Svjetionik na zašarafljenim štapovima je svjetionik postavljen na štapove uvijenim u pjeskovito ili muljevito dno mora ili rijeke. Prvi svjetionik na zašarafljenim štapovima čija je gradnja započela sagradio je slijepi irski inženjer Alexander Mitchell. Gradnja je započela 1838. godine na ušću Temze i bila je poznata kao svjetionik Maplin Sands, a prvi put je upaljen 1841. Međutim, iako je njegova gradnja započela kasnije, svjetionik Wyre u Fleetwoodu, u Lancashireu prvi je ovakav svjetnionik koji je proradio (1840.).

U SAD-u, nekoliko je svjetionika na zašarafljenim štapovima izgrađeno u zaljevu Chesapeake zbog svog estuarijskog mekog dna. Zaljevi Sjeverne Karoline i ušča rijeka također su nekoć imali mnoštvo ovakvih svjetetionika. Karakteristične dizajn je jedno-i-pol katna šesterokutna drvena zgrada s prostorom za ljude i kupolom za svjetlo.

Povijest
Svjetionici na štapovima bez vijaka već su se prije radili, obično od lijevanog željeza, ali i od štapova od kovanog željeza, i na kopnu i na moru, obično na mekim dnima poput blata, pijeska i močvare. Alexander Mitchell izumio je vijak, što je veliko poboljšanje u odnosu na standardni tip konstrukcije s ravnim okovima. Sa sinom je patentirao svoj dizajn kovanog željeza u vijčanom obliku u Engleskoj 1833. godine. Svjetionik Walde u sjevernoj Francuskoj (Pas-de-Calais), osnovan 1859. godine, zasnovan je na Mitchellovom nacrtu. Iako mu je tad obustavljen 1998. godine, a svjetlo mu je maknuto, jedini je preostali svjetionik na štapovima u Francuskoj.

SAD
Prvi tip svjetionika na zašarafljenim štapovima izgrađen u Sjedinjenim Američkim Državama bio je u plićaku Brandywine, zaljev Delaware, području gdje je ulogu svjetionika od 1823. imao svjetlosni brod, te gdje je 1828. nakratko stajao i obični pravokutni svjetionik, dok ga nije uništio led. Major Hartman Bache, ugledni inženjer Armijskog korpusa topografskih inženjera, započeo je s radom 1848. godine, a zadatak je dovršio 1850. godine, po cijeni izgradnje od 53.317 dolara. Alexander Mitchell služio je kao savjetnik. Šrafcige je okretao stroj od 1.2.metra na kojem je radilo 30 ljudi. Kako bi zaštitio strukturu od ledenih santi, na dno je uvijen probijač leda koji se sastojao od stupa od 30 željeznih stezaljki duljine 23 metra i promjera pet centimetara i međusobno ih povezivao iznad vode, ojačavajući ih zajedno. Međutim, naknadno se uporaba kesonskih svjetionika pokazala trajnijim rješenjem na mjestima koja su izložena ledu.

Ti svjetionici bili su relativno jeftini, jednostavni i relativno brzi za izgraditi. Naročito su postali popularni nakon građanskog rata kada je Odbor svjetionika usvojio politiku zamjene unutarnjih (uvala, zaljeva i rijeka) lakih plovila s ovakvim svjetionicima. Većina svjetionika sa šrafovima izrađena je od željeznih pilota, iako je nekoliko izrađeno od drvenih štapova prekrivenih metalnim vijčanim čahurama (ovi rukavi su vjerojatno usvojeni jer su bili jeftiniji i lakši za umetanje u dno, a rukav je štitio drvo od morskih beskralježnjaka). Tipični svjetionik bio je šesterokutan ili osmerokutan u tlocrtu, a sastojao se od središnjeg štapa koji je prvo postavljen, a zatim je oko njega bilo pričvršćeno šest ili osam obodnih štapova.

Metalni vijci korišteni su za stvaranje temelja mnogih svjetionika sagrađenih na pjeskovitom ili muljevitom dnu. Helikoidna ili vijčana prirubnica od lijevanog željeza na kraju metalnog štapa ugrađena je u dno povećavajući nosivost pilota kao i njegova sidrena svojstva. Ipak, utvrđeno je da su svjetionici izgrađeni s tim temeljima ranjivi na ledene ploče. U područjima kao što je Florida Keys, gdje je dno meka koraljna stijena, izgrađeni su temeljni svjetionici s diskpilom. Kovani željezni štapovi probijane su kroz disk od lijevanog željeza ili polučelika koji je ležao na morskom dnu sve dok rame na štapu nije spriječilo daljnji prodor. Disk ravnomjernije raspoređuje težinu tornja po dnu. U područjima koraljnih grebena u kojima također prevladava pijesak, vijak od lijevanog čelika postavljen je na kraj štapa kako bi joj se omogućilo bolje sidrenje. Koferdami su se uglavnom koristili u plitkim vodama gdje nije bilo potrebno duboko prodirati u prirodno dno. Koferdam je omogućio ispumpavanje vode unutar brane i izgradnju temelja "na suhom".

Možda je čak do 100 svjetionika nalik na kolibe 1½-katne drvene kolibe, izgrađeno u zaljevima Karoline, u zaljevu Chesapeake, u zaljevu Delaware, uz Meksički zaljev, najmanje dva u Long Island Soundu i jedan čak u zaljevu Maumee (1855.), na jezeru Erie, Ohio. Malo je onih koji su preživjeli do danas; mnogi su zamijenjeni svjetionicima tipa kesona. Visoki skeletni toranj izgrađen je na otvorenom moru na glavnim obalnim mjestima gdje je bila potrebna vidljivost preko deset kilometara. Na Floridi je izgrađeno šest priobalnih skeletnih kula; tri prije i tri nakon američkog građanskog rata, kao i jedan u Meksičkom zaljevu kraj Louisiane prije građanskog rata.

Preživjeli primjerci
, blizu Key Biscaynea na Floridi.]]
 Svjetionik Spit Bank u luci Cork u Irskoj sagradio je Alexander Mitchell između 1851. i 1853. godine i još uvijek je u upotrebi.
 Svjetionik Carysfort Reef, četiri milje istočno od Key Larga Floridi, izgrađen je 1852. godine i bio je najstariji svjetionik s vijčanim štapovima (s diskom) koji je još uvijek bio u funkciji u Sjedinjenim Državama, sve dok nije deaktiviran 2014. Svjetionici s vijčanim štapovima na grebenima na Floridi visoki su kosturni tornjevi, s dnevnim i radnim prostorima postavljenim visoko iznad dosega olujnih valova.
 Svjetionik Seven Foot Knoll sagrađen je 1856. godine i najstariji je svjetionik u Marylandu. Prvotno je postavljen na plitkom plićaku, Seven Foot Knoll, na ušću rijeke Patapsco. Sjeverni doseg ove rijeke je unutarnja luka Baltimore, gdje je danas raskinuti svjetionik postavljen kao muzej.
 Svjetionik Thomas Point Shoal povijesni je svjetionik u zaljevu Chesapeake i najpoznatiji svjetionik u Marylandu.
 Svjetionik Drum Point izvorno se nalazilo pored Drum Pointa na ušću rijeke Patuxent, a sada je izložbeni eksponat u pomorskom muzeju Calvert.
 Svjetionik tjesnaca Hooper izvorno se nalazio na ulazu u Tangier Sound, a sada je izložbeni eksponat u Pomorskom muzeju zaljeva Chesapeake.
 Svjetionik rijeke Roanoke sagrađen je 1877. godine i dva puta je premještano. To je jedini preživjeli svjetionik s vijčanim gomilama u Sjevernoj Karolini.
 Svjetionik Fowey Rocks, sagrađen 1878. godine, nalazi se sedam milja južno od Key Biscaynea na Floridi. Od 2019. je to posljednji svjetionik s vijčanim štapovima koji još uvijek radi na grebenu Florida .
 Svjetionik American Shoal, dovršeno 1880. (deaktivirano 2015.), nalazi se istočno od Saddlebunch Keysa, na Florida Keysu.
 Izgrađen 1885. godine, Svjetionik Middle Bay u Alabaminom zaljevu Mobile primjer je uobičajenog svjetionika s vijčanim štapovima.
 Svjetionik Gunfleet kod Frinton-on-Sea u Essexu izgrađen je 1850. godine, ali napušten 1921. godine.

Replike

 Replika svjetionika Stingray Point u punoj veličini koja se nekoć stajala pokraj Stingray Pointu u blizini ušća rijeke Rappahannock, smještene u marini Stingray Point u Deltavilleu u državi Virginia
 Replika svjetionika Roanoke Marshes iznad Roanoke Sounda u selu Manteo u Sjevernoj Karolini na otoku Roanoke
 Replika izvornog riječnog svjetionika Roanoke izgrađena je u Plymouthu u Sjevernoj Karolini.
 Vjerna replika svjetionika Choptank River stoji na obali u Cambridgeu u saveznoj državi Maryland - sjedištu okruga Dorchester na istočnoj obali Marylanda.

Izvori

Svjetionici

Svjetionik na zašarafljenim štapovima


ඔබට අවැසි ලිපිය තෝරාගන්න

 නෙළුම් පොකුණ, පොළොන්නරුව පෞරාණික නගරයේ පිහිටි පොකුණ
 නෙළුම් පොකුණ මහින්ද රාජපක්‍ෂ රඟහල, ශ්‍රී ලංකාවේ විශාලතම ප්‍රාසාංගික කලා රඟහල

නෙළුම් පොකුණ (වක්‍රෝත්තිහරණය)


Le British Home Championship 1949-1950 est la  édition de cette compétition réservée aux nations britanniques. C'est aussi une des plus marquantes car pour la première fois elle est utilisée pour qualifier des équipes à la Coupe du monde de football.

Des qualifications pour la Coupe du monde
Les quatre équipes représentant les nations constitutives du Royaume-Uni de Grande-Bretagne et d'Irlande du Nord intègrent la FIFA en 1948. Elles deviennent ainsi candidates à la qualification pour la coupe du monde de football 1950 qui doit se tenir au Brésil.

La FIFA offre deux places pour la Coupe du monde au vainqueur et au deuxième de la compétition. Le  est donc le groupe 1 du Tour préliminaire à la Coupe du monde de football 1950.

Cette intégration à la FIFA impose aussi que l'équipe d'Irlande de football, organisée par l'Association irlandaise de football (IFA) basée à Belfast en Irlande du Nord, se limite à un recrutement issu de sa seule zone géographique d'attribution, soit l'Irlande du Nord. En effet, la fédération d'Irlande de football basée elle à Dublin dans l'État indépendant d'Irlande propose elle-aussi une équipe dans cette compétition. Il n'est donc plus possible pour la FIFA que ces deux équipes puissent sélectionner les mêmes joueurs.

C'est donc la dernière fois que l'équipe d'Irlande porte ce nom. Lors des compétitions suivantes, elle prendra le nom d'Irlande du Nord ; et pour que le nom d'Irlande ne soit pas l'apanage d'une seule équipe et comme la FIFA refuse de prendre parti dans le conflit entre les deux États, elle impose à l'équipe de Dublin de porter le nom de République d'Irlande.

La compétition

Classement

|}
L'Angleterre remporte le British Home Championship.

La compétition revêt un caractère particulier car elle sert de phase éliminatoire pour le mondial : les deux premiers sont qualifiés pour la Coupe du monde de football 1950. Qualifiée, l'Écosse refusera pourtant de disputer la phase finale. En effet, la Fédération écossaise avait annoncé avant la compétition que l'équipe se rendrait au Brésil si et seulement si elle remportait le British Home Championship. Or, à cause de la défaite à domicile lors du dernier match contre l'Angleterre, l'Écosse termine à la deuxième place. La Fédération écossaise de football campe sur sa position initiale et déclare donc forfait pour le mondial brésilien. La FIFA propose alors la place de l'Écosse à la France, deuxième du groupe 3 des éliminatoires. Mais cette dernière après avoir accepté dans un premier temps décline finalement l'invitation. Par ailleurs un second forfait, celui de la Turquie, libère une autre place en phase finale et l'Irlande, deuxième du groupe 5, est à son tour invitée pour venir compléter le tableau. Après hésitation, les Irlandais refusent également cette invitation tardive.

résultats

Feuilles de match

Bibliographie

Articles connexes
British Home Championship

Notes et références

Liens externes
 British Home Championship 1949-1950 sur RSSSF

1889
Football en 1949
Football en 1950
Sport au Royaume-Uni en 1949
Sport au Royaume-Uni en 1950

British Home Championship 1949-1950


නූර්බානු සුල්තාන් (; "ආලෝකයේ රැජින",  1525 – 7 දෙසැම්බර් 1583) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඕටමන් අධිරාජ්‍යයේ දෙවන සෙලීම් සුල්තාන්වරයාගේ (රාජ්‍ය සමය 1566-1574) අගබිසව ලෙසින් හසේකි සුල්තාන් ධුරය හෙබවූ තැනැත්තියකි. ඇය තෙවන මුරාද් (රාජ්‍ය සමය 1574-1583) සුල්තාන් රජ සමයේ දී වාලිදේ සුල්තාන් (මව් අධිරාජිනිය) ලෙස ද කටයුතු කළා ය. ස්ත්‍රීන්ගේ සුල්තානය ලෙස හඳුන්වන කාලසීමාවේ විසූ ප්‍රමුඛ චරිතයක් සේ සැළකේ. විවිධ මූලාශ්‍ර අනුව ඇය වෙනීෂියානු, යුදෙව් හෝ ග්‍රීක සම්භවයක් ඇතිබවට යෝජනා වී ඇත. ඇගේ උපන් නාමය සිසිලියා වෙනියර්-බෆෝ, රේචල් හෝ කලේ කාර්තනූ ලෙස සඳහන් වේ.

