Der Röhrensee ist ein rund 1⅔ ha großer Teich südlich der Innenstadt von Bayreuth. Er liegt inmitten der gleichnamigen Parkanlage mit Tiergehegen und einem großen Spielplatz.

Im März 2018 wurde der Tierpark als ein Projekt der UN-Dekade Biologische Vielfalt ausgezeichnet.

Beschreibung

Der Röhrensee wird vom Aubach von Süden nach Norden durchflossen und entstand im Jahr 1891 durch die Vereinigung des Cunoweihers und des nördlich davon anschließenden Röhrenweihers in dessen Verlauf. Mit einer Länge von 450 und einer maximalen Breite von 60 Metern ist er die größte zusammenhängende Wasserfläche im Stadtgebiet von Bayreuth. Wo früher ein Damm den Cuno- vom damals wenig tiefer liegenden Röhrenweiher trennte, liegt heute eine künstliche Insel, die seit 1903 über zwei filigrane Bogenbrücken von beiden Ufern aus erreichbar ist.

Geschichte
Der ehemalige Röhrenweiher ist 1686 als Unterer Kunnen- bzw. Kunnaweiher nachweisbar. Der Name des südlichen Oberen Kunnen- bzw. Kunnaweihers änderte sich mit der Zeit in Cunoweiher. Beide Weiher waren nach einem früheren Besitzer namens Kun oder Kuhn benannt.

Der Name Röhrensee leitet sich aus der einstigen Nutzung des Röhrenweihers ab. Bereits im Jahr 1611 war eine Deichelwasserleitung von den nahegelegenen Quellhöfen zur Innenstadt gelegt worden, die dort vier Brunnen speiste. Die hierfür verwendeten Rohre, ausgehöhlte Baumstämme, wurden in diesem Vorläufersee gewässert und gelagert. Im 19. Jahrhundert wurde am Röhrenweiher auch eine Badeanstalt betrieben.

Der Verschönerungsverein Bayreuth von 1884 regte an, die beiden Weiher zusammenzulegen. Bereits 1891, damals hatte der Verein schon 838 Mitglieder, konnten sie zum nunmehr Röhrensee genannten Gewässer vereinigt werden. Im selben Jahr wurde dort mit acht "Gondeln" die Kahnfahrt eröffnet. Zunächst auf der Insel, 1894 dann auf der Westseite des Sees entstand ein Restaurationsbetrieb, der sich "nicht nur wegen der guten Bewirtschaftung eines eifrigen Besuchs der Bayreuther Bürgerschaft erfreute". 1904 brannte das im Schweizer Stil errichtete Gebäude ab und wurde in Etappen in seiner heutigen Form mit einem prägenden Fachwerktürmchen wiederaufgebaut. Der damalige Pächter richtete in seinem Garten einen kleinen Zoo mit heimischen Tierarten und Affen ein. Auch gab es einen Kinderspielplatz und eine 20 Meter hohe Fontäne, die aber den Krieg nicht überstand. Im Januar 1904 löste ein "Eisfest" mit bengalischer Beleuchtung und Regimentsmusik eine "Völkerwanderung" (so das Bayreuther Tagblatt) auf den zugefrorenen Röhrensee aus. Im Jahr 1911 berichtete eine Zeitung vom Röhrensee, dass der Eislauf eine "Modekrankheit" geworden sei.

Aus dem Sommer 1919 stammt ein Kiosk mit Biergarten in der Nähe des Bootshauses. Mit Unterstützung der Oberfrankenstiftung wurde das Gebäude vom Eigentümer restauriert und im Mai 2005 wiedereröffnet.

1926 empfahlen der Verschönerungsverein und der Direktor des Nürnberger Zoos, in den Anlagen am Röhrensee einen Zoo einzurichten. Die Umgestaltung des Geländes konnte jedoch, da die Einrichtung des Parks am Festspielhaus vorging, erst 1931 begonnen werden. Es wurden neue Zugänge und Wege geschaffen und das Gelände zum Teil neu bepflanzt, einen Zoologischen Garten verwirklichte man damals aber nicht. Den Unterhalt der Anlagen versuchte der Verein über Mitgliedsbeiträge sowie Einnahmen aus der Kahnfahrt und der Karpfenzucht zu finanzieren. In manchen Jahren reichten diese Einnahmen aber kaum aus. In einem Jahr mussten schon allein 16.000 Reichsmark für das Ausheben von Erdmassen aus dem verschlammten See aufgewendet werden.

Nach den Bombenangriffen des April 1945 war dem Verschönerungsverein sein Tätigkeitsfeld vorerst genommen. Das Wehr am Auslauf war zerstört, der See lag trocken und konnte nicht wieder gefüllt werden. Die alten Baumbestände am Ufer vertrockneten und gingen ein. Kähne und Bänke wurden zerschlagen und von der notleidenden Bevölkerung als Brennholz verfeuert. Als nach Kriegsende 1945 der amerikanische Militärgouverneur wieder öffentliche Veranstaltungen genehmigte, entwickelte sich die Röhrenseegaststätte zu einem der vorerst wenigen Tanzlokale in der Stadt. Nach Abschaffung der Lebensmittelmarken 1948 wurden dort auch wieder Speisen angeboten.

Erst 1950 begann man damit, den See und die Parkanlage wieder herzurichten. Aus den Mitteln der Almosenkastenstiftung erstellte die Stadt auch die Kahnhalle mit zehn Kähnen neu. Das Ablaufwehr wurde neu errichtet, Sprenglöcher wurden aufgefüllt, und die Anlagen wurden dem Verschönerungsverein gegen einen "Pachtschilling" von 2.400 DM im Jahr zur Bewirtschaftung überlassen. Am 31. Dezember 1982 endete dieses Pachtverhältnis. Seitdem werden die Anlagen vom Stadtgartenamt gepflegt. Als Pächter bietet der Verein Naturfreunde seit dem 1. Juni 1983 Kahnfahrten, Fischen und den Eislauf an. Mitte Februar 1972 trugen 21 oberfränkische Vereine auf dem Eis des Röhrensees einen Wettbewerb im Rahmen des Frankenpokals der Eisschützen aus.

Im Oktober 1972 wurde erneut publiziert, dass der Park mit Tiergehegen, Vogelvolieren und einem "Meerschweinchen-Dorf" für seine Besucher abwechslungsreicher und attraktiver gestaltet werden sollte. 47 Jahre nach den ersten Plänen wurde 1973 das erste Tiergehege eingeweiht, finanziert aus Spenden der Bayreuther Bevölkerung und der ortsansässigen Wirtschaft. 2017 war der Tierbestand auf 31 Arten angewachsen, 2023 wurden rund 350 Tiere aus 40 Arten gezählt. In den zahlreichen Gehegen befinden sich unter anderem weiße Esel, Nandus und Weißnackenkraniche sowie Exemplare der kurz vor dem Aussterben bewahrten Hawaiigänse.

Der Röhrensee und seine Parkanlage sind nach wie vor ein beliebtes Ziel für Jung und Alt. Entlang des Aubachs entstanden nach Süden hin im C'est-bon-Tal weitere Tiergehege. Im September 2011 wurde eine "generationenübergreifende Spielanlage" eröffnet. 2020 wurde der Park entlang der Thiergärtner Straße in Richtung des Ökologisch-Botanischen Gartens erweitert. Auf dem bislang landwirtschaftlich genutzten Gelände südlich der Kleingartenkolonie Schwedenbrücke wurde ein "Weg der Artenvielfalt" angelegt, den seltene endemische sowie süd- und südosteuropäische winterharte Laubbäume säumen. Im Juli 2021 wurde vor der Gaststätte ein mit 54 Tonnen Sand geschaffener Stadtstrand eröffnet.

Im März 2023 wurde bekannt, dass der Park um eine bislang landwirtschaftlich genutzte Fläche am Finsteren Weiher erweitert werden soll. Auf dem rund 2 ha großen "Bürgerhain" zwischen der Pottensteiner und Thiergärtner Straße sollen ab Herbst 100 hitzeresistente Bäume gepflanzt werden, für die Bürgerinnen und Bürger eine Baumpatenschaft erwerben können.

Wasserförderung im C'est-bon-Tal

Der vom Aubach durchflossene Teil des Parks südlich der Eisenbahnbrücke trägt die historische Bezeichnung C'est-bon-Tal. 1593 wurde dort der Lange Weiher (zur Unterscheidung eines gleichnamigen Gewässers auch als Unterer Langer Weiher bezeichnet) angelegt. Ab 1672 war für ihn der Name Brunnenweiher üblich; nach einem Dammdurchbruch wurde er 1818 unbrauchbar und der Talboden anschließend trockengelegt.

1611 wurde am Osthang des Tals eine artesische Quelle gefasst und deren Wasser zu einem Brunnen an der Stadtkirche in die Innenstadt geleitet. Vor 1793 kamen eine weitere Quelle und eine zweite Wasserleitung hinzu. Zur allgemeinen Wasserversorgung der Stadt trugen die Leitungen bis Ende des 19. Jahrhunderts aber nicht bei.

1880 waren 239 Privathäuser an die Wasserversorgung angeschlossen, acht Jahre später bereits 529. Deren rasch steigende Zahl und trockene Witterung führten zu Rationierungen, weshalb man sich an die alten Quellfassungsschächte im C'est-bon-Tal erinnerte. 1891 wurde neben der Eisenbahnbrücke mit dem Bau des C'est-bon-Reserve-Pumpwerks begonnen. Das 42.000 Mark teuere Dampfpumpwerk förderte Wasser aus den hierfür 20 Meter tief gebohrten Quellschächten und pumpte es zu Hochbehältern in der Saas und in Spänfleck. 1892 wurde die Dampfmaschine mit einem Generator verbunden, der den Strom für Bayreuths erste Straßenbeleuchtung lieferte. 1917 wurde ein dritter, 77,5 Meter tiefer Brunnen gebohrt. 1934 wurde das Pumpwerk neu gestaltet und die Dampfmaschine durch eine Heberleitung und einen Heberbrunnen im neuen Gebäude ersetzt.

Anfang der 1960er Jahre wurden drei weitere, 140 bis 160 Meter tiefe Brunnen gebohrt, aus den jährlich rund 73.000 Kubikmeter Wasser gefördert wurden. 1999 wurde die Förderung beendet, da eine Belastung des Grundwassers festgestellt wurde. Da sie nur etwas mehr als einem Prozent der jährlichen Wasserabgabe der Stadtwerke entsprach, wurde statt einer kostspieligen Sanierung der Rückbau der Anlage beschlossen und 2020 die Wasserschutzzone aufgehoben.

Studentenwald
Unmittelbar südlich des C'est-bon-Tals liegt das Naherholungsgebiet Studentenwald, das durch die Thiergärtner Straße vom Röhrenseepark getrennt ist. Vor zweihundert Jahren war dieser Bereich so dicht mit Weihern besetzt wie kein anderes Bayreuther Areal. Die meisten dieser Gewässer gehörten zum Quellhof; in einem 1516 verfassten Testament der Besitzerfamilie Weigel sind einige davon namentlich erwähnt. Davon verblieben ist nur der Finstere Weiher, der seinen Namen seinem trüben Wasser verdankte. Im Jahr 1546 kam er durch Kauf zum Quellhof, 1938 wurde er als biologische Reinigungsanlage für die Kläranlage der Siedlung Saas eingerichtet. Vertiefungen und Aufschüttungen sowie einige Wassergräben zeugen im Studentenwald noch von den ehemaligen Teichanlagen.

Der ursprüngliche Studentenwald lag im Bereich zwischen der Thiergärtner Straße und dem Kleingartenareal Schwedenbrücke. Mitte des 18. Jahrhunderts hatten Bayreuther Gymnasiasten diesen Platz zu ihren Treffpunkt erkoren und ihm damit den Namen gegeben. Heute ist dort eine Freifläche, entlang derer der "Weg der Artenvielfalt" verläuft. Das Gebiet des jetzigen Studentenwalds ging 1659/60 mit dem Quellhof in das Eigentum der Almosenkastenstiftung über; historisch korrekt betrachtet müsste der Studentenwald daher Almosen- bzw. Almosenkastenwald heißen.

Sonstiges
Am Südende des Röhrenseeparks, neben der Thiergärtner Straße, liegt bei der ehemaligen Sandgrube ein Wilhelmshöhe genannter Hügel. Dort wurden am 12. April 1945, kurz vor der Befreiung der Stadt durch die US-Truppen am 14. April, deutsche Soldaten als vermeintliche Defätisten oder Deserteure von der Wehrmacht standrechtlich erschossen.

Im Oktober 1969 wurde entdeckt, dass aus dem Röhrensee rund 700 Karpfen gestohlen worden waren. Im Vorjahr hatte der Verschönerungsverein 1400 junge Karpfen dort ausgesetzt. Die Ausbeute fiel jedoch so gering aus, dass er die Aufgabe der eigenen Fischzucht in Betracht ziehen musste.

Literatur

Weblinks

 Website Tierpark Röhrensee
 Tierpark Röhrensee Bayreuth auf ZOO-Infos.de

Einzelnachweise

Gewässer in Bayreuth
See in Bayern
See in Europa
SRohrensee
Zoo in Bayern

Röhrensee (Bayreuth)


10914 Tucker este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10914 Tucker este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Prescott de Paul G. Comba. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,18 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 0,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

10914 Tucker


Litonija (lat. Littonia), rod trajnica penjačica iz porodice mrazovčevki, smješten u tribus Colchiceae. Postoji 7 priznatih vrsta u tropskoj i južnoj Africi.

Vrste ovog roda učestalo se uključuju u Gloriosa.

Vrste
 Littonia flavovirens Dammer
 Littonia grandiflora De Wild. & T.Durand
 Littonia lindenii Baker
 Littonia littonioides (Welw. ex Baker) K.Krause
 Littonia modesta Hook.
 Littonia revoilii Franch.
 Littonia rigidifolia Bredell

Izvori

Mrazovčevke

Litonija


Die VDI Young Engineers >> (ehemals VDI Studenten und Jungingenieure oder auch "SuJ" genannt) sind ein ehrenamtlich arbeitendes Netzwerk des Verein Deutscher Ingenieure (VDI), welches auch lokal organisiert ist.
Das Netzwerk vertritt Studierende von mehr als 60 deutschen Hochschulen und Universitäten, die eine Ingenieursausbildung anbieten, und Ingenieure, die seit kurzem oder schon länger im Beruf stehen. Der Sitz befindet sich in der Hauptgeschäftsstelle des VDIs in Düsseldorf.

