Detective Comics is an American comic book series published by Detective Comics, later shortened to DC Comics. The first volume, published from 1937 to 2011 (and later continued in 2016), is best known for introducing the superhero Batman in Detective Comics #27 (cover-dated May 1939).

A second series of the same title was launched in September 2011, but in 2016, reverted to the original volume numbering. The series is the source of its publishing company's name, and—along with Action Comics, the series that launched with the debut of Superman—one of the medium's signature series. Between 1937 and 2011, there were 881 issues of the series. It is the longest-running comic book series in the United States.

Publication history

Detective Comics was the final publication of the entrepreneur Major Malcolm Wheeler-Nicholson, whose comics company, National Allied Publications, would evolve into DC Comics, one of the world's two largest comic book publishers, though long after its founder had left it. Wheeler-Nicholson's first two titles were the landmark New Fun: The Big Comic-Magazine #1 (cover-dated Feb. 1935), colloquially called New Fun Comics #1 and the first such early comic book to contain all-original content, rather than a mix of newspaper comic strips and comic-strip-style new material. His second effort, New Comics #1, would be retitled twice to become Adventure Comics, another seminal series that ran for decades until issue #503 in 1983, and was later revived in 2009.

The third and final title published under his aegis would be Detective Comics, advertised with a cover illustration dated December 1936, but eventually premiering three months later, with a March 1937 cover date.  Wheeler-Nicholson was in debt to printing-plant owner and magazine distributor Harry Donenfeld, who was, as well, a pulp-magazine publisher and a principal in the magazine distributorship Independent News. Wheeler-Nicholson took Donenfeld on as a partner in order to publish Detective Comics #1 through the newly formed Detective Comics, Inc., with Wheeler-Nicholson and Jack S. Liebowitz, Donenfeld's accountant, listed as owners. Wheeler-Nicholson was forced out a year later.

Originally an anthology comic, in the manner of the times, Detective Comics #1 (March 1937) featured stories in the "hard-boiled detective" genre, with such stars as Ching Lung (a Fu Manchu-style "Yellow Peril" villain); Slam Bradley (created by Jerry Siegel and Joe Shuster before their character Superman saw print two years later); and Speed Saunders, among others. Its first editor, Vin Sullivan, also drew the debut issue's cover.  The Crimson Avenger debuted in issue #20 (October 1938).

Early issues of the series have been criticized for their racism and xenophobia.

Batman / Bruce Wayne

Detective Comics #27 (March 1939 with a printed date of May 1939) marked the first appearance of Batman. This superhero would eventually become the star of the title, the cover logo of which is often written as "Detective Comics featuring Batman". Because of its significance, issue #27 is widely considered one of the most valuable comic books in existence, with one copy selling for $1,075,000 in a February 2010 auction.

Batman's origin is first revealed in a two-page story in issue #33 (Nov. 1939). Batman became the main cover feature of the title beginning with issue #35 (Jan. 1940). Issue #38 (April 1940) introduced Batman's sidekick Robin, billed as "The Sensational Character Find of 1940" on the cover and the first of several characters that would make up the "Batman Family." Robin's appearance and the subsequent increase in sales of the book soon led to the trend of superheroes and young sidekicks that characterize the era that fans and historians call the "Golden Age of Comic Books." Several of Batman's best known villains debuted in the pages of Detective Comics during this era, including the Penguin in issue #58, Two-Face in issue #66, and the Riddler in issue #140.

Batwoman first appeared in Detective Comics #233 (July 1956). Since the family formula had proven very successful for the Superman franchise, editor Jack Schiff suggested to Batman co-creator Bob Kane that he create one for the Batman. A female was chosen first, to offset the charges made by Fredric Wertham that Batman and Robin were homosexual. Writer Bill Finger and artist Sheldon Moldoff introduced Bat-Mite in issue #267 (May 1959) and Clayface in #298 (Dec. 1961).

In 1964, Julius Schwartz was made responsible for reviving the fading Batman titles. Writer John Broome and artist Carmine Infantino jettisoned the sillier aspects that had crept into the franchise, such as Ace the Bathound and Bat-Mite and gave the character a "New Look" that premiered in Detective Comics #327 (May 1964). Schwartz, Gardner Fox, and Infantino introduced, from the William Dozier produced TV series, Barbara Gordon as a new version of Batgirl in a story titled "The Million Dollar Debut of Batgirl!" in issue #359 (Jan. 1967). Mike Friedrich wrote the 30th anniversary Batman story in Detective Comics #387 (May 1969) which was drawn by Bob Brown.

Writer Dennis O'Neil and artist Neal Adams had their first collaboration on Batman on the story  "The Secret of the Waiting Graves" in issue #395 (Jan. 1970).  The duo, under the direction of Schwartz, would revitalize the character with a series of noteworthy stories reestablishing Batman's dark, brooding nature and taking the books away from the campy look and feel of the 1966–68 ABC TV series. Comics historian Les Daniels observed that "O'Neil's interpretation of Batman as a vengeful obsessive-compulsive, which he modestly describes as a return to the roots, was actually an act of creative imagination that has influenced every subsequent version of the Dark Knight." Adams introduced the Man-Bat with writer Frank Robbins in Detective Comics #400 (June 1970). O'Neil and artist Bob Brown crafted Batman's first encounter with the League of Assassins in Detective Comics #405 (Nov. 1970) and created Talia al Ghul in issue #411 (May 1971).

After publishing on a monthly schedule throughout its run, Detective Comics became a bi-monthly book from issues #435 (June–July 1973) to #445 (Feb.-March 1975). Issues #438 (Dec. 1973-Jan. 1974) to #445 (Feb.–March 1975) of the series were in the 100 Page Super Spectacular format. O'Neil and artist Dick Giordano created the Batman supporting character Leslie Thompkins in the story "There Is No Hope in Crime Alley" appearing in issue #457 (March 1976). Writer Steve Englehart and artist Marshall Rogers produced an acclaimed run of Batman stories in Detective Comics #471–476 (Aug. 1977 – April 1978), and provided one of the definitive interpretations that influenced the 1989 Batman film and would be adapted for the 1990s animated series. The Englehart and Rogers pairing, was described in 2009 by comics writer and historian Robert Greenberger as "one of the greatest" creative teams to work on the Batman character. In their story "The Laughing Fish", the Joker is brazen enough to disfigure fish with a rictus grin, then expects to be granted a federal trademark on them, only to start killing the bureaucrats who try to explain to him that obtaining such a claim on a natural resource is legally impossible.
Writer Len Wein and Rogers co-created the third version of the supervillain Clayface in Detective Comics #478 (July–Aug. 1978). From issue #481 (Dec. 1978 – Jan. 1979) through #495 (Oct. 1980), the magazine adopted the expanded Dollar Comics format used by the canceled Batman Family, adding solo features including "Robin: the Teen Wonder", "Batgirl", the "Human Target" and the anthology "Tales of Gotham City", which featured stories of the city's ordinary people. Julius Schwartz, who had edited the title for most of its run since 1964, left the series as of issue #484 (June–July 1979) The original Katherine Kane also known as "Batwoman" was killed in the lead story in issue #485 (Aug.–Sept. 1979) by the League of Assassins.

The title's 500th issue (March 1981) featured stories by several well-known creators including television writer Alan Brennert and Walter B. Gibson best known for his work on the pulp fiction character The Shadow. Also used during the 1980s was the use of serialization of the main Batman story, with stories from Detective Comics and Batman directly flowing from one book to another, with cliffhangers at the end of each book's monthly story that would be resolved in the other title of that month. A single writer handled both books during that time beginning with Gerry Conway and followed up by Doug Moench. The supervillain Killer Croc made a shadowy cameo in issue #523 (Feb. 1983). Noted author Harlan Ellison wrote the Batman story in issue #567.

Writer Mike W. Barr and artists Alan Davis and Todd McFarlane crafted the "Batman: Year Two" storyline in Detective Comics #575–578 which followed up on Frank Miller's "Batman: Year One". Writer Alan Grant and artist Norm Breyfogle introduced the Ventriloquist in their first Batman story together and the Ratcatcher in their third (#585). Sam Hamm, who wrote the screenplay for Tim Burton's Batman,  wrote the "Blind Justice" story in Detective Comics issues #598–600. Chuck Dixon became the writer of the series with issue #644 (May 1992). He and Tom Lyle co-created the Electrocutioner in Detective Comics #644 (May 1992) and Stephanie Brown in Detective Comics #647 (August 1992).

The "Batman: Legacy" storyline began in issue #700 (August 1996).  The "No Man's Land" storyline crossed over into Detective Comics in issues #730–741. Writer Greg Rucka and artist Shawn Martinbrough became the creative team as of issue #742 (March 2000) and created the Sasha Bordeaux character in issue #751 (Dec. 2000). Issue #800 (Jan. 2005) was written by Andersen Gabrych and drawn by Pete Woods. Paul Dini became the writer of the series as of issue #821 (Sept. 2006) and created a new version of the Ventriloquist in #827 (March 2007). Scott Snyder became the writer of Detective Comics with issue #871 (Jan. 2011).

Back-up features
In addition to the Batman stories, the title has had numerous back-up strips. The Boy Commandos by Joe Simon and Jack Kirby debuted in Detective Comics #64 (June 1942) and were then soon spun off into their own title.  The character Roy Raymond first appeared in issue #153 (Nov. 1949). The Martian Manhunter was created by writer Joseph Samachson and artist Joe Certa in the back-up story "The Strange Experiment of Dr. Erdel" in Detective Comics #225 (Nov. 1955). After issue #326 (April 1964), the Martian Manhunter was moved to House of Mystery and in issue #327 the Elongated Man and his wife, now remodeled after Dashiell Hammett's Nick and Nora Charles, took over. The characters crossed over with Batman three times. The Elongated Man run lasted until issue #383 (Jan. 1969) and his feature returned sporadically 15 times until issue #572, which celebrated the 50th anniversary of the title by teaming him up with Batman, Robin, Slam Bradley and Sherlock Holmes against Edgar Moriarty, the great-grandnephew of Professor Moriarty. After the Elongated Man back-up feature ended, Batgirl held the role until issue #424. She returned from issues 481–519 after being moved to Batman Family. Jason Bard appeared as the backup feature in the odd-numbered issues of Detective from #425–435. The Manhunter was resurrected in a story by Archie Goodwin and Walt Simonson in issue #437 (Oct.-Nov. 1973). With the last episode of the series, Manhunter moved to the front of the book in a full-length team-up with Batman. The Green Arrow became the back-up feature starting with issue #521 (Dec. 1982) and running until #567 (Oct. 1986). The Black Canary received a new costume in the back-up story in issue #554 (Sept. 1985). DC Comics Bonus Books were included in issues #589 (August 1988) and 595 (Jan. 1989).

After a lengthy absence, the backup features returned for issues #746–810.  These were more closed-ended stories featuring new and established characters in the Batman mythos.  The first was "The Jacobian" in issues #746–757, followed by a one-issue Batman story in #758.  The following issues, #759–762, featured Slam Bradley and were a lead-in to the 2002 Catwoman series.  Issues #763–772 featured Josephine "Josie Mac" MacDonald, a Gotham police detective.  Issues #773–775 were titled "Tales of Gotham" and feature Detectives Crispus Allen and Renee Montoya.  Batman starred in "Spore" from issues #776–780.  #781 featured a special Elseworlds tale, while #782 featured a Batman solo tale. Issue #783 featured a prelude to the "Death and the Maidens" miniseries, and issue #784 featured a Josie Mac tale.  The "Tales of Gotham" stories resumed in issues #785–788 with "The Dogcatcher", and #789–794 featured "The Tailor". "Polished Stone", featuring the Green Arrow and Onyx, ran in issues #795–796. "Low", featuring the Riddler and Poison Ivy, ran from issues #797–799. Under the title "Tales of Gotham," Detective Comics #800 had a short Batman back-up story. A four-issue (#801–805) story featuring the Barker entitled "When You're Strange" was next and "Mud" in issue #805. The last back-up was a three-issue (#808–810) story about Killer Croc. It came after a two-issue (#806–807) story about Alfred.

The "Manhunter" series that ran as a backup in Detective Comics from 1973 to 1974 won the Shazam Award for "Best Individual Short Story (Dramatic)" in 1974 for the story "Cathedral Perilous" in issue #441, written by Archie Goodwin and Walt Simonson.

Batwoman

In 2009, as part of a planned reorganization of the Batman universe due to the events shown in Batman R.I.P. and Final Crisis, Detective Comics went on hiatus for three months while DC Comics published the Battle for the Cowl miniseries. Upon its return, the series featured the newly reintroduced (in 52) Batwoman as the new star of the book, as well as a 10-page back-up feature starring Renee Montoya as the new Question. The series returned Batman to a starring role in early 2010.

The New 52
DC Comics relaunched Detective Comics with issue #1 in September 2011, as part of an initiative called The New 52. The series was written and drawn by Tony Daniel until the 12th issue, with the team of John Layman and Jason Fabok beginning with issue #13.

The first issue of the relaunched Detective Comics has received six printings, second only to the relaunched Justice League which had seven printings. The series' 7th issue was also DC Comic's 6th highest selling digital comic, ranking above many other series in the Batman category. Scott West of Sciencefiction.com gave the series' third arc a positive review, stating that "After last month's disappointing 'Night of the Owls' tie-in issue, it's nice to see 'Detective Comics' getting back to where it should be...good detective stories." The relaunched Detective Comics received the award for "Best Series" at the 2012 Stan Lee Awards. The series' first collected edition would reach the number 1 spot on The New York Times Best Seller list in the category of "Hardcover Graphic Books".

Daniel wrote and penciled the series until the Night of the Owls crossover, at which point Ed Benes, Julio Ferreira, and Eduardo Pansica began drawing the series for a three-issue arc. The price of Detective Comics was increased due to the addition of a backup feature starring Batman villain Two-Face, which was written by Daniel and illustrated by Syzmon Kudranski, this followed a similar backup featuring Professor Hugo Strange. Daniel left the series with issue #12 being his last as writer and the "0" issue his last as penciller.

DC celebrated the first anniversary of The New 52 in September 2012 by publishing a number "0" of each original New 52 title which act as prequels to the series and reveal previously unexplained plot elements. Gregg Hurwitz wrote the "0" issue. Hurwitz was approached by Daniel to write the "0" issue due to Daniel's busy schedule. To follow up on the Night of the Owls elements in Detective Comics, Daniel wrote Detective Comics Annual #1, which was pencilled by Romano Molenaar and inked by Sandu Florea.

Following Daniel's tenure on the series, John Layman became the new writer and Jason Fabok the new artist with James Tynion IV writing the backup features and Syzmon Kudranski remaining as artist for Tynion's first feature. With issue #19 of Detective Comics vol. 2, released on April 3, 2013, the series reached 900 issues as combined with the first volume of the series, and was a special oversized celebratory issue. Under Layman, the series featured its first crossover, Gothtopia after which Layman and Fabok moved to the Batman Eternal series and Detective Comics was taken over by Brain Buccalleto and Francis Manapul.