ආශ්‍රේයයන්

නූර්බානු සුල්තාන්


L'épiphora ou le larmoiement excessif  est un débordement de larmes sur le visage, autre que causé par des pleurs normaux. Il s'agit d'un signe clinique ou d'une affection médicale qui constitue un drainage insuffisant du film lacrymal venant des yeux, en ce sens que les larmes s'écouleront le long du visage plutôt que par le système lacrymonasal.

Causes
Les causes de l'épiphora sont celles qui provoquent soit une surproduction de larmes, soit une diminution du drainage des larmes, entraînant un larmoiement sur la joue. Cela peut être dû à une irritation et à une inflammation oculaires (y compris le trichiasis et l'entropion) ou à une obstruction du canal lacrymonasal qui est divisé en fonction de sa localisation anatomique, cette dernière est souvent due au vieillissement (un processus spontané), à la conjonctivochalasis, à l'infection (la dacryocystite), à la rhinite et chez les nouveau-nés et les nourrissons, au défaut d'ouverture du canal lacrymonasal. Une autre cause pourrait être une mauvaise reconstruction du système de canal lacrymonasal après un traumatisme dans la région. La cause du traumatisme pourrait être des fractures faciales (y compris des fractures naso-ethmoïdiennes ou des ostéotomies maxillaires de Le Fort) et des traumatismes des tissus mous impliquant le nez et/ou la paupière. Cette affection est souvent frustrante ou irritante. Une revue systématique étudiant l'utilisation de bouchons méatiques pour le traitement de la sécheresse oculaire a rapporté quelques cas d'épiphora chez les participants.

Diagnostic
Le diagnostic de l'épiphora est clinique par l'anamnèse et l'observation des paupières.

La dacryoscintigraphie est une méthode d'imagerie utilisée afin de détecter les obstructions au niveau de l'appareil lacrymal.

Traitement et prise en charge

Références

Maladie

Épiphora (médecine)


Die Rispen-Hortensie (Hydrangea paniculata) ist ein Strauch oder ein kleiner Baum aus der Familie der Hortensiengewächse. Sie wird aufgrund der dekorativen Blüten sehr häufig als Zierpflanze verwendet. Das natürliche Verbreitungsgebiet liegt in Japan und China.

Beschreibung

Die laubabwerfende, recht schnellwüchsige Rispen-Hortensie bildet 1 bis 5 Meter hohe Sträucher oder kleine Bäume mit dunkel- bis graubraunen, angedrückt behaarten und später verkahlenden Zweigen, die mit ovalen Korkporen besetzt sind.

Die Laubblätter stehen gegenständig oder in Dreierquirlen. Sie haben einen 1 bis 3 Zentimeter langen Stiel. Die leicht ledrige Blattspreite ist einfach, 5 bis 14 Zentimeter lang und 6 bis 6,5 Zentimeter breit, elliptisch bis eiförmig, spitz oder zugespitzt, mit gerundeter oder stumpfer, bis spitzer Basis und gesägtem Rand. Die Blattoberseite ist kahl bis leicht striegelhaarig, die Unterseite entlang der Nerven angedrückt zottig behaart. Es werden sechs bis sieben Nervenpaare gebildet.

Die leicht duftenden, sterilen oder zwittrigen Blüten sind in rispigen, bis 26 Zentimeter großen, dicht behaarten Trugdolden angeordnet. Die wenigen, sterilen Blüten sind endständig, seitlich.

Die lang gestielten, sterilen Blüten ohne Krone haben vier 1 bis 1,8 Zentimeter lange und 0,8 bis 1,4 Zentimeter breite, weiße bis rosa, breit-elliptische bis rundliche, ungleich lange, ganzrandige, vergrößerte, petaloide Kelchblätter. Die kurz gestielten, fertilen, zwittrigen Blüten haben eine etwa 1,1 Millimeter langen, kreiselförmigen Blütenbecher mit 1 Millimeter langen, dreieckigen Kelchzähnen. Die Kronblätter sind 2,5 bis 3,0 Millimeter lang, weiß und eiförmig bis lanzettlich-eiförmig. Die zehn Staubblätter sind ungleich lang, die längeren etwa bis 4,5 Millimeter, die anderen etwas kürzer als die Kronblätter. Die Staubbeutel sind etwa 0,5 Millimeter lang und rundlich. Der meist dreikammerige Fruchtknoten ist halbunterständig, die drei, an der Basis verwachsenen Griffel sind pfriemlich und etwa 1 Millimeter lang. Die Narbe ist klein und kopfig. Es ist ein Diskus vorhanden.

Die holzigen, vielsamigen Kapselfrüchte mit beständigen Griffeln sind elliptisch und haben Durchmesser von 3,0 bis 3,5 Millimeter. Die flachen Samen sind braun, spindelförmig, bis 3 Millimeter lang und an beiden Enden kurz geflügelt. Die Kapselfrüchte enthalten jeweils zwischen 30 und 100 Samen.

Die Art blüht von Juli bis August, die Früchte reifen von Oktober bis November.

Die Chromosomenzahl beträgt 2n = 72 oder 108.

Verbreitung und Ökologie
Das natürliche Verbreitungsgebiet liegt in der gemäßigten Zone Asiens. Man findet die Art in Russland auf den Kurilen und auf Sachalin, in den chinesischen Provinzen Anhui, Fujian, Gansu, Guangdong, Guangxi, Guizhou, Hubei, Hunan, Jiangxi, Sichuan, Yunnan und Zhejiang und auf den japanischen Inseln Hokkaidō, Honshū, Kyushu und Shikoku. Im Nordosten und Südosten der Vereinigten Staaten wurde sie eingebürgert. Sie wächst in artenreichen Wäldern, in Auen und Flussufern in Höhen von 300 bis 3100 Metern auf frischen bis feuchten, sauren bis neutralen, sandig-kiesigen Böden an lichtschattigen Standorten. Die Art ist wärmeliebend und meist frosthart.

Systematik
Die Rispen-Hortensie (Hydrangea paniculata) ist eine Art aus der Gattung der Hortensien (Hydrangea) in der Familie der Hortensiengewächse (Hydrangeaceae), Unterfamilie Hydrangeoideae, Tribus Hydrangeae. Sie wurde von Philipp Franz von Siebold 1829 erstbeschrieben. Ein Synonym der Art ist Hydrangea verticillata.

Verwendung
Die Rispen-Hortensie wird aufgrund ihrer dekorativen Blüten sehr häufig als Ziergehölz verwendet.

Es werden zahlreiche Sorten Unterschieden, darunter:
 'Floribunda' mit lockeren, schmal kegelförmigen, 45 Zentimeter langen Blütenständen und cremeweißen sterilen und fertilen Blüten.
 'Grandiflora' mit breit kegelförmigen, 15 bis 30 Zentimeter langen Blütenständen. Die überwiegende Zahl der Blüten ist steril und cremeweiß.
 'Kyushu' mit schlank kegelförmigen, lockeren, bis 20 Zentimeter langen Blütenständen. Die überwiegende Zahl der Blüten ist ebenfalls steril und cremeweiß.
 'Limelight' mit breit kegelförmigen, bis zu 25 Zentimeter langen und ebenso breiten Blütenständen. Die überwiegende Zahl der Blüten ist steril, die Blüten sind anfangs grünlich weiß bis hell zitronengelb und werden später matt weiß.
 'Pink Diamond' mit breit kegelförmigen, bis 30 Zentimeter langen Blütenständen. Die sterilen Blüten sind anfangs cremeweiß später hellrosa und beim Verblühen tief rosarot. Die fertilen Blüten sind anfangs cremefarben und zuletzt beinahe rot.
 'Praecox' mit abgeflacht kugeligen, bis 20 Zentimeter breiten Blütenständen. Die sterilen Blüten sind groß und matt cremeweiß, jedoch nicht zahlreich.
 'Ruby' mit kurzen, sehr breiten Blütenständen und überwiegend sterilen, karmin- bis dunkelrosafarbenen Blüten.
 'Unique' mit breit kegelförmigen, bis 40 Zentimeter langen Blütenständen. Die sterilen Blüten sind bis 5 Zentimeter breit und cremeweiß.

Literatur

 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz. 3., korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6, S. 340.

 Marilena Idžojtic: Dendrology. Academic Press, 2019, ISBN 978-0-444-64175-5, S. 326 f.

Weblinks

 Thomas Meyer:  Datenblatt mit Bestimmungsschlüssel und Fotos bei Flora-de: Flora von Deutschland (alter Name der Webseite: Blumen in Schwaben).

Einzelnachweise

Hortensiengewächse
Zierpflanze

Rispen-Hortensie


Yukiya Tamashiro (født 10. september 1993) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder FC Ryukyu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yukiya Tamashiro


Avant les Actes d'Union de 1707, les barons comté de Renfrew élisaient des commissaires pour les représenter au Parlement monocaméral d'Écosse et à la Convention des États.

Après 1708, le Renfrewshire a envoyé un membre à la Chambre des communes de Grande-Bretagne.

Liste des commissaires du comté

 1593: Sir Patrick Houston de that Ilk
 1593: Sir John Maxwell de Pollok
 1612: noms inconnus
 1617: Sir John Maxwell, 1er Baronnet de Pollok
 1617: Sir Archibald Stewart de Castlemilk
 1621: William Semple de Fulwood
 1633: Patrick Fleming de Barrochan
 1633, 1661–62: Sir Archibald Stewart de Blackhall
 1639–41: Sir Patrick Maxwell de Newark
 1639–41, 1645–47: Sir Ludovic Houston
 1643: William Cunningham de Craigends
 1643–44, 1644, 1649, 1667: John Shaw de Greenock
 1644–45, 1650: John Brisbane de Bishopton
 1645: Sir John Hamilton de Orbiston
 1645–47: Sir James Muir de Caldwell
 1648: Alexander Porterfield
 1649–50: Sir George Maxwell de Pollok
 1661: Patrick Houston, fiar
 1667: Sir Archibald Stewart de Blackhall
 1669–70: Sir Archibald Stewart de Castlemilk
 1669–74, 1678, 1681–82: Sir John Shaw de Greenock
 1681–82, 1685–86: William Hamilton de Orbistoun
 1685–86, 1702–07: John Houston, le jeune (Sir John à partir de 1696)
 1689–93, 1695–96, 1698–99: Sir John Maxwell de Pollok (nommé Lord Justice Clerk, 1699)
 1689–95: William Coningham de Craigends (expulsé)
 1690–98: John Caldwell (décédé vers 1700)
 1700-02: Alexander Porterfield
 1700–01, 1702–04: John Stewart, jeune de Blackhall
 1700–02, 1702–07: Sir Robert Pollok de that Ilk

Références

M. D. Young, The Parliaments of Scotland: Burgh and Shire Commissioners (1993) vol. II, p. 798.

Article connexe
 Liste des circonscriptions au Parlement d'Écosse au moment de l'Union

Circonscription du Parlement d'Écosse (jusqu'en 1707)
Politique dans le Renfrewshire
Histoire du Renfrewshire

Renfrewshire (circonscription du Parlement d'Écosse)


Media Sharing (oder Content Sharing) beschreibt das Teilen (sharen) von Medien über digitale Kanäle. Dabei werden oft Social Media, Foren oder Communitys in den Sharing-Prozess mit eingebunden. Media Sharing ist eine Form der sozialen Interaktion im Internet, bei der Menschen persönlich Bekannten, Teilnehmern einer Community oder fremden Nutzern Medien jeder Art zukommen oder sie daran teilhaben lassen.

Zweck
Media Sharing ist eine Form, Medien mit anderen Menschen zu teilen. Ermöglicht wird dies über Kanäle und Plattformen, die es den Benutzern erlauben, sich gegenseitig Links, Vorschaubilder oder ganze Dateien bezahlt oder unentgeltlich zukommen zu lassen. Media Sharing ist eine Komponente der sozialen Medien. Es kann privat – über Sharing-Seiten oder per E-Mail – bzw. öffentlich – über soziale Netzwerke wie Facebook und Youtube oder Hosting-Seiten geschehen. Beim öffentlichen Media Sharing wird dieses oft durch die Möglichkeit, Dateien zu kommentieren, von vielen Menschen diskutiert.

Media Sharing ist eine treibende Kraft sozialer Netzwerke, wie zum Beispiel YouTube oder 9GAG, deren einziger Zweck der Austausch und die Diskussion von Videos bzw. Cartoons / Sketchen sind.

Kanäle

Social Networks
In sozialen Netzwerken wie Facebook oder LinkedIn wird das Media-Sharing in großem Maße dazu genutzt, sich miteinander auszutauschen und die Bindung zwischen Personen zu erhöhen. So entspricht das Abschicken einer Statusmeldung ebenfalls einer Form des Media Sharings wie auch das Posten oder Teilen (sharen) eines Links (Video, Bild, Blog etc.). Seit 2011 besitzt Facebook auch die Möglichkeit, Dateien von Person zu Person über ein in das Nachrichtensystem integriertes Anhangsystem zu teilen.

Cloud
Dienste wie Dropbox oder Google Docs ermöglichen es mithilfe von Clouddiensten, Medien mit ausgewählten Personengruppen zu teilen. Hierbei werden Dateien direkt in der Cloud erstellt (Google Docs) oder nach dem Erstellen in die Cloud geladen (Dropbox). Typischerweise können die Dateien erst dann von anderen Nutzern eingesehen werden, wenn der Ersteller sie speziell für diese Personen freigegeben hat. Dies wird meistens über eine E-Mail-Adresse oder ein Benutzerkonto geregelt.

