Die Dorfkirche Bibow ist ein evangelisch-lutherisches Kirchengebäude in Bibow, einer Gemeinde im Landkreis Nordwestmecklenburg in Mecklenburg-Vorpommern. Sie gehört zur Kirchengemeinde Bibow in der Propstei Wismar im Kirchenkreis Mecklenburg der Evangelisch-Lutherischen Kirche in Norddeutschland.

Geschichte

Um die Mitte des 14. Jahrhunderts wohnte in Bibow ein Knappe Hardenack, dessen Familie mit der von Bibow identisch ist. Als Kirchspiel wurde Bibow 1372 erstmals genannt. Johann von Plessen saß damals schon auf dem Gut Neuhof (Nova Curia). Was aber den Anlass zu der später auftretenden Sage gegeben haben kann, dass die Kirche zu Bibow zu jenen sieben Kirchen gehöre, die einst von dem Stammvater der mecklenburgischen von Plessen, Helmold von Plesse gegründet wurde, ist aus den damaligen Urkunden nicht zu erkennen. Es wird vermutet, dass die Kirche eine Gründung der Familie von Bibow ist, denn die von Bibow tragen auch ihren Namen vom Ritterlehn des Gutes Bibow bei Warin mit Heine de Bibowe.

Denn als 1450 Hardenack von Bibow gegen Johann von Bassewitz, dem 1444 Herzog Heinrich von Mecklenburg, auch Heinrich der Dicke genannt, alle Güter des Gottschalk von Preen, darunter Bresen, Ventschow, Thurow, Jesendorf und Bibow verliehen hatte, für sich und seine Familie seine Ansprüche auf Bibow durchsetzt, erkannte der Herzog 1467 ausdrücklich an, dass jener neben allen anderen Gerechtigkeiten auch das Kirchlehn zu Bibow innehatte.
Erst 1510 trat ein Heinrich von Plessen als Pfandbesitzer von Bibow auf, nachdem Hardenack von Bibow auf Westenbrügge mit Genehmigung der Herzöge seinen Anteil an Bibow und Ventschow an die von Plessen abgetreten hatte. Diese blieben dann hundert Jahre im Besitz von Bibow. 1611 erfolgte die Verpfändung an Detlev von Warnstaedt, in dessen Besitz Bibow bis 1672 blieb. In diesem Jahr geht es mit dem Patronatsrecht der Kirche an den Landrat Bogislav Ernst von Pederstorff über. 1702 befand sich Bibow wieder in von Plessen's Händen und schon 1703 gehörte es dem Hauptmann Jerimias von Behr. Von 1721 bis 1744 klagte auch das Kloster Dobbertin gegen den Hauptmann von Behr wegen großer Schulden.

1744 erwarb Oberstleutnant Detlof Hans von Bassewitz auf Neuhof die von Behr'sche Konkursmasse und übernahm damit das Kirchenpatronat für Bibow. Detlof Hans von Bassewitz war mit Davidia von Bülow verheiratet. In den 1720er Jahren war in den Mecklenburgischen Ständekonflikt verwickelt gewesen und hatte sogar in Haft gesessen. 1755 wurde er zum Mitunterzeichner des Landesgrundgesetzlichen Erbvergleiches. 1745 ließ er die ganze Kirche in- und auswendig restaurieren. Bis 1824 blieb Bibow bis im Bassewitzer Familienbesitz. 1791 verklagte ein späterer Rittmeister von Bassewitz den Pastor und Küster wegen Übertretung der Kirchenordnung und Beweidung des Bibower Kirchhofes. Danach wechselten in kürzeren Abständen die Rechtsnachfolger.
1829 wurde Bibow bürgerlicher Grundbesitz und 1912 erwarb der Deutschrusse Wladimir Schmitz Hasenwinkel als Ortsteil von Bibow, der es 1927 an den Verleger Kurt Giradet aus Essen verkaufte. 1945 verließ die Familie von Langen das Gut Neuhof.

Baubeschreibung

Äußeres
Der hochgotische Backsteinbau aus der 1. Hälfte des 14. Jahrhunderts mit Strebepfeilern und einem oktogonalen Chor steht auf einem Feldsteinsockel. Im Norden ist eine Kapelle angebaut; im Süden finden sich Fundamentreste einer Sakristei. Der eingezogene Chorraum ist kreuzrippengewölbt. Die Dachkonstruktion des Chors wurde bei einer dendrochronologischen Untersuchung auf 1296 datiert. Als Bauholz wurde hier sogar Eschenholz verwendet. Bei der Sanierung 2003 und 2004 entfernte man einzelne Teile und ersetzte sie durch sägeraues Kiefernholz. Der Chors wird im Innern nach 1297 beendet worden sein. Der Bau des heutigen Langhauses wird auf 1304 datiert. Ein hoher Nordanbau, die heutige Winterkirche, wurde 1390 angefügt.  Eine Empore, Einzelteile sind davon in der heutigen Empore noch zu finden, wurde 1653 eingebaut.

Beim Turm-Westportal fällt auf, dass es als Doppelportal angelegt wurde, eine für Dorfkirchen ungewöhnliche Lösung. Auf der Westseite des Langhauses ist die Wartezahnung für einen nie gebauten Backsteinturm vorhanden. Der heutige niedrige zweistöckige Fachwerkturm wurde 1745 an der Westseite im Auftrag des Kirchenpatrons Oberstleutnant Detlof Hans von Bassewitz auf Neuhof als Ersatz für einen ursprünglich geplanten, aber nicht ausgeführten massiven Turmbau errichtet.
1745 wurde im Langhaus die bis heute vorhandene barocke Voutendecke eingezogen und die Sakristei am Chor die Nordkapelle zur niedrigen Grabkapelle umgebaut. Das Langhausgewölbe stürzte 1807 ein, es wurde 1819 in seiner heutigen Form wieder eingezogen. Die gotischen Fenster wurden in der Barockzeit zum Teil durch Holzfenster mit provisorischen Verglasungen ersetzt.

Nach der Bombardierung der nahen Bahnstrecke Bad Kleinen–Bützow im Zweiten Weltkrieg hatte auch die Kirche Schaden genommen, verfiel in den folgenden Jahrzehnten weiter und war zum Ende der DDR-Zeit wegen fehlender Erhaltungsarbeiten vom Abriss bedroht. Nach der Wende stark geschädigt, gab es durch das undichte Dach und mangelhafte Wasserableitung große Schäden am Gebäudesockel und am äußeren Mauerwerk.

Nach der Gründung des Kirchenbauvereins 1999 begann man sofort mit ersten Aufräumungs-, Sicherungs- und Planungsarbeiten. 2001 wurde die Nordkapelle zur Winterkirche umgestaltet. 2002 erfolgte die Dachsanierung mit Reparatur der Dachkonstruktion und der alten Dacheindeckung mit Mönch- und Nonnendachziegeln. Bis 2004 hatte man das Mauerwerk an den Fassaden und den Fundamente gesichert und saniert. 2005 wurde der Fachwerkturm denkmalgerecht saniert. 2009 wurden die Außenanlagen wieder hergestellt und der Turm innen renoviert.

In der ehemaligen Sakristei schuf man sich einen Gemeinderaum und so wird das Gotteshaus wieder genutzt.

Inneres
Im Innern ist nur der Chorbereich gewölbt, das Kirchenschiff erhielt nach dem Einsturz der Gewölbe 1807 erst 1819 eine flache Bretterdecke.

Altar
Der Kanzelaltar wurde 1745 vom Oberstleutnant Detlof Hans von Bassewitz gestiftet, nachdem dieser 1744 Bibow erworben hatte. Von der Stiftung zeugen im Sockelbereich links das Wappen der Familie von Bassewitz und rechts das Wappen seiner Frau aus der Familie von Bülow. Nach einer erhaltenen Inschrift wurde der Kanzelaltar vom Bildhauer C. F. Beckmann, dem Tischler J. C. Schütz und dem Maler J. Heinrich Krüger aus Wismar gefertigt. Die Konstruktion wie der Zierrat wurden aus Nadelholz, die Figuren aus Lindenholz hergestellt.

Der Altar ist klar in drei Ebenen gegliedert. Die Predella mit der auf Leinwand gemalten Darstellung des Abendmahls folgen der Kanzelkorb mit einer plastischen Darstellung des Grabgekreuzigten und der Schalldeckel mit der Figur des auferstehenden Christus. Flankiert wird diese zentrale Ebene im unteren Bereich von zwei großen Figuren des Alten Testaments, den Brüdern Moses mit den Gesetzestafeln links und Aaron mit den Rauchfass rechts. Auf dem oberen Gesims befinden sich zwei Engel. Die Bildwerke und das schmückende Blattwerk sind von beeindruckender handwerklicher und künstlerischer Qualität.

