In chemistry, a glycoside  is a molecule in which a sugar is bound to another functional group via a glycosidic bond. Glycosides play numerous important roles in living organisms. Many plants store chemicals in the form of inactive glycosides. These can be activated by enzyme hydrolysis, which causes the sugar part to be broken off, making the chemical available for use. Many such plant glycosides are used as medications. Several species of Heliconius butterfly are capable of incorporating these plant compounds as a form of chemical defense against predators. In animals and humans, poisons are often bound to sugar molecules as part of their elimination from the body.

In formal terms, a glycoside is any molecule in which a sugar group is bonded through its anomeric carbon to another group via a glycosidic bond. Glycosides can be linked by an O- (an O-glycoside), N- (a glycosylamine), S-(a thioglycoside), or C- (a C-glycoside) glycosidic bond. According to the IUPAC, the name "C-glycoside" is a misnomer; the preferred term is "C-glycosyl compound".  The given definition is the one used by IUPAC, which recommends the Haworth projection to correctly assign stereochemical configurations.

Many authors require in addition that the sugar be bonded to a non-sugar for the molecule to qualify as a glycoside, thus excluding polysaccharides. The sugar group is then known as the glycone and the non-sugar group as the aglycone or genin part of the glycoside. The glycone can consist of a single sugar group (monosaccharide), two sugar groups (disaccharide), or several sugar groups (oligosaccharide).

The first glycoside ever identified was amygdalin, by the French chemists Pierre Robiquet and Antoine Boutron-Charlard, in 1830.

Related compounds

Molecules containing an N-glycosidic bond are known as glycosylamines. Many authors in biochemistry call these compounds N-glycosides and group them with the glycosides; this is considered a misnomer and is discouraged by the International Union of Pure and Applied Chemistry. Glycosylamines and glycosides are grouped together as glycoconjugates; other glycoconjugates include glycoproteins, glycopeptides, peptidoglycans, glycolipids, and lipopolysaccharides.

Chemistry
Much of the chemistry of glycosides is explained in the article on glycosidic bonds. For example, the glycone and aglycone portions can be chemically separated by hydrolysis in the presence of acid and can be hydrolyzed by alkali. There are also numerous enzymes that can form and break glycosidic bonds. The most important cleavage enzymes are the glycoside hydrolases, and the most important synthetic enzymes in nature are glycosyltransferases. Genetically altered enzymes termed glycosynthases have been developed that can form glycosidic bonds in excellent yield.

There are many ways to chemically synthesize glycosidic bonds. Fischer glycosidation refers to the synthesis of glycosides by the reaction of unprotected monosaccharides with alcohols (usually as solvent) in the presence of a strong acid catalyst. The Koenigs-Knorr reaction is the condensation of glycosyl halides and alcohols in the presence of metal salts such as silver carbonate or mercuric oxide.

Classification

Glycosides can be classified by the glycone, by the type of glycosidic bond, and by the aglycone.

By glycone/presence of sugar

If the glycone group of a glycoside is glucose, then the molecule is a glucoside; if it is fructose, then the molecule is a fructoside; if it is glucuronic acid, then the molecule is a glucuronide; etc. In the body, toxic substances are often bonded to glucuronic acid to increase their water solubility; the resulting glucuronides are then excreted. Compounds can also be generally defined based on the class of glycone; for example, biosides are glycosides with a disaccharide (biose) glycone.

By type of glycosidic bond

Depending on whether the glycosidic bond lies "below" or "above" the plane of the cyclic sugar molecule, glycosides are classified as α-glycosides or β-glycosides. Some enzymes such as α-amylase can only hydrolyze α-linkages; others, such as emulsin, can only affect β-linkages.

There are four type of linkages present between glycone and aglycone:
 C-linkage/glycosidic bond, "nonhydrolysable by acids or enzymes"
 O-linkage/glycosidic bond
 N-linkage/glycosidic bond
 S-linkage/glycosidic bond

By aglycone

Glycosides are also classified according to the chemical nature of the aglycone. For purposes of biochemistry and pharmacology, this is the most useful classification.

Alcoholic glycosides
An example of an alcoholic glycoside is salicin, which is found in the genus Salix. Salicin is converted in the body into salicylic acid, which is closely related to aspirin and has analgesic, antipyretic, and anti-inflammatory effects.

Anthraquinone glycosides
These glycosides contain an aglycone group that is a derivative of anthraquinone. They have a laxative effect. They are mainly found in dicot plants except the family Liliaceae which are monocots. They are present in senna, rhubarb and Aloe species. Anthron and anthranol are reduced forms of anthraquinone.

Coumarin glycosides
Here, the aglycone is coumarin or a derivative. An example is apterin which is reported to dilate the coronary arteries as well as block calcium channels. Other coumarin glycosides are obtained from dried leaves of Psoralea corylifolia.

Chromone glycosides
In this case, the aglycone is called benzo-gamma-pyrone.

Cyanogenic glycosides

In this case, the aglycone contains a cyanohydrin group. Plants that make cyanogenic glycosides store them in the vacuole, but, if the plant is attacked, they are released and become activated by enzymes in the cytoplasm. These remove the sugar part of the molecule, allowing the cyanohydrin structure to collapse and release toxic hydrogen cyanide. Storing them in inactive forms in the vacuole prevents them from damaging the plant under normal conditions.

Along with playing a role in deterring herbivores, in some plants they control germination, bud formation, carbon and nitrogen transport, and possibly act as antioxidants. The production of  cyanogenic glycosides is an evolutionarily conserved function, appearing in species as old as ferns and as recent as angiosperms.  These compounds are made by around 3,000 species. In screens they are found in about 11% of cultivated plants but only 5% of plants overall; humans seem to have selected for them.

Examples include amygdalin and prunasin which are made by the bitter almond tree; other species that produce cyanogenic glycosides are sorghum (from which dhurrin, the first cyanogenic glycoside to be identified, was first isolated), barley, flax, white clover, and cassava, which produces linamarin and lotaustralin.

Amygdalin and a synthetic derivative, laetrile, were investigated as potential drugs to treat cancer and were heavily promoted as alternative medicine; they are ineffective and dangerous.

Some butterfly species, such as the Dryas iulia and Parnassius smintheus, have evolved to use the cyanogenic glycosides found in their host plants as a form of protection against predators through their unpalatability.

Flavonoid glycosides
Here, the aglycone is a flavonoid. Examples of this large group of glycosides include:
Hesperidin (aglycone: hesperetin, glycone: rutinose)
Naringin (aglycone: naringenin, glycone: rutinose)
Rutin (aglycone: quercetin, glycone: rutinose)
Quercitrin (aglycone: quercetin, glycone: rhamnose)

Among the important effects of flavonoids are their antioxidant effect. They are also known to decrease capillary fragility.

Phenolic glycosides
Here, the aglycone is a simple phenolic structure. An example is arbutin found in the Common Bearberry Arctostaphylos uva-ursi. It has a urinary antiseptic effect.

Saponins

These compounds give a permanent froth when shaken with water. They also cause hemolysis of red blood cells. Saponin glycosides are found in liquorice. Their medicinal value is due to their expectorant, corticoid and anti-inflammatory effects. Steroid saponins are important starting material for the production of semi-synthetic glucocorticoids and other steroid hormones such as progesterone; for example in Dioscorea wild yam the sapogenin diosgenin, in the form of its glycoside dioscin. The ginsenosides are triterpene glycosides and ginseng saponins from Panax ginseng (Chinese ginseng) and Panax quinquefolius (American ginseng). In general, the use of the term saponin in organic chemistry is discouraged, because many plant constituents can produce foam, and many triterpene-glycosides are amphipolar under certain conditions, acting as a surfactant. More modern uses of saponins in biotechnology are as adjuvants in vaccines: Quil A and its derivative QS-21, isolated from the bark of Quillaja saponaria Molina, to stimulate both the Th1 immune response and the production of cytotoxic T-lymphocytes (CTLs) against exogenous antigens make them ideal for use in subunit vaccines and vaccines directed against intracellular pathogens as well as for therapeutic cancer vaccines but with the aforementioned side-effect of hemolysis. Saponins are also natural ruminal antiprotozoal agents that are potential to improve ruminal microbial fermentation reducing ammonia concentrations and methane production in ruminant animals.

Steroid glycosides (cardiac glycosides)

In these glycosides, the aglycone part is a steroid nucleus. These glycosides are found in the plant genera Digitalis, Scilla, and Strophanthus. They are used in the treatment of heart diseases, e.g., congestive heart failure (historically as now recognised does not improve survivability; other agents are now preferred) and arrhythmia.

Steviol glycosides

These sweet glycosides found in the stevia plant Stevia rebaudiana Bertoni have 40–300 times the sweetness of sucrose. The two primary glycosides, stevioside and rebaudioside A, are used as natural sweeteners in many countries. These glycosides have steviol as the aglycone part. Glucose or rhamnose-glucose combinations are bound to the ends of the aglycone to form the different compounds.

Iridoid glycosides
These contain an iridoid group; e.g. aucubin, geniposidic acid, theviridoside, loganin, catalpol.

Thioglycosides
As the name contains the prefix thio-, these compounds contain sulfur. Examples include sinigrin, found in black mustard, and sinalbin, found in white mustard.

See also
 Carbohydrate
 Carbohydrate chemistry
 Chemical glycosylation
 Glycorandomization
 Glycosylation
 Natural products

References

External links
 Definition of glycosides, from the IUPAC Compendium of Chemical Terminology, the "Gold Book"
 IUPAC naming rules for glycosides

Carbohydrate chemistry

Glycoside


Zorkun Yaylası; Osmaniye'de bulunan, Mersin'in Namrun Yaylası, Adana'nın Tekir Yaylası ile birlikte Çukurova'nın en eski üç yaylasından birisidir.

Ulaşım
Osmaniye'nin güneydoğusunda olup toplam 26 km ve 2 şeritli 2008 yılında biten asfalt yolla ulaşılır. Yolun 12. km' sinde bulunan Ürün Yaylası'nın ulaşımı kolaydır. Sayfiye yeri olarak da kullanılan Olukbaşı Yaylası'ndan Osmaniye'yi seyretmek mümkündür. 16. km'de bulunan Olukbaşı Yaylası, çok şirin, çam ağaçları arasında, alt kat beton üst kat ahşap yayla evleri ile kurulmuştur. Zorkun Yaylası ise çok geniş bir tabana yayılmıştır. Çam ağaçları içerisine kurulmuş olan yaylada, yarı ahşap yayla evlerinin yanında çok değişik mimari tarzda yapılmış villalar ve diğer evlere rastlamak mümkündür. Halkın yoğun olarak rağbet ettiği yaylada; bakkallar, kır kahve ve lokantaları, kasap, manav, fırın, internet kafeler, eczaneler bulunmakta olup, yaz aylarında seyyar sağlık ocağı görev yapmaktadır. Ne yazık ki yaylanın turistler açısından can alıcı eksiği oteldir, Zorkun'a en yakın otel 15 dakika mesafedeki daha küçük bir yayla olan Karıncalı Yaylası'nda düşük kapasiteli olsa da mevcuttur. Yayla mevsiminde, Zorkun ve yakın yaylalarla birlikte bölgenin nüfusu 200.000 civarında olmaktadır. Osmaniye merkezi ile Zorkun Yaylası arasında minibüs ve taksiler yolcu taşımacılığı yapmaktadır.

Her yıl düzenlenen Çocuk Şenliği bölgeyi ve yaylayı ekonomik bakımdan ve nüfus bakımından geliştirir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Zorkun yaylası resimleri

Osmaniye ilinin yaylaları

Zorkun Yaylası


Mehmet Al (* 11. Juli 1983 in Izmir) ist ein türkischer Fußballspieler, der für Aydınspor 1923 spielt.

Karriere

Vereinskarriere
Al begann mit dem Vereinsfußball in der Jugendabteilung von 7 Eylül İdman Yurdu. Von hier aus wechselte er im Sommer 1998 in die Jugend von Bursaspor. Ab der Saison 2000/01 ermöglichte man ihm neben seiner Tätigkeit bei der Reservemannschaft, auch mit den Profis mit zu trainieren. Mit der Zeit wurde er auch in einige Ligaspielen der Profis in Spielkader genommen und saß auf der Ersatzbank. Sein Debüt gab er dann am 16. September 2000 gegen Denizlispor. Bis zum Saisonende kam er auf vier Ligaspiele. Zur neuen Saison erhielt er einen Profivertrag spielte aber eine Spielzeit ausschließlich für die Reservemannschaft. 2002/03 wollte man ihm Spielpraxis in einer Profiliga ermöglichen und verlieh ihn an den Drittligisten Bursa Merinosspor. Hier spielte er eine Spielzeit durchgängig. Zur Saison 2003/04 kehrte er zu Bursaspor zurück und spielte fortan regelmäßig für die Profis. Nachdem seinem Verein zum Saisonende der Klassenerhalt misslang, ging Al mit seiner Mannschaft in die TFF 1. Lig und stieg mit dieser nach zwei Spielzeiten als Meister der TFF 1. Lig wieder in die Süper Lig auf.

Al trennte sich nach diesem Erfolg vom Klub und wechselte zum Zweitligisten Eskişehirspor. Nach einer Spielzeit bei seinem neuen Verein spielte er drei Saisons bei diversen Zweitligisten.

Zur Saison 2010/11 wechselte er zu Çaykur Rizespor. In seiner neuen Mannschaft gelang ihm auf Anhieb der Sprung in die Stammformation. Mit seinen zehn Treffern in 30 Spielen hatte er maßgeblichen Anteil daran, dass sein Verein bis zum letzten Spiel um Aufstieg den Süper Lig kämpfte. Hier hatte man das Nachsehen gegen Orduspor. Am Ende der Saison 2012/13 erreichte man über die Vizemeisterschaft der TFF 1. Lig den Aufstieg.

Da nach dem Aufstieg mit Rizespor sein zum Sommer 2013 auslaufender Vertrag nicht verlängert wurde, wechselte Al zum neuen Zweitligisten Balıkesirspor. Auch mit diesem Verein holte Al zum Saisonende die Meisterschaft und stieg in die Süper Lig auf.

Im Sommer 2014 wechselte er zum Drittligisten Aydınspor 1923.

Nationalmannschaft
Al fing früh an für die türkischen Jugendnationalmannschaften zu spielen. Er durchlief ab der U-15 alle Jugendmannschaften.

Erfolge
Mit Çaykur Rizespor
 Vizemeister der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2012/13

Mit Balıkesirspor
 Vizemeister der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2013/14

Weblinks

Fußballspieler (Aydınspor 1923)
Fußballspieler (Balıkesirspor)
Fußballspieler (Bursa Merinosspor)
Fußballspieler (Bursaspor)
Fußballspieler (Çaykur Rizespor)
Fußballspieler (Eskişehirspor)
Fußballspieler (Elazığspor)
Fußballspieler (Kartalspor)
Fußballspieler (Kayseri Erciyesspor)
Fußballspieler (Orduspor)
Geboren 1983
Sportler (Izmir)
Türke
Mann

Mehmet Al


Manca Slabanja, née le  à Ljubljana, est une fondeuse slovène.