Media Sharing Sites
Media Sharing Sites sind Seiten, deren einziger Zweck der Austausch von Medien ist. Seiten wie Youtube sind Plattformen, auf denen Videos einer unbegrenzten Anzahl von Menschen angeboten werden. Diese Seiten sind oft mit einer Kommentarfunktion ausgestattet, welche die Diskussion der geteilten Inhalte ermöglicht. Während Youtube den Download prinzipiell nicht ermöglicht und dies nur über Third Party Tools ermöglicht, verwenden andere Seiten wie Fotolia oder DeviantART Wasserzeichen, um die öffentlich dargestellten Inhalte vor illegalem Herunterladen zu schützen.

Wikis und Portale
Ein Wiki ist eine Site, die von den Lesern bearbeitet werden kann. Die Inhalte solcher Wikis sind von Betreiber zu Betreiber unterschiedlich. Neben den "ernsthaften" Wikis wie Wikipedia, in denen strenge Regulierungen vorliegen, gibt es eine Vielzahl von Fans erstellten Wikis zu Subthemen, welche einfacher zu bearbeiten sind.

Ein Portal wird wie auch ein Wiki über ein Content-Management-System gesteuert und bietet entweder direkten oder indirekten Zugang zu geteiltem Inhalt über Links.

Formen

Social Sharing
Das Social Sharing findet über soziale Netzwerke und Media Sharing Sites statt. Diese Form des Media Sharings funktioniert meistens über Sharing-Buttons, bei denen die Möglichkeit gegeben wird, die aufgerufene Seite per URL direkt auf die zum Sharing-Button gehörende Seite zu verlinken. Meistens wird im selben Fenster sofort auch die Möglichkeit gegeben, den geteilten Inhalt zu kommentieren und zu liken. Der Sharing-Button erleichtert so das Teilen von Medien auf gängigen Netzwerken wie Facebook oder Twitter.

Information-Sharing
Unter Information-Sharing versteht man den Austausch von Informationen in Form von Dateien und Dokumenten zwischen Personen. Dies geschieht auch im Rahmen computergestützter Gruppenarbeit. Information-Sharing-Systeme werden gestützt durch:
 Dokumentenmanagementsysteme: Hier werden Informationen erfasst, verwaltet und wiederauffindbar gemacht. Da in solchen Systemen mehrere Benutzer an einem Dokument arbeiten können, ist ein Versionierungssystem empfehlenswert, damit keine Änderungen verloren gehen und die Änderungen nachvollziehbar und transparent bleiben.
 Recherchesysteme: Unterstützen beim Auffinden von gesammelten Daten aus Quellen in einem Programm
 Portale: Bezeichnet einen zentralen Punkt, der Zugang zu einem Informationsangebot gewährt. Im Internet sind Portale zentrale Websites, die auf andere Seiten verweisen.

Technik

Webserver
Wie alle Websites werden auch Clouddienste und soziale Netzwerke mithilfe von Webservern betrieben. Diese Server sind eine Kombination aus Hard- und Software, auf denen die Daten, die zum Aufbau der Website benötigt sind, gespeichert werden. Mithilfe einer URL (Uniform Ressource Locator) ist es dem Browser möglich, einen Server direkt anzusprechen und die Daten der Website anzufordern, welche dann auf dem Computer des Nutzers angezeigt wird.

Peer-to-Peer
Die meisten File-Sharing-Angebote basieren auf Peer-to-Peer-Netzwerken. Hierbei ist eine Clientsoftware vonnöten, welche nach Peers, also anderen Computern sucht, was es sehr einfach macht, einem Netzwerk beizutreten. Benötigt werden eine Internetverbindung und eine Peer-to-Peer-Software. Ein prominentes Beispiel für Peer-to-Peer-Software ist BitTorrent.

Rechtliche Situation
Im Zusammenhang mit Filesharing-Debatten und Raubkopien wird Media-Sharing schnell in rechtliche Grauzonen oder sogar illegale Bereich gedrängt. Das Problem entsteht, wenn Nutzer urheberrechtlich geschütztes Material unbegrenzten Mengen an anderen Nutzern zugänglich machen bzw. ein Anbieter mit dem Weiterverbreiten dieser Materialien Geld verdient. Da jedoch das Bereitstellen einer Plattform zum Media-Sharing nicht illegal ist, befinden sich die meisten Anbieter in einer rechtlichen Grauzone. Es besteht weiterhin rechtlicher Klärungsbedarf, wer und inwieweit er für die hochgeladenen Inhalte verantwortlich ist.

Ein prominentes Beispiel war die Razzia gegen den Share-Hoster Megaupload im Januar 2012. Megaupload erlaubte es Nutzern, werbefinanziert oder gegen Premium-Accounts Daten auf die Serven zu laden und so mit einer großen Anzahl von Nutzern zu teilen. Da sich laut dem FBI unter den Inhalten auch wiederholt große Anzahlen illegaler Inhalte befanden, wurde die Seite Mitte Januar 2012 vom Netz genommen und der Gründer Kim Schmitz verhaftet. Momentan ist es jedoch aufgrund von Verfahrensfehlern nicht sicher, ob Kim Schmitz überhaupt jemals vor Gericht kommt.

Siehe auch
 File-Sharing

Literatur
 B. Schwarzer, H. Krcmar: Einführung in die Wirtschaftsinformatik. Schäffer-Poeschel Verlag, Stuttgart 2010, ISBN 978-3-7910-2895-8.
 H. Vicky Zhao, W. Sabrina Lin, K. J. Ray Liu: Behavior Dynamics in Media-Sharing Social Networks. Cambridge University Press, 2011, ISBN 978-0-521-19727-4.
 A. Ebersbach, M. Glaser, R. Heigl: Social Web. 2. Auflage. UVK Verlagsgesellschaft, 2011, ISBN 978-3-8252-3065-4.

Weblinks
 https://web.archive.org/web/20120513132938/http://t3n.de/news/facebook-startet-file-sharing-387138/
 Zeit: Dropbox-Filesharing

Einzelnachweise

Peer-to-Peer

Media Sharing


This is a list of aviation-related events from 1964.

Deadliest crash
The deadliest crash of this year was Aeroflot Flight 721, an Ilyushin Il-18 which crashed whilst on approach to Yuzhno-Sakhalinsk, USSR on 2 September, killing 87 of the 93 people on board.

Events
 Chilean President Jorge Alessandri grants the Chilean Navy the authority to operate all types of aircraft without restriction. It is the first time that the navy has administrative control of all naval aircraft since 1930.

January
 January 13 – A United States Air Force B-52D Stratofortress carrying two Mark 53 nuclear bombs loses its vertical stabilizer in turbulence during a winter storm and crashes on Savage Mountain near Barton, Maryland. Only two of the five crewmen survive. The bombs are recovered two days later.
 January 22 – In its first public violation of the 1959 requirement for all aircraft operating from the aircraft carrier Minas Gerais to belong to the Brazilian Air Force, the Brazilian Navy steams Minas Gerais into Guanabara Bay at Rio de Janeiro with four navy T-28 Trojan trainers on her flight deck.
 January 28 – A Soviet MiG-19 shoots down a T-39 Sabreliner which had accidentally entered East German airspace, killing all three men aboard the T-39.

February
 February 3
The North Vietnamese Air Force establishes its first jet fighter unit, Fighter Regiment No. 921, equipped with MiG-17s. North Vietnamese jet fighter units will be based in the People's Republic of China until August while their pilots undergo training.
A Turkish Airlines Douglas C-47A-5-DK Skytrain on a cargo flight crashes in Ankara Province, Turkey, while on approach to Esenboğa Airport in Ankara, killing the entire crew of three.
 February 7 – The Canadian Golden Hawks aerobatic team is disbanded.
 February 15
The North Vietnamese Air Force scores its first aerial victory against an American aircraft when a North Vietnamese T-28 Trojan armed trainer shoots down a C-123 Provider transport plane.
American professional baseball player Ken Hubbs of the Chicago Cubs and his passenger are killed when the Cessna 172D Skyhawk he is piloting crashes in adverse weather near Provo, Utah.
 February 19 – French troops are airlifted to Gabon to put down a coup by the army.
 February 25 – Eastern Air Lines Flight 304, a Douglas DC-8, crashes into Lake Pontchartrain 20 miles (32 km) northeast of New Orleans, nine minutes after taking off from New Orleans International Airport, killing all 58 people on board. Among the dead is the American singer and actor Kenneth Spencer.
 February 28 – A U.S. Navy helicopter of Utility Helicopter Squadron 1 (HU-1) lands on the deck of the combat stores ship , beginning the true incorporation of helicopters into the fleets logistic support system after experiments dating back to 1959.
 February 29 – U.S. President Lyndon B. Johnson reveals the existence of the CIA's Lockheed A-12 reconnaissance aircraft

March
 March 5 – Somali Airlines is founded as the national airline of Somalia. It will begin flight operations in July.
 March 19 – American Jerrie Mock departs Columbus, Ohio, in the Cessna 180 The Spirit of Columbus (registration N1538C), nicknamed "Charlie," in an attempt to become the first woman to fly around the world.

April
  becomes the first aircraft carrier assigned to Point Yankee, the U.S. Navy's aircraft carrier operating area in the Gulf of Tonkin off North Vietnam. Point Yankee will become unofficially but universally known as "Yankee Station" and will remain in use until August 1973.
 Braniff Airways makes deposits on two Boeing Supersonic Transports (SSTs). Thanks to the cancellation of the SST program in 1971, it will never take delivery of the aircraft.
 Air Djibouti begins flight operations.
 April 17
Middle East Airlines Flight 444, a Sud Aviation SE-210 Caravelle III, crashes into the Persian Gulf while on approach to Dhahran International Airport in Dhahran, Saudi Arabia, killing all 49 people on board. It is the deadliest aviation accident in Saudi Arabian history at the time.
American Jerrie Mock arrives in Columbus, Ohio, in the Cessna 180 The Spirit of Columbus (registration N1538C), nicknamed "Charlie," completing a solo round-the-world flight and becoming the first woman to fly around the world. The journey has taken 29 days, required 21 stopovers, and covered almost .
The U.S. Air Force completes Operation Helping Hand, an airlift begun on March 28 that has brought 1,850 short tons (1,678 metric tons) of relief equipment and supplies to Anchorage, Alaska, in the aftermath of a massive earthquake there.
 April 21 – A Middle East Airlines Vickers 754D Viscount is damaged beyond economical repair while taxiing at El Arish, Egypt, when the taxiway collapses beneath it, severely damaging its fuselage, engines, and propellers.

May
 United States Air Force and United States Navy aircraft begin Operation Yankee Team reconnaissance flights over Laos.
 The U.S. Joint Chiefs of Staff assign search-and-rescue responsibilities in Southeast Asia to the U.S. Air Force.
 May 2 – A North Vietnamese frogman sinks the U.S. Navy aviation transport  – formerly the escort aircraft carrier  – pierside while she unloads helicopters at Saigon, South Vietnam. She soon is refloated and repaired.
 May 7 – Francisco Paula Gonzales shoots both the pilot and copilot of Pacific Air Lines Flight 773, a Fairchild F27A Friendship, before turning the gun on himself, causing the plane to crash near San Ramon, California. All 44 aboard are killed. The crash is likely the first instance in the United States of an airliners pilots being shot by a passenger as part of a mass murder/suicide.
 May 9 – An F-105B Thunderchief (serial number 57-5801) operated by the U.S. Air Force Air Demonstration Squadron (the Thunderbirds) disintegrates during a six-G tactical pitch-up for landing after an air display at Hamilton Air Force Base, California, killing its pilot. The accident prompts the U.S. Air Force to ground all F-105s and retrofit them with a structural brace. The Thunderbirds revert to using the F-100 Super Sabre and never fly another show in F-105s.
 May 11 –
Jackie Cochran sets a new women's airspeed record of 1,429 mph (2,300 km/h) in an F-104 Starfighter.
North American Aviation rolls out the United States Air Force′s first XB-70A Valkyrie – named Air Vehicle 1 (AV-1) – at Palmdale, California.
 May 21 – Pathet Lao antiaircraft artillery damages a U.S. Navy RF-8A Crusader photographic reconnaissance aircraft over Laos.  The RF-8A, flown by Lieutenant Charles F. Klusmann, burns for 20 minutes in the air but lands safely aboard the aircraft carrier .

June
 The Indian Air Forces Aircraft Manufacturing Depot at Kanpur is incorporated as Aeronautics (India) Ltd. It later will become the Kanpur Division of Hindustan Aeronautics.
 Aero Trasporti Italiani (ATI), a subsidiary of Alitalia, begins flight operations. ATI takes over secondary domestic routes in Italy formerly operated by the Alitalia subsidiary Società Aerea Mediterranea (SAM).
 June 1
 Flying a Lockheed F-104G Starfighter, Jacqueline "Jackie" Cochran sets a women's world speed record of 1,303.24 mph (2,098.62 km/h). The flight brings to an end a longstanding competition between Cochran and Jacqueline Auriol in which they broke many of one another's women's speed records.
The Kenyan Air Force is established.
Trans World Airlines begins Boeing 727 service.
 June 6
 Over Laos, Pathet Lao antiaircraft artillery shoots down a U.S. Navy RF-8A Crusader photographic reconnaissance aircraft piloted by Lieutenant Charles F. Klusmann. It is the first U.S. Navy aircraft and first American fixed-wing aircraft lost over Indochina in the Vietnam War era.
 Silver City Airways announces that it has airlifted its one millionth car between England and continental Europe.
 June 19
An Aero Commander 680 flying from Washington, D.C., with United States Senator Edward M. "Ted" Kennedy aboard as a passenger crashes in an apple orchard in Southampton, Massachusetts, while on final approach in bad weather to Barnes Municipal Airport in Westfield, Massachusetts. The crash kills the pilot and one of Kennedy's aides. Suffering a severe back injury, a punctured lung, broken ribs, and internal bleeding, Kennedy is pulled from the wreckage by U.S. Senator Birch Bayh. Kennedy will be hospitalized until December and suffer chronic back pain for the rest of his life as a result of his injuries.
The Portuguese airline Transportes Aéreos Portugueses (TAP) – the future TAP Portugal – carries its one millionth passenger, 18 years after beginning flight operations.
 June 20 – Civil Air Transport Flight B-908, a Curtiss C-46-CU run by the Taiwanese airline Civil Air Transport, crashes near the village of Shenkang in western Taiwan, killing all 57 people aboard. Among the dead are 20 Americans, one Briton, and members of the Malaysian delegation to the 11th Film Festival in Asia, including businessman Loke Wan Tho and his wife Mavis.

