Zamdane, de son vrai nom Ayoub Zaidane, est un rappeur marocain, né le  à Marrakech (Maroc).

Biographie

Origines et arrivée en France
Zamdane naît et grandit à Marrakech (Maroc), plus précisément à Bab Doukkala, quartier dont il évoque l'importance qu'il y accorde dans nombreux de ses morceaux. Durant son enfance, il pratique le français avec son père qui est guide touristique et parle plus d'une dizaine de langues. Parallèlement, il écoute avec admiration les plus grands artistes de la chanson française, tels que Charles Aznavour ou Dalida. Agé de seulement 17 ans, il rejoint la France en juillet 2015, afin d'y poursuivre ses études d'économie du côté de Marseille, à Istres. Influencé par son cercle proche de l'époque, il découvre le rap avec notamment Nekfeu, et se décide à en faire très rapidement. En octobre 2015, Zamdane s'inscrit à des Open mics où il fait la connaissance de nombreuses personnalités du milieu.

Débuts (2017-2020)
Début 2017, Zamdane publie son premier morceau, Sinbad, mais c'est avec Favaro, comptabilisant aujourd'hui plusieurs millions de vues, qu'il se fait d'abord remarquer. Le Règlement, à la recherche de nouveaux talents, n'hésitera pas à l'inviter quelques mois plus tard sur la sixième session de sa série Règlement Freestyle. Il participe également au Grünt #34 qui lui est dédié en mars 2018. Cette session freestyle lui permet de faire découvrir sa musique auprès d'une plus large audience, tout comme son apparition sur le remix du morceau Noir du rappeur Lord Esperanza.

Entre 2018 et 2019, Zamdane publie 4 projets (Yung D/C, 20's, Affamé - Saison 1 et Z) avant de dévoiler en mai 2020 un EP en deux parties intitulé Chrysalis. Fin 2020, il conclut son année en collaborant avec le rappeur Hatik sur le titre La fête. FC ZAM ON TOP

Affamé - Saison 2 (2021)
Le 3 février 2021, Zamdane publie Affamé #6 - Vital, premier morceau de la deuxième saison de sa série de freestyle Affamé. Entre février et juin 2021, l'artiste publie un morceau toutes les deux semaines, pour un total de 8 nouveaux titres, accompagnés de clips vidéos. Ce rythme va lui permettre d'élargir son audience, avec plusieurs titres dépassant le million de vues sur YouTube, notamment Hayati (Affamé #8) où l'on peut remarquer l'apparition du rappeur Soso Maness. Soso Maness va par ailleurs l'inviter quelques mois après la sortie du morceau sur son Planète Rap (émission de la radio Skyrock) où il y interprètera en exclusivité le morceau Le monde par ma fenêtre.

Couleur de ma peine (2021-2022)
Quelques mois avant la sortie de son premier album, Warner Chappell Music France annonce la signature de Zamdane. Pour l'artiste et son équipe, cette signature est  (confie NewPirelli, manager de Zamdane) qui marque un nouveau tournant dans sa carrière.

Après un début d'année très productif réunissant plus de 10 nouveaux morceaux, Zamdane dévoile le premier extrait de son album Couleur de ma peine le 3 novembre 2021. Intitulé Zhar, le morceau est accompagné d'un clip vidéo, réalisé par Roxane Peyronnenc et de l'artiste lui-même. Le clip de ce single met en exergue la toile qui apparaît sur la pochette de son album. Cette toile, réalisée par la peintre Alia Alves Lahnaoui (3aliart), amie proche du rappeur, représente des Touaregs, un peuple nomade du Sahara. Le 5 décembre, un mois plus tard, Zamdane annonce sur son serveur Discord, administré par Merlin Caromel et Hugo Lefol, les collaborations présentes sur son album : Soso Maness, Jazzy Bazz et Dinos. Cette collaboration avec Dinos ne se fera pas attendre, 3 jours plus tard, les deux rappeurs dévoilent le clip de Boyka. Ce titre permet à Zamdane de se faire découvrir du grand public, avec un clip comptabilisant aujourd'hui plus d'1 million de vues.

La semaine précédent la sortie de son album, Zamdane organise une opération caritative en collaboration avec l'association SOS Méditerranée dans le but de réunir 14 000€ pour financer une journée de sauvetage en mer. Afin d'y parvenir, la récolte s'est divisée en plusieurs parties : une vente de t-shirts, un dîner caritatif accompagné d'une vente aux enchères, un talk dédié aux nouveaux artistes engagés et enfin un concert dont les bénéfices ont été reversée à l'association. La veille de la sortie de son album, il dévoile le clip de Flouka, morceau qui rappelle son engagement pour cette cause.

Le 25 février 2022, le premier album de Zamdane, Couleur de ma peine est publié. L'album se classe en cinquième position du Top Albums français avec un total de 5 053 ventes après 1 semaine d'exploitation. Le titre Fauves en collaboration avec Jazzy Bazz, atteint quant à lui la 145ème place du Top Singles.

Affamé - Saison 3 (2023)
Début février 2023, Zamdane publie un teaser sur ses réseaux sociaux dans lequel il annonce la sortie du premier morceau de la saison 3 de sa série . Intitulé Poussière (Affamé #14), le titre sortira le 7 février 2023, accompagné d'un clip réalisé par Roxane Peyronnenc ainsi que de l'artiste lui-même. Il annonce sur son compte Twitter que la suite de sa série possèdera 10 titres. Deux semaines plus tard, il publie Conditionnés à décevoir (Affamé #15), il profitera ainsi de la sortie du clip pour annoncer sa date à La Cigale, le 28 avril 2023. Début mars, Zamdane publie sur ses réseaux sociaux le teaser de son prochain morceaux : Triste mais elle aime ça (Affamé #16), qui deviendra le plus gros démarrage de sa carrière en se hissant à la 12ème place des Tendances YouTube et Twitter. Il enchaîne ensuite avec les morceaux puis publie Formidable (Affamé #21) en collaboration avec Booska P, dans leur vidéo 1 son en 1 heure. Quelques jours plus tard, l'artiste est victime d'un accident de voiture dont il évoquera la gravité dans un poste sur son profil Instagram, de nombreux artistes et figures importantes du rap français le soutiendront en commentaire de celui-ci.

Discographie

Album Studio

 2022 : Couleur de ma peine

EP's

Apparitions
 2017
 Zamdane - Règlement Freestyle #6
 2018
 Lord Esperenza (feat. Lonepsi, Eden Dillinger, Youri, Zamdane, Lasco, Lucci, Chilla & Nelick) - Noir Remix (sur l'EP Internet)
 2019
 HomyRecords (feat. Zamdane) - Dans ma tête  (sur l'album HomyRecords)
 2020
 OM La Compo (feat. Kemmler, Hatik, Zamdane, Said, DRIME, AM La Scampia, R.E.D.K. & Relo) - cOMbat quotidien
 2021
 JMK$ (feat. Zamdane) - MRS
 Tawsen (feat. Zamdane) - Niya (sur la mixtape Nessun Dorma)
 S.Téban (feat. Zamdane) - Comme un aimant (sur la mixtape Mode Sport)
 Soprano (feat. Zamdane) - Superman n'existe pas (sur l'album Chasseur d'étoiles - Stadium Édition)
 Zamdane - Décollage (sur la B.O de la série Or Noir)
 Ratu$ (feat. Zamdane & Deen Burbigo) - PM 7513 (sur l'EP TTMS, Vol.2)
 La Fève (feat. Zamdane) - Voir Ailleurs (sur la mixtape ERRR)
 2022
 L'As (feat. Zamdane) - Paradoxe
 Coyote Jo Bastard (feat. Zamdane) - Zenith (sur l'EP CNLPG)
 J9ueve (feat. Zamdane) - Sans toi (sur l'EP Le Plan)
 Zikxo (feat. Zamdane) - Z.Z (sur l'album Intemporel)
 Zamdane - Next Up France - S1-E1 (sur la saison 1 de Next Up France du média Mixtape Madness)
 Binks Beatz (feat. Zamdane) - P. Diddy (sur la mixtape Drip Music 2 (Deluxe))
 Zamdane - Soleil de ma vie (sur l'album Le soleil se lèvera à l'Ouest du média Raplume)

 2023
 Ghost Killer Track (feat. Zamdane) - Un jour (sur l'album Que de l'amour)
 Kekra (feat. Zamdane) - J'arrête (sur l'album Stratos)
 Norsacce (feat. Zamdane) - Sahara (sur l'album Propaganda)
 LETS GO (feat. Zamdane) - BALLAD (sur l'album LETS GO)
 Malo (feat. Zamdane) - MÉTÉORITE (sur l'album ID)
 Caballero & JeanJass (feat. Zamdane) - Pièces manquantes (sur l'album High & Fines Herbes - Édition 420)

Notes et références

Liens externes

 Ressources relatives à la musique : Discogs MusicBrainz

Naissance en septembre 1997
Chanteur des années 2010
Chanteur des années 2020
Personnalité liée à Marseille
Rappeur français
Rappeur marocain
Naissance à Marrakech
Nom de scène
Personnalité française née d'un parent marocain

Zamdane


Heterosekaualni um i drugi eseji zbirka je eseja Monique Wittig (1992.).

Zbirka je prevedena na francuski kao La Pensée straight 2001. Naslovni esej, "Heteroseksualni um" (Straight Mind), dostavljen je godišnjoj konvenciji Asocijacije modernih jezika 1978.

Sažetak
U travnju 1979. Wittig je iznijela svoj esej "Straight Mind", kao jutarnju uvodnu riječ na događaju Barnard Collegea, "The Scholar and Feminist Conference, The Future of Difference". Esej se pojavio na francuskom jeziku u Question Feministe, gdje se urednički kolektiv, koji je uključivao Wittiga, usidrio oko "lezbijskog pitanja" što je dovelo do raspada kolektiva i prestanka objavljivanja. Također se pojavio na engleskom u Feminist Issues.

"Nitko se ne rađa kao žena", objavljena u rujnu 1979. na "Konferenciji o 30. obljetnici drugog spola" održanoj na Sveučilištu New York, preuzima ishode feminističkih političkih vizija Simone de Beauvoir za lezbijke. Wittig piše: "Lezbijke nisu žene", pod pretpostavkom da pojam "žena" definiraju muškarci. Štoviše, lezbijke uspoređuje s odbjeglim robovima.

"Trojanski konj", objašnjava svoju teoriju književnosti kao "ratni stroj", ponavljajući Gillesa Deleuzea.

Izvori

LGBT

Heteroseksualni um i drugi eseji


Det sjette korstog startede i 1228. Dette år satte kejser Frederik 2. af det tysk-romerske rige ud fra Brindisi mod Syrien.

Før afrejsen var Frederik 2. blevet ekskommuniceret af paven.

Frederik 2. var en dygtig diplomat, og lykkedes ham at indgå en fredsaftale i 1229. Aftalen gav korsfarerne kontrol over Jerusalem, Nazareth og Betlehem i ti år. Som en følge af dette ophævede paven ekskommunikationen.

Det sjette korstog var det første hovedkorstog, som blev startet uden godkendelse af paven.

Korstogene

6. korstog


A Ginjinha (auch Ginjinha Espinheira) ist ein Stehausschank im Zentrum der portugiesischen Hauptstadt Lissabon.

Geschichte
Die Bar wurde 1840 an der Südseite des Largo de São Domingos von dem aus Galicien stammenden Francisco Espinheira eröffnet. Ein Bruder aus der Igreja de Santo António hatte ihm gezeigt, wie man Sauerkirschen gärt. Er fügte Zucker, Wasser und Zimt dazu und kreierte damit den Likör Ginja. Dieser wurde bald zum traditionellen Getränk Lissabons. Heute wird die Bar in fünfter Generation geführt. Angeschlossen ist eine Ginjaproduktion, die unter anderem in die Vereinigten Staaten exportiert.

Den Eingang der Bar schmücken kunstvolle bemalte Glasscheiben, Verse und historische Plakate.

Weblinks
 BonGusto: , u. a. Besprechung von A Ginjinha
 DerStandard: Kleiner Gipfel Sant' Ana

Gastronomiebetrieb (Portugal)
Santa Maria Maior (Lissabon)
Gastronomiebetrieb

A Ginjinha


Familia Șoldan (scris și Söldán, Soldan) a fost o veche familie nobiliară din Moldova. Fiind unul dintre cele mai de seamă neamuri boierești moldovene dintre secolele al XV-lea și al XVIII-lea, membrii familiei au ocupat dregătorii importante din cadrul cancelariilor domnești.

Originile
Prima atestare precisă a familiei în documente românești este din 22 septembrie 1411, când fii lui Șoldan cel Bătrân primesc de la domnitorul Moldovei importante domenii feudale pe valea Șomuzului. Astfel, Alexandru cel Bun dăruiește lui Petru Șoldan, soției sale, fiica boierului Ghiulea Capitaneus, și fratelui său Miclaus (Nicolae) satele tătărești de robi de la Tamârtășăuți pe Șomuz. Moșia își schimbă numele după cel al proprietarilor, astfel luând naștere localitatea Șoldănești. Totodată, Petru și Miclaus Șoldan devin primii proprietari de robi din Moldova și Țara Românească, urmând ca, în următorii ani, domnitorii moldoveni să le ofere numeroase alte privilegii și moșii, precum cele de la Movila Găunoasă și Vadul Moldovei. De-a lungul secolelor, Șoldăneștii își extind stăpânirea asupra unei vaste rețele de moșii din ținuturile Neamțului, Sucevei, Botoșanilor și în Basarabia. Începând, așadar, cu sfârșitul secolului al XIV-lea și până la mijlocul secolului al XVIII-lea, familia Șoldan a avut o ascensiune fulminantă în politica moldovenească.

Nicolae Iorga, precum și alți istorici, consideră că familia Șoldan a fost la origini o familie de nobili maghiari sosiți în Moldova odată cu descălecatul primului domnitor al Moldovei, Bogdan I, ulterior românizâdu-și numele. De asemenea, argumentele istoricilor Radu Rosetti și Gheorghe Ghibănescu cu privire la această teorie sunt legate de utilizarea numelui de familie înaintea prenumelui în hrisovul din anul 1411, o practică întâlnită la acea vreme doar în documentele ungurești. În plus, numele fratelui lui Petru, Miclaus, ar veni din forma maghiară a numelui Nicolae, Miklós. Rosetti este așadar convins că Șoldăneștii au fost astfel nobili maghiari care au descălecat în Moldova din Maramureș odată cu Bogdan Întemeietorul. Însă familii nobiliare cu numele Soldan sunt documentate atât în regiuni din Prusia, cât și din Suedia, astfel încât este posibilă și originea germană a familiei, care a fost, pe rând, maghiarizată în Maramureș, iar apoi românizată în Moldova.

