Sterlet (Acipenser ruthenus) er en af de relativt mindre fisk i størfamilien. Sterlet lever i floder og større søer i Østeuropa og Siberien. Den opdrættes i dambrug, men de naturlige bestande er truede på grund af overfiskning.

Udseende

Sterlet har en spids, smal snude som er let opadbøjet. På undersiden af snuden sidder fire frynsede skægtråde. Den har 60-70 små benplader langs siderne og 10-18 større skjolde på hver side af bugen Sterlet er brunlig til grålig på ryg og sider, og gullig på bugen. Den er 35-40 cm lang i 5-års alderen og kan blive op til 150 cm og veje 15 kg.

Levevis

Sterlet spiser døgnfluelarver, dansemyggelarver, små snegle, orme og lignende smådyr. Om vinter spiser den normalt ikke, men overvintrer på dybt vand i floderne. Om foråret vandrer den længere op i floden for at gyde. Hunnen gyder afhængig af størrelse 11.000-140.000 1,5 mm store klæbrige æg. Æggene klækkes efter 4-5 dage. Hannerne bliver kønsmodne når de er 4-5 år og måler ca. 35 cm. Hunnerne bliver kønsmodne når de 5-9 år gamle og måler 40-45 cm.

De vandrer forholdsvist kort for gyde (afstande på op til 322 km er rapportet fra Donau. Indtil slutningen af 1800-tallet var der en nu uddød bestand af vandrefisk i Volga som søgte føde i det Kaspiske hav og vandrede op i floden om efteråret.

Udbredelse

Sterlet har været vidt udbredt i floder som udmunder i Sortehavet, det Azovske Hav og det Kaspiske Hav, samt i Siberien fra Ob til Jenisej. Den findes stadig i hovedparten i sit udbredelsesområde, men bestandene er gået meget tilbage mange steder, f.eks. med mere 80 % i Don, Kuban og Dnestr, og med op til 50 % i andre floder som Ob og Irtysj. Sammenlagt anslås den at være gået tilbage med 30-50 %, og er kategoriseret som sårbar på IUCN's Rødliste. Rapportede fangster i Rusland faldt fra 116 tons i 1990 til 80,6 tons i 1996.

Sterlet blev udsat i Petjora-flodsystemet i 1928-1950 og i Ladoga-søen. Dambrug har resulteret i udsætninger eller udslip mange steder i Europa.

I Danmark har Sterlet været opdrættet i dambrug siden 1958, og er senere blevet en almindelig fisk i havedamme. Den har også været udsat i mindst en Put and Take-sø. Den er fundet i en dansk å i 2005.

Udnyttelse

Sterlet anses som en velsmagende spisefisk. Dens æg forarbejdes til finkornet kaviar, og svømmeblæren giver gelatine (husblas) af høj kvalitet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Støre

Sterlet


Bondivann Station (Bondivann stasjon eller Bondivatn holdeplass) er en jernbanestation, der ligger i Asker kommune på Spikkestadlinjen i Norge. Stationen består af et spor og en perron med læskur. Den ligger ud til den vestlige side af søen Bondivann, hvor en bro giver forbindelse til boligområderne på den østlige side. Mod vest ligger bebyggelsen Borgen i gangafstand af stationen.

Stationen blev etableret som trinbræt 7. juli 1952 under navnet Bondivatn, men den skiftede navn til Bondivann 14. december 2008.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Spikkestadlinjen
Etableret i 1952
Jernbanestationer i Asker

Bondivann Station


Dalibor Mitrović (Sârbă chirilică: Дaлибop Mитpoвић ; n. 4 noiembrie 1977, Prokuplje) este un fost fotbalist sârb, care a evoluat pe postul de atacant. Acesta a evoluat la cluburi precum Club Brugge, KVC Westerlo, Sint-Truiden, FK Rad, Ajaccio sau FC Argeș.

Legături externe
Profil pe SrbijaFudbal

Profil pe vi.nl
Profil pe RomanianSoccer

Fotbaliști sârbi
Sportivi sârbi în viață
Fotbaliști ai FC Argeș Pitești

Dalibor Mitrović


Castelul condamnaților este un film românesc din 1970 regizat de Mihai Iacob. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Peter Paulhoffer, Victor Rebengiuc și Emmerich Schäffer. Scenariul este scris de Nicolae Țic, Mircea Drăgan și Mihai Iacob, după o idee de Petru Vintilă. Filmul este bazat pe evenimente reale, ideea lui Vintilă a fost preluată apoi de Ion Gh. Pană în cartea sa Radio Donau nu mai transmite și inclusă de Sergiu Nicolaescu în filmul său Noi, cei din linia întâi (1986).

Rezumat

După 9 mai 1945, odată cu capitularea trupelor naziste din Europa grupuri răzlețe de soldați germani refuză să capituleze și continuă lupta mai ales în Europa de Est.

Distribuție

 Victor Rebengiuc — cpt. Vasiliu
 Peter Paulhoffer — slt. Victor Pârvu (menționat Peter Paulhofer)
 Emmerich Schäffer — Oberleutnant Hermann Dankwart, comandantul unei companii de infanterie
 Fory Etterle — gen.lt. Rudolf von Schörder, comandantul Diviziei Rumhold (menționat Fory Eterle)
 Irina Gărdescu — Eva, tânără cehă, fostă prizonieră într-un lagăr german
 Octavian Cotescu — soldatul Costăchel
 Christian Maurer — Feldwebel Krammer
 Ion Dichiseanu — slt. Antim, comandant de pluton
 George Mihăiță — soldatul Beteală
 Niculae Niculescu — colonelul german Bursch (menționat Nicolae Niculescu)
 Ion Anghel — soldatul Hodoș
 Alexandru Lungu — soldatul Sofron
 Ion Besoiu — subofițer român
 Sabin Făgărășanu
 Hans Kraus (menționat Hans Krauss)
 Voinea Delast
 Dumitru Rucăreanu — soldat român
 Petre Gheorghiu-Goe — soldatul Șendrea (nemenționat)
 Matei Alexandru — maiorul Matei (nemenționat)
 Ernest Maftei — subofițerul Costică (nemenționat)
 Gheorghe Naghi — locotenent român (nemenționat)
 Dorin Dron — locotenent român (nemenționat)
 Valeria Gagealov — bucătăreasa cehă Vlasta (nemenționată)
 Jana Gorea — femeia cu gogoșile (nemenționată)
 Mariana Strasser — telefonista (nemenționată)

Producție
Filmările au avut loc în perioada 15 septembrie – 25 noiembrie 1969 în zona Săcele, județul Brașov. Cheltuielile de producție s-au ridicat la 3.271.000 lei.

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.635.339 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

 V. Stănescu - "Castelul condamnaților" - cronică de film

Vezi și
 1970 în film
 Listă de filme despre cel de-al Doilea Război Mondial

Filme din 1970
Filme regizate de Mihai Iacob
Filme românești
Filme în limba română
Filme de aventuri
Filme de război
Filme dramatice românești
Filme despre Al Doilea Război Mondial
Filme bazate pe evenimente reale
Filme alb-negru

Castelul condamnaților


Die Kirche zur Geburt des Hl. Johannes des Täufers (serbisch: Црква рођења Светог Јована Крститеља, Crkva rođenja Svetog Jovana Krstitelja) in Bačka Palanka, ist eine serbisch-orthodoxe Kirche in der nordserbischen Provinz Vojvodina.

Das von 1783 bis 1787 erbaute Gotteshaus, ist der Geburt des Hl. Johannes des Täufers geweiht. Die Pfarrkirche der Pfarrei Bačka Palanka gehört zum Dekanat Bačka Palanka der Eparchie Bačka der Serbisch-orthodoxen Kirche. Die Kirche gehört zu den Kulturdenkmälern Serbiens.

Lage

Die Kirche steht im Zentrum der nordserbischen Stadt Bačka Palanka. Das Gotteshaus befindet sich einige Kilometer nördlich der Donau, die hier die Grenze zur kroatischen Stadt Ilok bildet.

Die Kirche steht im umzäunten Kirchhof mit imposanten Eingangstor an einer der Hauptstraßen der Stadt, der Ulica Svetozara Miletića. Im Kirchhof stehen mehrere Gedenkkreuze und einige alte Grabsteine und Grabmäler.

In der Nähe des Gotteshauses befinden sich das Rathaus, die Grundschule "Vuk Stefanović Karadžić" und die Post der Stadt.

Geschichte und Architektur
Die Kirche zur Geburt des Hl. Johannes des Täufers wurde von 1783 bis 1787 erbaut. Das Gotteshaus ist ein einschiffiges Kirchenschiff mit einer halbrunden Apsis, die die gleiche Breite hat wie das Naos. Der rechteckige Chor der Kirche ist etwas breiter als in anderen barocken Kirchen Nordserbiens. An der Westseite der Kirche erhebt sich, der hohe barocke Kirchturm.

Die Kirche ist im Stil des späten Barock errichtet worden. Die Kirche besitzt Eingänge an der West-, Nord- und Südfassade.

Architekten und Baumeister der Kirche waren, die damaligen Meister Josif Cigler  aus Čerević, der den Bau begann und Ernest Harle, ebenfalls aus Čerević, der den Bau beendete. Beide waren neben den Beruf als Architekten auch Maurer.

Die prächtige und wertvolle Ikonostase, mit einer Vielzahl an Motiven und dekorativen Elementen und Formen, ist ein Werk des aus Bačka Palanka stammenden, Holzschnitzers und Tischlers Georgije Dević. Auch von Dević stammen die Holzverzierungen und Schnitzereien an den Kerzenstativen und im Chorbereich der Kirche.

Vor der Ikonostase stehen aufwendig bearbeitete Stative zum Kerzen aufstellen. Ebenfalls wertvoll sind die Kirchenbücher, sowie das Evangelium der Kirche.

Die Ikonen auf der Ikonostase wurden 1811 von Grigorije Jezdimirović gemalt, ein Meister der spätbarocken (Rokoko) Malkunst (Ausrichtung), der auch eine gewisse Neigung zur klassizistischen Ausführung von monumentalen religiösen Kompositionen aufwies. Diesem Maler wird auch das malen der Wandfresken von Savaot in Herrlichkeit im Gewölbe und derer im Eingangsbereich der Kirche zugeschrieben. Die Freske des Grabes Christi wurde 1836 von Konstantin Pantelić gemalt.

1961 zur Zeit des Bischofs von Novi Sad und der Bačka, Nikanor Iličić, und unter Aufsicht des Provinzinstituts für den Schutz von Kulturdenkmälern aus Novi Sad, wurde das Kircheninnere aufwendig restauriert. Auch von 2013 bis 2015 wurde das Äußere der Kirche großflächig renoviert. 2016 wurde das Kircheninnere restauriert.

Galerie

Quellen
 Über die Kirche auf der Seite RS Vodic (serbisch)
 Über die Kirche auf der Seite Spomenici Srbije (serbisch)
 Über die Kirche auf den Gelben Seiten (serbisch)
 Über die Kirche auf der Seite Moj dunav (serbisch)
 Über die Kirche auf der Seite Spomenici kulture (serbisch)

Backa Palanka
Backa Palanka
Erbaut in den 1780er Jahren
Opština Bačka Palanka
Backa Palanka
Bauwerk in der Vojvodina
Barocke Kirche
Barockbauwerk in Serbien

Kirche zur Geburt des Hl. Johannes des Täufers (Bačka Palanka)


ආචර් කෙන්ට් බ්ලඩ් (මාර්තු 20, 1923 – සැප්තැම්බර් 3, 2004) යනු බංග්ලාදේශයෙහි  සේවය කල ඇමරිකානු තානාපතිවරයෙකි. නැගෙනහිර පකිස්තානයෙහි ඩැකා නුවර සඳහා අවසාන ඇමරිකානු කොන්සල් ජෙනරාල්වරයා ලෙසින් ඔහු සේවය කලේය. ඔහු ප්‍රසිද්ධ වන්නේ  බංග්ලාදේශ විමුක්ති යුද්ධයෙහිදී සිදු කල ක්‍රෑරකම් වලට විරෝධය පල කරමින් දැඩි බසින් බ්ලඩ් විදුලි පුවත යැවීම සම්බන්ධයෙනි.