Bei einer Renovierung, vermutlich im 19. Jahrhundert, wurde der Altar umfangreich übermalt und neu gefasst. Der Zustand vor Beginn der umfassenden Restaurierung ab 2010 war außer der allgemeinen starken Verschmutzung von der großflächig gelockerten Farbfassung geprägt. Die Sichtfassung war dabei direkt über die älteren Fassungsschichten aufgetragen, ohne vorhandene Fehlstellen zu kitten und auszugleichen, so dass es ein sehr unruhiges Erscheinungsbild gab. Fehlende Teile an Figuren wurden bildhauerisch rekonstruiert. Schwierig war dies besonders beim fehlenden Arm des aufstehenden Christus. Seine Rekonstruktion erfolgte in Anlehnung des Zarrentiner Altars. Die Arbeiten waren erst nach einer sehr großzügigen Spende durch die Freifrau Ella von Lüttwitz möglich und wurden unter Leitung der Diplom-Restauratorin Katrin A. Ziems aus Berlin ausgeführt.

Orgel
Die Orgel mit sechs Registern auf einem Manual und angehängtem Pedal wurde 1872 von Friedrich Friese III auf der Westempore eingebaut und 2004 durch Orgelbauer Andreas Arnold vom Mecklenburger Orgelbau in Plau am See rekonstruiert. Der Orgelprospekt mit drei Pfeifenfeldern ist flach und neugotisch ausgeführt. Die Giebelkrönung wird von Fialtürmen flankiert. Der Spieltisch befindet sich links, beiderseits liegen Manubrien. Der Magazinbalg befindet sich unter der Manualwinde, zwischen beiden liegt der horizontale Wellenrahmen für die Spieltraktur.

Wandmalereien
Im Chorpolygon wurden Reste der dort vorhandenen mittelalterlichen figürlichen Wandmalereien, die stilistisch dem ausgehenden 14. Jahrhundert zuzuordnen sind, freigelegt und konserviert.

Glocken
Im Turm befanden sich zwei Glocken. Die 1602 von Clawes Brincke in Wismar gegossene Glocke ist noch vorhanden. Die große Glocke von 1852 vom Wismarer Glockengießer Peter Martin Hausbrandt ist ein Umguss der alten Glocke von 1756. Sie wurde 1893 vom Wismarer Kupferschmied und Glockengießer Carl Oberg nochmals umgegossen und ist auch noch vorhanden.

Pastoren
Namen und Jahreszahl bezeichnen die nachweisbare Erwähnung als Pastor.
 erwähnt 1541 Johann Mull (Mul). Bei der Visitation 1541 zu Johann Mull: ein frommer gelehrter Mann, eines ehelichen Lebens; es wäre vonnöten, daß dem armen Pastor seine Besoldung möchte verbessert werden.
 1541 – 1571 Johann Haverkorn (Haberkorn), danach in Witzin.
 1578 – 1605 Gerhard Frey, kam aus Osnabrück.
 1605 – 1624 Peter Knust (Knaust) kam aus Hamburg.
 1625 – 1633 Joachim Müller.
 1633 – 1653 Vakanz, wurde von Tempzin aus, ab 1646 durch Melchior Hasselberg verwaltet.
 1653 – 1694 Andreas Mertzdorff, kam aus Wriezen in der Mark.
 1691 – 1725 Johann Konrad Passow.
 1725 – 1767 Christian Müller.
 1770 – 1817 Heinrich Ernst Berner.
 1990 – 2016 Andreas Kunert
 2022 erwähnt Sophie Kotte

Heutige Kirchengemeinde
Zum Kirchspiel Bibow gehörten im 17. Jahrhundert Zahrensdorf, Klein-Jarchow, Langen-Jarchow und Dämelow. Das Pfarramt war lange Zeit mit der Klosterkirche Tempzin verbunden. Heute gehören zum Kirchspiel Bibow die Ortsteile Bibow, Dämelow, Neuhof, Hasenwinkel und Nisbill, und die Kirchgemeinde Bibow ist seit 1. Januar 2001 dauerhaft mit den Kirchgemeinden Warin und Jesendorf zu einer Pfarrstelle verbunden.

Trivia
Der Maler Lyonel Feininger zeichnete die Bibower Dorfkirche 1921 während eines zufälligen Zughaltes in sein Skizzenbuch. Das Original befindet sich im Busch-Reisinger Museum der Universität Harvard in Cambridge.

Literatur
 Friedrich Schlie: Die Kunst- und Geschichts-Denkmäler des Grossherzogthums Mecklenburg-Schwerin. III. Band: Die Amtsgerichtsbezirke Hagenow, Wittenburg, Boizenburg, Lübtheen, Dömitz, Grabow, Ludwigslust, Neustadt, Crivitz, Brüel, Warin, Neubukow, Kröpelin und Doberan. Schwerin 1900. (Neudruck 1993) ISBN 3-910179-14-2 S. 472–474.
 Horst Ende: Dorfkirchen in Mecklenburg. Berlin 1975, S. 98, 135.
 Horst Ende: Kirchen in Schwerin und Umgebung. Berlin 1989, ISBN 3-374-00840-2
 Horst Ende, Christian Molzen, Horst Stutz: Kirchen in Nordwestmecklenburg. Grevesmühlen 2005.
 ZEBI e V., Start e V.: Dorf- und Stadtkirchen im Kirchenkreis Wismar-Schwerin. Bremen, Rostock 2001, ISBN 3-86108-753-7 S. 74–75.
 Frank Hösel: Bibow, Lkr. Nordwestmecklenburg, Dorfkirche, Kanzelaltar. In: KulturERBE in Mecklenburg-Vorpommern. Band 6, Schwerin 2011, ISBN 978-3-935770-34-7 S. 161–163.
 Martina Wagner: Gebaut für die Ewigkeit? In: Monumente. Sonderheft zum Tag des offenen Denkmals, 11. September 2016, S. 10–11.
 Tilo Schöfbeck: Mittelalterliche Kirchen zwischen Trave und Peene.  Berlin 2014, ISBN 978-3-86732-131-0.

Quellen

Gedruckte Quellen
 Mecklenburgisches Urkundenbuch (MUB)
 Mecklenburgische Jahrbücher (MJB)

Ungedruckte Quellen
Landeshauptarchiv Schwerin (LHAS)
 LHAS 1.4–3 Dörfer und Güter. Bibow.
 LHAS 3.2-3/1 Kloster Dobbertin, Nr. 267.
 LHAS 2.12–3/2 Klöster und Ritterorden. Dobbertin Nr. 12.
 LHAS 11.11 Regesten. Mecklenburgische Urkunden.

Landeskirchliches Archiv Schwerin (LKAS)
 LKAS, OKR Schwerin, Specialia, Abt. 1. Bibow. 005 Zahlung Prozesskosten gegen Rittmeister von Bassewitz auf Neuhof 1791 - 1896. 006 Erbauung und Reparatur der Kirche und der geistlichen Bauten 1800 – 1828. 151 Umbau einer Grabkapelle zum Unterrichtsraum für die Christenlehre, Einbruch in die Kirche 1951 – 1976. 230 Bauten Kirche Bibow 1996 – 1999.

Weblinks

 Geschichte der Kirche auf www.kirchebibow.de, abgerufen am 16. März 2012

Einzelnachweise

Kirchengebäude in Europa
Kirchengebäude im Landkreis Nordwestmecklenburg
Fachwerkkirche in Mecklenburg-Vorpommern
Dorfkirche Bibow
Backsteingotik in Mecklenburg-Vorpommern
Kirchengebäude der Backsteingotik
Kirchengebäude der Propstei Wismar
Erbaut in den 1290er Jahren

Dorfkirche Bibow


يشير التشتت إلى توزيع مكون أو عنصر كيميائي خاص في صخور أو تربة معينة، حيث تصل تركيزات العنصر بشكل تدريجي إلى القيمة المتوسطة (أو الخلفية) من التركيزات العالية فيما يتعلق بالفضاء. ويمكن أن يتم النظر إلى التشتت على أنه ثانوي أو رئيسي، اعتمادًا على البيئة التكوينية.

ويحدث عندما تكون التربة كثيرة الصوديوم. وعندما تتبلل التربة كثيرة الصوديوم، يتم إبعاد جسيمات الصلصال عن بعضها بشكل إجباري. وغالبًا ما يكون ذلك في الغالب سببًا رئيسيًا للتعرية.

الوقاية من التشتت
يمكن منع التشتت من خلال:
 إعادة زراعة المنطقة
 الحيلولة دون ارتفاع نسبة الصوديوم في التربة من خلال السيطرة على الملوحة
 الإدارة الجيدة للتربة على المنحدرات، مثل تجنب إخلاء المنحدرات.

انظر أيضًا
 ارتفاع نسبة الصوديوم

مراجع

تربة
فيزياء التربة
كيمياء أرضية

تشتت (جيولوجيا)


La Vénus de l' Esquilin, représentant la déesse Vénus (c'est-à-dire l'Aphrodite grecque), est une sculpture romaine de nu en marbre plus petite que nature, représentant une femme en sandales coiffée d'un diadème. Elle est largement considérée comme une copie romaine du  d'un original grec du  Il peut aussi s'agir d'une représentation de la souveraine du Royaume lagide Cléopâtre VII.