Sigiliul familiei este reprezentat în hrisoave de un leu.

Apogeul și alianțele de familie
De-a lungul a patru secole, familia Șoldan a fost unul dintre cele mai puternice neamuri boierești din Moldova. Membri marcanți ai familiei sunt Pătrașco Șoldan, Mare Logofăt al Moldovei, Dumitrașco Șoldan, Mare Vornic al Moldovei, sau Vasile Șoldan, vistiernic al Moldovei. Prin alianțe matrimoniale, Șoldăneștii s-au înrudit cu familiile domnitoare ale Moldovei precum Racoviță, Lupu, Cantacuzino și Movilă.

Dumitru Șoldan a fost Vornic în vremea lui Petru Rareș, fiind unul dintre cei mai de nădejde boieri ai domnitorului. Dovadă este sprijinul pe care Dumitru Șoldan i l-a dat în ctitorirea mănăstirii Probota, necropola domnească a lui Petru Rareș, plătind pentru acoperirea clisarniței și ridicarea unui turn al mănăstirii în anul 1530, fapt consemnat în actul închinării mănăstirii.

Pătrașco Șoldan, Mare Logofăt (cancelar) al Moldovei între 1603 și 1610, a fost cel mai probabil fiul Vornicului Dumitru Șoldan și a fost căsătorit cu Antimia, înrudită cu nobilul grec Gheorghe Izlozeanul Kataratos. Aceștia au avut împreună opt copii: Anghelina, Teofana (căsătorită în familia princiară Racoviță), Dumitrașco, Toderașco, Candachia, Tudosia (căsătorită cu pârcălabul de Soroca), Catrina (căsătorită cu Marele Vistiernic Iordache Cantacuzino) și Todoșca. Numit Mare Logofăt de către domnitorul Ieremia Movilă, după moartea sa Pătrașco sprijină venirea pe tron a fiului acestuia, Constantin Movilă, în ciuda vârstei foarte fragede, ales domn de către boierii moldoveni la indemnul Marelui Logofăt.

Dumitrașco Șoldan, fiul lui Pătrașco, a ocupat, pe rând, printre cele mai importante funcții ale statului medieval moldovenesc: a fost numit Stolnic între 1626-1631, Mare Stolnic din 1632, Mare Spătar între 1631-1636, Mare Vornic în Țara de Jos între 1636-1641 și Mare Vistiernic din 1642 până la moartea sa. Acesta a sporit și mai mult prestigiul familiei sale prin căsătoria cu cneaghina (prințesa) Safta Caraiman, a cărei mamă a fost strănepoata pe linie directă a domnitorului Ștefan cel Mare. Împreună au avut trei copii: Alexandra, Tofana și Ștefan, cel din urmă Vornic în timpul domnitorului Vasile Lupu. Pe când era Mare Vornic, Dumitrașco Șoldan dăruiește lui Vasile Lupu câteva moșii din ținutul Sucevei pentru ca domnitorul să poată întreține Colegiul de la Trei Ierarhi din Iași, contribuind astfel la dezvoltarea primei academii domnești din Moldova. De asemenea, împreună cu cheaghina Safta, a ridicat zidurile de apărare ale mănăstirii Bisericani în anul 1631, iar în 1642 au renovat mănăstirea Pângărați din județul Neamț, ctitorind, totodată, chisarnița și turnul clopotniță al mănăstirii. După moartea lor, au fost înmormântați în biserica de pe domeniul din Șoldănești.

Dumitrașco Șoldan a fost, de asemenea, și cel mai de încredere diplomat al lui Vasile Lupu și unul dintre principalii săi comandanți militari. În 1637, Vasile Lupu invadează Muntenia, pe motiv că Matei Basarab refuzase să plătească jumătate din suma cheltuită pentru uciderea grecului Kurt Celebi, care contribuia decisiv la numirile domnitorilor din țările române. Ajutat de oștirile lui Gheorghe I Rákóczi, principele Transilvaniei, care îl sprijinea pe Ion Movilă pentru tronul Moldovei, Basarab reușește să respingă atacul domnitorului moldovean. Văzând alianța dintre principele transilvănean și domnul muntean, Vasile Lupu se teme de o incursiune a maghiarilor dinspre vest, astfel că, în același an, Dumitrașco Șoldan este trimis cu câteva mii de oșteni să păzească hotarul dinspre Ungaria, fiind numit apărătorul cetății Oituz, de o valoare strategică deosebită. Rákóczi renunță, însă, la planurile de atac și, un an mai târziu, cere pace între el și domnitorii celor două țări române. Vornicul Dumitrașco Șoldan a fost trimis ca principalul negociator al păcii, "sol mare cu învățătură și putere deplină" pentru a încheia, de asemenea, o alianță militară cu principele Gheorghe I Rákóczi. Dumitrașco Șoldan cere termeni considerați extrem de duri de către Matei Basarab, în special din cauza celor 15.000 de taleri ce trebuiau plătiți pentru uciderea lui Kurt Celebi. Domnitorul muntean refuză, însă Vornicul Șoldan negociază o pace acceptată de Rákóczi prin care Moldova și Transilvania se vor ajuta reciproc în caz de năvăliri străine în țările lor.

Toderașcu Șoldan (1600-1642), fratele lui Dumitrașco, a devenit Logofăt în Divanul Moldovei în 1635, iar ulterior a fost numit Vornic de Botoșani între 1639-1642, fiind, după Iorga, primul boier cu acest titlu.

Candachia Șoldan a fost soția comandantului oștirilor moldovene, Costea Bucioc, care a luptat alături de polonezi împotriva stăpânirii otomane și, luat ostatic în urmă bătăliei de la Țuțora, a fost tras în țeapă în 1620. Fiica acestora, Tudoșca Costea Șoldan, a fost cea dintâi soție a domnitorului Vasile Lupu. La rândul lor, Vasile Lupu și Tudoșca Costea Șoldan au avut o fiică, Maria, căsătorită cu principele polonez Janus Radziwiłł, Prinț al Imperiului German și Duce de Birza și de Dubinschi. Cea de-a doua fiică a Tudoșcăi, Ruxandra, a fost mama Catrinei, soția lui Iordache Cantacuzino și mama lui Toderașco Cantacuzino, Mare Vistiernic al Moldovei.

Declinul
În Descriptio Moldavie, Dimitrie Cantemir enumeră cele șaptezeci și cinci de familii nobiliare care alcătuiau clasa stăpânitoare a Moldovei, printre ele aflându-se și Șoldăneștii. Într-adevăr, la sfârșitul secolului al XVII-lea și începutul secolului al XVIII-lea, membrii familiei Șoldan ocupau încă poziții înalte în guvernarea țării: Toderașcu Șoldan, vornicul Botoșaniului; Ștefan Șoldan, vistiernic; Simion Șoldan, vornic; Nicolae Șoldan, postelnic. Însă odată cu venirea fanarioților, impuși de Poarta Otomană în Moldova, stăpânirea locală este încet-încet asuprită iar vechile familii boierești încep să decadă.

În 1717, în contextul războiului austro-turc, aristocrații moldoveni se văd nevoiți să aleagă între stăpânirea otomană, reprezentată de domnitorul Mihai Racoviță, și o guvernare austriacă a Împăratului Romano-German care dorea o expansiune spre est. Astfel, postelnicul Nicolae Șoldan, alături de Vasile Ceautul și Miron Cuza, sprijiniți de detașamente austriece, pornesc o răscoală împotriva domnitorului Mihai Racoviță, la care se alătură alți boieri moldoveni, în special cei din generația tânără, orientată către austrieci, ruși și poloni, considerați, la vremea aceea, mult mai civilizați decât otomanii și dorind o guvernare creștină și apuseană. Deși răscoala a fost înnăbușită, într-o ultimă încercare de a-i forța mâna lui Racoviță, Nicolae Șoldan, împreună cu ceilalți boieri, o răpește pe sora domnitorului și o trimite la Brașov ca prizonieră a austriecilor. După ce răsculații sunt complet învinși și arestați, Nicolae Șoldan este judecat și găsit principalul vinovat, deoarece, considerat cel mai învățat și influent boier dintre toți cei răsculați, Racoviță i-a imputat că el i-a "îndemnat și pre alții din cei mai proști de s-au făcut catane asemenea cu dânsul". Așadar, postelnicului Șoldan i s-a confiscat întreaga avere, inclusiv moșia Dulceștiului, una dintre cele mai vechi aflate în stăpânirea Șoldăneștilor. După acest episod, familiile nobiliare pământene, deja disprețuite de către puterea otomană după alianța lui Brâncoveanu cu austriecii în Țara Românească și a lui Cantemir cu rușii în Moldova, și-au început declinul inevitabil în fața domnilor și boierilor fanarioți. Până la sfârșitul secolului al XVIII-lea, familia Șoldan este complet înlăturată din cercurile politice moldovene.

Note

Șoldan
Șoldan
Șoldan
Boieri români
Aristocrație românească
Șoldan

Familia Șoldan


La restaurantul Père Lathuille este o pictură în ulei pe pânză din 1879 realizată de pictorul francez Édouard Manet. Acum se află în Musée des Beaux-Arts din Tournai. El a pictat-o chiar înainte de moartea sa și a semnat-o "Manet, 1879". În fundal este proprietarul - Manet a pictat și un portret al fiicei sale.

Cabaretul Père Lathuille - ulterior restaurant - au fost amplasate în cartierul Batignolles, pe locul pe care acum se află un cinematograf Avenue de Clichy, numărul 7, imediat după Barrière de Clichy, pentru a evita plata taxei pe vin. În timpul apărării Parisului, la 30 martie 1814, mareșalul Bon-Adrien Jeannot de Moncey l-a folosit ca post de comandă. Chiar înainte de venirea inamicului, Père Lathuille le-a dat soldaților băuturi gratuite, spunând "Beți, prietenilor, beți gratis - nu lăsați vinul meu în butoaie".

Picturi din 1879
Picturi realizate de Édouard Manet

La restaurantul Père Lathuille


Josip Frančišković (Praputnjak, 1874. – 1958.), hrvatski crkveni povjesničar

Životopis
Rodio se u Praputnjaku. U Senju je studirao bogoslovlje od 1893. do 1898. godine. Studirao je i u inozemstvu. Poslije studija se vratio se Senj, gdje je predavao moralnu teologiju, pastoral i sociologiju. Pisao je povijesne radove čiji je sadržaj većinom u svezi sa senjskom crkvenom poviješću (katedrala i Sv. Franjo).

Izvori

Životopisi, Senj
Hrvatski crkveni povjesničari

Josip Frančišković


Østgrønlandsk (østgrønlandsk: tunumiisut, vestgrønlandsk: tunumiusut "som en fra Tunu") er enten en dialekt af grønlandsk eller et selvstændigt inuitisk sprog, som tales på den grønlandske østkyst, i Ammassalik Kommune og Ittoqqortoormiit Kommune.

En stor del af østgrønlandsk ordforråd (iflg. Louis-Jacques Dorais 30 % eller mere) adskiller sig fra vestgrønlandsk, dels på grund af navnetabu, dvs. den tradition at en afdøds navn (som ofte også var et appellativ) ikke måtte siges indtil et barn blev opkaldt efter den døde. Da Østgrønland var (og er) tyndere befolket end Vestgrønland, forsvandt ord lettere ved denne proces.

Noter

Grønlandsk sprog
Sprog i Grønland

Østgrønlandsk


El Arroyo Ralón es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de Tacuarembó perteneciente a la cuenca hidrográfica del Río de la Plata.

Nace en la Cuchilla de Santo Domingo y desemboca en el Arroyo Malo tras recorrer alrededor de 34 km.

Cuenca del río Negro (Uruguay)
Ralón
Ralón

Arroyo Rolón (Tacuarembó)


O Grupo de Forcados Amadores de Redondo é um grupo de forcados sedeado na vila de Redondo, no Alto Alentejo. O Grupo foi fundado a 7 de Outubro de 2000.

História
O Grupo teve origem num conjunto de amigos naturais de Redondo, muitos já forcados de outros Grupos da região, Portalegre, São Manços ou Arronches.

A estreia do Grupo decorreu numa corrida realizada a 7 de Outubro de 2000 na antiga Praça de Toiros Simão da Veiga Jr., na vila de Redondo.

Cabos
Fernando Silva (2000–2005)
Fernando Casimiro (2005–2007)
João "Pepe" Santana (2007–2012)
Domingos Jeremias (2012–2015)
Hugo Figueira (2015–2021)
Daniel Silva (2021–presente)

Júlio Lopes Suzano foi eleito Cabo em 2015, mas veio a ser demitido antes de tomar posse, sendo eleito para o substituir Domingos Jeremias.

Redondo

Grupo de Forcados Amadores de Redondo


Santa Catarina is one of twelve civil parishes (freguesias) in the municipality of Caldas da Rainha, Portugal. The civil parish has an area of  and had a population of 3,029 at the 2011 census.

Its main economic activities are leather goods industry, construction, agriculture, horticulture, livestock production, trade, but it is its cutlery industry that makes Santa Catarina known internationally.

Villages

Peso
Vigia
Cumeira
Mouraria
Casal do Rio
Casal do Bicho
Quinta da Ferraria
Casal das Freiras
Casal dos Nortes
Casal da Coita
Portela
Abrunheira
Casal da Marinha
Casal da Azenha
Casal das Penas
Mata de Porto Mouro
Relvas
Granja Nova
Casal da Cruz
Casal Torcano

Cultural Heritage
Parish church
Mansion-house
Pillory
Ancient hillfort
Public garden
Mestras forest
Chapels

External links
 Official Website (in Portuguese)

References

Freguesias of Caldas da Rainha

Santa Catarina (Caldas da Rainha)


Ivan Simon Cary Elwas () este un actor, scenarist și autor englez.

Familie
Este căsătorit cu fotografa Lisa Marie Kurbinkoff.

Filme

Referințe

Legături externe
 Cary Elwas la IMDB

Nașteri în 1962
Nașteri pe 26 octombrie
Actori englezi
Autori englezi
Absolvenți ai London Academy of Music and Dramatic Art
Englezi expatriați în Statele Unite
Oameni educați la Harrow School
Scenariști englezi

Cary Elwes


الرضة الدماغية، ، هي أحد أشكال الإصابة الدماغية الرضية، والتي تحدث عندما تأتي كدمة خارجية تصطدم بها، والتي تصيب الدماغ بشدة. تلتأم طبيعيا الإصابة أو الرأس المجروحة.

