gibi etkileri olduğu konusunda yalnızca varsayımlarda bulunulabilir.

Leonard W. King'in gnostikler ile ilgili yapıtında ileri sürdüğüne göre: "Mısır halifesi Hâkim'in mezhebin kurucusu olduğu ileri sürülmesine karşın Dürzîler'in, Prokopius'un VI. yüzyılda Lübnan ve Suriye'de hızla çoğaldıklarını söylediği Gnostik mezheplerin kalıntıları olmaları daha akla yakındır. Komşuları arasındaki yaygın kanıya göre Dürzîler, dana şeklindeki bir puta tapınmakta ve gizli toplantılarında Roma döneminde Ophitler'e (yılanı kutsallaştıran ve ona tapan bir tarikat), Ortaçağda Tapınak Şövalyeleri'ne ve çağımızda da Masonlar'a atfedilen törenler yapmaktadırlar."

Bu görüşün başka yazarlarca da onaylandığı görülüyor. Ancak King'e göre, önemli ve ilginç olan nokta: "Dürzîler'in kendi önderlerinin İskoçya'da gizlendiğine inanmalarıdır." Kuşkusuz bu, Tapınak Şövalyeleri'nin o yörede çok güçlü oldukları dönemlerden kalma bir inanıştır.

Dürzîler'in İslâmiyet'in bir mezhebi olan İsmail'îyye içindeki genel konumu

Dürz'îyye Tarikâtı'nın Şiîlik mezhepleri arasındaki genel konumu

Ayrıca bakınız

 Tevhîd Dâvâsı

Kaynakça

Arap grupları
Suriye'de din
Lübnan'da din
Ezoterik düşünce okulları

Dürzîlik


AskWiki war eine als Android-App verfügbare semantische Suchmaschine.

Die App versuchte, eine sprachliche Anfrage sinnvoll zu interpretieren und eine passende Antwort zu finden. Die Anwendung war auf mehrere Sprachen ausgelegt und nutzte als Wissensbasis die jeweilige Wikipedia (in Deutsch, Englisch, Tschechisch).

Funktionsweise
Anders als bei einer gewöhnlichen Suchmaschine ist das Hauptziel nicht das Auffinden von im Internet verfügbaren Fakten oder das Suchen eines passenden Wikipedia-Artikels durch Suchstrategien, sondern die Verarbeitung von Fakten durch einen spezifischen Algorithmus. AskWiki ist demnach eine semantische Suchmaschine.
Mögliche Fragen könnten etwa sein:
 Wie alt ist René Obermann?
 Wer sind die Vorfahren von Einstein?
 Höhe des Eiffelturms?

Die Ergebnisse sind von der App erzeugte Antworten, die aus Informationen abgeleitet werden, die in einem Wikipedia-Artikel stehen. Die Antworten werden entweder in Textform angezeigt oder durch synthetische Sprache wiedergegeben.

Der Verarbeitungsprozess ist in die folgenden Schritte unterteilt:
 Die Nutzeranfrage wird erfasst. Dies erfolgt entweder durch die Spracherkennung von Google auf dem Android-System oder durch eine direkte Eingabe in ein Textfeld, wobei sich die verwendete Sprache nach der generellen Spracheinstellung des Android-Gerätes richtet.
 Aus der Eingabe werden nicht benötigte Wörter entfernt (der, die, das, wer, wo, wann etc. beziehungsweise deren Gegenstücke in den anderen Sprachen) und es werden dann systematisch Wortfolgen extrahiert, die an den Wikipedia-Server übermittelt werden. Dies geschieht so lange, bis entweder der Server einen Artikel liefert oder alle Wortfolgen ausprobiert wurden.
 Der gefundene Artikel wird dann näher analysiert. Falls es bei der Eingabe ein Eigenschaftswort gibt, etwa "alt", wird dafür eine Entsprechung entweder in einer Tabelle oder in einer Kapitelüberschrift gesucht. Wurde eine Entsprechung gefunden, wird als Antwort das entsprechende Wertefeld der Tabelle oder der erste Satz des Kapitels genommen, ansonsten der erste Satz des gesamten Artikels.
 Die Ausgabe der Antwort erfolgt in Textform oder per Sprachsynthese. Zusätzlich sind Bilder aus dem Artikel oder ein Link zum gesamten Artikel verfügbar.

Die App wird ausschließlich auf dem Smartphone ausgeführt, das heißt, sie benötigt keine Verbindung zu einem Server, abgesehen vom Wikipedia-Server und eventuell dem Server für die Google-Spracherkennung. Es werden keine Wörterbücher zur Identifikation der Wikipedia-Artikel und Eigenschaftsnamen verwendet. Eine Ontologie kommt auch nicht zum Einsatz. Zur Suche der Entsprechungen für Eigenschaftswörter wird ein Synonymvokabular verwendet, welches der Nutzer selbst erweitern kann.

Probleme
Bei der Suche nach dem Titel des passenden Wikipedia-Artikels werden diverse Schreibweisen ausprobiert und es wird versucht Wörter, die Teil der natürlichen Frage sind, aber nicht zur Beantwortung benötigt werden, automatisch zu unterdrücken. So wird zum Beispiel die Frage "Wer sind die Vorfahren von Einstein?" zu "Vorfahren Einstein" gewandelt. Aber natürlich gelingt es nicht immer so den passenden Artikel zu finden; insbesondere bei mehrdeutigen Begriffen muss der Nutzer ggf. den Begriff präzisieren. Bei der Frage "Wer spielt in Nashville mit?" würde die Stadt "Nashville" als Treffer gefunden und es gibt keine sinnvolle Antwort auf die Frage. Bei der Anfrage "Nashville Film" wird diese Anfrage automatisch zu "Nashville (Film)" gewandelt und der passende Wikipedia-Artikel mit den Schauspielern wird angezeigt.

Die Suchanfrage des Nutzers sollte möglichst diesem Schema folgen, damit sich eventuelle Fehler bei der Spracherkennung nicht negativ auf die weiteren Schritte der Bearbeitung auswirken. Wenn etwa im obigen Beispiel "Wer sind die Vorfahren von Einstein?" die Spracherkennung als Ergebnis "Wer Sinti Vorfahren von Einstein?" liefert, dann würde das beabsichtigte Ergebnis nicht geliefert werden. Die direkte Sprachanfrage "Vorfahren Einstein" wird bei der Spracherkennung mit einer höheren Wahrscheinlichkeit richtig erkannt und bearbeitet.

Bislang sind semantische Zusammenhänge in der Wikipedia nur teilweise explizit hinterlegt, etwa in den Informationskästen eines Artikels, so dass die Informationen in der App weitgehend durch Textanalyse erschlossen werden müssen. Einfacher wäre die Suche nach Antworten, wenn die Wikipedia solche Zusammenhänge direkt enthalten würde (siehe Semantic MediaWiki), also etwa statt des Textes "Berlin hat 3.393.933 Einwohner" besser "Berlin hat [[hat Einwohnerzahl::3393933]] Einwohner".
Trotz seiner Fähigkeit, natürliche Sprache zu interpretieren, liefert AskWiki auf viele Suchanfragen keine sinnvollen Antworten. Eventuell wird aber zumindest der passende Wikipedia-Artikel gefunden und angezeigt.