In commemoration of the second anniversary of The New 52, DC Comics announced "Villains Month" with Detective Comics getting four issues. The issues starred Poison Ivy, Harley Quinn, the Scarecrow, and the Man-Bat, and, respectively, being numbered #23.1, #23.2, #23.3, and #23.4, by an ensemble of writers and artists.

For the 75th anniversary of Batman, issue #27 was a larger-sized issue featuring new stories by Brad Meltzer and Bryan Hitch, Scott Snyder and Sean Murphy, Peter Tomasi and Ian Bertram, John Layman and Jason Fabok, Gregg Hurwitz and Neal Adams, Mike W. Barr and Guillem March, and one written and drawn by Francesco Francavilla. In addition, variant covers to the issue were by Greg Capullo, Frank Miller, Chris Burnham, Jim Lee, Jason Fabok, and Tony Daniel. Single page artwork included work by Kelley Jones, Mike Allred, Patrick Gleason, and Jock.

2016–present

In February 2016, DC Comics announced that as part of the company's continuity relaunch called DC Rebirth, Detective Comics would resume its original numbering system with June 2016's issue #934. The 52 issues of Detective Comics volume 2 (2011–2016) were added to the original count of 881 issues from Detective Comics volume 1 (1937–2011), making Detective Comics #934 the premier issue following the end of the DC Rebirth initiative. The series was published twice-monthly.

The creative team beginning with issue #934 included writer James Tynion IV and artists Eddy Barrows and Alvaro Martinez. The series featured a team led by Batman and Batwoman (Kate Kane), operating out of a secondary base in the heart of Gotham known as the Belfry. Team members initially included Red Robin (Tim Drake), Spoiler (Stephanie Brown), Orphan (Cassandra Cain) and Clayface (Basil Karlo), with Batwing (Luke Fox) and Azrael (Jean-Paul Valley) later recruited as new members. Zatanna also briefly joins the team as a guest star in several issues. This status quo ended with the conclusion of Tynion's run on the series in issue #981, published May 2018. During the interim period without a permanent writer, Bryan Edward Hill wrote the story arc "On the Outside" starring Batman, Orphan, Signal, Katana and Black Lightning over issues #983–987 as a prelude to his ongoing series Batman and the Outsiders. The next regular writer, Peter Tomasi, began on the series with issue #994, published December 2018. Tomasi's run as writer continued for two years until issue #1033, published December 2020.

On March 27, 2019, DC Comics released the series' 1,000th issue, marking the second American comic book in history to reach that milestone after Action Comics in 2018. The issue, which coincided with Batman's 80th anniversary, is an anthology featuring several stories from a variety of different creative teams.

Writer Mariko Tamaki began on the series with issue #1034 as part of the Infinite Frontier line-wide relaunch. In April 2022, it was announced that Ram V and Rafael Albuquerque would serve as the new creative team starting with issue #1062.

Significant issues

First appearances

Notes

Collected editions

Volume 1 (1937–2011)
The Detective Comics series has been collected into a number of trade paperbacks and hardback collections.

Batman Archive editions
All DC Archive Editions are hardback only and printed on high quality archival paper.

Batman Chronicles
The Batman Chronicles series plans to reprint every Batman adventure in color, in chronological order, in affordable trade paperbacks. It is not to be confused with the now-finished series of the same name.

Showcase Presents
All Showcase Presents collections are large (over 500 pages), softcover, black and white only reprints.

Celebration hardcovers
Starting in 2014, DC began releasing character retrospective anthologies, several of which feature issues of Detective Comics

Tales of The Batman/Legends of the Dark Knight
These hardcover books reprint issues by particular creators and contain many issues of Detective Comics, as well as other Batman titles.

Other editions
Many of these other editions are anthologies containing comics from titles other than Detective Comics.  Titles here are presented as close to chronologically as possible.

The New 52

The New 52 saw every DC Comics series collected in its entirety in trade paperback form. Notably, collected volumes of Detective Comics vol. 2 were published in hardcover editions first, with paperback editions being delayed until the release of the next hardcover volume.

Material from Detective Comics vol. 2 was also included in several collections of crossover events, each printed in both hardcover and softcover. In each case, the material consisted of tie-ins to the main event.

DC Rebirth to present

Volumes 1–5 were published with DC Rebirth trade dress on the cover. This was dropped from volume 6 onwards, coinciding with the end of "DC Rebirth" branding on the series from issue #970 onwards.

Numbering on the collected editions was restarted from volume 1 with the start of Peter Tomasi's run as writer in issue #994. The first three volumes were published in hardcover editions first, before being reprinted in paperback.

Millennium Editions
In 2000 and 2001, DC reprinted several of its most notable issues in the Millennium Edition series.  Seven issues of Detective Comics were reprinted in this format.

References

Further reading

External links
Detective Comics at DC Comics official site
Detective Comics at the Grand Comics Database

1937 comics debuts
2011 comics endings
2011 comics debuts
Comics magazines published in the United States
DC Comics imprints
DC Comics titles
Comics anthologies
Comics by Alan Grant (writer)
Comics by Archie Goodwin (comics)
Comics by Dennis O'Neil
Comics by Doug Moench
Comics by Ed Brubaker
Comics by Gardner Fox
Comics by Greg Rucka
Comics by Len Wein
Comics by Michael Fleisher
Comics by Neal Adams
Comics by Paul Dini
Comics by Paul Kupperberg
Comics by Peter J. Tomasi
Comics by Steve Englehart
Comics by Walt Simonson
Golden Age comics titles
Magazines established in 1937
Magazines disestablished in 2011
Magazines established in 2011

Detective Comics


An Ornithocephalus polyodon in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Ornithocephalus polyodon in nahilalakip ha genus nga Ornithocephalus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ornithocephalus

Ornithocephalus polyodon


عقبة شَقَر أو مُجاكر , هي بلدية تقع في مقاطعة المرية. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 6.092 نسمة.

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

مراجع

أماكن مأهولة في المرية
بلديات المرية

موجاكار


Louis XIV, Roi Soleil est un film muet français réalisé par Georges Denola, sorti en 1908.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : Louis XIV, Roi Soleil
 Réalisation : Georges Denola
 Scénario :
 Photographie :
 Montage :
 Société de production : Pathé frères
 Société de distribution : Pathé frères
 Pays d'origine :
 Langue : film muet avec les intertitres en français
 Métrage :
 Format : Noir et blanc — 35 mm — 1,33:1 — Muet
 Genre : Film dramatique,  Film biographique,  Film historique
 Durée :
 Dates de sortie :
  :

Distribution
 Jacques Grétillat

Voir aussi

Articles connexes
 Louis XIV
 Le Règne de Louis XIV, film de Vincent Lorant-Heilbronn (1904)
 Les Caprices du Roi Soleil, film de Maurice Le Forestier (1912)

Liens externes

Film français sorti en 1908
Film dramatique français
Film biographique français
Film historique français
Film réalisé par Georges Denola
Film se déroulant au XVIIe siècle
Film se déroulant au XVIIIe siècle
Film en français
Film muet français
Film français en noir et blanc
Film de Pathé

Louis XIV, Roi Soleil


La Casa de Téllez-Girón es un linaje nobiliario español (de la Corona de Castilla), procedente de la casa de Girón y vinculado con la casa de Pacheco. El apellido Téllez-Girón proviene de la unión de los apellidos del matrimonio formado por María Téllez de Meneses (de la casa de Meneses) y Gonzalo Ruiz Girón. A este linaje pertenecieron los señores de la Casa de Osuna: condes de Ureña, duques de Osuna y marqueses de Peñafiel.

Nobles destacados:
 Alfonso Téllez Girón de las Casas, primer conde de Ureña.
 Juan Téllez-Girón de las Casas, segundo conde de Ureña.
 Pedro Girón y Velasco, tercer conde de Ureña.
 Juan Téllez-Girón, el Santo, cuarto conde de Ureña.
 Pedro Téllez-Girón y de la Cueva, primer duque de Osuna e hijo del anterior.
 Pedro Téllez-Girón y Velasco, el Gran Duque de Osuna.
 Pedro de Alcántara Téllez Girón, duque de Osuna.

Notas

Casa de Girón
Casa de Acuña
Casa de Osuna

Casa de Téllez-Girón


Dujmovići su naseljeno mjesto u općini Kaknju, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Povijest
U ranim jutarnjim satima 8. lipnja 1993. godine uslijedila je otvorena agresija Armije BiH na Hrvatima nastanjena sela u kakanjskoj općini. U tim napadima sudjeluju postrojbe Armije BiH iz Kaknja, Zenice, Visokog i Breze. Nakon napada na prva hrvatska sela, hrvatsko pučanstvo je moralo bježati. Zatim su napadnuta druga sela i mjesta s hrvatskim stanovništvom među kojima i Dujmovići. Ukupno je tad 15 tisuća Hrvata krenulo je u zbjeg prema Varešu. Kao i drugdje, u Dujmovićima je malo tko od Hrvata je ostao, iz straha pred mučenjem i smrću. Selo su bošnjačko-muslimanske postrojbe opljačkale, odnijeli su pljačkaši sve što se moglo odnijeti, a oko 80 % stambenih i gospodarskih hrvatskih objekata su spalili.

Stanovništvo

Na temelju božićnog blagoslova obitelji sutješka rimokatolička župa sv. Ivana Krstitelja napravila je statističke podatke o broju obitelji i župljana po selima u svojoj župi za 2017. godinu. U podatke su uračunani samo oni, koji žive stalno ili minimalno 6 mjeseci na području župe. U Dujmovićima su bile 2 obitelji s 3 stanovnika; jedan samac.

Izvori

Naselja u Zeničko-dobojskoj županiji

Dujmovići


Nihat Aybars (d. 1916 - ö. 11 Aralık 2005), Türk tiyatro ve sinema oyuncusu, yönetmen.

1943'te Ankara Devlet Konservatuvarı Yüksek Bölümü'nü bitirdi. 1948'de Hollywood'a giderek, bir bölümü Hollywood'da, bir bölümü ise Türkiye'de geçen Hollywood Rüyası adlı filmi çekerek, türünün ilk örneği olan filmi yaptı. 1949'dan başlayarak emekli olana değin, Devlet Tiyatroları'nda sanatçı ve yönetmen olarak çalıştı.

Emekli olduktan sonra da oyunlar sahnelemeye devam eden Nihat Aybars, ayrıca resim sanatı ile ilgilendi ve çeşitli sergiler düzenledi. 11 Aralık 2005 günü İstanbul'da yaşamını yitirdi.

1916 doğumlular
2005 yılında ölenler
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk film yönetmenleri

Nihat Aybars


Thomas Moncreiffe,  baronnet ( - ) est un joueur de cricket écossais de première classe et un officier de l'armée britannique.

Biographie
Fils de David Moncreiffe et de sa femme, Helen Mackay, il est né à Moncreiffe House dans le Perthshire en janvier 1822. Son père meurt en novembre 1830, Moncreiffe lui succédant en tant que  baronnet des baronnets de Moncreiffe. Il fait ses études à la Harrow School, après quoi il rejoint les Scots Guards. Il fait ses débuts au cricket de première classe pour le Marylebone Cricket Club (MCC) contre l'Université de Cambridge à Lord's en 1841. Plus tard, il est transféré aux Grenadier Guards et, en janvier 1846, il est promu au grade de lieutenant-colonel, alors qu'il sert dans la Royal Perthshire Militia. En 1848, il joue deux fois pour le MCC dans deux matchs de première classe joués contre l'Université d'Oxford et le Surrey Club. Quatre ans plus tard, il fait trois apparitions finales dans le cricket de première classe, jouant deux fois pour le MCC et une fois pour les Gentlemen of the North contre les Gentlemen of the South. Il est nommé colonel honoraire de la Royal Perthshire Rifle Militia en octobre 1855.

Il est nommé vice-lord lieutenant du Perthshire en mai 1878. Moncreiffe est membre de la Royal Company of Archers, ayant été admis en 1837, et capitaine du Royal and Ancient Golf Club de St Andrews. Il meurt à Moncreiffe House en août 1879. Il est remplacé par son fils, Robert Moncreiffe, l'un des seize enfants qu'il a eus avec sa femme, Louisa Hay-Drummond, qu'il épouse en 1843. Son petit-fils, Gerald Ward, joue également au cricket de première classe.

Ancien président de la Perthshire Society of Natural Science, le musée du bâtiment, anciennement situé au 62–72 Tay Street à Perth, est construit en sa mémoire.

Références

Liens externes

Joueur du Marylebone Cricket Club
Joueur écossais de cricket
Élève de Harrow School
Baronnet
Naissance dans le Perthshire
Décès en août 1879
Naissance en janvier 1822
Décès à 57 ans

Thomas Moncreiffe (7e baronnet)


දෙගල්දොරුව රජ මහා විහාරය මහනුවර අමුණුගම නම් ග්‍රාමයේ පිහිටා තිබේ. සකස්කළ ගල් ලෙනක් තුළ නිර්මිත (එබැවින් දෙගල්දොරුව නම් වු) විහාරය, මහනුවර යුගයේ සිතුවම් කලාවේ සාරය කැටිවූ කලාගාරයක් සේ සලකනු ලබයි.

ඉතිහාසය
කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජු (1747-1782) ගල්මඬුව විහාරය කරවමින් සිටියදී එතුමන්ට අනුහස් සහිත වු මෙම ස්ථානස පිළිබඳව සැල වී ගල්මඬුව විහාර කර්මය අතර මඟ නතර කර මෙය ඇරඹු බව පැවසේ. අනතුරුව මෙහි වැඩ ඵතුමන්ගේ සොයුරු ශ්‍රී රාජාධි රාජසිංහ රජු ක්‍රි:ව 1786 දී නිමකර මොරතොට ධම්මබුද්ධ හිමි ප්‍රමුඛ ශිෂ්‍ය පරපුරට පැවරූ බව විහාර සන්නසේ දැක්වේ.

දිගින් දොළොස් රියනක් සහ අට රියනක් පළලින් යුත් ලෙනක් කැණ දහඅට රියනක් දිගින් සැතපෙන බුදු පිළිමයක් පිහිටි ගලින්ම මතුකර සායම් කරමින් නිර්මිත මෙම විහාරයේ සිතුවම් කටයුතු දේවේන්ද්‍ර මූලාචාරී ප්‍රමුඛ උපසම්පදා නොලත් දෙවරගම්පළ සිල්වත්තැන, නීලගම පටබැඳි සහ කොස්වත්තේ සිත්තර නයිදේ ලවා කරවා ඇත්තේ කීර්ති ශ්‍රි රාජසිංහ රජුගේ පෞද්ගලික අධීක්‍ෂණය යටතේ බවද පැවසේ. දිනක් මෙහි සිත්තරෙකු වු දෙවරගම්පළ සිල්වත්තැන සිතුවම් කරමින් සිටින විට තම ගෝලයා යැයි සිතා රජු අතට දුන් බුලත්හපයක් පවා, රජු අතට ගෙන විසිකර ඇති බවද පැවසේ. මෙයින්ද පෙනෙන්නේ රජු සිතුවම් කෙරෙහි දෑක්වු උනන්දුවයි. ධම්ම බුද්ධ හිමිට රාජාධි රාජසිංහ රජු මෙය පූජා කර ඇත්තේ ගුරු පඬුරක් ලෙසිනැයිද පැවසේ.