Carrière
Membre du SK Ihan, Razinger dispute sa première course officielle junior en fin d'année 2011. Après une première expérience en équipe nationale au Festival olympique de la jeunesse européenne en 2013, elle compte deux participations aux championnats du monde junior, obtenant comme meilleur résultat en relais une cinquième place en 2015 et individuellement une  place au cinq kilomètres en 2015 à Almaty. En 2014, elle court sa première manche dans la Coupe OPA à Oberwiesenthal, prenant part au relais terminant troisième.

Elle fait ses débuts en Coupe du monde en  à Planica ( du sprint).

Après plusieurs courses dans la Coupe du monde, dont un meilleur résultat de  à Davos, Slabanja est sélectionnée pour les Jeux olympiques d'hiver de 2018, à Pyeongchang, terminant  du skiathlon et  du dix kilomètres libre. Elle prend sa retraite sportive à l'issue de sa saison 2018-2019.

Palmarès

Jeux olympiques

Légende :
  : pas d'épreuve
 — : Non disputée par Slabanja

Coupe OPA
1 podium en relais.

Notes et références

Liens externes

Naissance à Ljubljana
Naissance en août 1995
Fondeuse slovène
Fondeuse aux Jeux olympiques d'hiver de 2018

Manca Slabanja


Saginae es una subfamilia de insectos ortópteros de la familia Tettigoniidae. Se encuentra en África y Oriente Próximo.

Géneros

Según Orthoptera Species File (19 de febrero de 2021):

 Clonia Stål, 1855
 Cloniella Kaltenbach, 1971
 Emptera Saussure, 1888
 Peringueyella Saussure, 1888
 Saga Charpentier, 1825

Referencias

 Brunner von Wattenwyl , 1878 : Monographie der Phaneropteriden. Verhandlungen der Kaiserlich-Königlichen Zoologisch-Botanischen Gesellschaft in Wien, vol. 28, 1-401.

Enlaces externos

 Tree of Life
 Saginae en Biolib

Tettigoniidae

Saginae


Jacques Mallet du Pan (Céligny, Kanton Ženeva,  5. studenoga 1749. – Richmond, London 10. svibnja 1800.) bio je francuski monarhistički publicist, novinar i književnik iz Ženeve. Kao žestoki protivnik republikanskih ideja smatra se pionirom političkog novinarstva.

Životopis
Radio je kao profesor francuske književnosti u Kasselu, nakon toga u Londonu, Ženevi i Parizu, gdje je nastavio rad kao novinar. Godine 1788. preuzeo je uređivanje političkog dijela novina Mercure de France.

Nakon što mu je časopis zabranjen, odlazi u Bern gdje je zastupao umjereno krilo francuske emigracije te napadao Direktorij i Bonapartea. Godine 1797. biva protjeran, te odlazi u London, gdje je osnovao Mercure britannique.

Djela

 Du principe des factions en général, et de celles qui divisent la France. Paris 1791
 Considérations sur la nature de la Révolution de France, et sur les causes qui en prolongent la durée. London 1793
 Correspondance politique pour servir à l'histoire du républicanisme français. P.F. Fauche, Hamburg 1796
 Mémoires et Correspondence de Mallet du Pan pour servire à l'Histoire de la Révolution française. Recueillis & mis en ordre par A. Sayous. Amyot, J. Cherbuliez, Paris 1851.

Izvori

Francuski književnici
Francuski novinari
Publicisti

Jacques Mallet du Pan


II. Ioannes Paulus'a yönelik suikast girişimi, 13 Mayıs 1981'de, 17.00'ı az geçe Mehmet Ali Ağca tarafından Browning marka 9 mm. yarı otomatik tabanca ile ateşlenen 3 mermi ile gerçekleştirilmiştir. Girişim sonucu Papa II. Ioannes Paulus, elinden ve karnından vurulmuştur.

Suikast
Saldırı sırasında II. Ioannes Paulus, Vatikan'ın Aziz Petrus Meydanı'nda 10 bini aşkın izleyicisini üstü açık arabası ile selamlamaktaydı. Tetikçi Ağca hemen olay yerinde yakalandı. II. Ioannes Paulus 3 km ötedeki Gemelli Hastanesi'nde 5.5 saat süren bir ameliyata alındı. Yoğun kan kaybına rağmen II. Ioannes Paulus ameliyattan başarı ile çıktı.

1 Şubat 1979'da gazeteci Abdi İpekçi'nin öldürülmesi olayının firari sanığı Mehmet Ali Ağca olayın sanığı olarak yakalanmıştır. Suikast girişimi İtalya'da diplomat olarak görev yapan iki Bulgar'ın tutuklaması üzerine Soğuk Savaş'ın iki süper gücünü karşı karşıya getirmiştir. Vurulmasından 4 gün sonra Ağca'yı affettiğini bildiren II. Ioannes Paulus, Ağca'yı 27 Aralık 1983'te bizzat İtalyan cezaevinde ziyaret etti. Suikast soruşturması boyunca 128 kez ifadesi alınan Ağca her seferinde farklı bir ifade verdi. 22 Mart 1986'da İtalya yasalarına göre ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı. Soruşturmada eylemin arkasında kimin olduğu belirlenemedi.

Berlin Duvarı'nın yıkılması ile İtalyan istihbaratının 1999'da 600 sayfalık eski Çekoslovakya gizli polis dosyalarını ele geçirmesi üzerine eylemi planlayanlar üzerine tartışmalar yeniden hareketlendi. Dosyalarda 13 Kasım 1979 tarihinde Sovyet otoritelerinin anti-komünist aktivitelerinden ötürü II. Ioannes Paulus'un yerinden indirilmesi ön görülmekteydi. Devam eden İtalya soruşturmalarında Rus Askerî Gizli Servisi'nin bu işin arkasında olduğu öne sürülmüşse de talimatı kimin verdiği hâlâ meçhuldur. Suikast girişimiyle yaralanan II. Ioannes Paulus o dönemden itibaren eski sağlıklı konumunu yitirdi. Kendisini ölümden kurtaranın Meryem olduğuna inanan II. Ioannes Paulus, Katolik inancında Meryem kültünün hararetli savunuculuğunu yapmıştır.

Suikast girişiminin nedenleri
Aslen Polonyalı olan Papa, Amerikan tezine göre Sovyet Gizli Servisi KGB ve Bulgaristan tarafından öldürülmek istenmişti. Bulgarlar bu amaçla sağcı bir Türk eylemci olan Ağca ile anlaşmış ve suikastı düzenlemişlerdi. Bu iddia ABD ve Batı dünyası tarafından uzun süre kullanıldı ve Bulgar Bağlantısı olarak anıldı.

Sovyet tezine göre ise suikast Bulgar diplomatlara ve Doğu Blokuna yönelik bir komploydu. Amerikan Gizli Servisi CIA, Polonya'da örgütlenen ve Sovyet karşıtı bir muhalefetin önderliğini yürüten Dayanışma Sendikası'na destek veren Polonya asıllı Papa'ya suikast düzenletmiş, bu amaçla da Türkiye'de ülkücü militan olarak tanınan Ağca'yı kullanmıştır.

Her iki tez de bazı yanlışlar içeriyordu. Ağca ABD'nin iddia ettiği gibi solcu değildi, Sovyet gazetecilerin ileri sürdüğü gibi ülkücü bir militandı ve Bulgar gizli servisi ile ilişkisi vardı. İpekçi cinayeti sonrası hapisten kaçmış ve sahte pasaport ile Bulgaristan'a geçmişti. Orada Bulgar Gizli Servisi ile ilişkili Türk Mafyası tarafından saklanmış, bir süre sonra Avrupa'ya gönderilmişti. Ağca'nın suikastte kullandığı silah 76C23953 seri numaralı Belçika yapımı Browning Hi-Power tabanca, Zürih'teki bir silah dükkânından alınmıştı. Sovyetler Birliği, Polonya asıllı Karol Josef Wojtyla'nın II. Ioannes Paulus adıyla papa seçilmesinden sonraki komünizm karşıtı söyleminden oldukça rahatsızdı.

Ağca'nın Mesih ilanı
Ağca, Papa suikastı sonrasında yargı sürecinde sürekli olarak değişik ifadeler verdi ve akıl sağlığından yoksun bir karakter görüntüsü çizdi. Mahkeme ve soruşturmalarda 128 farklı ifade veren Ağca, kendisinin beklenen İsa Mesih olduğunu ilân etti. Mahkeme heyeti 22 Mart 1986'da Ağca'yı ömür boyu hapse mahkûm etti. Ancona cezaevinde yatmakta iken 13 Mayıs 2000'de İtalyan hükûmeti tarafından Türkiye'ye gönderildi.

Kaynakça

Ioannes Paulus 2
Ioannes Paulus 2, suikast girişimi
Ioannes Paulus 2, suikast girişimi
Yönelik suikast girişimi
Ioannes Paulus 2, suikast girişimi
Papalık tarihi
Türkiye-Vatikan ikili ilişkileri
İtalya-Türkiye ilişkileri
İtalya'nın modern tarihi


Gilberto Macedo da Macena (Río de Janeiro, Brasil, 1 de abril de 1984) es un futbolista brasileño juega de centro-delantero en el Bangkok United de Tailandia.

Debutó en 2004 con el Comercial Futebol Clube (Ribeirão Preto). En el 2005 fichó por el Holbæk B&I, jugando 22 partidos y marcando 16 goles. Fichó por el AC Horsens en 2006, siendo su mayor goleador al marcar 81 goles en más de 175 partidos. Junto con su excompañero de equipo Rawez Lawan ha marcado muchos goles durante las últimas temporadas. Tiene como número de su dorsal el 9.

Clubes

Referencias

Enlaces externos

 Estadísticas de su carrera en Danmarks Radio
 Ficha en El.soccerway.com

Futbolistas de Brasil
Futbolistas del Comercial Futebol Clube (Ribeirão Preto)
Futbolistas del AC Horsens
Futbolistas del Shandong Taishan
Futbolistas de Río de Janeiro

Gilberto Macena


කෝතොකු-ඉන් (高徳院) යනුවෙන් හැඳින්නේනේ ජපානයේ කනගාවා ප්‍රාන්තයේ කාමකුරා නගරයේ පිහිටි ජෝදො-ෂූ නිකායයට අයත් බෞද්ධ විහාරස්ථානයකි.

මෙම විහාරය ප්‍රකට වී ඇත්තේ එහි පිහිටි "මහා බුද්ධ ප්‍රතිමාව" (大仏; දායිබුත්සු) හේතුවෙනි. අමිද බුදුන් වහන්සේ නිරූපිත මෙම එළිමහන් ලෝකඩ ප්‍රතිමාව ජපානයේ වඩාත් සුප්‍රකට සංකේත අතුරින් එකක් ලෙස ද සැලකේ.

මහා බුද්ධ ප්‍රතිමාව

කාමකුරාහි මහා බුද්ධ ප්‍රතිමාව ජපානයේ කනගාවා ප්‍රාන්තයේ කාමකුරා නගරයේ කෝතොකු-ඉන් විහාරයේ පිහිටි එළිමහන් ලෝකඩ බුද්ධ ප්‍රතිමාවකි. මෙම බුද්ධ ප්‍රතිමාව මගින් අමිතාභය බුදුන් වහන්සේ නිරූපණය වේ. විහාරයේ වාර්තා අනුව ලෝකඩ බුද්ධ ප්‍රතිමාව ක්‍රි.ව. 1252 කාමකුරා යුගයට අයත් යැයි සැලකේ. මෙම ලෝකඩ ප්‍රතිමාව ඉදි කිරීමට ප්‍රථම එතැන දැවැන්ත දැවමය බුද්ධ ප්‍රතිමාවක් පැවතී ඇත. එම දැමය ප්‍රතිමාව 1243දී නිමකෙරුණේ වසර දහයක අඛණ්ඩ කම්කරු දායකත්වය යටතේ ය. ඒ සඳහා අනුග්‍රහය සපයන ලද්දේ ඉනාඩා ආර්යාව (ඉනාඩා-නෝ-ට්සුබොනේ) සහ ටෝටෝමිහි ජෝකෝ නම් බෞද්ධ භික්ෂුව විසිනි. 1248 කුණාටුවක් හේතුවෙන් එම දැව බුද්ධ ප්‍රතිමාවට හානි සිදු විය. ප්‍රතිමාව වැඩ හිඳි ශාලාව ද විනාශ විය. මේ නිසා ජෝකෝ විසින් ලෝකඩයෙන් තවත් බුද්ධ ප්‍රතිමාවක් තැනීමට යෝජනා කරන ලදී. මේ සඳහා අතිවිශාල මුදල් ප්‍රමාණයක් අවශ්‍ය වූ අතර, ව්‍යාපෘතිය වෙනුවෙන් නව ශාලාවක් ද ඉදිකෙරිණි. මෙම ලෝකඩ ප්‍රතිමාව එකල ප්‍රමුඛ පෙ‍ළේ ලෝකඩ නිර්මාණකරුවන් වූ ඕනො ගොරෝඉමොන් හෝ ටන්ජි හිසටොමෝ විසින් නිර්මාණය කරන්නට ඇතැයි සිතිය හැක. එක්තරා කාලයක දී ප්‍රතිමාවේ රන් ආලේපිත කොට තිබිණි. ප්‍රතිමාවේ දෙකන් අසල තවමත් රන් පත්‍රවල සලකුණු දැකගත හැක.

1334 කුණාටුවක් හේතුවෙන් ශාලාව විනාශ විය. එය නැවත ඉදිකළ ද, 1369දී කුණාටුවක් හේතුවෙන් යළි එය විනාශ විය. අනතුරුව එය නැවත ඉදිකෙරිණි. මෙම ප්‍රතිමාව වටා අවසන් වරට ඉදිකොට තිබූ ගොඩනැගිල්ල මුරොමචි යුගයේ 1498 සැප්තැම්බර් 20 දින ඇතිවූ සුනාමිය හේතුවෙන් විනාශයට පත් විය. එතැන් සිට මහා බුද්ධ ප්‍රතිමාව විවෘත එළිමහනේ වැඩහිඳියි.

පාදම ද ඇතුළුව මෙම ප්‍රතිමාව ආසන්න වශයෙන් මීටර 13.35 (අඩි 43.8) පමණ උසින් යුක්ත ය. ප්‍රතිමාවේ බර ටොන් 93ක් පමණ වේ. ප්‍රතිමාව කුහරමය ආකාරයෙන් තනා ඇති අතර, නරඹන්නන් හට ප්‍රතිමාවේ ඇතුළත දසුන ද නැරඹිය හැක. වසර ගණනාවක් පුරා පැමිණි සංචාරකයින් විසින් ප්‍රතිමාවේ ඇතුළත කුරුටු ලේඛන සටහන් කොට ඇත. එක්තරා කාලයක දී, ප්‍රතිමාවේ පාදමේ ලෝකඩ නෙළුම් පෙති තිස් දෙකක් විය. නමුත් වර්තමානය වන විට ශේෂව ඇත්තේ ඉන් සතරක් පමණක් වන අතර, සෙසු කොටස් දක්නට නැත. භූමිය වෙත පිවිසෙන ස්ථානයෙහි අන්තර්ගත දැන්වීමෙහි මෙසේ සඳහන්ව ඇත: "ආගන්තුකය, නුඹගේ ශිල්පය කුමක් වුවත්, කුමන ඇදහිල්ලකට අයත් වුවත්, මෙම අභයභූමියට පිවිසෙන නුඹ යුග ගණනාවක් පුරා වන්දනාමානයට පාත්‍ර වූ භූමියක පය තබන බව අමතක නොකරන්න. මෙය බුදුන්ගේ විහාරයක් වන අතර, සදාතනිකත්වයේ ද්වාරය ද වේ. මේ නිසා ඇතුළු විය යුත්තේ ඉමහත් ගෞරවයෙන් යුතුව ය."