චරිතාපදානය
ආචර් බ්ලඩ් උපන්නේ  චිකාගෝ හිදීය. ලින්ච්බර්ග්, වර්ජීනියා හී උසස් ශාස්ත්‍රාලයෙන් ද්විතීයික අධ්‍යාපනය අවසන් කල ඔහු 1943දී  වර්ජීනියා විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ප්‍රථම උපාධිය ලද්දේය. 1963දී ජෝර්ජ් වොෂිංටන් විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ජාත්‍යන්තර සබඳතා පිළිබඳ දෙවන උපාධියක් ඔහු ලද්දේය. දෙවන ලෝක යුද්ධයේදී ඔහු එජ නාවුක හමුදාවේ සේවයෙහි යෙදුනේ  උතුරු ශාන්තිකර සේනාංකය සඳහාය. 1947 දී ඔහු විදේශ සේවයට බැඳුනේය. 1970දී නැගෙනහිර පකිස්තානයේ, ඩැකා හී එජ කොන්සල් ජෙනරාල් වරයා ලෙසින් සේවය භාරගැනීමට බ්ලඩ් පැමිණියේය. ග්‍රීසියෙහි, ඇල්ජීරියාවෙහි, ජර්මනියෙහි, ඇෆ්ගනිස්තානයෙහි සේවය කර ඇති බ්ලඩ් අවසන් වරට සේවය කලේ   ඉන්දියාවේ, නව දිල්ලියෙහි, එ.ජ. තානාපති කාර්යාලයේ නියෝජ්‍ය තානාපති වශයෙන් වන අතර 1982දී සේවයෙන් විශ්‍රාම ගියේය.

1993 සිට ඔහු ජීවත් වූ කොලරාඩෝහී, ෆෝට් කොලින්ස් හිදී, 2004 සැප්තැම්බර් 3 දිනදී  ආචර් බ්ලඩ් මිය ගියේ ධමනී දැඩිවීම නිසාවෙනි. . "විශ්‍රාම සුවයෙන් කොලරාඩෝහිදී දිවි ගෙවූ ආචර් කේ. බ්ලඩ් පසුගිය මාසයේදී මිය ගිය විට, ඔහුගේ පවුල, පැරණි මිතුරන් කිහිප දෙනෙක්, සහ සමස්ත ජාතියක් ඔහුගේ වියෝව ගැන ශෝක වූ නමුදු එසේ අති මහත් ශෝකයට පත්වූ ජාතිය ඔහුගේ ජාතිය නොවීය. එය බංග්ලාදේශය විය."  ඔහුගේ මරණය පිළිබඳ වාර්තා බංග්ලාදේශයේ පුවත්පත්හී සිරස් තල දැරූ අතර, ඇමරිකානු පුවත්පත් වල පසුපිටුවන්හී මරණ දැන්වීම් තීරුවල වාර්තාවීමට ඔහු පෙර පිනකින් වාසනා දැරීය. ෆෝට් කොලින්ස්හී පැවැති අවමංගල්‍යය සඳහා බංග්ලාදේශය දූත පිරිසක් යැවූ අතර බ්ලඩ් මහතාගේ වියෝව වෙනුවෙන් බොහෝ බංග්ලාදේශ ජාතිකයින් යැවූ සංදේශයන් බ්ලඩ් මහත්මිය විසින් ලදි. 1971 පැවැති ඇමරිකානු රාජ්‍ය දූත මෙහෙවරෙහි සදාචාරාත්මක හරස්කඩ නිරාවරණය කෙරුමට උපකාර වීම සඳහා එහි තීරු ලිපි තුල ආචර් බ්ලඩ් පිළිබඳ අභිනන්දනයක් ලියා පල කිරීමට වොෂිංටන් පෝස්ට් පියවර ගත්තේය.

2005 මැයි මසදී පැවැති, පළමු බංග්ලාදේශ-ඇමරිකානු සම්මේලනයේදී බංග්ලාදේශ-ඇමරිකානු පදනම සංස්., (BAFI)  විසින් ආචර් බ්ලඩ් වෙත මරණාපර ලෙසින්  විශිෂ්ට සේවා ප්‍රදානයක් පිරිනමන ලදි. 1970 දී  සහ 1971 දී මනුෂ්‍යත්වය වෙනුවෙන් ඔහුගේ භූමිකාව සඳහා සහ දැන් බංග්ලාදේශය වන භූමියෙහි පකිස්තානු හමුදාව විසින් වර්ගඝාතන මෙහෙයුමක් දියත් කරමින් සිටියදී ක්‍රියාත්මක වුනු එජ නිල ප්‍රතිපත්තියට එරෙහිව ඔහුගේ අභීත ස්ථාපනය වෙනුවෙන් බ්ලඩ් මහතා මෙම ප්‍රදානය ලැබීය. ඔහුගේ පවුල වෙනුවෙන්, ඔහුගේ පුතු පීටර් බ්ලබ් විසින් ප්‍රදානය භාර ගන්නා ලදි. . මෙයින් අනතුරුව, 2005 දෙසැම්බර් 13 දිනදී, ඩැකාහී එ. ජ. තානාපති කාර්යාල, ඇමරිකානු මධ්‍යස්ථාන පුස්තකාලය, ආචර් කේ. බ්ලඩ් සිහිවනු පිණිස නම් කෙරිණි. ආරම්භක උත්සවය සඳහා චාජි ඩෆෙයාර්, ජුඩිත් චාමාස්, මාග්‍රට් බ්ලඩ් මහත්මිය සහ ඇයගේ දරුවන් දෙදෙන, ෂිරීන් අප්ඩෙග්‍රෆ් සහ පීටර් බ්ලඩ් සහභාගී වූහ.

බ්ලඩ් විදුලි පුවත

විදේශ සේවා නිලධාරින් විසින් රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුව වෙත ඩිසෙන්ට් චැනල් ඔස්සේ එවන ලද ඉතාමත් දැඩි බසැති පණිවුඩ අතුරින් එකක් ලෙස බ්ලඩ් විදුලි පුවත (අප්‍රේල් 6, 1971) සැලකෙයි.  එය  ඇමරිකානුවන් 29 දෙනෙකු විසින් අත්සන් කෙරිණි. විදුලි පුවතෙහි සඳහන් වූයෙහි සිංහල පරිවර්තනය මෙයයි:
 ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය මැඩලීම පිළිබඳ විරෝධය පෑමට අපගේ රජය අසමත් විය. සිදුවූ ක්‍රෑරකම් පිළිබඳ විරෝධය පෑමට අපගේ රජය අසමත් වී ඇත. එහි පුරවැසියන් ආරක්ෂා කිරීම සඳහා දැඩි පියවර ගැනීමට අසමත් වී ඇති අතර එවිටම  බටහිර පකිස් [තාන] බලපැවැත්ම යටතේ පැවති රජය  සතුටු කිරීම සඳහා ආපස්සට ආවැඩීමට හා ඔවුන්ට විරුද්ධව යෝග්‍ය පරිද්දෙන් පැවතිය යුතුව තිබුණු සෘණ ජාත්‍යන්තර මහජන සම්බන්ධතා ගැටුම ලිහිල් කිරීමට අපගේ රජය යත්න දරා ඇත. අපගේ රජය  සදාචාරාත්මක බංකොලොත්භාවය වෙතට පත්ව ඇති බවට බොහෝ දෙනා සාක්ෂ්‍ය දරනු ඇත ,(...) එහෙත්, සදාචාරාත්මක ලෙසින් හෝ, මැදිහත්නොවීමට අප තීරණය කලේ,  අවාසනාත්මක ලෙසින් අධිතේරුමක් සහිත  වර්ගඝාතය යන පදය අදාල වන්නාවූ,  අවාමි අරගලය,  ස්වෛරී රාජ්‍යයක අභ්‍යන්තර ප්‍රශ්නයක්ය යන පදනමෙහි පිහිටමිනි. පුද්ගලික ඇමරිකානුවෝ කලකිරීම ප්‍රකාශ කලහ. අපි, වෘත්තිමය සිවිල් සේවකයන් ලෙසින්, වත්මන් ප්‍රතිපත්තිය හා සමග  අපගේ විසම්මුතිය පල කර සිටිමින් උද්‍යෝගීමත්ව බලාපොරොත්තු වන්නේ මෙහි අපගේ සැබෑ හා නිත්‍ය  අභිරුචියන් හඳුනාගෙන අපගේ ප්‍රතිපත්තීන් නියම මග වෙත යළියොමු කර ගත හැකි වේවා යන්නයි.

(එ.ජ. තානාපති කාර්යාලය (ඩැකා) කේබල පණිඩුඩය, නැගෙනහිර පකිස්තානය වෙත එ. ජ. ප්‍රතිපත්තිය වෙතින් විසම්මුතිය, අප්‍රේල් 6, 1971, රහස්‍ය, 5 පිටු. රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුවෙහි අත්සන්ද අඩංගු වෙයි. මූලාශ්‍රය: RG 59, SN 70-73 Pol and Def. From: Pol Pak-U.S. To: Pol 17-1 Pak-U.S. Box 2535;)

පෙරදී යැවුනු විදුලි පුවතක (මාර්තු 27, 1971), "සිලෙක්ටිව් ජෙනසයිඩ්" () යන මාතෘකාව යටතේ ඩැකාහී ඇමරිකානු නිරික්ෂණ පිළිබඳ බ්ලඩ්  මෙසේ ලිවීය:

1. මෙහි ඩැකාහී  පකිස්[තානි] හමුදාව විසින් දියත් කර ඇති භීෂණ යුගය පිළිබඳ  අපි භීතියට පත් හා මුනිවත රකින සාක්ෂ්‍යකරුවො වෙමුහ. යුද්ධ නීති පරිපාලක  බලධාරීන්  සතුව අවාමි ලීග්  ආධාරකරුවන්ගේ ලැයිස්තුවක් ඇති බවට  තොරතුරු ගොඩ නැගෙමින් පවතින අතර මෙම ආධාරකරුවන්ගේ නිවෙස් වලින් ඩැහැ ගෙන විත් වෙඩි තබා ඝාතනය කිරීමෙන් ඔවුන් විධිමත් ලෙසින් තුරල් කරමින් පවතියි

2. නැසුම සඳහා සලකුණු කොට ඇතිවුන් අතර අවාමි ලීග් ධූරාවලියේ සාමාජිකයන්ට අමතරව ශිෂ්‍ය නායකයන් හා විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්ය මණ්ඩල සාමාජිකයෝද වෙති. මෙහි දෙවන ගණය අතුරින් දර්ශන විද්‍යා අධ්‍යයනාංශයෙහි ප්‍රධානි ෆස්ලුර් රහමාන් සහ ඉතිහාස අධ්‍යයනාංශයෙහි ප්‍රධානි හා හින්දු ජාතිකයෙකු වූ එම්. ඇබඩීන් ඝාතනය කර ඇත. දේශපාලන විද්‍යා අධ්‍යයනාංශයෙහි රසාක් මහතා මරණයට පත්ව ඇතැයි රාවයක් පවතියි. ජාතික රාජ්‍ය සභාවට තේරී පත්වූවන්ගෙන් බහුතරයද ප්‍රසසා වරුන් කිහිප දෙනෙක්ද මෙම ලැයිස්තුවෙහි සිටිති.

3. තවදුරටත්, පකිස්[තානි] සන්නද්ධ හමුදාවෙහි සහය සහිතව,  බෙංගාලි-නොවන මුස්ලිම්වරුන් විසින් විධිමත් ලෙසින් දුගී ජනයාගේ නිවෙස් වෙත ප්‍රහාර එල්ල කරමින් හා බෙංගාලිවරුන් හා හින්දුවරුන් ඝාතනය කරමින් පවතියි.

(එ.ජ. තානාපති කාර්යාලය (ඩැකා) කේබල පණිඩුඩය, වරණීය  වර්ගඝාතය, මාර්තු 27, 1971)

බ්ලඩ් සඳහා ඩැකා හී තවද මාස 18 ක කාලයක සේවා න්‍යාය පත්‍රයක් නියමිතව තිබුනද,  ජනාධිපති රිචඩ් එම්. නික්සන් සහ රාජ්‍ය ලේකම් හෙන්රි කිසිංජර් විසින් ඔහු සේවයෙන් නිදහස් කොට යළි කැඳවන ලද්දේ  චීනය වෙත තානාපති සම්බන්ධකම් විවෘත කර ගැනීමටද සෝවියට් සංගමයේ බලයට ප්‍රතිවිරුද්ධව ක්‍රියා කිරීමටද බටහිර පකිස්තානය භාවිතා කිරීමේ ඔවුන්ගේ බලාපොරොත්තුවන්ට ඔහුගේ විරුද්ධත්වය හරස් වුනු නිසාවෙනි.