Organisation

Aktive VDI-Mitglieder organisieren sich in lokalen Teams an Standorten von deutschen Hochschulen und Universitäten. Regelmäßige Teamsitzungen bilden die Grundlage für die Arbeit vor Ort sowie auch digital. Aus dem Kreis der Aktiven werden der Teamleiter und dessen Stellvertreter berufen. Die Teamleitung kümmert sich um organisatorische Belange des Teams vor Ort und stellt die Verbindung zwischen den Mitgliedern und Bezirksverein (regionale Vereinigung des VDI, z. B. Württembergischer Ingenieurverein) dar. Außerdem vertritt die Teamleitung die Meinung der lokalen Vereinigung gegenüber dem Vorstand der VDI Young Engineers >> an jährlichen Aktiventreffen.

Projekte

Technik
Besonders bei den Aktiventreffen werden Technik-Wettbewerbe durchgeführt. Zudem können sich die Studierende und Jungingenieure in den verschiedenen VDI-Gesellschaften/
VDI-Fachgruppen aktiv mit einbringen.

Die Organisation von Stammtischen für die lokalen Mitglieder oder die Teilnahme an verschiedenen Veranstaltungen mit technischem Hintergrund, wie die Hannover Messe, oder Exkursionen (z. B. Audi-R8-Exkursion, CERN - Genf) sind Beispiele aus dem Angebot des Netzwerks.

Karriere
Es werden Diskussionsrunden zu verschiedenen Themen angeboten, die Studierende und Jungingenieure bei ihrer Karriere unterstützen. Bei den Aktiventreffen finden zudem u. a. Karriereseminare, Workshops, Seminare zu "Soft Skills" statt.

Netzwerk

Durch die Mitarbeit bei den VDI Young Engineers >> können Kontakte in ganz Deutschland und bei einer Teilnahme an EYE -Veranstaltungen (European Young Engineers) geknüpft werden.

Der Netzwerkaufbau erfolgt durch:
 Erfahrungsaustausch zwischen Studenten und Berufstätigen
 Aktiventreffen
 Young Engineerss >> der Kongress
 Teilnahme an internen Börsen von Unternehmen
 direktem Draht zu stellvertretenden Professoren an vielen Universitäten und Hochschulen.

Weblinks

Einzelnachweise

Ingenieurverband
Ingenieurwissenschaftliche Gesellschaft
Verein (Düsseldorf)

VDI Young Engineers


Tarihte yıl 273
 Honda RA273 --Honda'nın 1966-67 yıllarında Formula 1'de yarışan arabası
 Kelvin derecesiyle mutlak sıfırın olduğu sayı -273

İki yüz yetmiş üç


Georgiy Valentinoviç Plehanov (Rusça: Геoргий Валентинович Плеханов; 29 Kasım 1856 - 30 Mayıs 1918), Rus devrimci, Marksist teorisyen ve filozof. Rusya'da sosyal-demokrat hareketin kurucusu ve kendini "Marksist" olarak tanımlayan ilk Ruslardandır.

Rusya'daki Çarlık rejimine son vermeye yönelik politik faaliyetleri nedeniyle siyasi zulüm gördü 1880 yılında İsviçre'ye göç ederek faaliyetlerine orada  devam etti.

Felsefe alanında ve toplumda sanatın ve dinin rolü konularında Marksizme katkıda bulundu. Fakat bu çalışmaları siyasi mücadeleden ayrı olarak düşünmeyip Emeğin Kurtuluşu Grubu'nu kurarak işçilerin bağımsız bir siyasi parti olarak örgütlenmesi için çalıştı. Siyasi mücadelenin önemi konusunu işlediği Sosyalizm ve Siyasi Mücadele (1883) adlı kitabında anarşizm ve narodnizme karşı Marksizmi savundu. Ayrıca, Komünist Parti Manifestosu'nun ilk defa Mihail Bakunin tarafından yapılmış olan Rusça çevirisindeki anlam ve çeviri hatalarını gideren yeni bir çevirisini yaptı.

1903'te Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi'nin 2. Kongresi'nde Bolşevik kanadı desteklemekle birlikte, kısa süre sonra demokratik merkeziyetçilik fikrine karşı çıkarak partinin Menşevik kanadına katıldı ve 1905 Devrimi döneminde St. Petersburg Sovyeti'nde Lenin ve Troçki'nin başlıca karşıtlarından biri oldu.

I. Dünya Savaşı sırasında Almanya'ya karşı Üçlü İtilaf güçlerinin yanında yer alan Plehanov bu nedenle Lenin tarafından sosyal yurtsever olmakla suçlandı. 1917 Şubat Devrimi'nin ardından Rusya'ya döndü. Bolşeviklerin 1917 Ekim Devrimi ile iktidarı ele geçirmesiyle ortaya çıkan yeni Sovyet rejiminin muhalifi olan Plehanov ertesi yıl veremden öldü. Plehanov, ölümünden sonra Sovyetler Birliği Komünist Partisi tarafından Rusya'da Marksizmin kurucu babası ve filozof olarak hep saygı ile anıldı.

Eserleri
Türkçeye çevrilmiş olanlar koyu yazılmıştır.
 Sosyalizm ve Siyasi Mücadele (1883)
 Farklılıklarımız  (1885)
G. İ. Uspenski (1888)
 Otokrasinin Yeni Bir Savunucusu  (1889)
S. Karonin (1890)
 Burjuva Devrimi (1890-1891)
 Materyalist Tarih Anlayışı  (1891)
Hegel'in Ölümünün Altmışıncı Yıldönümü (1891)
 Anaşizm ve Sosyalizm (1895)
 Monist Tarih Anlayışının Gelişimi  (1895)
Materyalizmin Tarihi Üzerine Denemeler (1896)
N. İ. Naumov (1897)
A. L. Volinski: Rus Eleştirmenler. Edebi Denemeler (1897)
N. G. Çernişevski'nin Estetik Teorisi (1897)
 Belinski ve Rasyonel Gerçeklik  (1897)
 Tarihte Bireyin Rolü Üzerine (1898)
N. A. Nekrasov (1903) Rusça
Bilimsel Sosyalizm ve Din (1904)
İki Cephede: Toplu Politik Makaleler (1905) Rusça
Sosyolojik Açıdan On Sekizinci Yüzyıl Fransız Tiyatrosu ve Fransız Resmi (1905)
Proleter Hareket ve Burjuva Sanatı (1905)
Henrik İbsen (1906)
Biz ve Onlar (1907) Rusça
İşçi Hareketinin Psikolojisi Üzerine (1907)
 Marksizmin Temel Sorunları (1908)
Günümüz Filistinizm İdeolojisi (1908)
Tolstoy ve Doğa (1908)
Rusya'daki Sözde Dinsel Arayışlar (1909)
N. G. Çernişevski (1909)
Karl Marx ve Lev Tolstoy (1911)
A. İ. Herzen ve Serflik (1911)
Dobrolyubov ve Ostrovski (1911)
 Sanat ve Toplumsal Hayat (1912–1913)
Anavatan Yılı: Toplu Yazıları ve Konuşmaları, 1917-1918, İki Cilt. 1. Cilt; 2. Cilt (1921) Rusça

1856 doğumlular
1918 yılında ölenler
Rus filozoflar
19. yüzyıl Rus yazarları
20. yüzyıl Rus yazarları
Rus marksistler
Marksist teorisyenler
Marksist yazarlar
Marksist filozoflar
Menşevikler
Veremden ölenler
Narodnik
Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi üyeleri
Rus antikapitalistler
Tatar asıllı Ruslar
Rus siyasi yazarlar

Georgi Plehanov


An Orinus thoroldii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Otto Stapf ngan William Botting Hemsley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Norman Loftus Bor. An Orinus thoroldii in nahilalakip ha genus nga Orinus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Orinus

Orinus thoroldii


Economía computacional es una disciplina de investigación entre la computación científica, la ciencia económica y la Investigación de operaciones.

Áreas de Estudio
Las áreas que abarca son basados en agentes computacionales de modelado, modelado computacional de dinámica de sistemas macroeconómicos y los costos de transacción, otras aplicaciones en economía matemática, la econometría computacional y la estadística, las finanzas computacionales, herramientas computacionales para el diseño de los mercados de Internet automáticos, herramientas de programación diseñado específicamente para la economía computacional y herramientas pedagógicas para la enseñanza de la economía computacional.
Algunas de estas áreas son exclusivas de la economía computacional, mientras que otras se extienden las áreas tradicionales de la economía mediante la resolución de problemas que son difíciles de estudiar, sin el uso de computadoras. Investigadores economía computacional uso de herramientas computacionales, tanto para el modelado computacional y económica para la solución de cómputo de manera analítica y estadística formulado los problemas económicos. Un ejemplo importante e integrado en gran parte en el campo de la economía artificial, es la economía basada en agentes computacionales (ACE). Esta disciplina se enfoca al estudio computacional de los procesos económicos modelados como sistemas dinámicos de los agentes que interactúan. Aquí \"agente\" se refiere en general a un conjunto de datos y los métodos de comportamiento que representa una entidad que forman parte de un mundo construido de cómputo. Los agentes pueden representar a entidades sociales, biológicos y / o física. A partir de las condiciones iniciales determinadas por el modelador, un modelo de ACE se desarrolla a través del tiempo impulsado únicamente por las interacciones agente. Herramientas computacionales para la solución incluye software de ejemplo para llevar a cabo diversas operaciones de la matriz (por ejemplo, la inversión de la matriz) y para resolver sistemas de ecuaciones lineales y no lineales. En un repositorio de dominio público las herramientas computacionales solución, visite aquí.

Publicaciones Importantes
Las siguientes revistas especializadas en economía computacional: Economía Computacional Journal of Applied Econometrics,, Journal of Economic Dynamics and Control y el Diario de la interacción económica y de la Coordinación.

Véase también
 Economía artificial
 Modelado basado en agentes
 Física computacional
 Biología computacional

Referencias

Bibliografía
  Leigh Tesfatsion, 2006. "Agent-Based Computational Economics: A Constructive Approach to Economic Theory," ch. 16, Handbook of Computational Economics, v. 2, [pp. 831-880].

Enlaces externos
 Society for Computational Economics
 Journal of Economic Dynamics and Control  - publishes articles on computational economics
 Agent-Based Computational Economics - maintained by Leigh Tesfatsion
 The Use of Agent-Based Models in Regional Science - a study on agent-based models to simulate urban agglomeration
 Computational Economics with Python - a series of lectures
 Computational Finance and Economic Agents
 Journal of Economic Interaction and Coordination - official journal of the Association of Economic Science with Heterogeneous Interacting Agents

Economía
Informática aplicada

Economía computacional


Drinul Alb (în , în , Бели Дрим) este un râu care curge pe teritoriul statului Kosovo și în nordul Albaniei, având o lungime de aproximativ 140 km până ce se unește cu Drinul Negru și formează râul Drin.

Curs

Kosovo
Partea kosovară a Drinului Alb curge în întregime în regiunea semicarstică a statului Kosovo, formând un curs sub formă de arc cu o lungime de 122 km. Râul izvorăște de pe versantul sudic al muntelui Žljeb, la nord de localitatea Peć (Peja), în apropierea peșterii Radavačka. Peștera are mai multe nivele, este puțin explorată și are un lac interior. Apa din izvor a fost folosită la producerea berii de Peć. Râul are inițial un curs subteran, apoi iese la suprafață printr-o cascadă înaltă de 25 m numită Cascada Drinului Alb, în apropierea satului Radovac, la 8 km distanță de Peć. În 1934 emigrantul rus Dimitri Tiapkin a proiectat și construit o centrală hidroelectrică în apropierea cascadei care a produs energie electrică pentru oraș.

Drinul Alb curge mai întâi către est, lângă stațiunea Banja e Pejës, și prin satele Banje, Trbuhovac și Zlakućan, unde primește apele râului Istočka din stânga, și apoi își urmează cursul spre sud. Restul traseului străbate porțiunea centrală, foarte fertilă și dens populată din Kosovo (regiunea Podrima), dar, ciudat, nu există nicio așezare mare pe cursul râului, ci doar mai multe sate. Cele mai mari orașe se află la câțiva kilometri distanță de râu (Peja, Gjakova, Prizren), în timp ce unele orașe mai mici (Klina) și sate mari (Krusha e Madhe, Gjonaj) sunt mai apropiate. Drinul Alb creează, de asemenea, micul defileu al Drinului Alb în Republica Kosovo.

Drinul Alb are mulți afluenți relativ lungi: Pećka Bistrica, Dečanska Bistrica, Prue potok și Erenik din dreapta; Istočka, Klina, Mirusa, Rimnik, Topluga și Lumi-I Prizrenit din stânga.

Porțiunea kosovară a bazinului hidrografic al Drinului Alb are o suprafață de 4.360 km2. Aici apele râului sunt folosite pentru aprovizionare cu apă a marilor orașe din apropiere, irigații și producția de energie (în special afluenții lui de dreapta). În apropierea punctului de trecere a frontierei Vrbnica-Shalqin, râul pătrunde în regiunea Trektan din estul Albaniei.

Albania
Porțiunea albaneză a râului are o lungime de 16 km cu o zonă de drenaj de 604 km2. Nu există așezări omenești de-a lungul râului, care primește apele râului Lumë din stânga (care provine, de asemenea, din Kosovo, adunând la rândul său apele mai multor râuri din regiune. În cele din urmă, Drinul Alb ajunge în orașul Kukës unde se întâlnește cu Drinul Negru și formează râul Drin, care se varsă în Marea Adriatică; astfel, Drinul Alb aparține bazinului hidrografic al Mării Adriatice. Râul nu este navigabil.

Întreaga porțiune albaneză (și o parte din porțiunea kosovară) este inundată de lacul artificial Fierza.

Note

Referințe

Bibliografie

 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo;

Râuri din Kosovo
Râuri din Albania

Drinul Alb


Tarihçe
Eskişehir Fatih Fen Lisesi, 1989 yılında, Eskişehir'de Türkiye Cumhuriyeti Devlet Demiryolları'na ait geçici bir binada Eskişehir Fen Lisesi adıyla eğitim ve öğretime başlamış olan bir fen lisesidir.

11 Eylül 1989 tarih ve 20965 sayılı onayla, adı Eskişehir Fatih Fen Lisesi olarak değiştirilmiştir. 1995-1996 eğitim öğretim yılına kadar geçici binasında hizmet veren okul, 21 Temmuz 1996 tarihinde Yenikent Mahallesi'nde yapımı tamamlanan kalıcı binasına taşınmıştır.