1923 මහා කැන්ටෝ භූමිකම්පාව හේතුවෙන් ප්‍රතිමාව වැඩහිඳින පාදමට හානි සිදු විය. නමුත් 1925දී පාදම ප්‍රතිසංස්කරණය කෙරිණි. භූමිකම්පාවලින් ප්‍රතිමාවට සිදුවිය හැකි හානි වළක්වා ගැනීම සඳහා 1960-61 අතර කාලයේ ප්‍රතිමායේ ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු සිදුවූ අතර, ගෙළ ප්‍රදේශය ශක්තිමත් කිරීම ද සිදු විය.

2016 මුල් කාලයේ, ප්‍රතිමාව පිළිබඳ වැඩිදුර පර්යේෂණ, ප්‍රතිසංස්කරණ සහ සංරක්ෂණ වැඩ කටයුතු ක්‍රියාත්මක විය.

ලක්ෂණ
බර: ටොන් 121 (රාත්තල් 267,000)
උස: මීටර 13.35 (අඩි 43.8)
මුහුණේ දිග: මීටර 2.35 (අඩි 7 අඟල් 9)
ඇසෙහි දිග: මීටර 1.0 (අඩි 3 අඟල් 3)
මුඛයේ දිග: මීටර 0.82 (අඩි 2 අඟල් 8)
කනෙහි දිග: මීටර 1.90 (අඩි 6 අඟල් 3)
එක් දණක සිට අනෙක් දණට දිග: මීටර 9.10 (අඩි 29.9)
මහපටැඟිල්ලෙහි පරිධිය: මීටර 0.85 (අඩි 2 අඟල් 9)

රඩ්යාර්ඩ් කිප්ලිංගේ කාව්‍යය
රඩ්යාර්ඩ් කිප්ලිංගේ කිම් (1901) නවකථාවේ පූර්විකාවේ ආරම්භක පරිච්ඡේදයන්හි "කාමකුරා බුද්ධ ප්‍රතිමාව" පිළිබඳ පැදි කිහිපයක් ඇතුළත් ය. මෙම පැදි උපුටාගන්නා ලද්දේ 1892දී කතුවරයා විසින් කාමකුරා නැරඹීමෙන් පසු එම නාමයෙන්ම රචිත පැදි පෙළකිනි. මෙම කවිය 1903 "The Five Nations" තුළ සම්පූර්ණයෙන්ම ඇතුළත් කොට ඇත.

ගැලරිය

මේවාත් බලන්න

ජපන් බුදු දහම පිළිබඳ ශබ්ද මාලාව - ජපන් බුදු දහම, ජපන් බෞද්ධ කලාව සහ ජපන් බෞද්ධ ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය පිළිබඳ පාරිභාෂික වචන පිළිබඳ පැහැදිළි කිරීමකි.
ජපානයේ ජාතික වස්තූන් ලැයිස්තුව (ප්‍රතිමා)
ටියෑන් ටෑං බුද්ධ ප්‍රතිමාව - හොං කොංහි පිහිටි මෙය ලොව උසම හිඳි බුද්ධ ප්‍රතිමාවයි.
තෝදයි-ජි - නාරාහි මෙම විහාරය තුළ ජපානයේ විශාලතම ලෝකඩ බුද්ධ ප්‍රතිමාව දැකගත හැක.
උසිකු දායිබුත්සු - ජපානයේ ඉබරාකි ප්‍රාන්තයේ උෂිකුහි පිහිටි මෙය ජපානයේ උසම බුද්ධ ප්‍රතිමාව වේ.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

කෝතොකු-ඉන් ප්‍රධාන පිටුව  (ඉංග්‍රීසි බසින්)
කාමකුරා ටුඩේ වෙබ්අඩවිය  "කෝතොකු-ඉන් (මහා බුද්ධ ප්‍රතිමාව)" පිටුව
කාමකුරා සංචාරය වෙබ්අඩවිය  "කාමකුරා දයිබුත්සු (කාමකුරාහි මහා බුද්ධ ප්‍රතිමාව)" පිටුව (ඉංග්‍රීසි බසින්)

1243දී නිමකෙරුණු ගොඩැනගිලි සහ ව්‍යූහ
කනගාවාහි කාමකුරාහි පිහිටි බෞද්ධ විහාර
දැවැන්ත බුද්ධ ප්‍රතිමාව
ජපානයේ ජාතික වස්තූන්

කෝතොකු-ඉන්


سوف تشهد تصفيات المنطقة الأوروبية المؤهلة لكأس العالم لكرة القدم 2014 تنافس الفرق على حجز المقاعد للنهائيات في البرازيل. كما هو الحال في البطولات الأخيرة، سوف تسهم أوروبا بثلاثة عشر فريقا في نهائيات البطولة. هذه الفرق ستكون الفائزين التسعة من كل مجموعة مؤهلة بالإضافة إلى الفائزين من المباريات الأربعة الفاصلة بين وصيفي المجموعاتز

النظام
ستشارك جميع الفرق الأوروبية ال53 في التصفيات، بينما سيتأهل 13 منها إلى كأس العالم 2014. أقيمت قرعة المجموعات المؤهلة في قرعة كأس العالم التمهيدية في مارينا دا غلوريا يوم 30 يوليو 2011. نظام التصفيات سوف يكون نفس نظام 2010. الفرق تم توزيعها على ثمان مجموعات وواحدة تضم خمسة، على أن يتأهل فائزو المجموعات التسعة مباشرة إلى كأس العالم لكرة القدم 2014. أفضل ثمانية فرق أصحاب المركز الثاني (يحددون عن طريق النتائج ضد الفرق أصاحب المركز الأول، الثالث، الرابع، والخامس في مجموعاتهم لتحقيق العدالة بين مختلف المجموعات) يوزعون على مباريات فاصلة من مواجهتين ليتم تحديد الدول الأربعة الأخرى المتأهلة.

التصنيف
تصنيف الفيفا الشهري الصادر في يوليو أستخدم لتصنيف المنتخبات. بالنظر إلى الأوضاع السياسية الحساسة في العلاقات بين أرمينيا وأذربيجان، وكذلك بين روسيا وجورجيا، طلب الاتحاد الأوروبي لكرة القدم من الفيفا الإبقاء على سياسته الحالية وعدم وضع تلك المنتخبات في نفس مجموعات التصفيات – على الرغم من أن أرمينيا وأذربيجان كانا في نفس الوعاء ولم يكن بالإمكان وقوعهما معا. آلية ابعاد روسيا وجورجيا أكدتها اللجنة المنظمة للفيفا يوم 29 يوليو 2011.

الفرق تم توزيعها في الأوعية التالية. (تصنيف الفيفا ليوليو 2011 بين الأقواس)

الدور الأول
من المقرر أن تلعب المباريات بين 7 سبتمبر 2012 و15 أكتوبر 2013. لم تتم المصادقة على جدول زمني أولي يتضمن مباريات قبل هذا التاريخ من قبل الفيفا.

المجموعات

المجموعة أ

المجموعة ب

المجموعة ج

المجموعة د

المجموعة ر

المجموعة س

المجموعة ص

المجموعة ط

المجموعة ع

ترتيب المنتخبات صاحبة المركز الثاني
بما أنه توجد مجموعة واحدة تضم فريق واحد أقل من غيرها، فسيتم عدم احتساب مباريات ضد صاحب المركز السادس في كل مجموعة ليست مدرجة في هذا الترتيب. نتيجة لذلك ستحتسب ثمانية مباريات خاضها كل فريق لأغراض الجدول صاحب المركز الثاني.

سوف يتم تحديد أفضل ثمانية فرق أصحاب المركز الثاني حسب المعايير التالية في هذا الترتيب:
 أكبر عدد من النقاط
 فارق الأهداف
 أكبر عدد من الأهداف المسجلة

الدور الثاني

أفضل ثمانية فرق أصحاب المركز الثاني سوف تخوض الدور الثاني. الفرق الثمانية ستوزع على 4 مواجهات ذهاب وإياب. الفائزين الأربعة سيتأهلون إلى كأس العالم. لم يتم الكشف عن تصنيف القرعة لحد الآن، كما حدث في تصفيات كأس العالم 2010، ولكن قد تتغير القواعد في وقت لاحق.

القرعة
موعد ومكان القرعة واجراءات الدور الثاني سوف تعتمد عند نهاية الدور الأول من قبل اللجنة المنظمة لكأس العالم لكرة القدم 2014.

المباريات
من المقرر أن تلعب المباريات بين 15 و19 نوفمبر 2013.

الفريق بالخط العريض هو المتأهل

|}

الانضباط
في التصفيات المؤهلة، سوقف لاعب للمباراة القادمة في المسابقة إما للحصول على البطاقة الحمراء أو تراكم إنذارين في مباراتين مختلفة. اللجنة التأديبية في الاتحاد الأوروبي لكرة القدم لديها الإمكانية على زيادة ايقاف المباراة الواحدة للحصول على بطاقة حمراء (مثلا السلوك العنيف). اللاعبون الحاصلون على بطاقة صفراء واحدة ستمحى عند اللعب في دور إخراج المغلوب ولن ترافقهم. اللاعبون الحاصلون على بطاقة صفراء واحدة أو عدة بطاقات صفراء لا تصل إلى الإيقاف سوف لن تحتسب في مباريات كأس العالم لكرة القدم 2014. سيتم إيقاف اللاعبون لمباراة واحدة أو أكثر إذا كان حصل على البطاقة الحمراء أو عدة بطاقات صفراء.

الفرق المتأهلة

1 الخط العريض يشير إلى بطل تلك السنة. الخط المائل يشير إلى مستضيف تلك السنة.
2 شاركت تحت مسمى الاتحاد السوفيتي.
3 شاركت تحت مسمى ألمانيا الغربية. وهو فريق منفصل عن ألمانيا الشرقية والتي شاركت أيضا في التصفيات في ذلك الوقت، وشاركت فقط في كأس العالم 1974.

الهدافين

11 هدف

  روبين فان بيرسي

10 أهداف

  إدين دجيكو

8 أهداف

  وداد إيبيشيفيتش
  مسعود أوزيل

  كريستيانو رونالدو

  زلاتان إبراهيموفيتش

7 أهداف

  واين روني

6 أهداف

  دافيد ألابا
  روبي كين

  إدن بن باسات
  تومر حيمد

  هيلدر بوستيغا

5 أهداف

  زفيزدان ميسيموفيتش
  فرانك ريبيري
  ماركو رويس
  كونستانتينوس ميتروغلو
  ماريو بالوتيلي

  جيريماين لنز
  رافاييل فان در فارت
  سيبريان ماريكا
  ألكساندر كيرجاكوف
  ميليفوي نوفاكوفيتش

  أوموت بولوت
  براق يلماز
  أندري يارمولينكو

4 أهداف

  يورا موفسيسيان
  كيفين دي بروين
  ماريو ماندجوكيتش
  دانييل آغر
  فرانك لامبارد
  داني ويلبيك
  ماريو غوتزه
  ميروسلاف كلوزه
  توماس مولر

  آندريه شورله
  ديميتريس سالبينغيديس
  بالاج دجودجاك
  غيلفي سيغوردسون
  كولبين سيغبورسون
  بابلو دانييل أوزفالدو
  يوجين سيدورينكو
  أندريا ديليباشيتش
  ديان داميانوفيتش

  ياكوب بواشتشيكوفسكي
  برونو ألفيش
  ألكساندر كوكورين
  ألكساندر كولاروف
  بيدرو رودريغز
  ماركو ديفيتش
  غاريث بيل

3 أهداف

  هنريخ مخيتاريان
  مارتن هارنيك
  مارك يانكو
  ميراليم بيانيتش
  ستانيسلاف مانوليف
  ألكسندر تونيف
  نيكلاس بينتنر
  جيرمين ديفو
  توني كروس
  بيركير بيارناسون

  يوهان بيرغ غودموندسون
  جوناثان والترز
  آريين روبن
  روبرت ليفاندوفسكي
  غابرييل تورجي
  فيكتور فايزولين
  رومان شيروكوف
  فيليب جوريتشيتش
  مارتن ياكوبكو
  ماريك سابارا

  ألفارو نيغريدو
  يوهان إلماندر
  فابيان شير
  ييفغين خاتشيريدي
  يفهين كونوبليانكا
  يفهين سيليزنيوف
  رومان بيزوس
  آرون رامزي

هدفين

  إدغار تشاني
  فالديت راما
  حمدي صالحي
  آراس أوزبيليز
  فيليب هوسينير
  أندرياس إيفانشيتز
  زلاتكو يونوزوفيتش
  رسلان أبيشوف
  كريستيان بينتيكي
  إدين هازارد
  فينسنت كومباني
  روميلو لوكاكو
  كيفن ميرالاس
  Emil Gargorov
  إيفيلين بوبوف
  إدواردو دا سيلفا
  إفستاتيوس ألونيفتيس
  توماش بيكهارت
  ماتيج فيدرا
  مورتن راسموسن
  ستيفن جيرارد
  دانييل ستوريدج
  أليكس أوكسليد-تشامبرلين
  كونستانتين فاسيلييف
  تيمو بوكي
  كريم بنزيما
  أوليفيه جيرو
  مامادو ساكو
  بير ميرتيساكر

  ثيوفانيس غيكاس
  دانييل بوده
  زولتان غيرا
  تاماش هاينال
  فلاديمير كومان
  آدم سالاي
  ألفريد فينبوغاسون
  دانييلي دي روسي
  Andrei Finonchenko
  Kairat Nurdauletov
  ألكسندرس تساونا
  Edgaras Česnauskis
  Deivydas Matulevičius
  ستيفانو بينسي
  دانييل دا موتا
  أوريليان خواكيم
  Agim Ibraimi
  مايكل ميفسود
  ألييكساندرو أندونيوس
  فاتوس بشيراي
  ستيفان يوفيتيتش
  ميركو فوتشينيتش
  إلساد زفيروتيتش
  كلاس يان هونتيلار
  برونو مارتينز إيندي
  روبن شاكن
  غاريث ماكاولي
  مارتين باتيرسون
  طارق اليونسي