Elle est aujourd'hui conservée aux musées du Capitole de Rome, dans les salles des Horti Lamiani I-III du palais des Conservateurs.

La sculpture aurait été copiée d'une statue hellénistique originale du Royaume lagide. Elle représente peut-être Vénus-Isis, un syncrétisme de Vénus avec la déesse égyptienne Isis. La copie a probablement été commandée par l'empereur Claude pour décorer les jardins de Lamia (Horti Lamiani). Le vase représenté à côté de la figure féminine comprend un aspic ou uræus, représentations du cobra égyptien.

Histoire
La Vénus de l'Esquilin a été trouvée en 1874 sur la colline de l'Esquilin, probablement une partie du site des jardins de Lamia, un des jardins impériaux, riches sources archéologiques de la sculpture classique, dans la zone proche de l'actuelle Piazza Vittorio Emanuele II (Rome), dans une salle souterraine des Horti Lamiani où aux , les treize Niobides Médicis, une variante du Groupe du Laocoon, le portrait de Commode en Hercule et le Discobole avaient déjà été retrouvés. Après 1870, des travaux de construction intensifs étaient en cours sur le site, dans le cadre des préparatifs visant à faire de Rome la nouvelle capitale du Royaume d'Italie (1861-1946), à la suite du Risorgimento. La sculpture nouvellement trouvée a été placée dans la collection des musées du Capitole où elle est toujours conservée. Elle est souvent exposée au Musée Centrale Montemartini.

Style
Par son style, la Vénus de l' Esquilin est un exemple, inspiré de Pasitélès, « éclectique », de l'école néo-attique, combinant des éléments d'autres écoles précédentes : une conception de Praxitèle de la forme féminine nue ; un visage, un torse musclé et une petite poitrine haute dans le style sévère du , et des cuisses serrées typiques des sculptures d'époque hellénistique. Ses bras ont dû se rompre lorsque la statue est tombée après que le parc impérial dans lequel elle se trouvait soit tombé en désuétude après l'antiquité. Ils ont été fréquemment « restaurés » dans les tableaux, mais jamais dans la réalité.

Sujet

Elle représente une femme nue en train de se tirer les cheveux pour faire une coiffure compliquée (les doigts de la main gauche sont maintenus sur les cheveux rassemblés, tandis que les bras levés sont perdus) avant de s'immerger dans son bain. Le personnage est nu à l'exception des sandales, un trait significatif pour les interprétations récentes car Vénus ne porte jamais de sandales. Le soutien de son côté, sur lequel est posé un linge souple, est fait d'un vase égyptien et d'un petit panier plein de roses., servant peut-être à parfumer l'eau.

La statue réélabore des modèles de style sévère pour le visage et les cheveux, tandis que pour le corps elle reprend des modèles hellénistiques et en particulier l'iconographie de la Vénus anadyomène, résultat d'une synthèse religieuse ayant eut lieu dans l'Égypte hellénisée. Le sujet de la statue a été diversement interprété, comme la déesse romaine Vénus ou comme une baigneuse mortelle nue, une version féminine du Diadumène s'attachant les cheveux avec un filet. La recherche d'un rendu naturaliste du corps féminin est évidente, indifférente aux canons de beauté appliqués à la figure de la déesse dans les représentations traditionnelles.

Il est généralement admis qu'elle est une copie romaine du milieu du  d'un original grec du  de l'école de Pasitélès. Sa provenance est caractérisée à la fois comme une commande ptolémaïque-égyptienne ou comme peut-être une copie commandée par Claude (empereur romain) lui-même pour les jardins impériaux. Cette identification est basée sur la robe de style égyptien de la statue, posée sur un vase, le cobra égyptien sur le vase, symbole de la royauté égyptienne, et les cheveux bouclés ; si elles sont correctes, ces caractéristiques pourraient en faire une statue culte de la déesse Isis, ou une image, peut-être celle créée par Jules César, de Cléopâtre VII en tant qu'Isis ou Vénus-Isis (les deux étaient fréquemment confondues). Ce point de vue est soutenu par le philologue italien Licinio Glori en 1955. Elle pourrait être une copie de la statue de Cléopâtre érigée par César dans le temple de Vénus Genetrix, une opinion soutenue par Bernard Andreae. En plus de la coiffure et des traits du visage, le diadème royal apparent porté sur la tête est également une indication qu'elle représente Cléopâtre. Les détracteurs de cette théorie soutiennent que les traits du visage sur le buste de l'Altes Museum de Berlin et la monnaie de Cléopâtre diffèrent et affirment qu'il était peu probable qu'elle soit représentée comme la déesse Vénus nue. Cependant, elle a été représentée dans une statue égyptienne comme la déesse Isis. Cléopâtre était également représentée sur certaines  pièces comme Vénus-Aphrodite et aurait été habillée en Aphrodite lors de sa rencontre avec Marc Antoine à Tarse en 42 av. J.-C..

Dans l'art moderne

La sculpture a inspiré de nombreuses reconstructions artistiques dans la décennie qui a suivi sa découverte. Les principaux d'entre eux sont A Sculptor's Model (1877) de Sir Lawrence Alma-Tadema et Diadumène (1884) d'Edward Poynter. Poynter a travaillé à partir de la fonte de l'original à la Sculpture Court du Victoria and Albert Museum : « Il a cependant jugé bon de modifier légèrement la tête : les boucles archaïques se détendent en mèches fluides, et les traits sévères cèdent aux sourires de la société ». Ils représentent tous deux le modèle de la statue attachant ses cheveux avec une bande de tissu (comme avec le type de statue Diadumenos), respectivement en vue du modelage pour le sculpteur ou pour prendre un bain. Poynter pensait que c'était une reconstruction en partie correcte parce que les restes de l'auriculaire de sa main gauche sont visibles à l'arrière de sa tête, suggérant que son bras gauche a été levé pour maintenir ses cheveux en place, tandis que la main droite enroulait le tissu. Au Musée Centrale Montemartini, la Vénus de l'Esquilin est désormais généralement présentée derrière une « piscine » (en fait un panneau de sol en verre) en hommage à ce rendu.

Expositions
De décembre 2006 au 4 février 2007, la sculpture fut la pièce maîtresse de l'exposition « Cléopâtre et les Césars » au Bucerius Kunst Forum à Hambourg, à la suite de laquelle, de mars à juin 2007, elle fut au musée du Louvre pour l'exposition Praxitèle.

De juin à septembre 2008, la sculpture a été exposée au pavillon italien de l'Exposition spécialisée de 2008 à Saragosse (Espagne) où elle fut la principale attraction pour les visiteurs du pavillon. Pendant toute la période, elle a été gardé 24 heures sur 24 par des agents de la Garde des finances.

Le 27 janvier 2016, à l'occasion de l'important voyage en Italie du président iranien Hassan Rohani, la sculpture ainsi que d'autres œuvres d'art ont été recouvertes de panneaux de contreplaqué afin que les images officielles de la visite puissent être transmises à la télévision iranienne.

Références

Bibliographie
.
 Mary Beard, Archéologie et collection à la fin du XIXe siècle à Rome, catalogue de l'exposition de la Royal Academy, Art antique au postimpressionnisme - Chefs-d'œuvre de la Ny Carlsberg Glyptotek, Copenhague.
 Charles Waldstein, Pasiteles et Arkesilaos, la Vénus Genetrix et la Vénus de l'Esquilin, The American Journal of Archaeology and of the History of the Fine Arts, Vol. 3, n° 1/2 (juin 1887), pp. 1–13.
Pierluigi De Vecchi ed Elda Cerchiari, I tempi dell'arte, volume 1, Bompiani, Milano 1999. .

Sur le rapprochement avec Cléopâtre
 Das Gesicht der Göttin., 16.10.2006, Der Spiegel, Hambourg 2006, 42, .
 Berthold Seewald, So sah Kleopatra wirklich aus, Die Welt, 26 octobre 2006 (en allemand) .
 Bernard Andreae, Dorothea Gall, Günter Grimm, Heinz Heinen et al., Kleopatra und die Caesaren, hrsg. von Ortrud Westheider, Karsten Müller (2006 : Munich, Hirmer Verlag)
 Cleo Uncovered (revue d'exposition de Cleopatra and the Caesars), Current World Archaeology 20, .

Articles connexes
 Musées du Capitole
 Palais des Conservateurs
 Vénus d'Arles
 Vénus de Milo
 Vénus Victrix
 Sculpture grecque antique
 Sculptures de Vénus

Liens externes
 Modèle 3D du torse Esquilin du Louvre par relevé photogrammétrique
 Buffalo - plus d'images, y compris la vue arrière
 Exposed: The Victorian Nude: Room guide: Classical statues - Tate
 Indiana - images (spécifiquement ici et ici ).