Her yıl 120 öğrenci kabul eden Eskişehir Fatih Fen Lisesi, kurulduğu günden bu yana 2500 kadar mezun vermiştir. Mezunları genel olarak mühendislik ve tıp alanlarını tercih etmekle birlikte işletme, ekonomi, eczacılık ve temel bilimler gibi farklı eğitim alanları da seçilmektedir.

Konumu
Eskişehir Odunpazarı, Yenikent Mahallesi Uluçam Sokak 66. Numaradadır. Okulun kampüsü; şehir merkezinden uzakta, Eskişehir Kent Ormanı'nın karşısında orman manzaralı, şehre ve yakınından geçen İstanbul-Antalya Karayolu'na hakim bir tepede bulunmaktadır.

Sosyal Hayat
Okulun Eskişehir gibi kültürel etkinliklerin zengin olduğu bir şehirde yer alması öğrencilere her yıl çok çeşitli faaliyetlere katılma şansı vermektedir.

Geziler: Her yıl Türkiye'nin tarihi ve turistik yerlerine geziler düzenlenmektedir. Ayrıca her yıl İstanbul ve Ankara'daki üniversitelere çeşitli geziler düzenlenmektedir.

Konferans ve Sunumlar: Okulun salonunda çoğunlukla öğretim üyelerinin sunumuyla yapılan konferans ve sunumlar öğrencilere daha lisedeyken bilimsel olarak bir temel kazandırmaktadır. Öğrencilere üniversite tercihlerine ve akademik hayatlarına dair ideal sahibi olmalarına yönelik olarak yapılan sunumlardaysa, okula kimi zaman bölüm başkanları ve rektörler düzeyinde gruplarla gelen ODTÜ, Bilkent Üniversitesi, Sabancı Üniversitesi, Koç Üniversitesi, Hacettepe Üniversitesi ve Boğaziçi Üniversitesi gibi seçkin üniversiteler kendi kurumlarını fen lisesi öğrencilerine tanıtmaktadırlar.

Turnuvalar: Her öğrenim döneminde sınıflar arası Basketbol-Futbol-Voleybol-Satranç turnuvaları düzenlenmektedir. Ayrıca okul takımları her alanda şimdiye dek Eskişehir ve Türkiye çapında önemli başarılara imza atmıştırlar. Fen Liseleri Arası Basketbol Şampiyonası'nın ilki de Eskişehir Fatih Fen Lisesi'nde düzenlenmiş olup bir gelenek için başlangıca ev sahipliği yapmıştır.

Bahar Şenliği: Baharın gelişi okul bahçesinde türlü oyunlar, yarışmalar ve diğer etkinliklerle öğrencilerin organizasyonuyla kutlanır.

Şiir ve Tiyatro Günleri: Her dönem birkaç defa öğrenciler tarafından düzenlenen şiir ve tiyatro günleri vardır.

Konserler: Okulda bazı özel günlerde müzik kulübünün üyeleri ve okul öğrencilerinden oluşan müzik grupları öğrencilere yeteneklerini sergilemektedir.

Kulüpler: Okulda tamamen öğrenci tabanlı 15'ten fazla kulüp çalışmalarına devam etmektedir. Bu kulüplerden bazıları: Kültür Edebiyat Yayın Ve İletişim Kulübü, Spor Kulübü, Müzik Kulübü, Kütüphanecilik Kulübü, Gezi Tanıtma Ve Turizm Kulübü,  Havacılık Kulübü,Bilim-Fen Ve Teknoloji Kulübü, Matematik Kulübü, Tiyatro Kulübü, Kooperatifçilik Kulübü, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Kulübü, Çevre Kulübü, Yeşilay Kulübü, Kızılay Kulübü, Enerji Verimliliği Kulübü, Satranç Kulübü, Fotoğrafçılık ve Resim Kulübü.

Ulaşım
Eskişehir Odunpazarı'ndan 32 numaralı dolmuşlar ve 8, 2, 37, 63 ve 32 numaralı halk otobüsleri ile  okula ulaşılabilmektedir.

Başarıları
Eskişehir Fatih Fen Lisesi Sayısal puan ortalamasında 2004 ve 2005 Öğrenci Seçme Sınavında Türkiye 6.sı, 2006 ÖSS'de 12., 2007 ÖSS'de devlet fen liseleri arasında 4., 2008 ÖSS'de tüm liseler arasında 25., 2009 ÖSS'de tüm liseler arasında 12., devlet fen liseleri arasında 8., 1998 ÖYS de tüm liseler arasında Türkiye Üçüncüsü olmuştur. ÖSS Başarılarına ek olarak, Eskişehir Fatih Fen Lisesi öğrencileri okulun kuruluşundan bugüne Eskişehir ve Türkiye çapında düzenlenen birçok resim, kompozisyon, kısa öykü, tiyatro, futbol, basketbol, masa tenisi, yüzme, güreş, satranç, web tasarımı ve bilimsel proje yarışmalarında birçok derece elde etmiş ve her alanda öncü olduklarını defalarca kanıtlamışlardır. Bilimsel ve sanatsal yarışmalar ve spor turnuvalarından ayrı olarak Eskişehir Fatih Fen Lisesi Ailesi sosyal alanda da Eskişehir'deki yardıma muhtaç kimselere yönelik çalışmalar yürütmektedir.

Ayrıca bakınız

 Eskişehir Anadolu Lisesi

Dış bağlantılar
 fatihfenlisesi.meb.k12.tr  Resmi site
 effl.org Mezunlar Haberleşme Portalı
   Okulun ÖSS Ortalamaları ve Diğer İstatistikleri
  2009 Yılı ÖSS Ortalamalarına Göre En İyi Liseler Listesi
  2008 Yılı ÖSS Ortalamalarına Göre En İyi Liseler Listesi
  2007 Yılı ÖSS Ortalamalarına Göre En İyi Liseler Listesi

Eskişehir ilinde bulunan liseler
Fen liseleri

Eskişehir Fatih Fen Lisesi


Irak Savaşı, 20 Mart 2003'te Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşik Krallık önderliğinde oluşturulmuş Çokuluslu Koalisyon Kuvvetleri'nin bir askerî harekâtla Irak'a girmesiyle başlayan ve devam eden savaş. Ayrıca İkinci Körfez Savaşı, Irak'ın İşgali ve koalisyon ülkelerince Irak'ı Özgürleştirme Operasyonu olarak da adlandırılır. 21 Ekim 2011 tarihinde ABD Başkanı Barack Obama yaptığı açıklamada, ülkedeki ABD askerlerinin 31 Aralık 2011'e kadar geri çekileceğini açıkladı. 15 Aralık 2011 tarihinde Bağdat'ta bulunan Amerikan Üssü'nden son Amerikan Bayrağı'nın indirilmesiyle savaş resmen sona ermiştir. ABD Dışişleri Bakanı John Kerry savaşın vahim bir hata olduğunu belirtmiştir.

Savaş öncesinde, ABD ve Britanyalı hükûmetlerinin Irak'ın kitle imha silahlarına sahip olduğu ve bu silahların koalisyon ülkeleri başta olmak üzere birçok ülkenin güvenliğini ciddi şekilde tehdit ettiği gerekçesiyle Birleşmiş Milletler Doğrulama ve Teftiş Komisyonu yetkililerinin kimyasal silahların varlığı konusunda kanıtlarının olmadığı, işgal sonrasında, ABD-Iraklı İnceleme Grupları, Irak'ın kitle imha silahı programına 1991'de son verdiği fakat ambargo kalkmazsa tekrar faaliyete geçirebileceği  belirtti.
Polonya Silahlı Kuvvetleri ve Amerika Birleşik Devletleri Ordusu Irak'ta kimyasal kitle imha silahı buldu.
Buna rağmen terk edilmiş veya konulduğu yerin belirsiz olduğu kimyasal silah kalıntıları olacağı gerekçesiyle koalisyon kuvvetleri harekât düzenlemiştir. Bazı Amerikalı görevliler Saddam Hüseyin'i, El-Kaide'ye destek vermek ve barındırmakla suçladılar fakat bu ilişkiler hiçbir zaman kanıtlanamadı. Bir söylentiye göre dönemin ABD başkanı George W. Bush Filistinli bir görevliye Tanrı'nın kendisine Saddam'ı devirerek Irak'ı baskıdan kurtaracağına yönelik ilham verdiğini söylemiştir. İşgalin diğer sebepleri ise Irak'ın Filistinli intihar bombacılarına parasal destek sağladığı, Irak hükûmetinin insan haklarını suiistimal ettiği ve demokrasinin ülkede ve bölgede yaygınlaştırılmasıydı. Bazı görevliler işgal kararında Irak'ın petrol rezervleri en önemli etkendi. fakat bu görüş Amerika tarafından yalanlanmıştır.

İşgalin başlamasından kısa süre sonra düzenli Irak ordusu yenildi, neticede Saddam Hüseyin yakalanarak idam edildi. ABD öncülüğündeki koalisyon güçleri Irak'ta yeni bir demokrasi inşa etme denemelerine başladı. Bazı tarikat ve diğer çeşitli silahlı gruplardan oluşan direnişçilerle koalisyon güçleri arasında bir asimetrik savaş başlamış, Şii ve Sünni gruplar arasında sorunlar çıkmış ve Irak'ta El-Kaide operasyonları başlamıştır. 2007 yılında yapılan araştırmalara göre Irak'ta tahmini 1.000.000 sivil yurttaş ölmüştür. UNHCR Nisan 2008 tarihli verilerine göre 4.7 milyon Iraklı yer değiştirdi (Irak nüfusunun %16'sı), bunların iki milyonu komşu ülkelere sığındı  Kızıl Haç, Mart 2008'de Irak'taki insanî durumu "dünyada diğerlerine göre en kritiği" olarak tanılamıştır. Haziran 2008'de ABD savunma resmî kaynakları güvenlik ve ekonomik göstergelerde düzelme işaretleri görüldüğünü açıkladı. Ağustos 2008'de Irak ile ABD arasında SOFA antlaşması tasarlandı. Bu anlaşma ABD'nin beş yıl içinde Irak'tan tamamen çekilerek güvenliği Irak yönetimine bırakacağını belirtiyordu. 2008'in sonlarına doğru SOFA yürürlüğe girdi. Bu anlaşmaya göre ABD askerleri 30 Haziran, 2009 tarihinde Irak şehir merkezlerinden muharip güçlerini çekti ve 30 Haziran Irak'ta resmî tatil ilan edildi. Ancak anlaşma dahilinde 2009 yılını ortalarında bir halk referandumu yapılarak ABD güçlerinin konumu tekrar değerlendirildi. Anlaşmanın maddeleri arasında, Irak mahkemelerinin, Amerikan askeri personel ve ABD ordusuna iş yapan şirketlerin çalışanlarını yargılayamayacağı, 10 yıllığına savunma ve içişleri bakanlığı gibi bazı bakanlıklar ile istihbarat gibi stratejik noktaların, ABD gözetimine bırakılacağı, ABD'nin Irak'ta özel cezaevleri olacağı, Amerikalı askerlerinin, Irak'tan terörist grupları destekleyen herhangi bir ülkeye operasyon düzenleyebileceği gibi maddeler yer alıyor. Anlaşma çeşitli Iraklı gruplar tarafından protesto edildi. Büyük Ayetullah Ali Hüseyini el-Sistani anlaşmanın yabancı varlığını sona erdirmesi gerektiğini söyledi. Irak Parlamentosu ve ABD, Stratejik Çerçeve Anlaşması imzaladı. Bu anlaşma; ülke içindeki etnik grupların ve siyasi oluşumların haklarının garantiye alınması, öğrenci takasları; eğitim, enerji sahalarının geliştirilmesi, çevresel temizlik, sağlık bakımı, bilgi teknolojisi, iletişim ve infaz hukuku gibi konuları içeriyordu.

Savaşın arka planı
Amerika Birleşik Devletleri, Irak'a müdahaleyi 2003'te yapmıştır fakat bu işgale altyapı hazırlayan ve birbirini takip eden birçok olay gerçekleşmiştir.

Irak-İran Savaşı

22 Eylül 1980 tarihinde uzun süredir çekişme halinde olan Irak ile İran arasında savaş başladı. Orta Doğu'yu derinden sarsan bu savaş 29 Ağustos 1988'e kadar devam etti. 1,5 milyondan fazla insan öldü. Hem Irak'ta hem de İran'da ekonomik olarak kriz başladı. Savaşın Basra Körfezi'nde gerçekleşmesi bütün dünyanın dikkatini iki ülkeye çevirmişken savaşın başında avantajlı olan Irak, savaş ilerledikçe kazanımlarını kaybetti. Savaş ilerledikçe Irak'ın kuzeyinde çıkan isyanlar ve Irak ordusunun bu isyanlara tutumu da dünya tarafından mercek altına alındı. Irak ordusu bu isyanları El-Enfal Operasyonları ile ağır şekilde bastırarak katliam yaptı. Binlerce insan öldürüldü. Irak'ta yaşanan ekonomik kriz Birinci Körfez Savaşı'na, yapılan katliamlar Birinci Körfez Savaşı sonrası Kuzey Irak'ın uçuşa yasak bölge ilan edilmesine yol açacaktı.

Birinci Körfez Savaşı

Birinci Körfez Savaşı 2 Ağustos 1990'da Irak ordusunun Kuveyt'e girmesiyle başlamıştır ve uluslararası toplumun tam anlamıyla Irak hükûmetine karşı olmasını sağlamıştır. Birçok ülke bu işgale karşı çıkmış, Irak'ı en kısa sürede Kuveyt'i terk etmesi için uyarmıştır. Saddam'ın uyarılara kulak asmaması, Körfez'in dünya enerji tüketimi açısından önemli olması Amerika Birleşik Devletleri öncülüğünde bir koalisyon kurulmasını sağlamıştır ve bu koalisyon savaşa dahil olmuş, Irak'ı Kuveyt'ten ateş gücüyle çıkarmıştır.