  بريدي هانغيلاند
  جوشوا كينغ
  أدريان مييرجيفسكي
  لوكاس بيتشيك
  بيوتر زيلينسكي
  سيلفيستر فاريلا
  كوستين لازار
  بوغدان ستانكو
  دينيس غلوشاكوف
  ألكساندر ساميدوف
  روبرت سنودغراس
  دوشان تاديتش
  ماريك هامشيك
  تيم ماتافز
  جوردي ألبا
  سيرخيو راموس
  راسموس إيلم
  توبياس هيسين
  ألكسندر كاتشانيكليتش
  ماريو غافرانوفيتش
  غوخان إينلر
  ستيفان ليختشتاينر
  شيردان شاكيري
  غرانيت تشاكا
  مولود إردينج
  سلجوق إينان
  أرتيم فيديتسكي
  رومان زوزوليا

هدف واحد

  إريون بوغداني
  أوديسه روشي
  أرماندو ساديكو
  غيفورغ غازاريان
  كارلين مكرتشيان
  أرتور ساركيسوف
  جيورجي غاريتش
  سباستيان برودل
  رؤوف علييف
  راهيد اميرجوليف
  رفعت داداشوف
  واقف جوادوف
  ماهر شوكوروف
  رينان بارديني بريسان
  Stanislaw Drahun
  إيغور فيليبينكو
  تيموفي كالاتشيف
  Anton Putsila
  دميتري فيرخوفتسوف
  سيرغي كورنيلينكو
  ستيفن ديفور
  مروان فيلايني
  غيوم جيليه
  يان فيرتونغن
  إرمين بكشاكشيتش
  عزت هاجروفيتش
  سيناد لوليتش
  هاريس ميدونيانين
  رادوسلاف ديميتروف
  ايفان ايفانوفيتش
  جيورجي ميلانوف
  ديميتار رانغيلوف
  فيدران تشورلوكا
  نيكيتسا ييلافيتش
  نيكو كرانيتشار
  ديان لوفرين
  إيفيكا أوليتش
  إيفان بيريشيتش
  إيفان راكيتيتش
  داريو سرنا
  فانسان لابان
  كونستانتينوس ماكريديس
  بوريك دوتشكال
  تيودور غيبري سيلاسي
  دانييل كولار
  ليبور كوزاك
  يان ريزيك
  توماش روسيتسكي
  توماش هوبتشمان
  دافيد لافاتا
  فاكلاف كادليك
  ليون أندرياسن
  أندرياس بييلاند
  أندرياس كورنيليوس
  سيمون كيير
  ويليام كفيست
  نيكي بيل نيلسن
  نيكي زيملينغ
  ليتون باينز
  ريكي لامبرت
  جيمس ميلنر
  أندروس تاونسيند
  أشلي يونغ
  هنري انير
  تارمو كينك
  جويل ليندبر
  أندريس أوبر
  Rógvi Baldvinsson
  Fróði Benjaminsen
  أرنبيورن هانسين
  هالور هانسون
  رومان إيريمينكو
  كاسبر هاماليانين
  إتيان كابو
  أبو ديابي

  كريستوف جاليه
  سمير نصري
  بول بوغبا
  ماثيو فالبوينا
  جورام كاشيا
  أليكسندري كوباخيدزي
  تورنيكه أوكرياشفيلي
  إيلكاي غوندوغان
  سامي خضيرة
  لازاروس كريستودولوبولوس
  جيورجوس كاراغونيس
  سوتيريس نينيس
  نيكوس سبيروبولوس
  رولاند يوهاس
  كريستيان نيميت
  نيمانيا نيكوليتش
  باماش بريسكين
  Vilmos Vanczak
  كاري أرناسون
  كيفن دويل
  أندي كيو
  دارين أودي
  جون أوشي
  مارك ويلسون
  رامي غيرشون
  ماور ميليكسون
  بيبراس ناتخو

  ليور ريفايلوف
  إيتاي شيختر
  إيران زاهافي
  جورجيو كيلليني
  ماتيا ديسترو
  أليساندرو فلورينزي
  ألبيرتو جيلاردينو
  ريكاردو مونتوليفو
  فيديريكو بيلوسو
  أندريا بيرلو
  ألبيرتو أكويلاني
  هينريش شميدتجال
  Dmitriy Shomko
  Nauris Bulvītis
  Edgars Gauračs
  كاسبارس غوركشس
  Vladimirs Kamešs
  Renārs Rode
  Valērijs Šabala
  ماريس فيرباكوفسكيس
  Artūrs Zjuzins
  مارتن بوشيل
  ماثياس كريستن
  نيكولا هاسلر
  ميكيلي بولفيرينو
  Fiodor Cernych
  تاداس كيجانسكاس
  ساوليوس ميكوليوناس
  دارفيداس شيرناس
  ماريوس زاليوكاس
  Mathias Jänisch
  أديس جهوفيتش
  Jovan Kostovski
  نيكولتشي نوفيسكي
  ألكسندر ترايكوفسكي
  إيفان تريشكوفسكي
  رودريك بريفا
  كلايتون فايلا
  إدوارد هيريرا
  Igor Armaș
  Serghei Dadu
  ألكسندرو ايبوريانو
  Viorel Frunză
  أرتور إيونيتا
  ألكساندر سوفوروف
  لوكا دورديفيتش
  Nikola Drinčić

  لوسيانو نارسينغ
  ويسلي سنايدر
  كيفن ستروتمان
  ستيفن ديفيس
  ديفيد هيلي
  نايل ماكغين
  دين شيلس
  جيمي وارد
  دانييل بروتن
  ماركوس هنريكسن
  توم هوجلي
  يون آرنه ريسه
  كاميل غليك
  جاكوب كوسيسكي
  فالديمار سوبوتا
  ووكاش تيودورتشيك
  ياكوب فافجينياك
  هوغو ألميدا
  فابيو كوينتراو
  ريكاردو كوستا
  ناني
  ألكساندرو كيبتشيو
  فاليريكا غامان
  غيورغي جروزاف
  ألكساندرو ماكسيم
  أدريان موتو
  ميهاي بينتيلي
  كريستيان تاناسي
  كلاوديو كيشيرو
  فاسيلي بيريزوتسكي
  أليساندرو ديلا فالي
  أكيشي أنيا
  غرانت هانلي
  شون مالوني
  كيني ميلر
  جيمس موريسون
  ستيفن نيسميث
  دوشان باستا
  فيليب جورجيفيتش
  برانيسلاف إيفانوفيتش
  لازار ماركوفيتش
  ألكساندر ميتروفيتش
  ستيفان شتشيبوفيتش
  ميراليم سوليماني
  زوران توشيتش
  يان دوريتسا
  Viktor Pečovský
  كورنيل سالاتا
  فالتر بيرسا
  بوشتيان سيزار
  يوسيب إيليتشيتش
  كيفن كامبل
  أندراز كيرم
  ريني كرهين
  ماركو شولير
  خوان ماتا
  روبيرتو سولدادو
  تشافي هيرنانديز
  ماركوس بيرغ
  ميكائيل لوستيغ
  مارتين أولسون
  أندرس سفينسون
  ترانكيلو بارنيتا
  بليريم جمايلي
  ميشائيل لانغ
  هاريس سيفيروفيتش
  إمره بلوز أوغلو
  أردا توران
  إدمار
  دينيس هارماش
  أوليغ هوسييف
  فيتالي ماندزيوك
  ياروسلاف راكيتسكي
  سيمون تشرتش
  هال روبسون-كانو

هدف واحد ضد مرماه

  إيلديفونس ليما (ضد المجر)
  Igor Shitov (ضد فنلندا)
  راجنار كلافان (ضد المجر)
  Pól Jóhannus Justinussen (ضد جمهورية أيرلندا)
  جونا تويفيو (ضد فرنسا)

  فاسيليس توروسيديس (ضد رومانيا)
  Szilárd Devecseri (ضد هولندا)
  Dmitriy Shomko (ضد جمهورية أيرلندا)
  ستيفان ريستوفسكي (ضد صربيا)
  ريان كاميليري (ضد الدنمارك)

  برانكو بوسكوفيتش (ضد إنجلترا)
  أليساندرو ديلا فالي (ضد إنجلترا)
  مارتين شكرتيل (ضد اليونان)

المصادر

وصلات خارجية
 نتائج ومباريات (إصدار موقع الفيفا)
 نتائج ومباريات (إصدار موقع اليويفا)

تصفيات كأس العالم (أوروبا)
تصفيات كأس العالم 2014
كرة القدم الأوروبية في 2012–13
كرة القدم الأوروبية في 2013–14

تصفيات كأس العالم 2014 (أوروبا)


La Fédération suisse de ski nautique et wake (FSSW) est une association suisse fondée en 1947.

Objectifs
La FSSW a pour but de développer la pratique des différentes disciplines reconnues par la fédération internationale (E&A ou IWWF), de regrouper les associations et les autres organisations corporatives pratiquant les différentes disciplines, de promouvoir les différentes disciplines par tous les moyens appropriés, de surveiller et de coordonner les activités de ses membres, d'établir, dans le cadre des règlements de l'IWSF, toutes les règles applicables aux compétitions suisses.

Notes et références

Liens externes

Ski nautique
Wakeboard


IBM Bluemix este un serviciu, platforma ca serviciu (PaaS) pentru sistemele în cloud dezvoltat de IBM. Bazate pe platforma Cloud Foundry, este executat pe infrastructura de calcul SoftLayer. Bluemix suporta mai multe limbaje de programare, inclusiv Java, Node.js, PHP, Swift, Python și Ruby on Rails; de asemenea, poate fi extins pentru a sprijini alte limbi, cum ar fi Scala prin utilizarea buildpack (care este un set de script-uri necesare pentru a pregăti codul de executare pe nor). Datorită abordare a DevOps, serviciul vă permite să compila, executa, publica, și de a gestiona aplicații în domeniul cloud.

Istoria
Versiunea beta a Bluemix a fost anunțat oficial de către IBM pe 24 februarie 2014 după o lungă perioadă de dezvoltare a durat 18 luni. În iulie 2014, serviciul a fost pus la dispoziția tuturor de pe piață.

În aprilie 2015 Bluemix a inclus o suită de peste 100 de instrumente de dezvoltare de aplicații în cloud și a 83.000 de utilizatori înregistrați numai în India; cu toate acestea, la un an după ce oficialul de marketing, serviciul oferit de IBM a realizat o cotă mică de piață în domeniul platformelor de cloud, în esență, rămase înapoi în raport cu principalii săi concurenți, și anume Microsoft Azure și Amazon Web Services. De asemenea, în luna August a anului 2016, situația a rămas aproape neschimbată.

În luna octombrie 2017 IBM a anuntat fuziunea brandul-ul Bluemix în IBM Cloud.

Fără server prin intermediul  Apache OpenWhisk
Bluemix include, de asemenea, un serviciu Function as a Service (FaaS), sau un sistem de serverless , construit prin intermediul platformei open source Apache OpenWhisk, pentru care codul sursă original a fost donat de către IBM. Acest sistem, comparabile cu AWS Lambda, poate apela o funcție specifică în răspuns la un eveniment fără ca dezvoltatorul va fi nevoit sa efectueze gestiunea resurselor.

Note

Software IBM
Software în Java
Software în PHP
Software în Python
Pages with unreviewed translations

Bluemix


Joseph Edward Brennan (born November 2, 1934) is an American Democratic Party lawyer and politician from Maine. He served as the 70th Governor of Maine from 1979 to 1987. He is a former commissioner on the Federal Maritime Commission.

Early life
Born in 1934 in Portland, Maine, Brennan lived on Kellogg Street on Munjoy Hill. Brennan attended Cheverus High School, Boston College and the University of Maine School of Law.

Government service
Brennan first became Cumberland County District Attorney before winning election to the Maine House of Representatives (1965–1971) and the Maine Senate (1973–1975). When first elected to the Maine House he did not own a car and hitchhiked up from Portland. His first statewide candidacy was for Governor in 1974; he lost the Democratic nomination to George J. Mitchell, whom he would later appoint to the U.S. Senate. Appointed State Attorney General in 1975, Brennan ran for governor again in 1978, winning the primary and general elections. Brennan was reelected in 1982, serving as governor from 1979 to 1987. In 1986 he ran for the U.S. House in Maine's First Congressional District and won with 53% of the vote. When he was District Attorney his Munjoy Hill house was shot up, with bullets landing by his infant daughter, this led Brennan to support the ban on assault style weapons in America.

After two terms in the House, Brennan ran for governor again in 1990, losing to Republican John McKernan. He ran again in 1994, losing to Independent Angus King, but placing second, ahead of Republican Susan Collins. He would face Collins in another statewide election in 1996, running for the U.S. Senate seat being vacated by Bill Cohen, a race which Collins won.

In 1999, President Bill Clinton nominated Brennan to serve as a commissioner on the Federal Maritime Commission, a small independent agency that regulates shipping between the U.S. and foreign countries. He was re-nominated (by President Bush) and confirmed for a second term at the FMC in 2004.

Electoral history

References

External links

|-

|-

|-

|-

|-

|-

1934 births
American prosecutors
Boston College alumni
District attorneys in Cumberland County, Maine
Democratic Party members of the United States House of Representatives from Maine
Democratic Party governors of Maine
Federal Maritime Commission members
Living people
Politicians from Portland, Maine
University of Maine School of Law alumni
Cheverus High School alumni
Clinton administration personnel
George W. Bush administration personnel
Obama administration personnel

Joseph E. Brennan


Casket Garden EP je švedskog death metal sastava Dismember. Diskografska kuća Nuclear Blast Records objavila ga je u ožujku 1995. Pjesma "Casket Garden" također je deveta pjesma na Dismemberovom albumu Massive Killing Capacity.

Popis pjesama

Osoblje

 Dismember

 Matti Kärki – vokal
 David Blomqvist – solo gitara
 Robert Sennebäck – ritam gitara
 Richard Cabeza – bas-gitara
 Fred Estby – bubnjevi

 Ostalo osoblje

 Tomas Skogsberg – produkcija, inženjer zvuka
 Peter In de Betou – mastering

Izvori

Albumi sastava Dismember
Albumi iz 1995.
EP

Casket Garden


Muscle automobil (engleski: muscle car) je američki pojam koji se koristi za označavanje raznih automobila visokih performansi. Websterov rječnik pojam muscle automobil (muscle car) definira kao bilo koju skupinu američkih športskih automobila s dvoje vrata, opremljenih jakim motorima koji su osmišljeni za brzu vožnju. Muscle automobili su obično opremljeni velikim V8 motorom i imaju pogon na stražnje kotače. Mogu biti obiteljski, kompaktne klase, srednje veličine ili veliki, dizajnirani za četiri ili više putnika. Prodaju se po pristupačnim cijenama, namijenjeni su za cestu, te se ponekad koriste za drag utrke. Razlikuju se od športskih automobila s dvoje vrata i skupljih 2+2 grand tourera namijenjenih brzoj vožnji i cestovnim utrkama.