මෙයද බලන්න
 බංග්ලාදේශ විමුක්ති යුද්ධය

ආශ්‍රිත

තවදුරටත් කියවීම්
 සජිත් ගාන්ධි  ද ටිල්ට්: දි යු. එස්. ඇන්ඩ් ද සවුත් ඒසියන් ක්‍රයිසිස් ඔෆ් 1971 නැෂනල් සෙකියුරිටි ආචයිව් ඉලෙක්ට්‍රොනික් බ්‍රීෆිං බුක්  No. 79 දෙසැම්බර් 16, 2002 "බ්ලඩ් විදුලි පුවත" සහ එකල අනෙකුත් එ. ජ. රහස්‍ය-හරිත ලියැවිලි  කිහිබයකට සබැඳි අඩංගු වෙයි.
 යූඑස් ඩිපාට්මන්ට් ඔෆ් ස්ටේට් ඔන් ෆොරින් රිලේෂන්ස් ඇන්ඩ් සවුත් ඒෂියා ක්‍රයිසිස් 1969-1976
 http://www.military.com/Opinions/0,,Galloway_110304,00.html
 මරණ දැන්වීම වොෂිංටන් පෝස්ට්

බාහිර සබැඳි
 http://www.bafi.org/awards/archer_blood.asp
 http://dhaka.usembassy.gov/

1923 උපත්
2004 මරණ
අ.එ.ජ. තානාපතිවරු
වර්ජිනියා විශ්වවිද්‍යාලය උපාධිධරයෝ
ජෝර්ජ් වොෂිංටන් විශ්වවිද්‍යාලය උපාධිධරයෝ

ආචර් බ්ලඩ්


Mambas are fast-moving, highly venomous snakes of the genus Dendroaspis (which literally means "tree asp") in the family Elapidae.  Four extant species are recognised currently; three of those four species are essentially arboreal and green in colour, whereas the black mamba, Dendroaspis polylepis, is largely terrestrial and generally brown or grey in colour. All are native to various regions in sub-Saharan Africa and all are feared throughout their ranges, especially the black mamba. In Africa there are many legends and stories about mambas.

Behaviour
The three green species of mambas are arboreal, whereas the black mamba is largely terrestrial. All four species are active diurnal hunters, preying on birds, lizards, and small mammals. At nightfall some species, especially the terrestrial black mamba, shelter in a lair. A mamba may retain the same lair for years. Resembling a cobra, the threat display of a mamba includes rearing, opening the mouth and hissing. The black mamba's mouth is black within, which renders the threat more conspicuous. A rearing mamba has a narrower yet longer hood and tends to lean well forward, instead of standing erect as a cobra does.

Stories of black mambas that chase and attack humans are common, but in fact the snakes generally avoid contact with humans. The black mamba snake (Dendroaspis polylepis) is a highly venomous snake species native to various parts of sub-Saharan Africa. Black mambas are fast-moving, nervous snakes that will strike when threatened. According to findings by Branch (2016), their venom comprises neurotoxins and cardiotoxins that can rapidly induce symptoms, including dizziness, extreme fatigue, vision problems, foaming at the mouth, paralysis, convulsions, and eventual death from respiratory or cardiac failure if untreated. Although black mamba venom is highly toxic, antivenom is available and can treat envenomation promptly.

Most apparent cases of pursuit probably are examples of where witnesses have mistaken the snake's attempt to retreat to its lair when a human happens to be in the way. The black mamba usually uses its speed to escape from threats, and humans actually are their main predators, rather than prey.

Venom
All mambas have medically significant venom, with dendrotoxins, short chain alpha-neurotoxins, cardiotoxins and fasciculins. There are multiple components in dendrotoxins with different targets:

Dendrotoxin 1, which inhibits the K+ channels at the pre and post-synaptic level in the intestinal smooth muscle. It also inhibits Ca2+-sensitive K+ channels from rat skeletal muscle' incorporated into planar bilayers (Kd = 90 nM in 50 mM KCl).)
Dendrotoxin 3, which inhibits acetylcholine M4 receptors.
Dendrotoxin 7, commonly referred to as muscarinic toxin 7 (MT7) inhibits acetylcholine M1 receptors.
Dendrotoxin K, structurally homologous to Kunitz-type proteinase inhibitors with activity as a selective blocker of voltage-gated potassium channels

Not only does toxicity determine severity of envenomation, but also the snake's temperament, venom yields, proximity of wounds to the CNS and depth of punctures. Bites by all members of this genus are capable of causing rapid onsets of symptoms, but it is the black mamba whose bite has the worst prognosis, possibly as a result of its more terrestrial nature (having more potential for human contact), high defensiveness (having a higher possibility to deliver fatal bites instead of dry bites), large size (giving it a higher strike position proximal to the victim's brain), and higher average venom yields and potential toxicity (based on experimental results). A lethality rate of near 100% for untreated black mamba bites has been circulating between various sources, which is probably based on a single medical record made in a single district between 1957 and 1963 when specific antivenom had yet to be introduced. Seven out of seven victims of this species who received non-specific polyvalent antivenom, that had no effect on the species' toxins, succumbed to its bites. However, another snakebite survey in South Africa reported a death rate of approximately 43% among those who received ineffective treatments (15 fatal cases out of 35 patients). A mamba-specific antivenom was introduced in 1962, followed by a fully polyvalent antivenom in 1971; over this period, 5 out of 38 people in South Africa bitten by black mambas who received the antivenom died, according to the same report. Since then, the number has significantly dropped with the widespread use of specific antivenom.

Despite their fearsome reputation and often exaggerated notoriety, mamba envenomation occurs far less frequently than some other snakes', for instance the puff adder. Besides proximity to residences, behaviour of a given species is also a critical aspect when it comes to snakebite morbidities. Mambas are agile, usually fleeing from any confrontation with unambiguous threat display which allows early recognition of the serpent, avoiding escalation in tension.

Taxonomy
Dendroaspis, is derived from Ancient Greek déndron (δένδρον), meaning "tree", and aspis (ασπίς), which is understood to mean "shield", but also denotes "cobra" or simply "snake", in particular "snake with hood (shield)". Via Latin aspis, it is the source of the English word "asp". In ancient texts, aspis or asp often referred to the Egyptian cobra (Naja haje), in reference to its shield-like hood. The genus was first described by the German naturalist Hermann Schlegel in 1848, with Elaps jamesonii as the type species. It was misspelt as Dendraspis by Dumeril in 1856, and generally uncorrected by subsequent authors. In 1936, Dutch herpetologist Leo Brongersma pointed out that the correct spelling was Dendroaspis but added that the name was invalid as Fitzinger had coined Dendraspis in 1843 for the king cobra and hence had priority. However, in 1962 German herpetologist Robert Mertens proposed that the 1843 description of Dendraspis by Fitzinger be suppressed due to its similarity to Dendroaspis, and the confusion it would cause by its use.

Range and characteristics
Black mambas live in the savannas and rocky hills of southern and eastern Africa. They are Africa's longest venomous snake, reaching up to 14 feet in length, although 8.2 feet is more the average. They are also among the fastest snakes in the world, slithering at speeds of up to 12.5 miles per hour.

* Including the nominate subspecies.
T Type species.

Phylogeny
A 2018 analysis of the venom of the mambas, as well as a 2016 genetic analysis, found the following cladogram representative of the relationship between the species.

Notes

References

Muscarinic antagonists

Taxa named by Hermann Schlegel

Mamba


Wolfgang Dudda (* 16. Juli 1957 in Bad Segeberg; † 27. Februar 2023 in Kiel) war ein deutscher Politiker der Piratenpartei Deutschland.

Dudda war Zollfahndungsbeamter und stellvertretender Vorsitzender der Bezirksgruppe Zoll der Gewerkschaft der Polizei, wo er für den Schwerpunkt Medien- und Verbandskontakte zuständig war. Er trat am 18. Juni 2009 der Piratenpartei bei. Von Mai 2010 bis Mai 2011 war er Beisitzer im Bundesvorstand der Partei. Dudda ließ diese Funktion aus Protest zum 4. Januar 2011 ruhen, nachdem das Schiedsgericht des Landesverbandes Rheinland-Pfalz im 2009 eingeleiteten Verfahren über einen Ausschluss des Mitgliedes Bodo T. aufgrund von Äußerungen zur deutschen Kriegsschuld und zum Holocaust Ende 2010 noch keine Entscheidung getroffen hatte. Er war Gründungsmitglied des Vereines Piraten gegen den Rechtsextremismus. Gemeinsam mit Angelika Beer setzte er sich für eine Schließung des rechtsextremen Lokals Club 88 in Neumünster ein.

Er war für die Piratenpartei Schleswig-Holstein als Politischer Geschäftsführer und Pressesprecher tätig. Bei der Landtagswahl in Schleswig-Holstein 2012 am 6. Mai 2012 wurde Wolfgang Dudda über Platz 2 der Landesliste der Piratenpartei Schleswig-Holstein in den Schleswig-Holsteinischen Landtag gewählt. Mit dem Ausscheiden seiner Partei aus dem Landtag verlor er 2017 sein Mandat.

Auf dem Landesparteitag in Neumünster am 31. Januar 2016 kandidierte er ohne Gegenkandidaten für das Amt des Vorsitzenden der Piratenpartei in Schleswig-Holstein und wurde mit 37 zu 9 Stimmen gewählt. Er löste damit Christian Thiessen ab. Am 15. Juli 2017 wurde Friederike Mey zu seiner Nachfolgerin gewählt.

Weblinks

 Blog von Wolfgang Dudda
 Wolfgang Dudda im Landtagsinformationssystem Schleswig-Holstein
 Profil im PIRATEN-Wiki

Einzelnachweise

Landtagsabgeordneter (Schleswig-Holstein)
Parteivorsitzender der Piratenpartei Schleswig-Holstein
Mitglied der Piratenpartei Deutschland
Politiker (21. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1957
Gestorben 2023
Mann

Wolfgang Dudda


The Peekskill riots took place at Cortlandt Manor, New York in 1949. The catalyst for the rioting was an announced concert by black singer Paul Robeson, who was well known for his strong pro-trade union stance, civil rights activism, communist affiliations, and anti-colonialism. The concert, organized as a benefit for the Civil Rights Congress, was scheduled to take place on August 27 in Lakeland Acres, just north of Peekskill.

Paul Robeson's remarks in Paris, 1949

Robeson had given three earlier concerts in Peekskill without incident, but in the years leading up to the riots, Robeson had been increasingly vocal against the Ku Klux Klan and other forces of white supremacy, both domestically and internationally. Robeson specifically made a transformation from someone who was primarily a singer into a political persona who vocally supported, what were at the time considered, "communist" causes, including the decolonization of Africa, anti-Jim Crow legislation, and peace with the Soviet Union. Robeson had also appeared before the House Committee on Un-American Activities to oppose a bill that would require communists to register as foreign agents and, just months before the concerts in 1949, he had appeared at the Soviet-sponsored World Peace Conference in Paris. Referring to the growing tensions between the Americans and the Soviets, he stated:

We in America do not forget that it was the backs of white workers from Europe and on the backs of millions of blacks that the wealth of America was built. And we are resolved to share it equally. We reject any hysterical raving that urges us to make war on anyone. Our will to fight for peace is strong.... We shall support peace and friendship among all nations, with Soviet Russia and the People's Republics."Phillip S Foner, Paul Robeson Speaks, selected speeches and writings, 1978, p. 197"

What came over the wires to news agencies via the AP in the United States was as follows,

We colonial peoples have contributed to the building of the United States and are determined to share its wealth. We denounce the policy of the United States government which is similar to Hitler and Goebbels.... It is unthinkable that American Negros would go to war on behalf of those who have oppressed us for generations against the Soviet Union which in one generation has lifted our people to full human dignity.

Later examination of time records showed that the AP dispatched this fabricated version on its wires as Robeson began speaking. The comment was not investigated by the American press for its veracity and there was nationwide condemnation of Robeson. In the early stages of the Cold War and its accompanying wide anti-communist sentiments in the West, this statement was seen by many as very anti-American. The local paper, the Peekskill Evening Star, condemned the concert and encouraged people to make their position on communism felt, but did not directly espouse violence. The riots were explicitly racist, with the rioters shouting racist terms for African Americans and Jews, burning crosses, and lynching effigies of Robeson both in Peekskill and in other areas of the United States.