Birinci Körfez Savaşı sonrası

Savaşı ağır şekilde kaybeden Irak, büyük kayıplar vererek Kuveyt'ten çıkarıldı. Saddam Hüseyin'in otoritesi sorgulanmaya başlandı. Irak'ın güneyinde Şiiler, kuzeyindeyse Kürtler isyan başlattı. Saddam Hüseyin'in bu isyanları bastırma girişimleri yeni bir kriz yarattı. 1,5 milyondan fazla insan Türkiye ve İran sınırına göç etti. Yeni bir katliamın olmaması için Huzuru Temin Harekâtı başladı. Uçuşa yasak bölge ilan edildi. İran savaşı sürerken Enfal Operasyonları ile birçok insanın katledilmesi, Kuveyt'in işgali gibi saldırgan eylemler Irak'ın uluslararası arenada elinin güçsüzleşmesini sağladı, Irak'a her yönden yaptırım uygulanmaya başlandı. Her şeyden ötesi Irak tehdit sayılıyordu. Durum böyle olunca Irak'ın kitle imha silahlarına sahip olduğu iddiası başka bir kriz yarattı. Birleşmiş Milletler Özel Komisyonu Irak'ta nükleer, kimyasal, biyolojik silah olup olmadığı konusunda çalışmaya başladı. Ağustos 1998'de bu komisyonun müfettişlerinin ABD ajanı olduğunu iddia eden Irak, tüm araştırmayı durdurdu ve anlaşmaları askıya aldı. Daha sonra Irak'ın şüphelerinin doğru olduğu, müfettişlerin Amerikan istihbaratı ile bağlantılı olduğu kanıtlandı.

Ekim 1998'de Irak Kurtuluş Yasası yürürlüğe girdi, bu yasayla birlikte Amerika Birleşik Devletleri dış politikası bu yasa etrafında şekillenmeye başladı. Yasa, Irak'a demokrasi götürülmesi için Irak muhalefetine 97 milyon dolar sağlıyordu. Yasa yürürlüğe girdikten sadece bir ay sonra Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri ve Birleşik Krallık Hava Kuvvetleri ortak bir hava harekâtı ile Çöl Tilkisi Harekâtı'nı gerçekleştirdi. Irak'ın birçok tesisi "kitle imha silahı" tehlikesiyle vuruldu.

2000 yılında yapılan Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimlerinde, George W. Bush'un başkan olmasıyla birlikte Amerika Birleşik Devletleri'nin Irak'a uygulamış olduğu baskı artırıldı. Cumhuriyetçiler Irak'ta Saddam'ın devrilmesi için tam anlamıyla harekete geçmeyi savunmaya başladı.

11 Eylül saldırıları

11 Eylül 2001 tarihinde el-Kaide ile bağlantılı 19 hava korsanı kaçırdıkları uçakları intihar saldırısı için kullandılar. Dünya Ticaret Merkezi, 7 Dünya Ticaret Merkezi, Pentagon hedef alındı. Saldırılarda 19 el-Kaide militanı dahil 2996 kişi öldü, 10 milyar doların üstünde hasar oluştu.

11 Eylül sonrası

Saldırının boyutu Amerika Birleşik Devletleri için epey yıkıcı ve sarsıcı oldu. Saldırıların üstünden bir ay geçmeden 7 Ekim 2001'de Amerika Birleşik Devletleri'nin Afganistan'a müdahalesi başladı. Irak konusunda da Bush yönetimi ile Amerika Birleşik Devletleri Savunma Bakanlığı arasında toplantılar yapılmaya başlandı. Toplantıların konusu Irak'ın işgaliydi. 21 Kasım'da Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Bush ile Amerika Birleşik Devletleri Savunma Bakanı Rumsfeld arasında yapılan görüşmede Bush, Rumsfeld'ten Irak işgali üstüne planlan OPLAN 1003'ü incelemesini istedi. Bunun üstüne Donald Rumsfeld, 27 Kasım'da Amerika Birleşik Devletleri Merkez Komutanlığı Komutanı Tommy Franks ile bir görüşme gerçekleştirdi. İkili işgalin nasıl başlayabileceğini ve işgalin gerekçelerini tartıştı. Afganistan'ın aksine Saddam'ın el-Kaide ile bağlantısı gözükmüyordu, bu durum da birçok sorgulamaya yol açıyordu.

2002 yılına gelindiğinde Başkan Bush, Irak işgali için zemin hazırlamaya başladı. Irak'ı "kötülük ekseni" içinde değerlendirdi ve Irak'ın asla kitle imha silahına sahip olmaması gerektiğini ve Birleşik Devletler'in de buna izin vermeyeceğini söyledi. Saldırıdan bir yıl sonra, 12 Eylül 2002'de Birleşmiş Milletlerde yaptığı konuşmada Irak işgalini resmî olarak dillendirmeye başladı.

Bush'un açıklamaları sonrası NATO müttefikleri fikir ayrılıklarına düştü. Birleşik Krallık, Amerika Birleşik Devletleri'nin endişelerini kabul ederken Fransa ve Almanya işgale karşı olduklarını; diplomasinin sürmesi gerektiğini ve silah denetiminin devam etmesi gerektiğini savundular. Yapılan ciddi tartışmalar sonrası uzlaşı gerçekleşti. Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 1441 sayılı kararı geçti. Bu karar öncesi Irak kitle imha silahlarının varlığını keskin şekilde reddetmiş, uzmanların Irak'a inceleme için gelebileceğini söylemişti. Kararla birlikte denetimlerin yeniden başlamasının yolu açıldı ve Irak'ın cayması durumunda ciddi sonuçlarla karşılaşacağı vurgulandı. Buna karşın Rusya ve Fransa, Irak'ın karara uymaması durumunda bu kararın silahlı bir müdahale için yeterli olmadığını savunuyordu.

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 1441 sayılı kararı Saddam tarafından 13 Kasım 2002'de kabul edildi. Böylece müfettişler Irak'a denetleme için dönüş yaptı. Şubat 2003'e gelindiğinde müfettişler Irak'ta nükleer programa dair yeterli delil bulamadı. Bunun aksine 5 Şubat 2003'te dönemin ABD Dışişleri Bakanı Colin Powell Birleşmiş Milletlerde yaptığı konuşmada Irak'ın kitle imha silahlarını sakladığını iddia etti. Powell'ın konuşmasındaki bilgiler Almanya'da yaşayan Iraklı göçmen "Curveball" kod adlı Ahmed Alwan al-Janabi'nin iddialarına dayanıyordu. Daha sonra bu iddiaların mesnetsiz olduğu ortaya çıktı. Powell bununla da kalmayıp, Irak'ın el-Kaide ile ilişkileri olduğunu ileri süren deliller sundu. Bu delillerin ardından Amerika Birleşik Devletleri, Birleşik Krallık, Polonya, İtalya, Danimarka, Avustralya, Japonya ve İspanya Irak'a karşı askerî güç kullanılmasını önerdi. Bu öneriye karşı çıkan devletler oldu. Rusya'yla birlikte bazı NATO ülkeleri Kanada, Almanya ve Fransa da bu karara karşı çıktı ve diplomasinin sürmesi gerektiğini savundu.

Mart 2003'te başta Amerika Birleşik Devletleri olmak üzere; Birleşik Krallık, Polanya, Avustralya, İspanya, Danimarka ve İtalya işgal için askeri hazırlık yapmaya başladı. Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Bush, 17 Mart 2003'te halka karşı yaptığı konuşmada Irak'a değindi. Saddam Hüseyin'den Bağdat'ı teslim etmesini, iki oğlunu (Uday ve Kusay) alıp Irak'ı terk etmesini istedi. Bu taleplerin yerine getirilmesi için de 48 saat süre verdi.

İşgale hazırlık
Amerikan istihbaratı (CIA) 10 Temmuz 2002'de Irak'a özel eylem bölüğünden oluşan bir ekip soktu. Daha sonra bu ekibe Amerikan ordusundan seçkin askerler katıldı. Bu iki ekip Irak'a girdikten sonra işgalde kullanılabilecek yerel güçleri hazırlamaya başladı. Bu hazırlıkların yanında bazı Iraklı askerler ile iletişime geçtiler. İşgal sırasında oluşabilecek direnişi kırmak için bu askerleri teslim olmaya ikna etmeye çalıştılar. Bununla da kalmayıp keşif görevi icra ettiler ve işgal sırasında vurulacak hedeflerin belirlenmesinde önemli rol oynayarak işgalin iskeletini oluşturdular. Bu hedefler genelde Iraklı generalleri içeriyordu, saldırının ilk günlerinde generaller öldürülemese bile Irak'ta kontrolü kaybetmelerinde bu hedeflerin belirlenmesi önemli rol oynadı.

Amerikan istihbaratı Irak içinde kullanılacak yerel güçlere önem veriyordu, bu yüzden Irak'ın kuzeyindeki Peşmerge'yi işgalin kuzey cephesini hazırlamak için organize ettiler. Irak'ın kuzeyinde bulunan Ensaru'l İslam örgütünü ve bölgede gücü günden güne eriyen Irak ordusunu bölgeden çıkardılar.

Siyasi olarak hazırlık 2002'de başladı. Bush birçok konuşmasında Irak işgaline temel atarken bu siyasi konuşmaların askeri etkileri de yine 2002'de görülmeye başlandı. Kasım 2002'de yapılan NATO zirvesine katılan Başkan Bush, Saddam'ın silah bırakmayı seçmemesi durumunda, uluslararası koalisyonun Saddam'ı silah bırakmaya zorlayacağını açıkladı.

2003 yılına gelindiğinde Irak'a müdahale edecek askeri koalisyon oluşturuluyordu. Mart 2003'te koalisyonda 49 ülke vardı. Bu koalisyonda bulunan ülkelerden altısı işgal anında Irak'a Amerika Birleşik Devletleri ile birlikte asker gönderecekti (Birleşik Krallık, Avustralya, Polonya, İspanya, Portekiz ve Danimarka), bazı ülkelerse Bağdat ele geçirildikten sonra Irak'a asker göndererek koalisyona destek olacaklardı. Amerika Birleşik Devletleri bu işgal için Kara Kuvvetlerinden 336.797 (233.342 piyade, 10.683 yedek piyade; 8.866 ulusal muhafız; 74.405 deniz piyadesi, 9.501 yedek deniz piyadesi) Hava Kuvvetlerinden 64.246 ve Deniz Kuvvetlerinden 63.352 asker olmak üzere toplam 466.985 askerini bu işgal için görevlendirdi. İlk olarak Amerika Birleşik Devletleri'nden 148.000, Birleşik Krallık 'tan 45.000, Avustralya'dan 2.000 ve Polonya'dan 194 asker Kuveyt'e gönderildi. Kuzey Irak'ta Amerika Birleşik Devletleri'nin işgaline destek verecek peşmergenin sayısı da 70.000 olarak düşünülüyordu. Iraklı muhaliflerden 620 kişilik bir grup da Güney Irak'ta konuşlandı.

Güneyde Kuveyt'i kullanan Amerika Birleşik Devletleri, Irak'ın kuzeyi için de Türkiye'yi kullanmak istemiş; Türkiye Büyük Millet Meclisinde gerçekleşen büyük tartışmalar sonucu 1 Mart tezkeresi geçmemiş ve NATO müttefiki olan Türkiye, bu işgal için topraklarının kullanılmasını reddetmiştir. Amerika Birleşik Devletleri, Türkiye Büyük Millet Meclisinden aldığı bu cevap sonrası Kuzey Irak'a 173. Hava İndirme Tugayı'ndan birkaç bin paraşütçü indirmekle yetinmiştir. Oysaki Amerika Birleşik Devletleri'nin esas planı 15 bini aşkın piyadeyi Kuzey Irak'a indirmekti.

Irak güçleri
Irak ordusunun savaş öncesi yeterli güce sahip olmadığı tahmin ediliyordu. 1980'de gerçekleşen ve 8 yıl süren Irak-İran Savaşı, ardından gelen ve Irak'ın ağır şekilde hezimete uğradığı Birinci Körfez Savaşı Irak ordusunu sarsmıştı. Birinci Körfez Savaşı sonrası Irak'a gelen ambargolar orduyu da etkiledi. 2002 yılında Irak'a giren CIA timinin Irak ordusunun subayları ile iletişime geçmesiyse başka sorunlar yaratıyordu. Uluslararası kuruluşlara göre Irak ordusu 538.000 askerden oluşuyordu. Ordunun yanında resmî olmayan milis güç "Saddam'ın Fedaileri" vardı. Bu milis gücün 44.000 üyesi olduğu düşünülüyordu. Bunun dışında 80 bin Irak Cumhuriyet Muhafızı olduğu, yedekte de 650 bin asker olduğu tahmin ediliyordu. Bazı kaynaklara göre Irak Cumhuriyet Muhafızları daha fazlaydı. 280.000 ile 350.000 arasında personel olduğu iddia ediliyordu.

Sayılar bununla kalmadı. Amerika Birleşik Devletleri'nin Irak'a müdahalesi başladığı zaman gönüllü olarak Irak kuvvetleri ile birlikte savaşmak isteyen savaşçılar Suriye üstünden Irak'a geçti ve Saddam'ın Fedaileri milis gücüne katılarak işgale karşı savaştı. Hatta Amerikan istihbaratı, direnişlere katılan savaşçıların yarı yarıya yabancı olduğunu düşünüyordu.

İşgal

Bağdat saati ile 20 Mart 2003 saat 5.34'te (9.34, 19 Mart EST) Irak'a askeri işgal başladı. İşgali ABD Ordu Komutanı General Tommy Franks, "Irak Özgürleştirme Operasyonu" kod ismiyle duyurdu. Yaklaşık kırk ülke işgale destek verdi. Irak'ın kuzeyinde de peşmerge kullanılıyordu. İşgalin belirlenen amaçları şu şekildeydi: Saddam Hüseyin rejimini bitirmek, kitle imha silahlarına ulaşmak, bölgedeki terörist grupları tasfiye, petrol altyapısını güvenceye almak, Irak'ı Orta Doğu ülkelerine model yapmak.

İşgalin ilk saldırısı 160. Özel Harekât Havacılık Alayı tarafından gerçekleştirildi. Amerikan ordusu tarafından ilk yedi saatte yetmişten fazla hedef vuruldu. Vurulan hedefler ağırlıkla iletişim ağı hedefleriydi ve Irak ordusunun birbiriyle haberleşmesi engellendi. Ürdün, Suudi Arabistan ve Kuveyt'te bulunan birçok askeri birlik Irak'a giriş yapmaya başladı. Bu sırada Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Bush'un Saddam'a verdiği 48 saatlik süre dolmuş ve hatta üstünden 90 dakika geçmişti. Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri Bağdat'ı vurmaya başladı. Bush bu saldırılarla ilgili "askeri hedeflere" saldırı düzenlendiğini açıkladı. Bush bu açıklamayı yaparken Irak'a karadan da girilmişti.