Sculpture en marbre
Sculpture de la Rome antique
Œuvre conservée aux musées du Capitole
Serpent dans l'art
Aphrodite ou Vénus dans la sculpture
Période lagide

Vénus de l'Esquilin


A Estação Ferroviária de Aalten é uma estação ferroviária localizada no município de Aalten, província de Guéldria, Países Baixos. Foi fundada em 15 de julho de 1885 e está situada na linha entre Winterswijk e Zevenaar. Em 2008, movimentou 1 531 passageiros.

Estação Ferroviária de Aalten


74439 Brenden este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
74439 Brenden este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Bâton-Rouge de Walter R. Cooney, Jr.. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,20 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 5,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 74001-75000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

74439 Brenden


Salbrovad er en et lokalområde i Barløse Sogn, Assens Kommune.

Salbrovad var oprindeligt et vadested ved Puge Mølleå. Tidligere var der i Salbrovad tre saftstationer under Assens Sukkerfabrik; der var en lukket jernbane mellem saftstationerne og selve fabrikken i Assens. Den sidste saftstation blev nedlagt i 1958, da kedlen sprang. Efterfølgende blev bygningen overtaget af Sandager Brugs. Der har også tidligere været købmand i Salbrovad.

Salbrovad har altid været tæt forbundet med den nærtliggende landsby Sandager, og området omtales ofte som Sandager-Salbrovad. Salbrovad Skole og Salbrovadhallen er fælles for dette område.

Referencer

Lokaliteter i Assens Kommune

Salbrovad


La Carretera de Nebraska 47, y abreviada NE 47 (en inglés: Nebraska Highway 47) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Nebraska. La carretera inicia en el Sur desde la Segmento del Sur  oeste de Wilsonville - Segmento del Norte  este de Farnam hacia el Norte en la Segmento del Sur  en Cambridge - Segmento del Norte  sur de Arnold. La carretera tiene una longitud de 83,9 km (52.14 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Carretera de Nebraska 47 es administrada y mantenida por el Departamento de Carreteras de Nebraska por sus siglas en inglés NDOR.

Cruces
La Carretera de Nebraska 47 es atravesada principalmente por la Segmento del Norte  en Gothenburg en Gothenburg.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de NDOR

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Nebraska

Carretera de Nebraska 47


Charles Backford (nacido en Harare en 1974) es un escultor zimbabuense, conocido por sus tallas en piedra.

Biografía
Nació en la capital Harare, donde recibió su formación primaria y secundaria. Charles Backford comenzó su carrera trabajando en el estudio de Tapfuma Gutsa. También ha trabajado con otros artistas como Eddie Masaya, Garrison Machinjili, Dominic Benhura y Gerald Takawira.

Sus esculturas están representadas en colecciones a nivel internacional.

Enlaces externos

Nacidos en Harare
Escultores de Zimbabue
Escultores del siglo XXI
Zimbabuenses del siglo XXI

Charles Backford


Bayat, Sakarya ilinin Geyve ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı, 1487 yılı kayıtlarında Bayad olarak geçmektedir. Daha önceleri Bilecik'in Osmaneli ilçesine bağlıyken, 21 Ekim 1929'da Geyve ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 55 km, Geyve ilçe merkezine 20 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Geyve'nin mahalleleri

Bayat, Geyve


Die Tiergartenstraße ist eine Hauptverkehrsachse im Berliner Ortsteil Tiergarten des Bezirks Mitte. Sie führt von der Ben-Gurion-Straße (ehemals: Entlastungsstraße) bis zur Hofjägerallee und wird von dort als Stülerstraße weitergeführt. Sie stellt auf ihrer gesamten Länge die südliche Begrenzung des Tiergartens dar.

Straßenverlauf

Bereits auf der Karte von 1698 ist ein Weg vom Potsdamer Tor am Südrand des Tiergartens nach Lietzow verzeichnet. Seit dem 18. Jahrhundert bis zur Namensgebung am 8. Juli 1831 war er als Kanonenweg bekannt, der bis zum damaligen Schafgraben verlief. Mit der Bebauung dieses Gebietes in den 1860er Jahren wurde die Straße bis zur Hitzigstraße (heute: Stülerstraße) verlängert. 1938 wurde der anschließende Teil der Stülerstraße ebenfalls in Tiergartenstraße umbenannt, 1975 jedoch als Thomas-Dehler-Straße wieder ausgegliedert.

Geschichte der Tiergartenstraße und des Tiergartenviertels
Ab 1685 siedelten zwischen der Tiergartenstraße und dem Schafgraben französische Hugenotten und nutzten dieses Gebiet landwirtschaftlich.
Auf einem frühen Plan von Alt-Berlin (Selter, 1809) sind zahlreiche Gebäude südlich der Tiergartenstraße eingezeichnet, die der landwirtschaftlichen Nutzung der französischen Siedler dienten. Neben Gärtnerhäusern und Ausflugslokalen, die die ersten Bauernhöfe ersetzten, entstanden hier ab 1790 erste Sommerhäuser des Berliner Bürgertums. Ein derartiges Haus war das 1799 bezogene Landhaus Mölter von Friedrich Gilly. Die Häuser von Oberhofbaurat Friedrich Becherer von 1790 und des Theaterdirektors August Wilhelm Iffland von 1800, erbaut von Carl Gotthard Langhans, konnten bereits ganzjährig bewohnt werden. Mit dem 1828 erlassenen Bebauungsplan entwickelte sich dieses Gebiet, nun als Tiergartenviertel bezeichnet, zu einer Villenkolonie mit großzügigen Villen und Mietshäusern.

Alle bedeutenden preußischen Architekten und Baumeister haben hier gewirkt, unter ihnen Friedrich Hitzig, Eduard Knoblauch, Ludwig Persius und Friedrich August Stüler. Das Gebiet wurde 1841 als Untere Friedrichsvorstadt in die Stadt Berlin eingemeindet. Ab 1900 siedelten sich im Tiergartenviertel mehrere diplomatische Vertretungen an, deren erste die des Königreichs Spanien in der Regentenstraße (heute: Hitzigallee) war. Bis zum Jahr 1930 gab es bereits 30 ausländische Vertretungen.

Im Rahmen der begonnenen Neugestaltung der Reichshauptstadt wurde das Gebiet zwischen Bendlerstraße und Lichtensteinallee 1938 durch den Generalbauinspektor Albert Speer als Diplomatenviertel festgelegt. Bis 1943 konnten weitere sieben Botschaftsgebäude fertiggestellt werden, teilweise in monumentaler Formensprache, deren Entwürfe von Albert Speer genehmigt werden mussten. Durch Bombardements gegen Ende des Zweiten Weltkriegs entstanden schwerste Beschädigungen.

Nach dem Krieg wurden die Gebäude notdürftig instand gesetzt oder standen jahrelang leer und verfielen. Erst durch den 1991 gefassten Entschluss des Bundestags zum Umzug nach Berlin erfolgte eine Wiederbelebung des Diplomatenviertels. Die alten Botschaftsgebäude wurden wieder hergerichtet und bezogen oder neue Botschaftsgebäude und Landesvertretungen entstanden.

Bauwerke

Die Nordseite gehört zum Großen Tiergarten und ist bis auf das Richard-Wagner-Denkmal unbebaut.

Zwischen Ben-Gurion-Straße und Herbert-von-Karajan-Straße
 Nr. 1: Musikinstrumenten-Museum, der Eingang befindet sich in der Ben-Gurion-Straße.Im selben Block ist die Philharmonie mit dem Kammermusiksaal beheimatet.
 Nr. 4: Auf diesem Grundstück stand eine Stadtvilla, in der in der NS-Zeit unter dem Tarnnamen Aktion T4 die Ermordung kranker und geistig behinderter Menschen geplant wurde. Seit dem 2. September 2014 befindet sich auf dem Grundstück ein Gedenk- und Informationsort für die Opfer der nationalsozialistischen "Euthanasie"-Morde.

Zwischen Herbert-von-Karajan-Straße und Stauffenbergstraße
 Nr. 6: Kunstgewerbemuseum Eingang Herbert-von-Karajan-Straße
 Nr. 9a: Zufahrt zur Generalverwaltung der Staatlichen Museen zu Berlin

Zwischen Stauffenbergstraße und Hildebrandstraße
 Nr. 12: Österreichische Botschaft
 Nr. 15: Vertretung des Landes Baden-Württemberg beim Bund
 Nr. 17: Indische Botschaft
 Nr. 18: Südafrikanische Botschaft
 Nr. 20: Türkische Botschaft

Zwischen Hildebrandstraße und Hiroshimastraße
 Nr. 22: Italienische Botschaft

Zwischen Hiroshimastraße und Clara-Wieck-Straße
 Nr. 24/25: Japanische Botschaft

Zwischen Clara-Wieck-Straße und Klingelhöferstraße
 Nr. 30/31: Canisius-Kolleg
 Nr. 33/34: Saudi-Arabische Botschaft
 Nr. 35: Akademie der Konrad-Adenauer-Stiftung. An der Ecke Klingelhöferstraße befindet sich ein Gedenkstein zum Élysée-Vertrag mit Konrad Adenauer und Charles de Gaulle.