මෙහි දහඅට රියන් පිළිමය නෙළීමට වසර 20ක් පමණ ගතව ඇත. වෙහෙරෙහි ඇතුළු දො‍රෙහි මැණික් ඔබ්බවා ඒවායින් පරාවර්තිත ආලෝකයෙන් එකල වෙහෙර නැරඹූ බවත් පැවසෙන අතර දොරටුව ඉහළින් මැණික් ගල් එබ්බවු බවට සළකුණු ද ඇත. මෙහි ගර්භ ගෟහයට ඇතුළුවීමට නෙළා ඇති කේතු ආකාර සඳකඬ පහනේ ප්‍රධාන මෝස්තරය තිරිඟි තලයයි. මෙයද පිහිටි ගලින්ම නෙළා ඇති අතර නුවර යුගයේ දර්ශ්‍නීයතම සඳකඩ පහනකි. අන්තරාලයේ විශාල ගල් කුළුණු 12ක් මතින් පියස්ස දරා සිටින අතර මේවාද බිතුසිතුවමින් අලංකෘතය. විහාරය ඇතුළත දුර්ලභ ගණයේ දැවමය මකර තොරණකි.

සිතුවම්
මේ සියල්ල අභිබවා දෙගල්දොරුව අමරණීයව ඇත්තේ එහි ගර්භ ගෟහයට ඇතුළු වන දොරටුව දෙපස ඇති වෙස්සන්තර හා සුතසෝම ජාතක කමාරපරාජය සිතුවමත් මහාසීලව, සත්තුභත්ත යන ජාතක කතාත් ප්‍රමුඛ මහනුවර යුගයේ සිතුවම් රැස නිසාය. මෙහි සිතුවම් අතරින් වෙස්සන්තර,සුතසෝම ජාතක කතා නිරූපණයේදී කලා කරුවාගේ ආවේශය සහ නිර්මාණශීලී ප්‍රකාශනය විශිෂ්ඨත්වයෙන් අගතැන්පත් වේ.

මාර පරාජය සිතුවම

දෙගල්දොරුවේ වියන් චිත්‍රයක් වූ මාර පරාජය සිතුවම, බොහෝ වියතුන්ගේ නොමද අවධානය දිනාගත් සිතුවමක් වේ. එහි වූ සුවිශේෂිත්වය වන්නේ භයංකාර මාරයාට විසුළු ස්වරූපයක් ලබා දී තිබීමත්, මාරයන්ගේ දුනු ඊතල හෙලි අතරට තුවක්කු ද යොදා තිබීමත් වේ. මාරපරාජයේ තුවක්කුව අතින් ගත් මාරයින් කාළීන අධිරාජ්‍යවාදී බලපෑමට සියුම් විරෝධයක් දැක්වීමට යොදාගෙන ඇති බවට සිතිය හැකි වේ. මාරපරාජයේ හිස් පහක් සහ ඔටුණු පහක් සහිත මාරයාගේ ද සෙසු මාරයින්ගේද ජුගුප්සාජනක බව හොඳින් නිරූපිතය.

කලාකරුවන් අමන්දානන්දයට පත් කළ, විවේචකයන්ගේ නොමඳ පැසසුමට ලක් වූ වෙස්සන්තර සහ සුතසෝම ජාතක තාවන්ගේ විශේෂී නිරූපණ කිහිපයක් විමසා බැලීම යෙහෙකැයි සිතේ. මෙහි වෙසතුරු ජාතකයේ අලි ඇතුන් දන්දීම, භාණ්ඩ දන්දීම, ළිඳ ළඟ කළහය, ජූජක බමුණා සැඟවී සිටීම සහ සුතසෝම ජාතකයේ රුක්දෙවියාට බිළි දීමට බැඳ දමා ඇති කුමරුවන්, සිව්රඟසෙන් පැරදවීම යනාදිය මේ අතරින් සුවිශේෂී වේ. අලි ඇතුන් දන්දීම යන අවස්ථාවේ රූප සම්පිණ්ඩණය සහ සමබරතාවය ඉතා උසස් බවක් ගනී. කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජුගේ ජීවිතයට සම්බන්ධ අවස්ථා ජාතක කතා තුළින් නිරූපිත බවට අනුමාන කෙරේ. තද වර්‍ණ මිටි රූ සහිත මෙම සිතුවම් මහනුවර යුග සිතුවම් කලාවේ විශ්මයකි.

මූලාශ්‍ර

රජමහා විහාර
මහනුවර දිස්ත්‍රික්කයේ බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන
මහනුවර දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

දෙගල්දොරුව රජ මහා විහාරය


40092 Memel este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
40092 Memel este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Eric Walter Elst. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,76 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 7,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 40001-41000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

40092 Memel


La venganza será terrible (Revenge will be terrible) is a popular radio program in Argentina, also broadcast in Uruguay.  It is hosted by Alejandro Dolina.

The program began on Radio El Mundo with the title "Demasiado tarde para lágrimas" ("Too late for tears").  It later moved to Radio Rivadavia under the same name, and then briefly to FM under the name "El Ombligo del Mundo" ("The Navel of the World").  It moved to Radio Continental until recently. On January 4, 2007, it moved to Radio 10. In 2010 the program moved to Radio Nacional. Internet broadcasts are available from Radio Nacional from Argentina, and Espectador, a Uruguayan radio station in Montevideo.

The show is free of charge and broadcasts Tuesdays to Saturdays from midnight to 2:00 AM, live from the auditorium of Radio Nacional.  The show has three parts. In the first one, Dolina discusses a cultural subject (mostly European, Ancient Greek, or South American culture). The second part is humorous: Dolina usually goes through "lifestyle" magazines and, while reading the articles, he starts improvising stories that can go quite far from the original article. In the third part he sings songs that the audience asks for.  Dolina is known for his vast knowledge of the tango music.

External links
Podcast of La venganza será terrible
 Another Official Alejandro Dolina website
 Venganzas Del Pasado
 LVSTplayer - La venganza será terrible

Argentine radio programs

La Venganza Será Terrible


La Orden Ecuestre de San Silvestre Papa y Mártir (; ), a veces denominada como Orden Silvestrina o la Orden Pontificia de San Silvestre Papa, es una de las cinco Órdenes de Caballería otorgadas por el papa como sumo pontífice y cabeza de la Iglesia católica y como el jefe de Estado de Ciudad del Vaticano.

Historia
Fue instituida por el papa Gregorio XVI el 31 de octubre de 1841 y reformada por san Pío X el 7 de febrero de 1905.

Desde 1993, la orden también puede ser otorgada a mujeres.

Insignia
La insignia es una cruz maltesa dorada, esmaltada en blanco con la imagen y el nombre de San Silvestre.

La cinta de la orden está compuesta por cinco franjas, tres de las cuales eran rojas y dos negras.

Clases
Dentro de la Orden existen actualmente cuatro grados o clases:
 Gran Cruz
 Comendador con Placa
 Comendador
 Caballero/Dama

Los Caballeros de la Gran Cruz llevan una banda y una insignia o estrella en el lado izquierdo del pecho. Los comandantes usan una cruz alrededor del cuello. Los Caballeros usan una pequeña cruz en el pecho izquierdo del uniforme:

De 1841 a 1905 existieron solo dos clases:
 Comendador
 Caballero

Enlaces externos
 Associazione Cavalieri di San Silvestro
Rock, P.M.J. (1908) Pontifical Decorations, The Catholic Encyclopedia, New York, Robert Appleton Company

Referencias

Orden de San Silvestre

Orden de San Silvestre


Partidul România Unită (PRU) a fost un partid politic de dreapta sau extrema dreaptă din România, înființat pe 23 aprilie 2015 de către fostul deputat PSD Bogdan Diaconu și foști membri ai Partidului România Mare precum Horațiu Șerb, Vasile Vlasin, Valerian Moraru.

Membri fondatori, semnatari ai cererii de înregistrare a partidului, sunt: Bogdan Diaconu, Daniel Hogea, Augustin-Florin Hagiu, Horațiu Șerb, Dumitru Badragan și Dragoș Stancu, conform Deciziei civile nr. 5 din 07 februarie 2015 a Tribunalului București, definitivă la 25 aprilie 2015.

Alianța politică Blocul Identității Naționale în Europa (BINE), formată din Partidul România Unită (PRU), Partidul România Mare (PRM) și Noua Dreaptă (ND) a fost anunțată la 02 aprilie 2017 și va participa la alegerile europarlamentare, prezidențiale, locale și parlamentare. La nivel european, partidul este membru al grupului Alianța pentru Pace și Libertate, alături de Noua Dreaptă.

Partidul a participat pentru prima dată la alegerile parlamentare din data de 11 decembrie 2016, obținând un scor mai mic decât pragul electoral necesar accederii în Parlamentul României de 5%, respectiv 2,7%.

Doctrină politică
Ideile sale principale sunt protecționismul economic, justiția socială și anticorupția. Conform rezoluției din septembrie 2015, partidul se împotrivește cotelor de refugiați, căsătoriilor între persoane de același sex, adoptării monedei euro și Acordului de liber schimb între Uniunea Europeană și Statele Unite.

Unii consideră partidul că ar mima o orientare naționalistă, foștii "pesediști și amploaiați ai lui Voiculescu n-au fost și nu puteau fi vreodată naționaliști". Membrii marcanți (ex. vicepreședintele Ovidiu Hurduzeu) ai partidului susținând "imediat ieșirea României din UE și NATO" sau publicând mesaje pe site-urile de socializare de tipul "pe vremea lui Ceașcă era mai bine!".

Auto-caracterizare
Partidul România Unită se auto-caracterizează astfel:

Critici
În iulie 2016, Daniel Ghiță, campion mondial de kickboxing a părăsit partidul, reproșând președintelui de atunci, Bogdan Diaconu, că nu respectă principiile pe care le promovează.

Referințe

Partidul România Unită


Agrilus ziegleri é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Niehuis, 2006.

Referências

ziegleri

Agrilus ziegleri


L'édition  féminine 2022 du tournoi de tennis d'Eastbourne se déroule du 19 au  sur gazon en extérieur. Elle appartient à la catégorie WTA 500.

Faits marquants

Contexte
Après l'invasion de l'Ukraine par la Russie fin février, les instances dirigeantes britanniques du tennis décident de bannir les joueurs de Russie et de Biélorussie des tournois en Grande-Bretagne.

Forfaits
  Danielle Collins, remplacée par  Zheng Qinwen
  Leylah Fernandez, remplacée par  Marta Kostyuk
  Coco Gauff, remplacée par  Heather Watson
  Sofia Kenin, remplacée par  Magdalena Fręch
  Anett Kontaveit, remplacée par  Dayana Yastremska
  Ons Jabeur, remplacée par  Viktoriya Tomova
  Jessica Pegula, remplacée par  Camila Osorio
  Mayar Sherif, remplacée par  Marie Bouzková
  Zhang Shuai, remplacée par  Rebecca Marino
  Clara Tauson, remplacée par  Panna Udvardy
  Markéta Vondroušová, remplacée par  Maryna Zanevska

Pendant le tournoi
On note le retour en tournoi de Serena Williams, presque un an après son dernier match sur le circuit au tournoi de Wimbledon 2021. À 40 ans, elle s'aligne en double avec Ons Jabeur, numéro 3 mondiale en simple. La paire déclare forfait en demi-finale, la Tunisienne étant blessée au genou.

Lauréates
Petra Kvitová remporte son  titre en carrière contre la tenante du titre Jeļena Ostapenko sur le score 6-3, 6-2.

Aleksandra Krunić et Magda Linette remportent le titre en double en ne gagnant que deux matchs puisqu'elles bénéficient de deux forfaits de suite lors des demi-finales et de la finale.

Primes et points

En simple, pour les joueuses exemptées de , une élimination au  ne rapporte qu'un point au classement WTA.Source:

Résultats en simple

Parcours

Tableau final

Premiers tours

Haut du tableau

Bas du tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis d'Eastbourne (ATP 2022)
 Tournoi de tennis d'Eastbourne
 Saison 2022 de la WTA

Liens externes
  Site officiel du tournoi

Navigation

WTA 2022
Eastbourne
Tennis en Angleterre en 2022
Tennis en juin 2022

Tournoi de tennis d'Eastbourne (WTA 2022)


Enigma - Museum for Post, Tele og Kommunikation er et museum på Østerbro i København. Den første del af museet, der har til huse i det tidligere Østerbro Posthus ved Trianglen, åbnede for offentligheden 6. januar 2017. De egentlige udstillinger åbnede 25. februar 2023. Museet er en afløser for Post & Tele Museum i Indre By, der lukkede ved udgangen af 2015. Museet drives af Post/Tele Museumsfond, der er stiftet af TDC Group og PostNord.

Historie
Enigma er etableret i det tidligere Østerbro Posthus, der åbnede 1. september 1922. Hovedbygningen er tegnet af Thorvald Jørgensen som en monumental bygning i 2½ etage med et forhus og en sidefløj langs med Øster Allé. Bygningen er inspireret af nyklassicisme med mure, der er pudset i brun-rød mørtel, et tagudhæng med en fremspringende tandsnitsgesims og et fladt zinkdækket tag. Hovedindgangen er udformet som en tempelfront med fire store søjler i jonisk stil. Inventaret med vægpaneler, teaktræsskranker mv. blev skiftet ud ved en modernisering i 1978, hvor der også blev opført en betonbygning med fladt tag bagved. I 2002 bemærkede Kulturarvsstyrelsen, at posthuset havde høj bevaringsværdi, men at det ikke havde de fornødne kvaliteter til en fredning.

Postvæsenet, senere Postnord, drev posthuset indtil 2016, hvorefter bygningen overgik til brug for post- og kommunikationsmuseum. Herved afløstes det hidtidige Post & Tele Museum i Indre By, der lukkede ved udgangen af 2015. Den første del af Enigma åbnede for offentligheden 6. januar 2017. Hvor der tidligere havde været kundeekspedition, blev der indrettet et spisested ved navn Kantina og et designmarked. Desuden blev der opsat en mindre scene til brug for foredrag, debatter og workshops mv. Der kunne dog også stadig foretages postforretninger i et postkontor, idet Enigma nu fungerede som partner for Postnord på linje med forskellige butikker. Derimod var der ikke nogle egentlige udstillinger til at begynde med, men til gengæld blev der afholdt mindre særudstillinger, for eksempel om telefonbokse.