Um Kasr Muharebesi

Um Kasr Muharebesi, Irak Savaşı'nda sırasında yaşanan muharebelerin ilkidir. İşgal güçleri Um Kasr Limanı'nı ele geçirmek ve buradan ikmal yapmak istiyordu, bu yüzden işgalin ilk hedefi oldu. ABD Deniz Kuvvetlerine bağlı 15. Alay, İngiltere Deniz Kuvvetlerine bağlı 3. Komando Alayı ve Polonya Silahlı Kuvvetlerine bağlı GROM Özel Kuvvetleri Um Kasr'a çıkarma yaptı. Irak ordusu Um Kasr'da kısıtlı direniş gösterdi, yoğun çatışmalar sonrası Amerikan askerleri şehre girdi. Limana doğru süpürerek ilerleme başladı. Çatışmalarda 200 Irak askeri teslim oldu ve esir alındı. Çatışmalar sürerken Irak keskin nişancısının mermisiyle Amerikan Deniz Kuvvetlerine bağlı bir asker öldürüldü. Amerika Birleşik Devletleri Savunma Bakanı Donald Rumsfeld, Um Kasr Limanı'nın ele geçirildiğini duyurdu. Amerikan askerleri şehir taramasına başladı.

23 Mart sabahı devriye gezen bir Amerikan zırhlısına keskin nişancı atışı yapıldı. Irak ordusunun şehre tekrar sızdığı düşünüldü. Amerikan askerleri Irak kuvvetleri tarafından yoğun ateş altına alındı. Ateş altına alınan Amerikan askerlerinin hava desteği istemesiyle birlikte Birleşik Krallık Hava Kuvvetlerine bağlı 2 Harrier II şehirde tekrar bombalama yapmaya başladı. Makineli tüfek ve RPG saldırıları bombalama sonrası dursa bile keskin nişancı atışları devam etti. Amerikan ordusuyla Irak ordusu arasında geceye kadar silahlı çatışma sürdü. Amerika Birleşik Devletleri donanmasından gelen yardımdan sonra direniş sonra erdi. Irak ordusu ve Iraklı direnişçiler şehirden çekildi.

25 Mart günü şehirde işgal kuvvetlerinin kontrolü tamamen sağlamasıyla birlikte deniz mayınları temizlendi ve Um Kasr Limanı kullanıma başlandı. Savaş boyunca Um Kasr Limanı büyük bir ikmal noktası olmuştur. Um Kasr Muharebesi sırasında işgal kuvvetlerinden 14 asker öldürülmüştür. Irak ordusunun kaybının 30-40 ölü asker, 450 esir asker olduğu düşünülmektedir.

Nasıriye Muharebesi

1. Amerikan Deniz Piyade Tümeni ilk olarak Rumaila petrol sahalarında çatışmaya girdi ve ilerlemeye başladı. Kısa süre içinde savaş Nasıriye'nin içine taşındı. Şehirde çoğunlukla Şiiler yaşamaktaydı. Şehir ikmal yapılabilecek birçok yolu içinde bulundurduğu için ve havalimanına sahip olduğu için stratejik olarak önemli bir konumdaydı. Bunun yanı sıra Fırat Nehri'nin üzerinde bulunan önemli köprüler bu şehirdeydi. Nasıriye'ye giren Amerikan askerlerini Irak ordusu ve Saddam'ın Fedaileri karşıladı. Şehir içinde yoğun çatışmalar başladı.

23 Mart günü Amerika Birleşik Devletleri'ne bağlı 3. Piyade Tümenine ait bir konvoy yanlış yola saparak şehir içinde kayboldu ve pusuya düşürüldü. Konvoy Jessica Lynch, Shoshana Johnson ve Lori Piestewa isimlerini taşıyan kadın askerleri de içeriyordu. Pusuda 11 Amerikan askeri öldürüldü. Aralarında Jessica Lynch ve Lori Piestewa'nın da bulunduğu 7 Amerikan askeriyse esir alındı. Lori Piestewa çatışmada ağır yaralanmıştı ve çatışmadan kısa süre sonra öldü. Jessica Lynch'ın da içinde bulunduğu diğer esirler şehir düştükten sonra 1 Nisan 2003'te kurtarıldı. Amerika Birleşik Devletleri yetkilileri Jessica Lynch'ın tecavüze uğradığını, kötü muameleye maruz kaldığını söylese bile daha sonra Jessica Lynch I Am A Soldier Too: The Jessica Lynch Story adını verip kaleme aldığı biyografi kitabında bunların hepsini reddetti. Irak'taki hastanede kendisine kötü davranılmadığını, aksine iyi davranıldığını açıkladı.

3. Piyade Tümenine ait konvoyun pusuya düşürüldüğü gün 2. Amerikan Deniz Piyade Tümeni şehir içindeki iki önemli köprüyü kontrol altına almak isterken ağır bir direnişle karşılaştı ve şiddetli çatışmaların ortasına kaldı. Bu çatışmalarda bazı Amerikan piyadeleri öldürüldü. Köprülerin yanı sıra Saddam Kanalı çevresinde ağır çatışmalar yaşandı. 18 Amerikan askeri Saddam Kanalı çevresindeki çatışmalar sırasında öldürüldü. Şehirdeki kaos ortamında Amerikan Hava Kuvvetlerine bağlı A-10 Thunderbolt II, bir Amerikan amfibi askeri aracını hedef aldı. Aracın içindeki Amerikan askerleri dost ateşi ile öldü. 23 Mart'ın sonunda Amerika Birleşik Devletleri ordusu kayıplara rağmen Fırat Nehri üzerindeki köprüleri ele geçirdi.

24 Mart günü Kut bölgesinden gelen takviye ile birlikte Irak ordusu karşı saldırıya geçti. Saatlerce süren çatışmalar sonrası ancak 25 Mart'ın ilk saatlerinde Irak ordusu saldırısı bastırılabildi. Karşı saldırıda bulunan Irak ordusu 200 ile 300 arasında kayıp verdi. Saatlerce süren çatışmada Amerika Birleşik Devletleri ordusu kayıp vermedi. Şehrin bütün stratejik pozisyonlarını ele geçiren, Irak ordusunun saldırılarını bastıran Amerika Birleşik Devletleri şehri ele geçirmiş oldu fakat Saddam'ın Fedaileri gayrinizami harp uygulayarak çatışmaları sürdürdü. Çatışmalar seyrekleşti. Amerikan ordusu 29 Mart'ta şehri tamamen kontrol altına alıp Saddam'ın Fedaileri'ni de şehirden attı ve şehir üstünden ikmal yapıp Kerbela'ya doğru ilerleyişi kolaylaştırdı. Nasıriye Savaşı'nda toplam 32 Amerikan askeri öldürüldü ve şehir istenilen hızda ele geçirilemedi. Bu yüzden saldırıyı yöneten askerlerden Albay Joe Dowdy görevinden alındı. Irak tarafı da 400'ün üzerinde kayıp verdi.

Bağdat'ın Düşüşü (Nisan 2003)
İşgalden üç hafta sonra, 1. Deniz Bölümü de bulunan Ordunun 3. Piyade Tümeni Bağdat'a taşındı. Irak Özel Cumhuriyet Muhafızları birimleri kentin savunmasına öncülük etti. Savunucuların geri kalanı Cumhuriyet Muhafızları birimleri, düzenli ordu birimleri, Fedayeen Saddam ve Iraklı olmayan Arap gönüllülerin bir karışımıydı. Koalisyon birimlerinin ilk planı şehri kuşatmak ve yavaş yavaş içeri girmek, daha sonra Irak zırhlı ve kara birliklerinin kentin merkezine kümelenmesini ve ardından hava ve topçu kuvvetlerle Irak güçlerine saldırılmasını gerektiriyordu.

Bu plan, Irak Cumhuriyet Muhafızlarının ekipmanlarının çoğunun tahrip edildiğini ve şehrin güney eteklerindeki rotaların çoktan işgal edildiğini görülünce, gereksiz hale geldi. 5 Nisan'da ABD Ordusunun 3. Piyade Tümeni'nin Görev Gücü 1-64 Zırhı, daha sonra "Gök Gürültüsü Koşusu" olarak adlandırılan bir saldırıyı, kalan Irak savunmasını test etmek için Bağdat havaalanına giden 29 tank ve 14 Bradley zırhlı araçla gerçekleştirdi. Önemli bir direnişle karşılaştılar ancak havaalanına ulaşmada başarılı oldular ve sonunda ağır çatışmalardan sonra güvenliğini sağladılar.

Ertesi gün, 3. Piyade Tümeni'nin bir başka tugayı Bağdat şehir merkezine saldırdı ve Saddam Hüseyin'in saraylarından birini şiddetli çatışmalardan sonra işgal etti. ABD Deniz Piyadeleri, bir nehir köprüsünü geçmeye çalışırken Irak topçularının ağır bombardımanı ile karşı karşıya kaldılar, ancak nehir geçişi başarılı oldu. Iraklılar, havaalanı yakınındaki ABD kuvvetlerine savunma pozisyonlarından bazı kayıplar verdirmeyi başardılar ancak hava bombardımanından ciddi kayıplar aldılar. Sarayın ele geçirilmesinden birkaç saat sonra ve televizyon haberlerinin Irak üzerinden yayılmasıyla, ABD kuvvetleri Bağdat'taki Irak kuvvetlerine teslim olma emrini verdi, ya da şehir tam ölçekli bir saldırı ile karşı karşıya kalacaktı. Irak hükûmet yetkilileri ya kayboldu ya da yenilgiyi kabul ettiler ve 9 Nisan 2003'te Bağdat resmen Koalisyon kuvvetleri tarafından işgal edildi. Ancak Bağdat'ın büyük kısmı hala Amerikan güçleri için güvencesizdi ve işgal döneminde şehir ve mahallelerinde çatışmalar devam etti. Saddam yok olmuştu ve nerede olduğu bilinmiyordu.

Saddam Hüseyin, 4 ya da 9 Nisan'da çekilen ve Irak televizyonu tarafından yayınlanan son halk görünüşünü Bağdat'ın düşmeyen Azamiyah bölgesinde gerçekleştirdi ve ölmediğini tüm dünyaya gösterdi. Yanında yakın korumaları ve oğlu Kusay'la beraber halkın alkışlarıyla  "Kanlarımız ve ruhlarımızla seni kurtaracağız Saddam" sloganıyla yürüdü. Saddam konuşmasını Kuran'dan bir sure ile açtı ve şunları söyledi: Sevgili Bağdat halkı, Amerikanlar size her yaklaştığında onlara sert vurun ve ona direncinizi gösterin, çünkü Allah'ının lütfuna sahipsiniz ve şerefiniz ve inançlarınız için ayağa kalkın. Sevgili Bağdatlılar ve Irak halkım zafer sizinle. Düşman, Allah'ının yardımıyla savaşı kaybediyor. Allah Büyüktür, zafer Allah'ındır ve zafer Irak'ındır, yaşasın milletimiz, yaşasın Irak, yaşasın Filistin.

10 Nisan'da Saddam Hüseyin ve yardımcılarının Bağdat'ın Al Az'Amiyah Bölgesi'ndeki bir camide olduğu hakkında bir söylenti ortaya çıktı. Üç deniz kuvveti, onu yakalamak için gönderildi ve roket güdümlü el bombaları, havan topları ve saldırı tüfekleriyle ağır ateş altına alındılar. Bir asker öldü ve 20'si yaralandı, ancak Saddam veya üst düzey yardımcılarından hiçbiri bulunamadı. Havanlar, toplar ve uçaklar tarafından desteklenen ABD kuvvetleri, Saddam Hüseyin'e hala sadık olan Irak kuvvetlerine saldırmaya devam etti.  Destek için uçan ABD uçakları Irak uçaksavar ateşi ile karşılaştı. 12 Nisan günü öğleden sonraya kadar tüm çatışmalar sona erdi. Toplam 34 Amerikan askeri ve 2.320 Irak savaşçısı öldürüldü.

Birçok Iraklı, Saddam'ın çöküşünü, onun birçok portresini ve heykelini tahrip ederek kutladı.  Yaygın olarak yayınlanan en büyük olay, Bağdat'ın Firdevs Meydanı'ndaki büyük bir Saddam heykelinin devrilmesiydi.

Bağdat'ın çöküşüyle, Irak aşiretleri ve şehirleri eski kavgalar yüzünden birbirleriyle savaşmaya başladı, ülke genelinde bölgesel, mezhepsel şiddetin patlak verdiği görüldü. Irak'ın Al-Kut ve Nasiriyah şehirleri, Bağdat'ın düşmesinden hemen sonra yeni ülkede hakimiyet kurmak için birbirlerine saldırılar düzenledi ve ABD önderliğindeki Koalisyon hızla potansiyel bir iç savaşa karıştı. ABD liderliğindeki Koalisyon güçleri, şehirlere derhal düşmanlıklarını durdurma emri vererek Bağdat'ın yeni Irak hükûmetinin başkenti olarak kalacağını açıkladı.  Nasiriyah  hızlı bir şekilde geri çekildi; ancak Al-Kut, istilacı güçlerin şehre giremeyeceği emriyle kasabaya giden ana yollara keskin nişancılar yerleştirdi. Birkaç küçük çatışmadan sonra keskin nişancılar kaldırıldı, ancak bölge, şehir, aşiret ve aile grupları arasındaki gerginlik ve şiddet devam etti.

Amerikalı General Tommy Franks, koalisyon işgal güçlerinin baş komutanı olarak Irak'ın kontrolünü devraldı. Bağdat'ın savunmasının bu ani çöküşünden kısa bir süre sonra Irak'ta ve başka yerlerde ABD liderliğindeki Koalisyon'un Irak askeri elitine ve Baas partisinin kilit üyelerine rüşvet vererek bir anlaşma yaptığı yönünde söylentiler dolaşmaya başladı. Mayıs 2003'te General Franks emekli oldu ve yaptığı röportajda ABD önderliğindeki Koalisyon 'un Irak askeri liderlerine rüşvet ödediğini doğruladı. Rüşvet alanların boyutu ve savaş üzerindeki etkileri belirsizdir.

ABD liderliğindeki Koalisyon birlikleri derhal Saddam Hüseyin hükûmetinin kilit üyelerini aramaya başladı. 22 Temmuz 2003 tarihinde ABD 101. Hava İndirme Tümeni ve Görev Gücü 20, Saddam Hüseyin'in oğulları Uday, Qusay ve torunlarından birini 6 saat süren bir savunma sonrasında öldürdü. Saddam Hüseyin'in kendisi 13 Aralık 2003'te Kızıl Şafak Operasyonu sırasında ABD Ordusu'nun 4. Piyade Tümeni ve Görev Gücü 121 üyeleri tarafından yakalandı.