وهي شكل من أشكال إصابة الدماغ المؤلمة، حيث تسبب في طفرة أنسجة المخ، كالكدمات في الأنسجة الأخرى، يمكن أن يترافق مع الكدمة الدماغية نزيفات دقيقة متعددة، أوعية دموية صغيرة تتسرب إلى أنسجة المخ. تحدث الكدمة في 20-30 ٪ من إصابات الرأس الشديدة. يمكن أن تسبب الإصابة تدهورًا في الصحة العقلية، وهي نتيجة للفتق، وهي حالة تهدد الحياة حيث يتم الضغط على أجزاء من الدماغ في أجزاء سابقة من الجمجمة.

وإصابات الرأس عادة ما تأثر في الدماغ، ومن الممكن أن تسبب أذى شديد لفروة الرأس، والجمجمة، ويعد سبب رئيسي في الوفاة، والعجز، في جميع أنحاء العالم وخاصة من الأطفال،  والبالغين.

ومن أسبابها حوادث السيارات، والعنف. وتمنع التكنولوجيا الحوادث لكي لا يصاب الناس بالدماغ، مثل أحزمة الأمان، وخوذات الدراجة النارية.

المصادر

أعراض
رضح عصبي

رضة دماغية


نوبويوكي هياما (檜山修之 هياما نوبويوكي) هو مؤدي أصوات ياباني ولد في 25 أغسطس 1967 في هاتسوكايجي، هيروشيما.

أدواره في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 يو يو هاكوشو - هييه
 بليتش - إيكاكو مادارامي
 البدلة المتنقلة جاندام سيد - موروتا أزراير
 البدلة المتنقلة جاندام سيد ديستني - موروتا أزراير
 عدن الشرق - يوتاكا إيتازو
 ون بيس - مستر 3
 أبطال الديجيتال الجزء الثاني - جلمود الأسود
 دوت هاك ساين - بالمونغ
 دوت هاك ليجند أوف ذا توايلايت - بالمونغ
 كابتن ماجد J - بسام
 ملك الشجعان غاوغايغار - غاي شيشيو
 تنجن توبا جورين لاجان - فيرال، الجد كوكو
 كاوبوي بيبوب - شين
 إينيشيال دي - تاكيشي ناكازاتو
 إينيشيال دي Second Stage - تاكيشي ناكازاتو
 إينيشيال دي Fifth Stage - تاكيشي ناكازاتو
 ريفايوس اللامتناهية - إيرس بلو
 غنشيكن - هارونوبو مادارامي
 هزيم الرعد - هزيم الرعد
 سكول رمبل - هاري ماكنزي
 سكول رمبل:الفصل الدراسي الثاني - هاري ماكنزي
 تسوباسا كرونيكل - شوغو أساغي
 الرقيب كيرورو - 556
 روزاريو + فامباير - سايزو كوميا
 روزاريو + فامباير CAPU2 - سايزو كوميا
 رؤيا إسكافلوني - أورت
 جنود السايبورغ - دكتور غيلمور (أيام الشباب)
 أمير التنس - جاكال كواهارا
 إير جير - ماغاكي
 مجرة الحصير - جوني
 هايسكول اوف ذا ديد - كوتا هيرانو
 هيوغيمونو - موري تيروموتو
 أرك ذا لاد - توش
 كيل لا كيل - أوزو ساناغياما
 سورد آرت أونلاين - ديابل
 نيسيكوي - ريو
 نيسيكوي: - ريو
 كرة سلة كوروكو - دايسكي نارومي
 بلاسريتر - ألفين لوتز
 M3 الفولاذ الأسود - آوشي ساغينوما
 مصارع السومو الجريء ماتسوتارو!! - إيوانوكوني
 سأتحول إلى فتاة تسريحة الذيلين! - سوانغيلدي
 أص الديناري - كيوكوني أزوما
 بوكيمون - إيه جاي
 لعبة الجوكر - ألان رينيه
 أنا ساكاموتو - كينكين
 كونكريت ريفولوتيو: فنتازيا الخوارق THE LAST SONG - جاك فلاش
 لولوكو شرطية الفضاء - قائد شرطة الفضاء
 طاغية الحب - كورالي
 بوروتو: ناروتو نكست جينيريشنز - شين أوتشيها
 فيت/أبوكريفا - دارنيك بريستون يغدميلينيا
 النمر المقنع W - تايغر ذا بلاك
 شينوبي نوبوناغا - هاتشيسكا كوروكو
 شينوبي نوبوناغا: إيسي وكانيغاساكي - هاتشيسكا كوروكو
 أماغي بريليانت بارك - تارامو
 دراغون بول سوبر - باري خان
 رحلة العجائب 24 - غاغارين
 رحلة العجائب: ثأر الأشرار الثلاثة - بيتهوفن
 أوفرلورد II - إكلير إكلير إيكلير
 بوبتيبيبيك - البطل (الحلقة 2A)
 قبضة السماء الزرقاء REGENESIS - يو
 جوشينكي باندورا - مستر غولد

أنمي الإنترنت
 منظمة الباكوماتسو إيروهانيهوهيتو - هيجيكاتا توشيزو

أوفا أنمي
 البدلة المتنقلة جاندام: فريق م.س. رقم 08 - شيرو أمادا
 سكول رمبل:حصص إضافية - هاري ماكنزي
 فاير إمبلم: لغز الشعار - كاين

أفلام أنمي
 يو يو هاكوشو - هييه
 يو يو هاكوشو: روابط اللهب - هييه
 فيلم بليتش: ميموريز أوف نوبودي - إيكاكو مادارامي
 فيلم بليتش: ذا داياموند داست ريبيليون، هيورينمارو آخر - إيكاكو مادارامي
 فيلمبليتش: فايد تو بلاك، أُنادي اسمكِ - إيكاكو مادارامي
 تنجن توبا جورين لاجان: فصل جورين - فيرال
 تنجن توبا جورين لاجان: فصل لاجان - فيرال
 عدن الشرق: الفيلم الأول: The King of Eden - يوتاكا إيتازو
 عدن الشرق: الفيلم الثاني: Paradise Lost - يوتاكا إيتازو
 إينيشال دي Third Stage - تاكيشي ناكازاتو
 الليل قصير, سيري يا فتاة - جوني

أدواره في ألعاب الفيديو
 تيلز أوف ريبرث - فيغ لونغبيرغ
 تيلز أوف ذا وورلد: ريف يونايتيا - فيغ لونغبيرغ
 سلسلة ألعاب دوت هاك - بالمونغ، نوك أوساغيمارو
 جاي-ستارز فيكتوري فرسس - هييه

أدواره في الدبلجة اليابانية
 ترانسفورمرز أنيميتد - شوكويف
 ثندربولت فانتسي - شا ووشونغ
 ثندربولت فانتسي: سيف الحياة والموت - شا ووشونغ

وصلات خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعلام نينتندو
ممثلو أداء صوتي ذكور من عمالة هيروشيما
ممثلو أداء صوتي يابانيون
ممثلو أفلام يابانيون
ممثلو ألعاب فيديو يابانيون
ممثلو الأداء الصوتي لشخصيات المحقق كونان
ممثلو الأداء الصوتي لشخصيات ون بيس
ممثلون من محافظة عمالة هيروشيما
ممثلون يابانيون في القرن 20
ممثلون يابانيون في القرن 21
مواليد 1967
مواليد في هاتسوكايجي (هيروشيما)

نوبويوكي هياما


වසා පද්ධතිය යනු,  සංසරණ පද්ධතියෙහි කොටසක් වන අතර, වසා නමැති පැහැදිලි දියරයක් හෘදය දෙසට දිශාගත ලෙසින් රැගෙන යන්නාවූ වසා නාලිකා ජාලයකින් සමන්විත වන්නාවූ ප්‍රතිශක්ති පද්ධතියෙහි අත්‍යවශ්‍ය කොටසකි. වසා පද්ධතිය පළමුවෙන් විස්තර කිරීම  උලාඔස් රුඩ්බෙක් සහ තොමස් බාර්තොලින් විසින් දහහත්වන සියවසෙහිදී ස්වාධීනව සිදු කෙරිණි. හෘද්වාහිනී පද්ධතිය මෙන් නොවන වසා පද්ධතිය සංවෘත පද්ධතියක් නොවේ.

මෙහි එකකට එකක් බැඳුණු ක්‍රියාකාරීත්ව 3කි.

 ශරීර පටකවලින් වැඩිපුර තරල ඉවත් කිරීම.
	මේද අම්ල උරා ගැනීම හා කයිල් chyle - සුබාල ලෙස මේදය රුධිර වාහිනී පද්ධතියට පරිවහනය කිරීම.
	ප්‍රතිශක්තිකරණ ලිබ්කෝසයිට් (වසා සෛල) ප්‍රතිදේහ තනන ප්ලාස්මා සෛල හා මොනසයිට නිෂ්පාදනය කිරීම.

මිනිසා

වසා පද්ධතිය


Die Chemring Group (CHG) ist ein börsennotierter britischer Produzent von militärischer Abwehrtechnik für den See-, Land- und Luftkampf. Das Hauptquartier ist in Fareham, UK. Die Firma wurde 1905 gegründet und verfügt über die Niederlassungen in Deutschland (Chemring Defence Germany GmbH, Bremerhaven) und Spanien.

Geschichte

20. Jahrhundert
Das Unternehmen, das heute als Chemring Group bekannt ist, wurde 1905 als The British, Foreign & Colonial Automatic Light Controlling Company Limited gegründet, so benannt nach seinem Hauptgeschäft, der Herstellung von Zeitschaltuhren für die Gasstraßenbeleuchtung. Diese Uhrwerke ersetzten allmählich die Notwendigkeit, menschliche Laternenanzünder zur manuellen Steuerung der Straßenbeleuchtung einzusetzen. Die Geräte des Unternehmens spielten eine wichtige Rolle bei der Umstellung der Straßenbeleuchtung im Vereinigten Königreich von Gas auf Elektrizität.

In den 1950er Jahren beschloss das Unternehmen, sich zu diversifizieren, und entwickelte ein eigenes Verfahren zur Herstellung von silberbeschichteten Nylonfäden für Beleuchtungszwecke. Das britische Wetteramt beschloss, diese Fäden zusammen mit leichten Radarreflektoren zu beschaffen; sie erleichterten die genaue Messung der Windgeschwindigkeit, wenn sie an speziell kalibrierten Ballons befestigt waren. Später stellte sich heraus, dass diese Fäden auch als Düppel für Radartäuschkörper verwendet werden konnten, an denen sowohl die schwedische Luftwaffe als auch das britische Verteidigungsministerium großes Interesse zeigten.

Im Jahr 1974 wurde das Unternehmen erstmals an der Londoner Börse notiert. Als Folge des Falklandkriegs von 1982 errichtete Chemring eine neue Fabrik zur Herstellung von Aluminium-Glas-Täuschkörpern, die auf den Schiffen der Royal Navy eingesetzt wurden, um der Bedrohung durch seegestützte Raketen entgegenzuwirken. 1986 erwarb Chemring das auf Pyrotechnik spezialisierte Unternehmen Pains Wessex, das inzwischen in Chemring Countermeasures Limited umbenannt wurde, und stieg damit in die Produktion von Infrarot-Täuschkörpern ein.

Der Golfkrieg von 1991 veranlasste Chemring, seine Produktion von Gegenmaßnahmen rasch zu erhöhen; diese wurden in großen Mengen an die von den USA geführten Koalitionsstreitkräfte geliefert. 1992 erwarb das Unternehmen seinen wichtigsten inländischen Konkurrenten, Haley & Weller, den es in Chemring Defence UK Limited umbenannte; dieser Kauf bedeutete, dass Chemring zum Hauptlieferanten für den Bedarf des Verteidigungsministeriums an Gegenmaßnahmen und militärischer Pyrotechnik geworden war.

1993 gründete Chemring eine Präsenz in den Vereinigten Staaten mit seiner ersten US-Akquisition, der Alloy Surfaces Company Inc, die maßgeschneiderte Täuschkörper aus speziellen Materialien herstellte.

21. Jahrhundert
Der nordamerikanische Markt nahm ab Beginn des 21. Jahrhunderts einen immer größeren Stellenwert im Portfolio des Unternehmens ein; 2001 erwarb Chemring die Kilgore Flares Company LLC, wodurch die Gruppe zum größten Anbieter von Täuschkörpern für das US-Verteidigungsministerium wurde. In diesem Zeitraum expandierte Chemring auch in Europa durch Übernahmen. Im November 2005 erwarb das Unternehmen die Comet GmbH, einem Unternehmen für Pyrotechnik-Apparatebau, die später in Chemring Defence Germany GmbH umbenannt wurde. Im Jahr 2006 erwarb die Chemring-Gruppe die in Poole ansässige BDL Systems für 9 Millionen Pfund.

Im Jahr 2007 erwarb das Unternehmen Simmel Difesa, einen Munitionslieferanten; im selben Jahr wurde auch Richmond Electronics & Engineering, ein auf Kampfmittelbeseitigung spezialisiertes Unternehmen, gekauft. 2008 folgte der Kauf von Scot, einem US-amerikanischen Spezialhersteller von Geräten für Flugzeugnotfallsysteme, Weltraumträgersysteme und Raketen; das Unternehmen wurde als natürliches Gegenstück zu Chemring Energetics UK, einer bestehenden Tochtergesellschaft, betrachtet. Eine weitere Akquisition in diesem Jahr war Martin Electronics, ein Hersteller von Munition und Zündern.

Im Jahr 2009 erwarb Chemring die Hi-Shear Technology Corporation, einen führenden US-Hersteller von technischen Lösungen für verschiedene US-Raumfahrt- und Verteidigungsprogramme. Im Jahr 2010 erwarb Chemring von Siemens für 55 Millionen Pfund Roke Manor Research, ein Zentrum für Forschung und Entwicklung in Hampshire, Großbritannien. Im Jahr 2010 hielt die Chemring Group Berichten zufolge rund 50 % des Weltmarkts für Täuschkörper, wobei ihr Marktanteil in den vorangegangenen zehn Jahren erheblich gewachsen war; laut der Branchenpublikation Flight International war ein Großteil des jüngsten Wachstums des Unternehmens allein auf den expandierenden Sektor für Täuschkörper zurückzuführen.