July
 Somalia's national airline, Somali Airlines, begins flight operations, serving domestic routes in Somalia with a fleet of three Douglas DC-3s and two Cessna 180s.
 July 6 – U.S. Marine Corps UH-34D transport helicopters airlift a 93-man relief force during the Battle of Nam Dong in South Vietnam.
 July 9 – United Airlines Flight 823, a Vicker Viscount 745D, catches fire in flight and crashes two miles (3.2 km) northeast of Parrottsville, Tennessee, killing all 39 people on board. One of the passengers jumps from the burning plane through an escape door and is killed in the fall.
 July 24 – The existence of the SR-71 "Blackbird" is made public by US President Lyndon B. Johnson.
 July 31
A. H. Parker sets a new sailplane distance record of 1,000 km (621 mi) in a Sisu-1A.
Country music star Jim Reeves and his manager die in the crash of a Beechcraft Debonair Reeves is piloting near Brentwood, Tennessee.

August
 In Project Tailchaser, the United States Air Force tests the concept of a fixed-wing gunship, converting a Convair C-131B Samaritan to fire a single GAU-2/A Minigun at a downward angle out of the left side of the aircraft at ground targets. Tests of the gunship at Eglin Air Force Base, Florida, demonstrate that such an aircraft flying a pylon turn easily can hit a stationary area with great accuracy even when using only a primitive targeting system.
 August 2 – The Tonkin Gulf Incident occurs. U.S. Navy aircraft are involved in skirmishes in the Gulf of Tonkin. F-8 Crusaders sink a North Vietnamese torpedo boat.
 August 5 – In Operation Pierce Arrow, U.S. Navy aircraft from the attack aircraft carriers  and  attack North Vietnamese torpedo boat bases, spearheading direct U.S. involvement in the Vietnam War. They are the first bombing raids launched from Yankee Station.
 August 6 – The first North Vietnamese Air Force jet fighter unit, Fighter Regiment No. 921 (the "Red Star Squadron"), arrives in North Vietnam after training in the People's Republic of China, bringing 36 MiG-17 and MiG-19 fighters to Phúc Yên Air Base near Hanoi.
 August 7
The United States Congress passes the Tonkin Gulf Resolution, authorizing President Lyndon B. Johnson to use conventional military force in Southeast Asia.
American aircraft begin photographic reconnaissance flights over North Vietnam.
 August 7–9 – The Turkish Air Force strikes Greek positions on Cyprus
 August 23 – Greek Air Force F-4 Phantom IIs are recalled while en route to attack Turkish military positions.

September
 Kingdom of Libya Airlines – the future Libyan Airlines – is founded. It will begin flight operations in August 1965.
 September 21 – The United States Air Force′s first North American XB-70A Valkyrie – named Air Vehicle 1 (AV-1) – makes its first flight, flying from Palmdale to Edwards Air Force Base, California. The crew has to shut down one of its six engines shortly after takeoff, and it makes the flight with its landing gear down due to a landing gear malfunction, limiting the Mach 3+-capable aircraft to a top speed of 390 mph (628 km/h), only about half what was planned for the flight.

October
 October 1 – Derby Airways changes its name to British Midland Airways.
 October 10 – Skywriters draw the Olympic rings over Tokyo, Japan, during the opening ceremonies of the 1964 Summer Olympics.
 October 12 – On its third test flight, the United States Air Force′s first North American XB-70A Valkyrie – named Air Vehicle 1 (AV-1) – reaches supersonic speeds for the first time.
 October 13 – The first production Learjet, a Model 23, is delivered.
 October 16 – The People's Republic of China detonates its first nuclear weapon.
 October 23
U.S. Navy aircraft begin providing cover for Laotian government forces.
 American rock musician David Box dies in a Cessna 172 Skyhawk which crashes nose-first and overturns at Houston, Texas. The other three people aboard the plane also die.
 October 24 – On its fourth test flight, the U.S. Air Force's first North American XB-70A Valkyrie – Air Vehicle 1 (AV-1) – flies at speeds above Mach 1 for 40 minutes.
 October 26 – United Airlines inaugurates jet service to Boise, Idaho.
 October 30 – The North American Air Defense Command begins manning its Combat Operations Center in the Cheyenne Mountain Complex in Colorado.
 October 31 – A snow goose strikes the T-38 Talon flown by American astronaut Theodore Freeman on approach to Ellington Air Force Base in Houston, Texas, causing immediate engine failure. Freeman ejects too close to the ground for his parachute to deploy and is killed.

November
 November 1 – Viet Cong infiltrators stage a mortar attack on Bien Hoa Air Base in South Vietnam, destroying five U.S. Air Force B-57 Canberra bombers, a U.S. Air Force HH-43F helicopter, and four Republic of Vietnam Air Force A-1 Skyraider attack aircraft, and damaging 15 B-57s and some HH-43Fs.
 November 2 – A U.S. Air Force HH-43F helicopter based at Bien Hoa Air Base, South Vietnam, conducts the first night rescue by the Air Forces Air-Sea Rescue Service in Southeast Asia.
 November 4 – The first automatic blind landing by a passenger aircraft occurs when a British European Airways Hawker Siddeley Trident lands in dense fog.
 November 15 – Bonanza Air Lines Flight 114, a Fairchild F27 Friendship, crashes near Sloan, Nevada, while on approach to McCarran International Airport in Las Vegas, in poor weather conditions, killing all 29 people on board. It will be the only fatal accident in the 23-year history of Bonanza Air Lines.
 November 18 – The U.S. Military Assistance Command, Vietnam, provides 105 United States Army helicopters to assist in transporting 7,000 South Vietnamese Army troops to attack a concentration of Viet Cong guerrillas believed to occupy a forest in South Vietnam 40 miles (64 km) northwest of Saigon near Thủ Dầu Một in the largest attack thus far of the Vietnam War. The South Vietnamese troops find no Viet Cong in the area and assess that they had withdrawn at least three days earlier.
 November 19 – Seventeen U.S. helicopters transport 54 South Vietnamese troops to attack Viet Cong guerrillas in South Vietnam's Quảng Nam Province. The South Vietnamese reportedly kill 17 Viet Cong and capture 21.
 November 20 – Linjeflyg Flight 277, a Convair CV-340 Metropolitan, crashes at Ängelholm, Sweden, during its approach to a Swedish Air Force base which is now Ängelholm-Helsingborg Airport. Thirty-one of the 43 people on board die, and all 12 survivors are injured.
 November 23 – Trans World Airlines Flight 800, a Boeing 707-331, crashes on takeoff from Leonardo da Vinci-Fiumicino Airport in Rome, Italy, due to engine failure, killing 50 of the 73 people on board and injuring all 23 survivors.
 November 26 – Belgian paratroops are dropped into Congo by the United States Air Force.

December
 President Humberto de Alencar Castelo Branco of Brazil ends the impasse over whether the Brazilian Air Force or the Brazilian Navy should control aircraft operated from the aircraft carrier Minas Gerais, assigning the responsibility to the navy. The air minister resigns and his successor is fired, and air force personnel machine-gun a naval helicopter on the ground at Porto Alegre in protest.
 December 8 – A United States Air Force B-58 Hustler carrying a nuclear bomb catches fire while taxiing at Bunker Hill Air Force Base in Indiana. The fire burns the bomb, causing radioactive contamination of the immediate area.
 December 14 – The U.S. Air Force launches Operation Barrel Roll, armed reconnaissance flights attacking the Ho Chi Minh trail in Laos.
 December 23–24 (overnight) – The first combat use of a fixed-wing gunship takes place when a U.S. Air Force minigun-armed Douglas FC-47 is called in to defend a United States Army Special Forces camp at Tranh Yend in South Vietnam's Mekong Delta that is under attack by the Viet Cong. It drops parachute flares and fires 4,500 rounds, scattering the attackers. Twenty minutes later, it breaks up a Viet Cong attack against another camp at Trung Hung. The success of the FC-47 results in the deployment of additional aircraft of its type, redesignated as the AC-47 and widely nicknamed "Spooky" and "Puff the Magic Dragon."
 December 24 – Flying Tiger Line Flight 282, a Lockheed Super Constellation cargo aircraft, crashes in San Bruno, California, shortly after takeoff from San Francisco International Airport, killing the entire crew of three.

First flights
 American Champion Citabria
 Beriev Be-1 (first flight from water)

January
 January 5 – Shorts Belfast
 January 20 – Beechcraft King Air
 January 30 – Bölkow Bo 46

March
 March 3 – Sud-Aviation Super Caravelle
 March 7
 Hawker Siddeley Kestrel
 Helwan HA-300

April
 April 9 – de Havilland Canada DHC-5 Buffalo
 April 10 – EWR VJ 101C, the world's first supersonic V/STOL aircraft
 April 21 – HFB 320 Hansa Jet
 April 30 – Northrop F-5 Freedom Fighter with the United States Air Forces 4441st Combat Crew Training Squadron

May
 May 1 – BAC Type 221
 May 25 – Ryan XV-5

June
 June 26 – Curtiss-Wright X-19

July
 July 15 – Aviomilano F.250 I-RAIE, prototype of the SIAI Marchetti SF.260
 July 17 – Beagle B.206 Basset Series 1, civil version of the Beagle Basset

August
 August 27 – Beagle B.242
 August 29 – Piaggio PD.808

September
 September 4 – HAL HJT-16 Kiran
 September 21 –North American XB-70A Valkyrie
 September 24 – Mooney M22 Mustang
 September 27 – BAC TSR.2 XR219
 September 29 – LTV-Hiller-Ryan XC-142
 September 30 – Piper PA-31 Navajo

October
 Cessna YAT-37D, prototype of the Cessna A-37 Dragonfly
 October 2 – Piaggio P.166C
 October 14 – Sikorsky YCH-53
 October 19 – Agusta A.101 MM80358 FF
 October 24 – Alon A-2 Aircoupe
 October 30 – Bell Lunar Landing Research Vehicle

November
 November 1 – Agusta A.105
 November 7 – Robin DR.200
 November 18 – C-2 Greyhound
 November 25 – Convair Model 48 Charger

December
 December 8 – Turbay T-3
 December 21 – General Dynamics F-111 Aardvark
 December 22 – SR-71 Blackbird

Entered service
 American Champion Citabria
 Boeing Vertol UH-46A Sea Knight with the United States Navy
 Sukhoi Su-11 (NATO reporting name "Fishpot-C") with the Soviet Air Forces and Soviet Air Defense Forces
 Westland Wasp with the Royal Navy
 Mid-1964 – Lightning F.3, third production model of the English Electric Lightning, with No. 74 Squadron, Royal Air Force
 Late 1964 – Beechcraft King Air

February
 Dassault Mirage IV with Armée de l'Air
 February 1 – Boeing 727 with Eastern Air Lines

April
 April 29 – Vickers VC10 with BOAC

May
 May 13 – Beagle B.206 Basset Series 1, civil version of the Beagle Basset, with Rolls-Royce Limited

June
 June 1 – Convair CV-580 Super Convair with Frontier Airlines

Retirements
 Avro York by Skyways and Dan Air
 December 13 – Handley Page Hermes by Air Links, Ltd.

References

Aviation by year

1964 in aviation


Zavier Marquis Simpson, né le  à Lima dans l'Ohio, est un joueur américain de basket-ball évoluant au poste de meneur.

Biographie

Carrière universitaire
Il joue pendant quatre saisons avec les Wolverines du Michigan, entre 2016 et 2020. Lors de sa deuxième saison il dispute la finale universitaire face aux Wildcats de Villanova mais s'incline.

Carrière professionnelle

Thunder d'Oklahoma City (avril 2022)

Le 4 avril 2022, il signe un contrat de 10 jours en faveur du Thunder d'Oklahoma City.