Diğer alanlar
15 Nisan'da ABD kuvvetleri, Deniz Kuvvetleri Görev Gücü Trablus'un liderliğindeki bir saldırı ile Irak'ın merkezindeki son büyük karakol olan Tikrit'i kontrol altına aldı.

İşgal özeti

ABD liderliğindeki Koalisyon güçleri hükûmeti devirdi ve büyük bir ulusun önemli şehirlerini sadece 26 günde ele geçirdi. İşgal, 1991 Körfez Savaşındaki gibi büyük bir ordu gerektiriyordu, ancak işgal ordusunun birçoğunun savaşmasına gerek kalmadı ve işgal sona erdikten sonra birçoğu geri çekildi. Bununla birlikte, Irak isyanında düzensiz Irak kuvvetleriyle mücadele etmek için çok daha büyük bir kuvvet gereksinimine ihtiyaç olduğu anlaşılınca bunun erken bir zafer yargısı olduğu anlaşıldı.

Çoğunlukla eski Sovyet ve Doğu Avrupa yapımı ekipmanlarla donanmış Irak ordusu, Amerikan ve İngiliz kuvvetlerine kıyasla genel olarak güçlü donanıma sahip değildi. Fedayeen Saddam adlı militanların ABD tedarik yollarına yönelik saldırıları geri püskürtüldü. Iraklıların topçuları büyük ölçüde etkisizdi ve hava kuvvetlerini savunma girişimi için seferber edemediler. Irak ordusundaki en güçlü zırhlı araçlar olan Irak T-72 tankları hem eski hem de bakımsızdı ve seferber olduklarında, kısmen Koalisyon hava üstünlüğü sayesinde hızla imha edildiler. ABD Hava Kuvvetleri, Deniz Piyadeleri ve Deniz Havacılığı ve İngiliz Kraliyet Hava Kuvvetleri, ülke çapında  direniş hedeflerini belirledi ve kara birlikleri gelmeden onları hava birlikleri ile yok etti. ABD ve İngiltere kuvvetlerinin ana muharebe tankları, ABD M1 Abrams ve İngiliz Challenger 2, ülke genelindeki hızlı ilerlemenin nedeni idi. Düzensiz Irak kuvvetleri tarafından yapılan birçok Roket Güdümlü El Bombası saldırısına rağmen, az sayıda ABD ve İngiltere tankı kaybedildi ve saldırılarda yaklaşık 40 M1 Abram hasar görmesine rağmen, tank mürettebatı düşman ateşi tarafından öldürülemedi.  İngiliz Ordusu tarafından olan tek tank kaybı, Kraliçe'nin Kraliyet Mızraklı Süvarileri'nin başka bir Challenger 2 tarafından vurulan ve iki mürettebat üyesini öldüren bir Challenger 2 idi.

Irak ordusu, seçkin olan Cumhuriyet Muhafızları arasında bile kötü morale sahipti. Bütün birlikler işgal birliklerin yaklaşması üzerine kalabalığın arasına dağıldı ya da ABD ve İngiltere kuvvetlerine teslim olmaya çalıştı.  Birçok Irak komutanı CIA tarafından rüşvet aldı ya da teslim olmaya zorlandı. Irak ordusunun liderliği yetersizdi. Raporlar, Bağdat'ın savunmasıyla görevli Kusay Hüseyin'in, ABD kuvvetlerinin gelmesinden önceki günlerde Bağdat'ı koruyan iki ana askeri bölümlerin pozisyonlarını önemli ölçüde değiştirdiğini belirtti. Sonuç olarak, ABD kuvvetleri saldırdığında birimler şaşırdı ve daha fazla moralsiz hale geldi. İşgal gücü tüm Irak ordusunun aynı anda kendisine karşı atıldığını görmedi; ABD ve İngiltere birimleri, Irak birlikleriyle savaşmak yerine belirli hedef noktalarına ilerledi ve onları ele geçirdi. Bu, özellikle güney Irak'ta, nişan alınmamış ve hiç zarar görmemiş olarak düzenli Irak askeri birliklerinin savaşta ortaya çıkmasıyla sonuçlandı. Birimlerin çoğunun evlerine dönmek için dağıldığı varsayılmaktadır.

Pentagon raporuna göre, "Irak askeri güçlerinin tamamen yenilmesine en büyük katkıda bulunan faktör Saddam'ın müdahalesinin devam etmesi oldu. "Amerikalı yetkililere Saddam ve komutanlarının işgal için nasıl hazırlandıklarını ve savaştıklarını anlamalarında yardımcı olmak için tasarlanan raporda  Irak hükûmetinin karşılaştığı tehdidi görmediği, Saddam'ın yeteneksiz olan askeri liderliği tarafından engellendiği, kendi yaptığı propaganda ile yanıldığı, ve Irak'ın provokasyonu olmadan bir işgalin yakın olduğuna inanamamasıyla ilgili bir tablo çiziyor. BBC'ye göre, rapor Saddam Hüseyin'i "kronik olarak gerçekten uzak, daha  çok iç tehditlerin engellenmesiyle ilgili ve İran'ın yarattığı tehditle meşgul" olarak tasvir ediyor.

Kayıplar

Ölüm Sayıları
Irak'ta işgal sırasında ölenlerin sayısı ile ilgili tahminler büyük farklılıklar gösteriyor. Sivil kayıplara ilişkin tahminler, askeri personel için olanlardan daha değişkendir. Iraq Body Count göre, sivil kayıpları ölçmek için basın raporlarına, STK temelli raporlara ve resmî rakamlara dayanan bir grup, istila aşamasında yaklaşık 7.500 sivilin öldürüldüğünü söyledi. Fakat işgal sonrası çıkan iç savaşta ve daha sonrası durumlarda sivil kayıpları ve mülteci durumuna düşenlerin sayılarının milyonları bulduğu tahmin ediliyor.

Eleştiri
Irak'a askerî müdahalenin muhalifleri, Irak'ın insan kaybı da dahil olmak üzere bir dizi nedenle Irak'ı işgal etme kararına eleştirdiler, savaşı haklı çıkarmak için kullanılan kanıtları sorgulayarak, diplomatik savaşın devam etmesini savundular ve savaşın yasallığına meydan okudular. ABD'nin daha acil güvenlik öncelikleri vardı (Afganistan ve Kuzey Kore gibi) ve savaşın Ortadoğu bölgesini istikrarsızlaştıracağını öngörüyorlardı. 2010'da Hollanda komisyonu işgalin uluslararası hukuku ihlal ettiği sonucuna vardı.

Yanlış kanıta dayalı savaş gerekçeleri
ABD'nin savaşı başlatmak için temel gerekçesi, Saddam Hüseyin'in nükleer ve biyolojik silahlar geliştirdiği ve El Kaide ile bağları olduğunu iddia ettiği için rejimi ABD ve dünya topluluğu için "ciddi ve büyüyen" bir tehdit haline getirdiği idi. Savaşın başlaması ve işgalin ardından eleştirmenler bu mantığı destekleyen kanıtlardan şüphe duydular. Irak'ın silah programlarıyla ilgili olarak, önde gelen eleştirmenler arasında, 2002'de yapılan teftişlerin nükleer ve kimyasal silah programlarını ortadan kaldırdığını ve onların yeniden yapılandırılmalarının "istihbarat servisleri tarafından kolaylıkla tespit edilebilir" olduğunu savunan eski bir ABD silah müfettişi Scott Ritter idi. Saddam Hüseyin'in IAEA silah müfettişlerini Irak'tan ayrılmaya zorladığına inanılıyor olsa da, aslında 1998 Amerikan bombalama Desert Fox Operasyonu öncesinde ABD'nin talebi üzerine geri çekildiler. ABD birliklerinin komşu eyaletlerde toplanmasından sonra Saddam onları karşıladı ve talepleriyle tam işbirliği sözü verdi. Deneyimli IAEA teftiş ekipleri Irak'a geri döndü ve çeşitli kitle imha silahı biçimleri arayışları hakkında ara raporlar yapmıştı. Amerikalı diplomat Joseph C.Wilson, Irak'ın Nijer'deki nükleer silahlar için uranyum aradığı tartışmasını araştırdı ve tartışmanın hiçbir gerçekliği olmadığını bildirdi.

Benzer şekilde, Irak ve El Kaide arasındaki bağlantıların savaşın başlaması sırasında sorgulandığı ve 21 Ekim 2004 tarihli bir raporla gözden düştüğü belirtildi. Bu raporlar ayrıca Bush Yönetimi yetkililerinin, özellikle de eski savunma müsteşarı Douglas J. Feith'in, El Kaide ile Irak arasındaki bağlantıları desteklemek için kanıtları manipüle ettiğini iddia etti.

Birleşmiş Milletler Yetkisinin Olmaması
Savaş öncesindeki ana sorulardan biri, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin Irak'a askeri müdahaleye izin verip vermeyeceğiydi. BM yetkisinin önemli ölçüde daha fazla silah denetimi gerektireceği giderek daha açık hale geldi. Birçoğu, çabalarını akılsız, ahlaksız ve yasadışı olarak eleştirdi. Birleşik Krallık Avam Kamarası lideri ve eski bir dışişleri bakanı olan Robin Cook, İngiltere'nin BM kararının izni olmadan işgal etme kararını protesto etmek için Tony Blair'in kabinesinden istifa etti. Cook o sırada şunları söyledi: "İlke olarak geniş bir uluslararası destek olmadan askeri harekata girişmenin yanlış olduğuna inanıyorum. Pratikte, tek taraflı askeri harekat için bir emsal oluşturmanın Britanya'nın çıkarlarına aykırı olduğuna inanıyorum." Buna ek olarak, üst düzey hükûmet hukuk danışmanı Elizabeth Wilmshurst, bir işgalin yasadışı olacağı konusundaki yasal görüşünü belirterek istifa etti.

Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri Kofi Annan Eylül 2004'te BBC'ye verdiği bir röportajda, "Bizim ve tüzüğün bakış açısından [savaş] yasadışıydı" dedi. Bu, ABD'den anında eleştiri aldı ve hemen önemsenmedi. 2003 yılı için Genel Kurul'a sunduğu yıllık raporunda şu ifadeden başka bir şey yoktu: "Irak'ın işgaliyle sonuçlanan büyük düşmanlıkların sona ermesinin ardından..." : "Nisan 2003'te Irak'taki düşmanlıkların sona ermesinin ardından..." Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi, Irak'ın 1990'da Kuveyt'i işgalinden bu yana Irak ve Kuveyt hakkında 60'a yakın karar aldı. Bu konuyla en alakalı olanı, kabul edilen 678 sayılı Karardır. 29 Kasım 1990. Bu, "Kuveyt Hükümeti ile işbirliği yapan üye devletlere... gerekli tüm araçları kullanma" yetkisini (1) Güvenlik Konseyi'nin 660 sayılı Kararını ve Irak'ın Kuveyt'i işgalinin sona erdirilmesi ve Irak'ın geri çekilmesi çağrısında bulunan diğer kararları uygulamak için yetkilendirir. Kuveyt topraklarından gelen Irak kuvvetleri ve (2) "bölgede uluslararası barış ve güvenliği yeniden sağlamak".

Kamuoyu
İşgalden bir gün sonra, Mart 2003'te yapılan ankette Amerikalıların % 76'sı Irak'a karşı askerî harekâtı destekledi. Mart 2003'te YouGov'un yaptığı ankette Britonların %54'ü Irak'a karşı askerî harekâtı desteklemiştir. On yıl sonra, 2013'te yapılan ankete göre, ankete katılan Amerikalıların %53'ünün Irak Savaşı'nın bir hata olduğuna inandığı tespit edildi.

Bush'un yeni Irak stratejisi
43. ABD Başkanı George W. Bush, 11 Ocak 2007 sabahı Türkiye saati ile 04.00'te ABD'nin yeni Irak stratejisini açıkladı. Bush, ABD halkına ve dünyaya seslendiği konuşmasında Irak Savaşı'nda birtakım hataların yapıldığını kabul ederek, "Hataların yapıldığı yerlerde sorumluluk bana aittir." dedi. Bush, direnişle mücadele ve mezhep çatışmalarının önlenmesi konusunda başarısız olmalarının sebebi olarak asker sayısını daha önce artırmamayı gösterdi. Bush'un itirafının ardından açıkladığı yeni Irak stratejisinin temel unsuru asker artırımı. Bu strateji çerçevesinde Irak'a 21.500 Amerikan askeri daha gönderilecek. Bunların 17.500'ü Bağdat'a, 4000'i de Sünni direnişin kalesi El Anbar eyaletine konuşlandırılacak. Bu askerlerin Irak'ta ne kadar süre kalacağı belli değil. Yapılan açıklamaya göre ilk birlikler 15 Ocak'tan itibaren yola çıkacak. ABD'nin yeni Irak stratejisi ulusal uzlaşıyı sağlaması için Irak hükûmetine daha fazla baskı yapılmasını da içeriyor. Sünnilerin siyasi sürece katılımının artırılması için bir an önce eyalet seçimlerinin yapılması, petrol yasasının çıkarılması, eski Baasçılar'ı yasaklayan kanunun yumuşatılması isteniyor.

Bush, konuşmasında Irak Başbakanı Nuri El-Maliki'yi uyararak "Irak hükûmeti verdiği sözleri tutmazsa, Amerikan halkı ve Irak halkının desteğini kaybeder. Amerika'nın Irak için taahhütleri açık uçlu değildir." dedi. Yeni strateji uyarınca, Irak'a 1,2 milyar dolar ekonomik yardım yapılacak. Bush, ayrıca Irak hükûmetinin de toplam 10 milyar doları kalkınma projelerine ayırmayı kabul ettiğini açıkladı. Bush yeni stratejisini açıklarken Suriye ve İran'ı da ağır şekilde suçladı. İran'ın Irak'taki mezhep çatışmalarını körüklediğini ileri süren Bush Suriye'nin de yabancı direnişlerin Irak'a geçmesine izin verdiğini savundu. Bush, Irak hükûmetini desteklemeleri için Suudi Arabistan, Ürdün ve diğer Körfez ülkelerine de çağrıda bulunarak onları "Bizim başarısızlığımız sizin için de tehdit oluşturur." diyerek uyardı. Bush konuşmasında sınırdaki sorunların çözülmesi konusunda PKK sorununa atıfta bulunarak Türkiye ve Irak ile birlikte çalışacaklarını söyledi ancak ayrıntı vermedi. Ancak PKK ile mücadelenin yoğunlaştırılması ve Kerkük konusunda Türkiye'nin hassasiyetlerinin dikkate alınmasının da ABD'nin yeni Irak stratejisinin bir parçası olduğu belirtiliyor.