Verkehr
Die Straße wird von der Buslinie 200 der BVG befahren.

Literatur
 Landesdenkmalamt Berlin (Hrsg.): Denkmale in Berlin, Bezirk Mitte, Ortsteile Moabit, Hansaviertel und Tiergarten. Michael Imhoff Verlag, Petersberg 2005, ISBN 3-86568-035-6.

Weblinks

 Vollständiger Verlauf auf einem Stadtplan von 1836 bei alt-berlin.info

Einzelnachweise

Straße in Berlin

Straße in Europa

Tiergartenstraße


Uluborlu; Akdeniz Bölgesi'nde, Isparta'ya bağlı bir ilçedir.

Coğrafya
Isparta'ya 65, Antalya'ya ise 180 kilometre mesafededir. Antalya-İstanbul yolunun Tekke Tepe mevkiine 20 km mesafededir. Kuzeyinde Dinar, doğusunda Senirkent, güneyinde Atabey, Gönen ve batısında Keçiborlu ilçeleri bulunmaktadır.

İlçeye yerleşim önceleri Toros kollarının uzantısı olan Kapı Dağı'nın eteklerinde kurulmuş, 1950 yılından sonra da şimdiki bulunduğu Uluborlu Ovasına taşınılmıştır. Uluborlu'nun güneydoğusunda 2.463 m rakımlı Kapı Dağı ve bunun uzantısı olan Yuvacça Yaylası bulunmaktadır. Ortalama rakım 1100 m' dir.

Yazları sıcak ve kurak, kış ayları ise soğuk ve yağışlıdır. 1986-1996 yılları arasındaki verilere göre ortalama sıcaklık 11,6 °C, ortalama nem %59.2, yılın en düşük sıcaklığı –12,1 °C, en yüksek sıcaklığı 34,6 °C' dir. Ortalama yağış ise 564 mm dir. Yağışlar en çok ilkbahar ayları başında ve Sonbahar aylarında yağmakta olup, ekseriyetle batı ve Güney kesiminden gelmektedir.

Tarihçe
Tarih boyunca antik, askeri ve ticari yolların kavşak noktasında bulunan Uluborlu bölgesi Prehistorik devirlerden itibaren yerleşim yeri ve insanlar için bir cazibe merkezi olmuştur Kuruluş tarihi ile ilgili net bilgilere ulaşılamamış olmasına rağmen tespit edilebilen en eski tarihlere göre bazı kaynaklarda Frigya, bazı kaynaklarda ise Pisidia kenti olarak anlatılmaktadır. MÖ. 334'te Pisidia bölgesi Büyük İskender'in kontrolüne girmiştir. MÖ. 281 tarihinde Makedonya Krallığı'nın Asya kolu olan Selevkos İmparatorluğu' nun yönetimine geçmiştir. MÖ. 183–133 yılları arasında Bergama Krallığı'nın elinde kalmış, onların elinden de MÖ. 130 yılında yine Romalılar tarafından alınarak Kilikia Eyaleti'ne dahil edilmiştir. Daha sonra ise Asia Eyaleti'ne bağlanmıştır. MÖ. 39 yılında Galat Kralı Amyntas' ın hakimiyetine giren bölge MÖ. 25 yılına kadar bu durumda kalmış, daha sonra Galatia Eyaleti'ne katılmıştır. Bölge, Roma İmparatorluğu'nun M.S. 395'te dağılmasıyla Bizans sınırları içinde kalmıştır. Batı Anadolu'da Apollonia adlı bir kentin bulunduğu bilinmesine rağmen buranın neresi olduğu uzun süre meçhul kalmıştı.Yapılan çalışmalar neticesinde Apollonia'nın Uluborlu olduğu tespit edilmiştir. Yerleşim daha önceki devirlerde Mordiaum ismiyle anılmıştır. MÖ l88-133 yılları arasında Bergama Krallığı'nın elinde bulunan bölge, MÖ l30'da Romalılar tarafından ele geçirilerek, MÖ 102-49 yılları arasında Kilikya Eyaleti içine alınmıştır. Apollonia şehri; daha sonra burada yaşayan Aziz Zozimus'un Antiocheia Valisi Domitian tarafından Konana'ya sürülmesinden sonra bu papazın adına atfen Sozopolis ismiyle anılmaya başlanmıştır. Apollonia, Roma İmparatorluğu'nun M.S. 395 yılında parçalanmasıyla Doğu Roma İmparatorluğu (Bizans) sınırları içinde kalmıştır. Daha sonra ise Bizans ordusunda paralı askerlik yapan Kuman-Kıpçak Türkleri Uluborlu'ya Selçuklu fetihlerinden önce gelip yerleşmişlerdir. Bunlar Kıpçak Türklerinin on altı boyundan birisi olan ve kendilerinin de mensup oldukları Borlu boyunun ismini şehre vermişlerdir. 1074 tarihinde Uluborlu Selçuklu Türklerinin eline geçmiştir. Bizans imparatoru II. Ioannes Komnenos'un Batı Anadolu'da yoğunlaşan Türkmen kitlelerini geri püskürtmek amacıyla 1119-1120 yılında bölgeye düzenlediği sefer sonrasında Bizans'ın kontrolüne geçmiştir.

II. Kılıç Arslan zamanında, 1176 yılında yapılan Miryakefalon Savaşı ardından Uluborlu ve civarı 1180 yılında kesin olarak Selçuklu egemenliğine girmiştir. 1182 yılında Bizans sınırında bulunan, Kütahya ve Eskişehir'e kadar uzanan Selçuklu uç eyaletinin merkezi Uluborlu olmuştur. Güvenlik açısından oldukça müstahkem bir kale olan Uluborlu, Selçuklu veliahtlarının eğitim aldıkları, meliklik görevlerini yerine getirdikleri bir şehir konumuna gelmiştir. Bu doğrultuda yapılaşma ve teşkilatlanma zaman içerisinde giderek gelişmiş ve Orta Çağ Türk kent yapısı ortaya çıkmıştır. Özellikle Türkiye Selçukluları zamanında yoğun bir Türkmen göçü alan şehir gelişmeye başlamıştır.

Hamitoğulları Beyliği'nin kuruluş sürecinde Dündar Bey önce Uluborlu'yu merkez yaparak kenti çeşitli açılardan imar etti. Uluborlu, 1361 yılında Osmanlı topraklarına katılmıştır. 1403 yılında Timur tarafından ele geçirildi. Ceza olarak şehirdeki erkekleri tamama öldürüldü, kadın ve çocuklarda esir edildi. Bundan sonra kalesi toprak seviyesine kadar yıkıldı. Uluborlu, Osmanlı döneminde 15. ve 16. yüzyıllarda yapılan tahrirlerden anlaşıldığına göre; Anadolu Eyaleti'ne bağlı Hamid Sancağı'nın bir kazasıdır. Uluborlu 1831'de yapılan ilk nüfus sayımı sırasında Hamid Sancağı'na bağlıdır. 1911 yılı Uluborlu şehrinin kaderini belirleyecek bir dönüm noktası olmuş, o yıl çıkan büyük yangından sonra şehrin, Musluk yöresine indirilmesi görüşü ağır basmaya başlamıştır. Ancak bu, cumhuriyet döneminde gerçekleştirilebilmiştir. 1935 yılında belediye tarafından verilen karar hemen uygulanmış ve yeni şehir kurulmaya başlanmıştır. Milli mücadelenin başladığı yıllarda Hafız İbrahim Demiralay'ın talimatıyla Uluborlu'da, Kaymakam Said Bey'in başkanlığında "Uluborlu Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti" kurulmuştur. Uluborlu, Türkiye için rekor teşkil edecek şekilde 220 yedek subayla I. Dünya Savaşı'na ve Türk Kurtuluş Savaşı'na katılmıştır. 242 İstiklal madalyası ile Uluborlu, Türkiye'de en çok İstiklal Madalyasına sahip olan ilçedir. .1924 yılı öncesinde Uluborlu Hamit sancağına ve Konya vilayetine bağlı bir ilçedir. Bu tarih itibarıyla sadece Isparta vilayetine bağlı ilçe olmuştur. 1963'te de belediye kurulmuştur.

Nüfus
İlçede 4 köy vardır.