Statistiques

Universitaires
Les statistiques de Zavier Simpson en matchs universitaires sont les suivantes :

|-
| align="left"| 2016-2017
| align="left"| Michigan
| 38 || 0 || 8,7 || 37,2 || 26,3 || 71,0 || 0,60 || 1,00 || 0,50 || 0,10 || 1,60
|-
| align="left"| 2017-2018
| align="left"| Michigan
| style="background:#cfecec;"| 41* || 29 || 26,5 || 46,7 || 28,6 || 51,6 || 3,20 || 3,70 || 1,30 || 0,00 || 7,30
|-
| align="left"| 2018-2019
| align="left"| Michigan
| 37 || 37 || 33,8 || 43,4 || 30,8 || 66,7 || 5,00 || 6,60 || 1,40 || 0,10 || 8,80
|-
| align="left"| 2019-2002
| align="left"| Michigan
| 30 || 30 || 33,7 || 47,6 || 36,0 || 57,4 || 4,50 || 7,90 || 1,00 || 0,10 || 12,90
|-bgcolor=#e9d9ff
| align="left" colspan="2"| Carrière
| 146 || 96 || 25,2 || 45,5 || 31,4 || 59,0 || 3,30 || 4,60 || 1,10 || 0,10 || 7,30

Notes et références

Liens externes

Joueur international américain de basket-ball
Naissance en février 1997
Naissance à Lima (Ohio)
Joueur de basket-ball des Wolverines du Michigan
Joueur du Thunder d'Oklahoma City
Joueur du Blue d'Oklahoma City
Joueur NBA non drafté
Joueur du Magic de Lakeland

Zavier Simpson


Elisabeth Augusta Lindenov (født 28. december 1623 på Kronborg, død 9. august 1677) var datter af Christian 4. og hans hustru til venstre hånd Kirsten Munk. Ligesom sin mor og søskende bar hun titlen komtesse af Slesvig-Holsten. Hun opfostredes i en del af sin barndom hos mormoderen, Ellen Marsvin. Hun blev gift med Hans Lindenov den 27. oktober 1639, og blev 4. juli 1649 mor til Sophie Amalie Lindenov.

Elisabeth Augusta er blevet beskrevet som en vulgær, konstant gældstynget spillefugl, som var i konflikt med sine søskende. Efter hendes mors død arvede hun Boller og Rosenvold, men på grund af økonomiske vanskeligheder solgte hun ejendommene. Efter ægtefællens død i 1659 blev hun tildelt til en månedlig pension på 100 rigsdaler af sin halvbror Frederik 3.

Under Svenskekrigene 1657-1660 gjorde hun modstand mod den svenske besættelsesmagt. Hun skildres af svenske officerer, der var udstationeret i egnen, som en "obstinat og trodsig kvinde", der ikke nærer frygt for nogen som helst, men med våben i hånd og fulgt af bevæbnede karle øver sit herredømme over omegnen, og vil være i stand til at berede svenskerne betydelige vanskeligheder. Hos hende var som gæst en ritmester Stygge Høeg, der fulgte grevinden på hendes farter, på trods af at han egentlig selv var svensker.

Literatur

 Rockstroh, K. C. Udviklingen af den nationale Hær i Danmark i det 17. og 18. Aarhundrede : Bind I Tiden 1614-1670. København 1909, s. 374

Referencer

Danskere i 1600-tallet
Elisabeth Augusta
Danske kongers uægte børn
Grevinder fra Danmark

Elisabeth Augusta Lindenov


Les élections législatives françaises de 2022 se déroulent à l'étranger les   et . Toutefois, en raison des décalages horaires, les deux tours ont lieu les samedis  et  dans les première et deuxième circonscriptions. Les Français résidant à l'étranger seront représentés pour la troisième fois à l'Assemblée nationale. Pour les Français établis hors de France, onze députés sont à élire dans le cadre de onze circonscriptions :  six députés pour les Français résidant en Europe, deux pour ceux résidant en Amérique et en Afrique et un pour ceux résidant en Asie ou en Océanie.

Contexte

Résultats de l'élection présidentielle de 2022 par circonscription

Système électoral
Les élections législatives ont lieu au scrutin uninominal majoritaire à deux tours dans des circonscriptions uninominales.

Est élu au premier tour le candidat qui réunit la majorité absolue des suffrages exprimés et un nombre de voix au moins égal au quart (25 %) des électeurs inscrits dans la circonscription. Si aucun des candidats ne satisfait ces conditions, un second tour est organisé entre les candidats ayant réuni un nombre de voix au moins égal à un huitième des inscrits (12,5 %) ; les deux candidats arrivés en tête du premier tour se maintiennent néanmoins par défaut si un seul ou aucun d'entre eux n'a atteint ce seuil. Au second tour, le candidat arrivé en tête est déclaré élu.

Le seuil de qualification basé sur un pourcentage du total des inscrits et non des suffrages exprimés rend plus difficile l'accès au second tour lorsque l'abstention est élevée. Le système permet en revanche l'accès au second tour de plus de deux candidats si plusieurs d'entre eux franchissent le seuil de 12,5 % des inscrits. Les candidats en lice au second tour peuvent ainsi être trois, un cas de figure appelé . Les second tours où s'affrontent quatre candidats, appelés  sont également possibles, mais beaucoup plus rares.

Partis et nuances
Les résultats des élections sont publiées en France par le ministère de l'Intérieur, qui classe les partis en leur attribuant des nuances politiques. Ces dernières sont décidées par les préfets, qui les attribuent indifféremment de l'étiquette politique déclarée par les candidats, qui peut être celle d'un parti ou une candidature sans étiquette.

En 2022, seuls les coalitions Ensemble (ENS) et Nouvelle Union populaire écologique et sociale (NUP), ainsi que le Parti radical de gauche (RDG), l'Union des démocrates et indépendants (UDI), Les Républicains (LR), le Rassemblement national (RN) et Reconquête (REC) se voient attribués en 2022 des nuances propres.

Tous les autres partis se voient attribués l'une ou l'autre des nuances suivantes : DXG (divers extrême gauche), DVG (divers gauche), ECO (écologiste), REG (régionaliste), DVC (divers centre), DVD (divers droite), DSV (droite souverainiste) et DXD (divers extrême droite). Des partis comme Debout la France ou Lutte ouvrière ne disposent ainsi pas de nuances propres, et leurs résultats nationaux ne sont pas publiés séparément par le ministère, car mélangés avec d'autres partis (respectivement dans les nuances DSV et DXG).

Campagne

Résultats

Élus

Résultats de l'ensemble des circonscriptions

Résultats par coalition

Résultats par nuance

Résultats par circonscription
Les candidats sont présentés par ordre décroissant des résultats au premier tour. En cas de victoire au second tour du candidat arrivé en deuxième place au premier, ses résultats sont indiqués en gras.

Première circonscription

Député sortant : Roland Lescure (La République en marche).

Deuxième circonscription

Députée sortante : Paula Forteza (sans étiquette), élue en 2017 sous l'étiquette LREM, qui ne se représente pas.

Le 20 janvier 2023, le Conseil constitutionnel a invalidé l'élection pour cause de défaillance dans le système de vote électronique. À la suite d'élections partielles en avril 2023, Éléonore Caroit est confirmée.

Troisième circonscription

Député sortant : Alexandre Holroyd (La République en marche).

Quatrième circonscription

Député sortant : Pieyre-Alexandre Anglade (La République en marche).

Cinquième circonscription

Député sortant : Stéphane Vojetta (sans étiquette), exclu de La République en marche pour dissidence, élu comme suppléant de Samantha Cazebonne, devenue sénatrice en 2021.

Sixième circonscription

Député sortant : Joachim Son-Forget (divers droite), élu en 2017 sous l'étiquette LREM avant de rejoindre le parti Reconquête en 2022, dont il s'éloigne après la défaite d'Éric Zemmour à la présidentielle.

Septième circonscription

Député sortant : Frédéric Petit (Mouvement démocrate).

Huitième circonscription

Député sortant : Meyer Habib (Union des démocrates et indépendants).

Le 3 février 2023, le Conseil constitutionnel a invalidé l'élection pour irrégularités. À la suite d'élections partielles en avril 2023, Meyer Habib est confirmé.

Neuvième circonscription

Député sortant : M'jid El Guerrab (Parti radical).

Le 20 janvier 2023, le Conseil constitutionnel a invalidé l'élection pour cause de défaillance dans le système de vote électronique. À la suite d'élections partielles en avril 2023, Karim Ben Cheïkh est confirmé.

Dixième circonscription

Députée sortante : Amal Amélia Lakrafi (La République en marche).

Onzième circonscription

Députée sortante : Anne Genetet (La République en marche).

Notes et références

Notes

Références

Articles connexes
 Circonscriptions législatives des Français établis hors de France
 Élections législatives françaises de 2022

Circonscriptions législatives des Français établis hors de France

Élections législatives de 2022 des représentants des Français établis hors de France


Domuzlar Körfezi Çıkarması, 1961 yılında ABD´nin desteğini arkasına alan sürgündeki Kübalıların, Fidel Castro rejimini yıkmak için gerçekleştirdikleri başarısız işgal girişimi. Adını, çıkarmanın yapıldığı körfez olan Playa Giron'dan almıştır.

Nedenleri

Kübalı devrimci Fidel Castro, ABD'nin desteklediği Batista diktatörlüğünü 1959'da devirdiği zaman, ülkedeki tüm kumarhane ve genelevleri kapattı, ekonomiyi millileştirdi. Bu, mafya ile United Fruit Company, ITT, Shell gibi birçok çokuluslu ve ABD şirketini çok kârlı bir birliktelikten yoksun bıraktı. ABD cephesinde ise, en iyi arkadaşı ve iş adamı Charles Rebozo ve diğerleri üzerinden mafyayla uzun zamandan beri bağlar kurmuş olan Başkan Yardımcısı Richard Nixon, CIA ile birlikte Castro'yu saf dışı bırakmak için gizli planlar yapmaya başladı. Bu planlardan başkan Eisenhower'ın da haberi bulunmaktaydı. Nixon'ın yerine John Fitzgerald Kennedy (JFK) başkan seçilince, hakkında ciddi endişe duyduğu Domuzlar Körfezi'nden Küba'yı işgal etme operasyonunu devraldı.

İşgal

İşgal öncesi durum

Küba silahlı kuvvetlerinin durumu
Küba hükûmetinin savaş planı tartışmaya açıktır. Küba devlet arşivlerinde Fidel Castro'nun stratejiyi belirlediğinden bahsedilir. Merkezde Santa Clara'daki ordu birliklerinin başında Binbaşı Juan Almeida vardı. Önceden Fidel Castro'nun özel muhafız birliğine komuta eden Orlando Rodriguez Puerta Matanzas'daki birliklerden sorumluydu. Efigenio Ameijeiras Devrimci Ulusal Polis teşkilatının başındaydı. Ramiro Valdes ise İçişleri Bakanıydı.

Küba silahlı kuvvetleri arasındaki Sovyet danışmanlar
Küba'da daha çok Doğu Bloku ülkelerinden gelen danışmanlar bulunmaktaydı. Bu danışmanlar özellikle II. Dünya Savaşı sırasında Sovyet Ordularında bulunmuş ve savaşmış kişilerdi. Bunlardan en tanınanları İspanya İç Savaşı'nda da savaşmış olan İspanyol komünist lider Francisco Ciutat de Miguel, Enrique Lister ve Alberto Bayo idi. Ayrıca iki Sovyet gizli servisi KGB albayı Vadim Koçergin ve Victor Simanov'un bu dönemde adada olduğu bilinmektedir.

Küba'daki direniş
Küba Devriminin 1959 yılı Ocak ayının başında başarı kazanmasından sonra özellikle Escambray Dağlarında karşı-devrimci silahlı gruplar bulunuyordu. Bu gruplara karşı verilen savaş 1965 yılına dek sürmüştür. Domuzlar Körfezi Çıkarması döneminde CIA bu grupları desteklese de işgal planının bir parçası değillerdi.

İşgal öncesi saldırılar

Havaalanlarına saldırı (15 Nisan)
15 Nisan 1961 günü sabah saatlerinde sekiz Douglas B-26B Invader bombardıman uçağı üç grup halinde havalanarak Havana ve Santiago de Cuba'daki havaalanlarına saldırdı. B-26 uçakları CIA tarafından özel olarak hazırlanmış ve Küba hükûmetine ait Küba Hava Kuvvetleri renklerine boyanmıştı. Uçaklar bombaların yanı sıra roket ve makinalı tüfeklerle donatılmıştır. Uçaklar Nikaragua'daki Puerto Cabezas üssünden havalandıktan sonra adaya saldıracaktır. Saldırı sonucu sınırlı sayıda yerdeki uçak hasar görecek, buna karşılık olarak yerden açılan uçaksavar ateşi uçaklara hasar verse de bunları düşüremeyecektir.

Saldırılardan hemen sonra Küba Dışişleri Bakanı Raul Roa Birleşmiş Milletlerde saldırıdan ötürü ABD'yi suçlayacaktır. Birleşmiş Milletlerdeki ABD temsilcisi Adlai Stevenson ABD silahlı kuvvetlerinin hiçbir şekilde böyle bir saldırıya karışmadıklarını iddia etse de saldırıyı gerçekleştiren uçakların Miami'deki askeri havaalanında çekilmiş fotoğraflarıyla yüzleştirilince geri adım atacaktır. Bu yüzleşmeden sonra ABD Başkanı Kennedy, doğrudan ABD müdahalesi anlamına gelecek olan ve CIA tarafından önceden planlanan diğer hava saldırılarını iptal etmek zorunda kalacaktır.

Savaş provası(16 Nisan)
16 Nisan günü Merardo Leon, Jose Leon ve 14 arkadaşı Las Villas eyaletindeki Las Deilicias'da silahlı ayaklanma başlatsalar da başarılı olamayacak ve sadece dördü kurtulacaktır. 17 Nisanda ise Castro'ya karşı kırdaki direnişin lideri Osvaldo Ramirez Aromas de Velazquez'de yakalanacak ve derhal idam edilecektir. CIA çıkarmayla uğraştığı sırada bu ayaklanma girişimlerinden haberdar değildir.