Etimologija

Prema knjizi Muscle Cars, koju je napisao Peter Henshaw, muscle automobil je upravo ono na što naziv upućuje. On je proizvod američke automobilske industrije koji dijeli filozofiju sklapanja hot rodova, a to je stavljanje velikog motora u mali automobil. Henshaw opisuje muscle automobile, uspoređujući ih sa slavnim bodybuilderom Charlesom Atlasom: "muscle automobil je prema drugim automobilima kao da se Charles Atlas natječe sa slabićem u bodybuildingu". Dalje navodi da je muscle automobil dizajniran za postizanje maksimalne brzine na ravnini, te da nema sofisticiranu šasiju, inženjersku cjelovitost, kao ni zaobljene linije poput europskih automobila visokih performansi.

U Sjedinjenim Američkim Državama, lakši automobili s jakim motorima nazivali su se super automobilima prije nego što je pojam muscle automobil postao popularan. Jedinstveni primjer je Rambler Rebel iz 1957. godine kojega su tada svi smatrali super automobilom. Oni automobili koji se danas nazivaju muscle automobilima, od sredine 1960-ih do sredine 1970-ih nazivali su se super automobilima. Pojam super automobila kojima su se opisivali snažni automobili iz 1960-ih i 1970-ih godina jako je sličan opisu automobila koji su kasnije korišteni za utrke na drag stazama. To su bili automobili srednje veličine s jakim V8 motorom i pogonom na stražnje kotače.

Izvori

Vanjske poveznice

Klase automobila

Muscle automobil


Arcadio Arteaga Oñate, Quirico Arteaga, fue un futbolista y entrenador español nacido en Bilbao el 6 de diciembre de 1902. Se desconoce la fecha de fallecimiento. Jugó como centrocampista.

Jugador
Los dos primeros años de su trayectoria deportiva tuvieron lugar en el Erandio Club, pasando en 1924 a formar parte de la primera plantilla del Athletic de Bilbao. Su debut oficial con el conjunto bilbaíno tuvo lugar el 11 de octubre de 1925, en el encuentro que el Athletic ganó por 0-5 al Sestao Sport Club. Permaneció en el Athletic Club hasta 1928, disputando con el conjunto vasco 9 partidos de Copa y 25 del Campeonato Regional de Vizcaya, campeonato que ganó en tres ocasiones (1925/26, 1926/27 y 1927/28).

En 1928 fichó por el Atlético de Madrid (entonces Athletic de Madrid). Ese año se inicia el Campeonato Nacional de Liga, y Arteaga debuta con el equipo colchonero en la Primera División.

Con el Atlético de Madrid jugaría durante cuatro temporadas, las dos últimas en Segunda División, colgando las botas al final de esta última, en 1932. Jugó un total de 104 partidos oficiales (56 de Liga, 11 de Copa y 37 del Campeonato Regional). Marcó tan solo un gol, curiosamente en su primer partido oficial como colchonero, el disputado el 16 de septiembre de 1928 en la primera jornada del Campeonato Regional Centro ante el Club Deportivo Nacional, que finalizó con victoria rojiblanca por 3-1, marcando Arteaga el último de los goles del Atlético.

En el conjunto madrileño formó una recordada línea media con Santos y Ordóñez.

Entrenador
Finalizada su carrera como futbolista, Arteaga siguió vinculado al Atlético de Madrid, club que llegó a dirigir como entrenador al final de la temporada 1932/33.

Tras abandonar el club rojiblanco, sería entrenador de otro conjunto madrileño, la Agrupación Deportiva Ferroviaria, fichando en 1936 por el Badajoz Foot-ball Club.

Tras la Guerra Civil dirige al Recreativo de Huelva en la temporada 1940/41, de donde pasaría a la Unión Deportiva Salamanca, club al que entrena en las temporadas 1941/42 y 1942/43 en Segunda División. La primera de ellas se convertiría en el primer entrenador en disputar con los salmantinos una promoción de ascenso a Primera División. Dirigió a la SD Ceuta en la temporada 1943-44 en Segunda División.

Su siguiente equipo será el Real Valladolid, que milita en la Tercera División en la temporada 1944/45.

En 1945 su nombre llega a ser barajado para nombrarle como Seleccionador Nacional, aunque finalmente no es elegido para el puesto, que pasa a desempeñar Jacinto Quincoces.

En 1946 rechaza entrenar al Cartagena F.C., aceptando la oferta del CD Logroñés, al que entrenará, en Tercera División, la temporada 1946/47.

A partir de ese momento no hay más referencias de su carrera deportiva, ni consta la fecha en la que tuvo lugar su fallecimiento.

Su nombre no figura tampoco entre los que, a partir de 1949, obtuvieron el título de entrenador en España.

Estadísticas

Jugador
 Actualizado al último partido jugado el 10 de abril de 1932.

Fuente: BDFutbol - InfoAtleti

Entrenador

Palmarés
 3 Campeonatos regionales de Vizcaya: 1925/26, 1926/27 y 1927/28. (Los tres, como jugador, con el Athletic Club).
 Subcampeón Copa Real Federación Española de Fútbol: 1945 (Como entrenador del Real Valladolid).

Referencias

Enlaces externos
Ficha del jugador en el Athletic Club
Ficha en BDFutbol

Futbolistas de Vizcaya
Futbolistas de la Sociedad Deportiva Erandio Club
Futbolistas del Athletic Club en los años 1920
Futbolistas del Club Atlético de Madrid en los años 1920
Futbolistas del Club Atlético de Madrid en los años 1930
Entrenadores del Club Atlético de Madrid
Entrenadores del Real Club Recreativo de Huelva
Entrenadores del Club Deportivo Badajoz
Entrenadores de la Unión Deportiva Salamanca
Entrenadores del Real Valladolid Club de Fútbol
Entrenadores del Club Deportivo Logroñés
Entrenadores de fútbol del País Vasco
Nacidos en Bilbao

Arcadio Arteaga


The Barstool Philosophers (oft auch einfach Barstool Philosophers) sind eine niederländische Progressive-Rock-/-Metal-Band aus Almelo, die im Jahr 1997 gegründet wurde.

Geschichte
Die Band wurde im Jahr 1997 von Schlagzeuger Martin Kuipers, Keyboarder René Kroon, Gitarrist Ivo Poelman und Bassist Mark Portier gegründet. Alle Mitglieder waren anfangs noch in anderen Bands vertreten. Zusammen spielten sie einige Lieder, jedoch legten sie danach eine Pause von zwei Jahren ein, sodass sich im Jahr 2001 wieder zusammenfanden. Zusammen schrieben sie an neuem Material und hielten Ausschau nach einem Sänger, den sie 2002 mit Leon Brouwer fanden. Gegen Ende des Jahres 2004 verließ Bassist Portier die Band und wurde durch Bas Hoebink ersetzt. Anfang 2006 nahm die Band ein Lied für ein Wohltätigkeitsprojekt namens "Metsel een Dorp (SOS Child Villages)" auf. Das Lied hatte den Namen Sunrise und wurde innerhalb von zwei Wochen geschrieben, aufgenommen und produziert. Danach arbeitete die Band an ihrem Debütalbum Sparrows, das im September 2009 veröffentlicht wurde.

Im Jahr 2011 war die Band auf dem ProgPower Europe vertreten.

Stil
Die Band spielt klassischen Progressive-Rock- und -Metal und wird dabei mit Bands wie Dream Theater, Saga, Marillion, Pendragon, Fates Warning und Queensrÿche verglichen.

Diskografie
 2009: Sparrows (Album, Eigenveröffentlichung)
 2015: Crossing Over (Album, The Barstool Philosophers)

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Niederländische Band
Progressive-Metal-Band
Progressive-Rock-Band

The Barstool Philosophers


Schweiz Olympiske Komité , , , ) er en almennyttig sportsorganisation fra Schweiz, og den officielle repræsentant vedrørende schweizisk deltagelse ved de Olympiske lege. Organisationen blev oprettet i 1912 og anerkendt af IOC samme år.

Se også
 Schweiz ved OL

Kilder

Eksterne henvisninger

Olympiske Komite
Etableret i 1913
Nationale olympiske komitéer

Schweiz' Olympiske Komité


Sirijska pustinja (arapski: بادية الشام, Bādiyat al-Shām), poznata i kao Sirijska stepa, Jordanska stepa ili Badia, je regija pustinja, polupustinja i stepa koje pokriva 500.000 km2 Bliskog istoka, uključujući dijelove Sirije, sjeveroistočnog Jordana, sjeverne Saudijske Arabije i zapadnog Iraka. Pokriva 85 % površine Jordana i 55 % Sirije. Na jugu se stapa s Arabijskom pustinjom. Ovo područje reljefno je otvoreno, kameno, mjestimice ispresijecano s vadijima.

Lokacija i ime
Pustinja je omeđena Dolinom rijeke Orontes i vulkanskim područjima Harrat al-Shama prema zapadu, te Eufratom na istoku. Na sjeveru, pustinja se pretvara u plodnija travnata područja, dok se na jugu pretapa u Arabijsku pustinju.

Prema nekim izvorima, Sirijska pustinja i "Pustinja Hamad" su sinonimi, dok drugi izvori ime Hamad vežu za južnu središnju visoravan, dok neki cijelu regiju nazivaju Hamad, a Sirijsku pustinju izjednačavaju s njenim sjevernim dijelom. Neki dijelovi Sirijske pustinje imaju zasebna imena, pa se tako područja oko gradova Palmire i Homsa poknekad nazivaju Palmirska pustinja ili Homska pustinja. Istočni dio Sirijske pustinje, u području sirijsko-iračke granice, tj. na zapadu Iraka, se u Iraku ponekad naziva Zapadna pustinja.

Sirijska pustinja je poznata i pod nazivom Shamiyah.
te Badiyat al-Sham (ili Badiyat ash-Sham)

Zemljopis
U središtu pustinje nalazi se plato Hamad, regija na nadmorskoj visini između 700 i 900 m n/m, ravna, kamena polupustinja od vapnenačkog tla s rožnjačkim šljunkom. Ono malo kiše što padne na plato otiče u lokalne slane ravnice (Sabkha). Najveći vrhovi na platou su Khawr um Wual u Saudijskioj Arabiji (oko 1000 m/nm) i Jebel Aneiza (960 m/nm) na tromeđi Jordana, Iraka i S. Arabije

Zajedno s pustinjama Arapskog poluotoka, ova je pustinja opisana kao jedna od najsuših pustinja na svijetu.

Živi svijet
Neke od biljaka Sirijske pustinje su Salsola vermiculata, Stipa barbata, Artemisia herba-alba i Atriplex leucoclada. Pustinjski ekosustav je ugrožen sušom, pretjeranom ispašom, lovom i drugim ljudskim aktivnostima. Neke autohtone životinje više ne žive u ovom području, a mnoge cvjetnice su izumrle, te zamijenjene travama s nižom prehrambenom vrijednošću za stoku.

Sirijska pustinja je postojbina sirijskog hrčka.

Rode, čaplje, ždralovi, manje barske ptice, patkarice, kao i grabežljivci posjećuju sezonska jezera. Mali su glodavci uobičajeni, kao i njihovi grabežljivci kao što su zmije, škorpioni i lažni pauci. U prošlosti su tu boravili i gazele, vukovi, čagljevi, lisice, mačke i karakali, nojevi, čite, Alcelaphus buselaphus i kulan. Veći sisavci se više ne mogu naći, a vjeruje se da je to posljedica lova od strane ljudi.

Povijest

Antičko doba

Pustinja je od pradavnih vremena bila naseljena beduinskim plemenima, a mnoga od tih plemena i danas žive u njoj, uglavnom u gradovima i naseljima pokraj oaza. Neki se Beduini i danas pridržavaju načina života.

Moderna povijest

Gospodarstvo i poljoprivreda
Uz niske oborine i slabu kvalitetu tla, područje se uglavnom koristi za ispašu stoke. beduinski pastiri, od kojih mnogi još uvijek žive kao nomadi, uzgajaju oko 12 milijuna ovaca i koza, kao i manji broj deva.

Međunarodni fond za poljoprivredni razvoj, koji ima za cilj ublažavanje ruralnog siromaštva, godine 1995. je u suradnji sa sirijskom vladom pokrenuo je projekt rehabilitacije više od milijun hektara degradirane zemlje u sirijskoj Badiji. U nekim je područjima, kad je paša bila ograničena, došlo do spontanog povratka mnogih autohtonih biljaka. U ostalim područjima koja su bila znatno degradirana, ograničenja ispaše dopunjena su ponovnim sjetvom i sadnjom krmnih vrsta. Do trenutka završetka projekta 2010. godine zasađeno je gotovo četvrt milijuna hektara, a zasađeno je gotovo stotinu tisuća hektara domaćim krmnim grmljem. Rezultat je bio velik uspjeh, jer su neki stočari prijavili desetostruko povećanje produktivnosti stoke.

Vidi još
 Arabijska pustinja
 Plodni polumjesec

Izvori

Pustinje u Aziji
Zemljopis Sirije
Zemljopis Jordana
Pustinje u Saudijskoj Arabiji
Zemljopis Iraka

Sirijska pustinja


Kevin Schwäbe (* 1. Oktober 1990) ist ein deutscher Ringer. Er wurde 2011 deutscher Meister im freien Stil im Halbschwergewicht.

Werdegang

Kevin Schwäbe begann als Jugendlicher im Jahre 1996 beim ASV Dieburg mit dem Ringen. Er konzentrierte sich dabei auf den freien Stil. Nachdem sich nach und nach Erfolge einstellten, wechselte der 1,84 Meter große Athlet, der im Halbschwergewicht, der Gewichtsklasse bis 96 kg Körpergewicht steht, zum KSV Seeheim, dem KSC Hösbach und dem ASV Mainz. Seit 2010 ringt er wieder für den KSC Hösbach. Trainiert wird er hauptsächlich von Jens Gündling und dem Bundestrainer Alexander Leipold.

Kevin Schwäbe war schon im Jugendbereich sehr erfolgreich und errang in diesen Altersgruppen fünf deutsche Meistertitel. 2009 belegte er bei der deutschen Juniorenmeisterschaft im Halbschwergewicht hinter Johannes Kessel vom KSV Berghausen den 2. Platz. 2011 gelang es ihm dann vor William Harth vom TKSV 1906 Duisdorf und Nico Graf vom KFC Leipzig und Viktor Reh  RKG Freiburg 2000  deutscher Meister im Halbschwergewicht zu werden.

Die internationale Ringerlaufbahn von Kevin Schwäbe begann bereits im Jahre 2006, als er bei der Junioren-Europameisterschaft (Cadets) in Istanbul in der Klasse bis 85 kg den 12. Platz belegte. Den gleichen Platz belegte er auch bei der Junioren-Europameisterschaft 2007 in Warschau in der gleichen Gewichtsklasse. Nach einem 8. Platz bei der Junioren-Europameisterschaft 2008 in Košice im Halbschwergewicht gelang ihm bei der Junioren-Weltmeisterschaft dieses Jahres in Istanbul eine deutliche Steigerung, denn er kam dort in der gleichen Gewichtsklasse auf einen hervorragenden 5. Platz.