Im Jahr 2011 erwarb das Unternehmen den Geschäftsbereich Detection Systems und bestimmte damit zusammenhängende Vermögenswerte von General Dynamics Armament and Technical Products, einer Tochtergesellschaft der General Dynamics Corporation; diese Einheit firmiert seitdem als Chemring Detection Systems Inc. und ist in den USA führend im Bereich der Detektion chemischer und biologischer Bedrohungen und verfügt über fortschrittliche Fähigkeiten bei der Detektion improvisierter Sprengsätze. Im Jahr 2012 veräußerte Chemring seine Marinebeteiligungen, Chemring Marine, an Drew Marine.

Im Mai 2014 erwarb Chemring 3d-Radar AS, eine norwegische Tochtergesellschaft von Curtiss-Wright, für 3 Millionen US-Dollar; das Unternehmen wurde im Laufe des Jahres 2018 weiterverkauft. Im Jahr 2016 erwarb Chemring die wichtigsten Vermögenswerte und Technologien von Wallop Defence Systems, einer britischen Tochtergesellschaft von Esterline, und stärkte damit sein Portfolio an Luftabwehrsystemen.

Unternehmensstruktur

Produkte
Die Chemring-Gruppe ist in vier Marktsegmenten tätig:

 Täuschkörper – Schutz von Flugzeugen, Schiffen und Landplattformen gegen Bedrohungen durch Lenkflugkörper
 Sensorik & Elektronik – Ausrüstung zum Aufspüren und Deaktivieren von versteckten IEDs (improvisierten Sprengsätzen), nicht explodierten Sprengkörpern, elektronischer Kriegsführung sowie chemischen und biologischen Bedrohungen
 Pyrotechnik & Munition – Produkte für den Einsatz bei Marine, Heer und Luftwaffe. Die Firma stellt u. a. Leuchtspurmunition für viele Armeen der Welt her.
 Energetische Systeme – Treibstoffe, Sprengstoffe, Raketen- und Munitionskomponenten, Triebwerke, Zünder und andere Komponenten für den Raumfahrtsektor

Weblinks

 Offizielle Website

Einzelnachweise

Rüstungshersteller (Deutschland)
Unternehmen (Bremerhaven)
Unternehmen (Hampshire)
Gegründet 1905
Borough of Fareham

Chemring Group


Un abțibild (numit uneori și autocolant; în germană Abziehbild) este un substrat de plastic, de pânză sau de hârtie care are imprimat pe el un model sau o imagine care pot fi mutate pe o altă suprafață de contact, de obicei, cu ajutorul căldurii sau a apei.

Tehnica a fost inventată de , un gravor din Franța, care mai târziu s-a mutat în Anglia și a perfecționat procesul numit de el (în franceză) "décalquer" (care înseamnă a copia pe contur); ea a devenit larg răspândită în timpul așa-numitei "nebunii decal" de la sfârșitul secolului al XIX-lea.

Procesul de producție
Producția de masă a  autocolantelor de vinil începe cu role mari de foaie de vinil. Vinilul este alimentat printr-un plotter sau imprimantă de format mare care imprimă imaginea dorită și se taie formele dorite. Modelele sunt de obicei create folosind programe de calculator specializate și se trimit la imprimare pe cale electronică. După imprimare, modele sunt tăiate, excesul de vinil de pe foaie este eliminat într-un proces numit plivitul. în cele din urmă, o hârtie pre-mască poate fi aplicată pe partea superioară a vinilului, ceea ce permite o aplicare ușoară a mai multor litere si forme.

Aplicații
Abțibildurile sunt frecvent utilizate pe automobilele  și pe modelele de plastic. Ele sunt, de asemenea, utilizate pe chitare ca o modalitate de personalizare a acestora.

Agențiile guvernamentale (și unele Parteneriate Public-Private) utilizează abțibilduri pe vehicule pentru identificare. Aceste autocolante sunt menționate ca marcaje ale flotei de vehicole și sunt obligatorii prin lege pe vehiculele de aplicare a legii și pe cele ale pompierilor din SUA. Cele mai multe astfel de marcaje sunt create din vinil reflectorizant.

Moduri de imprimare
 Imprimare cu jet de cerneală
 Imprimare Laser
 Fotocopie
 Tipar ofset
 Imprimare în relief
 Imprimare termică

Vezi și
 Listă de sigle internaționale pentru mașini
 Litografie

Referințe

Legături externe
 Transferuri industriale și arta autocolantelor
 Vinyl print installation services

Arte decorative
Modelism
Design grafic

Abțibild


ICE Futures U.S.—known as the New York Board of Trade (NYBOT) until September, 2007— is a physical commodity futures exchange located in New York City. It is a wholly owned subsidiary of Intercontinental Exchange (ICE).

History

It originated in 1870 as the New York Cotton Exchange (NYCE). In 1998, the New York Board of Trade became the parent company of the New York Cotton Exchange and the Coffee, Sugar and Cocoa Exchange (CSCE). Both now function as divisions of NYBOT. NYBOT agreed to become a unit of ICE in September 2006.

The New York Board of Trade was a private company founded by Tom Green and Alfredo Williams. The floor of the NYBOT is regulated by the Commodity Futures Trading Commission, an independent agency of the United States government.

On February 26, 2003, NYBOT signed a historic lease agreement with the New York Mercantile Exchange (NYMEX) to move into its World Financial Center headquarters and trading facility after the NYBOT's original headquarters and trading floor was destroyed in the September 11, 2001, terrorist attacks on the World Trade Center. NYBOT currently pays about $5 million per year in rent for the leased facility.  The New York Board of Trade was able to operate out of its emergency Queens backup facility built after the 1993 World Trade Center bombing to keep the exchange running.

The New York Board of Trade was featured in the 1983 movie Trading Places. The trading floor scene at the end of the movie was set at the previous trading floor of the New York Board of Trade at 4 World Trade Center.

The official address of the New York Board of Trade headquarters and trading facility, located in the New York Mercantile Exchange Building, is One North End Avenue, New York, NY 10282-1101.

Commodities traded on the exchange
One of the most innovative concepts pioneered at the exchange is the ability given to seat holders to trade seats that they do not actually own.  Seatholders may sell short seats they do not have title to as well as purchase seats they have intention of holding as an investment.

Cocoa
Coffee
Cotton
Orange juice (frozen concentrate)
Wood pulp
Sugar (domestic)
Sugar (world)

See also
 List of futures exchanges
 List of stock exchanges in the Americas

References

External links
 National Futures Association
 Theice.com, NYBOT

Financial services companies established in 1870
Commodity exchanges in the United States
Intercontinental Exchange
Stock exchanges in the United States

New York Board of Trade


IBM Airline Control Program, or ACP, is a discontinued operating system developed by IBM beginning about 1965. In contrast to previous airline transaction processing systems, the most notable aspect of ACP is that it was designed to run on most models of the IBM System/360 mainframe computer family. This departed from the earlier model in which each airline had a different, machine-specific transaction system.

Overview
Development began with SABRE (Semi-Automatic Business Research Environment), Deltamatic, and PANAMAC.  From these, the Programmed Airline Reservations System (PARS) was developed. In 1969 the control program, ACP, was separated from PARS. PARS kept the functions for processing airline reservations and related data.

In December 1979, ACP became known as ACP/TPF and then just TPF (Transaction Processing Facility). The transaction operating system became more widely implemented by businesses other than the major airlines, such as online credit card processing, hotel and rental car reservations, police emergency response systems, and package delivery systems.

The last "free" release of ACP, 9.2.1, was intended for use in bank card and similar applications. It was shipped on a "mini-reel" which contained a complete ACP system and its libraries for restoration to IBM 3340 disk drives. From that complete system one could easily create derivative works. A hypervisor was included, which allowed OS/370 VS1 or VS2 (SVS or MVS) to be run as a "guest" OS under ACP itself. The end-user documentation, which was shipped with the tape, took almost 60 linear inches of shelf space.

See also IBM Airline Control System (ALCS), a variant of TPF specially designed to provide all the benefits of TPF (very high speed, high volume, high availability transaction processing) but with the advantages such as easier integration into the data center offered by running on a standard IBM operating system platform.

See also
 Timeline of operating systems

References

Further reading

External links
 Official IBM TPF website
 Airline Control Program/Transaction Processing Facility (ACP /TPF) General Information Manual (1979)

20th-century aviation
Airline Control Program
1968 software

IBM Airline Control Program


فينتشنزو بيروجي (8 أكتوبر 1881 - 8 أكتوبر 1925) هو سارق لوحة الموناليزا عام 1911 وقد حكم بالسجن لمدة سنة واحدة فقط، بسبب تسليمه اللوحة للسلطات الفرنسية حينما هددت بقطع العلاقات مع إيطاليا.

مصادر

وصلات خارجية
 Vanity Fair - May 2009. 'Stealing Mona Lisa' by Dorothy and Thomas Hoobler
 Saturday Evening Post: 100 Years Ago: The Mastermind Behind the Mona Lisa Heist

أشخاص أدينوا بسرقة
إيطاليون
إيطاليون مغتربون في فرنسا
رسامون إيطاليون
رسامون إيطاليون في القرن 20
لصوص إيطاليون
مجرمون إيطاليون في القرن 20
مواليد 1881
موناليزا
وفيات 1925
وفيات في سان مور ديه فوسيه

فينتشنزو بيروجي


Grupa C este una din cele 9 grupe UEFA din calificările pentru Campionatul Mondial de Fotbal 2018. Din această grupă fac parte: , , , ,  și .

Tragerea la sorți pentru prima fază (faza grupelor), a avut loc pe 25 iulie 2015, la Palatul Konstinovsky din orașul Sankt Petersburg, Rusia.

Câstigatorii de grupe se vor califica direct pentru Campionatul Mondial de Fotbal 2018. Cele mai bune echipe de pe locul doi se vor califica în play-off.

Clasament

Meciurile
Meciurile au fost confirmate de UEFA la 26 iulie 2015, în ziua următoare extragerii.

Marcatorii
Au fost marcate 106 goluri în 30 meciuri.

5 goluri

 Thomas Müller
 Sandro Wagner
 Joshua King

4 goluri

 Michal Krmenčík

3 goluri

 Afran Ismayilov
 Antonín Barák
 Vladimír Darida
 Julian Draxler
 Serge Gnabry
 Leon Goretzka
 Timo Werner
 Kyle Lafferty
 Josh Magennis
 Mohamed Elyounoussi

2 goluri

 Theodor Gebre Selassie
 Jan Kopic
 Mario Gómez
 Jonas Hector
 Sami Khedira
 Joshua Kimmich
 André Schürrle
 Chris Brunt
 Steven Davis
 Jamie Ward

1 gol

 Araz Abdullayev
 Maksim Medvedev
 Dimitrij Nazarov
 Ruslan Qurbanov
 Rashad Sadygov
 Ramil Sheydayev
 Václav Kadlec
 Filip Novák
 Jaromír Zmrhal
 Julian Brandt
 Emre Can
 Mats Hummels
 Toni Kroos
 Shkodran Mustafi
 Mesut Özil
 Antonio Rüdiger
 Sebastian Rudy
 Kevin Volland
 Amin Younes
 Stuart Dallas
 Jonny Evans
 Gareth McAuley
 Conor McLaughlin
 Conor Washington
 Adama Diomandé
 Markus Henriksen
 Martin Linnes
 Martin Samuelsen
 Ole Selnæs
 Alexander Søderlund
 Mirko Palazzi
 Mattia Stefanelli

1 autogol

 Rashad Sadygov (Jucând contra Norvegiei)
 Chris Brunt (Jucând contra Norvegiei)
 Michele Cevoli (Jucând contra Azerbaidjanului)
 Davide Simoncini (Jucând contra Norvegiei)
 Mattia Stefanelli (Jucând contra Germaniei)

Referințe

Campionatul Mondial de Fotbal 2018

Calificările pentru Campionatul Mondial de Fotbal 2018 (UEFA) – Grupa C


Lipaz, lipitlerin ester bağlarının hidrolizini katalizleyen bir enzimdir. Lipazlar esterazların bir alt sınıfıdır.

Lipazlar, çoğu canlıda gıdasal lipitlerin (yani trigliseritlerin)  sindirimi, taşınması ve işlenmesinde önemli rol oynarlar. Bazı virüslerde dahi lipaz genleri bulunur.

İşlev
Çoğu lipaz bir lipit substratın gliserol omurgasının belli konumlarında etkir. İnsanlarda sindirim sisteminde yağları sindirmekten sorumlu esas enzim olan pankreatik lipaz örneğinde, enzim, yağlarda bulunan trigliseritleri monogliseritlere ve yağ asitlerine dönüştürür.

Fosfolipaz ve sfingomiyelinazlar da sayılırsa doğada çok büyük sayıda lipaz vardır.

Yapı
Amino asit dizisi bakımından birbirinden farklı çok çeşitli lipazlar vardır, bunlar protein yapıları ve katalitik yapıları bakımından incelendiğinde dahi birkaç tipten oluşurlar. Bunların çoğu alfa/beta hidrolaz katlanmasına sahiptirler (bkz resim). Kullandıkları hidroliz mekanizması kimotripsininkine benzer, bir serin nükleofil, bir asit kalıntı (genelde aspartik asit) ve bir histidinden oluşur. Gram negatif bakteriler tarafından üretilen çoğu lipaz, biyolojik olarak aktif biçimlerine kavuşabilmek için, doğru katlanmalarını sağlayan, kendilerine has bir yardımcı proteine gerek duyarlar.

Fizyolojik dağılım
Lipazlar gıdasal trigliseritlerin rutin metabolizmasından, sinyal transdüksiyonu ve enflamasyona kadar çok çeşitli biyolojik süreçlerde yer alırlar. Bazı lipazlar hücre içinde belli bölmeler ile sınırlıdır, diğerleri ise hücre dışında mekanlarda işlev görürler.

 Lisozomal lipaz durumunda, enzim lizozom denen organele sınırlanmıştır.
 Başka lipazlar, pankreatik lipaz gibi, hücre dışına salgılanır ve orada gıdasal lipitleri daha basit moleküllere dönüştürürler, vücut tarafından daha kolay emilebilmeleri ve vücut içinde daha kolay taşınabilmeleri için.
 Mantar ve bakterilerin salgıladıkları lipazlar ortamdaki besinleri daha kolay içlerine alabilmelerini sağlar. Patojenik mikroplarda ise yeni bir konak organizmayı daha kolay istila edebilmeyi sağlar.
 Bazı arı ve eşekarısı zehirlerinde bulunan fosfolipazlar, sokmanın neden olduğu yara ve enflamasyonun daha etkili olmasını sağlar.
 Biyolojik membranlar hücrenin parçası oldukları için lipazlar hücre biyolojisinde önemli rol oynarlar.