16 Nisan günü ise CIA destekli 2506.Tugay olarak adlandırılan çıkarma birlikleri yola çıkar. Nikaragua'dan yola çıkan filo beş adet 2400 ton ağırlığındaki ticari gemiden oluşur. Dört tanesi; Houston, Río Escondido, Caribe ve Atlántico 1400 asker ve mühimmat taşırken, beşinci gemi Lake Charles destek birlikleri ve malzemelerini taşımaktadır. Gemiler Liberya bandıralı olarak adaya yaklaşır. Gemiler gözle görülemeyecek uzaklıktan Birleşik Devletler destroyerleri USS Bache, USS Beale, USS Conway, USS Cony, USS Eaton, USS Murray, USS Waller tarafından korunmakta ve takip edilmektedir. Cayman Adalarında ise bir görev kuvveti oluşturulmuş ve USS Essex uçak gemisi hazır halde bekletilmiştir. Ayrıca burada USS Hank, USS John W. Weeks, USS Purdy, USS Wren destroyerleriyle USS Cobbler ve USS Threadfin denizaltıları da hazır beklemektedir.

İşgal

İşgal günü (17 Nisan)
17 Nisan günü gece yarısı iki CIA çıkarma gemisi Blagar ve Barbara J Küba'nın güney sahilindeki Domuzlar Körfezine (Bahia de Cochinos) girdi. Gemilerde CIA operasyon subaylarının yanı sıra balıkadam ekipleri ve bomba uzmanları bulunmaktaydı. Bu gemileri dört ticari yük gemisi (Houston, Río Escondido, Caribe, Atlántico) izliyordu. Gemilerde kendilerine 2506.Tugay diyen toplam 1300 silahlı Kübalı sürgün asker bulunmaktaydı. Gemilerde ve çıkarma gemilerinde çok sayıda mühimmatın yanı sıra tanklar da bulunmaktaydı. Saat 01:00 sularında operasyonun komuta merkezini oluşturan Blagar gemisi sahile çıkış operasyonunu başlatır. Önce balıkadamlar botlarla olmak üzere diğer askerler küçük çıkarma gemileriyle kumsala çıkmaya başlarlar. Çıkarma işlemi motor aksaklıkları ve görülmeyen mercan kayalıklarının engel olması sebebiyle başarıyla yürütülemez. Sahilde devriye gezen yaklaşık 50 sayıdaki Kübalı milis radyoyla Küba Silahlı Kuvvetlerine haber vererek alarm verilmesini sağlayacaklardır. Sahile ilk çıkan düzenli birlikler karşısında ilk olarak bu milisler çatışmaya başlar milislerin direnişi 2 saatten fazla sürer daha fazla direnemeyen milisler güvenli bölgeye çekilir.

Sabah 06.30' gelindiğinde Küba Hava Kuvvetlerine bağlı Sea Fury, B-26 ve T-33 jetleri hala Kübalı sürgün askerleri indirmekte olan çıkarma gemilerine saldırıya başlar. Saat 06.50'ye gelindiğinde Larga Plajının 8 km güneyinde Houston gemisi hava saldırısından ötürü ağır hasar alacak ve gemi kaptanı Luis Morse gemiyi bilinçli bir şekilde karaya oturtur. Gemiden 270 asker karaya çıkmış olsa da 180 asker ya boğulmuş ya da karaya çıkamamıştır. Saat 07.00'de ise Kübalı sürgünlere ait iki adet B-26 uçağı Küba sahil güvenlik gemisi El Baire'''yi Pines Adası  yakınlarında batırır. Bu uçaklar daha sonra sahile gelen Küba Silahlı Kuvvetlerine bağlı piyade askerlerine saldırmak ve çıkarma yapan gemilere hava desteği sağlamak üzere Domuzlar Körfezi'ne doğru uçarlar. Saat 07.30'da ise Kübalı sürgünlere ait beş adet C-46 ve bir adet C-54 nakliye uçağı sayesinde 177 paraşütçü Kübalı sürgün askeri çıkarma bölgesinin üzerinde paraşütle atlayarak operasyona dahil olur. Paraşütle atılan ağır ekipman ve silahların bir kısmı bataklığa düştüğü için bu birlik esas amacı olan çıkarma bölgesine gelen anayolu kapatma görevini başaramayacaktır. Ancak buna rağmen çıkarma bölgesine gelen yollarda önemli mevziler iki gün boyunca bu birlikler ve destek birliklerince tutulacaktır.
Saat 09:00 sıralarından diğer bölgelerden gelmekte olan Küba askeri birlikleri ve milisler Covadonga ve Yaguaramas'a ulaştı. Gün boyunca bölgeye tank ve zırhlı birlikler de kamyonlar ve tırlarla sevk edildi. 09:30 sularında ise Sea Fury ile T-33 hava saldırısına maruz kalan Rio Escondido güverteye isabet eden füzelerden dolayı havaya uçacak ve batacaktır.

Havada savaş uçaklarının savaşı sürerken öğlene doğru Matanzas Harp Okulu öğrencilerinden oluşan birlikler Palpite'yi yeniden ele geçirecek ve Larga sahiline doğru ilerlemeye başlayacaktır. Ancak bu birliklere özellikle sürgün birliklerine ait B-26 bombardıman uçakları büyük zayiat verdirecektir. Hava kararırken diğer Küba birlikleri de Covadonga'dan güneye, San Blas'a doğru ve Cienfuegos'da Giron'a doğru ilerlemektedir. Ancak bu birlikler ağır silahlar ve zırhlı birlik desteğinden yoksundur. Gün boyunca sürgün birliklerine ait üç adet B-26 bombardıman uçağı Küba Hava Kuvvetlerine bağlı T-33 savaş uçaklarınca düşürülmüştür. Savaş pilotlarından bir tanesi bölgedeki ABD savaş gemisi USS Murray tarafından kurtarılacak, iki tanesi ise Nikaragua topraklarına zorunlu iniş yapacaktır. Akşama doğru saat 16:00'da Fidel Castro bölgeye bizzat gelerek cephe komutanı olarak atanan Jose Ramon Fernandez'e katılır. Gece saat 21:00'de San Antonio de Los Baños Havaalanına üç adet B-26 tarafından yapılan saldırı başarısız olur. Yoğun uçaksavar ateşi ve kötü hava bu görevin başarısızlıkla sonuçlanmasına yol açar.

 Çıkarma günü +1 (18 Nisan)
Sabah 10:30 sularında zırhlı birliklerin desteğiyle ilerleyen Kübalı asker ve milisler Larga sahilini ele geçirdi. Sürgün kuvvetleri Giron tarafında doğru çekildi. Gün içinde sürgün kuvvetleri Covadonga ve Yaguaramas yolları üzerinden San Blas'a çekildiler. Bu süre zarfında Castro ve Fernandez cepheyi oraya kaydırmışlardı. Akşam 17:00 sıralarında sürgünlere ait altı B-26 bombardıman uçağı bölgeye destek getiren konvoya saldırdı ve ağır zayiat verdirdi. Saldırıyı gerçekleştiren altı pilottan ikisi CIA görevlisidir. Cepheye asker ve zırhlı birlikleri taşıyan konvoy daha sonra yeniden yola devam edecek ve Punta Perdiz'e ulaşacaktır.

 Çıkarma günü +2 (19 Nisan)
Sürgünlerin gerçekleştireceği son hava saldırısı beş B-26 bombardıman uçağı tarafından icra edildi. Uçaklardan dördü CIA personelince kullanılıyordu. Küba Hava Kuvvetlerine bağlı bir Sea Fury ve iki T-33 uçağı bombardıman uçaklarından iki tanesini düşürecektir. Düşen uçaklarda dört CIA görevlisi hayatını kaybedecektir. Diğer yandan çıkarma birliklerine mühimmat sağlamak üzere yola çıkan C-46 uçaklarından bir tanesi sürgünler tarafından işgal edilen Giron havaalanına inerek hem silah ve mühimmat ikmali yapar hem de daha önceden uçağı düşürülen bir sürgün pilotu alarak geri döner. Virginia Jet Filosu'na bağlı Douglas A-4 Skyhawk jetleri ise ABD bayrakları ve işaretleri sökülmüş bir şekilde muharebe bölgesinin üzerinden geçerek hem sürgünlere moral destek sağlıyor hem de Kübalılara gözdağı vermeye çalışıyordu. Bu jetler doğrudan savaşa dahil olmamışlardır. Hava desteği olmayan ve mühimmatı hızla tükenen 2506. Tugay birlikleri kendilerine doğru hızla yaklaşan Küba topçusu, zırhlı birlikleri ve kara ordusu karşısında ilk çıkarma bölgesine doğru çekilirler. Gecenin karanlığından yararlanarak yenilmekte olan sürgünleri alabilmek için körfeze giren USS Santiago ve USS Murray savaş gemileri ise karadan açılan tank ateşi karşısında geri çekilmek zorunda kalırlar.

 Çıkarma günü +3 (20 Nisan)
19 Nisan-22 Nisan arasında Douglas A-4 Skyhawk jetleri savaşla ilgili istihbarat toplamak üzere sayısız uçuş gerçekleştirecektir. Cayman Adalarında konuşlu USS Shangri-La uçak gemisine bağlı uçaklar da sayısız keşif uçuşu yapacaktır. 21 Nisan günü ise artık kesin yenilgiye uğramış olan sürgün birliklerinin kılıç artıklarını aramak üzere körfez ve civarını tarayan USS Conway, USS Cony savaş gemileri ve USS Threadfin denizaltısı 30 civarında sürgünü kurtarırlar.

 Savaş esirleri
Savaşın ilk günlerinde ele geçen 18 Nisan 1961'de 7 Kübalı sürgün savaşçı ve iki CIA görevlisi (Angus McNair ve Howard Andersen) Pinar del Rio'da infaz edilecektir.

Kübalı sürgün savaşçılarının 1204 tanesi ele geçecektir. Savaş esirleri Havana'ya getirilir. Esirlerin iadesine yönelik görüşmeler verimsiz kalacaktır. 8 Eylül 1961'de 14 savaş esiri Domuzlar Körfezi Çıkarmasından önce Küba'ya gizli şekilde girmek ve adam öldürmek suçlarıyla suçlanırlar. 5 tanesi idam cezasına çarptırılacak, 9 tanesi de 30 yıl hapse mahkûm edilecekti. 29 Mart 1962'de ise 1179 savaş esiri vatan hainliğinden mahkemeye sevk edilir. 7 Nisan 1962'de tümü suçlu bulunup 30 yıla mahkûm edilir. 14 Nisan 1962'de yaralı ve hasta olan 60 tanesi serbest bırakılacak ve ABD'ye gitmelerine izin verilecektir. 21 Aralık 1962 tarihinde ise Küba Başbakanı Fidel Castro ile Amerikalı avukat James B. Donovan arasında esirlere dair bir anlaşma imzalanır. 1113 savaş esiri, özel kuruluşlar tarafından toplanan 53 milyon dolar değerinde gıda ve ilaç karşılığında salıverilecektir. 24 Aralık 1962 günü bazı mahkûmlar Miami'ye uçacak, diğerleri de Africa Pilot isimli gemiyle ayrılır, ayrıca sürgünlerin ailelerinden ayrılmak isteyen 1000 kadar Kübalı da ABD'ye gidecektir. 29 Aralık 1962 günü ABD Başkanı John Kennedy 2506.Tugay gazilerini Miami Florida'da yapılan Orange Bowl amerikan futbol kupa maçından önce yapılan kutlamalarda resmen karşılayacaktır.http://www.jfklibrary.org/Historical+Resources/JFK+in+History/JFK+and+the+Bay+of+Pigs.htm  JFK Library Burada yaptığı konuşmada Kennedy, Castro'nun "ülkeyi yönettiğini ancak halkını yönetemediğini" iddia ederek, 2506. Tugayın sancağının Kübalı sürgünlere "özgür" Havana'da geri verileceğini bildirmiştir.

 Sonuç

Domuzlar Körfezi olayından sonra da ABD ile Küba arasında ilan edilmemiş savaş hali sürecektir. 1961 yılında ABD Mongoose (Firavunfaresi) Operasyonu adlı harekâtı başlatarak adayı işgal planlarını hayata geçirmeye çalışacak, bunun üzerine Küba Sovyetler Birliğinden işgale karşı savunmak amacıyla füze savunması isteyince Küba Füze Krizi patlak verecektir. Ayrıca CIA, Fidel Castro'yu öldürmek için çok sayıda girişimde bulunacaktır.

 Siyasi sonuçlar
Başarısız çıkarma girişimi Kennedy yönetimini küçük düşürecek, Castro yönetimini ise ABD'nin ilerideki müdahale girişimlerine karşı tedbirli olmaya itecektir. CIA yönetimindeki Allen Dulles ve ekibi görevden alınmıştır. ABD yönetimini darbeyle olan bağları uzun süre gizli tutulacaktır. 1961 Ağustosunda OAS örgütünün Uruguay'daki toplantısına katılan dönemin Küba Ekonomi Bakanı Ernesto Che Guevara Beyaz Saray'da görev yapan genç sekreter Richard Goodwin aracılığıyla Kennedy'e bir not gönderir: "Domuzlar Körfezi için teşekkürler. Çıkarmadan önce devrim zayıftı. Şimdi her zamankinden daha güçlü."

 İşgalin mirası
Çıkarma ile ilgili yapılan değerlendirmelerde Domuzlar Körfezinden sonra Castro'nun daha popüler olduğu ve adada uyguladığı ekonomik siyasete olan desteğin arttığı belirtilir. Castro, ilk B-26 bombardımanlarından sonra Küba Devriminin Marksist-Leninist olduğunu açıklayacaktır. Çıkarma girişiminden sonra Küba Sovyetler Birliği ile yakınlaşacak ve bir buçuk yıl sonra Küba Füze Krizi yaşanacaktır. Castro iktidara geldiğinden sonra hep teorik düzeyde olan ABD işgal tehdidinin gerçekleşebildiğini gördüğünden dolayı ülke güvenliğini sağlamak için füzelerin adada konuşlanmasına müsaade edecektir. Küba'da hala halkın olası bir işgale hazırlıklı olması için "Ulusal Savunma Günü" kapsamında tatbikatlar yapılmaktadır.