Nach dem Gewinn des deutschen Meistertitels 2011 wurde er dann auch bei der Europameisterschaft in Dortmund eingesetzt. Er kam dort zu einem Sieg über Leon Rattigan aus Großbritannien, unterlag aber in seinem nächsten Kampf denkbar knapp nach Punkten (1:2 Runden, 3:3 Punkte) gegen Belduki Gawaschelischwili aus Georgien und schied aus. Er platzierte sich damit auf dem 9. Platz.

2012 wurde Kevin Schwäbe auch bei der Europameisterschaft in Belgrad eingesetzt. Dort musste er sich in seinem ersten Kampf gegen Iwan Jankowski aus Belarus geschlagen geben und kam auf den 13. Platz.

Sein jüngerer Bruder Marvin Schwäbe übte bis zu seinem 14. Lebensjahr ebenfalls die Sportart aus, schlug dann aber eine Laufbahn als Profifußballer ein.

Internationale Erfolge

Deutsche Meisterschaften
(nur Seniorenbereich)

Erläuterungen

 alle Wettkämpfe im freien Stil
 WM = Weltmeisterschaft, EM = Europameisterschaft
 Halbschwergewicht, Gewichtsklasse bis 96 kg Körpergewicht

Quellen
 Fachzeitschrift Der Ringer
 Website "Foeldeak Wrestling database"

Einzelnachweise

Ringer (Deutschland)
Deutscher
Deutscher Meister (Ringen)
Geboren 1990
Mann

Kevin Schwäbe


Arctic Winter Games er en international fejring af arktisk sport og kultur. Begivenheden afholdes siden 1970 hvert andet år i en by i området omkring Arktis.

Baggrund
Arctic Winter Games blev etableret i 1969 under lederskab af Alaskas guvernør Walter J. Hickel, Stuart M. Hodgson, kommissionær for Northwest Territories og kommissæren for Yukon James Smith. Konceptet er at skabe et forum hvor atleter fra arktis kan deltage på deres egne vilkår, på deres egen scene. Ideen kom fra Cal Miller, der var rådgiver for Yukons hold ved Canada Winter Games i 1967.

I 1970 i Yellowknife i Canada deltog 500 atleter, trænere og officials til de første Arctic Winter Games nogensinde. Deltagerne kom fra Northwest Territories, Yukon og Alaska. Siden da har legene været afholdt ved 15 lejligheder på forskellige lokaliteter og med et støt stigende deltagertal fra flere og flere steder. I 2002 blev legene for første gang afholdt i fællesskab mellem to byer. Det var Nuuk i Grønland og Iqaluit i Nunavut.

Deltagere
I alt ni kontingenter deltog i Arctic Winter Games i 2006. Den gruppe af hold udgjorde også deltagerne ved de tidligere lege.
 Alaska, USA
 Grønland
 Northern Alberta, Canada
 Northwest Territories, Canada
 Nunavik, Quebec, Canada
 Nunavut, Canada
 Lapland (Sápmi) (Norge, Sverige, Finland, Kola-halvøen i Rusland)
 Yamalo-Nenets Autonomous Okrug, Rusland
 Yukon, Canada

Værtsbyer
Værtsbyerne har primært været i Canada og i USA.

Hodgson Trofæet
Hodgson trofæet for fairplay og teamspirit tildeles ved slutningen af hver lege. Trofæet er navngivet efter Stuart Milton Hodgson, tidligere kommissionær i Northwest Territories.

De tidligere vindere af trofæet er:

Referencer

Eksterne henvisninger
 Arctic Winter Games Official Website
 CBC Digital Archives   – Arctic Winter Games
 2002 Arctic Winter Games
 1970 The First Arctic Winter Games, NWT Historical Timeline- A Prince of Wales Northern Heritage Centre Online Exhibit

Sportsarrangementer
Kultur i Arktis
Nordamerika
Sportskonkurrencer

Arctic Winter Games


John William Bower (né Kiszkan; November 8, 1924 – December 26, 2017), nicknamed "The China Wall", was a Canadian Hockey Hall of Fame goaltender who won four Stanley Cups during his career with the Toronto Maple Leafs. In 2017 he was named one of the "100 Greatest NHL Players" in history.

Playing career
Bower was born John William Kiszkan into a Ukrainian-Canadian family in Prince Albert, Saskatchewan, to Johnny Kiszkan, a labourer born Dmytro Kiszkan, and his wife, Lizzie, née Jacobson. (His father had previously been a homesteader.) He had one brother and seven sisters. He taught himself how to play hockey, using a branch as a stick, and made himself goalie pads out of old mattresses. Around age 10, his parents separated. An uncommon practice at the time, it created a stigma around the family in their town. When he was 15, he lied about his age and enlisted in the Canadian Army during World War II; from 1940 to 1943 he was stationed in England as a gunner with the 2nd Canadian Division. He was discharged due to rheumatoid arthritis in his hands.

Kiszkan returned to Prince Albert in 1944 to play junior hockey there.  In 1945, he turned professional in the American Hockey League (AHL), where he spent eleven seasons playing mostly for the Cleveland Barons in the late 1940s and 1950s.

Bower told various stories about his name change, including that "Bower" was his mother's maiden name, or that he was adopted. Biographer Dan Robson was also told that Barons management may have asked him to, to avoid the post-war discrimination against eastern Europeans, while other sources claim that it was because sports writers often misspelled "Kiszkan". His parents' break up may also have been a factor, suggests Robson, as Bower rarely talked about the situation. His surname was legally changed during his first year of professional hockey. Robson's 2018 book, Bower: A Legendary Life, dedicates a chapter to the topic.

In the AHL, he proved himself the star goaltender of the circuit, winning numerous awards and leading his teams to three Calder Cup championships.

Bower made his debut in the National Hockey League (NHL) with the New York Rangers in , at the age of 29. The Rangers made him their starting goaltender over Gump Worsley, who had been rookie of the year the previous season. Bower played in all 70 games that season and recorded 29 wins. The following season Worsley won back the starting job for the Rangers, and Bower returned to the minor leagues. He played there for four more years with three teams, the Providence Reds, the Vancouver Canucks and the Cleveland Barons, and was called up briefly by the Rangers in  and .

In the 1958 Inter-League draft he was claimed by the Toronto Maple Leafs. Nonetheless, Bower preferred to stay with the Barons, as he was tired of moving all over the country. Punch Imlach, whom the Maple Leafs had recently hired, visited Bower and convinced him to give the NHL one more try, as he considered him "the most remarkable — and maybe the best — athlete in the world." The Leafs at this time were an up-and-coming team of young star players, and after Imlach traded for Red Kelly, the Leafs were ready for contention.

Bower won his first Vezina Trophy in 1961 for allowing the fewest goals in the 1960–61 season. The height of his NHL career came during the Maple Leafs' three consecutive Stanley Cup victories from 1962 to 1964. He later said, "When we won the Stanley Cup, my head went numb, my whole body went numb. That was my dream from Day One. You just can't explain the feelings inside you."

Bower's career was hampered by poor eyesight, but he remained a top-tier goaltender. He was known for his hard-nosed, scrappy playing style and helped the Leafs win another Stanley Cup in 1967, as part of a tandem with another Hall of Famer, Terry Sawchuk. He said, "I wasn't all that glad to see the two-goalie system come in. I wanted to play as many games as I could." Bower and Sawchuk shared the Vezina Trophy in .

On April 6, 1969, at the age of 44 years, 4 months, and 29 days, Bower became the oldest goaltender to play in a Stanley Cup playoff game, a distinction previously held by Lester Patrick. He played his last game on December 10, 1969, a 6–3 loss to Montreal; mainly due to injuries, this was his only game of the 1969–70 season. At the time, he was the oldest full-time player to participate in an NHL game, and remains the second-oldest goaltender (45 years, 1 month, 2 days), behind only Maurice Roberts; he was surpassed as oldest full-time player by Gordie Howe, Chris Chelios, and Jaromír Jágr.

On March 19, 1970, Bower publicly announced his retirement, four months after his 45th birthday. He played eleven full seasons with the Leafs. When asked if he might reveal his true age, he replied "If you don't know by now, you never will". Coach Punch Imlach once told Bower, after seeing a purported birth certificate, "If you were born in this day here that you're telling me, you had to be overseas with the First Division, in 1939, when you were 13." Bower eventually revealed his birth date as November 8, 1924.

He remains the AHL career leader in wins with 359.

Post-retirement and death
Bower worked for the Maple Leafs after his retirement in various capacities, including as a scout and a goalie coach.  He was assistant coach for the Leafs from 1976 to 1978.  He retired in 1990, but continued to make public appearances on behalf of the organization for the rest of his life.

Bower was elected to the Hockey Hall of Fame in 1976, and to the AHL Hall of Fame as a member of its inaugural class in 2006. In 1998, he was ranked number 87 on The Hockey News''' list of the 100 Greatest NHL Players. He was inducted into the Etobicoke Sports Hall of Fame in 1994, and into the Ontario Sports Hall of Fame in 1999. He was married to Nancy and had a son, two daughters, eight grandchildren and six great-grandchildren, and resided in Mississauga, Ontario. After a city park near his house was renamed in his honour, he would routinely clean litter there, and feed the birds.

In January 2004, Bower was featured on a postage stamp. As part of the NHL All-Stars Collection, he was immortalized along with five other All-Stars.Canada's Stamp Details, January to March 2004, Volume XIII, No. 1 In 2005, the Royal Canadian Mint featured Bower on a non-circulating fifty-cent coin, as part of its four-coin Legends of the Toronto Maple Leafs coin set. In 2007, it was announced that Bower would receive a star on Canada's Walk of Fame.

On October 7, 2010, Bower opened the first game of the regular season for the Toronto Maple Leafs at Air Canada Centre by walking out on an implied "bridge over water" with his goalie stick.

On May 24, 2014, Bower attended a street renaming ceremony in Weston in Toronto.  Patika Avenue, where he lived during the 1960s, was renamed Johnny Bower Boulevard. He said,"It's a great day for me and my family...this is a better ovation than I used to get at Maple Leaf Gardens."

On September 6, 2014, the Maple Leafs named him and Darryl Sittler two of the first three inductees of Legends Row (Ted Kennedy had been inducted some months earlier), with statues outside Air Canada Centre of twelve of the greatest players in Maple Leafs history.

On December 26, 2017, Bower died at the age of 93 from pneumonia. In the days following Bower's death, many teams, including the Maple Leafs, Winnipeg Jets, Arizona Coyotes and Toronto Raptors of the National Basketball Association honoured Bower with pre-game tributes. On January 3, the Maple Leafs hosted a public celebration of Bower's life at the Air Canada Centre. The event was attended by thousands, including various NHL alumni, members of the current Maple Leafs team, members of the Canadian Armed Forces and other major figures. The memorial was televised across several channels in Canada, and in accordance with the event, Toronto Mayor John Tory declared January 3 to be Johnny Bower Day in the city of Toronto. For the remainder of the  season, the Maple Leafs wore patches on their jerseys and helmets in honour of Bower.

Legacy
Bower was the first goaltender to employ the poke check, an aggressive move whereby the goalie uses his stick to poke the puck away from an attacking player, sometimes leaving his crease to do so. This move has since been imitated by goaltenders at all levels of hockey.

Awards and honours

 Three-time Hap Holmes Memorial Award: 1952, 1957, 1958
 Two-time Vezina Trophy winner in ,
 Four-time Stanley Cup winner: , , ,
 Selected to NHL first All-Star team in 1961
 Played in 1961 NHL All-Star Game
 Three-time Les Cunningham Award winner: 1956, 1957, 1958
 Three-time Calder Cup winner: 1948, 1951, 1953
 The Hockey News''' list of the Top 100 NHL Players of All Time: #87
 Hockey Hall of Fame inductee (class of 1976)
 AHL Hall of Fame inductee (class of 2006)
 Star on Canada's Walk of Fame
 Number 1 retired by the Cleveland Monsters (for his career with the Cleveland Barons)
 Number 1 retired by the Toronto Maple Leafs (alongside Turk Broda)
 In January 2017, Bower was part of the first group of players to be named one of the '100 Greatest NHL Players' in history.

Career statistics

Regular season and playoffs

References

External links

 Age never got in Bower's way
 AHL Hall of Fame bio
 Entry at thecanadianencyclopedia.ca

1924 births
2017 deaths
Canadian ice hockey goaltenders
Canadian Army personnel of World War II
Canadian people of Ukrainian descent
Cleveland Barons (1937–1973) players
Deaths from pneumonia in Ontario
Hockey Hall of Fame inductees
Ice hockey people from Prince Albert, Saskatchewan
New York Rangers players
Providence Reds players
Stanley Cup champions
Toronto Maple Leafs players
Vancouver Canucks (WHL) players
Vezina Trophy winners
Canadian Army soldiers
Royal Regiment of Canadian Artillery personnel

Johnny Bower


L'église Sainte-Parascève de Torg (ukrainien : П'ятницька церква (Чернігів)) est une église du .

Historique
L'église de la fin du XIIe ou début XIIIe siècle a été construite à ce qui était le poste de Tchernihiv proche de Torg. Elle est dédiée à Parascève d'Iconium patronne des marchands. Rénovée en 1670 par le colonel de Tchernihiv général du convois Vassil Dunin-Borkovsky, puis une restructuration plus importante en 1676 et 1690 dans le style baroque ukrainien par l'architecte Ivan Zarudny. On retrouve les armes d'Ivan Mazepa à l'intérieur.

Au XVIIe siècle le couvent Pyatnysky était adjoint à l'église, un incendie ravagea le couvent en 1750, il était en bois. L'église est restaurée avec des bains piriformes en 1755, mais en 1786, Catherine II décide la liquidation du couvent, ses bâtiments démantelés. Entre 1818 et 1820 un haut clocher est construit pour l'église qui subit de lourds dommage lors de la Seconde Guerre mondiale. Entre 1955 et 1962 des travaux de restauration sont entrepris et l'église ouvre en 1972 comme musée.

Lien interne

Notes et références

Source

Église en Ukraine
Église du Moyen Âge
Eglise
Eglise de la Transfiguration

Église Sainte-Parascève de Torg


The Second Husband () é uma telenovela sul-coreana exibida pela MBC TV de 9 de agosto de 2021 a 5 de abril de 2022, estrelada por Cha Seo-won, Uhm Hyun-kyung e Oh Seung-ah.

Enredo
Conta a história de Bong Seon-hwa (Uhm Hyun-kyung) e sua família em torno de uma empresa de confeitaria. Ele teve uma infância infeliz, mas por causa de sua personalidade forte e positiva, ele se levantou. Crescendo no mesmo ambiente, ele teve um relacionamento de longa data com Moon Sang-hyeok (Han Ki-woong). Mas, quando ele injustamente perde sua família para uma tragédia nascida de uma paixão incontrolável, ele jura vingança em uma mistura de destino e amor.