Ekonomik yapı
Bitkisel Üretim: Halkın gelir kaynaklarının başında sulu tarım gelmektedir. 1977 yılında Uluborlu Barajının inşasından sonra meyve üreticiliği modern yöntemlerle yapılarak büyük gelişme göstermiştir. Genellikle elma, kiraz, ayva, armut gibi meyveler yetiştirilmektedir. Uluborlu İlçesinde kiraz üretimi meyvecilik alanında önemli yer tutmaktadır. Uluborlunun yüksek yerlerden görünümü orman içinde bir yerleşim yeri gibidir ancak bu orman kiraz ve elma ağacı ormanıdır. 30-35 yıl önce üretimine başlanan Uluborlu kirazının önemli bir kısmı İngiltere, Almanya, Hollanda ve Belçika gibi Avrupa ülkelerine ihraç edilmektedir. İlçede 17 tür kiraz yetişmektedir. Uluborlu kirazının başlıca özelliği dayanıklılığı, kalitesi ve kendisine has lezzetidir. Ancak bu dayanıklı ve lezzetli meyveler yurt içinde satılamamakta, üst düzey kalitesi ve fiyatıyla tamamen yurt dışı pazarlara ihraç edilmektedir. Haziran ayının son haftasında, kiraz hasatıyla birlikte kent nüfusuna geçici tarım işçileri ve Uluborlu Kiraz festivali ile birlikte yapılan tarihi 500 yılı geçkin geleneksel yağlı güreşleri izlemeye gelen turistler eklenmektedir. İlçe merkezinde ihtiyaçların tümünü karşılayabilecek esnaf işletmeleri bulunmaktadır.

Eğitim
 Uluborlu Kaymakamlığı
 Süleyman Demirel Üniversitesi
 Atatürk İlköğretim Okulu
 Çakır Hasan İlköğretim Okulu

Mutfak
Uluborlu Banağı 15.02.2018 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Uluborlu Kaymakamlığı
 Yerelnet: Uluborlu

Uluborlu


Emilio Martín Villa (León, 20 de julio de 1927 - Madrid, 14 de marzo de 1998) era un abogado y político español.

Tras licenciarse en Derecho en la Universidad de Oviedo y doctorarse en la Universidad de Madrid, ejercerá como abogado hasta que como miembro de Unión de Centro Democrático (UCD), es elegido diputado en el Congreso en las elecciones de 1977 y senador en el Senado en las elecciones de 1979 por la circunscripción de León.

Fue profesor titular de Derecho Político en la Academia San Raimundo de Peñafort (1955-1969), siendo director los años 1956-1957. Estaba colegiado como abogado en La Coruña, León, Madrid y México. Formó parte del Sindicato Español Universitario (SEU). Letrado y consejero de algunos grupos de empresas. Consejero general de la Abogacía Española. Secretario de la Junta de Gobierno de la Mutualidad de la Abogacía. Académico de la Academia de Jurisprudencia Gallega. Poseía la Cruz de la Orden de San Raimundo de Peñafort.

Políticos de España de ámbito estatal
Políticos de la provincia de León
Políticos de la Transición Española
Políticos de España del siglo XX
Políticos de la Unión de Centro Democrático
Diputados de la Legislatura Constituyente de España
Senadores de la I Legislatura de España
Miembros del Sindicato Español Universitario
Nacidos en León (España)

Emilio Martín Villa


Tissi (sardisk: Tissi) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sassari i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 250 meters højde og har 2.402 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 10,24 km² og grænser op til kommunerne Ossi, Sassari, Uri og Usini.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sassari

Tissi


An Sphenopholis pallens in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johann Friedrich Theodor Biehler, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Frank Lamson Scribner. An Sphenopholis pallens in nahilalakip ha genus nga Sphenopholis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sphenopholis

Sphenopholis pallens


Madagaskar ya da resmî adıyla Madagaskar Cumhuriyeti, Afrika kıtasına bağlı bir ada ülke olup, kıtanın doğu kesiminde Hint Okyanusu'nun batı kısmında yer almaktadır. Mozambik Kanalı ülkeyi Afrika ana kıtası ile birbirinden ayırmaktadır. Madagaskar adası, dünyanın dördüncü büyük adasıdır. Ülke ada ülkesi olması nedeniyle sınır komşusu bulunmamakta olup, en yakın anakara ülkesi adanın batısında yer alan Mozambik'tir. Bunun haricinde komşu ada ülkeler ise kuzeybatıda Komorlar ve Fransa denizaşırı bölgesi Mayotte, doğuda Mauritius ile yine Fransa denizaşırı bölgesi olan Réunion  adalarıdır. Ülkenin başkenti Antananarivo'dur.

Ülke ismi
Ülke ismi olan Madagaskar herhangi bir yerel dilden ortaya çıkmış bir isim konumunda değildir. Marco Polo anılarında dolaylı yollardan bilgi edindiği ve Afrika'da tarifsiz zenginliğe sahip bir ada olarak tanımladığı adadan karışıklık sonucu Somali'de bulunan Mogadişu şehrinin isminin farklı bir formu olan Madageiscar olarak bahsetmiş, bu isimde daha sonraları orta çağ Avrupa'sında karşılık bularak sık bir şekilde kullanılmıştır. Her ne kadar Portekizli kâşif Diogo Dias 1500 yılında Aziz Laurentius kutlamalarına denk gelen gün adaya çıkan ilk Avrupalı olarak adanın ismini São Lourenço olarak değiştirmiş olsa da, Polo tarafından kullanılan isim daha fazla benimsenerek rönesans dönemi haritalarında kullanılmıştır.

Coğrafya

Ada olması nedeniyle kara komşusu bulunmayan ülkenin civarında bulunan diğer ada ülkeler ile birlikte Afrika anakarasında bulunan Mozambik ile deniz sınırı bulunmaktadır. Madagaskar coğrafî olarak Afrika kıtasının bir parçası konumundadır. Madagaskar sahip olduğu 587.295 km2 yüzölçümü ile dünyanın en büyük dördüncü adası konumundadır ve toplamda 4.828 km'lik bir kıyı şeridine sahiptir.

Süper kıta Gondvana'nın parçalanmasıyla Madagaskar yaklaşık 88 milyon yıl önce Hindistan kara kütlesinden ayrılmıştır. Böylelikle adanın coğrafik olarak izolasyonu, üzerindeki bitki örtüsü ve hayvanların tamamen dış dünyadan bağımsız bir şekilde gelişmesine yol açmıştır. Madagaskar üzerindeki bitki ve hayvan türlerinin %90'ı dünyanın başka hiçbir yerinde bulunmamaktadır. Ada biyolojik çeşitlilik alanında dünyanın önde gelen bölgelerinden bir konumunda olmuş, yüzyıllar içerisinde adada insan yaşamanın başlaması ile bu çeşitlilik tehdit altına girmiştir.

Ülke coğrafî yapı gereği genel olarak beş bölgeye ayrılmıştır. Bunlar doğu sahili, kuzeyde bulunan Tsaratanana kütlesi, merkez yaylalar, batı sahili ve güneybatı olarak adlandırılmıştır. Ülkenin doğu sahilleri daha yeşil bir görünüme sahip olup, adanın geri kalanında bu yoğunlukta bir ormanlık alan görülmemektedir. Madagaskar adası genel olarak yüksek yayların hakim olduğu bir ülkedir. Kıyı şeridinde deniz seviyesi ile eşit olan yükseklikler ada merkezine doğru giderek yükselir ve ortalama 1.000 m ile 2.000 m yüksekliklere ulaşır. Merkezî platoda kuzey-güney yönünde uzanan ve en yüksek noktası 2.644 m olan Ankaratra volkanik dağ silsilesi bulunur. Ülkenin en yüksek noktasını adanın kuzeyinde Tsaratanana kütlesi olarak adlandırılan coğrafî bölge içerisinde yer alan 2.876 m ile Maromokotro Dağı oluşturmaktadır.

Ada ülkesi genelinde görülen ve verimsizliğin bir simgesi olan kırmızı topraklar nedeniyle büyük kırmızı ada olarak da anılmaktadır.

İklim
Madagaskar genelinde coğrafî konum gereği farklı iklimler yaşanabilmektedir. Genel itibarıyla kasım ile nisan aylarında sıcak ve yağışlı bir iklim yaşanırken, mayıs ile ekim ayları arasında kurak ve soğuk bir süreç yaşanmaktadır. Ülkenin doğu kıyıları Madagaskar'ın en nemli ve yağış alan bölgesi konumundadır. Yıllık ortalama 4.000 mm yağış alabilme özelliği nedeniyle adanın doğusunda sık yağmur ormanları yer almaktadır. Ülkenin doğu kıyıları belirli aralıklarla şiddetli tropikal fırtınalara ve siklonlara maruz kalabilmektedir. Adanın orta kesiminde yer alan yüksek yaylalarda serin ve kurak bir iklim hakimdir. Ülkenin güneybatı bölümleri ada genelinde en kurak bölümü oluşturmaktadır. Yıllık ortalama 500 mm yağış alması nedeniyle bölgede çöl oluşumları gözlemlenebilmektedir. Ülke genelinde ortalama yıllık sıcaklık değerleri 25 °C düzeyindedir. Bu yıllık ortalamasına rağmen sıcaklıklar kıyı kesimlerinde daha yüksek, iç kesimlerde ise 0 °C de altına düşecek kadar düşük değerlere ulaşabilmektedir.