Museets navn kommer af det græske ord enigma, der betyder gåde. Som museumsdirektør Jane Mylenberg Sandberg forklarede i april 2016: "Vi vil være stedet, hvor vi gennem udstillinger, debatter, undervisning, samtale og forskning bidrager til, at vi alle bliver bedre til at afkode de gåder, som ligger i al den kommunikation, vi som moderne borgere bliver del af. Om vi vil det eller ej."

Enigma er imidlertid også navnet på en tysk kodemaskine, som museet har et af de ældst kendte eksemplarer af. Kodemaskinen, der er af M1-serien og med betegnelsen M522, blev produceret til den tyske Kriegsmarine i 1934. Hvor den blev brugt vides ikke. I begyndelsen af 1990'erne blev den imidlertid fisket op af vandet ved Flensborg Fjord, og i begyndelsen af 2001'erne overtog Post & Tele Museum den. Kodemaskinen er præget af krig og mange år i saltvand men er dog stadig genkendelig.

I 2020 måtte Kantina, designmarkedet og særudstillinger lukke på grund af coronaviruspandemien. Postkontoret havde sidste åbningsdag 30. januar 2021, da der ikke ville være plads til det, når Enigma for alvor blev til et museum. Det sidste gav anledning til lokal kritik, men Postnord henviste til, at der i forvejen var mini-posthuse i en række supermarkeder og kiosker rundt om på Østerbro. I juni 2021 fik museet en donation på 1 mio. kr. fra Louis Petersens Legat til et kommende børneområde.

Enigma åbnede som egentligt museum efter færdiggjort ombygning 25. februar 2023. Der blev lagt ud med fire udstillingsområder. Kommunikation i krise handler om udviklingen indenfor kommunikationsteknologi, når der er kriser. Idéer der forbinder os fortæller om kommunikation som sådan siden etableringen af det danske postvæsen i 1624 men giver også mulighed for at forsøge sig selv. I Arkadeum kan publikum prøve arkademaskiner og konsolspil. Og i Teleportalen kan børn lege og lære om kommunikation. I løbet af foråret 2023 suppleres udstillingerne desuden med Restaurant Post. Fuldt udbygget forventes museet at omfatte 6.000 m².

I forbindelse med åbningen fortalte museumsdirektør Jane Mylenberg Sandberg om stedet: "De emner, som Enigma har på programmet er nogle, vi alle bliver berørt af, også selvom vi ikke betragter os selv som klassiske museumsgæster. Jeg tror og håber, at vores publikum vil opleve, at Enigma byder på både gode, hyggelige oplevelser men også inviterer til refleksion over nogle af de temaer der fylder mest i vores hverdag, og til diskussion på tværs af alder"

Udstillinger

Museet har fire udstillingsområder, der behandler den danske kommunikations- og mediehistorie fra postvæsenets oprettelse i 1624 og frem til nutiden.

Kommunikation i krise beskæftiger sig med, hvordan krige og kriser påvirker kommunikationen. Nye teknologier har til stadighed lettet kommunikationen men har også gjort det muligt at for fjender at lytte med. Der er arbejdet med hemmelige koder for at sikre kommunikation og med at bryde de selvsamme koder. Og heller ikke demokratiske stater går af vejen for at overvåge deres egne borgere, når der er fjender og terrorister på spil. Alt imens borgerne selv står overfor stadig flere nyheder og informationer, der ikke nødvendigvis er blevet kontrolleret af redaktører.

Idéer der forbinder os beskæftiger sig med opfindelser og ny teknologi. Der er blandt andet H.C. Ørsteds opdagelse af elektromagnetismen, som senere tiders elektronik bygger på. Der er den elektriske telegraf, hvis kabler forbandt verden i 1800-tallet. Der er Guglielmo Marconis gnistsender og Valdemar Poulsens buesender, der kunne sende trådløse signaler. Og der er Alexander Graham Bell, der er præsenterede telefonen. Men de besøgende kan også selv forsøge sig. Ved et originalt omstillingsbord kan man gøre telefonistinderne kunsten efter. Og i weekenderne kan man genskabe fortidens teknologier og 3D-printe egne idéer.

Arcadeum er en indrettet som en arkadehal med de populære spil, der kunne findes der og på grillbarer i 1980'erne. Men der fortælles også nutidens computerspil, deres figurer, dem der laver spillene og dem der spiller dem. De besøgende kan også selv prøve at spille på Atari, Nintendo, Commodore 64 og Commodore Amiga og derved opleve den revolution, der er sket for de elektroniske spil.

Teleportalen er et børneområde, hvor børn og forældre kan opleve den digitale verden i fysisk form. De kan finde ud af, hvad det vil sige, at ting ligger "i skyen". De kan prøve at kravle op i et telefontårn eller ind i en spil-app. Eller de kan forsøge sig med fjerpen og røde postuniformer på posthuset.

Eksterne henvisninger

 Officiel hjemmeside

Noter

Museer i København
Museer etableret i 2017
Østerbro

Enigma (museum)


La 2 division africaine est une unité coloniale de l'Empire britannique pendant la Seconde Guerre mondiale. La division est formée le 19 juillet 1940 au Kenya, en Afrique orientale britannique. Le 24 novembre de la même année, la division est rebaptisée 12 division africaine de l'armée britannique. Cette unité est également connue sous le nom de 12 division (Afrique de l'Est) lorsqu'en octobre 1941, sa brigade Ouest-africaine de la Côte de l'Ort fut réaffectée et remplacée par une troisième brigade Est-africaine. La division est dissoute en Afrique de l'Est le 18 avril 1943.

Histoire
La 12 division africaine était l'une des trois divisions du lieutenant-général Alan Cunningham au Kenya. Au cours de la campagne d'Afrique de l'Est, la 12 division africaine a attaqué du Kenya jusqu'au Somaliland italien, puis a avancé en Éthiopie.

Commandants
 Major-général Alfred Reade Godwin-Austen 1940-1941
 Major-général  1941-1943

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Campagne d'Afrique de l'Est (Seconde Guerre mondiale)
 1 division africaine (Royaume-Uni)

Liens externes
 British Military History - East Africa 1940 - 47

Unité ou formation militaire dissoute en 1943
Unité ou formation militaire créée en 1940
Unité militaire britannique de la Seconde Guerre mondiale
Division de l'armée de terre britannique

2e division africaine (Royaume-Uni)


Metsamägara ist ein Dorf (estnisch küla) in der Landgemeinde Toila (Toila vald). Es liegt im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland) im Nordosten Estlands.

Das Dorf hat nur noch vier Einwohner (Stand 19. September 2012).

Einzelnachweise

Ort in Estland
Geographie (Toila)

Metsamägara


The Beijing Treaty may refer to:
 Convention of Peking, three treaties concluded between Qing China and each of Great Britain, France and Russia in 1860.
 Sino-Portuguese Treaty of Peking of 1887 between Qing China and Portugal.
 Convention for the Extension of Hong Kong Territory, also known as the "Second Convention of Peking", a treaty concluded between Qing China and Great Britain in 1898.
 Beijing Convention, a 2010 multilateral aviation treaty
 Beijing Protocol, a 2010 protocol supplement to the 1970 Hague Hijacking Convention
 Beijing Treaty on Audiovisual Performances, a 2012 multilateral copyright treaty

Beijing Treaty


An Eleocharis wolfii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Asa Gray, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Asa Gray och Nathaniel Lord Britton. An Eleocharis wolfii in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eleocharis

Eleocharis wolfii


Bebe é o terceiro álbum de estúdio da cantora estadunidense Bebe Rexha, lançado em 28 de abril de 2023, pela Warner Records. Foi precedido pelos singles "Heart Wants What It Wants", "Call on Me" e "Satellite" com Snoop Dogg, e também contém o single autônomo de 2022 de David Guetta e Rexha "I'm Good (Blue)". O álbum apresenta uma participação adicional de Dolly Parton. Para divulgação do álbum, Rexha fará uma turnê pela América do Norte a partir de maio de 2023.

Comercialmente, o álbum estreou no top 40 da Canadian Albums Chart e estreou na posição 132 na Billboard 200 dos Estados Unidos.

Antecedentes
Rexha começou a fazer o álbum em dezembro de 2021, começando com "Seasons", a primeira música escrita para o álbum, que foi inspirada em "Landslide" do Fleetwood Mac. A Rolling Stone descreveu o som do álbum como uma mistura de "pop dos anos setenta, com o lirismo de Stevie Nicks [e o som dance-pop mais familiar de Rexha]", bem como seu álbum "mais feliz" até o momento, já que Rexha frequentemente fumava maconha enquanto fazia o álbum, e lançou o single "Satellite" com Snoop Dogg em 20/04, 20 de abril.

Lançamento e promoção
Rexha anunciou Bebe em 15 de março de 2023, revelando a arte da capa e a data de lançamento. Em 30 de março, ela revelou a tracklist. Bebe foi lançado em 28 de abril de 2023, pela Warner Records.

Singles
"Heart Wants What It Wants" foi lançado como o primeiro single do álbum em 17 de fevereiro de 2023. "Call on Me" foi lançado como o segundo single do álbum em 31 de março de 2023. "Satellite" com Snoop Dogg foi lançado como terceiro single em 20 de abril de 2023.

"Seasons" com Dolly Parton foi lançado em 28 de abril de 2023.

Crítica profissional

Neil Z. Yeung do AllMusic avaliou Bebe com 4 de 5 estrelas e sentiu que "causa uma impressão mais forte do que seus predecessores e tem pontos altos suficientes para apoiar ainda mais a posição de Rexha como um compositor pop magistral capaz de produzir sucessos. Com Bebe, ela chega mais perto de uma visão totalmente realizada que poderia puxá-la para seu verdadeiro momento de destaque."

Jeffery Davies, revisando o álbum para PopMatters, opinou que é "divertido de ouvir" e "simultaneamente um aceno para o pop dos dias anteriores e um bote salva-vidas, finalmente sinalizando que Rexha não precisa se vender para ser interessante", no qual o "talento de Rexha está em plena exibição".

Mike DeWald, da Riff Magazine, escreveu que Rexha "volta no tempo" no álbum, "infundindo som e estética disco dos anos 70 com pop dos anos 80 e produção moderna", e que ela "pega os sons do passado e provavelmente apresenta-os a um novo público. Mostrando que Rexha tem muito mais a dizer".

Alinhamento de faixas

Notas
  significa um produtor primário e vocal.
  significa um produtor adicional.
  significa um produtor vocal.

Equipe e colaboradores
 Bebe Rexha — artista principal, vocais, produção executiva
 Chris Gehringer — engenheiro de masterização ()
 Timofey Reznikov — engenheiro de masterização, programação ()
 Josh Gudwin — engenheiro de mixagem ()
 Serban Ghenea — engenheiro de mixagem ()
 Ido Zmishlany — engenheiro de som ()
 Joe Janiak — engenheiro de som ()
 Jussifer — engenheiro de som ()
 TMS — engenheiro de som ()
 Nick Monson — engenheiro de som ()
 Brian Phillips — engenheiro de som ()
 Tim Pagnotta — engenheiro de som ()
 Travis "Shaggy" Marshall — engenheiro vocal ()
 Brennan Mari — engenheiro vocal ()
 David Guetta — programação ()
 Felix Byrne — assistência de mixagem ()
 Bryce Bordone — assistência de mixagem ()
 Dolly Parton — vocais ()
 Snoop Dogg — vocais ()

Desempenho nas tabelas musicais

Histórico de lançamento

Álbuns lançados pela Warner Records
Álbuns de Bebe Rexha
Álbuns de 2023

Bebe (álbum)


Friðrik G. Olgeirsson (fæddur 30. nóvember 1950) er sagnfræðingur og rithöfundur fæddur í Ólafsfirði en búsettur í Mosfellsbæ.

Ferill
Friðrik lauk prófi frá Menntaskólanum á Akureyri árið 1971, BA prófi í ensku og sagnfræði frá Háskóla Íslands árið 1977, uppeldis- og kennslufræði árið 1981 og cand. mag prófi í sagnfræði árið 1989. Hann var kennari við Langholtsskóla í Reykjavík 1975-1997 og Menntaskólann við Sund 1988-1996. Sjálfstætt starfandi sagnfræðingur og rithöfundur frá árinu 1997.

Bækur

 Hundrað ár í Horninu. Saga Ólafsfjarðar. (Ólafsfjörður: Ólafsfjarðarkaupstaður 1984, 1988 og 1991. Þrjú bindi).
 Sparisjóður í 80 ár. Saga Sparisjóðs Ólafsfjarðar 1914-1994). (Ólafsfjörður: Sparisjóður Ólafsfjarðar 1994).
 Byggingameistari í stein og stál. Saga Sveinbjarnar Jónssonar í Ofnasmiðjunni 1896-1982. Reykjavík: Ofnasmiðjan, Fjölvi 1996.
 Langnesingasaga 1. Saga byggðar á Langanesi frá landnámi til 1918. (Reykjavík: Þórshafnarhreppur 1998).
 Langnesingasaga 2. Saga byggðar á Langanesi 1918-2000. (Reykjavík: Þórshafnarhreppur 2000)
 Lánasjóður íslenskra námsmanna. Námslán og námsstyrkir á 20. öld. (Reykjavík: Lánasjóður íslenskra námsmanna 2001).
 Alifuglinn. Saga alifuglaræktar á Íslandi frá landnámi til okkar daga. (Reykjavík: FE Félag eggjaframleiðenda 2003).
 Byggðin á Kleifum. Saga byggðar á Kleifum í Ólafsfirði frá landnámi til loka 20. aldar. (Ólafsfjörður: Átthagafélag Kleifamanna 2003).
 Á leið til upplýsingar. Saga Bókavarðafélags Íslands og Félags bókasafnsfræðinga. (Reykjavík: Upplýsing 2004).
 Saga svínaræktar á Íslandi frá landnámi til okkar daga. Reykjavík: Svínaræktarfélag Íslands 2005).
 Snert hörpu mína. Ævisaga Davíðs Stefánssonar frá Fagraskógi. (Reykjavík: JPV 2007).
 Sáðmenn sandanna. Saga landgræðslu á Íslandi 1907-2007. (Hella: Landgræðsla ríkisins 2007).
 Saga Hvammstanga II, 1938-1998. (Hvammstangi: Húnaþing vestra 2008).
 BHM, Saga Bandalags háskólamanna 1958-2008. (Reykjavík: Bandalag háskólamanna 2008).
 Ræktun fólks og foldar. Ævisaga Valgerðar Halldórsdóttur og Runólfs Sveinssonar skólastjóra og sandgræðslustjóra. (Rvík: Skrudda 2009).
 Saga Félags járniðnaðarmanna 1920-2010. (Reykjavík: Hólar 2010).
 Eitt samfélag fyrir alla. Saga Öryrkjabandalags Íslands 1961-2011. (Reykjavík: Öryrkjabandalag Íslands 2011).
 Í þágu þjóðar. Saga skatta og skattbreytinga á Íslandi 1877-2012. (Reykjavík: Ríkisskattstjóri 2013. Tvö bindi).
 OBHM. Saga Orlofssjóðs Bandalags háskólamanna 1974-2016. (Reykjavík: Orlofssjóður BHM 2017).
 Mannslíf í húfi II.(Reykjavík: Landsbjörg, Bókaútgáfan Hólar 2017).
 Saga Kaupfélags Kjalarnesþings 1950-2017. (Mosfellsbær: Samfélagssjóður KKÞ, 2019).
 Hákarla-Jörundur. Ævisaga Jörundar Jónssonar hákarlaformanns og útvegsbónda í Hrísey. (Reykjavík: Skrudda 2021).