İnsanlarda lipazlar
İnsan sindirim sisteminin başlıca lipazları mide tarafından salgılanan gastrik lipaz ve pankreas tarafından salgılanan pankreatik lipaz ve pankreatik lipazla ilişkili protein 2 (PLRP2)'dır. İnsanlarda ayrıca bunlarla ilişkili birkaç enzim daha vardır, hepatik lipaz, endotel lipaz ve lipoprotein lipaz olmak üzere. Bu lipazların hepsi sindirim sistemi ile ilgili değildir. (bkz. tablo)

Diğer lipazlar arasında , , , , , , , , , ve  sayılabilir.

Ayrıca çok sayıda fosfolipaz da vardır ama bunlar her zaman diğer lipazlarla sınıflandırılmazlar.

Endüstriyel kullanımlar
Mantar ve bakterilerden elde edilen lipazlar eski çağlardan beri yoğurt ve peynir yapımında önemli rol oynamışlardır. Ancak, bunların yanı sıra, modern uygulamalarda lipazlar lipitlerin yıkımı için kullanılan ucuz ve çok yönlü katalizörler olarak değerlendirilir. Örneğin, bir biyoteknoloji şirketi, ekmek ürünleri ve çamaşır tozu üretmek ve bitkisel yağları yakıta dönüştürmek gibi amaçlar için rekombinant lipaz enzimlerini pazarlamaktadır.

Kaynakça

EC 3.1
Hidrolazlar
Membran proteinleri

Lipaz


Zagrebačka nogometna zona, također i kao  I. zona Zagreb, I. zona  je bila jedna od zona Prvenstva Hrvatske, te liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1960./61.
Sudjelovalo je ukupno 14 klubova, a prvak je bio "RIZ" iz Zagreba.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Podsavezna liga Zagrebačkog nogometnog podsaveza 1960./61.
 III. A zona nogometnog prvenstva Hrvatske 1960./61.
 III. B zona nogometnog prvenstva Hrvatske 1960./61.
 Nogometna zona Rijeka – Pula 1960./61.
 Slavonska nogometna zona 1960./61.

Izvori
 Branko Mesarić, Josip Ljubić: 70 godina nogometa u Jarunu, Gajevu i Staglišću : 1921. – 1991., Zagreb, 1991., str. 50
 forum sportnet.hr, Ligaški vremeplov , objave od 7. studenog 2012., pristupljeno 12. veljače 2018.

1960-61 Zagreb
Zagreb
1960-61 zagreb

Zagrebačka nogometna zona 1960./61.


Grégory Paisley (født 7. juli 1977 i Paris, Frankrig) er en fransk tidligere fodboldspiller (forsvarer).
Paisley tilbragte størstedelen af sin karriere i hjemlandet, hvor han blandt andet repræsenterede Paris SG, Sochaux, Troyes og Strasbourg. Han var med til at vinde pokalturneringen Coupe de la Ligue med Sochaux i 2004.

Titler
Coupe de la Ligue
 2004 med Sochaux

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Frankrig
Fodboldspillere fra Paris Saint-Germain
Fodboldspillere fra Servette FC
Fodboldspillere fra Stade Rennais FC
Fodboldspillere fra FC Sochaux-Montbéliard
Fodboldspillere fra Le Havre AC
Fodboldspillere fra FC Metz
Fodboldspillere fra Troyes AC
Fodboldspillere fra RC Strasbourg
Fodboldspillere fra OGC Nice
Fodboldspillere fra En Avant Guingamp
Personer fra Paris

Grégory Paisley


Campionatul Mondial Universitar de Handbal Feminin din 2004 ar fi trebuit să fie a VI-a ediție a competiției organizate Federația Internațională a Sportului Universitar (FISU) și ar fi trebuit să se desfășoare în Bulgaria, în orașul Veliko Tărnovo. Întrecerea feminină nu s-a mai organizat, turneul fiind anulat din cauza lipsei participanților. Turneul masculin, programat să se desfășoare în luna decembrie la Celiabinsk, Rusia, a suferit și el din cauza lipsei echipelor participante. Costul ridicat al transportului, cauzat de distanța mare până la orașul din Munții Ural, a fost  motivul care a descurajat unele dintre echipele care și-au anulat prezența la competiție. În final, la turneul masculin au luat parte doar șase echipe.

Anularea turneului feminin și semieșecul turneului masculin au determinat FISU ca, începând cu ediția următoare, din 2006, să organizeze împreună și în același loc întrecerea feminină și cea masculină, pentru a spori atractivitatea campionatului.

Referințe

2004 în handbal
Competiții de handbal
Handbal în Bulgaria


El fin de la Tercera Edad (Título original: The End of the Third Age, HarperCollins, Londres, 1992), editado por Christopher Tolkien y publicado en español por Ediciones Minotauro en noviembre de 1997, es el cuarto y último volumen de La historia de El Señor de los Anillos, colección compuesta por:
El retorno de la Sombra
La traición de Isengard
La Guerra del Anillo
El fin de la Tercera Edad

Originalmente el libro fue publicado en inglés en el mismo volumen que La caída de Númenor con el título Sauron Defeated ('Sauron derrotado').

Contenido
Christopher Tolkien cuenta en este volumen de La historia de El Señor de los Anillos  como su padre J. R. R. Tolkien escribió el final de El retorno del Rey. Empieza el relato en el episodio en que Frodo es rescatado por Sam de Cirith Ungol y narra luego un relato muy diferente de «El saneamiento de la Comarca».

Tolkien, en principio, no pretendía acabar El Señor de los Anillos como lo conocemos, pues el texto continuaba con un nuevo capítulo conocido como «Epílogo», del que hizo dos versiones. También encontramos un nuevo pasaje en el que Tolkien resume ampliamente su idea de El Señor de los Anillos. Tolkien mantenía la idea de acabar el libro con un epílogo, en el que Samsagaz Gamyi intenta responder a las preguntas de sus hijos después de que Bilbo y Frodo embarcaran en los Puertos Grises.

Tolkien, según nos cuenta su hijo, fue convencido por su editor y otros críticos para que omitiera el epílogo y concluyese, tal como lo conocemos, El Señor de los Anillos. En una carta a Naomi Mitchinson del 25 de abril de 1954 escribió:

Parece que al mismo tiempo aceptó y lamentó esa decisión.

Capítulos

 «La historia de Frodo y Sam en Mordor»
 «La torre de Kirith Ungol»
 «El país de la sombra»
 «El Monte del Destino»
 «El campo de Kormallen»
 «El senescal y el rey»
 «Numerosas separaciones»
 «Rumbo a casa»
 «El saneamiento de la Comarca»
 «Los Puertos Grises»
 «El epílogo: la segunda versión del epílogo»
 «Apéndices: dibujos de Orthanc y El Sagrario».

Referencias

Bibliografía

Fin De La Tercera Edad, El

El fin de la Tercera Edad


Sferno zrcalo je dio kugline kalote koji odbija zrake svjetlosti s unutarnje ili s vanjske strane. Ono sferno zrcalo koje je s nutarnje strane fino polirano i na toj strani odbija zrake svjetlosti zove se udubljeno ili konkavno zrcalo. Ako je zrcalo s vanjske strane polirano i s te strane odbija zrake svjetlosti, onda je to ispupčeno ili konveksno zrcalo.

Udubljeno ili konkavno zrcalo
Geometrijsko središte kugline plohe ili sfere je središte zakrivljenosti zrcala, a polumjer te kugle je polumjer zakrivljenosti zrcala r. Točka u sredini zrcala je tjeme zrcala, a pravac koji spaja tjeme i središte zove se optička os zrcala. Kut što ga u središtu zakrivljenosti zrcala čine polumjeri povučeni prema rubu zrcala zove se kut otvora ili apertura zrcala.

Možemo si zamisliti da je udubljeno zrcalo sastavljeno od niza ravnih zrcala koja su to više nagnuta prema optičkoj osi što se nalaze dalje od nje. Zato su kutovi upadanja paralelnih zraka to veći što se ta ravna zrcala nalaze dalje od optičke osi, pa će se zrake odbijati sve strmije po zakonu refleksije. Sve reflektirane zrake prolazit će kroz jednu točku koja se zove žarište ili fokus F. Udaljenost žarišta od tjemena zrcala zove se žarišna daljina f. Ona je jednaka polovini polumjera zakrivljenosti, to jest:

Ako os udubljenog zrcala okrenemo prema Suncu, razvit će se u žarištu toliko topline da će se moći zapaliti šibica.

Kod većih kutova otvora zrcala paralelne zrake neće se više nakon refleksije sastati u jednoj točki. Zrake više udaljene od optičke osi sjeći će se bliže tjemenu, a zrake bliže optičkoj osi sjeći će se dalje od tjemena zrcala. Ta se površina zove katakaustička ploha, koju možemo pokazati pomoću jednog prstena koji leži na svijetloj podlozi ako na njega padaju Sunčeve zrake. Pogreška udubljenog ili konkavnog zrcala da mu se krajnje zrake ne sijeku u žarištu zove se sferna aberacija. Tu pogrešku nema parabolično udubljeno zrcalo. To je zbog svojstva da radijvektor, to jest pravac povučen iz žarišta do bilo koje točke parabole i pravac povučen iz iste točke paralelno s njezinom osi zatvara s normalom parabole u toj točki uvijek isti kut. Zato su astronomska zrcala uvijek parabolična.

Udubljeno ili konkavno zrcalo ima to važno svojstvo da zrake koje izlaze iz jedne svijetle točke skuplja nakon refleksije ponovo u jednoj točki. Točka A' je slika točke A. Povučemo li zraku paralelno s optičkom osi, ona će se reflektirati kroz žarište F. Zraka, koja prolazi kroz optičko središte reflektirat će se natrag u samu sebe. Sve ostale zrake koje izlaze iz svjetle točke A se nakon refleksije sijeku u točki A'.

Za razliku od ranije opisane virtualne (prividne) slike u ravnom zrcalu, ova slika koju možemo uhvatiti na zastoru je stvarna ili realna. Pomoću udubljenog ili konkavnog zrcala možemo dobiti stvarnu ili realnu sliku predmeta, te prividnu ili virtualnu. Slika može biti također uspravna ili obrnuta, povećana ili umanjena. Konstrukcijom dobijemo sliku predmeta tako da povučemo dvije zrake. Jednu od bilo koje točke predmeta paralelno s optičkom osi koja se reflektira paralelno s osi. Gdje se te dvije reflektirane zrake sijeku, tamo je slika točke predmeta.

Imamo slučaj kada je predmet izvan dvostruke žarišne daljine. Tada je slika obrnuta, umanjena i stvarna, a nalazi se između žarišta i središta. Imamo i drugi slučaj kada je predmet između žarišta i središta. Tada je slika obrnuta, uvećana i stvarna, a nalazi se izvan dvostruke žarišne daljine. U slučaju da je kada je predmet unutar žarišne daljine, slika je uspravna, uvećana ali prividna jer se nalazi izvan zrcala. Konstrukcijom dobijemo ovu sliku tako da crtamo zraku, paralelno s optičkom osi koja se reflektira kroz žarište, a zatim zraku koja kao da dolazi iz žarišta, pa se reflektira paralelno s osi. Produžimo li pravce tih zraka unatrag, dobit ćemo sliku predmeta u njihovu presjecištu.

Na osnovu obrazloženih slika može se zaključiti:
 kod udubljenog zrcala stvarna slika uvijek je obrnuta i to umanjena ili povećana, a prividna slika uvijek je povećana i uspravna;
 slika se odmiče od zrcala kada se predmet približava zrcalu.

Udubljena ili konkavna zrcala se upotrebljavaju kod brodskih, vojnih i automobilskih reflektora gdje se u njihovu žarištu nalazi električna žarulja, pa reflektor daje snažan paralelan pramen svjetlosnih zraka.

Slike

Ispupčeno ili konveksno zrcalo
Paralelne zrake koje padaju na takvo zrcalo, reflektiraju se kao da dolaze iz žarišta koje se nalazi iza zrcala. S ispupčenim ili konveksnim zrcalom možemo dobiti samo prividnu ili virtualnu, uspravnu i umanjenu sliku. Crtnjom se slika dobije tako da crtamo zraku od predmeta paralelnu s optičkom osi koja se odbija kao da dolazi iz žarišta, i zraku koja je upravljena prema žarištu i odbija se paralelno s optičkom osi.

Ispupčeno ili konveksno zrcalo služi vozačima da vide unatrag tko iza njih vozi, jer se na tom zrcalu reflektira mnogo predmeta.

Slika

Jednadžba sfernog zrcala

Za relativno mali kut otvora zrcala i visinu predmeta AC možemo uzeti da točke L, M i N leže na istom pravcu. Pri tom je LM = AC = y = veličina predmeta, MN = A'C' = y' = veličina slike, MC = a = udaljenost predmeta od tjemena zrcala, MC' = b = udaljenost slike od tjemena zrcala. Iz sličnosti trokuta može se izračunati:

pa je:

a odatle je:

Također se iz sličnosti trokuta može se izračunati:

pa je odatle:

a odatle:

Usporedimo li dobivene rezultate, dobivamo:

a odatle:

ili:

To je jednadžba sfernog zrcala koju možemo riječima ovako izraziti: Zbroj recipročnih vrijednosti udaljenosti predmeta i slike od zrcala jednak je recipročnoj vrijednosti žarišne daljine. Iz te jednadžbe proizlazi:

Uvrstimo li ove vrijednost u izraz:

dobit ćemo izraz za povećanje slike, to jest omjer između veličine slike i veličine predmeta:

Taj izraz kazuje da se veličina slike odnosi prema veličini predmeta kao daljina slike prema daljini predmeta od zrcala.

Izvori

Optika

Sferno zrcalo


Katja Špur  (n. 20 noiembrie 1908, Gornje Krapje – d. 18 decembrie 1991, Ljubljana) a fost o jurnalistă, poetă și traducătoare slovenă. A scris poezii, cărți pentru copii și numeroase articole în ziare, reviste și publicații pentru copii.

A obținut Premiul Levstik pentru activitate jurnalistică în 1949.

Biografie
A învățat la școala din Ljutomer, apoi a urmat gimnaziul în mai multe orașe. După absolvirea liceului s-a înscris la Facultatea de Filosofie din Ljubljana, pe care a absolvit-o în 1936, specializându-se în slavistică și romanistică. A lucrat ca ziaristă la Jutru, iar în timpul războiului a fost arestată în 1943 și internată în lagărele de la Ravensbrück și Barth. După război a fost un reporter la Ljudski pravici (precursor al ziarului Dela), apoi a predat până la pensionarea sa în Ljubljana, Križevci și Maribor.