First concert
The concert, organized as a benefit for the Civil Rights Congress, was scheduled to take place on August 27 in Lakeland Acres, just north of Peekskill. Before Robeson arrived, a mob of locals attacked concert-goers with baseball bats and rocks. The local police arrived hours later and did little to intervene. Thirteen people were seriously injured, Robeson was lynched in effigy, and a cross was seen burning on an adjacent hillside. The concert was then postponed until September 4. Following the concert, request for Klan memberships from the Peekskill area numbered 748 persons.

Robeson's longtime friend and Peekskill resident, Helen Rosen, who had agreed to collect Robeson at the train station, had heard on the radio that protesters were massing at the concert grounds. Robeson drove with Rosen and two others to the concert site and saw marauding groups of youngsters, a burning cross on a nearby hill and a jeering crowd throwing rocks and chanting "Dirty Commie" and "Dirty Kikes." Robeson made more than one attempt to get out of the car and confront the mob but was restrained by his friends.

The media were flooded with reactions and charges. The Joint Veterans Council of Peekskill refused to admit any involvement, describing its activities as a "protest parade...held without disorder and...perfectly disbanded." Peekskill police officials said the picnic grounds had been outside their jurisdiction; a state police spokesman said there had never been a request for state troopers. The commander of Peekskill Post 274 of the American Legion stated: "Our objective was to prevent the Paul Robeson concert and I think our objective was reached."

Meetings to protest the first riot
Following a meeting of local citizens, union members, and Robeson supporters who formed The Westchester Committee for Law and Order, it unanimously was determined that Robeson should be invited back to perform at Peekskill. Representatives from various left wing unions - the Fur and Leather Workers, the Longshoremen and the United Electrical Workers - all agreed to converge and serve as a wall of defense around the concert grounds. Ten union men slept on the property of the Rosens, effectively guarding it. A call was put out by the Emergency Committee to Protest the Peekskill Riot. On Tuesday, August 30, an overflow crowd of 3,000 people assembled peacefully and without incident at the Golden Gate Ballroom in Harlem to hear Robeson speak,

Second concert
The rescheduled September 4, 1949 concert was free from violence, but marred by the presence of a police helicopter overhead and the flushing out of at least one sniper's nest. The concert was located on the grounds of the old Hollow Brook Golf Course in Cortlandt Manor, near the site of the original concert. 20,000 people showed up. Security was organized by the Communist Party and Communist-dominated labor unions. The men were directed by the Communist Party and some unions to form a line around the outer edge of the concert area and were sitting with Robeson on the stage. They were there to fight any protestors who objected to Robeson's presence. They effectively kept the local police from the concert area. The musicians performed without incident.

Setlist

 Sylvia Kahn: "The Star-Spangled Banner"
 Piano performances by Leonid Hambro and Ray Lev including works by Chopin and Bach, Prokofiev and Ravel
 Singing by soprano Hope Foye
 Pete Seeger: "T For Texas", "If I Had a Hammer", and another song
 Paul Robeson: "Go Down Moses", the English ballad "No John No", and "Farewell, My Son, I'm Dying" (, Proshchay, moy syn, umirayu...), the final aria from Boris Godunov
 Appeal for funds
 Paul Robeson: Seven other songs, including "America the Beautiful" and Negro spirituals ending with "Ol' Man River"

Robeson's accompaniment was provided by Larry Brown.

Aftermath
The aftermath of the concert, however, was far from peaceful. After some violence to south-going buses near the intersection of Locust Avenue and Hillside Avenue, Hillside Avenue having since been renamed Oregon Road, concertgoers were diverted to head northward to Oregon Corners and forced to run a gauntlet miles long of veterans and their families, who threw rocks through windshields of the cars and buses. Much of the violence was also caused by anti-Communist members of local Veterans of Foreign Wars and American Legion chapters. Standing off the angry mob of rioters chanting "go on back to Russia, you niggers" and "white niggers", some of the concertgoers and union members, along with writer Howard Fast and others assembled a non-violent line of resistance, locked arms, and sang the song "We Shall Not Be Moved." Some people were reportedly dragged from their vehicles and beaten. Over 140 people were injured and numerous vehicles were severely damaged as police stood by.

Pete Seeger and Woody Guthrie
One car carried Woody Guthrie, Lee Hays, Pete Seeger, Seeger's wife Toshi, and his infant children. Guthrie pinned a shirt to the inside of the window to stop it shattering. "Wouldn't you know it, Woody pinned up a red shirt," Hays was to remember. Seeger used some of the thrown rocks to build the chimney of his cabin in the Town of Fishkill, New York, to stand as a reminder of the incident.

Eugene Bullard
Eugene Bullard, the first black combat pilot and decorated World War I veteran, was knocked to the ground and beaten by the mob, which included white members of state and local law enforcement. The beating was captured on film and can be seen in the 1970s documentary The Tallest Tree in Our Forest and the Oscar-winning, Sidney Poitier-narrated documentary Paul Robeson: Tribute to an Artist. Despite recorded evidence of the beating, no one was prosecuted for the assault. Graphic photos of Eugene Bullard being beaten by two policemen, a state trooper and concert-goer, were published in The Whole World in His Hands: A Pictorial Biography of Paul Robeson, by Susan Robeson.

Protests afterwards
Following the riots, more than 300 people went to Albany, New York to express their indignation to Governor Thomas Dewey, who refused to meet with them, blaming communists for provoking the violence. Twenty-seven plaintiffs filed a civil suit against Westchester County and two veterans' groups. The charges were dismissed three years later.

Reactions in the U.S. House of Representatives

Following the Peekskill riots, Democratic House Representative John E. Rankin of Mississippi condemned Robeson on the house floor. When New York Congressman Jacob Javits, a liberal Republican, spoke to the United States House of Representatives, deploring the Peekskill riots as a violation of constitutional guarantees of freedom of speech and free assembly, Rankin replied angrily: "It was not surprising to hear the gentlemen from New York defend the Communist enclave." Rankin said that he wanted it known that the American people are not in sympathy "with that Nigger Communist and that bunch of Reds who went up there." On a point of order, American Labor Party House Representative Vito Marcantonio protested to House Speaker Sam Rayburn that "the gentlemen from Mississippi used the word 'nigger.' I ask that the word be taken down and stricken from the RECORD inasmuch as there are two members in this house of Negro race." Rayburn claimed that Rankin had not said "nigger" but "Negro" but Rankin yelled over him saying "I said Niggra! Just as I have said since I have been able to talk and shall continue to say." Speaker Rayburn then defended Rankin, ruling that "the gentlemen from Mississippi is not subject to a point of order...referred to the Negro race and they should not be afraid of that designation." Then Democratic Representative Edward E. Cox of Georgia denounced Robeson on the House floor as a "Communist agent provocateur."

Aftermath
Within a few days, hundreds of editorials and letters appeared in newspapers across the nation and abroad by prominent individuals, organizations, trade unions, churches and others. They condemned the attacks and the failure of Governor Dewey and the State Police to protect the lives and property of citizens as well as called for a full investigation of the violence and prosecution of the perpetrators. Despite condemnation from progressives and civil rights activists, the mainstream press and local officials overwhelmingly blamed Robeson and his fans for "provoking" the violence. Following the Peekskill riots, other cities became fearful of similar incidents, and over 80 scheduled concert dates of Robeson's were canceled.

On September 12, 1949, in response to Robeson's controversial status in the press and leftist affiliations, the National Maritime Union convention considered a motion that Robeson's name be removed from the union's honorary membership list. The motion was withdrawn for lack of support among members. Later that month, the All-China Art and Literature Workers' Association and All-China Association of Musicians of Liberated China protested the Peekskill attack on Robeson. On October 2, 1949, Robeson spoke at a luncheon for the National Labor Conference for Peace, Ashland Auditorium, Chicago, and referred to the riots.

Legacy and reconciliation ceremonies
In recent years, Westchester County has gone to great lengths to make amends to the survivors of the riots by holding a commemorative ceremony, at which an apology was made for their treatment. In September 1999, county officials held a "Remembrance and Reconciliation Ceremony, 50th anniversary commemoration of the 1949 Peekskill riots." It included speakers Paul Robeson, Jr., folk singer Peter Seeger and several local elected officials.

The Peekskill riots in fiction
The Peekskill riots appear in E. L. Doctorow's novel The Book of Daniel. Paul Isaacson (a fictionalized version of Julius Rosenberg) leaves the bus to reason with the mob, and is beaten up by them.
The riots figure prominently in T.C. Boyle's World's End. The protagonist's adoptive parents serve as local, assistant organizers of the concert (alias of "Peterskill" riots within the book).
 In George Mandel's Flee the Angry Strangers, published in 1952, there is brief mention of the riots.
 In Ring Lardner Jr.'s The Ecstasy of Owen Muir  (1954), there is an extensive segment concerning the incidents at Peekskill.

The Peekskill riots in recording and film

Song: "Hold the Line" by Pete Seeger and The Weavers
Song: "Let Robeson Sing" by Manic Street Preachers
Song: "My Thirty Thousand" by Woody Guthrie, later recorded by Billy Bragg and Wilco
Song: "Three Chords and The Truth" written and recorded by Ry Cooder
Song: "The Peekskill Story"(Casetta/Hayes/Seeger) The Weavers with Howard Fast and Pete Seeger
Song: "Gotta Get To Peekskill"  by Dropkick Murphy's
Radio: NPR's 50th anniversary commemoration of Peekskill riots
Radio: The Peekskill Riots, Maryknoll Sisters radio documentary
Radio: NBC Radio Interviews
Video: The Robeson Concerts
Video: Paul Robeson: Here I Stand, PBS American Masters
Video: Paul Robeson: Speak of Me As I Am BBC
Film: Joe Glory
Film: Paul Robeson: The Tallest Tree in Our Forest
Film: Paul Robeson: Portrait of an Artist

See also
List of incidents of civil unrest in the United States

References

External links
The Robeson Concerts: Peekskill, New York, 1949 dead link
FBI documents on the Peekskill riots peekskil_riots.htm document removed
The Peekskill Story
Courtney, Steve. "Peekskill's days of infamy: The Robeson riots of 1949," The Reporter Dispatch, September 5, 1982. Sec. AA: pp. 1, 4–5.
 Daniel Frontino Elash Peekskill Remembered
 Feingold, Joel Remembering Peekskill

1949 riots
1949 in New York (state)
African-American history of Westchester County, New York
Anti-black racism in New York (state)
Anti-communism in the United States
Antisemitism in New York (state)
August 1949 events in the United States
Paul Robeson
Peekskill, New York
Riots and civil disorder in New York (state)
September 1949 events in the United States
White American riots in the United States

Peekskill riots


An Gahnia drummondii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Karen Louise Wilson. An Gahnia drummondii in nahilalakip ha genus nga Gahnia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gahnia

Gahnia drummondii


Chrysopsidinae, podtribus glavočika,  dio tribusa Astereae. Postoji osam rodova; tipičan je krizopsis (Chrysopsis) iz Sjeverne Amerike.

Rodovi
 Pityopsis Nutt. (12 spp.)
 Bradburia Torr. & A. Gray (2 spp.)
 Chrysopsis (Nutt.) Elliott (10 spp.)
 Noticastrum DC. (20 spp.)
 Croptilon Raf. (3 spp.)
 Heterotheca Cass. (70 spp.)
 Osbertia Greene (3 spp.)
 Tomentaurum G. L. Nesom (2 spp.)

Izvori

Astereae

Chrysopsidinae


Die Leineaue zwischen Ruthe und Koldingen ist ein Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Stadt Sarstedt im Landkreis Hildesheim.

Allgemeines
Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG HA 203 wurde zum 25. Oktober 2001 ausgewiesen. Das zum 28. März 1985 ausgewiesene, ehemalige Naturschutzgebiet "Kiesteich Ruther Marsch" ging im Naturschutzgebiet "Leineaue zwischen Ruthe und Koldingen" auf. Ein Großteil des Naturschutzgebietes war seit 2004 Bestandteil des FFH-Gebietes "Leineaue zwischen Hannover und Ruthe". Nach Norden und Westen grenzte es streckenweise an das Landschaftsschutzgebiet "Obere Leine". Über dieses war es mit dem sich nach Norden anschließenden Naturschutzgebiet "Alte Leine" vernetzt.