 Önnur ritstörf

 "Þorpsmyndun í Ólafsfirði 1883-1905." Súlur: norðlenskt tímarit, VIII árg. síðara hefti.
 "Breytingar á atvinnulífi og búsetu við Eyjafjörð 1850-1910." Saga: tímarit Sögufélagsins, 1997.
 "Byggðasöguritun á 20. öld." Íslenska söguþingið 28. - 31. maí 1997. Ráðstefnurit II.
 "Ritun byggðasögu á 20. öld." Saga: tímarit Sögufélagsins, 2000.

 Viðurkenningar

 Styrkur úr Vísindasjóði Íslands 1993.
 Bókasafnssjóður höfunda, viðurkenning árið 2001.
 Gjöf Jóns Sigurðssonar 2005. Viðurkenningar fyrir þrjár bækur Alifuglinn, Byggðin á Kleifum og Á leið til upplýsingar.
 Viðurkenning úr Launasjóði fræðirithöfunda 2006.
 Styrkveiting úr Menningarsjóði 2007.
 Viðurkenning Upplýsingar, Félags bókasafns- og upplýsingafræðinga fyrir bestu fræðibók ársins 2007: Sáðmenn sandanna.
 Gjöf Jóns Sigurðssonar 2008. Viðurkenningar fyrir tvær bækur Snert hörpu mína og Sáðmenn sandanna''.

Tilvísanir

 Íslenskir sagnfræðingar
 Íslenskir rithöfundar

Friðrik G. Olgeirsson


Den danske sanger og sangskriver Allan Olsens diskografi består af ni studiealbum, ni livealbum, og fire opsamlingsalbum.

Album

Studiealbum

Livealbum

Opsamlingsalbum

Medvirkende

Kilder

Olsen, Allan diskografi

Allan Olsens diskografi


Adam Bowden né le  à Watford en Angleterre est un triathlète  professionnel anglais, vainqueur sur distance Ironman 70.3.

Biographie

En 2001, Adam Bowden s'est classé sixième aux championnats d'Europe juniors de cross-country, il s'est ensuite spécialisé dans les épreuves du 3000 mètres steeple. Pratiquant en plus la natation à niveau régional dans sa jeunesse, il se lance en tant que triathlète professionnel en 2008, il terminera en 2016 neuvième du championnat du monde de triathlon courte distance et septième du championnat du monde d'Ironman 70.3 en 2018.

Palmarès

En triathlon
Le tableau présente les résultats les plus significatifs (podium) obtenus sur le circuit national et international de duathlon et de triathlon depuis 2010.

En athlétisme

Records d'athlétisme

Notes et références

Liens externes

Triathlète anglais
Duathlète anglais
Coureur de 3 000 mètres steeple
Naissance en août 1982
Naissance à Watford

Adam Bowden


Hama GmbH & Co KG est un distributeur allemand d'accessoires spécialisé dans de nombreux domaines dont la photographie, la vidéo, l'audio, le multimédia, l'informatique et les télécommunications. La société agit également en tant que distributeur de différentes gammes de produits. Hama emploie environ  dans le monde, 1 500 employés travaillent au siège social à Monheim, Bavière, Allemagne. Hama est représenté par 17 filiales et de nombreuses agences commerciales en Europe et au-delà. La filiale française est située à Chessy, en Seine-et-Marne.

Parmi les produits fabriqués par Hama figurent :

 des filtres ;
 des trépieds ;
 des cartes mémoire ;
 des sacs pour appareils photo ;
 des écouteurs ;
 des flash et accessoires de studio ;
 des câbles AV (coaxiaux et SCART) ;

ainsi que divers accessoires informatiques, y compris des périphériques et des câbles USB, FireWire et Ethernet et d'autres articles divers.

Histoire

Formation
En 1923, le jeune photographe de 18 ans Martin Hanke fonde à Dresde la Hamaphot KG (société en commandite), spécialisée dans les accessoires photo. Lorsque Dresde a été bombardée pendant la Seconde Guerre mondiale, l'entreprise a été détruite. Elle a été reconstruite à Monheim en 1945. En 1958, le premier dispositif de poudre flash synchronisé a été présenté, en 1972 le premier colleur de film automatique au monde. Trois ans plus tard, le système de montage de glissière Hamafix est arrivé sur le marché. En 1990, Hama a créé sa filiale britannique Hama PVAC Ltd. (Hama Photo, Video, Audio, Communications) et devient le distributeur britannique des produits Celestron, Tasco, Sandisk, Vivitar et Koss. En 1991, Hama lance le Videocut 200 qui - selon les représentants de l'entreprise - était à l'époque l'appareil de montage vidéo le plus vendu en Europe. En 1993, le nom de la société est passé de Hamaphot à Hama. Deux ans plus tard, le support de téléphone portable MobileSafe est mis sur le marché. À partir du milieu des années 1990, la société commercialise des cartables et des sacs à dos scolaires : en 2011, elle est la troisième marque la plus vendue en Allemagne sur ce marché.

En 1998, la société célèbre son soixante-quinzième anniversaire. Elle change son logo en 2021.

Aujourd'hui, la gamme de produits ne comprend pas seulement des articles pour les applications photo et vidéo, mais aussi des accessoires des domaines de l'audiovisuel, du multimédia, des consoles de jeux, des télécommunications et d'un certain nombre d'autres domaines.

Produits Hama majeurs

Marques

En plus de la marque Hama, l'entreprise vend des produits sous les marques suivantes (liste non exhaustive) :

 Xavax : petit électroménager et accessoires ;
 Avinity : câbles audio/vidéo ;
 Step by Step et Coocazoo : cartables et sacs à dos scolaires.

Références

Liens externes

Entreprise ayant son siège en Bavière
Fabricant de matériel photographique ayant son siège en Allemagne
Marque allemande
Matériel photographique

Hama (entreprise)


علم النفس الهندسي: يهتم علم النفس الهندسي أو الهندسة البشرية بتصميم آلات وأدوات العمل وتهيئة كافة ظروف العمل. وهذا العلم من عوامل جذب العامل إلى العمل لأنه يشعر أثناء العمل بأنه في مأمن من الأخطار وبعيد عن الأمراض المهنية. وأهم العناصر التي تؤدي إلى زيادة دوافع العاملين نحو العمل منها: الأجر/ الترقية/ عدد ساعات العمل/ جودة الخامات والآلات.

وصلات خارجية
 علم النفس الهندسي
 علم النفس الهندسي

علم النفس

علم النفس الهندسي


Ye Ji-won () est une actrice sud-coréenne, née le  en Corée du Sud.

Biographie

Filmographie

Cinéma

Longs métrages
 1996 :  () de Kim Dong-myeong
 2000 :  () de Yoo Young-sik : Kaneko
 2002 :  () de Hong Sang-soo : Myeong-sook
 2002 : 2424 de Lee Yeon-woo : Cho Kwang-ja
 2004 :  () de Kim Soo-hyeon : Soon-yi
 2006 :  () de Kim Seok-yoo : Choi Mi-ja
 2007 :  () de Park Kwang-soo : Ha Seon-yeong
 2007 : Femme fatale () de Kang Kyeong-hoon : Ji-won
 2008 :  () de Kim Jeong-min : Yoo-jin
 2009 :  () de Kim Yoon-cheol : Lee Yoo-ri
 2010 : Ha ha ha () de Hong Sang-soo : Ahn Yeon-joo
 2011 :  () d'Im Kwon-taek : Hyo-kyeong
 2011 :  () de Prachya Pinkaew : Yoon
 2012 :  () de Cho Sung-kyu  : la copine au réalisateur (caméo)
 2012 :  () de Cho Sung-kyu : Yoo-jeong
 2013 : Haewon et les Hommes () de Hong Sang-soo : Yeon-joo
 2013 :  () de Song Hae-seong : Soo-ja
 2013 :  () de Hong Sang-soo : Joo-hyeon
 2015 : Revivre () d'Im Kwon-taek : la maîtresse de danse en chef (caméo)
 2016 :  () de Choo Kyung-yeob : la nonne, Daniela (apparition spéciale)
 2019 : Homme fatal () de Nam Dae-joong : Nan-seol
 2020 : Invitation () de Kim In-sik : Jang Hyeon-jae
 2021 : Vanishing (배니싱:미제사건) de Denis Dercourt : Im-sook
 2021 : Introduction () de Hong Sang-soo : l'infirmière

Court métrage
 2008 :  () de Kim Jho Kwang-soo : Cupidon

Télévision
 2004 :  ()
 2007 :  () : la maîtresse du tarot, Jeong Hee-kyeong / Aran Shah
 2010 :  () : Im Ji-won
 2012 :  () : Oh Jin-joo
 2013 :  () : Lee Hae-sim (apparition spéciale)
 2013 :  () : Eun-ha (épisode  ())
 2014 :  () : Song Mi-na
 2015 :  () : Go Yang-mi
 2016 :  () : la mère de Yoo-seul (épisode  ())
 2016 :  () : Park Soo-kyeong
 2016 :  () : Eun Ah-ra
 2017 :  () : Dang Yoo-hee
 2018 :  () : Lee Mi-ra
 2018 :  () : Jennifer / Hwang Mi-jeong
 2018 :  () : Ye Ji-won (saison 1, épisode 1 : )
 2018 :  () : elle-même
 2019 :  () : Choi Soo-ah
 2019-2020 :  () : Bang Eun-ji
 2020 :  () : la grande sœur de Jeong Won (Caméo ; saison 1, épisode 1)
 2020 :  () : Nam Ah-yeong
 2020 : Do Do Sol Sol La La Sol () : Jin Sook-kyeong
 2021 :  () : la reine Sindeok du clan Goksan

Distinctions

Récompenses
 Pusan Film Critics Awards 2007 : meilleure actrice dans  ()
 APAN Star Awards 2016 : meilleur second rôle féminin dans  ()

Nominations
 Grand Bell Awards 2007 : meilleure actrice dans  ()
 Baek Sang Art Awards 2014 : meilleur second rôle féminin dans  ()
 The Seoul Awards 2018 : meilleur second rôle féminin dans  ()

Notes et références

Liens externes

Actrice sud-coréenne de cinéma
Actrice sud-coréenne de télévision

Ye Ji-won


Vatikan, resmî adıyla Vatikan Şehir Devleti (İtalyanca: Stato della Città del Vaticano; Latince: Status Civitatis Vaticanae), İtalya'nın Roma şehrinde bulunan, Hristiyanlık dininin Katolik mezhebinin yönetim merkezi olan bağımsız devlet. Ülkedeki yerleşik nüfus 1.000 civarındadır, fakat Vatikan turistik bir yer olduğundan ülkedeki kişi sayısı turistlerle birlikte artmaktadır. Çevresi yüksek duvarlarla kaplıdır ve kameralarla izlenmektedir. Vatikan, hem yüzölçümü hem de nüfus bakımından en küçük bağımsız ülkedir.

Mutlak monarşiye dayalı bir yönetim uygulanır. Devlet başkanı olarak Papa'nın sözleri yasa hükmündedir. Papa, hem devlet başkanı, hem de Katolik mezhebinin ruhani lideridir. Katolik kilisesinin genel başkanı, Vatikan Devleti'nin de başkanı olur. Papa yasama, yürütme ve yargının da başkanıdır. Vatikan'ın, 100 kişilik İsviçre vatandaşı ve Katolik olması şart olan, geleneksel giysili muhafızlardan oluşan ve İsviçreli Muhafızlar olarak adlandırılan sembolik yapıda küçük bir ordusu vardır.

Tarih

İtalya'nın tarihiyle hemen hemen aynı tarihe sahip olan dünya Katolik dininin merkezi kabul edilen 0.44 km karelik alana sahiptir. Pontificio ruhban sınıfı tarafından yönetilir. Devlet başkanı Papa'dır.

1929'da İtalya Devleti'yle Kilise arasında Laterano Antlaşması antlaşması imzalandı. Bu antlaşmayla ülkenin resmî dininin Katolik dini olduğu ve Roma'nın kutsal bir şehir olduğu ilan edildi.

Papa'nın kabul günü

Papa'nın kabul günü genellikle kışın haftada bir kez çarşamba günleri Vatikan şehrinde, yazın ise Roma'ya yaklaşık 40 km. uzaklıktaki Castel Gandolfo'da gerçekleştirilir. Bu genel kabul gününe katılmak için Prefetto della Casa Pontificia, 00120 Città del Vaticano adresinde bulunan büroya başvurmak gerekir. Katolik dinine mensup olanların bağlı olduğu kiliseden bir yazı getirmesi istenmektedir. Papa'nın kabul gününe katılacak kadınların, uzun kollu, başı kapalı, koyu renkli veya dikkati çekmeyen sade giysilerle; erkeklerin ise koyu renkli ceket ve kravatla katılmaları gerekmektedir.

Ekonomi
Vatikan'ın doğrudan ya da dolaylı olarak sahibi olduğu veya yönlendirdiği günlük, haftalık ve aylık 200'den fazla gazete ve dergi, 154 radyo istasyonu veya emisyonu, 49 TV kanalı veya kablolu yayını bulunmaktadır.

Bütçesi; Katoliklerden kesilen kilise vergisi, aidatlar, bağışlar, şirket gelirleri, hisse senedi-tahvil-bono gelirleri, bankacılık ve faiz gelirleri, hediyelik eşya satışlarından elde edilen gelirlerle basın yayından elde edilen reklâm gelirlerinden oluşmaktadır.

Akımlar
Vatikan'da etkileri ve güçleri tartışılamayacak başlıca birkaç akım vardır. Bunlardan ikisi laik, diğerleri dinsel niteliktedir. Laik akımlar Opus Dei (Tanrı'nın Eseri)'yle Malta Şövalyeleri'dir.

Domeniken tarikatı: Domeniken kelimesi Latinceden Türkçeye çevrilmiştir, asıl telaffuzu Domenicani'dir. Domenicani kelimesi, üç şekilde kullanmaktadırlar.