A început să scrie poezii încă din liceu. Ea a scris proză despre relațiile dintre bărbați și femei, ceea ce reprezenta la acel moment o noutate literară. A mai publicat reportaje pe teme literare și sociale. A tradus din limbile bulgară și română. Pentru activitatea sa a primit Premiul Levstik și Premiul Republicii Bulgaria.

Opera literară
 Pentru copii și tineri
 Prva knjiga o rastlinah (First Book on Plants), 1951
 Sošolca (Schoolfriends), 1977
 Mojca reši račko (Mojca Saves the Duck), 1984
 Mojčine dogodivščine (My Adventures), 1984
 Muce na obisku (Cats for A Visit), 1984
 Potepuški poni (The Travelling Pony), 1984
 Zvesti čuvaj (The Dedicated Guard), 1984
 Pri materi (At Mother's), 1984
 Babice nimajo vedno prav (Grandma's Are Not Always Right), articole în revista pentru copii Kurirček, 1989
 Zdaj pa šalo na stran (Now, That's Enough Kidding), articole în revista pentru copii Kurirček, 1991

 Altele
 Slepa v pregnanstvu, Zavod borcev, 1963
 Vezi, Pomurska založba, 1970
 Vrtec v Jeruzalemu, Pomurska založba, 1984
 50.000 hektarov, Mladinska knjiga, 1948
 Dva studenca, Založba Lipa, 1958
 Junaki dela, Mladinska knjiga, 1948
 Ljubezen je bolečina, Pomurska založba, 1980
 Plugi orjejo, Mladinska knjiga, 1949
 Pod eno streho, Slovenski knjižni zavod, 1950
 Pri materi, Mladinska knjiga, 1984
 Prva knjiga o rastlinah, Mladinska knjiga, 1951
 Sošolca, Mladinska knjiga, 1977
 Zvesti čuvaj, Jugoreklam, 1984
 Mojca reši račko, Jugoreklam, 1984
 Mojčine dogodivčšine, Jugoreklam, 1984
 Muce na obisku, Jugoreklam, 1984
 Potepuški poni, Jugoreklam, 1984

Traduceri
 Liviu Rebreanu: Gozd obešencev, Mladinska knjiga, Ljubljana, 1976

Premii
 Premiul Levstik
 Premiul Republicii Bulgare

Referințe

Bibliografie
 Slovenska književnost. Cankarjeva založba, Ljubljana 1982.
 Enciklopedija Slovenije. Mladinska knjiga, Ljubljana 1997.

Nașteri în 1908
Decese în 1991
Scriitori sloveni
Poeți sloveni
Traducători sloveni

Katja Špur


Constantin Burducea (n. Năeni, Buzău - d. ?)  a fost un preot ortodox român și ministru al cultelor în Guvernul Petru Groza în perioada 8 martie 1945 - noiembrie 1946. Preotul Burducea a absolvit seminarul teologic din Buzău și a studiat teologia la Chișinău. În 1944 preotul Burducea a aderat la Uniunea Preoților Democrați Români iar apoi a devenit ministru al cultelor.

Activitatea legionară
Trecutul legionar al preotului Burducea era cunoscut ministrului Petre Constantinescu-Iași, chemat în iulie 1945 să aplaneze un conflict legat de protejatul său.

Abuzuri în calitate de ministru
În ședința Sfântului Sinod din 30 iulie 1945 a fost luată în discuție plângerea formulată de preotul Vasile Ionescu din București, în care acesta a reclamat faptul că ministrul Burducea a virat propriei parohii, Progresul, suma de cinci milioane de lei din fondul ministerului, sumă care trebuia împărțită mai multor biserici. De asemenea preotul Ionescu a reproșat faptul că Burducea "și-a făcut o cruce pectorală de peste cinci sute de mii de lei din aceleași fonduri" și că "servitorii de acasă îi plătește din bugetul ministerului."

Fuga în străinătate
În anul 1948 a fugit împreună cu familia în Iugoslavia, de unde, cu sprijin american, a fost internat într-un lagăr de refugiați de lângă Roma. În 1956 era semnalat în Buenos Aires, iar zece ani mai târziu în Venezuela. În Venezuela a devenit un prosper om de afaceri.

Varia
În legătură cu preotul Constantin Burducea a rămas în istoria orală o butadă care arată ambiguitatea poziției sale ca ministru al cultelor într-un guvern comunist. Când doi oameni se întâlneau - spune anecdota - unul îl întreba pe celălalt: "- Ce mai faci?" și răspunsul era: "- Ce să fac? Ia, ca părintele Burducea / Când cu steaua, când cu crucea..."

Scrieri
 Biserica episcopală din Buzău, București, 1931

Note

Legături externe
Parohia Progresul - scurt istoric

Vezi și

Oameni din județul Buzău
Preoți ortodocși români
Miniștri români
Români expatriați în Venezuela

Constantin Burducea


كوكبة الميزان  هي من كوكبات دائرة البروج السماوي ورمزها هو ♎ . وتعتبر كوكبة خافته ولا تحتوي على نجوم ذات اضاءة عالية. يقع الميزان بين كوكبة العقرب وكوكبة العذراء. اثنان من نجومها ألمع من الدرجة الثالثة. ويعتبر الزبان الشمالي ألمع نجوم الكوكبة.
تقع الكوكبة على مسار الشمس و دائرة البروج، لذلك تعبرها الشمس والقمر والكواكب السيارة. وقد یسمی الميزان، لبرج الميزان من أبراج الفلكية المعروفة حیث کان یمر من کوکبة المیزان فی ماض البعید وحالیا یمر من کوکبة العذراء وبرج العقرب یمر من کوکبة المیزان. إلا أن زمن عبور الشمس من خلالها تغير بمرور الزمن بسبب ترنح الأرض. تعبرها الشمس حاليا من 31 تشرين الأول لغاية 23 تشرين الثاني.

المميزات
تحد كوكبة الميزان من الشمال كوكبة الحية٬ وكوكبة العذراء من الشمال الغربي٬ وكوكبة الشجاع من الجنوب الغربي٬ وكوكبة السبع من الجنوب٬ وكوكبة العقرب من الشرق٬ وكوكبة الحواء من الشمال الشرقي. وتقع في المرتبة الـ29 من الكوكبات الـ88 من حيث الحجم.

مراجع

الكوكبات الجنوبية
الكوكبات المدرجة من قبل بطليموس
كوكبات
كوكبة الميزان

الميزان (كوكبة)


Livets Lyst er debutalbummet fra den danske middelaldertrio Truppo Trotto, der udkom i 1999. Albummet indeholder en række middelalder- og folkemelodier. Blandt sangene er en dansk udgave af den franske folkemelodi "J'ai vu le loup" fra omkring 1350. På dansk fik den titlen "Jeg så en Ulv".

Spor
 "Kong Vinter"
 "Trotto"
 "Livets Lyst"
 "En Hilsen"
 "Knokkelmanden"
 "Ave Maria"
 "Sigurd"
 "Røde Flod"
 "Jeg Så En Ulv"
 "Slutsang"

Personel
 Como Breuning -  Davul, dabuka, tamburin, skalmeje, fløjte
 Marie Havndrup - Sang, fedel, tromme, fløjte
 Morten "Musicus" Pedersen - Sang, sækkepibe, mandocello, skalmeje, fløjte, tromme, hakkebræt

Referencer

Truppo Trotto
Debutalbum fra 2006
Debutalbum fra Danmark
Folkalbum

Livets Lyst


L'équipe du Sénégal de football participe à la Coupe d'Afrique des nations 2008 organisée au Ghana en janvier et . Les Lions, pour leur onzième participation à la phase finale de l'épreuve, sont éliminés au premier tour.

Qualifications
Le Sénégal termine en tête du groupe 7 de qualification, avec trois victoires, deux matchs nuls et une défaite.

Compétition

Tirage au sort
Le Sénégal est placé dans le groupe D, basé à Tamale, en compagnie de l'Afrique du Sud, de l'Angola et de la Tunisie.

Effectif

Premier tour
Après un match nul contre la Tunisie (2-2), le Sénégal s'incline face à l'Angola (1-3). Le sélectionneur Henryk Kasperczak démissionne juste après cette défaite et quitte immédiatement le Ghana. Son adjoint Lamine N'Diaye le remplace. Les Lions peuvent encore se qualifier pour les quarts de finale en battant l'Afrique du Sud lors du dernier match, à condition que l'Angola perde face à la Tunisie. Finalement, ces deux rencontres se soldent par des matchs nuls et le Sénégal échoue à la troisième place du groupe.

|}

Statistiques

Temps de jeu

Buteurs

Notes et références

Sénégal
CAN 2008

Équipe du Sénégal de football à la Coupe d'Afrique des nations 2008


Tablica

Izvori

 Mato Šulek: Športski nogometni klub Mladost 1966-2006., Kutina, 2006.,

2005-06 kutina-novska
sisačko-moslavačka-2-kutina-novska

2. ŽNL Sisačko-moslavačka NS Kutina-Novska 2005./06.


وليد عبد الله (19 أبريل 1986-)، حارس كرة قدم سعودي، وهو حارس نادي النصر السعودي.

مسيرته الكروية
ولد في الرياض في السعودية. بدأ مسيرته الرياضية في نادي الشباب عام 1996 وتدرج في فئاته السِنّية براعم وناشئين وشباب وأولمبي، أُختير للفريق الأول في الموسم 2007-08، تميّز في ذلك الموسم بشكل لافت حيث حقق مع ناديه كأس الملك للأبطال كأول نادي يحقق هذه البطولة، ساهم أيضاً في إحراز كأس الأمير فيصل بن فهد في عام 2008-09 وحقق أيضاً كأس الملك للأبطال في عام 2008-09 ليحافظ على اللقب. كان أفضل حارس في عام 2009-10.

أشرف على تدريبه مدرب الحراس الجزائري خدير عزيز والذي صقل موهبة وليد وقدّمه كحارس مرمى للمنتخب السعودي الأولمبي.

الانتقال إلى النصر السعودي
أعلن الحساب الرسمي لنادي النصرأن رئيس النادي الأمير فيصل بن تركي وقع عقد احترافياً لمدة 3 سنوات مع حارس المنتخب ونادي الشباب وليد عبد الله , على أن يبدأ العقد اعتبارا من الموسم القادم 2017-2018.

مسيرته الدولية
أُختير كحارس المرمى الأساسي للمنتخب السعودي في المرحلة الثالثة تصفيات كأس العالم 2010 ميلادية التي اقيمت نهائياتها في جنوب إفريقيا.

شارك عام 2009 في أول كأس خليج له التي اقامت في مسقط خليجي 19 وهي البطولة التي برز فيها وجعلت الجميع يؤمن بموهبته، حيث ضلت شباكه نظيفة طوال البطولة.

الإنجازات

النادي
  الشباب
 دوري المحترفين السعودي (1): 2011–12
 كأس خادم الحرمين الشريفين (3): 2008، 2009، 2014
 كأس السوبر السعودي (1): 2014
 كأس الاتحاد السعودي (2): 2009، 2010

  النصر
 دوري المحترفين السعودي (1): 2018–19
 كأس السوبر السعودي (2): 2019، 2020
 كأس الملك سلمان للأندية العربية (1): 2023

دولية
  السعودية
 كأس آسيا وصيف: 2007

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سعوديون
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من الرياض
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو كأس آسيا 2007
لاعبو كأس آسيا 2011
لاعبو كأس آسيا 2015
لاعبو كأس آسيا 2019
لاعبو كرة قدم سعوديون
لاعبو منتخب السعودية لكرة القدم
لاعبو منتخب المملكة العربية السعودية لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي الشباب (السعودية)
لاعبو نادي النصر (السعودية)
مواليد 1406 هـ
مواليد 1986
مواليد في الرياض
لاعبو كرة قدم من الرياض

وليد عبد الله


Wiki-værkstedet var et ugentligt radioprogram sendt på Radio24syv,
der med værten Torben Sangild og en eller flere gæster behandlede
forskellige emner med udgangspunkt i Wikipedia-artikler. Programmet
blev sendt over to omgange først, 5 afsnit i sommeren 2014, efterfulgt af
27 programmer fra januar til august 2015. Wiki-værkstedet opfordrede altid
alle til at deltage med skrivning og redigering af den danske Wikipedia.

Format
I den første sæson af wiki-værkstedet blev flere tilsyneladende
urelaterede emner behandlet i hver udsendelse. I anden sæson skiftede
formatet delvist så der var fokus på et enkelt aktuelt emne.

Ud over behandling af emner med inviterede gæster indeholdte programmerne
jævnligt små indslag. Et af disse blev kaldt værktøjskassen, hvor tips og
tricks til at redigere wikipedia blev forklaret. Et andet tilbagevendende
indslag var wiki-nyheder, med aktuelle nyheder fra wikipedia.

Udsendelser

Kilder

Eksterne henvisninger

Radioprogrammer fra Radio24syv

Wiki-værkstedet


كمال توفيق الهلباوي (1939 -  28 فبراير 2023) المتحدث السابق باسم جماعة الإخوان المسلمين في الغرب، والرئيس المؤسس للرابطة الإسلامية في بريطانيا وكاتب مصري. نقلت وسائل أنباء استقالته من الجماعة يوم  - على خلفية ترشيحها خيرت الشاطر لرئاسة الجمهورية.

المؤهلات العلمية
درس في كلية الآداب بجامعة القاهرة وتخرج منها سنة 1960. كما درس في الجامعة الأميركية بالقاهرة متخصصًا بإدارة أعمال، وتخرج منها سنة 1971.

المهام والمناصب
 الرئيس المؤسس للرابطة الإسلامية في بريطانيا.
 رئيس مجلس إدارة المؤسسة الإسلامية للاستثمار بالمملكة المتحدة، بدايةً من سنة 1997.
 عضو في لجنة الشؤون الخارجية بالمجلس الإسلامي الأوروبي.
 المتحدث الرسمي باسم التنظيم العالمي للإخوان المسلمين في الغرب. استقال من المنصب عام 1997.
 مستشار مركز الدراسات السياسية بالمملكة المتحدة، منذ سنة 1994 وحتى سنة 1997.
 مدرس جامعي بأكاديمية الدعوة، بالجامعة الإسلامية العالمية، منذ سنة 1988 وحتى سنة 1994.
 مستشار ومحاضر معهد الدراسات السياسية بباكستان، منذ سنة 1988 حتى سنة 1994.
 مستشار الهيئة العربية للتعليم بالمملكة العربية السعودية، منذ سنة 1982 حتى سنة 1987.
 منسق الاتصال ببيت الرفاه الإسلامي بالمملكة المتحدة، منذ سنة 1980 حتى سنة 1981.
 عضو مؤسس للندوة العالمية للشباب الإسلامي، ثم مدير تنفيذي لها منذ سنة 1973 حتى سنة 1980.
 متخصص في الدراسات الإستراتيجية.