Vergleich mit Suchmaschinen
Im Vergleich zu Suchmaschinen findet man mit AskWiki direkte Antworten. So wird etwa bei der Frage "Wie alt ist René Obermann?" direkt die Antwort in Jahren ausgegeben; bei einem Klick auf den weiterführenden Hyperlink findet man an der entsprechenden Stelle im Artikel zu René Obermann das Geburtsdatum.

Aufgrund der Komplexität der Berechnungen sind natürlichsprachige Anfragen normalerweise langsamer als bei einer Suchmaschine (man kann in der App die verschiedenen Vorgänge quasi live mitverfolgen), allerdings wird die Frage dann direkt beantwortet und die Antwort findet sich nicht, wie bei einer herkömmlichen Suchmaschine, hinter einem Hyperlink. Zudem ist die Datenbasis der Wikipedia nicht so groß wie bei einer Internet-Suchmaschine.

Entwicklung
AskWiki wurde als Technologiedemonstrator von den Telekom Innovation Laboratories entwickelt und am 27. Januar 2012 offiziell gestartet. Ziel ist es, die Erfahrungen auszuwerten und die verwendete Methodik auch auf andere Anwendungsfelder zu übertragen. Ford baute ein Jahr später in seine AppLink, bzw. deren SYNC AppLink Mobile Application-Katalog AskWiki mit ein Die letzte bekannt veröffentlichte Version war die Version 2.2 im Mai 2013.

Ende 2013 wurde die Entwicklung eingestellt und die App aus dem Markt genommen.

Literatur
 Felix Burkhardt und Jianshen Zhou: "AskWiki": Shallow Semantic Processing to Query Wikipedia (PDF; 572 kB), in Proceedings of the 20th European Signal Processing Conference (EUSIPCO), August 27-31, 2012.
  Max Völkel, Markus Krötzsch, Denny Vrandečić, Heiko Haller, Rudi Studer: Semantic Wikipedia (PDF; 568 kB), in Proceedings of the 15th international conference on World Wide Web, WWW 2006, Edinburgh, Scotland, May 23-26, 2006.
 Research and Design Innovations for Mobile User Experience, Example 3: Field-Testing an App Before it is Released: AskWiki, S. 86

Einzelnachweise

Android-Software
Semantisches Web
Suchmaschine

AskWiki


Mummenhoffia, rod raslinja iz porodice kupusovki (Brassicaceae). Izvorno mu je pripadala europska jednogodišnja vrsta M. alliacea, a kasnije je u njega uključena jedna i afrička vrsta, M. alliacea, izdvojena iz roda Thlaspi.

Vrste
 Mummenhoffia alliacea (L.) Esmailbegi & Al-Shehbaz
 Mummenhoffia oliveri (Engl.) Esmailbegi & Al-Shehbaz

Izvori

Thlaspideae

Mummenhoffia


Tithoréa, en , est un village et ancien dème du district régional de Phthiotide, en Grèce-Centrale. Depuis 2010, le dème est fusionné au sein du dème d'Amphiclée-Élatée.

Selon le recensement de 2011, la population du village compte  tandis que celle du dème s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Grèce-Centrale
Ancien dème en Grèce
Village en Grèce-Centrale

Tithoréa


100 meter fri er en kortfilm fra 1993 instrueret af Annette Riisager efter manuskript af Annette Riisager, Ole Alskov.

Handling
Kampen mod tiden ... Vand, blomstrende liv/kvælende død. At kæmpe sig tilbage til livet på trods af et uafvendeligt tab er den største sejr over døden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1993

100 meter fri


Caleb Porter (Tacoma, Washington, 18 de febrero de 1975) es un exfutbolista y director técnico estadounidense que actualmente se encuentra sin club.

Porter jugó al fútbol universitario en la Universidad de Indiana entre 1994 y 1997. Luego de graduarse realizó el salto al profesionalismo a la MLS, pero su carrera terminaría abruptamente un par de años más tarde debido a repetidas lesiones en la rodilla.

Como entrenador, además de dirigir a los Zips durante varios años, fue el director técnico de la selección estadounidense sub-23 entre 2011 y 2012. En agosto de 2012 se anunció que los Portland Timbers habían fichado a Porter para dirigir el equipo de la MLS a partir de la temporada 2013 y dirigió hasta 2017.

Como jugador
Porter estudió en la Universidad de Indiana, donde jugó para el equipo de fútbol masculino entre 1994 y 1997. Se graduó en 1997 con un título en administración deportiva. En febrero de 1998, el San José Clash seleccionó a Porter en la tercera ronda (27.° global) en el draft universitario de la MLS de 1998. No jugó ningún partido con el Clash en 1998 y solo 4 en 1999. El Clash lo envió en calidad de préstamo a los Sacramento Geckos de la A-League estadounidense. Luego de este paso por los Geckos, se desligó del Clash y fue inmediatamente contratado por el Tampa Bay Mutiny de la MLS. Sufrió varias lesiones en las rodillas y fue sometido a cirugía artroscópica en ambas rodillas entre temporadas. Se retiró el 30 de junio de 2000. En 1997, Porter fue parte del equipo estadounidense que obtuvo la medalla de bronce en la Universiada de 1997.

Como entrenador
En el año 2000, Porter regresó a la Universidad de Indiana como asistente del equipo de fútbol masculino. Luego de que Ken Lolla dejara la Universidad de Akron en diciembre de 2005, los Zips contrataron a Porter como su entrenador en jefe. Luego de llevar a los Zips a dos títulos de conferencia consecutivos y haber sido nombrado entrenador del año en 2007, Porter extendió su contrato por dos años más en junio de 2008.

Luego de una temporada casi perfecta con Akron en 2009, se rumoreó que Porter se encontraba en charlas con el DC United de la MLS para ocupar su posición vacante de entrenador en jefe. No obstante, la Universidad de Akron y Porter llegaron a un acuerdo que lo mantendría con los Zips los siguientes cinco años.

Bajo Porter, el equipo de Akron ganó el campeonato de fútbol masculino de la División I de la NCAA, venciendo a los Louisville Cardinals 1-0 en la final.

Porter fue nombrado como entrenador en jefe de la selección masculina de fútbol sub-23 de los  el 20 de octubre de 2011. No obstante, luego de no superar la clasificación en la CONCACAF para los Juegos Olímpicos de 2012 fue destituido del cargo y regresó a continuar dirigiendo a los Zips.

En agosto de 2012 fue nombrado entrenador de los Portland Timbers de la MLS, cargo que asumió al finalizar la temporada del fútbol universitario con los Akron Zips. Dejó el club en noviembre de 2017 por mutuo acuerdo.

El 4 de enero de 2019, Columbus Crew SC anunció que Porter sería el nuevo entrenador del equipo, en reemplazo de Gregg Berhalter.