 Domenicani tarikatı adını kurucusu olan Aziz Domeniko tarafından almıştır.
 Domenicani İtalyanca'da Pazarcılar diye geçer. Pazarcılar kelimesinden anlaşılabileceği gibi bu tarikata bağlı olan rahipler, her pazar kilisede vaaz vermektedirler. Vaaz işlemi her rahip için zorunlu tutulmuştur. Böylece İncil'i ve Tanrı'nın söylediklerini insanlara daha iyi anlatabilmektedirler.
 Domenicani kelimesini Latinceye çevirdiğimizde "Domini-Cani" "Tanrı'nın Köpekleri" anlamı ortaya çıkmaktadır. Bu kelimeyle domeniken tarikatının Tanrı'nın hizmetlileri olduğu ve Tanrı için çalıştıkları ifade edilmek istenmektedir.

Domeniken Tarikatı'ndaki rahip ve rahibeler, kendilerini Meryem'e adamış din adamlarıdır. Bunlar için en önemli husus, kurum olarak Kilise'nin sürekliliğinin korunması ve her koşul altında savunulmasıdır. Dominikenler, Kiliseye öncelik prensibine dayanan tarikattır.

Fransiskenler: Yoksullardan yana, din adına karşılıksız çalışan keşişler topluluğudur. Adlarını kurucusu olan Assisili Aziz Fransua'dan almıştır.

Cizvitler tarikatı: Katolik aleminin entelektüelleri olan Cizvitler için önemli olan Papalık Makamı'dır. Papaların kendileri veya Kilise'nin kendisi değil, Papalık Makamı'nın korunması ve savunulması öncelik taşımaktadır. Ayrıca bu tarikat papalık makamının korunması için kendi bankası olan Dünya Bankası'nı kurup tüm gelirini bu makamı güçlendirmek için kullanmıştır.

Coğrafyası

Güney Avrupa'da, İtalya'da yer alır. Ilıman bir iklime sahiptir ve alçak tepeliklerden oluşur.

Nüfus
Yaklaşık 900-1.000 civarı bir nüfus bulunur. Bunların çoğunu çeşitli ülkelerden gelen papazlar ve İsviçreli muhafızlar oluşturur.

Savunma
Ana meydan olan Aziz Petrus Meydanı'nın korumasını İtalyan polisi üstlenmiştir. Vatikan Devleti'nin geriye kalan kısmında orayı koruyacak bir polis ya da askerî güç, İsviçreli Muhafızlar Kıtası dışında yoktur.

Kaynakça

Notlar

Dipnotlar

Dış kaynaklar

1929'da kurulan bölgeler ve ülkeler
Avrupa'daki Dünya Mirasları
Güney Avrupa ülkeleri

Vatikan


An Corynephorus deschampsioides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joseph Friedrich Nicolaus Bornmüller. An Corynephorus deschampsioides in nahilalakip ha genus nga Corynephorus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Corynephorus (Poaceae)

Corynephorus deschampsioides


Schönau (vor 1994 offiziell Schönau (bei Eisenach), noch früher Schönau a. d. Hörsel) ist ein Ortsteil der Gemeinde Wutha-Farnroda im Wartburgkreis in Thüringen mit etwa 553 Einwohnern. Zum Ortsteil gehört seit den 1950er Jahren die Gemarkung Deubach.

Geografie
Der Ortsteil grenzt im Norden an Kahlenberg, im Osten liegen die Ortsteile Kälberfeld und Sättelstädt der Gemeinde Hörselberg-Hainich, im Süden folgt Seebach, im Südwesten Farnroda und im Westen Wutha.

Südlich von Schönau befinden sich in der Gemarkung Deubach der Kambühl () als höchste Erhebung sowie  der Fuchsberg () und der Eichberg ().

Schönau liegt am Südufer der Hörsel. Durch den Ortsteil fließt der Deubach, ein orographisch linker Zufluss der Hörsel und ein Gewässer II. Ordnung nach dem Thüringer Wassergesetz. Er hat eine Länge von 3,9 Kilometer, entspringt am oberen Ortsende von Deubach am Nordwesthang des Kambühl und mündet nördlich des Ortes in die Hörsel.

Geschichte
Der Ort wurde 1247 erstmals erwähnt im Zusammenhang mit einer Burg Kahlenberg im Nachbarort Kahlenberg, sie war eine Gründung der Herren von Wangenheim. Der später zum Wintersteiner Amts- und Gerichtsbezirk zusammengefasste Wangenheimer Besitz (Wangenheimsches Gericht) umfasste südlich der Hörselberge sechs Waldhufendörfer, es waren Schloss und Dorf Winterstein, die Dörfer Kahlenberg, Fischbach, Kälberfeld und Sondra sowie Schönau.
Weitere Rechte und Besitzungen gab es in Fischbach, Sättelstädt, Wolfsbehringen und Oesterbehringen sowie die  Höfe Heßwinkel und Hütscheroda.
Innerfamiliäre Teilungen, Erbschaften und Verpfändungen hinterließen eine Vielzahl von Urkunden, die im 19. Jahrhundert Grundlage für eine umfangreiche Familienchronik der Wangenheimer waren. Aus diesen Urkunden geht  auch hervor, das der Ort Schönau seit 1458 ein geteilter Besitz der Herren von Uetterodt und der Wangenheimer wurde, auch die Burggrafen von Kirchberg (Herrschaft Farnroda) hatten Güter und Besitzrechte im Ort erworben.

Die Herrschafts- und Lebensverhältnisse im Dorf Schönau um 1775 beschreibt Johann Georg August Galletti als Gothaer Historiograph in seiner Geschichte und Beschreibung des Herzogthums Gotha
Die meisten Aecker liegen an Bergen, also ist der Boden kiesig und sandig, und nur der Flachs entschädige die Armen. Desto vortrefflicher ist der Wiesenwachs. (…) Der Ort, welcher aus 29 Wohnhäusern besteht (…) die Einwohner nähren sich theils vom Feldbau,  theils um Arbeit um Tagelohn. Es giebt einige Handwerker unter ihnen – 2 Wagner, 2 Horndrechsler, 1 Schmid, 1 Leinweber, 1 Zeuch- und Beutelmacher, 2 Müller. Die Gerichte sind getheilt indem 7 Häuser den Herren von Utterodt zum Scharfenberg, 1 dem Burggrafen von Kirchberg als Herren zu Farrnroda, die übrigen aber verschiedenen Herren von Wangenheim wintersteinischen Stammes lehnbar und unterthan sind.

Die Uetterodts hatten 1442 die Scharfenburg und zugehörige Orte gekauft, doch 1446 verwüstete der Sächsische Bruderkrieg auch diese Besitzungen, die Scharfenburg wurde belagert und war danach eine Ruine, daher errichtete man in der Ortslage ein "Festes Haus" als neuen Amts- und Wohnsitz. Der wangenheimsche Anteil am Dorf Schönau wurde 1840 an das Herzogtum Sachsen-Coburg und Gotha abgetreten. Die ütterodtschen Orte wurden schon 1837 direkt dem Herzogtum unterstellt. Eine Verwaltungsreform führte 1869 zur Schaffung des Amtsgerichtsbezirkes Thal, dieses umfasste die wangenheimschen, uetterodtschen und hopfgartenschen Splitterbesitzungen und Exklaven im Westen des Herzogtums. Von 1918 bis 1920 gehörte das Amt Thal und somit auch Schönau zum Freistaat Gotha. Ab 1922 gehörte Schönau zum Landkreis Eisenach. Am 7. April 1945 wurde der Ort zum Ende des Zweiten Weltkrieges durch US-amerikanische Truppen besetzt, welche am 3. Juni 1945 durch die sowjetische Besatzungsmacht abgelöst wurde. Schönau wurde Teil der Sowjetischen Besatzungszone und später der DDR. Am 1. Juli 1950 wurde die bis dahin selbständige Gemeinde Deubach nach Schönau eingemeindet; das nördlich gelegene Kahlenberg lehnte die Eingemeindung erfolgreich ab. Ab 1961 wurde auch in Schönau die Landwirtschaft kollektiviert. Neben der Agrargenossenschaft gibt es seit den 1990er Jahren wieder landwirtschaftliche Einzelunternehmen.

Am 14. April 1994 wurde die Gemeinde Schönau (bei Eisenach) nach Wutha-Farnroda eingemeindet, nachdem der Gemeinderat am 7. Juli 1993 mehrheitlich zugestimmt hatte.

Kultur und Sehenswürdigkeiten
 Die heutige Dorfkirche Schönau ist bereits das dritte Gotteshaus des Ortes. Die auf der Kirchwiese nahe der Hörsel erbaute spätromanische Dorfkirche wurde immer wieder vom Hochwasser beschädigt, daher entschloss man sich die dortige Kirche aufzugeben und einen geeigneteren Ort für den Neubau zu finden. Aber auch diese zweite in Fachwerkbauweise errichtete Kirche war nur eine kurze Episode, denn sie erlitt durch  Unwetter und den Dreißigjährigen Krieg manche Beschädigung. Die von den Dorfbewohnern gesammelten Geldbeträge und Baumaterialien erlaubten 1689 den Aufbau einer massiven und dem Dorfbild entsprechenden Kirche, wobei auch Taufstein und weitere Bauteile der Vorgängerkirchen übernommen wurden.  Bereits 1658 eröffnete eine Dorfschule am Ort.

 Die evangelische Peter- und Paulskirche im Ortsteil Deubach ist das älteste Gebäude von Deubach. Die frühere Wallfahrtskapelle erhielt im 18. Jahrhundert ihre heutige Form.

 Das Hörselbergmuseum befindet sich in einem denkmalgeschützten Gebäude neben der Schönauer Kirche, der alten Schule und dem Pfarrhaus. Das Heimatmuseum zeigt mit wechselnden Schwerpunkten die Geologie, Fauna und Flora der Hörselbergregion, erläutert die bekannten Höhlen der Hörselberge und Karsterscheinungen im Naturschutzgebiet, es widmet sich auch der Erforschung der Sagen und Mythen der Hörselberge. In der Dauerausstellung befinden sich eine Mineraliensammlung und eine umfangreiche Sammlung über das Backhandwerk. Eine Besonderheit ist der mehrfach im Jahresverlauf genutzte Gemeindebackofen, welcher von den Schönauer Backfrauen betrieben wird.

Wirtschaft und Infrastruktur
 Durch Schönau verläuft die Landesstraße L 3007, welche bis 2010 Teil der Bundesstraße 7 war. Der nächstgelegene Autobahnanschluss an der A 4 befindet sich etwa sechs Kilometer östlich bei Sättelstädt.
 Die Thüringer Bahn durchquert die Ortschaft und bietet einen Haltepunkt.
 Schönau (mit Kahlenberg und Deubach) wird wochentags auf der Linie 152 des Verkehrsunternehmen Wartburgmobil bedient.
 Durch Schönau führt die überregional bedeutsame Route Thüringer Städtekette entlang der Hörsel.
 Am westlichen Ortsrand befindet sich das 2015 stillgelegte Heizkraftwerk Schönau, es belieferte vorrangig das Plattenbaugebiet Mölmen in Wutha mit Fernwärme und war ursprünglich über eine Fernwärmetrasse mit Seebach verbunden.
 Schönau besitzt eine Tankstelle, einen Kindergarten ("Hörseltalzwerge") und eine als Sägewerk und technische Schauanlage genutzte Wassermühle an der Hörsel sowie mehrere Firmen und Gewerbebetriebe.

Persönlichkeiten
 Georg Balthasar Schott (1686–1736), Kantor, Organist und Komponist
 Friedrich Mosengeil (1773–1839), Stenograf, er gilt als einer der Erfinder der deutschen Kurzschrift

Literatur
 Bildbände Wutha-Farnroda Bände I–IV. Geiger, Horb am Neckar 1991, 1992, 1997 und 2003, ISBN 3-89264-596-5, ISBN 3-89264-706-2, ISBN 3-89570-284-6 und ISBN 3-89570-859-3.
 Seit 1990 erscheint in Schönau die heimatkundlich orientierte Quartalsschrift Hörselbergbote.

Weblinks

 Webseite der Gemeinde Wutha-Farnroda

Einzelnachweise

Wutha-Farnroda
Ort im Wartburgkreis
Ehemalige Gemeinde (Wartburgkreis)
Ersterwähnung 1247
Gemeindeauflösung 1994

Schönau (Wutha-Farnroda)


An Thelymitra xanthotricha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jeffrey A. Jeanes. An Thelymitra xanthotricha in nahilalakip ha genus nga Thelymitra, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Thelymitra

Thelymitra xanthotricha


Omari Donovan Aldridge (Coquitlam, Columbia Británica, Canadá, 6 de febrero de 1984) es un futbolista sanvicentino nacido en Canadá.

Jugó al fútbol universitario con la Saint Francis University y los Bowling Green Falcons. En febrero de 2008 firmó para jugar una temporada completa con el Beijing Hongdeng F. C.

En cuanto a fútbol internacional, Aldridge hizo su debut con la selección de fútbol de San Vicente y las Granadinas en un partido amistoso contra Guyana.

Referencias

Enlaces externos
  - Bowling Green Falcons.

Afrocanadienses
Futbolistas de San Vicente y las Granadinas
Futbolistas de la selección de fútbol de San Vicente y las Granadinas
Deportistas de Columbia Británica
Nacidos en Columbia Británica

Omari Aldridge


Nouă luni (titlu original: Nine Months) este un film american de comedie romantică din 1995 regizat de Chris Columbus. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Hugh Grant, Julianne Moore, Tom Arnold, Joan Cusack, Jeff Goldblum și Robin Williams. Pelicula este o refacere americană a filmului franțuzesc Neuf mois și este primul rol al lui Hugh Grant într-un film american. A fost filmat în San Francisco Bay Area. Coloana sonoră originară este compusă de  Hans Zimmer.

Prezentare

Distribuție

Primire
A avut încasări de 138,5 milioane $.

Coloană sonoră
 "The Time of Your Life"
 Scris de Steve Van Zandt
 Interpretat de Little Steven
 "These Are the Days"
 Scris și interpretat de Van Morrison
 "Let's Get It On"
 Scris de Marvin Gaye și Ed Townsend
 Interpretat de Marvin Gaye
 "Baby, I Love You"
 Scris de Phil Spector, Ellie Greenwich și Jeff Barry
 Interpretat de The Ronettes
 "Turn Back the Hands of Time"
 Scris de Bonnie F. Thompson și Jack Daniels
 Interpretat de Tyrone Davis
 "19th Nervous Breakdown"
 Scris de Mick Jagger și Keith Richards
 Interpretat de The Rolling Stones

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme produse de 20th Century Fox
 Listă de filme de comedie din anii 1990
 Filmografia lui Robin Williams

Filme din 1995
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Chris Columbus
Filme de dragoste
Filme de comedie romantică
Filme de comedie din anii 1990
Filme 1492 PicturesFilme 20th Century Fox
Filme produse de Chris Columbus

Nouă luni


Pioneer 10 (başlangıçtaki adı Pioneer F), 3 Mart 1972 tarihinde fırlatılan ve Jüpiter gezegenine ilk görevi gerçekleştiren 260 kilogram ağırlığındaki bir Amerikan uzay sondasıdır. Daha sonra, Güneş Sistemi'ni terk etmek için gereken kurtulma hızına ulaşan beş yapay nesneden ilki oldu. Bu uzay araştırma projesi Kaliforniya'daki NASA Ames Araştırma Merkezi tarafından yürütülmüştür. Uzay sondası TRW Inc. tarafından üretildi.