Savaş ve çevre
 Birleşmiş Milletlere göre 'Bugün yaşanan hava kirliliği, toprak kirliliği, yer altı ve yerüstü su kaynakları kirliliği, tehlikeli atıklar gibi çevre sorunlarının %34'ü savaşlar, yeni silah sistemlerinin geliştirilmesi çalışma ve harcamalarından kaynaklanmaktadır.
 Hâlen silahlanma için 2 gün içinde harcanan para 5 milyar ABD dolarını geçmektedir. Bu rakam BM'nin 3. Dünya ülkelerindeki çölleşmeyi önleme programı için 20 yılda harcadığı paraya eşittir.

Savaşın Çevreye Etkisi
 Körfez savaşında Kuveyt'te yakılan petrol kuyuları 600 milyon ton petrolü tüketerek havada is, gazlar ve tehlikeli kimyasallardan oluşan bir battaniye meydana getirmiştir.
 Çıkan duman güneşten gelen ışınları engellemiş; bölge ülkelerinde ısı yaklaşık 10 °C düşmüştür.
 Petrol dumanı içindeki CO² bölge ülkelerinde sera etkisi ve asit yağmurlarına neden olmuştur.
 Bugün Bağdat'ta yaşayanların büyük çoğunluğu Dicle'nin kirli sularını içiyor. Kanalizasyon atıkları; arıtma tesisleri tahrip olduğu için kontrolsüz şekilde Dicle'ye akıyor.
 Dicle nehrine akan kanalizasyon atıklarının içinde  Amerikan Ordusunun atıkları da var. Bu atıklar son derece tehlikeli ağır metalleri de kapsıyor.
 Dicle sularının içme suyu olarak kullanıldığı bölgelerde sinir sistemi hastalıkları, doğum anomalileri ve kanserlerin görülme sıklığı arttığı Irak'lı uzmanlar tarafından belirtiliyor.

Alt yapıya etkisi
 1. Körfez savaşı sırasında başta içme suyu sistemleri, kanalizasyon yapıları ve barajlar olmak üzere Irak'ın tüm alt yapısı bombalanmıştır.
 1. Körfez savaşında Bağdat'ta temiz su taşıma kanallarının % 40'ından fazlası tahrip olmuştur. 2. Körfez savaşında ise sistemin tamamı tahrip olmuştur.
 Irak'ın temiz su ve kanalizasyon sistemlerinin tekrar yapılandırılması için tahminen 11 milyar ABD doları gerekmektedir.

Chilcot raporu

Chilcot raporu, Irak Savaşı'nın ardından hazırlanmış en kapsamlı rapordur. Yedi yılda hazırlanan ve 2,6 milyon kelimeden oluşan 12 ciltlik bu rapor, 6 Temmuz 2016 tarihinde emekli bürokrat John Chilcot tarafından Londra'da yayınlandı. Komisyonu başkanı John Chilcot, İngiltere başbakanı olan Tony Blair'e karşı "Askeri harekat son seçenek değildi" ifadelerini kullanmış ve  Saddam Hüseyin'in o dönem için tehdit olmadığını söylemiştir.

İlgili filmler

 Turtles Can Fly (Kaplumbağalar da Uçar) (2004)
 The Tiger and the Snow (Kar ve Kaplan) (2005)
 In the Valley of Elah (Tanrının Vadisinde) (2007)
 Grace Is Gone (2007)
 The Hurt Locker (Ölümcül Tuzak) (2008)
 Body of Lies (Yalanlar Üstüne) (2008)
 Kurtlar Vadisi Irak (2006)

Ayrıca bakınız
 Irak İsyanı (2011-2014)
 Irak Savaşına karşı protestolar

Kaynakça

Irak Savaşı


Valdemarårbogen (latin: Annales Waldemariani) er en årbog, der omhandler årene 1130-1219. Flere af delene er formentligt skrevet omkring 1180 i kancelliet. Den har navn efter Valdemar Sejr, om hvem en stor del af annalen omhandler.

En kopi af annalen er inkluderet i Kong Valdemars Jordebog, og Lundeårbogen, Rydårbogen og Sorøårbogen bygger alle i mindre grad på Valdemarårbogen.

Referencer

Krøniker fra Danmark
Nordisk litteratur fra middelalderen

Valdemarårbogen


Domenico Cernecca (Bale, 6. ožujka 1914. – Pula, 14. veljače 1989.) hrvatski filolog, prevoditelj, uredinik i redoviti profesor Filozofskog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu.

Životopis
1934 god. završava s najvišim ocjenama Klasičnu gimnaziju u Puli. Nakon toga upisuje Filozofski fakultet Sveučilišta u Padovi. Kasnije, nastavlja studije u Firenci gdje maksimalnim bodovima polaže zadnje ispite i dobiva diplomu doktora književnosti. 1939. godine polaže državni ispit u Rimu.
Nakon diplome predaje na Srednjoj školi u Puli gdje mu je dodijeljena katedra za književnost.
U Puli 1945 godine je osnovao i bio glavni urednik "Il Nostro giornale" ("Naše novine").
Kasnije, dobiva premještaj u Rijeku, također kao urednik "La Voce del Popolo"("Glas naroda"). Vraća se u Pulu gdje radi kao direktor talijanske gimnazije "Leonardo Da Vinci". Pod njegovim vodstvom dosegla je znatne rezultate, te dobio razna odličja od društveno-političkih gradskih i republičkih organa.
1954. godine preselio je u Zagreb u svojstvu lektora talijanskog jezika na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu. Surađivao je u mnogim domaćim i stranim časopisima i novinama. Objavio je mnogobrojne znanstvene radove o talijanskom književnom jeziku i istroromanskim dijalektima (među ostalim objavljuje i prvi rječnik Balskog dijalekta) i u "Studia Romanica et Anglica Zagabriensia"
Poznata je njegova bogata aktivnost kao prevoditelja koja obuhvaća monografije, eseje, školske knjige, književna djela i td.  Bio je član raznih hrvatskih i međunarodnih jezikoslovnih udruženja.

Objavio je više od 100, što znanstvenih i profesionalnih radova, recenzija, prijevoda, prezentacija i članaka (vidi bibliografiju).

Usporedno s opsežnim znanstvenim radom jezikoslovca, znanstvenika sudjelovao je u na području kulturnog djelovanja talijanske nacionalne zajednice u Hrvatskoj.
Zahvaljujući njegovom bogatom znanstvenom radu, uspješnom podučavanju, objavljenim djelima, a posebno proučavanju lika Pietra Stankovića dodijeljena mu je titula doktora filoloških znanosti. U tom je smjeru nastavio i prošao sve etape sveučilišne karijere sve do redovitog profesora talijanskog jezika.
Posebno se posvetio podučavanju Normativne gramatike i Stilistike talijanskog jezika, te analizom poznatih talijanskih pisaca. Predavao je i Povijest talijanske književnosti. Zbog mnogostrane i korisne aktivnosti na polju didaktike dobio je razne nagrade i priznanja.
1975. godine odlikovan je Redom Viteza republike Italije (l'Ordine del Cavaliere della Repubblica Italiana), a 1977. godine primio je odlikovanje "Božidar Adžija" za važno djelovanje na području talijanskog jezika.
Na poziv Pedagoškog fakulteta u Puli seli se iz Zagreba. Njegovim dolaskom Talijanski odsjek podijeljen je na jezik i književnost, pa je dvogodišnji studiji postao četverogodišnji na nivou sveučilišta.
Glavna ulica u Balama kao i ulica u Puli nosi njegovo ime.

Izvori

Hrvatski filolozi
Hrvatski prevoditelji
Bale

Domenico Cernecca


Travenbrück, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaleti Stormarn iline bağlı bölge. 26,47 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu 31 Aralık 2004 itibarıyla 1753 olarak tespit edilmiştir. Nüfus yoğunluğu ise 66 seviyesindedir. Belediye başkanlığı Peter Lengfeld tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 Resmi site

Stormarn iline bağlı yerleşim birimleri

Travenbrück


Giovanni Battista Cotta, né le  et mort le , est un poète italien.

Biographie
Giovanni Battista Cotta nait le , d'une famille de Tende, dans le comté de Nice. Il joint de bonne heure aux études les plus sérieuses celle de la poésie. Dès l'âge de quinze ans, on l'entend improviser, en vers latins et italiens, sur les matières les plus difficiles ; mais dans ses poésies travaillées, au lieu de célébrer les charmes d'une beauté profane, il s'élève fort au-dessus de tout objet terrestre, et choisit Dieu même pour sujet de ses chants. Il prend à dix-sept ans l'habit chez les augustins de la province de Gênes. Envoyé, en 1693, professeur de logique à Florence, il y est apprécié par Salvini, Filicaja, et tous les autres hommes célèbres qui y sont alors. À Rome, où il passe ensuite, il a les mêmes liaisons avec Menzini, Guidi, Crescimbeni, etc., et est reçu en 1699, dans cette Arcadie, alors naissante. Il s'adonne en même temps à l'éloquence de la chaire, et il y acquiert une grande réputation. Après avoir rempli successivement plusieurs emplois dans son ordre, dont (il est même vicaire général, il retourne en 1733 dans sa patrie, et y meurt le , d'un vomissement de sang.

Œuvres
Outre plusieurs ouvrages en prose, relatifs à sa profession, il laisse un recueil de poésies, divisées en deux parties : Dio, sonetti, ed inni, Gênes, 1709, in-8° ; et avec des notes de l'auteur même, Venise, 1722, aussi in-8°. Il en a paru depuis une édition plus complète, intitulée : Sonetti ed inni, del P. Giambattista Cotta, agostiniano, con aggiunta di altre sue poesie, e di varie lettere d'uomini illustri, scritte allo stesso autore, Nice, 1783. Ce recueil est précédé d'un éloge historique et critique de l'auteur, parle P. Giacinto della Torre, du même ordre, qu'il avait déjà publié à Turin, en 1781, dans le premier volume des Piemontesi illustri.

Sources

Liens externes

Poète italien du XVIIIe siècle
Naissance en février 1668
Décès en mai 1738
Membre de l'Académie d'Arcadie
Décès à 70 ans

Giovanni Battista Cotta


Wingsuit flying (or wingsuiting) is the sport of skydiving using a webbing-sleeved jumpsuit called a wingsuit to add webbed area to the diver's body and generate increased lift, which allows extended air time by gliding flight rather than just free falling. The modern wingsuit, first developed in the late 1990s, uses a pair of fabric membranes stretched flat between the arms and flanks/thighs to imitate an airfoil, and often also between the legs to function as a tail and allow some aerial steering.

Like all skydiving disciplines, a wingsuit flight almost always ends by deploying a parachute, and so a wingsuit can be flown from any point that provides sufficient altitude for flight and parachute deployment – a drop aircraft, or BASE-jump exit point such as a tall cliff or mountain top. The wingsuit flier wears parachuting equipment specially designed for skydiving or BASE jumping. While the parachute flight is normal, the canopy pilot must unzip arm wings (after deployment) to be able to reach the steering parachute toggles and control the descent path.

Wingsuits are sometimes referred to as "birdman suits" (after the brand name of the makers of the first commercial wingsuit), "squirrel suits" (from their resemblance to flying squirrels' wing membrane), and "bat suits" (due to their resemblance to bat wings or perhaps the comicbook superhero's battle costume).

History

An early attempt at wingsuit flying was made on 4 February 1912 by a 33-year-old tailor, Franz Reichelt, who jumped from the Eiffel Tower to test his invention of a combination of parachute and wing, which was similar to modern wingsuits. He misled the guards by saying that the experiment was going to be conducted with a dummy. He hesitated quite a long time before he jumped, and died when he hit the ground head first, opening a measurable hole in the frozen ground.

A wingsuit was first used in the US in 1930 by a 19-year-old American, Rex G Finney of Los Angeles, California. The goal was to increase horizontal movement and maneuverability during a parachute jump. These early wingsuits used materials such as canvas, wood, silk, steel, and whalebone. They were not very reliable, although some "birdmen", such as Clem Sohn and Leo Valentin, claimed to have glided for miles.

Batwings, a precursor to wingsuits, were showcased in the 1969 film, The Gypsy Moths, starring Burt Lancaster and Gene Hackman.

In the mid-1990s, the modern wingsuit was developed by Patrick de Gayardon of France, adapted from the model used by John Carta. In 1997, the Bulgarian Sammy Popov designed and built a wingsuit that had a larger wing between the legs and longer wings on the arms. He tested his prototype in a vertical wind tunnel in Las Vegas at Flyaway Las Vegas. Popov's wingsuit first flew in October 1998, but never went into commercial production. In 1998, Chuck "Da Kine" Raggs built a version that incorporated hard ribs inside the wing airfoils. Although these more rigid wings were better able to keep their shape in flight, this made the wingsuit heavier and more difficult to fly. Raggs' design also never went into commercial production.  Flying together for the first time, Popov and Raggs showcased their designs side by side at the World Free-fall Convention at Quincy, Illinois, in August 1999. Both designs performed well. At the same event, jumpers performed formation wingsuit skydives with de Gayardon's, Popov's, and Raggs' suits.

Commercial era
In 1999, Jari Kuosma of Finland and Robert Pečnik of Croatia teamed up to create a wingsuit that was safe and accessible to all skydivers. Kuosma established Bird-Man International Ltd. the same year. BirdMan's "Classic", designed by Pečnik, was the first wingsuit offered to the general skydiving public. BirdMan was the first manufacturer to develop an instructor program. Created by Kuosma, the instructor program's aim was to remove the stigma that wingsuits were dangerous and to provide wingsuit beginners (generally, skydivers with a minimum of 200 jumps) with a way to safely enjoy what was once considered the most dangerous feat in the skydiving world. With the help of Birdman instructors Scott Campos, Chuck Blue, and Kim Griffin, a standardized program of instruction was developed that prepared instructors. Wingsuit manufacturers Squirrel Wingsuits, TonySuits Wingsuits, Phoenix-Fly, Fly Your Body, and Nitro Rigging have also instituted coach training programs.

Technique

Launch
A wingsuit pilot enters free fall wearing both a wingsuit and parachute equipment. The details of a wingsuit launch depend on whether it is a skydive from an aircraft, or a BASE jump from a fixed object.

Exiting an aircraft in a wingsuit requires skills that differ depending on the location and size of the door. These techniques include the orientation relative to the aircraft and the airflow while exiting. It is also important that wingsuit pilots spread their legs and arms at the proper time to avoid hitting the tail or becoming unstable. The wingsuit immediately starts to fly upon exiting the aircraft in the relative wind generated by the forward speed of the aircraft.