من مؤلفاته
 «السياسة الأميركية في الشرق الأوسط»
 «الإستراتيجيات الدولية في القضية الأفغانية».
شارك في صفحة وجهات نظر على الجزيرة.نت معبرا عن وجهة نظره الخاصة في عدد من قضايا العالم العربي والإسلامي ومنها:
 «وقائع الأحداث وبناء المستقبل»
 «الأمن المنشود والحق المفقود»
 «التفكير الاستراتيجي الأميركي.. سمات ومقومات»
 «أزمة الأمة الإسلامية المعاصرة وغياب التفكير»
 «أفغانستان.. الماضي القريب والحاضر والمستقبل»

مراجع

أعضاء سابقون في جماعة الإخوان المسلمين
إخوان مسلمون مصريون
بريطانيون من أصل مصري
دعاة مصريون
كتاب وكاتبات مصريون
مواليد 1939
وفيات 2023
وفيات 1444 هـ
مواليد 1360 هـ

كمال الهلباوي


Mercur er en dansk tv-serie fra 2017. Den historiske serie blev oprindeligt sendt på TV 2 Charlie.

Handling

Tv-serien handler om den danske reklamefinanserede radiokanal, Radio Mercur, som blev sendt i perioden 1958-62 via et skib, der var forankret i Øresund. Seriens medvirkede er opdelt i fortalere for piratradioen versus modstandere. Der er indlejret en generationskonflikt i serien, idet den unge generation er fortaler for piratradioen, mens piratradioens modstandere findes i den ældre generation. Den unge jurist, Gitte Skovgaard, er fanget i et dilemma, for hun lytter til piratradioens popmusik, men som radionævnets jurist skriver hun et udkast til en lov, som kriminaliserer piratradioens aktiviteter.

Produktion
Seriens idémænd er Jesper Malmose og Adam Price. Den er produceret af tv-produktionsselskabet SAM Productions.
Serien er primært optaget i det Sydfynske Øhav og Svendborg.

Anakronismer
 Da direktør Jan Irsinger og journalist Peter Nielsen første gang mødes, er de skiftevis dus og Des, på trods af at samtidens takt og tone foreskrev, at man var Des.
 Stud.jur. Flemming Vestergaard ryger filtercigaretter, men filtercigaretter er af nyere dato, end serien foregiver at tilhøre.

Inspirationskilde
Man aner, at serien Mercur er inspireret af serien Mad Men, der også forestiller livet i et firma i 1950'erne. Inspirationen ses især deri, at de medvirkede mænd i Mercur hyppigt ryger tobak og drikker alkohol, ligesom de medvirkende i Mad Men.

Medvirkende

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske tv-serier fra 2010'erne
TV 2-serier

Mercur


Orchideae, tribus orhideja u potporodici Orchidoideae. Sastoji se od 8 podtribusa.

Rodovi

 Tribus Orchideae Small
 Subtribus Huttonaeinae Schltr.
 Huttonaea Harv. (5 spp.)
 Pachites Lindl. (2 spp.)
 Subtribus Brownleeinae H. P. Linder & Kurzweil
 Brownleea Harv. ex Lindl. (8 spp.)
 Disperis Sw. (79 spp.)
 Subtribus Coryciinae Benth.
 Pterygodium Sw. (19 spp.)
 Corycium Sw. (13 spp.)
 Evotella Kurzweil & H. P. Linder (2 spp.)
 Ceratandra Eckl. ex F. A. Bauer (6 spp.)
 Subtribus Disinae Lindl. ex Benth.
 Disa Bergius (184 spp.)
 Subtribus Satyriinae Pfitzer
 Satyrium Sw. (91 spp.)
 Subtribus Habenariinae Benth.
 Herminium L. (51 spp.)
 Hsenhsua X. H. Jin, Schuit. & W. T. Jin (1 sp.)
 xHerminorchis P. Fourn. (0 sp.)
 Tylostigma Schltr. (8 spp.)
 Oligophyton H. P. Linder (1 sp.)
 Benthamia A. Rich. (32 spp.)
 Pecteilis Raf. (10 spp.)
 Gennaria Parl. (2 spp.)
 Peristylus Blume (101 spp.)
 Stenoglottis Lindl. (6 spp.)
 Habenaria Willd. (899 spp.)
 Odisha S. Misra (2 spp.)
 Centrostigma Schltr. (3 spp.)
 Bonatea Willd. (13 spp.)
 Cynorkis Thouars (180 spp.)
 Thulinia P. J. Cribb (1 sp.)
 Veyretella Szlach. & Olszewski (2 spp.)
 Cooktownia D. L. Jones (1 sp.)
 Platycoryne Rchb. fil. (21 spp.)
 Aziza Farminhão & D´haijère (1 sp.)
 Megalorchis H. Perrier (1 sp.)
 Diplomeris D. Don (3 spp.)
 Roeperocharis Rchb. fil. (9 spp.)
 Holothrix Rich. (45 spp.)
 Brachycorythis Lindl. (41 spp.)
 Neobolusia Schltr. (3 spp.)
 Schizochilus Sond. (11 spp.)
 Dracomonticola H. P. Linder & Kurzweil (1 sp.)
 Subtribus Orchidinae Dressler & Dodson ex Reveal
 Neotinea Rchb. fil. (5 spp.)
 Chamorchis Rich. (1 sp.)
 Steveniella Schltr. (1 sp.)
 Himantoglossum W. D. J. Koch (10 spp.)
 xOrchimantoglossum Asch. & Graebn. (0 sp.)
 Ophrys L. (84 spp.)
 Serapias L. (20 spp.)
 xSerapicamptis Godfery (3 spp.)
 xSerapirhiza Potucek (0 sp.)
 Anacamptis Rich. (21 spp.)
 Orchis L. (26 spp.)
 Traunsteinera Rchb. (2 spp.)
 Pseudorchis Ség. (2 spp.)
 xPseudorhiza P. F. Hunt (0 sp.)
 xPseudanthera McKean (0 sp.)
 xPseudinium P. F. Hunt (0 sp.)
 Platanthera Rich. (149 spp.)
 Galearis Raf. (11 spp.)
 xDactylanthera P. F. Hunt & Summerh. (1 sp.)
 Dactylorhiza Neck. (53 spp.)
 xDactyloglossum P. F. Hunt & Summerh. (0 sp.)
 xGymnoglossum Rolfe (0 sp.)
 Gymnadenia R. Br. (8 spp.)
 xGymnigritella E. G. Camus (0 sp.)
 Nigritella Rich. (12 spp.)
 xDactylodenia Garay & H. R. Sweet (3 spp.)
 xOrchigymnadenia E. G. Camus (0 sp.)
 xPseudadenia P. F. Hunt (1 sp.)
 xGymnotraunsteinera Cif. & Giacom. (0 sp.)
 xGymplatanthera E. G. Camus (0 sp.)
 xPseuditella P. F. Hunt (0 sp.)
 Sirindhornia H. A. Pedersen & Suksathan (3 spp.)
 Hemipilia Lindl. (72 spp.)
 Subtribus Vietorchidinae Aver.
 Silvorchis J. J. Sm. (4 spp.)

Izvori

Orchidoideae

Orchideae


Die Familie Mérieux ist eine Unternehmerfamilie aus Lyon in Frankreich. Die Familienmitglieder sind Gründer von Unternehmen wie Sanofi Pasteur, bioMérieux (In-vitro-Diagnostik) und Merial (Produkte für Veterinäre), aber auch der Fondation Marcel-Mérieux, des BSL-4-Laboratoriums Laboratoire Jean Mérieux und der humanitären Organisation Bioforce. Sie sind zudem Mehrheitseigner der Laborgruppe Mérieux NutriSciences.

Genealogie

 Marcel Mérieux (1870–1937), im Jahr 1891 Student an der École Supérieure de Chimie Industrielle de Lyon (kurz ESCIL), früherer Assistent von Louis Pasteur, Gründer des Institut biologique Mérieux in Lyon (Institut Mérieux) im Jahr 1897 (jetzt Teil von Sanofi Pasteur).
 Jean Mérieux, Arzt. Starb im Alter von 26 Jahren an durch Tuberkulose verursachter Meningitis, die er sich im Familienlabor zugezogen hatte.
 Charles Mérieux (1907–2001), Arzt und Unternehmer. Gründer der Fondation Marcel-Mérieux, der humanitären Organisation Bioforce und des BSL-4-Laboratoriums "Laboratoire Jean Mérieux".
 Jean Mérieux (1930–1994), starb bei einem Autounfall im Jahr 1994.
 Alain Mérieux (1938–), Doktor der Pharmazie und Unternehmer. Gründer von bioMérieux.
 Christophe Mérieux (1967–2006), Arzt. Kidnapping-Opfer im Alter von 9 Jahren (gegen ein Lösegeld von 20 Millionen Francs freigekommen), starb durch Herzversagen im Alter von 39 Jahren am 14. Juli 2006.
 Rodolphe Mérieux (1969–1996), Opfer eines Flugzeugabsturzes des Trans-World-Airlines-Fluges 800.
 Alexandre Mérieux (1974–), Leiter der bioMérieux Group.

Quellen
 Lyon – La malédiction des Mérieux (Le Point) (französisch)

Einzelnachweise

Unternehmerfamilie
Person (Lyon)

Mérieux


Trombidiformes es un orden numeroso y diverso de ácaros, que comprende alrededor de 125 familias y más de 22.000 especies descritas.  El grupo tiene pocas sinapomorfías por las cuales se pueda definir, a diferencia del otro grupo importante de Acariformes, Sarcoptiformes. Sus miembros incluyen a los ácaros de importancia médica (como Trombiculidae) y de importancia agrícola, como Tetranychidae (también conocidos como tetraniquidos) y  Eriophyidae (también conocidos como eriófidos).  El orden Trombidiformes se divide en los subórdenes Sphaerolichida y Prostigmata.

Referencias

Trombidiformes


Juana Paula Carrillo Viana (Assunção, Paraguai, 24 de junho de 1807 - Ibídem, 12 de julho de 1871) foi uma primeira-dama paraguaia, mais conhecida por ter sido esposa do primeiro presidente constitucional de seu país, Carlos Antonio López, e mãe do sucessor deste último, Francisco Solano López.

Referências
História do Paraguai

Juana Pabla Carrillo


Un pilón o pila de agua, como receptáculo equivalente a artesa, es un recipiente grande, de piedra, fábrica u otro material, donde cae, se echa o almacena agua para diversos usos. Puede asociarse también a bebederos o abrevaderos y por lo general denomina al pequeño depósito creado al pie del caño de un manantial.

En su aplicación doméstica, pilón y pila se emplean indistinta y coloquialmente en gran parte de España sustituyendo a vocablos más técnicos o específicos como fregadero, batea o dornajo. En los hogares se asocia con la pila de lavar.

Documentadas arqueológicamente desde la antigüedad, las pilas solían agruparse en lavaderos al aire libre o techados, junto a manantiales, pozos, cursos de agua o albercas. También han sido comunes en los patios de las casas o en aquellos lugares donde hubiera un grifo o tomas de agua.

Tipología
De muy variada tipología, estructura y uso, el término pila llega a presentar una extensa galería de entre la que pueden elegirse, algunos modelos representativos:

Véase también
 Abrevadero
 Lavadero
Fuente pública

Referencias

Tinas
Edificios y estructuras por tipo
Cuerpos de agua

Pilón (fuente)


Zaha Hadid (Arapça: زها حديد, d. 31 Ekim 1950, Bağdat, Irak - 31 Mart 2016, Miami, ABD), Irak asıllı İngiliz vatandaşı, dekonstrüktivist mimar.

Zaha Hadid 1950'de Bağdat'ta doğmuştur. Londra Architectural Association okulunda mimarlık okumadan önce Beyrut Amerikan Üniversitesinde Matematik Bölümünü bitirmiştir. Mezuniyetinden sonra okulundaki hocaları ile 1977'de ortağı olduğu Office For Metropolitan Architecture'da çalışmaya başlamıştır.

1980'de kendi Londra merkezli bürosunu kurmuştur. 1980'lerde Architectural Association'da ve Dünyanın başka yerlerinde prestijli kurumlarında ders vermiştir. Graduate School of Design'da, Harvard üniversitesinde, illinois üniversitesinde,  Hamburg'daki Hochschule für Bildende Künste'de, Knowlton mimarlık okulunda egitmenlik yapmıştır. American Academy of Arts and Letters'ın onur üyesi olmuştur. Vefatından önce Viyanada uygulamalı sanatlar üniversitesinde profesörlük yapmıştır.

Pek çok uluslararası yarışmanın kazananı olan Hadid'in, teorik, etkili, kalıpları yıkıcı olan projelerinin pek çoğu başlarda inşa edilmemiştir. Özellikle Hong Kong'daki  Tepe kulübü (1983), Galler'deki Cardiff Körfezi opera binası (1994). 2005'te İsviçre'deki Basel Kumarhanesi projesiyle ödül almıştır.

2004'te Pritzker Mimarlık Ödülü'nü alan ilk kadın mimar olmuştur. Daha öncesinde mimariye olan katkılarından dolayı CBE'ye layık görülmüştür. Ayrıca Beyrut Amerikan Üniversitesi'nden onur diploması almıştır. Zaha Hadid'in Mimarlık bürosu 350'den fazla çalışanı ile Londra da bulunmaktadır. 2008'de Forbes dergisinin "Dünyanın En Güçlü 100 Kadını" listesinde 69. olmuştur.

Hadid, son zamanlarda Irak Hükûmeti tarafından  Irak'ın Merkez Bankasına  yeni bir bina tasarlaması için görevlendirilmiştir. Bu proje, kendi ülkesi için yaptığı ilk proje olacaktır. Diğer bir görevi de şubeye ait kayıt binasını, Pierres Vives ve Montpellier'deki Hérault'u da içermektedir.