Pioneer 10, 2,74 metre çapında parabolik yansıtıcı yüksek kazançlı antene sahip, altıgen bir gövde etrafına monte edildi ve uzay aracı, antenin ekseni etrafında dönerek dengeli hale getirildi. Elektrik gücü, fırlatma sırasında toplam 155 watt güç sağlayan dört radyoizotop termoelektrik jeneratör tarafından sağlandı.

3 Mart 1972 01.49:00 UTC'de (2 Mart, yerel saati), Florida, Cape Canaveral'dan bir Atlas-Centaur tek kullanımlık araçla fırlatıldı. 15 Temmuz 1972 ile 15 Şubat 1973 tarihleri arasında asteroit kuşağını geçen ilk uzay aracı oldu. Jüpiter'in fotoğraflanması 6 Kasım 1973'te 25.000.000 kilometre mesafede başladı ve yaklaşık 500 görüntü iletildi. Gezegene en yakın yaklaşım 3 Aralık 1973'te 132.252 kilometre mesafede gerçekleşti. Görev sırasında, yerleşik cihazlar asteroit kuşağını, Jüpiter çevresindeki ortamı, güneş rüzgarını, kozmik ışınları ve nihayetinde Güneş Sisteminin ve heliosferin uzak noktalarını incelemek için kullanıldı.

Pioneer 10 ile radyo iletişimi, 23 Ocak 2003'te radyo vericisinin elektrik enerjisi kaybı nedeniyle, Dünya'dan 12 milyar kilometre (80 AU) uzaklıktayken kaybedildi.

Yapım

Yaklaşık 1969'da Pioneer ve onun kardeşi Pioneer 11 isimlerini yaşatmak için dizayn edildiler; kaşifler ilk defa ikisinden de bilgi toplama ve astroit kuşağındaki ve Jüpiter'deki koşulların raporunu elde etmeyi tasarlıyordu. Pioneer 10, TRW yöntemiyle dizayn edildi. Gönderdiğimiz diğer uzay araçlarına kıyasla daha hafifti. Pioneer 10 yakıtıyla birlikte sadece 258 kilogramdı. Voyager'lar benzeri olup radyo izotop termoelektrik jeneratörleri ile güçlendirilmişti. Plütonyum-238 ihtiva eder, fırlatılışta 155W sağlar. RTG iyi bir şekilde vücudunun dışına monte edilmiş olup radyasyonun uzay aracı aletlerini bozmasını önler.

Görev
Pioneer, 3 Aralık 1973'te Jüpiter ile karşılaşan ilk uzay aracı oldu. Görev, Güneş'ten 67 AU (10 milyar km) mesafeye ulaştığında 31 Mart 1997 tarihinde resmi olarak sona erdi, fakat uzay aracı bu tarihten sonra da tutarlı veriler iletebiliyordu.

Pioneer Levhaları
Pioneer 10 ve Pioneer 11 uzay sondaları, üzerlerinde insanlığın mesajını içeren bir tabla taşımaktadır. Her iki sondadaki Jüpiter uçuşunu tasvir eden tablalar birbirinin aynıdır ancak Pioneer 11in Satürn'e doğru yaptığı dönüş sonradan planlandığı için üzerindeki tablayı geçersiz kılmıştır. Eğer sonda sonsuz yolculuğu boyunca dünya dışı zeki varlıklarla karşılaşırsa aracın üzerindeki levha insanlık hakkında bilgi sağlamış olacak. Tabla, bir adam ve kadın tasvirinin yanı sıra Hidrojen atomunun bağ yapısını ve Güneş ile Dünya'ya en yakın Pulsar yıldızlarını da baz alarak çizilen Güneş sistemi'nin galaksimizdeki koordinatı gösteren bir çizim içeriyor.

Daha sonraki temas

Pioneer 10un zayıf sinyali derin uzay haberleşme bağlantısı ile iz bırakmaya devam ediyordu. 1997'den sonra roket uçuş kontrölerlerinin eğitiminde kullanılıyordu. Uzaydan radyo sinyallerinin nasıl edineceği üzerine. Nihayet, Pioneer 10dan 23 Ocak 2003'te, Dünya'dan 7.5 milyar mil uzakta iken çok zayıf bir sinyal alındı. 7 Şubat 2003'teki bir temas denemesi başarılı olmadı. Temas kaybı muhtemelen artan mesafe ve uzay aracının sürekli olarak azalan güç kaynağı kombinasyonundan dolayı idi. Bir son deneme 4 Mart 2006 akşamı yapıldı, son defa anten Dünya ile doğruca bağlanacaktı, fakat Pioneerdan hiçbir cevap alınamadı.

Pioneer 10 başını Taurus (takımyıldız)'ındaki Aldebaran yıldızı'na çevirdi Pioneer 10 yıldızlar arası uzayda her yıl yaklaşık 2.6 AU mesafe alıyor. Eğer Aldebaran sıfır hıza sahip olsaydı; Pioneerın ona ulaşması 2 milyon yıl alacaktı.

Zaman çizelgesi

 3 Mart 1972 uzay aracı fırlatıldı.
 15 Temmuz 1972 astroit kuşağına girdi.
 3 Aralık 1973 Pioneer 10 Jüpiter'in ilk görümünü yolladı.
 13 Haziran 1983 Pioneer 10, Neptün'ün yörüngesini geçti.
 31 Mart 1997 görev sonu.
 17 Şubat 1998'de Pioneer 10la son temas; Dünya'nın 7.60 milyar mil uzağında iken.
 2 Mart 2002 başarılı telemetry alınması. 79.83 AU'luk bir mesafeden 39 dakika temiz bilgi alındı.
 27 Nisan 2002 son başarılı telemetry alınması. 80.22 AU'luk mesafeden 33 dakika
 23 Ocak 2003 son çok zayıf sinyal, Pioneer 10dan alındı. Takip eden sinyaller açıkça kuvvetli idi ortaya çıkacak kadar.
 7 Şubat 2003 başarısız haberleşme denemesi.
 30 Aralık 2005 Pioneer 10 Güneş'ten 89,7 AU uzakta idi.
 4 Mart 2006 haberleşmede son deneme, Pioneer 10dan hiçbir cevap alınamadı.

Galeri

Kaynakça

10
Jüpiter Görevleri
Dünya dışı yaşam

Pioneer 10


An Eragrostis nigra in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck ngan Ernst Gottlieb von Steudel. An Eragrostis nigra in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eragrostis

Eragrostis nigra


ඇන්ටිලොප් යන නමින් සත්ත්ව විද්‍යානුකූලව නිශ්චිත එක් සත්ත්ව විශේෂයක් දැක්විය නොහැකිය. සමාන ගති
ලක්ෂණ ඇති විවිධ පවුල් වලට අයත් සත්ත්ව විශේෂයන් ඇන්ටිලොප් ලෙස හැඳින්වේ. එහෙත්, නියම
ඇන්ටිලොප් ලෙස හැඳින්වෙන්නේ උතුරු ඇමරිකාවේ ජීවත්වන ප්‍රොන්හෝන් (Pronghorn) හා ප්‍රොන්බක්
(Pronbuck) යන නම් වලින් හැඳින්වෙන (සත්ත්ව . නා. ඇන්ටිලෝකැප්‍රරා ඇමරිකානා (Antilocapra
americana) කුරංගයාටය. ඌ අයත් වනු‍යේ ඇන්ටිලෝකැප්රිඩේ (Antilocapride) පවුලටය. අනෙකුත්
ඇන්ටිලොප් සත්තු බොවිඩේ පවුලට අයත් වේ.

ඇන්ටිලොප් කුරංගයන්ගෙ අතීත කතාව

පොසිල වාර්තා වලට අනුව බොවිඩේ පවුලට අයත් ඇන්ටිලොප් සතුන් වසර මිලියන 65 ක් තරම් ඈත කාලයේ
දි යුරේසියවේ හා අප්‍රිකාවේ තන බිම් පැවති ප්‍රදේශවල විසු බව හෙලි වි ති‍බේ. විශාල වශයෙන් ඇන්ටිලොප්
වර්ග අතීතයේ මෙන් ම දැනුදු සිටින්නේ අප්‍රිකාවේ තැනිතලා හා සවානා බිම් වලය.

කුරංගයා

පාදවල කුර ඇති සතුන් මීට අයත් වේ.ගව,එළු,බැටළු,ආදි කුර සහිත කිරි බී වඩෙන බහුතර සතුන් ද බොව්ඩෙ
පවුලට අයත් වේ.මෙම පවුල් දෙකටම අයත් ඇන්ටිලොප් සතුන් ඔවුන්ගේ අලංකාර පෙනුම,ලාලිත්‍යය හා
වේගයෙන් දිවීමේ හැකියාව නිසා වි‍ශේෂයෙන් කැපි පෙ‍නේ.

ඇන්ටිලොප් සතුන්ගේ ප්‍රජනනය
පිරිමි ගැහැනු සතුන් හ එක් වන කාලයට පිරිමි සතා තමන් හා එක් ව යන ගැහැනු සතකු තෝරාගෙන අවට ගස් පඳුරු වල තම ගන්ධ ග්‍රන්ථින් ඒවා මත අතුල්ලා තම සීමාවන් ලකුණු කෙරේ. සමහර ඇන්ටිලොප් වර්ගයක් එක ගැහැනු සතකු හා
වෙසෙන අතර සමහර වර්ගයක් ගැහැනු සතුන් කිහිප දෙනෙකු ඇතුළත් පට්ටියක් තෝරා ගැනේ.බොහෝ
සත්ත්ව විශේෂ වල ගන්ධ ග්‍රන්ථින් ඇත්තේ ඇස් ඉදිරියෙනි. සමහරුන්ගෙ ඒවා ඇත්තේ අං පසුපස හෝ හකු
මත හො නොඑසේ නම් වලිග‍යේ,පසුපස හෝ පාදවලය. මොවුන්ගේ ගැබ් කාලය මාස4 සිට 8 දක්වා වෙනස්
වේ.සාමාන්‍යයෙන් වරකට එක පැටියකු බැගින් බිහි කෙරේ.එහෙත්, ප්‍රොන්හොර්න් අං හතරේ ඇන්ටිලොප්
වර්ග බොහෝ විට එකවර පැටවුන් දෙදෙනකු බිහි කරනු ලැබේ.

ඇන්ටිලොප් කුරංගයන්ගේ සුවිශේෂ ලක්ෂණ

බොහෝ සතුන්ට ඉහළට විහිදුණු ,පසුපසට ඇඹරී ගිය අං තිබේ. සාමාන්‍යයෙන් ඔවුන්ගේ සම රන්වන්, රතුමුසු
දුඹුරු,අලු පැහැ ගනි. හොම්බ හ පසුපස සුදු හෝ ලා පැහැයක් ගනි. සමහර සතුන්ගේ සිරුරෙහි අලංකාර ඉරි
වැටී තිබේ.ප්‍රධාන වශයෙන් අප්‍රිකා‍වේ වෙසෙන මේ ඇන්ටිලොප් සතුන් ඉඳහිට ආසියාවේ ද දැක්ක හැකිය.විවිධ
සත්ත්ව පවුල්වලට අයත් ඔවුන් කෙරෙන් විද්‍යමාන වන පොදු ලක්ෂණ කිහිපයක් හේතුවෙන් ඇන්ටිලොප්
මින් භාවිත වේ.සාමාන්‍යයෙන් මෙම ඇන්ටිලොප් සතුන්ට දුර පිමි පනිමින් ඉතා වේගයෙන් දිවීමේ හැකියාව
තිබේ.එසේම ඔවුන් පෙනුමෙන් ද ඉතාමත් අලංකාරය

ආටියෝඩක්ටිලා ගොත්‍ර‍යේ නෑදෑයෝ

ඇන්ටිලොප්ලා මුවන්, ඔටුවන්, ජිරාෆ් හා ඌරන් ආදී කුර සතුන් අයත් වන ආටියොඩක්ටිලා ගෝත්‍රයේ සතුන්ට
නෑකම් කියනු ලබේ. ඇන්ටිලොප්ගේ මාපටගිල්ල හ ලොකු ඇඟිලි පරිණාමයේ මුල් යුගයේදිම අහෝසි වී
ඇත.උන් සිට ගෙන සිටින්නෙ මදැඟිලි දෙකෙනි.ඒවා ලොකු නියපොතු දෙකක් එනම්, බෙදුණු කුර දෙකක් බවට
පත් වී ඇත.දෙපස ඇඟිලි දෙක කුඩාව අක්‍රියව ඇත.

ඇන්ටිලොප් කුරංගයන්ගේ වාසභූමි

ඇන්ටිලොප් සතුන් වැඩි වශයෙන් හමුවන්නේ විවෘත තණබිම් වලය.ඔවුන්ගේ තණ උලා කෑමත්,විශාල
තණබිම්වල දුව පැන ඇවිදිමින් විශාල රංචු වශයෙන් හැසිරෙන ආකාරයත් මන බඳින සුළුය.ඇතැම් ඇන්ටිලොප්
වර්ග පඳුරු සහිත බිම්වල හා වනාන්තරවල තනිවම සිටිනු ද දැකිය හැකිය.

මොළකාර ඇන්ටිලොප්

ඇන්ටිලොප් සතුන්ට හොඳින් වැඩුණු මොළයක් ඇති අතර ඇසීමේ හා ගඳ සුවඳ දැනිමේ තියුණු හැකියාවක් ද
තිබේ.මේ සමඟ ඔවුන් සතු අසාමාන්‍ය ක්‍රියාශිලීත්වය හා ජවය ,අනතුරක සේයාවක් සැ‍ණෙන් හඳුනාගෙන
ඉක්මනින් ඉන් පැන දිවීමට හැකියාව ඔවුන්ට ලැබි තිබේ.

ඇන්ටිලොප් කුරංගයන්ගේ ශරිර ලක්ෂණ

ඇන්ටිලොප් සතුන් ප්‍රමාණයෙන් පවා විවිධය.ඒ ඒ වර්ග හොඳින් වැඩුණු පසු උරහිස තෙක් උස සෙ.මි.25 සිට
සෙ.මි.180 ක් තරම් වෙනස් වේ.එසේ වැඩිම උසක් ඇත්තේ රජ ඇන්ටිලොප්ටය. සියලුම පිරිමි සතුන්ට
මෙන්ම ගැහැණු සතුන් ටික දෙනෙකුට අං තිබේ.නියම ඇන්ටිලොප් ලෙස හැඳින්වෙන ප්‍රොන්හොර්න් මධ්‍යම
ප්‍රමාණයේ සතෙකි.උගේ සිරුර රතු මුසු දුඹුරු පැහැතිය.යටිකය සුදු පැහැතිය. බෙල්ලෙ සුදු පටි දෙකක් වැටී
තිබේ.තද දුඹුරු පැහැති කෙටි කෙසරු ද ති‍බේ. පසුපස වටකුරු පැල්ලමක් සේ වැටි ඇති සුදු ලොම් අවශ්‍ය විටක
පුම්බා දීප්තිමත් සුදු පැහැයක් නිකුත් කිරිමට හැකියාවක් ද තිබේ. එය අනෙක් සතුන්ට අනතුරු ඇඟවීමට කරන
සංඥාවකි.බොන්ටගෝ නම් වර්ගය රතු මුසු රඹ පැහැතිය. පිටෙහි සුදු ඉරි 12 ක් ද ඇත.