Clubes

Como jugador

Como entrenador

Estadísticas como entrenador

 Datos actualizados al último partido dirigido el .

Palmarés

Títulos nacionales

Referencias

Enlaces externos
 Perfil de entrenador en la University of Akron (en inglés)

Entrenadores de fútbol de Estados Unidos
Futbolistas de Estados Unidos
Entrenadores del Portland Timbers
Entrenadores del Columbus Crew SC

Caleb Porter


Oskan Efendi ya da Yervant Osgan, (1855-1914) Osmanlı heykeltıraş ve müzeci.

Bilindiği kadarıyla Avrupa'da heykel eğitimi alan ilk Osmanlı yurttaşı idi; 1881'de dönüp İstanbul'da heykeltıraşlık yapan ve bunları sergileyen ilk kişi oldu. Natüralist ve klasik tarzda eserler veren bir sanatçıdır.

Sanayi-i Nefise Mektebi'nin ilk heykel hocası olan Oskan Efendi; bu kurumda 32 yıl görev yapmış ve ilk Türk heykeltıraş kuşağının yetişmesinde etkili olmuştur.

Yaşamı
1855 yılında İstanbul'un Samatya semtinde doğdu. Büyükbabası darphanede döküm ustabaşısı idi.  Heykele ilgisinin buradan kaynaklandığı düşünülür. Babası Hagop Oskan Bey'in öğretmenlik, şairlik, tercümanlık yaptığı bilinir.

2 Mart  1883'te öğrenime başlayan  Sanayi Nefise'nin  müdür yardımcılığı ve Heykel Bölümü öğretmenliğinin yanı sıra Müze-i Humayun Restoratörlüğü görevlerine getirildi. Bu görevleri vefat ettiği 1914 yılına kadar sürdürdü.

Türkiye'de heykel sanatına öncülük eden İhsan ve İsa Behzat, Mehmet Bahri ve Mesrur İzzet Bey'ler Osgan Efendi'nin Sanayi Nefise'de yetiştirdiği öğrencilerdendir.

1887'de Osman Hamdi Bey'in gerçekleştirdiği Sayda kazılarında bulunan İskender Lahdi'nin onarımında öğrencisi İhsan Bey ile birlikte çalıştı.

Sanatçı, eğiimcliğinin ve müzeciliğinin yanı sıra heykel çalışmalarını sürdürmüştür. Eserlerini 1902-1903'te açılan İstanbul Salon sergilerinde sergiledi. İstanbul'da heykeltıraşlık yapan ve bunları sergileyen ilk kişi olan Oskan Efendi'nin önemli çalışmaları arasında Osman Hamdi'nin eşi Naile Hanım büstü, Muzaffer Venüs, Tavuk satan kadın ve "Kılıçla danseden zeybek yer alır. Ağırlıklı olarak heykel çalışmışsa da bazı resim çalışmaları da vardır.

1914 yılında hayatını kaybetti. Şişli Ermeni Mezarlığı'na defnedilmiştir.

Kaynakça

1855 doğumlular
1914 yılında ölenler
20. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı müzecileri
Osmanlı Ermenileri
Osmanlı İmparatorluğu'nda sanat
Şişli Ermeni Mezarlığı'na defnedilenler
İstanbul doğumlu sanatçılar

Osgan Efendi


Schmidt-Hoensdorf ist der Familienname folgender Personen:
 Andreas Schmidt-Hoensdorf, deutscher Komponist für Film und Fernsehen
 Fritz Schmidt-Hoensdorf (1889–1967), deutscher Veterinärmediziner und Zoodirektor

Schmidt-Hoensdorf


مارس المتحدة  هي شركة أمريكية عالمية لصناعة الشكولاتة والسكاكر، أغذية الحيوانات الأليفة ومنتجات غذائية أخرى بإجمالي مبيعات سنوية قدره 30 مليار $ في عام 2010 ،ويأتي في المرتبة الخامسة كأكبر شركة قطاع خاص في الولايات المتحدة من قبل مجلة فوربس. ويقع مقرها الرئيس في ولاية فرجينيا، الولايات المتحدة الأمريكية، وهي مملوكة بالكامل من قبل عائلة مارس.

لمحة تاريخية
تأسست الشركة عام 1911 في ولاية واشنطن الأمريكية مقرها الرئيسي في ولاية فيرجينيا حققت الشركة عوائد بقيمة 25 مليار دولار عام 2007 مؤسسها فرانك مارس الذي باع الشكولاته بعمر 19 سنة عندما علمته امه صنع الحلوى وافتتح أول مصنع عام 1911 بمساعدة زوجته الثانية.

Mars Fishcare

هو أحد

Mars Limited

إعادة التدوير

انظر أيضا
 الشوكولاتة

مراجع

قراءة إضافية
 Stephen Beckett, Industrial Chocolate Manufacture and Use, Fourth Edition, Wiley-Blackwell, 2008 ISBN 978-1-4051-3949-6.

وصلات خارجية

 Mars local site links
 Masterfoods site
 Symbioscience
 Mars Botanical

تأسيسات سنة 1911 في نيو جيرسي
تأسيسات سنة 1911 في واشنطن
شركات أطعمة ومشروبات أسست في 1911
شركات أغذية متعددة الجنسيات
شركات بيطرة في المملكة المتحدة
شركات بيطرة في الولايات المتحدة
شركات تصنيع مقرها في فرجينيا
شركات تصنيع مقرها في نيوآرك (نيو جيرسي)
شركات تصنيع مقرها في نيوجيرسي
شركات شوكولاتة
شركات عائلية في الولايات المتحدة
شركات متعددة الجنسيات
شركات متعددة الجنسيات مقرها في الولايات المتحدة
شركات مقرها في فرجينيا
شركات مقرها في ماكلين
شركات مقرها في مينيسوتا
شركات مقرها في نيوآرك (نيو جيرسي)
عائلة مارس
شركات خاصة مقرها في فرجينيا