Zum 29. April 2021 wurde der innerhalb des FFH-Gebietes "Leineaue zwischen Hannover und Ruthe" liegende Teil des Naturschutzgebietes aus diesem herausgelöst und durch eine neue Naturschutzverordnung als Naturschutzgebiet "Leineaue zwischen Hannover und Ruthe" ausgewiesen, in dem auch das ehemalige Naturschutzgebiet "Alte Leine" und Teile des Landschaftsschutzgebietes "Obere Leine" aufgingen. Vor der Herauslösung der zu dem FFH-Gebiet gehörenden Flächen war das Naturschutzgebiet circa 529 Hektar groß und erstreckte sich auch über in der Stadt Laatzen und der Kleinstadt Pattensen in der Region Hannover liegende Flächen. Von dem ursprünglichen Naturschutzgebiet entfielen 274 Hektar auf die Region Hannover und 255 Hektar auf den Landkreis Hildesheim.

Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Hildesheim.

Beschreibung
Das Naturschutzgebiet liegt nordwestlich von Sarstedt. Es stellt einen Ausschnitt der Leineaue unter Schutz. Die Leine fließt westlich des Naturschutzgebietes. Vor der Aufteilung des Naturschutzgebietes durchfloss sie das Naturschutzgebiet im Westen. Der mäandrierende Fluss verläuft naturnah mit Prall- und Gleithängen. Der Niederungsbereich im Westen ist überwiegend durch landwirtschaftliche Nutzflächen (Acker und Grünland) sowie die mit Gehölzen bestandene Leinerandterrassen geprägt. Östlich der Leine befinden sich umfangreiche Kiesabbaugewässer, die größtenteils im Naturschutzgebiet "Leineaue zwischen Hannover und Ruthe" aufgingen. Der Kiesabbau wurde hier Ende 2002 eingestellt. Die Bereiche zwischen den Seen sind vielfach Brachen und Ruderalflächen mit Kies-, Sand- und Geröllflächen.

Das Naturschutzgebiet ist in Verbindung mit dem Naturschutzgebiet "Leineaue zwischen Hannover und Ruthe" Lebensraum für zahlreiche Vogelarten – über 240 wurden als Gast- bzw. Brutvögel nachgewiesen, davon über 60 Wasser- und Watvogelarten. 75 Vogelarten kommen regelmäßig als Brutvögel vor. Neben Vögeln bieten Leineaue und Seen auch dem Biber als Schlüsselart sowie vielen Insekten, Amphibien und Fledermäusen als auch Pflanzen einen Lebensraum.

Das Schutzgebiet dient neben dem Naturschutz auch der Naherholung. Ein Konzept zur Besucherlenkung koordiniert beide Funktionen des Gebietes und hält Störungen gering.

Weblinks

 Leineaue zwischen Ruthe und Koldingen, Faltblatt der Region Hannover (PDF, 478 kB)
 Leineaue zwischen Ruthe und Koldingen, Faltblatt der Region Hannover (PDF, 3,1 MB)
 Die Südliche Leineaue, Region Hannover

Einzelnachweise

Naturschutzgebiet im Landkreis Hildesheim
Ehemaliges Naturschutzgebiet in der Region Hannover
Leine (Aller)
Geographie (Laatzen)
Geographie (Pattensen)
Geographie (Sarstedt)
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa

Leineaue zwischen Ruthe und Koldingen


Efedrina este un medicament folosit pentru prevenirea hipotensiunii arteriale în timpul anesteziei spinale, dar are și efect supresor ale apetitului și de decongestionant nazal. În trecut, a fost utilizată pentru tratarea astmului bronșic, narcolepsiei și a obezității. Metodele de administrare includ injecția intramusculară, intravenoasă sau subcutanată. Efectul cel mai rapid este în cazul administrării intravenoase, în timp prin injecția intramusculară efectul întârzie 20 de minute.

Printre efectele secundare ale consumului de efedrină se numără: probleme de somn, anxietate, dureri de cap, halucinații, hipertensiune arterială, tahicardie, pierderea apetitului și inabilitatea de a urina. Nu este recomandat consumul ei în timpul alăptării.

Din punct de vedere chimic, efedrina este foarte asemănătoare amfetaminelor, fiind chiar și un precursor în cadrul sintezei de metamfetamină. Denumirea ei provine de la numele plantelor din genul Ephedra. Modul de acțiune al efedrinei este prin stimularea receptorilor adrenergici α și β.

Vezi și
Amfetamină
Metamfetamină
Noradrenalină

Referințe

Alcaloizi
Medicamente esențiale listate de OMS

Efedrină


ඉසිපතන විදුහල ශ්‍රී ලංකාවේ වාණිජ අගනගරයේ (කොළඹ ) පිහිටි ජනප්‍රිය පාසල් අතරින් එකකි.

ඉසිපතන විදුහල හා එහි ඇරඹුම - ඉතිහාසය

වර්ෂ 1952 දී (Greenlands) (ග්‍රීන්ලන්ඩ්ස්) යන නාමයෙන් ඇරඹි ඉසිපතන විදුහල පසුව "ඉසිපතන විදුහල" ලෙසට වෙනස් කෙරිණ. එමෙන්ම අද වනවිට එය සිංහල, ඉංග්‍රීසි හා දමිළ යන භාෂා ත්‍රිත්වයෙන්ම අධ්‍යාපනය ලබාදෙන අතළොස්සක් වූ පාසල් අතර කේන්ද්‍රස්තානයකි. බී.ඒ.කුරුප්පු මහතා එහි ආරම්භක විදුහල්පතිවරයා වූ අතර පාසල් ලාංඡනය හ නිවාස ඇති කිරීමද ඔහු අතින් සිදුවිය. හාරදහසකට අධික සිසු කැලකට සිප් සතර ලබදෙන 200 කට ආසන්න ආචර්ය්‍ය මඩුල්ලකින් යුත් පාසලෙහි අධ්‍යපන පසුබිම, ලාංකීය පාසල් අධ්‍යපනයෙහි ඉසිපතන ලකුණ නිරතුරු ඔපවත් කර ඇත.

වර්තමානය

ඉසිපතන යන්න බෞද්ධාගමික පසුබිමකින් බිඳී ආ නාමයකි. "සෘෂි වරුන්ගෙන් ගහණ වූ භූමිය" යන්න එහි අරුතයි. පෙරදවස එය බරණැස් පුර පිහිටි අහිංසක මුව පොව්වන්ගෙන් ගැවසීගත් බිමකි. ශාන්ත පරිසරයකින් හෙබි උයනකි. බුදු රදුන් වැඩ හුන් පුණ්‍ය භූමියකි.

මුලින් සඳහන් කළ පරිදි ඉසිපතනය අද වනවිට දහස් සංඛ්‍යත සිසු දරු කැලකට අධ්‍යපනය ලබදෙන තෝතැන්නකි. අසමසම තක්සලාවකි. පාසල තුල ඔවුහු මුව පැටවුන් සේ ලෝකය පිලිබඳ උගනිති. සිප් සතර හදාරති. පාසලින් පිටස්තර ලෝකයට බිහිකරනුයේ ගුණ-නැණ පිරි මිනිසත්කමින් සපිරි මිනිස් පරපුරකි. ඔවුහු ලෝකයට සැබෑ සෘෂිවරු වෙත්.

නිවාස

කුරුප්පු විදුහල්පතිතුමන්ගේ අදහසක් මත ආරම්භයේ පටන්ම පාසල තුල ක්‍රීඩා නිවාස හතරක් ක්‍රියාත්මක වේ. ලෝ ප්‍රකට කවීන් සතර දෙනෙකුගේ නම් ඒ සඳහා භාවිතා කර ඇත. සියලු ජාතීන් කෙරේ පාසල දක්වන සමානාත්මතාවද ඉන් අදහස් කෙරේ.

රාහුල     කහ
මිල්ටන්   නිල්
තාගෝර්    රතු
ඉක්බාල්     කොළ

ගෞරව සම්මාන

== ශිෂ්‍යත්ව සහ ත්‍යාග ඉසිපතන විදුහලෙ ශිශෙත්වය දෙස බ

පාසල් ගීතය

සැරදේ මාතා ඉසිපතනය අප දස දෙස ජය හඬ නංවා...

බරණැස ඉසිපතනේ මිගදා
මුණිඳුන් දෙසු ඒ දහම් එදා
පෙරදැරි කොට ගුණ-නැණ විහිදා
පෙරමුණ ගනිමූ ලක් පොලවේ

සැරදේ මාතා ඉසිපතනය අප දස දෙස ජය හඬ නංවා... //

විදු පහනින් මොහඳුර දුරලා
අත සිත ගත වත ඔප දමලා
දෙස බස රැස රැකුමට පේවී
වීර පුතුන් වෙමු ලක් පොලවේ

සැරදේ මාතා ඉසිපතනය අප දස දෙස ජය හඬ නංවා... //

සැරදේ.! සැරදේ..!! සැරදේ...!!!

ඉසිපතනය සැරදේ.!

ක්‍රීඩා ඉසව්

ඉසිපතන අහිමානය - රගර්

ඉසිපතනය කී පමණින් රගර් - රගර් කී පමණින් ඉසිපතනය...... එපමණටම ඉසිපතනය හා රගර් යනු එකට බැඳී පවතින්නක්.

රගර් තරම් ඉසිපතන සිසුන්ගේ රුධිරය දක්වා කිඳා බැස අති ක්‍රීඩාවක් ඔවුනට නැති තරම්ය . ඉඳහිටක නොවන්නට දශක ගණනාවක පටන් ඔවුහු පාසල් රගර් කිරුළ සියතින් ගිලිහී යන්නට නොදෙති. ඉසිපතනුවන්ගේ අභිමානය එයයි.

තර්ස්ටන් - ඉසිපතන මහා ක්‍රිකට් තරගය

බොහෝ ජනප්‍රිය පාසල් වල මෙන්ම ඉසිපතන සිසුන්ගේද ප්‍රීතිමත්ම සමය "තර්ස්ටන්-ඉසිපතන" ක්‍රිකට් ගැටුම පවතින සමයයි. තර්ස්ටන් විදුහල සමඟ දෙදින ටෙස්ට් ක්‍රිකට් තරඟයක් එක් දින ඕවර 50 තරඟයක් හා පන්දු වාර 20 20 තරඟයක් මීට අතුලත් වේ. ඉසිපතන මෑණියන් ශ්‍රි ලංකා ජාතික කන්ඩායමට බිහිකළ ක්‍රීඩකයන් ගනනද සුළු පටු නොවේ. (මතකයේ රැඳි සිසුන් කොටස බලන්න.)

සමිති, සංගම් සහ ඒකක

පාසල් සඟරා

ශිෂ්‍ය භට කණ්ඩය

ශිෂ්‍ය භට තූර්ය වාදක කණ්ඩය

විදුහල්පතිවරු සහ ප්‍රධානාචාර්යවරු

ප්‍රධානාචාර්යවරු

ශිෂ්‍ය නායක ක්‍රියකාරීත්වය

"ශිෂ්‍ය නායක සංසදය" යනු ඉසිපතනය තුල තවත් එක් වඩාත් ක්‍රියාකාරී ඒකකයකි.
ශිෂ්‍ය නායක වගකීම් අතර පහත කරුණු මූලික කර දැක්විය හැක.

1. ප්‍රධාන ලෙසම ශිෂ්‍ය විනය සීමා ආරක්ෂා කිරීම.
2. උදෑසන පාසල තුලට ඇතුල් වන සිසුන්ගේ අනන්‍යතාවය තහවුරු කිරීම හා නිළ ඇඳුම් ක්‍රමවත්දැයි පිරික්සීම.
3. උදෑසන පාසල තුල සහ පන්ති තුල පිරිසිදු කිරීම් නිරීක්ෂනය.
4. පාසල් ප්‍රධාන රැස්වීම් හා සෙසු රැස්වීම් තුල ශිෂ්‍ය පාලනය.
5. ගුරු රස්වීම් පවතින කාලය තුල පාසල තුල විනයානුකූල නිහඬභාවය රැකීම.
6. ශිෂ්‍යයින්ට විවිධාකර කටයුතු වලදී උපකාර කිරීම.
7. ශිෂ්‍ය පරිපාලනයේදී ආචර්ය්‍ය මණ්ඩලයට සහාය වීම.
8. නිවාසාන්තර ක්‍රීඩා උලෙළ හා අනෙකුත් එවන් කටයුතු වලදී සවිධායක කටයුතු හැසිරවීම.
9. ශිෂ්‍යයින් හා ගුරුවරු අතර සහ සම්බන්ධය ඇතිකිරීම.
10.ශිෂ්‍යයින් තුල නායකත්ව කුසලතා වර්ධනය කිරීම හා පූර්වාදර්ශ සැපයීම.