Zaha Hadid tarafından tasarlanan yeni uzay gemisi biçimindeki Tokyo Olimpiyat Stadyumu, maliyetinin 1,3 milyar dolardan fazla olması nedeniyle Japon mimarlar arasında tartışmalara neden oldu. Aynı yıl hizmete giren Bakü'deki Haydar Aliyev Kültür Merkezi ise yapım sürecinde yaşanan zorla istimlak ve göçmen işçileri insanlık dışı koşullarda zorla çalıştırılması iddiaları ile gündeme geldi.

Zaha Hadid, 30 Mart'ta bronşit tanısı konularak hastaneye kaldırıldı. 31 Mart'ta ise kalp krizi sonucu Miami'de hayatını kaybetti.

Kavramsal tasarımları
 Guggenheim-Hermitage Vilnus, Vilnus Litvanya
 Kartal-Pendik Kıyı şeridi düzenlemesi, İstanbul Türkiye
 Szervita meydanı Baloncuk Ofis binası, Budapeşte Macaristan

Uygulanmış projeleri
 1994: Vitra yangın istasyonu, Weil am Rhein, Almanya
 2001: Kuzey Hoenheim araba parkı, Hoenheim, Fransa
 2002: Bergisel Kayak pisti, İnnsbrück, Avusturya
 2003: Rosenthal Çağdaş Sanatlar Merkezi, Cincinnati, Ohio, ABD
 2005: BMW Merkez Binası, Leipzig, Almanya
 2005: Ordrupgaard ek binası, Kopenhag, Danimarka
 2005: Phaeno Bilim Merkezi, Wolfsburg, Almanya
 2006: Meggie's Centres Victoria Hastanesi, Kirk Caldy, İskoçya
 2006: Tondonia Şaraphane Otağı, Haro, İspanya
 2007: Eleftheria Meydan Yenilemesi, Lefkoşa, Kıbrıs
 2007: Hungerburgbahn Yeni İstasyonları, İnnsbrück, Avusturya
 2008: Chanel Mobile Sanat Pavyonu (Dünya Çapında), Tokyo, Hong Kong, Newyork, Londra, Paris, Moskova (2006-2008)
 2008: Köprü Pavyonu, Zaragoza, İspanya
 2009: Johann Sebastian Bach Pavyonu, Manchester uluslararası festivali, Manchester, Birleşik Kralllık
 2010: CMA CGM Kulesi, Marseille, Fransa
 2010: MAXXI Ulusal XXI. Yüzyıl Sanatları Müzesi, Roma, İtalya (2010 Stirling Ödülü)
 2010: Guangzhou Opera Binası, Guangzhou, Çin Halk Cumhuriyeti
 2012: Haydar Aliyev Kültür Merkezi, Bakü, Azerbaycan

Hakkında basılan yayınlar

 Higgins, Charlotte (2009-07-01). "Zaha Hadid's Bach salon". London: The Guardian.
 Morrison, Richard (2007-06-27). "For ever thinking outside the boxy". London: The Times.
 Seabrook, John. "The Abstractionist - Zaha Hadid's Unfettered Invention". The New Yorker, 21 ve 28 Aralık 2009. Sayfa 112 ile 124 arası.
Sulaiman, Tosin (2005-12-01). "Architect who has built a reputation for controversy". London: The Times.

Dış bağlantılar

Kaynakça

1950 doğumlular

2016 yılında ölenler
Kalp krizinden ölenler
İngiliz mimarlar
Iraklı mimarlar
Birleşik Krallık vatandaşlığına kabul edilenler
Bağdat doğumlular
Beyrut Amerikan Üniversitesinde öğrenim görenler
Harvard Üniversitesi öğretim üyeleri
Pritzker Mimarlık Ödülü sahipleri
Britanya İmparatorluk Nişanı
Dekonstrüktivizm
Brookwood Mezarlığı'na defnedilenler

Zaha Hadid


Sigrid Folz-Steinacker (geb. Reinicke; * 10. Januar 1941 in Hamburg) ist eine deutsche Unternehmerin und Politikerin (FDP).

Ausbildung und Beruf

Nach dem Besuch der Mittelschule und der Handelsschule durchlief Sigrid Folz-Steinacker eine kaufmännische Lehre. Nach einer Tätigkeit als kaufmännische Angestellte machte sie sich als Großhändlerin und Handelsvertreterin selbständig. Sie war Vorstandsmitglied  der Eisen AG Lothringen und Mitglied der Stabsstelle der Geschäftsführung der Beteiligungsgesellschaft Aachener Region.

Politik

Sigrid Folz-Steinacker trat 1977 der FDP bei. Sie gehörte dem FDP-Bezirksvorstand Oldenburg und dem FDP-Landesvorstand Niedersachsen an. Bei der Bundestagswahl 1987 wurde sie über die Landesliste Niedersachsen der FDP in den Deutschen Bundestag gewählt, dem sie bis zum Ende der Wahlperiode im Dezember 1990 angehörte. Im Bundestag war Folz-Steinacker Ordentliches Mitglied des Wirtschaftsausschusses.

Literatur
 Rudolf Vierhaus, Ludolf Herbst (Hrsg.), Bruno Jahn (Mitarb.): Biographisches Handbuch der Mitglieder des Deutschen Bundestages. 1949–2002. Bd. 1: A–M. K. G. Saur, München 2002, ISBN 3-598-23782-0, S. 218.

Weblinks
Datenhandbuch des Deutschen Bundestages

Bundestagsabgeordneter (Niedersachsen)
FDP-Mitglied
Deutscher
Geboren 1941
Frau

Sigrid Folz-Steinacker


Sir Robert Mafeking Macfarlane, né le  à Christchurch et mort le  dans cette même ville, est un syndicaliste et homme politique néo-zélandais.

Biographie
Né Robert Mafeking Haynes dans une famille ouvrière, il devient Robert Macfarlane du nom de son beau-père mais est élevé par sa grand-mère. Il ne termine pas son enseignement secondaire et devient ouvrier dans une usine de vêtements, puis chauffeur dans l'industrie du charbon. Syndiqué, il devient un membre très actif du jeune Parti travailliste, qui à cette date est le parti du mouvement syndical et ouvrier. En 1927 il est élu au conseil municipal de Christchurch, puis en 1938 est élu maire de la ville, le plus jeune de son histoire. Il fait bâtir des maisons pour ouvriers retraités grâce à des subsides du gouvernement travailliste de Michael Joseph Savage.

Il entre à la Chambre des représentants comme député de Christchurch-sud à l'occasion d'une élection partielle en juin 1939. En juin 1940 il est soldat volontaire et part à la guerre malgré sa relativement petite taille et son surpoids. Sa santé en pâtit lorsqu'il est déployé au Moyen-Orient, et en 1943 il est rapatrié en Nouvelle-Zélande. Au Parlement, il est reconnu comme un député actif et attentif envers les citoyens de sa circonscription. En 1954 il est fait compagnon de l'ordre de Saint-Michel et Saint-Georges.

À l'issue des élections législatives de 1957, il devient le président de la Chambre des représentants, fonction qu'il occupe uniquement durant la législature 1957-1960 ; il redevient ensuite député travailliste d'arrière-ban. Il ne se représente pas aux élections de 1969 et quitte donc la politique nationale, mais est fait chevalier en 1974 et demeure conseiller municipal à Christchurch jusqu'à sa mort à l'âge de 81 ans.

Voir aussi
 Liste de parlementaires néo-zélandais aux deux guerres mondiales

Références

Membre de la Chambre des représentants de Nouvelle-Zélande
Président de la Chambre des représentants de Nouvelle-Zélande
Militaire néo-zélandais de la Seconde Guerre mondiale
Chevalier commandeur de l'ordre de Saint-Michel et Saint-Georges
Naissance en mai 1900
Décès en décembre 1981
Décès à 81 ans

Robert Macfarlane


Ayşegül (veya Küçük Ayşegül), orijinal adı Martine olan ve her ülkede farklı bir adla anılan 60 kitaplık çocuk kitabı serisi ve serinin kahramanı olan kurgu karakterinin Türkiye'deki adıdır.

Ayşegül serisi yazar Gilbert Delahaye ve çizer Marcel Marlier tarafından yaratılmıştır. Kitap sergisinin orijinal ülkesi Belçika, dili Fransızcadır. Serinin baş kahramanı olan Martine adlı kurgu karakter, ABD'de Debbie, İtalya'da Christina, Almanya'da Steffi, İngiltere'de Emma, Portekiz'de Anita olarak anılmıştır.

Serinin ilk kitabı olan Martine Çiftlikte, Casterman Yayınevi tarafından 1954 yılında Fransızca olarak yayımlanmıştı.  Serinin kitap sayısı, Gilbert Delahaye'nin 1997'de ölümüne kadar 46'ya ulaştı. Gilbert Delahaye'nin ölümünden sonra serinin yazarlığını, Marcel Marlier'in oğlu Jean-Louis Marlier sürdürdü. Kitabın 60. ve son kitabı olan Martine et le prince mystérieux (Türkçe adı Gizemli Prensle) 2010 yılında yayımlandı.

Martine serisi 1965 yılından itibaren Türkçe'ye uyarlanarak Türkiye'de Ayşegül adıyla yayınlanmaya başlandı. Serinin ilk onaltı kitabı Gülten Dayıoğlu tarafından Türkçe'ye uyarlandı. Yayımlanan Ayşegül kitapları; Ayşegül Okulda, Ayşegül Sirk Cambazı, Ayşegül Seyahatte, Ayşegül Hayvanat Bahçesinde kitaplarıdır. Ayşegül kitapları sırasıyla Sümer, Yeni Sümer, Alpagut, Aksoy, Marsık ve son olarak Yapı Kredi Yayınları  tarafından yayınlandı. Ayşegül serisini Marsık Yayıncılık, "Küçük Ayşegül" adıyla yayımladı.

Ayşegül karakterinin köpeği Pantuf (Saçaklı), serinin üçüncü kitabı olan Ayşegül Denizde'de ortaya çıkmış ve  diğer tüm kitaplarda kendisine eşlik etmiştir.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Filiz (kitap serisi)

Kaynakça

Ek Okuma

 Arı S., Çocuk Kitapları Çevirilerinin Çocuğun Dünyasına ve Toplumsal Dönüşüme Etkisi: Martine mi Ayşegül mü?, Uluslararası Araştırmalar Dergisi, Cilt 8, Sayı 41, Aralık 2015.

Çocuk kitapları serileri
1954 kitapları

Ayşegül (kitap serisi)


Vitreuša (Vitruša) je planina u Bosni i Hercegovini. Pripada vraničkoj planinskoj grupi, na granici Bosne s Hercegovinom.

Najviši vrh Vitreuša se nalazi na 1919 metara nadmorske visine. Na sjeveroistoku je povezana s Zec planinom, na sjeveru je Vranica, a na istoku Pogorelica. U južnom podnožju izvire Neretvica, desna pritoka Neretve. Na jugu je planina Divan.

Izvori

Planine u Bosni i Hercegovini

Vitreuša


Alice Brady (født Mary Rose Brady; 2. november 1892,  død 28. oktober 1939) var en amerikansk teater- og filmskuespiller.

Opvækst
Alice Brady blev født i New York City. Faderen var den indflydelsesrige teatermand William A. Brady og moderen var danseren Rosemarie Brady. Moderen døde da Brady kun var tre år gammel og faderen giftede sig derefter med Grace George.

Karriere
Brady udtrykte sig i en tidlig alder et ønske om at stå på en scene og havde sin første optræden i en alder af 14 år. I 1911, da hun var 18 år var hun med i sin første opsætning på Broadway i The Balkan Princess, som var opsat af sin fader. Hun fortsatte med at optræde på Broadway i 22 år, ofte i produktioner som faderen producerede. I 1931 spillede hun med i udførelsen af Eugene O'Neills spil Sorg klæder Elektra, en rolle som nogle anses for at være hendes største succes.

Faderens virksomhed arbejdede også med filmproduktion og hun fik dermed sin første filmrolle i As Ye Sow i 1914. Hun spillede i over 50 stumfilm; ofte i den glamourøse hovedrolle. Fra 1923 og ti år frem gik hun væk fra filmen for at udelukkende at bruge sin tid på teateret. Da hun vendte tilbage til filmverdenen i 1933 blev det starten på sin mest produktive periode. I 1933 indspillede hun fem film for MGM på bare ét år bl.a. hendes første talefilm When Ladies Meet. I løbet af sin karriere spillede hun overfor berømte skuespillere som Fred Astaire, Ginger Rogers og Mae West. Ved Oscaruddelingen i 1937 blev hun nomineret til Bedste kvindelige birolle for rollen i Godfrey ordner alt. Det følgende år blev hun igen nomineret i samme kategori og vandt denne gang for rollen som In Old Chicago.

Privatliv
Alice Brady var gift med skuespilleren James Crane fra 1920 til 1922 og sammen fik de sønnen Donald. Brady og Crane spillede overfor hinanden i tre film.

Død
Hendes sidste filmrolle var i Lincoln – folkets helt, som havde premiere i 1939. Det samme år døde Brady af kræft.

Filmografi (udvalg)
 1914 – As Ye Snow (stumfilm)
 1917 − Betsy Ross som Betsy Ross (stum)
 1917 –  Flygtningen (A Maid of Belgium, stum)
 1933 – When Ladies Meet
 1934 – Continental
 1936 – Godfrey ordner alt
 1936 –  Tre smarte piger
 1937 – In Old Chicago
 1939 – Lincoln – folkets helt

Galleri

Kilder

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra New York
Teaterskuespillere fra USA
Filmskuespillere fra USA
Personer fra New York City
Amerikanere i 1800-tallet
Amerikanere i 1900-tallet
Oscar for bedste kvindelige birolle
Pseudonymer
Personer døde af kræft

Alice Brady


خضر  هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء بعلبك في محافظة بعلبك الهرمل.
يحد بلدة الخضر من الجنوب بلدة النبي شيت ومن الشرق بلدة الخريبة ومن الشمال بلدة حورتعلا ومن الغرب طريق عام رياق بعلبك، وتشتهر هذه البلدة بزراعة الكرمة والفاكهة على أنواعها، بالإضافة إلى زراعة البطاطا بشكل خاص والخضروات بشكل عام. يعد سهل بلدة الخضر من أكبر السهول الزراعية في محيطها، ويعتمد اهالي البلدة بأغلبهم على الزراعة، مع كل ما يعانيه القطاع الزراعي في لبنان من ماساه
في بلدة الخضر مجلس بلدي من 12 عضواَ

قضاء بعلبك

الخضر (بعلبك)