مارس المتحدة


Olaylar
 476 - Batı Roma İmparatorluğu'nun son Hükümdarı Romulus Augustus, kendisini İtalya Kralı olarak ilân eden Germen şefi Odoacer tarafından tahttan indirilince, Batı Roma İmparatorluğu sona erdi.
 1521 - İlyaki Kuşatması: Kara Mahmut Reis tarafından gerçekleştirilen kuşatma  sonucunda İlyaki adası fethedildi.
 1781 - Los Angeles, İspanyollar tarafından bölgeye yerleştirilen insanlarca kuruldu.
 1870 - Fransa'da, III. Cumhuriyet ilan edildi.
 1885 - Self-servis, ilk defa New York'ta uygulanmaya başlandı.
 1886 - Yaklaşık 30 yıl süren savaşlardan sonra, Apaçi lideri Geronimo, Arizona'da teslim oldu.
 1888 - George Eastman, Kodak adını ticarileştirdi ve makaralı film kullanan kamerasının patentini aldı.
 1919 - Gazi Mustafa Kemal, Sivas Kongresi'ni açtı.
 1922 - Türk Kurtuluş Savaşı: Türk Ordusu, Yunan İşgali altındaki Sarıgöl, Buldan ve Bigadiç'i geri aldı.
 1932 - Dünya Barış Konferansı Viyana'da toplandı.
 1935 - İstanbul telefon şirketi, Hükûmet adına işletilmeye başlandı.
 1936 - Birleşik Krallık Hükümdarı VIII. Edward, İstanbul'da Atatürk'ü ziyaret etti.
 1939 - Tüm gıda maddelerine ihraç yasağı kondu.
 1941 - II. Dünya Savaşı: İlk kez bir ABD gemisi, bir Alman denizaltısının hücumuna uğradı. Geminin adı USS Greer'''di.
 1944 - Adolf Hitler, Doğu Prusya'daki Rastenburg yakınlarındaki karargahında Japon büyükelçisi Hiroshi Oshima'yı karşıladı.
 1944 - II. Dünya Savaşı: Müttefikler, Brüksel ve Anvers'i ele geçirdi.
 1950 - Türkiye'de Hasbi Tembeler olarak bilinen Beetle Bailey çizgi dizisi ilk kez çizgi bant olarak yayımlandı.
 1956 - Depolama aygıtı olarak manyetik disk kullanan ilk ticari bilgisayar olan "IBM RAMAC 305" tanıtıldı.
 1957 - Afroamerikan sivil haklar hareketi: -Little Rock Krizi- Arkansas Valisi, siyahi öğrencilerin Merkez Lisesi'ne kayıt yaptırmalarına engel olabilmek için Ulusal Muhafızlar'ı göreve çağırdı.
 1963 - İsviçre Hava Yolları'na ait bir yolcu uçağı, İsviçre'nin Dürrenäsch şehri yakınlarında düştü; 80 kişi öldü.
 1964 - Endonezya Hükûmeti, Beatles tarzı saç kesimini yasakladı.
 1970 - Erdal İnönü, Ortadoğu Teknik Üniversitesi Rektörü oldu.
 1970 - Şili'de, sosyalist lider Salvador Allende Başkan seçildi.
 1971 - Alaska Hava Yolları'na ait Boeing 727 tipi bir yolcu uçağı, Juneau, Alaska yakınlarında düştü: 111 kişi öldü.
 1972 - 1972 Yaz Olimpiyatları: Mark Spitz, yüzmede 7. altın madalyasını aldı, böylelikle tek bir Olimpiyat Oyunları'nda, 7 madalya birden alan ilk sporcu olarak rekor kırdı.
 1975 - Bülent Ecevit'in seçim otobüsü, Elazığ'da taşlandı; 50 yaralı, 57 gözaltı.
 1981 - Millî Güvenlik Konseyi, gözaltı süresinin 90 günden 45 güne inmesini onayladı.
 1988 - Bangladeş'te sel: 300 kişi öldü, 20 milyon insan evsiz kaldı.
 1989 - Türkiye'nin ilk spor gazetesi Fotospor'', yayın hayatına başladı.
1990 - İslam Eleştirmeni, Araştırmacı Yazar Turan Dursun öldürüldü.
 1991 - Halkın Emek Partisi (HEP), Sosyaldemokrat Halkçı Parti (SHP) ile anlaşarak seçimlerde iş birliği kararı aldı.
 1993 - Demokrasi Partisi (DEP) Milletvekili Mehmet Sincar, Batman'da öldürüldü.
 1996 - Abdi İpekçi cinayetinin sanıklarından Oral Çelik, İsviçre tarafından Türkiye'ye iade edildi. Çelik, 16 Eylül'de 17 yıl aradan sonra çıkarıldığı Mahkemece tutuklandı.
 1996 - Kolombiya Devrimci Silahlı Kuvvetleri (FARC) örgütü militanları, Kolombiya'nın Guaviare bölgesindeki askerî bir kampa saldırdı, üç hafta süren çatışmalarda en az 130 kişi öldü.
 1997 - Kudüs'te çarşı merkezinde üç büyük patlamada 7 kişi öldü, 192 kişi yaralandı. Saldırıyı Hamas örgütü üstlendi.
 1998 - Google, Stanford'da doktora yapan iki öğrenci; Larry Page ve Sergey Brin tarafından kuruldu.
 2008 - Emekli Tümgeneral Osman Pamukoğlu önderliğinde, Hak ve Eşitlik Partisi kuruldu.