මේ හැරුණු කොට ශිෂ්‍ය නායකයකු පිරිසිදු ඇඳුම් (සුදු කලිසම හා පාසල් ලාංජනය මසා ඇති සුදු කමිසය ) හැඳ දිස්නයෙන් යුත් පිරිසිදු සපත්තු (කලු වර්ණ ) පැළඳ සෑම විටම ප්‍රසන්න ලෙස තමුනට අදාළ ඕනෑම කටයුත්තකට සූදානමින් සිටිය යුතුය. ශිෂ්‍ය නායකයා සෑම විටම ආදර්ශමත් විය යුතුය.

වටපිටාව

ගැලරිය

සාහිත්‍යය තුළ ඉසිපතන විද්‍යාලය

තොරතුරු

සබැඳි ලිපි

පොත්පත්

ආශ්‍රිත

බාහිර ආශ්‍රිත වෙබ් අඩවි
http://www.isipathana.lk
http://isipathana.itgo.com/
ඉසිපතන විදුහල් Facebook පිටුව
ඉසිපතන විදුහල් සජීවී මාර්ගගත තොරතුරු Facebook පිටුව
ඉසිපතන විදුහල් සජීවී මාර්ගගත තොරතුරු වෙබ් පිටුව
ඉසිපතන විදුහල් twitter ගිණුම

වෙනත් යොමු සහ මූලාශ්‍ර

 ඉසිපතන විදුහල් නිල වෙබ් අඩවිය

ශ්‍රී ලංකාවේ අධ්‍යාපන ආයතන
ශ්‍රී ලංකාවේ පාසල්
ශ්‍රී ලංකාවේ රජයේ පාසල්
ජාතික පාසල් - ශ්‍රී ලංකා
ජනප්‍රිය පාසල් - ශ්‍රී ලංකා
බෞද්ධ පාසල් - ශ්‍රී ලංකා
කොළඹ පාසල් - ශ්‍රී ලංකා

ඉසිපතන විදුහල


Miguel Delibes (Valladolid, 17. listopada 1920. – Valladolid, 12. ožujka 2010.) bio je španjolski pisac.

Miguel Delibes rođen je u Valladolidu 1920. godine. Delibes je studirao pravo i administracijsko upravljanje a kasnije je podučavao trgovačko pravo i kulturu povijesti u Valladolidu. Također bio je karikaturist i novinar u novinama El Norte de Castilla. Glavni urednik tih novina postaje 1958. godine. Država mu je cenzurirala novine tako te je s te dužnosti otišao iz prosvjeda.

Prvi roman La sombre del ciprés es alargada objavio je 1947. godine. Od 1975. godine bio je član Španjolske kraljevske Akademije (Real Academia Española).

Delibes je preminuo 12. ožujka 2010. godine, poslije dugogodišnje bolesti.

Izabrana bibliografija
 Sjenka čempresa je produžena  (La sombra del ciprés es alargada) (1947.)
 Dnevnik jednog lovca (Diario de un cazador) (1955.)
 Dnevnik jednog emigranta  (Diario de un emigrante) (1958.)
 Štakori (Las ratas) (1962.)
 Pet sati s Mariom (Cinco horas con Mario) (1966.)
 Detronizirani princ (El príncipe destronado) (1973.)
 Nevini sveci (Los santos inocentes) (1981.)
 Drugi nogomet (El otro fútbol) (1982.)
 Dva putovanja u automobilu (Dos viajes en automóvil) (1982.)
 Odlazak (La partida) (1984.)
 Moj omiljeni bicikl (Mi querida bicicleta) (1988.)
 Sport gospode (Un deporte de caballeros) (1993.)
 Buntovnik (El hereje) (1998.)
 Povrijeđena zemlja (La tierra herida) (2005.)

Nagrade
 1982.: Nagrada Princ od Asturije.
 1997.: Nagrada Luka Brajnović.

Izvori

Vanjske poveznice
 El Pais: Muere Miguel Delibes, alma del castellano(špa.)

Španjolski književnici

Miguel Delibes


Amfibik harekât, stratejide, deniz ve kara müşterek harekâtına denir ve daha ziyade denizden karaya, asker ve zırhlı araçlar çıkarılmasını kapsar. Bu alanda özel olarak hazırlanmış deniz piyadesi birlikleri ile denizden yüzen tank ve zırhlı araçlar yapılmıştır.

Başlıca amfibik harekâtları
 Yunan-Pers Savaşları
 Maraton Muharebesi
 Malta Muharebesi
 I. Dünya Savaşı:
 Çanakkale Savaşı
 II. Dünya Savaşı:
 Gauntlet Harekâtı (Spitsbergen)
 Corkscrew Harekâtı (Pantelleria Adası)
 Husky Harekâtı (Sicilya)
 Baytown Harekâtı (Reggio Calabria)
 Avalanche Harekâtı (Salerno)
 Slapstick Harekâtı (Taranto)
 Anzio Muharebesi
 Zitronella Harekâtı (Spitsbergen)
 Normandiya Çıkarması
 Dragoon Harekâtı (Provence)
 Iwo Jima Muharebesi
 Okinawa Savaşı
 Kore Savaşı:
 Inchon Muharebesi
 Kıbrıs Harekâtı
 Falkland Savaşı

Ayrıca bakınız
 Amfibi hücum gemisi

Kaynakça

Savaş çeşitleri

Amfibi savaş


رفعت عودة قسيس، فلسطيني مسيحي من مدينة بيت ساحور. ناشط حقوقي ومجتمعي اعتقل عدة مرات من قبل إسرائيل. رئس المجلس التنفيذي الدولي للحركه العالمية للدفاع عن الأطفال-جنيف، سويسرا http://www.dci-is.org [Defense for Children International] من اعوام 2005 ولغاية 2012 . قام مع آخرين بتأسيس الفرع الفلسطيني للحركة في عام 1991 وهو الآن المدير العام له منذ عام 2008 http://www.dci-Palestine.org [Defense for Children International-Palestine section]. بدأ في العام 2011 على تأسيس افرع للحركة العالمية للدفاع عن الأطفال في العالم العربي (الشرق الأوسط وشمال أفريقيا) حيث انضم للحركة الدولية نتيجة هذا الجهد قرابة عشرة دول عربية وعين في العام 2013 مفوضا عام للحركة في الشرق الأوسط وشمال أفريقيا. عمل مديرا لبرنامج المرافقة المسكونية التابع لمجلس الكنائس العالمي في جنيف من 2005 ولغاية 2007 http://www.eappi.org ثم عين بعدها قائما بأعمال مدير الشؤون الخارجية في نفس المجلس لوقت قصير قبل ان يعين مستشارا للامين العام لمجلس الكنائس العالمي لشؤون الشرق الأوسط-جنيف سويسرا http://www.oikoumene.org/en [WCC-coe]. عين عضوا في المجلس الدولي لاختيار اجندة شؤون الأطفال في المنتدى الدولي الاقتصادي-دافوس، سويسرا لسنتي 2006 و 2007 . عمل مديرا لبرنامج التاهيل التابع لجمعية الشبان المسيحية من عام 1989 ولغاية 1996، ومن اعوام 2000 ولغاية 2004 عمل مديرا تنفيذيا لنفس الجمعية في القدس http://www.ej-ymca.org . في عام 1995 اسس مع أربعة آخرين مركز السياحة البديلة ATG وكان أول رئيس لمجلس الإدارة ما بين 1995 ولغاية 1996 http://www.atg.ps/ اسس في بداية الانتفاضة الثانية عام 2000 حملة زراعة الزيتون ومكتب المناصرة المشترك ما بين جمعيتي الشبان والشابات المسيحية في فلسطين http://www.jai-pal.org . المنسق العام لحركة كايروس فلسطين http://kairospalestine.ps [Kairos Palestine] وكاتب مشارك للوثيقة. كاتب ونشر له الكثير من المقالات والأبحاث وله كتابين باللغة الإنجليزية نشرا في أعوام 2006 و2011 على التوالي http://spreadthe3rdvoice.blogspot.com/ ، كما ساهم في كتابة العديد من الكتب باللغة الإنجليزية والعربية وترجمت بعض أعماله للغات أخرى.

بعض المراجع:

http://www.thisweekinpalestine.com/details.php?catid=5&id=3538&edid=199

ثلاث سنوات على المبادرة المسيحية-كايروس فلسطين http://www.rb2000.ps/ar/news/52386.html

عام 2012 وانتهاك حقوق الأطفال الفلسطينيين http://paltoday.tv/index.php?act=post&id=1737

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بيت ساحور
مسيحيون فلسطينيون
ناشطون فلسطينيون

رفعت قسيس


An Papuaea reticulata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Papuaea reticulata in nahilalakip ha genus nga Papuaea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Papuaea

Papuaea reticulata


අන්තර්ජාතික ජංගම උපකරණ අනන්‍යතාව හෝ IMEI  () යනු  GSM, WCDMA, සහ iDEN ජංගම දුරකථන ද, සමහර චන්ද්‍රිකා දුරකථන ද හදුනාගැනීමට සාමාන්‍යයෙන් අද්විතීය ලෙස යොදාගන්නා අංකයකි. මෙය සාමාන්‍යයෙන් දුරකථනයෙහි බැටරි අංශයෙහි ඇතුලතින් මුද්‍රණය කොට ඇත. දුරකථනයෙහි තිරය මතට එය ලබා ගැනීමට අවශ්‍ය නම් *#06# යන කේතය යතුරු පුවරුවෙහි යතුරු ලියනය කිරීමෙන් ලබා ගත හැක.

අන්තර්ජාතික ජංගම උපකරණ අනන්‍යතාව


Kabelhorst Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Ostholstein iline bağlı bölge. 5,74 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu 31 Aralık 2003 itibarıyla yaklaşık 471 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Hartmut Poetzel tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.lensahn.de

Ostholstein iline bağlı yerleşim birimleri

Kabelhorst


Stanislav Spartakovich Sharov (; Gusev, 29 de maio de 1995) é um jogador russo de basquete profissional.

Ele conquistou a medalha de prata nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 na disputa 3x3 masculino com a equipe do Comitê Olímpico Russo, ao lado de Ilia Karpenkov, Kirill Pisklov e Alexander Zuev.

Basquetebolistas da Rússia
Basquetebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Stanislav Sharov


An Colanthelia in uska genus han Liliopsida. An Colanthelia in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Colanthelia

Colanthelia


Das Alte Rathaus ist ein denkmalgeschütztes  Profangebäude am Markt 15 in Erwitte im Kreis Soest (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Das ehemalige kurkölnische Gerichtsgebäude ist ein eingeschossiger kubusförmiger Bau über einem hohen Bruchsteinsockel. Es ist über eine Freitreppe erschlossen und mit einem Walmdach gedeckt. Über dem Sprenggiebelportal zur Marktseite hin befindet sich ein Wappen mit der Bezeichnung 1716. Das Gebäude wurde in den Jahren 1983 und 2003 restauriert. Das Innere besteht aus einer Halle mit Seitenräumen und einem Kamin. Dem Eingang gegenüber, in einer Wandnische, steht die Steinfigur der Justitia. Sie ist ebenfalls mit 1716 bezeichnet.

Literatur
 Georg Dehio, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2

Weblinks
 Geschichte und Fotos (abgerufen am 5. April 2012)

Bauwerk in Erwitte
Baudenkmal in Erwitte
Erwitte
Erbaut in den 1710er Jahren
Barockbauwerk in Nordrhein-Westfalen

Altes Rathaus Erwitte


El Pendón de Jerez de la Frontera es una bandera histórica de España, concedida por Alfonso X el Sabio a la ciudad de Jerez de la Frontera en 1264.

Historia
Tras la reconquista de Jerez el 9 de octubre de 1264, le fue concedida por el rey el uso de un estandarte o pendón de ondas de azur y plata, orlado de carmesí con castillos y leones alternos. Estos elementos representaban respectivamente la constancia, la fortaleza y la bravura.

La reconquista de la Bahía de Cádiz y del Campo de Gibraltar, sin embargo, se prolongó en los años debido a las sucesivas oleadas de tribus magrebíes como meriníes o benimerines. En la fundamental Batalla del Salado, librada junto a este río el 30 de octubre de 1340, las huestes jerezanas lucharon junto a las que habían venido de Lorca, empeñándose ambas en ganar el vistoso pendón que exhibía el caudillo de Tarifa, Albohacén.

Fueron un caballero lorquino, Juan Guevara, y uno jerezano, Aparicio Gaitán, los que a una vez consiguieron derribar al moro que enarbolaba la bandera, estableciéndose la disputa ante el rey Alfonso XI sobre qué ciudad debería conservar el trofeo. De manera salomónica, decidió el rey otorgar la bandera a Jerez y el asta a Lorca, conservándose ésta en la iglesia de Santa María de la Huerta de Lorca y pasando el paño a la de Santiago de Jerez.