Zaferin anısına Domuzlar Körfezi Nişanı verilmeye başlanmıştır. İlk nişan uzaya çıkan ilk insan olan Sovyet kozmonot Yuri Gagarin'e verilmiştir.

Domuzlar Körfezinde mağlup olan sürgün Kübalılar ise CIA ve ABD Ordusuna bağlı kalacaklardır. Vietnam Savaşında görev yapan 6 albay, 19 yarbay bu askerlerdendir, ayrıca çoğu ABD'de kirli işlere bulaşacaktır. Watergate Skandalına adı karışanlar arasında eski 2506.Tugay üyeleri de bulunmaktadır.

 Popüler kültüre etkileri

Domuzlar Körfezi Çıkarması Hollywood yapımı 2006 tarihli Kirli Sırlar filmine konu olmuştur. Popüler video oyunu Call of Duty: Black Ops'da da bu konu işlenmiştir. 2003 yapımı 100 Yılın İtirafları adlı belgeselde işlenmektedir. Ayrıca Oliver Stone'un yönetmenliğini yaptığı JFK filminde de konuya birçok gönderme vardır.

 Günümüzde Playa Giron
Çıkarma sırasında küçük bir köy olan Giron bugün oldukça gelişmiştir. Şu sıralarda bölgede oturanlardan çok azı çıkarma zamanındandır. Giron'un etrafındaki anayollarda o dönemde hayatını kaybedenlere ait anıtlara rastlamak mümkündür. Çıkarma sonrasında sürgün Kübalıların teslim olmalarını gösteren çok sayıda büyük sokak resmi bulunmaktadır. Giron'un girişinde ise Fidel Castro'nun Domuzlar Körfezi ile ilgil söylediği ünlü sözü olan "Yanki emperyalizminin ilk yenilgisi''" yazılıdır. Ayrıca çıkarmanın yapıldığı yerde küçük bir müzede çıkarma anına ait resim, fotoğraf, haritalar savaşta hayatını kaybedenlerin fotoğrafları sergilenmektedir. Müzenin bahçesinde ise savaşta kullanılan uçak ve ekipman sergilenmektedir. Küba'nın çeşitli yerlerinde de ABD tarafından finanse edilen paralı askerlerin yenildiği afişler sıklıkla görülebilir.

Kaynakça

İlgili Filmler
 'Thirteen Days', (2000) Başlangıç  F-8 Crusader'in keşif uçuşu

Ayrıca bakınız
 Küba İstihbarat Teşkilatı
 Timur Gaydar

Soğuk Savaş
Antikomünizm
John F. Kennedy
Küba Devrimi
Küba'nın muharebeleri
1961'de Amerika Birleşik Devletleri
1961'de çatışmalar

Domuzlar Körfezi Çıkarması


Verbo América es un mural creado por el pintor chileno Roberto Matta en 1996. La obra fue donada por el artista a su país natal con el objetivo de que fuera apreciada por el mayor número de compatriotas posible. Se ubica en la estación Quinta Normal del Metro de Santiago.

Historia
En 1994, mientras Ricardo Lagos —quien entonces era ministro de Educación— estaba en París, Roberto Matta le ofreció donar una de sus obras a Chile, con la condición que estuviera ubicada en un espacio público. Dos años más tarde, el pintor se contactó con Lagos, entonces  ministro de Obras Públicas, y le dijo que se encontraba trabajando en la obra que le había mencionado. El trabajo consistía en un mural de más de cinco toneladas, el cual fue hecho con técnica mixta sobre cerámica. Estaba compuesto por 55 placas, las cuales una vez unidas alcanzaban 10,56 metros de ancho y 4,45 de alto. La obra forma parte de una colección que el artista hizo basado en el continente americano.

El mural llegó a Santiago en 1996, y fue instalado en la Plaza de la Constitución, con motivo de la VI Cumbre Iberoamericana de Jefes de Estado y de Gobierno. Posteriormente fue trasladado al frontis del Museo Nacional de Bellas Artes. En 1997, la obra fue instalada en el Aeropuerto de Santiago, donde permaneció hasta el año 2003. La exposición del mural a la intemperie provocó daños en la obra, la cual fue sometida a un proceso de restauración. Tras esto, el Ministerio de Obras Públicas escogió la estación Quinta Normal del Metro de Santiago como el siguiente destino del mural. La instalación de la obra comenzó en febrero de 2008, y se llevó a cabo durante las noches, para no obstaculizar el funcionamiento del servicio de transporte. La instalación finalizó en marzo de aquel año.

Referencias

Alfarería y cerámica de Chile
Parque Quinta Normal
Azulejos
Murales y frescos
Cuadros de 1996
Obras de arte en el Metro de Santiago

Verbo América


An Polystachya adansoniae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Polystachya adansoniae in nahilalakip ha genus nga Polystachya, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. a. adansoniae
 P. a. elongata

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Polystachya

Polystachya adansoniae


Nordpolsmissionen (Praefectura Apostolica Poli Arctici) var et katolsk apostolisk præfektur, der blev oprettet i 1855 for at drive missionsarbejde nord for polarcirkelen, men enkelte sydligere beliggende nordatlantiske øer og kystområder blev også inkluderet i præfekturet.

 Norge og Sverige nord for polarcirkelen
 Island
 Grønland
 Færøerne
 Det arktiske Nordamerika fra Baffinbugten til Melvillebugten
 Shetland
 Orkney
 Caithness i det nordligste Skotland

Oprettelsen blev foretaget 8. december 1855 af Den hellige kongregation for troens udbredelse i et dekret undertegnet af præfekt Giacomo Filippo Fransoni. Nordpolsmissionen havde 1856-65 hovedkvarter på Altagård i Alta.

Den første leder af missionen var Paul Marie Etienne de Djunkovskij

I 1869 blev missionen opløst af pave Pius IX, fordi man i Vatikanet indså, at det var mere hensigtsmæssigt at organisere den katolske kirke i Norge og Sverige på national basis. Enkelte menigheder, der oprettedes gennem Nordpolmissionen, eksisterer fortsat, som f.eks. St. Mikael i Hammerfest.

Eksterne henvisninger

 Oprettelsesdekretet i norsk oversættelse
 Apostolisk brev Ecclesiae universae, hvor missionen opløses, i norsk oversættelse
 Artikkel i anledning 150-årsjubileet

Romerskkatolske kirke
Kirkehistorie
Religion på Færøerne
Religion i Norge
Religion i Sverige

Nordpolsmissionen


La higiene de manos o simplemente lavado de manos es el acto de lavarse las manos con agua y jabón con la intención de eliminar restos, suciedad, grasa, microorganismos u otras sustancias dañinas o no deseadas. El secado de manos es parte de la higiene de manos, ya que las manos húmedas se recontaminan con facilidad. Si no hay jabón o agua disponibles, se puede usar un gel hidroalcohólico que tenga al menos un 60% (v/v) de alcohol, a menos que las manos estén extremadamente sucias o grasientas. La higiene de manos es fundamental para evitar la propagación de enfermedades infecciosas.

Historia

Se atribuye el descubrimiento de la efectividad de la higiene de manos al médico húngaro Ignaz Semmelweis, quien en 1846 implantó un sistema de lavado de manos en el Hospital General de Viena para prevenir la infección cruzada; sus hallazgos conllevaron un descenso de la mortalidad por fiebre puerperal. Años más tarde, la enfermera británica Florence Nightingale fue pionera de la higiene médica obligatoria en el hospital de campaña donde trabajaba, en plena guerra de Crimea.

La instalación de agua corriente, saneamientos y alcantarillado han sido vitales para impulsar la higiene de manos en el hogar. Antes de la extensión en las viviendas del grifo o llave, esta actividad se realizaba en otros muebles móviles como piletas, cántaros o jofainas con aliviadero, donde se vertía agua con una jarra.

A pesar de estos sistemas, hay países en vías de desarrollo o en subdesarrollo donde el suministro de agua corriente no está suficientemente extendido. Según Unicef, cada año más de  niños menores de cinco años fallecen por enfermedades diarreicas o infecciosas ligadas a la falta de saneamiento, y muchas de esas muertes podrían haberse evitado mediante una higiene de manos correcta. Para concienciar a la población, la agencia de la ONU promueve desde 2009 el «Día mundial del lavado de manos».
Dormir
En 2020, durante la pandemia por coronavirus, la Organización Mundial de la Salud recomendó el lavado de manos como una de las formas de prevenir la infección. Incluso resulta mucho más eficaz en el caso de la población no infectada que el uso de guantes.

Conceptos
Lavarse las manos con agua y jabón es una medida de higiene personal que previene la propagación de numerosas enfermedades, tanto las que se transmiten por vía fecal-oral como las infecciosas, que pueden pasarse si alguien con las manos sucias se toca cavidades como los ojos, la nariz o la boca. Los cinco momentos clave para lavarse las manos con jabón son: después de defecar; después de limpiar el trasero de un bebé; antes de alimentar a un niño; antes y después de preparar alimentos, y antes y después de comer. No menos importante también es lavarse las manos al llegar a casa.

Si no se dispone de agua y jabón, puede usarse un gel desinfectante de manos que contenga al menos un 60% de alcohol. No obstante, los desinfectantes domésticos no tienen la misma eficacia en determinadas situaciones.

La higiene médica de manos se refiere a las prácticas de aseo relacionadas con procedimientos sanitarios. En este caso, el objetivo principal es proteger a los pacientes de agentes patógenos y productos químicos que puedan causar daños, previniendo enfermedades e infecciones relacionadas con la atención sanitaria.

Higiene personal

Según Unicef, la higiene de manos con agua y jabón presenta los siguientes beneficios:

 Minimiza la expansión de enfermedades transmitidas por microorganismos.
 Previene la expansión de enfermedades transmitidas por vía fecal-oral.
 Reduce la tasa de infecciones respiratorias agudas.
 Disminuye la tasa de mortalidad infantil en los partos a domicilio.

A lo largo del , las distintas agencias de la Organización de Naciones Unidas han hecho campañas de concienciación sobre lavarse correctamente las manos con agua y jabón, especialmente en países en vías de desarrollo y entre los menores de edad. Las enfermedades infecciosas y diarreicas causan la muerte de 3,5 millones de niños cada año, según datos de Unicef.

El lavado de manos está integrado en los programas sanitarios estratégicos para la adopción de comportamientos saludables entre la población, y que inciden en tres puntos básicos: suministro de agua potable, saneamiento ambiental e higiene general.

Es especialmente importante en cinco situaciones: después de defecar; después de limpiar el trasero de un bebé (como el cambio de pañales); antes de alimentar a un menor de edad; antes y después de preparar alimentos, y antes y después de comer. También se recomienda al tratar una cortadura o herida, después de toser o estornudar, después de tratar con animales, o después de tocar la basura.

De igual modo, el lavado de manos debe aplicarse en su justa medida, pues de forma compulsiva puede conllevar daños dermatológicos que dejen la piel más desprotegida.

Cómo lavarse las manos correctamente

El Centro para la Prevención de Enfermedades, vinculado al Departamento de Salud de los Estados Unidos, ha elaborado una guía sobre el lavado de manos:

 Humedecerse las manos con agua corriente, cerrar el grifo y enjabonar las manos. La cantidad de jabón debe ser suficiente para cubrir todas las superficies de ambas manos.
 Frotarse las manos con el jabón hasta que haga espuma, incluyendo las palmas y el dorso de las manos, entre los dedos y debajo de las uñas.
 Restregar las manos con el jabón durante al menos veinte segundos. La fricción ayuda a eliminar los gérmenes de la piel.
 Enjuagar bien con agua corriente limpia, sin que queden restos del jabón.
 Secar ambas manos con una toalla limpia. Las manos húmedas facilitan la circulación de gérmenes.

Al lavarse las manos conviene repasar los pulgares, la muñeca, las zonas entre los dedos y por debajo de las uñas. Del mismo modo, las uñas artificiales y el esmalte pueden contener microorganismos.

Sustancias utilizadas
La recomendación básica para lavarse las manos es utilizar agua y jabón. Por si sola el agua no elimina la suciedad ni los gérmenes de la piel; la erradicación de los microorganismos se ve reforzada con la adición de jabones por su solubilidad y, de hecho, es más efectivo lavárselas solo con un jabón que hacerlo solo con agua. Respecto al jabón, puede usarse tanto jabón convencional como antibacterial.

En caso de no disponer de ambos, se puede emplear un gel desinfectante para manos, por lo general de base hidroalcólica, cuyo principio activo sea el alcohol isopropílico, etílico o propílico. Los desinfectantes antisépticos, con al menos un 60% de alcohol, son eficaces para eliminar gérmenes de las manos, pero no son apropiados cuando las manos estén visiblemente sucias o grasientas. Para utilizarlo hay que aplicar el gel en la palma de una mano según la prescripción, frotarse las manos y frotarse el gel sobre toda la superficie hasta que estén secas. El gel desinfectante puede causar piel seca, salvo que se añadan emolientes a la fórmula.

En algunas comunidades subdesarrolladas sin agua corriente se ha utilizado ceniza o tierra como alternativa. Aunque la Organización Mundial de la Salud recomendó ambas opciones solamente en caso de no tener jabón, se desaconseja su uso porque su eficacia no está suficientemente probada y porque ambas sustancias podrían estar contaminadas. Al igual que el jabón, la ceniza también es un agente desinfectante porque forma una solución alcalina en contacto con el agua.