Bitki örtüsü ve yaban hayat

Keşfedilmesinden önce neredeyse tamamen sık ormanlarla kaplı olan Madagaskar, insan yaşamının başlaması ile birlikte ormanların kapladığı alan yıllar geçtikçe azalmış ve günümüzde de sadece doğu kıyı sahillerinde bulunan ve adanın %4'ünü kaplayan ormanlar kalmıştır. Ülkenin en yoğun ve sık bir şekilde yağmur ormanlarını görüldüğü bölgesi Masoala yarımadasıdır. Doğudan batı yönüne doğru ilerlendiğinde yağmur ormanları yerini önce nemli savan örtüsüne sonra da tek tek ağaçların bulunduğu, dikenli kurak çalılıkların yer aldığı çayırlara bırakmaktadır.

Madagaskar adası genelinde yerel ve o ülkeye özgü türler bulunmaktadır. Ada üzerinde bulunan tek yırtıcı tür olarak Madagaskar etçilleri familyasının üyeleri olan Fossa, Fanaloka ve Falanuk yer almaktadır. Dünya üzerinde sadece Madagaskar'da yaşam bulan makimsiler, farklı türleri ile bu adada yaşamaktadırlar. Makimsiler üyelerinin haricinde Tenrekgillerde neredeyse tamamen sadece Madagaskar adası üzerinde yaşamaktadır. Hem makimsiler hem de tenrekgiller Adaptif radyasyon yayılımın en önemli örnekleri arasında gösterilmektedir. Dünya genelinde 22 farklı çeşidi bulunan batağan üyelerinin sadece iki tanesi Madagaskar'da bulunmaktadır. Bu familyanın bir üyesi olan ve Madagaskar'da yaşamış olan Tachybaptus rufolavatus günümüzde soyu tükenmiş olarak kabul edilmektedir. Aynı familyadan olan ve yine sadece Madagaskar'da gözlemlenen Tachybaptus pelzelnii türü ise soyunun tükenmesi ile karşı karşıya kalan bir batağan türüdür. Ördekgiller familyasını bir üyesi konumunda olan Anas bernieri de sadece bu adada gözlemlenebilen bir kuş türüdür. Ada genelinde çoğunluğunu kurbağaların oluşturduğu 220'den fazla iki yaşamlılara ait tür bulunmaktadır.

Nüfus
Madagaskar genelinde son olarak 1993 yılında gerçekleştirilen resmi sayım sonuçlarına göre 12.238.914 nüfus tespit edilmiştir. Bu güncel olarak son resmî sayım konumunda olup, 2022 tahmini sayım sonuçlarına göre adada 28,172,462 kişi yaşamaktadır. Ülke nüfusunun çoğunluğu başkent ile başkentin bağlı bulunduğu bölgede yaşamaktadır.

Madagaskar genç bir nüfusa sahip olup, 2018 tahmini verilerine göre nüfusun %59,78'i 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin sadece %3,35'i 65 yaş ve üzerindedir.

0-14 yaş: %38.86 (erkek 5,278,838/kadın 5,196,036)
15-24 yaş: %20.06 (erkek 2,717,399/kadın 2,689,874)
25-54 yaş: %33.02 (erkek 4,443,147/kadın 4,456,691)
55-64 yaş: %4.60 (erkek 611,364/kadın 627,315)
65 yaş ve üzeri: %3.47 (erkek 425,122/kadın 509,951)

Şehirde yaşayanların oranı 2022verilerine göre %39,90, olan ülkede nüfusun yıllık artış oranı 2022 tahmini verilerine göre %2,27 düzeyindedir.

Etnik gruplar

Adaya ilk yerleşen insanlar yakındaki Afrika kıtasından değil, Endonezya üzerinden Hint Okyanusunu aşarak buraya geldiler. Bugün Madagaskar halkının konuştuğu Malgaş dili de bu göçmenlerce Güneydoğu Asya adalarından buraya taşındı. Malgaşçanın en yakın akrabaları Madagaskar'dan binlerce kilometre uzakta, Borneo adasının güneyindeki Barito nehri civarında konuşulan dillerdir. Bu Avustronezyalı göçmenleri yaklaşık bin yıl sonra, 1000 yılı civarında Afrika'dan gelen yeni bir göçmen dalgası izledi. Afrikalı Bantular, daha çok kıyılarda ve adanın batı yarısında yerleştiler ancak kendi dillerini kullanmayı bırakıp adada yaşayan Avustronezyalıların dil ve kültürüne asimile oldular. Avustronezyalılar hala adanın iç ve dağlık kısımlarıyla, doğu yarısında yoğunlaştılar. Bu sebeple kıyılardaki yerliler antropolojik tip itibarıyla daha Afrikalı görünümlü, adanın iç kısımlarında yaşayan Merinalar gibi diğer bazı Avustronezya kökenliler ise daha Asyatik fiziksel özellikler taşır.

Madagaskar'da yaşayan birçok etnik grup konuşulan ortak dil ile ortak bir kimlik ortaya çıkarmıştır. Buna rağmen sosyal alanlarda foko olarak adlandırılan farklı alt grupların gelenek ve görenekleri önemli ölçüde yaşam biçimini belirleyebilmektedir. Madagaskar devleti resmi olarak 18 farklı etnik grubu ana etnik grup olarak kabul etmektedir. Ülke genelinde en büyük etnik grubu Merinalar oluşturmaktadır. 19. yüzyıl sonlarına kadar adanın neredeyse genelinde kendi devletlerini yöneten Merinalar bu süreçte farklı fokoları baskı altına almışlardır. 1970 yılı verilerinde bu etnik gruba mensup 1,6 milyon kişi sayılmıştır. Merina Krallığı döneminde Merinaların baskı altına aldığı diğer etnik unsurlar arasında Betsileo, Sihanaka ve Bezanozano yer almıştır. Bunun haricinde ada genelinde mevcudiyeti bulunan ve Madagaskar devleti tarafından ana etnik unsur olarak kabul edilen diğer unsurlar ise şu şekildedir:

 Tsimihety
 Tankarana
 Antakaran̈a
 Antaimoro
 Ikongos
 Antaifasy
 Antaisaka
 Antambahoaka
 Antandroy
 Antonosy
 Bara
 Betsimisaraka
 Mahafaly
 Sakalava
 Tanala
 Vezo

Bu ana etnik unsurların haricinde avı olarak yaşam sürdüren Mikealar da An̈alabo ile Lac Ihotry bölgeleri arasında yaşamlarını sürdürmektedirler.

Madagaskar'da yerli unsurların haricinde yurt dışından gelen yabancılar da yaşamakta olup, çoğunluğu Komorlar, Hindistan ve Fransa'dan gelen kişiler oluşturmaktadır. Yakın zamanda Çin vatandaşı kişilerin de adaya gelmesi ile Çin nüfusunda artış gözlemlenmiştir.

Dil
Ülkenin resmi dili Malgaşça ile Fransızcadır. Madagaskar nüfusunun büyük çoğunluğu Malgaşça dilini anadili olarak kullanırken, batı kıyılarına göç eden ve bu bölgelerde yaşayan Mozambikliler Makoa dilini kullanmaktadır. Ülkenin kuzey kesiminde bulunan ve Malgaşça'da büyük ada olarak adlandırılan Nosy Be adası üzerinde yaşayan halk Svahili dilini konuşmaktadır.

Malgaşça'nın yanı sıra resmi dil konumunda olan Fransızca, sömürge döneminde ülkenin tek resmi dili konumundaydı. Günümüzde önemli duyurular Fransızca yapılmaktadır. 2007 ile 2010 yılları arasında İngilizce de resmi dil konumundaydı. Bu sürenin ardından 17 Kasım 2010 tarihinde kabul edilen yeni anayasa doğrultusunda İngilizce resmi dil statüsünden kaldırılmıştır.

Din
Ülke genelinde nüfusun %52'si animizm ve atalara tapınma gibi yerel dinlere inanmaktadır. Madagaskar'da %41 Hristiyan dinine mensuptur. Burada Katolik mezhebine göre inancını yaşayanların oranı %23 olarak ifade edilirken, Protestan mezhebine inananların oranı %18 düzeyindedir. İslamiyet dinine inananlar Madagaskar'da azınlıkta bulunmakta olup, nüfusun sadece %7'si islami inancına göre yaşamını sürdürmektedir.

Sosyal durum

Sağlık
Ülkede temiz su kaynaklarına ulaşabilen nüfusun oranı düşük düzeyde olup, 2012 tahmini verilerine göre nüfusun yarısından azı olan %49,6'sı temiz kaynaklardan su temin edebilmektedir. Tam teçhizatlı sağlık hizmetlerinden yararlanma oranının düşük olduğu ülkede, nüfusun %13,9'u bu yönde bir hizmet alabilirken, %86,1'i ilkel şartlarda sağlık hizmeti alabilmektedir. Ülke içerisinde ishal, hepatit, tifo, sıtma, humma ve kuduz çok sık görülen hastalıklar arasındadır. AIDS, Afrika anakarasının aksine düşük oranda görülmekte olup, bu oran 2013 tahmini verilerine göre %0,4 düzeyindedir.