Doğumlar
 973 - Birûni, Farsi gök bilimci (ö. 1051)
 1383 - VIII. Amadeus, Savoy Dükü - V. Felice adıyla son anti-papa olarak bilinir (1439-1449) (ö. 1451)
 1563 - Wanli, Ming Hanedanı'nın 13. imparatoru (ö. 1620)
 1768 - François-Auguste-René Chateaubriand, Fransız yazar ve diplomat (ö. 1848)
 1809 - Juliusz Słowacki, Polonyalı şair (ö. 1849)
 1824 - Anton Bruckner, Avusturyalı besteci (ö. 1896)
 1850 - Luigi Cadorna, İtalyan general ve mareşal (ö. 1928)
 1869 - Karl Seitz, Avusturyalı siyasetçi ve devlet adamı (ö. 1950)
 1888 - Oskar Schlemmer, Alman ressam, heykeltıraş, tasarımcı ve Bauhaus okulu koreografı (ö. 1943)
 1891
Fridolin von Senger und Etterlin, Alman asker (ö. 1963)
Fritz Todt, Alman mühendis, general ve Todt Örgütü'nün kurucusu (ö. 1942)
 1896 - Antonin Artaud, Fransız oyun yazarı, şair ve tiyatro oyuncusu (ö. 1948)
 1901 - Ahmet Kutsi Tecer, Türk şair ve oyun yazarı (ö. 1967)
 1906 - Max Delbrück, Alman biyolog ve Nobel Tıp veya Fizyoloji Ödülü sahibi (ö. 1981)
 1908 - Edward Dmytryk, Amerikalı film yönetmeni (ö. 1999)
 1908 - Richard Wright, Afrikalı-Amerikalı öykü, roman ve makale yazarı ve şair (ö. 1960)
 1913
Kenzo Tange, Japon mimar (ö. 2005)
Stanford Moore, Amerikalı biyokimyacı ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (ö. 1982)
Kenzō Tange, Japon mimar (ö. 2005)
 1915 - Anselmo Piccoli, Arjantinli soyut sanatçı
 1917 - Henry Ford II, Edsel Ford'un oğlu ve Henry Ford'un torunu iş insanı (ö. 1987)
 1925 - Forrest Carter, Amerikalı yazar (ö. 1979)
 1927 - John McCarthy, Amerikalı bilgisayar bilimci (ö. 2011)
 1928 - Dick York, Amerikalı sinema oyuncusu (ö. 1992)
 1934
Clive Granger, Galli ekonomist (ö. 2009)
Jan Švankmajer, Çek sürrealist sanatçı, animatör, film direktörü ve yönetmen
 1935 - Dorothy Masuka, Kadın caz sanatçısı
 1942 - Raymond Floyd, Amerikalı golfçü
 1944 - Tony Atkinson, Britanyalı akademisyen ve ekonomist (ö. 2017)
 1945 - Kandemir Konduk, Türk oyun yazarı ve senarist
 1946 - Gary Duncan, Amerikalı rock müziği gitaristi ve şarkıcısı (ö. 2019)
 1949
Tom Watson, Amerikalı golfçü
Daniel Leclercq, Fransız futbolcu ve teknik direktör
 1950 - Aleksandar Berček, Sırp aktör
 1951 - Judith Ivey, Amerikalı oyuncu ve tiyatro yönetmeni
 1953 - Fatih Terim, Türk spor adamı
 1954 - Bülent Bilgiç, Türk oyuncu
 1956 - Blackie Lawless, Amerikalı müzisyen
 1958
Satoshi Tezuka, Japon eski millî futbolcu
Michael Morell, CIA eski Başkan Yardımcısı
 1959 - Domiziana Giordano, İtalyan fotoğrafçı, sanatçı, oyuncu ve video sanatçısı
 1960 - Damon Wayans, Amerikalı komedyen, oyuncu, yazar ve yapımcı
 1961 - Uğur Polat, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu
 1962 - Shinya Yamanaka, Japon doktor ve araştırmacı
 1964 - Mehmet Varol, Türk siyasetçi
 1965 - Mustafa Zeki Uğurlu, Türk asker
 1966 - Kemalettin Nalcı, Türk siyasetçi
 1968
Natacha Amal, Belçikalı oyuncusu
Gavin Smith, Kanadalı profesyonel poker oyuncusu
 1969
Giorgi Margvelaşvili, Gürcü akademisyen ve siyasetçi
Alexander Paul Coe, Galler doğumlu DJ ve prodüktör
 1970
Jesse Spencer, Amerikalı pornografik film oyuncusu ve yönetmeni
Jesús Luis Álvarez de Eulate Güergue, Andorralı futbolcu ve teknik direktör
 1974 - Oğuz Aksaç, Türk halk müziği sanatçısı
 1975 - Mark Ronson, İngiliz DJ, gitarist, şarkıcı ve müzik prodüktörü
 1976 - Iván Massagué, İspanyol bir aktör
 1977 - Lucie Silvas, şarkıcı-şarkı yazarı, besteci ve piyanist
 1978
Takao Yamauchi, Japon eski futbolcu
Danijel Ljuboja, Sırp eski futbolcu
 1979 - Ankaralı Yasemin, Türk şarkıcı
 1980 - Max Greenfield, Amerikalı oyuncu
 1981
Beyoncé, Amerikalı şarkıcı, oyuncu ve Grammy Ödülü sahibi
Lacey Mosley, Amerikalı şarkıcı
 1982 - Whitney Cummings, Amerikalı stand-up komedyeni, oyuncu, film yapımcısı ve podcast yayıncısı
 1983 - Andrew McCollum, Facebook'un kurucu ortağı ve melek yatırımcı
 1984 - Camila Bordonaba, Arjantinli oyuncu ve model
 1985 - Raúl Albiol, İspanyol defans oyuncusu
 1986
Aaron Hunt, Alman eski futbolcu
Ayumi Kaihori, Japon milli futbolcu
Jaclyn Hales, Amerikalı oyuncu
Xavier Woods, Amerikan profesyonel güreşçi
 1987 - Wesley Blake, Amerikalı profesyonel güreşçi
 1988
Bilal Göregen, Türk sokak müzisyeni ve "Ievan polkka" yorumuyla ünlenen internet fenomeni
JJ Hickson, Amerikalı profesyonel basketbolcu
 1989 - Barry Douglas, İskoç futbolcu
 1990
Olha Harlan, Ukraynalı eskrimci
Stefanía Fernández, Venezuelalı model
 1991 - Carter Jenkins, Amerikalı oyuncu
 1992 - Hanna Schwamborn, Alman oyuncu
 1993 - Yannick Carrasco, Belçikalı milli futbolcu
 1994 - Senou Coulibaly, Malili futbolcu
 1995 - Forrest Molinari, Amerikalı güreşçi
 1996 - Mizuki Hayashi, Japon futbolcu
 2000 - Jayden Richardson, İngiliz futbolcu

Ölümler
 626 - Gaozu, Çin'in Tang Hanedanı'nın kurucusu ve ilk imparatoru (d. 566)
 1063 - Tuğrul Bey, Büyük Selçuklu Devleti'nin kurucusu (d. 990)
 1323 - Kegen Han, 5. Yuan Hanedanı ve Çin İmparatoru (d. 1302)
 1342 - Anna, 17 Temmuz 1341 tarihinden 4 Eylül 1342 tarihine kadar Trabzon İmparatorluğu'nun imparatoriçesi
 1522 - Kara Mahmut Reis, Türk denizci (d. ?)
 1821 - José Miguel Carrera, Güney Amerikalı milli kahraman ve Şilili politikacı (d. 1785)
 1836 - Aaron Burr, Amerikalı siyasetçi ve ABD'nin 3. başkan yardımcısı (d. 1756)
 1907 - Edvard Grieg, Norveçli besteci (d. 1843)
 1944 - Erich Fellgiebel, Alman general (Hitler'e karşı yapılan 20 Temmuz suikast girişiminde yer alan) (idam) (d. 1886)
 1951 - Louis Adamic, Amerikalı gazeteci ve yazar (d. 1899)
 1963 - Robert Schuman, Fransız politikacı (d. 1886)
 1965 - Albert Schweitzer, Fransız tıp doktoru, teolog, filozof, müzisyen ve Nobel Barış Ödülü sahibi d. 1875)
 1965 - Mahmut Moralı, Türk tiyatro ve sinema oyuncusu (Şehir Tiyatroları sanatçısı) (d. 1902)
 1967 - Ali Mümtaz Arolat, Türk şair (d. 1897)
 1985 - Cebrail Allaf, Süryani Kadim Cemaati'nin ruhani lideri
 1985 - George O'Brien, Amerikalı sinema oyuncusu (d. 1899)
 1989 - Georges Simenon, Belçikalı polisiye yazarı (d. 1903)
 1990 - Irene Dunne, Amerikalı oyuncu (d. 1898)
 1990 - Turan Dursun, Türk yazar ve düşünce adamı (d. 1934)
 1991 - Henri de Lubac, Katolik ilahiyatçı (d. 1896)
 1993 - Mehmet Sincar, Türk siyasetçi (d. 1953)
 1993 - Hervé Villechaize, Fransız oyuncu (d. 1943)
 1997 - Aldo Rossi, İtalyan mimar ve tasarımcı (d. 1931)
 2003 - Tibor Varga, Macar kemancı (d. 1921)
 2006 - Giacinto Facchetti, İtalyan futbolcu (d. 1942)
 2006 - Steve Irwin, Avusturyalı belgeselci (d. 1962)
 2011 - Mino Martinazzoli, İtalyan siyasetçi (d. 1931)
 2011 - Hakkı Ögelman, Türk gök bilimci ve profesör (d. 1940)
 2013 - Ferdinand Biwersi, Eski Alman futbol hakem (d. 1934)
 2014 - Gustavo Cerati, Bir şarkıcı, söz yazarı, besteci ve rock müzik yapımcısı (d. 1959)
 2014 - Joan Rivers, Amerikalı oyuncu, komedyen, yazar, yapımcı ve sunucu (d. 1933)
 2015 - Sylvie Joly, Fransız oyuncu ve komedyen (d. 1934)
 2018 - Marijan Beneš, Yugoslav-Bosnalı boksör (d. 1951)
 2018 - István Bethlen, Macar ekonomist ve siyasetçi (d. 1946)
 2018 - Bill Daily, Amerikalı oyuncu (d. 1927)
 2018 - Christopher Lawford, Amerikalı yazar, oyuncu, yapımcı ve siyasi aktivist (d. 1955)
 2019 - Abbas Abdulla, Azeri şair (d. 1940)
 2019 - Edgardo Andrada, Arjantinli eski futbolcu (d. 1939)
 2019 - Roger Etchegaray, Fransız kardinal (d. 1922)
 2019 - Kylie Rae Harris, Amerikalı country şarkıcısı, müzisyen ve söz yazarı (d. 1989)
 2019 - Tevfik Kış, Türk güreşçi ve antrenör (d. 1934)
 2019 - Dan Warner, Amerikalı müzisyen, albüm yapımcısı ve söz yazarı (d. 1970)
 2020 - Lloyd Cadena, Filipinli vlogger, radyo kişiliği ve yazar (d. 1993)
 2020 - Annie Cordy, Belçikalı oyuncu ve şarkıcı (d. 1928)
 2020 - Dmitry Svetushkin, Moldovalı satranç oyuncusu (d. 1980)
 2020 - Joe Williams, 1999'da dört ay boyunca Cook Adaları Başbakanı olarak görev yapmış siyasetçi ve doktor (d. 1934)
 2022 - Peter Straub, Amerikalı yazar (d. 1943)
 2023 - Ferid Murad, Arnavut asıllı Amerikalı doktor, farmakolog ve Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahibi (d. 1936)