Elenco

Elenco principal
 Cha Seo-won como Yoon Jae-min
 Uhm Hyun-kyung como Bong Seon-hwa
 Lee Hyo-bi como jovem Bong Seon-hwa
 Oh Seung-ah como Yoon Jae-kyeong
 Han Ki-woong como Moon Sang-hyeok

Elenco de apoio

Grupo Daegu
 Jung Sung-mo como Yoon Dae-gook
 Ji Soo-won como Joo Hae-ran
 Kang Yoon sebagai Kim Soo-cheol

Hanok Bakery
 Lee Ho-sung como Bae Dal-bong
 Kim Hee-jung sebagai Bok Bok-soon
 Shin Woo-gyeom como Bae Seo-joon

Família de Sang-hyeok
 Choi Ji-yeon como Yang Mal-ja
 Chun Yi-seul como Moon Sang-mi

Família de Bong Seon-hwa
 Sung Byung-sook como Gop-boon

Outros
 Kim Sung-hee como Park Haeng-sil
 Lee Kan-hee como Ok Kyeong-i
 Son Kwang-eop como Kang In-ho
 Kim Jung-hwa como Choi Eun-gyeol

Participação especial
 Tony Ahn como produtor

Produção
Inicialmente, Seo Eun-woo foi escalado como Yoon Jae-kyeong, mas devido ao cronograma de produção ele saiu e Oh Seung-ah assumiu.

Este drama diário marca o reaparecimento de Uhm Hyun-kyung nas produções da MBC, três anos após o drama de vingança de sábado, Hide and Seek em 2018. Uhm Hyun-kyung e Cha Seo-won também estão se reunindo depois de desempenhar o segundo papel principal na minissérie da tvN de 2019, Miss Lee. Oh Seung-ah e Kim Hee-jung estão reunidos após o drama diário da MBC de 2018, Secrets and Lies.

Em 7 de dezembro de 2021, um dos funcionários da dramaturgia testou positivo para COVID-19. Em 8 de dezembro de 2021, foi revelado que o elenco principal e o diretor eram negativos.

Em 6 de janeiro de 2022, foi relatado que o drama foi confirmado por mais tempo do que os 120 episódios planejados inicialmente.

Trilha sonora

Parte 1

Parte 2

Parte 3

Parte 4

Parte 5

Parte 6

Parte 7

Parte 8

Parte 9

Parte 10

Parte 11

Recepção
Na tabela abaixo, os  representam as audiências mais baixas e os  representam as audiências mais elevadas.

Notas

Prêmios e indicações

Ligações externas

Telenovelas da Munhwa Broadcasting Corporation
Dramas da Coreia do Sul
Programas de televisão da Coreia do Sul que estrearam em 2021
Programas de televisão da Coreia do Sul encerrados em 2022
Séries de televisão de drama romântico da Coreia do Sul
Séries de televisão de drama romântico da década de 2020
Telenovelas em coreano
Telenovelas da década de 2020
Programas de televisão produzidos pela Pan Entertainment

The Second Husband


Waray, Waray-Waray, Winaray eller Lineyte-Samarnon, er et Austronesisk sprog, som tales i Filippinerne, i den østlige del af region Visayas. Der er mere end 3 millioner mennesker som talerer Waray. Sproget hører til den Visaya sprogsgruppe og er relateret til Cebuano, der er tættest forbundet til Hiligaynon. Waray er skrevet i den Filippinske variant af det latinske alfabet.

Eksempler

Se også
 Cebuano
 Filippinsk
 Tagalog

Filippiske sprog

Waray


Damat Melek Mehmed Paşa, (d. 1719 - ö. 1802 İstanbul) Kaptan-ı Derya; çeşitli eyaletlerde valilik ve muhafızlık görevlerinde bulunmuş ve III. Selim saltanatında 4 Mayıs 1792 - 19 Ekim 1794 tarihleri arasında iki yıl beş ay on altı gün sadrazamlik yapmış bir Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı
Doğum tarihi olasılıkla 1719'dur. Babası 1714 ile 1718-1721 dönemlerinde iki kez kaptan-ı deryalık yapmış olan İzmirli Süleyman Paşa'dır. "Melek" lakabını yakışıklı, halim selim tabiatlı olmasından almıştır. III. Ahmed'in kızlarından Zeynep Aşıma Hanım ile evlenmesi ile damnad-ı şehriyarı olması dolayışla "Damad" olarak anılmıştır.

Birinci kaptan-ı deryalığı
Babası kaptan-ı derya iken bulunduğu Taman'da derya beyi olarak göreve başladı. Sonra İstanbul'a geldikten sonra tersane kethudalığı yaptı. Sonra beylerbeyi rütbesi ile ilk kez kaptan-ı derya görevine getirildi (Kasım 1752).
Çıktığı Akdeniz seferinde başarı kazanması nedeniyle 27 Nisan 1754'te kendisine bir tuğ verilerek vezir rütbesine terfi ettirildi. 1754 yazında ikinci defa Akdeniz seferine çıktı.

Ancak, Hekimoğlu Ali Paşa'nın Sadrazam olmasının ardından 2 Nisan 1755'te azledildi. Önce İstanköy'e sürgün edilerek 17.000 kuruş caize borcunun tahsili için de emir çıkartıldıysa da, daha sonra affedilerek Hanya Muhafızlığına getirildi.

Yeniden yükselişi
1756 yılında Köse Mustafa Paşa'nın yeniden sadrazamlığa getirilmesiyle, Melek Mehmed Paşa'ya da vezirlik rütbesi iade edildi ve Rumeli Beylerbeyi olarak Selanik'e gönderildi. 1757 yılında ise III. Mustafa'nın tahta çıkmasının ardından Nişancı olarak saraya davet edildi. III. Ahmed'in kızı ve padişahın kız kardeşi Zeyneb Sultan'la evlendi. Bu evlilik kariyeri açısından bir dönüm noktası teşkil etti. Yanya sancağı mutasarrıfı olarak Kubbealtı vezirleri arasına katıldı.

Haziran 1764'te Vidin ve 1765'te Belgrad Muhafızlığına getirilen Melek Mehmed Paşa, aynı yıl hanımıyla birlikte ikamet etmek üzere İstanbul'a davet edilerek kendisine Anadolu Beylerbeyliği verildi. Bu göreve atanmasının hemen ardından Muhsinzade Mehmed Paşa'nın Sadrazamlığa getirildiği sırada bir ay kadar sadâret kaymakamlığı görevinde bulunduysa da yeni Sadrazam Mehmed Paşa'yı Aydın Beylerbeyliği göreviyle merkezden uzaklaştırdı. Mart 1766'da ise Rumeli Beylerbeyliğine tayin edildi.

İkinci kaptan-ı deryalığı
1767 yılında Köse Mustafa Paşa'nın yeniden Sadrazam olmasıyla Melek Mehmed Paşa da ikinci kez kaptan-ı deryalık görevine getirildi. Mehmed Paşa, 1767 Mayıs'ında korsan faaliyetlerini önlemek üzere mutad  Akdeniz seferine açıldı ve 9 Ocak 1769'da İstanbul'a döndü ve ikinci kez Nişancılık görevine getirildi.

1768'de yine sadaret kaymakamı görevine getirildi. 1768-1774 Osmanlı-Rus Savaşı'nda sadrazam ve serdar-ı ekrem olan Yağlıkçızade Mehmed Emin Paşa (1768-1769), Moldovancı Ali Paşa (1769), İvazzade Halil Paşa (1769-1770), Silahdar Mehmed Paşa (1770-1771) ve Muhsinzade Mehmed Paşa (1771-1774) ordunun başında cephede bulunmaktayken Melek Mehmet Paşa 6 yıl süreyle İstanbul'da sedaret kaymakamı görevi yaptı. 1774'te yeni padişah olan I. Abdülhamit'in tahta geçmesi ve savaşın Küçük Kaynarca Antlaşması ile sona ermesi ile bu görevden ayrıldı.

Vezir payesi de geri alınarak Şubat 1774'te Cezayirli Gazi Hasan Paşa yerine 3. kez kaptan-ı derya görevi verildi. Bu görevden Temmuz 1774'te azledildi ve taşraya gönderildi.

1779 ve 1783'te iki kez Mora muhasallığı; 1780'de Mısır valiliği; 1783'te tekrar Vidin muhafızlığı yaptı. Sonra yine rikap kaymakamlığına getirildi. Sonra Kandiye Muhafızlığı görevine gitti.

III. Selim'in 1789'da başlayan padişahlık dönemi sırasında 4 Mayıs 1792'de 73 yaşında olmasına rağmen Kandiye muhafızlığından alınarak İstanbul'da sadrazamlığa getirildi. Onun bu göreve getirilmesine de baş neden 1768-1774 Osmanlı-Rus Savaşı döneminde Sadrazamlar cephede iken 6 yıl sedaret kaymakamlığı yapmakta iken halk arasında temiz, dürüst, ahlaklı birisi olarak tanınması dolayısıyla bu görevde üstün başarılı olmasıydı. III. Selim döneminin ıslahat faaliyetlerinin büyük bir kısmı Melek Mehmet Paşa'nın sedaret döneminde uygulanmaya başlandı. Fakat gittikçe yüksek yaşını göstermeye başlamıştı. Bu nedenle iki yıl beş ay on altı gün sedaretten sonra 19 Ekim 1794'te istifa etti.

Sadrazamların azlinden sonra sürgüne gönderilmeleri adet olmuştu. Ama bu gelenek Melek Mehmed Paşa için uygulanmadı. Ortaköy'de bulunan sahil yalısında emekli olarak yaşamaya izin verildi. İstifasından 8 yıl sonra 83 yaşında iken 1802'de yalısında öldü. Eşi Zeyneb Sultan'ın Soğukçeşme'de yaptırdığı türbeye eşinin yanına gömüldü.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Danışmend, İsmail Hâmi, (1961) Osmanlı Devlet Erkâni, İstanbul:Türkiye Yayınevi.
 Kayas, Ahmet, "Mehmed Paşa (Melek, Damat)" (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.2 s.163 ISBN 975-08-0072-9

Osmanlı sadrazamları
Kaptan-ı deryalar
Osmanlı Mısır valileri
Osmanlı padişah damatları
Doğum tarihi bilinmeyenler
1802 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler

Melek Mehmed Paşa


O USS Chicago foi um cruzador pesado operado pela Marinha dos Estados Unidos e a quarta embarcação da Classe Northampton, depois do ,  e , e seguido pelo  e . Sua construção começou em setembro de 1928 no Estaleiro Naval da Ilha Mare na Califórnia e foi lançado ao mar em abril de 1930, sendo comissionado na frota norte-americana em março do ano seguinte. Era armado com uma bateria principal composta por nove canhões de 203 milímetros montados em três torres de artilharia triplas, tinha um deslocamento carregado de mais de onze mil toneladas e alcançava uma velocidade máxima de 32 nós.

O Chicago teve um início de carreira tranquilo e ocupou-se de exercícios de rotina junto com o resto da frota. Os Estados Unidos entraram na Segunda Guerra Mundial no final de 1941 e o navio inicialmente atuou no Sudoeste do Pacífico, participando em maio de 1942 da Batalha do Mar de Coral. A partir de agosto envolveu-se em operações na Campanha de Guadalcanal, incluindo a Batalha da Ilha Savo, quando foi torpedeado por um contratorpedeiro japonês. Foi reparado e voltou para à ação em outubro, continuando em operar em Guadalcanal até janeiro de 1943, quando participou da Batalha da Ilha Rennell. Nesta, foi afundado depois de ser torpedeado quatro vezes por aeronaves japonesas.

Ligações externas

Classe Northampton
Navios de 1930
Navios construídos na Califórnia
Cruzadores da Marinha dos Estados Unidos
Cruzadores dos Estados Unidos na Segunda Guerra Mundial
Incidentes marítimos em 1943
Naufrágios da Segunda Guerra Mundial no Oceano Pacífico

USS Chicago (CA-29)


Ocean je hrvatski glazbeni sastav iz Splita.

Povijest
Dino Damir Pleština je u autorskom i producentskom smislu pokrenuo ovaj glazbeni projekt. Okupio je skupinu splitskih glazbenih zanesenjaka. Pleština i Stjepan Radić od davnina surađuju. Prije mnogo godina u Tršćanskoj ulici u Splitu stanovali su vrata do vrata i zajednički su počeli raditi. Prvi su im radijski hitovi snimljeni u studiju Croatia Recordsa: Cvit oleandra i Kad tebe nema tu. Glazbeni put obilježile su povremene stanke. Početkom 2000-ih opet surađuju i ozbiljno se posvećuju pjesmama. Zatim su im došli Gordan Bulić i violinistica splitskog HNK Marica Vilibić. Prvi CD koji su snimili Vrata sna u znaku je dalmatinskog popa.

Početkom travnja 2019. objavili su svoj dvostruki album koji su dugo izrađivali Kad me pogledaš. Objavila ga je splitska nakladnička kuća Mosquito Records. Glavnu postavu benda na albumu čine autor i producent Dino Damir Pleština, koji svira gitaru i klavijature, te Stjepan Radić (lead vokal), Marica Vilibić (lead vokal & violina) i Gordan Bulić (lead vokal & acc. gitara).

Sadrži 20 skladba, žanrovski slojevitih, novijeg postanka, kao i ponajbolje radijske uspješnice nastle prijašnjih godina. Repertoar na albumu je od "morskih" balada, brzih i melodičnih pop-funky singlova s virtuoznim sax dionicama te snažnih pjevačkih refrena. Kompletni autor na albumu je Dino Pleština. Pjesme krase vokalne izvedbe Stjepana Radića, Marice Vilibić, Gordana Bulića, Bernarde Bruno, Eme Kuzmanić. Brojni su suradnici na albumu, a i svi poznatiji splitski studijski glazbenici radili su na njemu. Album prati i knjižica. Surađivali su Siniša Kovačić Kemija, Dražen Bogdanović i Željko Milić na saksofonskim dionicama, na gitarskim Zlatko Brodarić, Miro Alduk i legendarno Mladen Magud, na bubnjevima ponajbolji hrvatski bubnjari Jan Ivelić Pele, Marko Lazarić i Branimir Gazdik, na basu Josip Žaja, a prateći vokali su Brankica Brodarić, Mladen Magud, Teo Brajčić, Ana Dorotić i Vesna Ivić.

Snimili su videospotove za singlove Život bez tebe, za radijsku uspješnicu baladu Sve što volim tvoje oči čuvaju (na top ljestvici Radio Dalmacije), koje je režirao Matko Petrić. Premijerno su trebali bbiti prikazani na HTV-u prigodom nastupa uživo u emisiji Kod nas doma svibnja 2019. godine, gdje su trebali predstaviti svoj album.
Nastupali su uživo uglavnom na pozive koncertnih organizatora ili RTV postaja prigodom promocije novih singlova i video spotova: emisije Dobro jutro Hrvatska, emisija Music Pub Zlatka Turkalja i dr. Surađivali su s poznatim svjetskim producentima poput Phila Andersona, Sefi Camela (Simple Minds, Rod Stewart), Peter Dowset (Abbey Road Institute London), Andres Mayo (Grammy Award Mastering), Will Borza (La Recordist) te iznimno veliki producentski doprinos Mahira Sarihodžića iz Long Play Studija u Sarajevu. Aranžmane su radili i Remi Kazinoti, Mladen Magud, Miroslav Lesić, Nikša Bratoš, Igor Ivanović, Ivica Čović Pipo.