ඇන්ටිලොප් කුරංගයන් අතර සිටින යෝධයා-එලන්ඩ්

බොහෝ ඇන්ටිලොප් සතුන් එළුවන් හෝ බැටළුවන් තරම් වන අතර ඉන් ලොකුම සත්ත්වයා වන්නේ උරහිස
තෙක් සෙ.මි.175 ක් (අඟල් 69 ක්)පමණ උසැති කි.ග්‍රෑ.800 ක් රාත්තල් 1764 ක්)බරැති යෝධ එලන්ඩ් නම්
අප්‍රිකාවේ වෙසෙන විශේෂයයි.

කුඩාම ඇන්ටිලොප් කුරංගයා-ඩෙන්ට් රොයල්

කුඩාම සත්ත්වයා වන්නේ අප්‍රිකාවේ වෙසෙන , උරහිස තෙක් සෙ.මි.25 ක් (අඟල් 10 ක්)පමණ
උසැති,කි.ග්‍රෑම්. 2.7 ක් (රාත්තල් 6 ක් ) පමණ බරැති ඩෙන්ට් රෝයල් නම් වර්ගයයි.උන්ගෙ අං ද හැඩයෙන් හා
ප්‍රමාණයෙන් ද විවිධය.රෝයල් ඇන්ටිලොප්ගෙ අං අඟලකට (සෙ.මි.2.5 ක ට වඩා දිගු නැත.යෝධ සේබල්
ඇන්ටිලොප්ගෙ පසුපසට වකුටු වී ගිය අං දිගින් සෙ.මි.160 ක් (අඟල් 63 ක්) පමණ වේ.බොවිඩේ පවුලට අයත්
ඇන්ටිලොප් සතුන්ගේ අං හැලෙන්නේ නැත. එහෙත් ප්‍රොන්හොර්න්ගෙ අං වසරක් පාසා හැලී අලුත් අඟක්
වැඩේ.

ඇන්ටිලොප් කුරංගයන්ගේ කෑම බීම

ඇන්ටිලොප් සතුන් ශාක භක්ෂකයෝය.තණකොළ හා වෙනත් විවිධ පැළෑතටි ආහාරයට ගන්නා ඔවුන්ගෙ දිව
දිගුය. විශාලය. පහසුවෙන් හැසිරවිය හැකිය. ඔවුන් වමාර කන සතුන් වන අතර මාංශ භක්ෂකයන් හා සසඳන
කල ලොකු අමාශ හා වඩාත් දිගු අන්ත්‍ර සහිතය. බොහෝ විට ඔවුන් මුලින් කඩිසරව උල කා ගිල දමන අතර
මාංශ භක්ෂකයන් හා සසඳන විට විශාල ආමාශ හා වඩාත් දිගු අන්ත්‍ර සහිතය. බොහෝ විට ඔවුන් මුලින්
කඩිසරව උලා කා ගිල දමන ආහාර පසුව නිවි හැනහිල්ලේ විකමින් සිටිනු දැකිය හැකිය.

ඇන්ටිලොප් කුරංගයන්ගේ වේග‍ය

දිවීම ගැන සළකන විට ප්‍රොන්හොර්න්ට පැ.කි.මි.70 ක (පැ.සැ.45 ක )පමණ වේගයෙන් දිවිය හැකිය.උගෙ එක් පිම්මක් දිගින් මි.6 ක් (අඩි 20 ක්)පමණ වේ.තොම්සන් ගැසලි වර්ගයට පැ.කි.මි.80 ක (පැ.සැ.50 ක) පමණ වේගයෙන් දිවිය
හැකිය.ලොකුම පිමිකාරයා වන ඉම්පාලා මි.2.4 ක් (අඩි 8 ක් ) පමණ උසින් යුතු මි.10 ක් (අඩි 33 ක්) පමණ
දිග පිම්මකට හිමිකම් කියනු ලබේ.

ඇන්ටිලොප් කුරංගයන් අනතුරේ

හොඳින් වැඩුණු ඇන්ටිලොප් සතකු දඩයම් කිරීම කොටියන්, සිංහයන්, ව්‍යාග්‍රයන් ඇතුළු විලෝපිකයන්ට
ලෙහෙසි පහසු නොවේ. ඒ නිසා ඔවුන් සාමාන්‍යයෙන් ගොඳුරු කරගන්නේ වයස්ගත සතුන් හා
පැටවුන්ය.ඇන්ටිලොප් සතුන් වඳ වී යාමේ තර්ජනය එල්ල වී තිබෙන්නේ එවැනි විලොපිකයන්ගෙන් නොව
මිනිස් දඩයක්කරයන්ගෙනි. මෙසේ තර්ජනයට ලක් වී ඇති සතුන් අතරින් එලන්ඩ්,රොවාන්,මහා කුඩු,වෝටර්
බක්,නිල්ගයි (ඉන්දියාවේ නිල් ගවයා) කඳුකර න්‍යාලා හා බොංගෝ කැපි පෙනේ.අරාබි ඔරික්ස්,යෝධ
සේබ්ල්,බ්ලෙස්බොක්,බොන්ටෙබොක් යන වර්ග වඳ වී යන්නට ආසන්නය. අනෙක් සතුන්ට අභය භූමිවල
රැකවරණය ඇත.

පිංතූර ගැලරිය

ආශ්‍රිත මුලාශ්‍ර

ජයමාන්න ලුසිත,"කවුද මේ ඇන්ටිලොප්",විජය පුවත්පත,2008 ජුනි 24,පිටු 16-17

සබැඳි පිටු
 සත්ව සන්නිවේදනය අන්තර් විශේෂ සන්නිවේදනය

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
 Antilop
 Antiloper
 Microsoft Encarta Online Encyclopedia 2008 "Antelope"(  2009-10-31)
 AZA Antelope Taxon Advisory Group.
 Ultimate Ungulate.
 San Diego Zoo Antelope.

ඇන්ටිලොප්


The white-faced heron (Egretta novaehollandiae) also known as the white-fronted heron, and incorrectly as the grey heron, or blue crane, is a common bird throughout most of Australasia, including New Guinea, the islands of Torres Strait, Indonesia, New Zealand, and all but the driest areas of Australia.

It is a medium-sized heron, pale, slightly bluish-grey, with yellow legs and white facial markings. It can be found almost anywhere near shallow water, fresh or salt, and although it is prompt to depart the scene on long, slow-beating wings if disturbed, it will boldly raid suburban fish ponds.

Taxonomy

The white-faced heron was formally described in 1790 by the English ornithologist John Latham. He placed it with the herons in the genus Ardea and coined the binomial name Ardea novaehollandiae. Latham based his account on the "white-fronted heron" that had been described and illustrated in 1789 by the first Governor of New South Wales Arthur Phillip in his book The Voyage of Governor Phillip to Botany Bay.

It was historically considered to be closely related to Ardea but for some time it was placed in its own genus—Notophoyx—because of the absence of the plumes typical in that genus. In his review of the family Ardeidae, American ornithologist Walter J. Bock placed the white-faced heron into Ardea, holding it to be related to the white-necked heron, and synonymised Notophoyx. Similarly, Swedish naturalist Kai Curry-Lindahl felt the species was a dwarf member of the genus Ardea. Robert B. Payne and Christopher J. Risley placed the white-faced heron in the genus Egretta due to its skeletal anatomy resembling egrets more than Ardea herons. They noted that Bock had not given reasons why he had placed the species in Ardea, and felt its closest relative was the little blue heron (Egretta caerulea) on account of plumage and skull similarities. Using DNA-DNA hybridization in a 1987 study, Frederick Sheldon confirmed the white-faced heron was a member of the egret clade.

Subspecies E. n. novaehollandiae and E. n. parryi in Australia, E. n. nana from New Caledonia and E. n. austera from Irian Jaya have previously been described, but are now not recognised taxonomically.

Appearance and behaviour are more closely related to those in the genus Egretta.

The Ngarrindjeri people of the Lower Murray region in South Australia knew it as krawli.

Description

The adult white-faced heron is medium-sized for the family and mostly pale blue-grey. The forehead, crown, chin and upper throat are white. The crown pattern is variable, with the white occasionally spreading down the neck; the variability makes identification of individuals possible. The iris may be grey, green, dull yellow or cinnamon. The regions between the eye and bill on the side of the head (lores) are black. The beak is black and often pale grey at the base. During the breeding season pinkish-brown or bronze nuptial plumes appear on the foreneck and breast, with blue-grey plumes appearing on the back.

The adult typically weighs  and ranges from  in height.

Immature birds are paler grey with only the throat white, and often have a reddish colour on the underparts. Chicks are typically covered with grey down.

Distribution and habitat
The white-faced heron is found throughout most of Australasia, including New Guinea, the islands of Torres Strait, Indonesia, New Caledonia, New Zealand, the islands of the Subantarctic, and all but the driest areas of Australia. The species is now resident on Christmas Island but has not yet been recorded breeding there. It is also commonly found on Lombok, Flores and Sumbawa, and has appeared as a vagrant in China, the Cocos Islands and the Solomon Islands. It is mostly a winter visitor to the Northern Territory. It was self-introduced to New Zealand in the late 1940s. It is the only heron recorded breeding in Tasmania.

The white-faced heron is locally nomadic and found in both fresh and salty wetlands, farm dams, pastures, grasslands, crops, shores, saltmarsh, tidal mudflats, boat-harbours, beaches, golf courses, orchards or in garden fish-ponds. It is protected in Australia under the National Parks and Wildlife Act 1974.

Behaviour

The white-faced heron typically perches on fence-posts, trees, telephone poles and house roofs. Its flight is slow and bouncing.

Call
The most common call of the white-faced heron is a gravelly croak or gobble, graak or graaw and is typically given in flight, in interactions or in aggressive encounters. Another call, gow, gow, gow is typically given upon returning to a nest. High pitched wrank, oooooooooh or aaarrrgh calls are given as alarm calls.

Breeding
Breeding generally takes place in the austral spring, but the birds may breed at other times in response to rainfall. Breeding generally takes place in southern Australia, and birds disperse for long distances at other times of year. Both sexes share the task of building the nest, incubating the eggs and caring for the young. The nest is an untidy shallow bowl, made of sticks and usually placed on a leafy branch 5–12 m high, at altitudes from sea level to over 1000 m. When breeding the birds have long feathers (nuptial plumes) on the neck, head and back. A typical clutch has three to five pale blue eggs. with an average size of 48.5×35 mm. Normally only one brood is raised per year. Incubation lasts approximately 25 days. The parents guard the chicks for 3–4 weeks and fledging takes place 40 days after hatching. Typical nestling predators include kookaburras, Australian magpies, hawks and owls.

Feeding
White-faced herons eat most small aquatic creatures and their varied diet is fish, frogs, small reptiles and insects. It uses a variety of techniques to find food including standing still and waiting for prey movement (often employing a peculiarly rhythmic neck movement whether in water or on land), walking slowly in shallow water, wing flicking, foot raking or even chasing prey with open wings. White-faced herons generally feed solitarily or independently in small groups. White-faced herons are generally territorial during breeding season but may feed in groups during non-breeding season, particularly after rain or flooding.

Gallery

References

External links

white-faced heron
Birds of Lombok
Birds described in 1790
Birds of Norfolk Island
Birds of New Zealand
Birds of Australia

White-faced heron


محمد حمد ناصر البراك المطيري (1930 - 19 سبتمبر 2000) ، نائب سابق في مجلس الأمة الكويتي، وهو والد النائب السابق  مسلم محمد البراك، ووالد براك محمد البراك الذي شارك في انتخابات المجلس الوطني في عام 1990 ، والأخ الاكبر لنائب رئيس مجلس الوزراء وزير النفط وزير الدولة للشؤون الاقتصادية والاستثمار الدكتور سعد البراك.

حياته السياسية
بدأ عمله السياسي مبكرا وشارك في الحياة النيابية منذ المجلس التشريعي الأول عام 1963 ممثلا عن الدائرة الرابعة ثم في المجلس التشريعي الثاني عن ذات الدائرة ثم المجلس الخامس ممثلا عن الدائرة ال16 وكان عضوا في لجنة تنقيح الدستور عام 1980.

حياته البرلمانية
خاض انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1963 في الدائرة الرابعة وحصل على 684 صوت وحل بالمركز الثاني وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1967 في الدائرة الرابعة، وحصل على 744 صوت وحل بالمركز الثالث وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1971 في الدائرة الرابعة، وحصل على 867 صوت وحل بالمركز الثاني وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1975 في الدائرة الرابعة، وحصل على 878 صوت وحل بالمركز السادس وخسر بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1981 في الدائرة السادسة عشر، وحصل على 337 صوت وحل بالمركز الأول وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1985 في الدائرة السادسة عشر، وحصل على 615 صوت وحل بالمركز الثالث وخسر بالانتخابات.

وفاته
توفي محمد حمد البراك بتاريخ 19 سبتمبر من عام 2000 عن عمر ناهز 70 عاما.

مراجع

أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1963
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1967
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1971
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1981
مواليد 1930
وفيات 1421 هـ
وفيات 2000
مدفونون في مقبرة الصليبخات

محمد حمد البراك


Piperno je magmatska stijena prisutna u područjima gdje je bilo vulkanske aktivnosti. Piperno obiluje u Kampaniji; područja iz kojih je dobivena bila su grad Quarto, Soccavo, Pianura i Nocera Inferiore. Sloj Piperno, s Breccia Museo iznad njega, jasno je vidljiv u podnožju brda Camaldoli, u područjima Soccavo i Verdolino.

Ova vrsta litificirane stijene, različita od žutog tufa, poprima posebnu teksturu koju karakterizira orijentacija lentikularnih koncentracija sive boje, zvanih plamenovi, uronjenih u matricu iste boje, ali svjetlije.

Stijenu Piperno nije lako izvaditi, a pomaže joj podzemno odvajanje velikih blokova koji se naknadno obrađuju; otporan je na habanje od atmosferskih utjecaja i zbog toga se naširoko koristio za oblaganje zgrada u Napulju. Trenutno se više ne vadi jer su podzemni kamenolomi u Pianuri i Soccavu iscrpljeni.

Izvori

Vulkanoklastične stijene

Piperno