Tatiller ve özel günler
 Dünya Cinsel Sağlık Günü

Kaynakça

0904
04

4 Eylül


Otis, Prison Break dizisinin ikinci sezonunun ikinci bölümüdür. Bölümün Amerika'daki ilk yayın tarihi 28 Ağustos 2006'dir. Dizi Türkiye'de CNBC-e kanalında yayınlanmaktadır. Dizinin Türkiye'deki ilk gösterim tarihi 8 Mart 2007'dir. Ana karakterlerden Paul Adelstein (Paul Kellerman) ve Sarah Wayne Callies (Sara Tancredi) bu bölümde yer almamışlardır.

Bölüm Özeti
Ajan Mahone halen hapiste olan L. J.'i hedef almıştır. Mahone onu yem olarak kullanıp kaçakları tuzağa düşürmeyi ummaktadır. Lincoln'un ise L.J.'i hapisten kurtarmak için bir planı vardır, Michael'la beraber L.J.'in avukatı kılığına girecektir. Sucre, Abruzzi ve C-Note'un ise kendi planları vardır, ancak amaçları kendilerini peşlerindekilerden kurtarmaktır. Bu arada T-Bag'in kesik olan eli bir veteriner tarafından nihayet yerine dikilir. Öte yandan Bellick ve Gardiyan Pope kaçakları yakalamaktaki başarısızlıklarının gerginliği artırdığının farkındadır. Soruşturma Komisyonu onları sorguya almıştır. Otobüs bileti almaya çalışırken tanınan Tweener ise kaçarak bahar tatiline çıkan bir grup üniversite öğrencisinin arasına karışır.

Notlar
 Sarah Wayne Callies'in (Sara Tancredi) oynamadığı ilk bölümdür.
 Bu Bölümde Michael Ve Lincoln L.J. ' i Kurtarmaya Çalışmak İçin İmkânsız Bir şeyi Göze Almışlardır

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sezon 2 Bölüm 01 - Fox

Büyük Kaçış bölümleri

Otis (Büyük Kaçış bölümü)


Marco Alfonso Grimalt Krogh (Queilén, ) es un jugador de voleibol de playa perteneciente a la selección de voleibol de Chile, que ha participado en los Juegos Panamericanos de 2011, 2015 y 2019  y en los Juegos Suramericanos de 2010 y 2014, obteniendo una medalla de plata.

Junto con su primo Esteban Grimalt, obtuvo la medalla de oro en los Juegos Panamericanos de 2019 y el Premio Nacional del Deporte en 2022.

Carrera
Grimalt nació en Queilén, Chiloé, pero fue criado en la ciudad de Linares en la Región del Maule. Se interesó en el voleibol a temprana edad debido a que su padre y varios familiares lo practicaban. Junto con su primo, Esteban Grimalt (n. 1991), se dedicó a esta disciplina desde 2006 pero solo en época estival debido a las condiciones climáticas de Chile.

Luego de su participación en los Juegos Suramericanos de 2010 en Colombia, donde obtuvieron una medalla de bronce, la Asociación de Deportistas Olímpicos de Chile les aprobó un proyecto que les permitió concentrarse en el voleibol de playa todo el año.

En los Juegos Panamericanos de 2011, llevados a cabo en Guadalajara, México, la dupla Grimalt no logró pasar a cuartos de final tras ganar un partido y perder dos. Al año siguiente, obtuvieron la medalla de oro en la primera versión de los Juegos Bolivarianos de Playa, realizados en Lima, Perú. También en 2012 obtuvieron la presea de oro en el Circuito Sudamericano de Beach Volley, llevado a cabo en Santa Fe, Argentina.

En 2014 participó junto con Esteban Grimalt en los Juegos Suramericanos de 2014 en Santiago, Chile, obteniendo una medalla de plata tras perder la final contra los brasileños Alison Conte y Bruno Oscar de Almeida.

En los Juegos Panamericanos de 2015, organizados en Toronto, participó junto con Esteban Grimalt y obtuvo el cuarto lugar. En los Juegos Panamericanos de 2019, realizados en Lima, ganaron la final ante la dupla mexicana formada por Rodolfo Ontiveros y Juan Virgen, recibiendo la medalla de oro.