Este pendón tenía, según antiguos historiadores, trece lunas bordadas de oro sobre tela morada, muy preciosa y muy rica y hacía unos tornasoles como las plumas del gallo, por lo cual después lo llamaron rabo de gallo.

Al menos desde 1405 Jerez usó este pendón cada vez que iba a la guerra, en sustitución del primitivo que le había sido concedido por Alfonso X con las ondas blanquiazules. En ese año la ciudad pide al rey Enrique III un nuevo pendón por encontrarse muy deteriorado y roto el que hasta ahora poseía, petición denegada por el monarca diciendo que, el buen pendón tenía que servir siempre. Por este motivo el Rabo de Gallo fue restaurado, se cubrió con brocado de seda y se le bordaron las armas reales y las jerezanas. Según otras fuentes mantuvo sólo un retal del primitivo, de unos diez por seis centímetros, cosido en su parte superior derecha. En esta fecha se hace cargo de su custodia el cabildo de la Colegial del Divino Salvador, hoy Catedral de Jerez de la Frontera.

En 1468 se encarga un nuevo pendón, con las armas de la Ciudad, que fue traído de Venecia. Éste se perdió en la Batalla de las Axarquías, en 1483. Interinamente volvió a usarse el Rabo de Gallo, pero debido a su mal estado no se consideraba digno de representar a la ciudad, así que se comisionó al caballero Ramón de Estopiñán para traer uno nuevo de Génova con las armas reales y las de la Ciudad, costando 3.896 maravedíes. Esta bandera participó en la Toma de Granada al frente de las huestes jerezanas. En 1500 volvió a aquella ciudad para contribuir a sofocar la rebelión de las Alpujarras, perdiéndose en las luchas contra piratas frente a Cádiz en 1596.

A partir de entonces se volvió a usar el antiguo Rabo de Gallo, que si bien reproducía el modelo de armas jerezanas concedido por Alfonso X, mantenía la memoria del primitivo pendón del Salado del que, según referencias del , mantenía un retal cosido. Esta pieza fue restaurada en diversas ocasiones hasta la confección de la actual bandera en 1990.

En 1991 el histórico pendón es entregado por el deán de la Catedral de Jerez, que lo custodiaba desde el , al alcalde de la Ciudad, a la sazón Pedro Pacheco. Desde entonces la pieza histórica se halla perdida, habiendo sido denunciada su desaparición.

Uso

El 9 de octubre, fiesta de San Dionisio Areopagita se celebra cada año la reconquista de la ciudad, asistiendo el Ayuntamiento bajo mazas hasta la Catedral, siendo portado el pendón por el más joven de los concejales. En el primer templo se entona un Tedeum en acción de gracias.

El pendón tiene honores de Capitán General, y en este traslado es escoltado por una compañía militar.

La bandera para uso habitual de la ciudad fue cambiada por un diseño más simple, tres bandas de azur, plata y azur con el escudo municipal al centro. El modelo histórico ha quedado casi exclusivamente para la conmemoración cívico religiosa del 9 de octubre, usándose la reproducción estrenada en 1990.

Referencias

Enlaces externos
 Ayuntamiento de Jerez
 DESAPARECIDO EN LA RESERVA Foto del asta del pendón
 Alfonso Fernández de Valdespino y el Pendón de Jerez

Banderas de Andalucía
Jerez
Jerez de la Frontera
Pendones

Pendón de Jerez de la Frontera


An Cyperus pulicaris in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georg Kükenthal. An Cyperus pulicaris in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Haiti. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus pulicaris


Die Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 31. Mai 2018 wieder und umfasst achtzehn Baudenkmäler.

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Ringelai

|}

Eckertsreut

|}

Kringing

|}

Kühbach

|}

Lichtenau

|}

Neidberg

|}

Wamberg

|}

Wasching

|}

Wolfersreut

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Ringelai

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Ringelai
Baudenkmaler Ringelai

Liste der Baudenkmäler in Ringelai


ප්‍රචාරණය - මාධ්‍ය පිළිබද මහජන අවබෝධය

නූතන බටහිර සමාජයන් හි ප්‍රචාණය සහ අලෙවිකරණ ප්‍රයත්න වැඩි වැඩියෙන් සෑම තැනම පැතිර යාමත් සමග  සංස්කෘතික බාධා කිරිම් මගින් කටයුතු කරන ප්‍රචාරණ  නාශකයන් වැනි කණ්ඩායම් වල විවේචනයට කර්මාන්ත බදුන් වී ඇත. එමගින් ඔව්හු ප්‍රචාරණයේ විධික්‍රම භාවිතා කරමින ්මාධ්‍ය සහ පරිභෝජන වාදය විවේචනය කරති. පරිභෝජනය ප්‍රවර්ධනය කරන්නා වූ එකට ව්‍රෙඵණු ආර්ථික විශාල ප්‍රමාණයෙන් නිෂ්පාදන පද්ධතියක් ක්‍රියාත්මක කරන්නා වූ යන්ත්‍රයක් වී ඇති බවට කර්මාන්තවලට චේදනා කරනු ලැබේ.

ප්‍රචාරණයේ අති සාමාජයීය බලපෑම හදුනාගනිමින් බ්‍රිතාන්‍යයේ විශේෂ කරැණු කෙරෙහි උනන්දුවක් දක්වන කණ්ඩායමක් වන වීඩියා වොඩ් යුකේ සංවිධාන විසින් ප්‍රචාරකයන්ට සහ  නියාමකයන්ට කළ යුත්තේ කෙසේ දැයි යන කරැණු පිළිබදව පාරිභෝගිකයන් දැනුවත් කිරිමට ක්‍රිය කරනු ලැබේ. පාසල් වල භාවිතය සදහා අධ්‍යාපනික ලිපි ලේඛන ඔවුන් විසින් සකස් කර ඇත.

ප්‍රචාරකයන් විසින් ඉලක්ක කරනු ලබන මානසික අවකාශය වෙත ඇතුල් වීම සම්බන්ධයෙන් ඔවුන්ගේ බදු මුදලක් අයකළ යුතු බවට මහජන ප්‍රශ්න ගැන සැලකිලිමත් වන කණ්ඩායම් වල යෝජනා වැඩියෙන් පවතී. (උපන්‍යාය අවශ්‍යවේ)  මක්නිසාද යත්, වර්තමානයේ දී තම අවසරයෙන් තොරව  ඇතුල්වීම්වලට භාජනය වන්නා වූ මහජනයාට කිසිදු වන්දියක් නොගෙව නොමිලේ එම අවකාශ ප්‍රචාර කරැවන් විසින් භාවිතා කරනු ලැබේ. දැනට වැඩි වැඩියෙන් පෙනී යන්නා වූ මහජන හිරිහැරය අඩු කිරීමට ක්‍රියා කරනු  ලබන  පිගෙවිලායානු බද්දක් වනු ඇත.

එවැනි  බදු අයකර ගැනිම  ක්‍රියාත්මක  කිරිම සදහා අර්කන්සාස්හි හා මෙසින්හි පහත් ඉදිරිපත් කිරිමට සලකා බැලීමක් සමග එවැනිම තුඩු දෙන ක්‍රියාවන් හි ප්‍රවේශය වැඩිවෙමින් පවතී.   (උපන්‍යාස අව‍ශ්‍යවේ) මක්නිසාද යත්, වර්තමානයේ දී තම අවසරයෙන් තොරව ඇතුප්වීමට භාජනය වන්නා වූ මහජනයාට නිසිදු වන්දියක් නොගෙව  නොමිලේ එම අවකාශය ප්‍රචාරක  කරැවන් විසින් භාවිතා කරනු ලැබේ. දැනට වැඩි වැඩියෙන් පෙනී යන්නා වූ මහජන  හිරිහැරය අඩු කිරිමට ක්‍රියා කරනු ලබන පිගෙවිලියානු බද්දක් වනු ඇත. එවැනි බදු අයකර ගැනීම ක්‍රියාත්මක වනු ඇත. එවැනි  බදු අයකර ගැනීම ක්‍රියාත්මක කිරිම සදහා අර්කන්යාස්හි සහ මෙයින්හි පත් ඉදිරිපත් කිරිමට සලකා බැලීමත් සමග එවැන්නකට තුඩු දෙන ක්‍රියාවන් හි ප්‍රවේශය වැඩිවෙමින් පවතී. ෆප්ලොරිඩාවෙහි එවැනි බද්දක් 1987 දී පනවන ලද නමුත් සංචාරක කර්මාන්තයට බරපතල  නඩු සිදු කරමින් නියෝජි සම්මේලන ඉල්ලා අස්කර ගැනීම විද්‍යුත් විකාශන කර්මාන්තයට පමණක් ඩොලර් මිලියන 12 ක ප පාඩාවක් සිදු කරමින් ප්‍රචාරණ කටයුතු අවලංගු  කර දමමින්  ජාතික වාණිජ අංශ විසින් ඒකරාශි වූ පුයත්නයක් ගැනිම හේතු කොට ගෙන හය මසකට පසු එය අවලංගු කරන ලදි.

ප්‍රචාරණය - මාධ්‍ය පිළිබද මහජන අවබෝධය


BMW's motorcycle history began in 1921 when the company commenced manufacturing engines for other companies. BMW's own motorcycles—sold under the BMW Motorrad brand—began in 1923 with the BMW R 32, which was powered by a flat-twin engine (also called a "boxer-twin" engine). Production of motorcycles with flat-twin engines continues to this day, however BMW has also produced many models with other types of engines.

Motorcycle history

1921–1938

At the end of World War I, the Treaty of Versailles demanded that BMW cease production of aircraft engines. To remain in business, the company began producing small industrial engines (along with farm equipment, household items and railway brakes). In 1920, BMW M2B15 flat-twin petrol engine was released. Despite being designed as a portable industrial engine, the M2B15 was also used by several motorcycle manufacturers, including for the 1920–1923 Victoria KR1 and the 1920–1922 Bayerische Flugzeugwerke (BFw) Helios motorcycles.

BMW merged with Bayerische Flugzeugwerke in 1922, and the BFw Helios became the starting point for the first BMW motorcycle. Released in 1923, the BMW R 32 used a  flat-twin petrol engine, which was longitudinally-mounted to eliminate the cooling problems of the transversely mounted  engine in the Helios. This engine with , resulting in a top speed of . At a time when many motorcycle manufacturers used total-loss oiling systems, the new BMW engine featured a recirculating wet sump oiling system with a drip feed to roller bearings; a design which BMW used until 1969. The R 32  also started the tradition of shaft drive, which was used on all BMW motorcycles until 1994.

The BMW R 37, produced from 1925 to 1926, was BMW's first sporting model. It was based on the R 32 and used an overhead valve engine producing .

The first single-cylinder BMW motorcycle was the 1925 BMW R 39, which was BMW's smallest model and used a  engine. It was not successful and was discontinued in 1927. The next single-cylinder motorcycle was the BMW R 2, which was released in 1931. It used a  engine and could therefore be ridden in Germany without a motorcycle licence at that time. The lineage of single-cylinder motorcycles continued with the  BMW R 4 in 1932 and the  BMW R 3 in 1936.

The BMW R 12 and BMW R 17, both introduced in 1935, were the first production motorcycles with hydraulically damped telescopic forks.

In 1937, Ernst Henne recorded a top speed of  on a BMW 500 Kompressor racing motorcycle, setting a world record that stood for 14 years.

The BMW R 71 big flat-twin motorcycle was exceptional. It was the Icon of BMW, expensive to build and well engineered. Unfortunately only 2638 motorcycles could be built before production was disrupted due to the War. Original bikes are now rare and highly sought after. Around 500 are known to survive today.  It was either licensed to the Soviet Union in 1938 or just copied there, resulting in the Dnepr M-72 (produced from 1942 to 1960) and IMZ-Ural (modernised version still in production) motorbikes .

1939–1945
During World War II, the German military needed as many vehicles as it could get of all types and many other German companies were asked to build motorcycles. The BMW R 75 performed particularly well in the harsh operating environment of North Africa, partly due to the protruding cylinders of the flat-twin engine providing more effective cooling than other configurations which overheated in the sun. Shaft drives also performed better than chain-drives which were damaged by desert grit. The R 75 inspired similar models from U.S. manufacturers, such as the Indian 841 and Harley-Davidson XA.