Diskografija
 Vrata sna
 Kad me pogledaš, Mosquito records, 2019.

Članovi
 Dino Damir Pleština - gitara i klavijature
 Stjepan Radić - vodeći vokal
 Marica Vilibić - vodeća vokalistica i violina
 Gordan Bulić - vodeći vokal i akustična gitara

Izvori

Vanjske poveznice
Ocean na Facebooku
Ocean na YouTubeu

Splitski glazbeni sastavi

Ocean (glazbeni sastav, Split)


Sergei Mikhailovich Lyapunov (sau Liapunov; , ; 8 November 1924) a fost un pianist si compozitor rus.

Oameni din Iaroslavl

Sergei Lyapunov


Parada de Bouro Portekiz'de Vieira do Minho belediyesine bağlı olan, 7,95 km2 yüzölçümüne sahip, 529 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vieira do Minho

Parada de Bouro


Romance com Cocaína (, também traduzido como Um Romance com Cocaína e Romance com Cocaína: Memórias de um Doente), é um romance primeiro publicado em 1934 em uma revista literária emigrante russa, Chisla (Números) sob o pseudônimo M. Ageyev. A tradução para o inglês do título falha em transmitir o duplo significado do russo "Роман", que significa "novela" e "romance".

Descrição
Romance com Cocaína é um romance psicológico de ideias de Dostoiévski, que explora a interação entre psicologia, filosofia e ideologia em seu retrato franco do vício em cocaína de um adolescente. A história relata as experiências formativas do narrador Vadim na escola e com as mulheres antes de se voltar para o abuso de drogas e as reflexões filosóficas que isso suscita. Embora Ageyev faça poucas referências explícitas à Revolução Russa de 1917, a obsessão do romance por formas viciantes de pensamento encontra ressonância no pano de fundo histórico, no qual "nossos sentimentos inatos de humanidade e justiça" provocam "as crueldades e transgressões satânicas cometidas em seu nome".

História da publicação
Após sua publicação original em Números, o romance foi publicado em forma de livro; foi desprezado como decadente e repugnante, para usar o termo aplicado a ele por Vladimir Nabokov. Em 1983, o romance foi traduzido para o francês e publicado com elogios quase unânimes; uma tradução em inglês (por Michael Henry Heim) foi publicada em 1984. Depois que a tradução francesa foi publicada, houve uma breve especulação nos círculos literários sobre se Romance com Cocaína poderia realmente ser obra de Nabokov, talvez uma de suas mistificações; o consenso agora é que Nabokov não foi o autor. O filho de Nabokov, Dmitri, aborda essa questão em um posfácio de sua tradução para o inglês de 1986 do romance de VN, The Enchanter, no qual ele afirma que o autor é Mark Levi.

Traduções em inglês
Novel with Cocaine, traduzido por Michael Henry Heim, 1984
A Romance with Cocaine, traduzido por Hugh Aplin, 2008

Livros de 1934
Livros sobre cocaína
Rússia na ficção
Livros da Rússia
Literatura da Rússia
Livros censurados
Obras sobre adolescência

Romance com Cocaína


Tatsuma Yoshida (født 9. juni 1974) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashiwa Reysol og Kyoto Purple Sanga.

Han har tidligere trænet Kashiwa Reysol, Albirex Niigata og Ventforet Kofu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Tatsuma Yoshida


بلدية ريوفريو (بالإسبانية: Riofrío) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية ريوفريو 255 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية ريوفريو

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

ريوفريو (آبلة)


بلدية مونميلو (بالكاتالانية: Montmeló) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 8.873 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

أعلام
 آرون مارتين

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة

مونتميلو (برشلونة)

مونتميلو (برشلونة)


التِيَاتْرُو (ب: El Teatro، وكلمة التياترو هي ب مرادفة لكلمة المسرح، أصلها من : Il teatro، أي المسرح) فضاء للإنتاج الفني والمسرحي، وهو أول فضاء مسرحي خاص في تونس، أسسه توفيق الجبالي عام 1987.

طاقم التياترو
 المؤسس والمدير الفني: توفيق الجبالي.
 المديرة: زينب فرحات.
المكلف بالاتصال:وليد مطيمط.
 المسؤول التقني والموظب العام: صبري العتروس.
 المسؤول عن المعارض: محمود شلبي.
 النقل والمراقبة: رضا الرياحي.
 الشؤون الإدارية والمالية: إيناس الجبالي.
 مساعد تقني: وليد حصير.
 تقني الصوت: محمد هادي بلخير.
 الأرشيف والمحاسبة: هادية الغربي.

وصلة خارجية
  الموقع الرسمي للتياترو.

مراجع

انظر أيضا
 المسرح البلدي بتونس
 مسرح نجمة الشمال
 مسرح الحمراء

مسرح تونسي

التياترو


O Dram Artsakh () é uma unidade monetária da República de facto independente de Artsakh. Embora tenha curso legal, não é tão amplamente utilizado quanto o dram armênio.

Ver também

 Dram armênio

Economia da Armênia
Moedas da Ásia
Moedas da Europa

Dram Artsakh


Blanca Paloma Ramos Baeza (Elche, Espanha; 9 de Junho de 1989), conhecida simplesmente como Blanca Paloma, é uma cantora e cenógrafa espanhola. É conhecida por ter participado no Benidorm Fest 2022 e por ter vencido a edição de 2023 do mesmo festival, o que lhe valeu o título de representante de Espanha no Festival Eurovisão da Canção 2023 com a canção «Eaea».

Biografia
Tirou o curso de Belas Artes. Foi membro das bandas «De mar a mar» e «Alfakay». É a compositora da música da série «Lucía en la telaraña», da Televisão Espanhola.

Em 2022 participou na primeira edição do Benidorm Fest, a selecção nacional de Espanha para escolher um cantor para o Festival Eurovisão da Canção, com a canção «Secreto de agua», desta feita ela ficou no 5.º lugar. Nesse mesmo ano, lançou o single «Niña de fuego», que promovia a Comunidade Valenciana.

No ano seguinte, em 2023, voltou a candidatar-se. Nesta ocasião, a cantora apresentou a canção «Eaea» na segunda semifinal e obteve uma pontuação de 167 votos, o que lhe deu um lugar na final do concurso, onde venceu com 169 pontos e se tornou a representante espanhola no Festival Eurovisão da Canção a realizar em Liverpool do mesmo ano.

Prémios e nomeações

{| border="2" cellpadding="4" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 90%;"
|- bgcolor="#B0C4DE" align="center"
! Ano
! Evento
! Prémio
! Resultado
! Pontos
|-
|2022
|Benidorm Fest (RTVE, Espanha)
|Microfone de bronze (Representante de Espanha na Eurovisão 2022)
|5.º lugar
|61 pontos
|-
| rowspan="2" | 2023
| Benidorm Fest (RTVE, España)
|  Microfone de bronze (Representante de Espanha na Eurovisão 2023)
| style="background-color:Gold;"| Vencedora
| 169 pontos
|-
| Festival Eurovisão da Canção 2023 (RTVE, Espanha)
| Microfone de cristal  da Eurovisão 2023
| Em curso
|A determinar
|-
|}

Ver também
Festival Eurovisão da Canção 2023

Espanha no Festival Eurovisão da Canção
Participantes do Festival Eurovisão da Canção
Cantores da Espanha
Músicos da Espanha

Blanca Paloma


Wagner-Bräu ist eine Bierbrauerei in Kemmern in Bayern.

Geschichte
Die Brauerei wurde Anno 1788 erstmals urkundlich erwähnt. Seitdem ist sie in der nunmehr siebten Generation eine Gasthausbrauerei.

Brauerei, Bewirtschaftung
In der Brauerei wird nach den seit Generationen überlieferten Rezepten mit Wasser aus der eigenen Peter und Paul-Quelle gebraut. Mit acht Mitarbeitern stellt die Wagner-Bräu 8.000 hl Bier und 10.000 hl alkoholfreie Getränke her. Es entstehen elf Biersorten und 16 verschiedene alkoholfreie Getränke. In der Gaststätte der Wagner-Bräu werden die eigenen Biere vom Fass ausgeschenkt. Zusätzlich gibt es Brotzeiten und kleine warme Gerichte. Der Bierkeller der Brauerei liegt am Orts- und Waldrand von Kemmern.

Biersorten
Neben Pils und Lager braut das Unternehmen auch Märzenbier, Weizenbier, Bockbier, Schwarzbier, Landbier, Rotbier, Rauchbier und Vollbier. Speziell zu den Festtagen wie Kirchweih, Ostern, Pfingsten und Weihnachten wird ein Festbier gebraut. Außerdem bietet die Brauerei Wasser, Limonaden, Säfte sowie alkoholische Biermixgetränke an.

Veranstaltungen
Die Brauerei Wagner veranstaltet regelmäßig folgende Events:

 Juni: Fischkerwa
 Juli: Kuckucksfestival
 August: Kirchweih
 November: Bockbieranstich

Weblinks
 Brauereiportrait bei Bierland Oberfranken

Einzelnachweise

Brauerei (Landkreis Bamberg)
Kemmern
Gegründet 1788

Wagner-Bräu Kemmern


Venturijeva ili venti maska (engl. HAFOE mask) medicinska je maska s regulatorom protoka u kojoj se postiže koncentracija kisika u udahnutom zraku od 24 do 60%, pri protoku od 2 do 15 l/min. Maska nema usmjeren protok zraka i regulaciju disanja preko ventila i spremnika (balona, jer ne posjeduje ove dijelove), već se regulacija vrši preko posebnih nastavaka.

Primjena
Regulacija protoka i koncentracije kisika u ovoj masci, vrši se preko posebnih plastičnih nastavaka (regulatora) koje se nalaze kao posebni pribor uz svaku masku. Nastavci su u različitim bojama, kojom se označava količina protoka (l/min) i koncentracija kisika u udahnutom zraku u postocima (npr. žuti nastavak u masci regulira 35% koncentraciju kisika i protok od 8 l/min).

Princip rada
Ventili u venturijevoj masci za kisik djeluju tako da kisik koji dolazi kroz klasičnu cijev do uskog grla ventila, ubrzava protok kisika i stvara podtlak koji usisava okolni zrak, tako da u masku ulazi mješavina s točno određenom koncentracijom kisika, ovisno o promjera umetnutog nastavka.

{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin:auto;"
|+Koncentracija kisika u izdahnutom zraku u postocima, kod venturi i drugih tipova kisičkih maski.
|!  style="background:#ffdead; text-align:center;"| Protok kisika (l/min)|!  style="background:#ffdead; text-align:center;"| Venturi maska s regulatorima|!  style="background:#ffdead; text-align:center;"| Nosna dvoroga kanila|!  style="background:#ffdead; text-align:center;"| Obična maska|!  style="background:#ffdead; text-align:center;"| Maska s balononom i nepovratnim ventilom|- style="text-align:center;"
|  style="width:100pt;"| 1
|  style="width:100pt;"| /
|  style="width:100pt;"| 24
|  style="width:100pt;"| **
|  style="width:100pt;"| ***
|- style="text-align:center;"
|| 2||24†
||29
||**
||***
|- style="text-align:center;"
|| 3
|| /
|| 33
|| **
||***
|- style="text-align:center;"
|| 4|| 28†
|| 37
|| **
|| ***
|- style="text-align:center;"
|| 5|| /
|| 41
|| 35
|| ***
|- style="text-align:center;"
|| 6|| 31†
|| 45
|| 40
|| ***
|-
| style="text-align:center;"| 8
| style="text-align:center;"| 35†
| style="text-align:center;"| *
| style="text-align:center;"| 50
| style="text-align:center;"| >95

|- style="text-align:center;"
|| 10|| 40†
|| *
|| /
|| >95
|- style="text-align:center;"
|| 15|| 60†
|| *
|| /
|| >95
|}
{{navod|LEGENDA ;

(*) - viši protok kisika se ne primjenjuje zbog mogućeg sušenja i nadražaja sluznice nosa.

(**) - protok ispod 5 l/min je zanemariv protok kisika.

 (***) - protok od 8 l/min u većini slučajeva je minimalni ograničeni protok kisika.

(†) -  za bilo koju promjenu koncentracije kisika potrebno je zamijenite mlaznicu.}}

Izvori

Literatura
 O Driscoll Br, Howard LS, Davison AG. BTS guideline for emergency oxygen use in adults patients.Thorax 2008;63 supp 6:1-68.
 O Driscoll Br, Howard LS, Bucknall C et al. British ThoracicSociety emergency oxygen audits. Thorax 2011;66:734-735.
 Hale KE, Cavin C, O Driscoll Br. Audit of oxygen use in emergencyambulances and in hospital emergency department. Emerg Med J2008;25:773-776.
 Kane B, Decalmer S, O Driscoll BR. Emergency oxygentherapy: from guideline to implementation. Breathe 2013;9:247-254

Vanjske poveznice
  Marija Mitić–Milikić: »Akutna terapija kisikom u HOBP i neželjena dejstva«, Medicinski fakultet u Beogradu

Sestrinski projekti

Pulmologija

Venturijeva maska


Hiba may refer to:
 Thujopsis, a genus of conifer in the cypress family

People
 Ibas (Assyrian bishop) (died 457), Syria-born bishop of Edessa (c. 435 – 457)
Hiba Omar, Athlete
Hiba Nawab, Indian television actress
Hiba Abouk (Arabic: هبة أبوخريص بنسليمان),  Spanish actress
Hiba Bukhari, Pakistani television actress
Hiba Tawaji (Arabic: هبة ميشال طوجي ), Lebanese singer

Hiba


Benice este o comună slovacă, aflată în districtul Martin din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 349 de locuitori. Se învecinează cu comuna .

Istoric
Localitatea Benice este atestată documentar din 1267.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Benice, Martin


Katinka Hosszú (født 3. maj 1989) er en ungarsk svømmer. Hun er dobbelt olympisk mester, har flere gange vundet verdensmesterskabet i svømning både på langbane (50 meter) og på kortbane (25 meter) og har også flere gange vundet EM i svømning både på lang- og kortbane. Hun har sat verdensrekorder i 100 meter medley, 200 meter medley og 400 meter medley. Derudover har hun også sat verdensrekord i 100 og 200 meter ryg på kortbane.

Referencer

Eksterne henvisninger

Svømmere fra Ungarn
Verdensmestre i svømning
Olympiske medaljevindere i svømning
Medaljevindere ved sommer-OL 2016
Svømmere ved sommer-OL 2012
Svømmere ved sommer-OL 2016
Svømmere ved sommer-OL 2020
Deltagere for Ungarn ved sommer-OL 2012
Deltagere for Ungarn ved sommer-OL 2016
Deltagere for Ungarn ved sommer-OL 2020
Olympiske mestre fra Ungarn
Olympiske sølvmedaljevindere fra Ungarn

Katinka Hosszú


Daphne Gautschi (født 9. juli 2000) er en schweizisk håndboldspiller, som spiller i SG BBM Bietigheim og Schweiz' kvindehåndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Schweiz
Håndboldspillere fra Metz Handball

Daphne Gautschi