Exiting from a BASE jumping site, such as a cliff, requires a different technique. In these situations, a vertical drop using the forces of gravity generates the airspeed that wingsuits need to generate lift. This is also the case when exiting from a helicopter, a paraglider, or a hot air balloon. Unlike when exiting an airplane, it takes time to build up airspeed to inflate the wingsuit and provide aerodynamic control. So exiting the cliff in a proper orientation is critical.

Glide
A wingsuit modifies the body area exposed to wind to increase the desired amount of lift and drag generated by the body. With training, wingsuit pilots can achieve sustained glide ratio of 3:1 or more. This means that for every meter dropped, three meters are gained moving forward. By adjusting body configuration, fliers can alter both their forward speed and fall rate. The pilot manipulates these flight characteristics by changing the shape of the torso, de-arching and rolling the shoulders and moving hips and knees, and by changing the angle of attack in which the wingsuit flies in the relative wind, and by the amount of tension applied to the fabric wings of the suit. The absence of a vertical stabilizing surface results in little damping around the yaw axis, so poor flying technique can result in a spin that requires active effort on the part of the skydiver to stop.

A typical skydiver's terminal velocity in belly to earth orientation ranges from 180 to 225 km/h (110 to 140 mph). A wingsuit can reduce these speeds dramatically. A vertical instantaneous velocity of 40 km/h (25 mph) has been recorded. However the speed at which the body advances forward through the air is still much higher (up to 100 km/h [62 mph]).

The glide ratios of older wingsuits made in the 1990s through the early 2010s were closer to 2:1.It was possible for expert flyers to achieve a 3:1 ratio but this was very difficult. However, advancements in modern wingsuits allow flyers to achieve a 3:1 ratio much more easily, allowing for higher speeds.

Flare

Wingsuits can perform a flare in which airspeed is exchanged for additional lift. By first diving to build up speed, modern wingsuits can flare enough to gain altitude, but only for a short time.

Deployment

At a planned altitude above the ground in which a skydiver or BASE jumper typically deploys the parachute, wingsuit fliers will also deploy their parachutes. Before deployment, pilots adjust their flight configuration by flaring to reduce their air speed. The pilot then reaches back and throws a pilot chute to initiate the parachute deployment sequence. The parachute is flown to a controlled landing at the desired landing spot using typical skydiving or BASE jumping techniques.

Record-keeping
Wingsuit pilots often use tools including portable GPS receivers to record their flight path. This data can be analyzed later to evaluate flight performance in terms of fall rate, speed, and glide ratio. When jumping for the first time at a new location, BASE jumpers will often evaluate terrain using maps and laser range finders. By comparing a known terrain profile with previously recorded flight data, jumpers can objectively evaluate whether a particular jump is possible.
BASE jumpers also use landmarks, along with recorded video of their flight, to determine their performance relative to previous flights and the flights of other BASE jumpers at the same site.

Suit design

Modern wingsuits use a combination of materials in order to create an airfoil shape. The main surface is typically made from ripstop nylon, with various materials used to reinforce the leading edge, and reduce drag.
 The tri-wing wingsuit has three individual ram-air wings attached under the arms and between the legs.
 The mono-wing wingsuit design incorporates the whole suit into one large wing.

Beginner wingsuits have less surface area and lower internal pressure. This makes them easier to control and less likely to go unstable in flight. Less fabric material makes it easier to deploy the pilot chute at the end of the flight. With experience, pilots can choose to upgrade to more advanced suits that have more surface area and increased glide performance.

The air foil shape is formed by pressure inside the wing and the construction of the suit. Internal ribs help form the shape. Having a smooth leading edge is especially important as it is the source of most lift and most drag. Reducing inlet drag while maintaining high internal suit pressure is also important in modern wingsuit design. The number of air inlets and their positions vary on different suit designs. Suits which are focused on freestyle flight often have inlets on the back surface of the suit to maintain internal pressure when pilots are "back flying" in a face up orientation.

A 2010 redesign tested in a wind tunnel by the 8th Conference of the International Sports Engineering Association (ISEA) found that adding material to the wingsuit between the head/helmet area and connecting it to the wrist, thus increasing upper wings' size, would "...lower lift-to-drag ratio in most testing scenarios. The decrease in lift-to-drag ratio was due to the combination of an increased lift and a higher increased drag." Other innovations in the late 2000s and early 2010's helped increase the glide ratio further.

Wingsuit BASE

As compared to skydiving from an airplane, BASE jumping involves jumping from a "fixed object" such as a cliff. BASE jumping in its modern form has existed since at least 1978, but it was not until 1997 that Patrick de Gayardon made some of the first-ever wingsuit BASE jumps combining the two disciplines. Compared to normal BASE jumping, wingsuit BASE jumping allows pilots to fly far away from the cliffs they jumped from, and drastically increase their freefall time before deploying a parachute. Since 2003, many BASE jumpers have started using wingsuits, giving birth to wingsuit BASE.

A wingsuit BASE jump begins by jumping from a cliff. Within seconds, air inflates the suit into a semi-rigid airfoil shape. By holding a proper body position, the wingsuit flier is able to glide forward at a ratio of 3:1, meaning that they are moving forward three feet for every foot of descent (or 3 meters for every meter of descent).

As suit technology and pilot skill have improved, wingsuit BASE jumpers have learned to control their flight so that they can fly just meters away from terrain. "Proximity flying" is the practice of flying a wingsuit close to the faces and ridges of mountains. Flying near terrain gives a greater sense of speed due to having a close visual reference. Loic Jean-Albert of France is one of the first proximity flyers, and his pioneering flying brought many BASE jumpers into the sport. In November 2012, Alexander Polli became the first wingsuit BASE jumper to successfully strike a wingsuit target. Polli died August 22, 2016, in a wingsuit accident, after crashing into a tree.

Wingsuit BASE jumping carries additional risk beyond a wingsuit skydive. Jumping from a fixed object means starting with low airspeed which requires different flying positions and skills. During the flight, hazards exist such as trees, rocks and the ground which must be avoided. While skydivers typically carry two parachutes, a main and a reserve, wingsuit BASE jumpers typically only carry one BASE-specific parachute.

Wingsuit BASE jumping is an unregulated sport. But to perform the activity safely requires jumpers to be an experienced skydiver, wingsuit pilot, and BASE jumper. It takes hundreds of practice jumps to achieve skill in each of these disciplines before considering wingsuit BASE.

Further technical developments

Jet-powered wingsuits
As of 2010, there have been experimental powered wingsuits, often using small jet engines strapped to the feet or a wingpack setup to allow for even greater horizontal speeds and even vertical ascent.

On 25 October 2009, in Lahti, Finland, Visa Parviainen jumped from a hot air balloon in a wingsuit with two small turbojet engines attached to his feet. The engines provided approximately 160 N (16 kgf, 35 lbf) of thrust each and ran on JET A-1 fuel. Parviainen achieved approximately 30 seconds of horizontal flight with no noticeable loss of altitude. Parviainen continued jumping from hot air balloons and helicopters, including one for the  Stunt Junkies program on Discovery Channel.

Christian Stadler from Germany invented the "VegaV3 wingsuit system" that uses an electronic adjustable hydrogen peroxide rocket. The rocket provides 1000 Newtons (100 kgf) of thrust and produces no flames or poisonous fumes. His first successful powered wingsuit jump was in 2007, when he reached horizontal speeds of over 255 km/h (160 mph).

Electric wingsuit
In November 2020, professional BASE jumper Peter Salzmann completed the first electric wingsuit flight, using a wingsuit developed by BMW's BMW i division.

Wingpack
Another variation on which studies are being focused is the wingpack, which consists of a strap-on rigid wing made of carbon fibre.

Training
Flying a wingsuit can add considerable complexity to a skydive. So, according to the Skydivers' Information Manual, the United States Parachute Association requires that any jumper have a minimum of 200 freefall skydives before completing a wingsuit first jump course and making a wingsuit jump. Requirements in other nations are similar. Wingsuit manufacturers offer training courses and certify instructors, and also impose the minimum jump numbers required before purchasing a wingsuit. Wingsuit pilots start on smaller wingsuits with less surface area. With practice, pilots can learn to fly larger suits with more surface area, which allow for increased glide and airtime. Within the sport of wingsuit flying, there are many sub-disciplines that participants may pursue, including: acrobatic flying, performance flying, and wingsuit BASE jumping.

Records

Wingsuit formation records
Fédération Aéronautique Internationale (FAI), the world governing airsports body, established judging criteria for official world record wingsuit formations in February 2015. The rules are available on the FAI website.

Prior to this, the largest wingsuit formation recognized as meeting the criteria for a national record consisted of 68 wingsuit pilots, which set a U.S. national record at Lake Elsinore, California, on 12 November 2009. The largest global record was a diamond formation involving 100 wingsuit pilots at Perris, California, on 22 September 2012. These records have since been retired as they do not meet the current rules.

Two World Records have been set since the rules update. A 42-person formation over Moorsele, Belgium, set an FAI record on 18 June 2015. This was broken on 17 October 2015, when 61 wingsuit pilots set the current FAI world record over Perris Valley Airport near Perris, California.

The current U.S. national record includes 43 wingsuit pilots. It was set on 5 October 2018 in Rosharon, Texas, at Skydive Spaceland-Houston.

Wingsuit BASE jump records

Highest altitude
On 23 May 2006, the Australian couple Heather Swan and Glenn Singleman jumped from  off Meru Peak in India, setting a world record for highest wingsuit BASE jump.
This record was broken on 5 May 2013, by the Russian Valery Rozov, who jumped from  on Mount Everest's North Col.
Rozov broke his own record by jumping from  on Cho Oyu in 2016.

Longest
The longest verified wingsuit BASE jump is  by the American Dean Potter on 2 November 2011. Potter jumped from the Eiger mountain and spent 3 minutes and 20 seconds in flight, descending  of altitude.

Biggest
The biggest wingsuit BASE jump as measured from exit to landing was performed on 11 August 2013 by Patrick Kerber with a height of  off the Jungfrau in Switzerland.

Wingsuit flight records

Fastest
On 22 May 2017, British wingsuit pilot Fraser Corsan set world records for the fastest speed reached in a wingsuit of .

Greatest average horizontal speed
The current world record for greatest average horizontal speed within the performance competition rules, i.e. within  of vertical distance, was set by Travis Mickle (US) with a speed of 325.4 km/h (202.19 mph) 6 November 2017. American Ellen Brennan is considered the fastest flying woman in the world.

Longest time
On 20 and 21 April 2012, Colombian skydiver Jhonathan Florez set Guinness World Records in wingsuit flying. The jumps took place in La Guajira in Colombia. The longest (duration) wingsuit flight was 9 minutes, 6 seconds

The current world record for longest time in flight within the performance competition rules, i.e. within  of vertical distance, was set on 28 Aug 2018 by Chris Geiler (US) with a time of 100.2 sec (1.67 min)

Highest altitude
The highest altitude wingsuit jump is , and was achieved by Aaron Smith above Whiteville, Tennessee, US, on 1 July 2023.

Farthest
, the Guinness World Record for "greatest absolute distance flown in a wing suit" is 32.094 km (19.94 mi) set by Kyle Lobpries (US) in Davis, California, on 30 May 2016.

The current world record for longest horizontal distance covered within the performance competition rules, i.e. within  of vertical distance, was set on 27 May 2017 by U.S. wingsuit pilot Alexey Galda with a distance of 5.137 km (3.19 mi)

Highest Flare
The highest recorded flare ever achieved so far is 130.9 m (429.5ft) in altitude from lowest to highest point, set by Daniel Ossio (CH) in Piotrkow Trybunalski, Poland on 03 May 2022.

The flare was made after exiting a tail gate aircraft at high speed.

Highest Flare (conventional)
The highest conventional flare ever made so far is 124.3 m (407.8ft) performed by Luke Rogers (AUS), performed in Ramblers, Australia on 9 September 2018.

The flare was made after diving and accelerating the wingsuit from altitude.

Landing
On 23 May 2012, British stuntman Gary Connery safely landed a wingsuit without deploying his parachute, landing on a crushable "runway" (landing zone) built with thousands of cardboard boxes.

Safety

Despite training and regulation, wingsuit BASE jumping remains a dangerous pastime, and fatalities occur regularly. A 2012 University of Colorado study found that in wingsuit BASE jumping, there was approximately one severe injury for every 500 jumps undertaken.

A detailed study on wingsuit deaths completed primarily by the University of Colorado found that out of 180 studied fatalities, 97% launched from cliffs and another 1% from buildings. The vast-majority of these deaths were related to the use of the wingsuit, not to do with external sources. This makes aircraft descending a much less-deadly form of wingsuit flying, though deemed less extreme by fans of the sport.

Legality
Some concerns regarding the nature of wingsuit flying exist due to injuries and death. The French government banned wingsuit flying multiple times following  deaths from the activity.

See also
 Point Break (2015)

Notes

References

Works cited

Further reading

External links

Gliding
Outdoor recreation
Parachuting
20th-century inventions
Artificial wings

Wingsuit flying


Leonel Rodrigo Contreras Zúñiga (30 de agosto de 1961) es un exfutbolista chileno que jugó en Everton, La Serena y Universidad Católica.

Biografía

En Everton obtuvo la Copa Chile 1984. En Universidad Católica ganó la Copa Chile 1991 y a nivel internacional fue subcampeón de Copa Libertadores 1993. Contreras jugó en ambas finales contra Sao Paulo, las cuales arrojaron un saldo de 5:3 a favor de los brasileños en el marcador global.

Selección nacional

Contreras participó en la selección de fútbol de Chile que disputó los Juegos Olímpicos de 1984. Además fue nominado para Copa América 1989 y participó en la derrota 3-0 frente a Uruguay.

Participaciones en Copa América

Participaciones en Eliminatorias Sudámericanas

Participaciones en Juegos Olímpicos

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Futbolistas de Chile
Futbolistas de Chile en los Juegos Olímpicos de Los Ángeles 1984
Futbolistas de Chile en la Copa América 1989
Futbolistas de las inferiores del Everton de Viña del Mar
Futbolistas de Everton de Viña del Mar en los años 1980
Futbolistas de Everton de Viña del Mar en los años 1990
Futbolistas del Club de Deportes La Serena en los años 1980
Futbolistas del Club de Deportes La Serena en los años 1990
Futbolistas del Club Deportivo Universidad Católica en los años 1990

Leonel Contreras