Palmarés
 Juegos Panamericanos
  Medalla de oro (1): 2019

 Juegos Suramericanos
  Medalla de oro (1): 2022
  Medalla de plata (1): 2014
  Medalla de bronce (2): 2010 ; 2018

 Juegos Bolivarianos
  Medalla de oro (2): 2012 ; 2013
  Medalla de plata (1): 2017

 Circuito Mundial de Voleibol de Playa
  Medalla de oro (3)
  Medalla de plata (2)

 Continental Cup
  Medalla de oro (1): 2016
 Torneos del Circuito Sudamericano de Voleibol Playa
  Medalla de oro (17)

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Queilén
Jugadores de voleibol de playa de Chile
Deportistas de Chile en los Juegos Suramericanos de 2010
Deportistas de Chile en los Juegos Panamericanos de 2011
Deportistas de Chile en los Juegos Panamericanos de 2015
Deportistas de Chile en los Juegos Panamericanos de 2019
Deportistas de Chile en los Juegos Olímpicos de Río de Janeiro 2016
Voleibolistas en los Juegos Olímpicos de Río de Janeiro 2016
Deportistas de Chile en los Juegos Olímpicos de Tokio 2020
Abanderados en los Juegos Olímpicos de Tokio 2020
Deportistas de Chile en los Juegos Panamericanos de 2023

Marco Grimalt


An Schoenoplectiella juncoides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Roxburgh, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Kaare Arnstein Lye. An Schoenoplectiella juncoides in nahilalakip ha genus nga Schoenoplectiella, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Schoenoplectiella

Schoenoplectiella juncoides


Definição
E-habitat é a denominação dada a um habitat de inovação em um ambiente híbrido, que pode conter espaços físicos, mas que é predominantemente virtual, estabelecendo relações através de meios de comunicação à distância.

Caracteriza-se pela produção e compartilhamento de informações e tem como objetivo construir um conhecimento coletivo.

Suas atividades contemplam: aceleradora de startups, laboratório de inovação corporativa e clube de investimentos, e são voltadas para o atendimento de pessoas físicas, startups, empresas, investidores, corporações, instituições de ensino e o setor público.

Está inserido dentro do chamado ecossistema de inovação, composto por diversos atores, sejam eles habitats de inovação físicos, hubs, comunidades, startups, incubadoras, aceleradoras, fundos de investimentos, empresas, parques tecnológicos, instituições de ensino, instituições governamentais e dentre outros.

Origem
A origem do verbete tem suas raízes na ciência, mais especificamente na Biologia, como vemos:

Habitat é um termo bastante utilizado em Ecologia e diz respeito ao local onde uma determinada espécie vive e desenvolve-se, ou seja, o habitat é o ambiente propício para que uma espécie possa alimentar-se e reproduzir-se..

Habitat não se limita somente a uma espécie de animal, podem ser várias espécies convivendo em um mesmo habitat, e isso inclui os fatores onde os animais, como aves, peixes, mamíferos etc., vivem, se reproduzem e morrem, como terra, água, mar e etc..

Local perfeito para se morar ou lugar em que algo ou alguém costuma frequentar habitualmente: o palco era seu habitat.

Habitat de Inovação
Parte do entendimento de um e-habitat, perpassa a definição de habitat de inovação. Observe:

Habitats de inovação são espaços diferenciados, propícios para que inovações ocorram, pois são locus de compartilhamento de conhecimento e experiências criativas, estimulando networking e parcerias entre os envolvidos.

Um habitat de inovação costuma unir efetivamente talento, tecnologia, capital e conhecimento em um determinado espaço para alavancar o potencial empreendedor de todo o entorno.

Habitat de Inovação e sua definição histórica
A concepção de habitats de inovação (HI), vem sendo construída ao longo dos anos. Em 1970, estava atrelada a sistema de inovação, como se pode notar no primeiro trabalho publicado sobre a temática, de Erich Jantsch, em que o autor discute que a inovação, no sistema educacional, com foco na estrutura das universidades, tem que agir de forma a integrar-se em quatro aspectos: empírico, pragmático, normativo e intencional.

Já na década de 1990, os trabalhos sobre habitats de inovação têm como foco o sistema de inovação, ou seja, leis, decretos e ações intangíveis que proporcionam a inovação. No final da década de 1990, as publicações começam a diferenciar sistema de inovação (SI) de habitat de inovação.

Nessa época, Sistema de Inovação era compreendido como uma rede que incluía fatores sociais, políticos, organizacionais, institucionais e outros, os quais influenciavam o desenvolvimento, a difusão e o uso de inovações. Já o habitat de inovação referia-se ao ambiente físico de inovação que proporcionava aos empreendedores a transformação de grandes ideias em empreendimentos de sucesso; eram intitulados de incubadoras de empresas.

E-habitat e suas contribuições
O e-habitat contribui para a formação da chamada cultura de inovação.

São os saberes, hábitos e crenças que formam uma cultura de inovação. Um e-habitat trabalha diretamente na formação e desenvolvimento da cultura de inovação, bem como na democratização do conhecimento, tornando-o acessível e replicável em grande escala.

A definição de e-habitat foi usada pela primeira vez, em 2022, em Vitória-ES.

Economia do conhecimento

E-habitat


Abdul Halim Khan é um político, clérigo muçulmano e ex-membro da Assembleia Nacional do Paquistão de Coistão, Paquistão. Khan pertence ao partido Muttahida Majlis-e-Amal Paquistão e ganhou o assento do distrito eleitoral NA-23 (Coistão) em 2002. Khan defende a opinião de que "as meninas não devem ser educadas, as mulheres não devem trabalhar a menos que sejam acompanhadas de mahrams e o assassinato de 'honra' é uma prática religiosamente sancionada", e ameaçou que as mulheres que trabalhem para ONG que entram em Coistão serão forçadas a casar.

Referências

Pessoas vivas
Membros da Assembleia Nacional do Paquistão
Ano de nascimento desconhecido

Abdul Halim Khan


أندرو بارون ، من مواليد 12 ديسمبر 1980، لاعب كرة قدم نيوزلندي.

يلعب مع نادي تيم ويلينغتون.

بدأ باللعب مع منتخب نيوزلندا لكرة القدم في عام 2006.

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية نيوزيلنديون
لاعبو كرة قدم رجالية نيوزيلنديون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في أيرلندا الشمالية
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
لاعبو كأس أوقيانوسيا للأمم 2008
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من إنفركارجل
رياضيون نيوزيلنديون مغتربون في المملكة المتحدة
رياضيون نيوزيلنديون مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو الدوري الأمريكي لكرة القدم الدرجة الثانية
لاعبو تيم ويلينغتون
لاعبو دوري أيرلندا الشمالية الممتاز
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كأس القارات 2009
لاعبو كرة قدم مغتربون في أيرلندا الشمالية
لاعبو كرة قدم مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم نيوزيلنديون
لاعبو كرة قدم نيوزيلنديون مغتربون
لاعبو ليسبورن ديستليري
لاعبو منتخب نيوزيلندا لكرة القدم
لاعبو مينيسوتا ثندر
مواليد 1980
رياضيون نيوزيلنديون مغتربون في أيرلندا الشمالية

أندرو بارون


Ursel Kessler (* 1944 in Bexbach) ist eine saarländische Pädagogin und Künstlerin. Sie ist Mitglied im BKK und im Saarländischen Künstlerbund.

Bis 2000 arbeitete Kessler hauptberuflich als Lehrerin für Mathematik und Physik. Seit etwa 1989 begann sie, sich für den eigenen Umgang mit Kunst zu sensibilisieren. In ihrem montan-industriellen Umfeld begann sie, erste Zeichnungen und Photos zu machen und diese auszustellen. In der Folge besuchte sie verschiedene Kurse und Symposien. Ihre künstlerischen Arbeiten zeigen vorwiegend meist aus dem Kontext gelöste, zum Teil abstrahierte, alltägliche Objekte aus der Arbeitswelt im urbanen Lebensraum.