1945–1955

In Soviet-controlled East Germany, BMW's sole motorcycle plant in Eisenach recommenced production of R35 and R75 motorcycles soon after the war, for reparations. The factory continued to use the BMW name, causing two separate companies (one in Eisenach and the other in Munich, West Germany) to be using the BMW name between 1948 and 1952. The head office of BMW, based in Munich, had no control over the operations in East Germany. Eventually in 1952, after the Soviets ceded control of the plant to the East German Government, and following a trademark lawsuit, the East German company was renamed Eisenacher Motorenwerk (EMW). Instead of BMW's blue-and-white roundel, EMW used a very similar red-and-white roundel as its logo.

In West Germany, many of BMWs facilities had been badly damaged during the war, including the Munich factory which was in ruins. Initially, the terms of Germany's surrender forbade BMW from manufacturing motorcycles. In 1947, when BMW received permission to restart motorcycle production from US authorities in Bavaria, BMW had to start from scratch. There were no plans, blueprints, or schematic drawings because they were all in Eisenach. The first post-war BMW motorcycle in Western Germany, was the 1948 BMW R 24. The R 24 was reverse-engineered from the pre-war BMW R 23 motorcycle with several improvements and powered by a  single-cylinder engine. It was the only postwar West German model without rear suspension. In 1949, BMW produced 9,200 units and by 1950 production surpassed 17,000 units.

Production of flat-twin models resumed in 1950 with the  R 51/2 model, which was followed by the BMW R 51/3 and BMW R 67 twins in 1951, and the sporting  BMW R 68 in 1952. Except for the R 68, all flat-twin models came with "bell-bottom" front fenders and front stands.

1955–1969

Motorcycle sales in Europe plummeted as the 1950s progressed, with three of BMW's major German competitors going out of business in 1967. In 1954, BMW produced 30,000 motorcycles. By 1957, that number was less than 5,500.

In 1955, BMW began introducing a new range of motorcycles with Earles forks and enclosed drive shafts. These were the  BMW R 50, the  BMW R 60 and the sporting model BMW R 69 with . On June 8, 1959, John Penton rode a BMW R 69 from New York to Los Angeles in 53 hours and 11 minutes, slashing over 24 hours from the previous record.

By the late 1950s, the overall BMW company was in financial trouble. The company narrowly avoided a merger with Daimler-Benz through the combination of financing from brothers Herbert Quandt and Harald Quandt, increased success of the automobile division and the selling off its aircraft engine division. Changes in the motorcycle market saw BMW's last shaft-driven single-cylinder model, the BMW R 27, end production in 1967. Also, most of BMW's offerings were still designed to be used with sidecars. However, by the late 1960s, sidecars were no longer a consideration of most riders; people were interested in sportier motorcycles instead. The BMW R 50/2, R 60/2, and R 69 S were the last sidecar-capable BMWs, with the latter being the most powerful and desirable model.

In the United States, sales of motorcycles were strong through the 1950s, in contrast to drastically declining sales in Europe. Later, specific "US" models were sold in the United States for the 1968 and 1969 model years: the BMW R 50 US, R 60 US and the R 69 US. These models were sold with telescopic forks (alongside other BMW models which were sold with Earles forks) and without sidecar lugs.

1969–1982

The model range was entirely revamped in 1969 with the introduction of the BMW /5 range, consisting of the 500 cc BMW R 50/5, the 600 cc BMW R 60/5 and the 750 cc BMW R 75/5 models. The engines were a complete redesign, with the crankshaft bearings upgraded from roller bearings to shell-type journal bearings (the type used in modern car engines). The camshaft was now chain-driven and located underneath the crankshaft instead of at the top of the engine, in order to lower the centre of gravity. An electric starter was available for the first time, although the traditional gearbox-mounted kick starter was also retained. The styling of the first models included chrome-plated side panels and a restyled tank. In 1973, the rear swingarm was lengthened, which improved the handling and allowed a larger battery to be installed.

The introduction of the "/5" models coincided with production relocating from Munich to a new factory in Spandau, West Berlin. at a site earlier occupied by a Siemens aircraft engine factory.

The BMW /6 range replaced the "/5" models in 1974, with the  engine being discontinued and a  engine introduced. The "/6" model range consisted of the 600 cc BMW R 60/6, the 750 cc BMW R 75/6, the 900 cc BMW R 90/6 and the sporting 900 cc BMW R 90 S. Other upgrades included a five-speed gearbox, brakes and the electrical system. In 1975, the kick starter was finally eliminated.

In 1976, the BMW /7 range replaced the "/6" models. The 800 cc BMW R 80/7 model was introduced, and the 900 cc BMW R 90/6 and BMW R 90S models were replaced by the 1,000 cc BMW R 100/7, BMW R 100S and BMW R 100RS models. The latter was a full-fairing design which produced  and had a top speed of . Later variants of the 1,000 cc models included the BMW R 100T ("Touring"), the BMW R 100 RT and BMW R 100CS ("Classic Sport").

The 1978 BMW R 45 and BMW R 65 were entry-level 450 cc and 650 cc models that replaced the BMW R 60/7. Later variants of the BMW R 65 included the 1982 BMW R65 LS, the sporting BMW R 65 S and the 1987 dual-sport BMW R 65 GS.

1983–1992

The BMW K 100, introduced in 1983, marked a departure from BMW's tradition of air-cooled flat-twin engines. It was powered by a water-cooled inline-four engine with a displacement of , which was also BMW's first fuel-injected motorcycle engine. The frame was tubular steel and the rear suspension was a single-sided swingarm.

In 1985, the BMW K 75 was added as the entry-level model. The K 75 was powered by a 750 cc inline-three engine, which was BMW's first engine to use a counterbalance shaft. In 1988, the K 100 became the first motorcycle to have anti-lock brakes (ABS) and in 1989 the K 100 RS 4V model became the first BMW motorcycle to use an engine with four valves per cylinder.

The 1988 BMW K 1 sports tourer was BMW's first full-fairing sport bike. It had an aerodynamic body which was designed to minimise drag at high speeds.

Production of flat-twin touring models continued with the BMW R 100 and BMW R 80 model ranges.

1993–2003

Beginning with the BMW R 1100 RS sports tourer in 1993, BMW began to transition from engines with air-cooled cylinder heads ("airhead" engines) to oil-cooled cylinder heads ("oilhead" engines). The BMW R 100 RS also used "Telelever" front suspension (where braking forces are transferred horizontally to minimize "fork dive") and a stressed engine.

Also introduced in 1993 were the single-cylinder BMW F 650 models, which was based on the Aprilia Pegaso 650. The related BMW F650 CS began production in 2001.

The "airhead" BMW R 80 GS and R 100 GS models remained in production until 1997, before being replaced by the newer "oilhead" models such as the BMW R 850 series, the 1994–1999 BMW R 1100 R standard motorcycle, the 1994–1999 BMW R 1100 GS dual-sport, the 1996–2001 BMW R 1100 RT tourer, the 1998–2005 BMW R 1100 S sports, and the 1999–2004 BMW R1150 GS dual-sport.

The K Series models, powered by a water-cooled inline-four engine, included the 1996–2004 BMW K 1200 RS sports tourer, the 1998–2009 BMW K 1200 LT luxury tourer, and the 2002–2005 BMW K 1200 GT sports tourer.

The BMW R 1200 C, produced from 1997 to 2004, was BMW Motorcycle's only entry into the cruiser market. At the other end of the model lineup, the 2000–2002 BMW C1 was BMW's first and only enclosed scooter model.

2004–2014

The revised K Series range of water-cooled inline-four cylinder models began in 2004 with the BMW K 1200 S a sport-tourer. The K1200S was primarily designed as a Super Sport motorcycle, albeit larger and heavier than the closest Japanese competitors. Other additions to the K Series range were the 2005 BMW K 1200 R naked bike and related 2007 BMW K 1200 R Sport semi-faired sport-tourer, and the 2006 BMW K 1200 GT sport-tourer. The engine capacity of the K Series was expanded to  for the 2008 BMW K 1300 S sport-tourer, the 2009 BMW K 1300 GT sport-tourer and the 2009 BMW K 1300 R naked bike.

In 2011, two six-cylinder models were added to the K Series range- the BMW K 1600 GT and BMW K 1600 GTL, the former intended as a sport-tourer and the latter as a luxury-tourer.

The R Series range of flat-twin models was also updated in 2004, beginning with the BMW R 1200 GS dual-sport, which was powered by a new  "oilhead" engine. This was followed by the 2005 BMW R 1200 ST sport-tourer, the 2005 BMW R 1200 RT tourer, the 2006 BMW R 1200 S sport-tourer, and the 2006 BMW R 1200 R naked bike. In 2014, the redesigned BMW R1200 RT used a water-cooled engine and a wet clutch.

The BMW HP2 Enduro dirt bike was introduced in 2005, based on the BMW R 1200 GS. In 2007, the HP2 Enduro was joined by the road-biased HP2 Megamoto fitted with smaller alloy wheels and street tyres.

As part of the F Series range update in 2006, the BMW F 800 S sports bike and BMW F 800 ST sport-touring models were introduced, both powered by a Rotax parallel-twin engine. The BMW F 650 GS and BMW F800 GS dual-sport bikes were added to the range in 2008, both using the same 798 cc engine, despite the different names and the F 700 GS replaced the 650 in 2012. In 2009, the BMW F 800 R naked bike was introduced and in 2013 the BMW F 800 GT replaced the BMW F 800 ST sport-touring. In 2009, the BMW G 650 GS replaced the BMW F 650 GS.

The BMW G650X series range was introduced in 2006, co-developed with Aprilia and powered by a Rotax single-cylinder engine. The range consisted of the BMW G650 Xchallenge dual-sport, the BMW G650 Xcountry dual-sport and the G650 Xmoto supermoto models. The BMW G 450 X hard-enduro model was produced from 2008 to 2010.

In 2007, BMW acquired Husqvarna Motorcycles, including its production facilities and staff, from Italian manufacturer MV Agusta. BMW's ownership of Husqvarna ended in 2013, when the company was sold to Pierer Industrie AG.

The BMW S 1000 RR sport bike was released in 2009, to compete in the Superbike World Championship. It is powered by a  transverse-four engine producing .

See also
 History of BMW

References

External links

BMW
BMW motorcycles

History of BMW motorcycles


Onthophagus matsudai é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente por Ochi & Kon em 2004.

Referências

Ligações externas

matsudai
Coleópteros descritos em 2004

Onthophagus matsudai


اللفظ الدخيل (والمصدر الدخالة أو الاقتراض) هو كل كلمة أدخلت في اللغة من لغة غيرها. فمثلا، كلمة  نفسها نقلت إلى الفارسية والأردية، والكلمة الأرمنية Մաքոք  (مكوك) نقلت إلى العربية.

الدخيل في اللغة بصفة عامة هو كل لفظ أو معنى مأخوذ عن لغة أجنبية.

يقال لفظ دخيل ولفظة دخيل، لئلا يقصد بالدخيل الفاعل وإنما المفعول به أي ما دُخل به بمعنى أدخِل، مثلما يقال قنطرة عتيقة وقنطرة جديد. فوزن فعيل في العربية يدل على الفاعل والمفعول به، ولا يؤنث عند الدلالة على المفعول به الذي وقع عليه الفعل.

انظر أيضا
لفظ فصيح | أثيل | نقيل | مولد | معرب | متمثل | قريب | أجنبي | أعجمي

مراجع

استيعاب ثقافي
تأثيل
ترجمة
لغويات اجتماعية
لغويات تاريخية
مصطلحات لغوية

لفظ دخيل


O Campeonato Europeu de Halterofilismo de 1998 foi a 77ª edição do campeonato, sendo organizado pela Federação Europeia de Halterofilismo, em Riesa, na Alemanha, entre 27 de abril a 3 de maio de 1998. Foram disputadas 15 categorias (8 masculino e 7 feminino), com a presença de 144 halterofilistas de 29 nacionalidades. Essa foi a 1ª vez em que as provas masculinas e femininas ocorrem num mesmo evento.

Medalhistas

Masculino

Feminino

Quadro de medalhas

Quadro de medalhas no total combinado

Ligações externas
Site da Federação Europeia de Halterofilismo

1998
Europeu
Halterofilismo
Halterofilismo


Nick Coleman puede referirse a:

 Nicholas David "Nick" Coleman (1925–1981), ex Senador por el Estado de Minnesota (1963-1981).
 Nicholas J. "Nick" Coleman (1950-2018), periodista estadounidense.
 Nick Coleman (n. 1960), periodista, escritor y exeditor inglés.

Nick Coleman