Higiene médica
La higiene en procedimientos médicos es una práctica obligatoria y fomentada por la Organización Mundial de la Salud (OMS). Se realiza mediante la frotación vigorosa de las manos previamente enjabonadas, seguida de un aclarado con agua. Se pretende eliminar cualquier suciedad, flora transitoria —aquella que contamina la piel accidentalmente— y residente, y otros materiales que puedan contaminar al paciente, al instrumental y al equipo sanitario.

La OMS establece momentos críticos en los que el médico debe lavarse las manos:

 Antes de tocar al paciente.
 Antes de realizar una tarea limpia o aséptica.
 Después del riesgo de exposición a líquidos corporales.
 Después de tocar al paciente.
 Después del contacto con el entorno del paciente.

Es recomendable que los profesionales mantengan las uñas cortas y limpias, para evitar la rotura de guantes. Además, no deben usar anillos, relojes y pulseras durante su trabajo, porque pueden ser un reservorio de microorganismos.

Higiene rutinaria

Utilizando jabón líquido con dosificador y una toalla de papel desechable, el médico deberá:

 Humedecerse las manos con agua corriente y enjabonar las manos con dosificador. La cantidad de jabón debe ser suficiente para cubrir todas las superficies de ambas manos.
 Frotarse las manos con el jabón palma con palma, sobre dorsos, espacios interdigitales y muñecas.
 Enjuagar bien con agua corriente limpia, sin que queden restos del jabón.
 Secar ambas manos con una toalla de papel limpia.
Cerrar el grifo con la toalla de papel o con el sistema de cierre instalado, sin que las manos lo toquen.

El personal deberá hacerlo antes y después del contacto con cada paciente, entre dos procedimientos del mismo paciente si hay sospecha de contaminación, después de exposición a líquidos corporales, y después de quitarse los guantes.

Higiene especial o antiséptica
A diferencia del jabón convencional, en este caso se utiliza un jabón líquido con antiséptico, generalmente iodopovidona o clorhexidina, por su mayor eficacia para eliminar microorganismos. El procedimiento es el mismo que en la higiene rutinaria.

Debe realizarse antes de procedimientos invasivos (catéter, sonda vesical); antes de contactar con pacientes inmunocomprometidos si hay riesgo de transmisión; y antes y después del contacto con pacientes que estén infectados por microorganismos epidemiológicamente importantes.

Higiene quirúrgica

En la preparación de una intervención quirúrgica se lavan las manos, muñecas y antebrazos con el propósito de eliminar al máximo tanto la flora transitoria como la residente. Se practica antes de una técnica invasiva que requiera un alto grado de asepsia quirúrgica. Del mismo modo, es necesario instalar lavabos con cierre automático (sistema de codo o pedal).

En este caso se utilizará jabón líquido con antiséptico en dispensador desechable; cepillo de uñas desechable con solución antiséptica; y toallas o compresas estériles. Durante todo el proceso hay que mantener las manos por encima de los codos. Procedimiento:
 Abrir el grifo de agua corriente.
 Aplicar jabón antiséptico.
 Frotar ambas manos y muñecas para eliminar la suciedad, así como frotar las uñas con un cepillo desechable.
 Enjuagar con abundante agua.
 Aplicar nuevamente jabón antiséptico en manos, muñecas y antebrazos, friccionando al menos durante dos minutos.
 Aclarar con agua abundante.
 Secar por aplicación, sin frotar, con las toallas o compresas estériles. Se empieza por los dedos y se va bajando hasta los codos.
 Desechar las compresas.

Referencias

Bibliografía
 Revista del Hospital Materno Infantil Ramón Sarda. ISSN 1514-9838. vol. 24, número. 4 2005. pp. 158-163. Hospital Materno Infantil Ramón Sarda Buenos Aires, Argentina.

Enlaces externos
«Cómo lavarse las manos» en el sitio web de Centros para el Control y Prevención de Enfermedades
«Material y documentos sobre la higiene de manos» en el sitio web de la Organización Mundial de la Salud

Higiene personal
Saneamiento
Higiene de manos

Higiene de manos


Sarıhuğlar, Adana ilinin Seyhan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Daha önceleri Küçükdikili köyüne bağlı bir mahalle iken, 16 Ağustos 1957'de köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.

Coğrafya
Adana il merkezine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Seyhan'ın mahalleleri

Sarıhuğlar, Seyhan


Afrobarômetro  ou Afrobarómetro  (em inglês: Afrobarometer) é uma organização não-governamental fundada em 1999 responsável pela realização de pesquisas e armazenamento de dados estatísticos de mais de 35 países da África, referente a visão dos africanos sobre a democracia, governança, condições econômicas, entre outras questões. É a principal fonte pública de dados do continente africano e é utilizada mundialmente.

História
No ano de 1999, Robert Mattes e Michael Bratton, respectivamente, do Instituto para a Democracia na África do Sul (IDASA) e da Universidade de Michigan, fundaram a Afrobarômetro através das pesquisas que fizeram de diversas partes da África. Os diretores da Latinobarômetro e da Eurobarômetro deram assessoria a Mattes e Bratton na Cidade do Cabo. Depois da primeira rodada de pesquisa, o Centro de Gana para o Desenvolvimento Democrático (CDD) chefiado por Emmanuel Gyimah-Boadi entrou no projeto.

As três primeiras rodadas de pesquisas foram dirigidas por Bratton, com base nos Estados Unidos e na Cidade do Cabo. A partir da quarta rodada, as pesquisas são dirigidas por Gyimah-Boadi e baseadas na CDD, em Gana.

Pesquisa
A cada dois ou três anos, as organizações parceiras realizam pesquisas presenciais, na língua do entrevistado. Antes de cada rodada de entrevistas, as organizações parceiras fazem treinamento com os entrevistadores, garantindo que possuam as habilidades e qualificações certas para a tarefa.

Em cada país, entrevistam 1.200 ou 2.400 pessoas, acima de 17 anos de idade, aleatoriamente. São excluídos estudantes em dormitórios, pacientes em hospitais e pessoas em presídios ou asilos. A margem de erro para pesquisa com 1.200 pessoas é de 2,8% para mais e para menos, e para pesquisas com 2.400 pessoas é de 2,0% para mais e para menos.

Rodadas de pesquisa

Ligações externas

 Site oficial Afrobarômetro

Pesquisas
África
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)

Afrobarômetro


Szolnok, grad i upravno središte Jaziško-velikokumanske-szolnočke županije. Leži na utoku rijeke Zagyve u Tisu u samom središtu Velike mađarske nizine. Broji oko 70.000 žitelja te je jedanaesti najnaseljeniji mađarski grad.

Važno je prometno čvorište, čiji je simbol znameniti most preko Tise izgrađen nakon Drugog svjetskog rata. Značajan tranzitni robni promet ostvaruje se cestovnim i željezničkim putem. U gradu i okolici razvijena je drvna, tekstilna i kemijska industrija uz tvornicu papira i celuloze. Zahvaljujući termalnim izvorima na kojima su izgrađena lječilišta i kupališta u gradu je razvijen i zdravstveni turizam.

Prvi puta se spominje 1075. pod imenom Zounok. Na području Szolnoka pronađeni su brojni prapovijesni ostaci koji svjedoče o njegovoj ranoj naseljenosti. Tijekom većeg dijela mađarske povijesti, izuzev razdoblja otomanskih osvajanja početkom novog vijeka, Szolnok je bio dio mađarske države. Grad je doživio teška saveznička razaranja u Drugom svjetskom ratu, od kojih se oporavljao desetljećima.

Uz most preko Tise i Muzej piva, grad je poznat i po neoklasicističkoj zgradi gradske vijećnice i zrakoplovnom muzeju. Uz drugoligašku nogometnu i prvoligašku košarkašku momčad, grad je najpoznatiji po svojoj vaterpolskoj momčadi, najboljoj u Mađarskoj, osvajaču Lige prvaka i Europskog superkupa u istoj godini.

U Szolnokiju su između ostalog prebivali i višestruki mađarski premijer Viktor Orban, hrvatski pjesnik Martin Nedić, astronaut Bertalan Farkaš i matematičar Gábor Szegő. Preko 98% stanovništva čine Mađari, a u gradu je prisutna značajnija romska i njemačka manjina.

Izvori

Gradovi u Mađarskoj

Szolnok


A Copa do Mundo de Futebol Feminino Sub-17 de 2022 foi a sétima edição do campeonato bianual de seleções nacionais de base organizado pela Federação Internacional de Futebol (FIFA), para jogadoras com até dezessete anos de idade. O torneio foi sediado na Índia entre 11 e 30 de outubro de 2022, após a edição de 2020 ter sido adiada e posteriormente cancelada em razão da pandemia de COVID-19.

A Espanha era a atual campeã, tendo conquistado seu primeiro título em 2018, e conseguiu defender o título ao superar a Colômbia na final por 1–0.

Candidatura
Em 25 de julho de 2018, a FIFA anunciou que o processo de licitação havia começado para as Copas do Mundo Femininas Sub-20 e Sub-17 de 2020. Uma associação membro foi capaz de concorrer a ambos os torneios, com a ressalva de que dois anfitriões diferentes seriam nomeados. As seguintes associações declararam interesse em sediar o evento até o prazo de 12 de setembro de 2018:

  (UEFA)
  (AFC)

Em 15 de janeiro de 2019, a Índia foi escolhida para sediar o torneio. Com o cancelamento da edição de 2020 devido à pandemia de COVID-19, a Índia foi atribuída automaticamente como anfitriã da competição em 2022.

Seleções qualificadas
Um total de dezesseis seleções se classificaram para o torneio final. Além da Índia, que se qualificou automaticamente como anfitriã, quinze equipes se classificam em seus campeonatos continentais.

Sedes
Em 13 de abril de 2022, a FIFA confirmou as três cidades a sediar jogos da competição.

Arbitragem
Esta é a lista de árbitras e assistentes que atuaram no torneio. Pela primeira vez na história da competição será utilizado o árbitro assistente de vídeo (VAR).

Sorteio
O sorteio oficial foi realizado em 24 de junho de 2022 na sede da FIFA, em Zurique. As equipes foram alocadas com base em seus desempenhos nas últimas cinco Copas do Mundo Femininas Sub-17, com cinco pontos de bônus adicionados a cada uma das atuais campeãs das confederações que venceram o respectivo torneio de qualificação (para este ciclo). A anfitriã Índia foi automaticamente atribuída à posição A1. Equipes da mesma confederação não podem se enfrentar na fase de grupos.

Fase de grupos
Os vencedores e os segundos colocados de cada grupo avançaram para as quartas de final.

 Critérios de desempate
 Pontos em confrontos diretos entre equipes empatadas;
 Diferença de gols em confrontos diretos entre equipes empatadas;
 Gols marcados em confrontos diretos entre equipes empatadas;
 Pontos de fair play em todos os jogos do grupo:
 Primeiro cartão amarelo: menos 1 ponto;
 cartão vermelho indireto (segundo cartão amarelo): menos 3 pontos;
 cartão vermelho direto: menos 4 pontos;
 cartão amarelo e cartão vermelho direto: menos 5 pontos;
 Sorteio

Todas as partidas seguem o fuso horário local (UTC+5:30).

Grupo A

Grupo B

Grupo C

Grupo D

Fase final
Na fase eliminatória, a disputa por pênaltis será usada para decidir o vencedor, caso necessário (não haverá prorrogação).

Quartas de final

Semifinais

Disputa pelo terceiro lugar

Final

Premiações

Individuais

Artilharia
4 gols (3)

  Linda Caicedo
  Loreen Bender
  Momoko Tanikawa

3 gols (1)
  Charlotte Kohler

2 gols (16)

  Aline
  Lara
  Tali Rovner
  Vicky López
  Lucie Calba
  Alara Şehitler
  Jella Veit
  Mara Alber
  Marie Steiner
  Uno Shiragaki
  Amina Bello
  Edidiong Etim
  Miracle Usani
  Emily Clegg
  Melina Rebimbas
  Samantha Smith

1 gol (46)

  Carol
  Gabi Berchon
  Jhonson
  Amanda Allen
  Annabelle Chukwu
  Ambar Figueroa
  Anaís Cifuentes
  Qiao Ruiqi
  Yu Xingyue
  Gabriela Rodríguez
  Juana Ortegón
  Yésica Muñoz
  Jone Amezaga
  Judit Pujols
  Lucía Corrales
  Marina Artero
  Laila Portella
  Melina Krüger
  Paulina Bartz
  Svea Stoldt
  Ai Tsujisawa
  Mao Itamura
  Mao Kubota
  Mio Takaoka
  Sayami Kusunoki
  Djennah Cherif
  Doha El-Madani
  Yasmine Zouhir
  Katherin Guijarro
  Maribel Flores
  Montserrat Saldívar
  Bisola Mosaku
  Blessing Emmanuel
  Omamuzo Edafe
  Opeyeme Ajakaye
  Taiwo Afolabi
  Christer Bahera
  Diana Mnally
  Veronica Mapunda
  Amalia Villarreal
  Ella Emri
  Gisele Thompson
  Mia Bhuta
  Nicollette Kiorpes
  Onyeka Gamero
  Taylor Suarez

Gols contra (2)

  Ana Guzmán (para a Espanha)
  Linda Caicedo (para o México)

Publicidade

Mascote
Em 11 de outubro de 2021, foi apresentada a mascote oficial: a leoa indiana "Ibha".

Ligações externas

Copa do Mundo de Futebol Feminino Sub-17
2022 no futebol
Desporto na Índia em 2022
F


Snjáldra (fræðiheiti: Sorex araneus), einnig kölluð snjáldurmús, er tegund snjáldra.

Heimildaskrá

Eiginlegar snjáldrur

Snjáldra