Kessler beherrscht die unterschiedlichsten Techniken. Ihre Arbeiten repräsentieren sowohl den Holzschnitt als auch Maltechniken mit Öl und Acryl, Bleistiftzeichnungen, Radierungen und die sogenannte Mischtechnik.

Einzelausstellungen (Auswahl)
 1991 Museum St. Wendel
 1995 Schloss von Hausen, Rehlingen
 1998 Galerie im Hof, St. Wendel
 1998 Historisches Rathaus, Kleinblittersdorf
 2000 Saarländisches Künstlerhaus, Saarbrücken: "Holzschnitte"
 2006 "Zwischen Grün und Blau", Kunstverein Dillingen im Alten Schloss, Dillingen
 2006 Kunst im LPM (Landesinstitut für Pädagogik und Medien): "Grau bewegt"
 2009 Schloss Dagstuhl: "Urbane Still – Leben"
 2011 Galerie Saarländisches Künstlerhaus, Saarbrücken: "Von der Macht der Bauten - Malerei"

Monografien
 Holzschnitte. Ausstellungskatalog. Saarländisches Künstlerhaus, Saarbrücken 2000.
 Zwischen Grün und Blau. Ausstellungskatalog. Kunstverein Dillingen im Alten Schloss, Dillingen 2006.

Quellen
 Eintrag in Künstlerlexikon Saar

Künstler (Saarland)
Person (Bexbach)
Geboren 1944
Frau

Ursel Kessler


Koca Davud Paşa
 Davutpaşa, Esenler
 Davutpaşa Kışlası
 Yıldız Teknik Üniversitesi Davutpaşa Yerleşkesi

Davutpaşa


An Prasophyllum occultans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert J. Bates. An Prasophyllum occultans in nahilalakip ha genus nga Prasophyllum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha South Australia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Prasophyllum

Prasophyllum occultans


Tim Whiten est un artiste canadien d'origine américaine qui travaille dans les domaines de la sculpture, du dessin, de la performance et des installations multimédias, en utilisant un large éventail de matériaux. Il a également été éducateur.

Biographie
Tim Whiten est né à Inkster, Michigan, le 13 août 1941. Il est diplômé l'Université de Central Michigan en 1964 et de l'Université de l'Oregon en 1966. Il a notamment étudié avec le sculpteur tchèque Jan Zach.

En 1968, après avoir terminé son service militaire en tant qu'officier dans l'armée américaine, Whiten obtient un poste d'enseignant à l'Université York à Toronto. En 1970, il devient l'un des pionniers de la Faculté des beaux-arts nouvellement formée. Il est président du département des arts visuels de 1984 à 1986. En 2007, il prend sa retraite de l'enseignement à temps plein.

Démarche
Whiten ne se considère pas comme un artiste, mais comme un « créateur d'images qui crée également des objets culturels » et, à cette fin, il a étudié le bouddhisme zen et la Kabbale. Son choix de matériaux provient d'expériences et d'objets de la vie de tous les jours comme des outils ou des jouets. Ces objets, représentant le travail et le jeu, et qui peuvent inclure un balai, une pelle, une pioche, un rouleau à pâtisserie, un cheval à bascule, un tricycle et un traîneau, sont destinés à emmener le spectateur ailleurs. Il considère le transcendantal comme une clé de son travail.

Tim Whiten utilise le crâne humain dans son art depuis les années 1970. Plutôt que le crâne représentant le memento mori, Whiten estime être davantage « préoccupé par le potentiel de la vie et un respect pour ceux qui nous procèdent ». La production artistique de Whiten se concentre sur « la condition humaine et l'interconnectivité du corps, de l'esprit et de la terre ». Son travail est représenté par la Olga Korper Gallery à Toronto.

En 1966, Whiten a créé une sculpture monumentale de  érigée sur le site de loisirs Jasper en Oregon.

En 1976, Whiten a collaboré et participé à Lectures on the Weather, écrite et dirigée par John Cage pour le bicentenaire des États-Unis en 1976 et exposée à la Albright-Knox Gallery de Buffalo et à la Music Gallery de Toronto. Il a réalisé de nombreuses œuvres in situ pour des galeries ou des parcs d'art à New York, Toronto, Vancouver, Halifax, Sackville et ailleurs. Son travail a également fait l'objet de plusieurs expositions individuelles en Amérique du Nord et se retrouve au sein de plusieurs institutions muséales.

En 1989, Tim Whiten reçoit le Distinguished Leadership Award, pour service extraordinaire aux arts, de l'American Biographical Institute. Il reçoit également le prix d'enseignement du doyen de la Faculté des beaux-arts 1999/2000 de l'Université York à Toronto. Il est membre de l'Académie royale des arts du Canada.

Bibliographie
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Liens externes

Références

Performeur
Artiste d'installation
Professeur à l'Université York
Sculpteur canadien
Peintre canadien du XXe siècle
Peintre canadien du XXIe siècle
Naissance en août 1941
Lauréat du prix du Gouverneur général en arts visuels et en arts médiatiques

Tim Whiten


Çiçekdağı, Kırşehir ilinin bir ilçesidir.

Tarihçe
Çiçekdağı 1845 yılında Boyalık adında bir köy iken Yozgat'ın Kızılkoca ve Sungurlu'nun Selmanlı bucağına bağlı kalmış, Sultan Mecit saltanatının son yıllarında Mecidiye adı ile Yozgat'a bağlı bucak olmuştur.

1855 yılında Mecidiye Bucağı ilçe olarak örgütlenmiştir. 1910 yılında ilçe sıfatı kaldırılmış Kırdök köyü ilçe olmuş ve buraya bağlanmıştır. Kırdök köyü ise 1800'lerin ilk yarısında geldikleri tahmin edilen Oğuzların Avşar boyundan Horasan Türkmenlerinden sülalelerin kurmuş olduğu bir yerleşim yeridir.  Mecidiye 1912 yılına kadar bu ilçeye bağlı kalmıştır. 1912 yılında yeniden ilçe olmuş, 1914 yılında ise ilçe teşkilatı Mucur'a kaldırılmıştır. 1915 yılında tekrar ilçe haline getirilmiştir. 1930 yılında ilçenin adı değiştirilerek Çiçekdağı olmuştur.

Akçakent'in ilçe olmasıyla yüzölçümü 1409 km²'den 950 km²'ye düşmüştür.

Coğrafya
İlçe, bağlı bulunduğu Kırşehir iline 65 km. uzaklıkta ve ilin kuzeydoğusundaki yüksek platoların kuzeye bakan yamaçlarında 936 rakımlı bir yaylada yerleşmiştir. İlçe 4 km mesafede bulunan Yerköy ilçesiyle iç içe bulunmakta; ayrıca Akçakent, Akpınar, Boztepe, Delice gibi ilçelerle komşu olmaktadır.

Nüfus
İlçede bir kasaba belediyesi ve 45 köy vardır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Çiçekdağı Belediyesi

Çiçekdağı