Eğitim
Ülke genelinde 15 yaş ve üzerinde okuma yazma bilenlerin oranı 2015 verilerine göre %64,7 düzeyindedir. Bu oran erkeklerde %66,7 iken, kadınlarda %62,6 seviyesindedir. Madagaskar genelinde altı ile on dört yaş arası erkek ve kız çocukları için zorunlu ilk ve ortaokul eğitimi bulunmaktadır. Öğrenciler beş yıllık ilkokul eğitiminin ardından üç yıllık da ortaokul eğitimi almaktadır. Ülkede University of Madagascar olarak 1961 yılına kadar faaliyet gösteren ve bu yıldan itibaren University of Antananarivo olarak isim değişikliğine giden üniversite ülkenin devlet üniversitesi konumundadır. Bunun haricinde University of Toamasina da devlet üniversitesi olarak faaliyet gösteren başka bir üniversitedir.

Tarih

Ön tarih
Madagaskar kıyıları Afrika anakarasının doğu kıyılarına yakın bir konumda bulunmasına rağmen, dünya üzerinde insanlar tarafından yerleşilen en son bölgelerden biri olarak kabul edilmektedir. Adada ilk insan varlığı muhafazakâr tahminlere göre MÖ 350 yıllarına dair belirtilmektedir. Adaya ilk defa gelen yerleşimcilerin ilk olarak nereden geldikleri tam olarak bilinmese de, dilsel ve genetik bulgular Madagaskar'a ilk gelen kişilerin Afrika'nın doğusundan, güney ve güneydoğu Asya'dan ve Ortadoğu'dan geldiğini işaret etmektedir.

İlk dönemlerde yerleşimin az olduğu Madagaskar'da, nüfusun artması ile birlikte Sakalavalar, Merinalar ve Betsileolar tarafından krallıklar kurulmuştur.

Avrupalılar ile ilk temas
10 Ağustos 1500 tarihinde Portekizli denizci Diogo Dias adaya ilk ayak basan Avrupalı olarak adaya o günün de Aziz Laurentius kutlamalarına denk gelmesi nedeniyle São Lorenço adını vermiştir. Adanın ismi ilerleyen dönemlerde özellikle Portekiz haritalarında Santa Apolonia, France occidentale ve île Dauphine gibi farklı isimlerle de belirtilmiş olsa da, Avrupa genelinde Polo'nun kullandığı isim benimsenmiş ve bu isimden yola çıkarak adanın ismi Madagaskar olarak ifade edilmiştir. Avrupa'nın ticaret merkezlerini Hint Okyanusu üzerinden bulunan güzergahta konumlandırmasından dolayı Madagaskar ilk dönemlerde ticari güzergâh olarak pek bir önem arz etmemiştir. Ada ilk olarak 1641 yılında ilk önce Hollandalılar tarafından ve daha sonraki dönemlerde de Britanyalı ve Amerikalı tüccarlar adına dolaşan gemiler tarafından uğrak yeri olarak kullanılmış, burada elde edilen köleler de sömürge bölgesi Mauritius'a götürülmek üzere gemilere alınmıştır. 1643 ile 1672 yılları arasında Fransa'nın ada üzerinde kurmaya çalıştığı ilk sömürge düzeni başarıya ulaşamamış, 17. ve 18. yüzyıl genelinde de ada korsanlar tarafından da üs olarak kullanılmıştır.

Merina Krallığı

Ada üzerinde 1787 yılından itibaren Andrianampoinimerina önderliğinde birleşen Merina etnik grubu adada kurulan ilk modern devlet yapısının temelini atmıştır. 1810 yılındaki ölümüne kadar krallığı yöneten Andrianampoinimerinas, 1794 yılına kadar küçük bir krallık olan Ambohimanga'nın hükumdarlığını yapmış, 1794 yılında yine küçük bir krallık olan Antananarivo Krallığı'nı fethederek krallık merkezini günümüzde de ülkenin başkenti olan Antananarivo'ya taşımıştır. İlerleyen yıllarda da adanın neredeyse tamamını elde eden Andrianampoinimerina, karşılaştığı direnç nedeniyle adanın güneyini elde edememiş ve kurduğu devleti tam anlamıyla sağlamlaştıramamıştır. Andrianampoinimerina'nın otokratik iktidarı boyunca devlet modernleştirilmiş, yeni bir ceza yasası yayımlanmıştır. İktidarı döneminde çalışanlarını kast sistemine benzer bir sistem ile gruplara ayırmış ve böylece keskin ve eşit olmayan bir tabakalaşma oluşturmuştur.

Andrianampoinimerina'nın ölümünden sonra tahta geçen oğlu I. Radama adayı yurt dışına açmış ve özellikle Fransa ile birlikte Hint Okyanusu üzerinde hakimiyeti genişletme çabalarında olan Büyük Britanya ile ikili ilişkilerini geliştirme gayreti içerisinde olmuştur. Krallık birliklerini Britanya askeri modeline göre yeniden düzenleyen I.Radama iktidarında ilk İngilizler de endüstriyel faaliyetlerde bulunmak adına ülkenin doğu kıyılarına yerleşmişlerdir. İngiliz misyonerler bu dönemde incili Malgaşça'ya çevirmiş, latin alfabesinin kullanımı ve yaygınlaşması adına faaliyetlerde bulunmuşlardır. I.Radama 1824 yılında İngilizlerin de askeri desteği ile tüm ada üzerinde de kontrolü ele geçirmiştir.

I.Radama'nın 1828 yılında hayatını kaybetmesi ile tahta geçen eşi, I. Ranavalona unvanı ile ülkeyi 1861 yılına kadar yönetmiştir. Ada ülkesi kendi yönetiminde aydınlanma çağından izolasyonizme keskin bir dönüş gerçekleştirmiş, ilerleyen dönemlerde kendisine rakip olmaması adına eşinin tüm aile üyelerini öldürtmüş, Hristiyan dinini yasaklamış ve 1835-1836 döneminde tüm yabancıları ülke dışına çıkartmış ve dış ülkeler ile ikili ilişkileri en aza indirmiştir.

1861 ile 1863 yılları arasında krallığın başına geçen I. Ranavalona'nın oğlu II. Radama iktidarı boyunca diğer ülkeler ile yeniden ilişkileri canlandırma yolunu izlemiş, Fransa'ya Lambert Yasası ile imtiyazlar tanımış, din özgürlüğünü yeniden serbest bırakmış ve liberal bir siyaset izlemiştir. II.Radama'nın izlediği bu siyasi yol belli bir kesim tarafından hoş karşılanmamış ve iktidarının ikinci yılında boğularak öldürülmüş ve iktidarına son verilmiştir.

1863 ile 1868 yılları arasında iktidarda olan Rasoherina, II. Radama'nın ilk eşiydi. İktidarı döneminde İngilizler ile iyi ilişkiler içerisinde bulunmaya gayret gösteren Rasoherina, dönemin başbakanı olan ve o dönem de gücü elinde bulunduran ve kendisinden sonra gelecek olan iki kraliçe ile de aynı şekilde evlilik gerçekleştirecek olan Rainilaiarivony ile evlenmiştir.

II. Radama'nın ikinci eşi olan II. Ranavalona 1868 yılından 1883 yılları arasında ülkenin kraliçesi olarak tahta bulunmuştur. İktidarı döneminde Protestan mezhebini ülkenin resmi dini olarak kabul etmiştir. II. Radama iktidarında Fransızlar 1883 yılında adaya zorla sahip olmaya çalışmışlar ve iki yıl sürecek olan kanlı bir savaşın başlangıcını tetiklemişlerdir.

Merina Krallığı'nın son kraliçesi olarak 1883 yılında tahta çıkan III. Ranavalona II. Ranavalona'nın yeğeniydi. Ülkesi Fransa tarafından işgal edildiği bir süreçte tahta çıkmış, kısa bir süre Madagaskar ordusu işgalcileri geri püskürtmeyi başarmış olsa da, 1896 yılında Fransız saldırılarına direnememiş ve ada ülkesi Fransa'nın himayesi altına giren bir bölge hâline getirilmiştir. III. Ranavalona 1897 yılına kadar resmiyette kraliçe olarak tahtta kalmış ancak daha sonra 28 Şubat 1897 yılında Fransız general Joseph Gallieni tarafından tahtı bırakmaya zorlanmış ve 1917 yılında da hayatını kaybedeceği Cezayir'e sürgüne gönderilmiştir.

Fransız sömürge dönemi

Madagaskar'ın 1885 yılında gerçekleştirilen Berlin Konferansı'nda Fransa'nın ilgi alanı olarak belirlenmesinden sonra 1896 yılında Madagaskar toplumunun karşı çabalarına rağmen adaya sömürge devleti olarak sahip olmuştur. Yaşanan bu süreçte Merina Krallığı 1883 yılında Alman İmparatorluğu ile gerçekleşen ilk diplomatik ilişkiler sonucunda varılan barış antlaşmasını Fransa'ya karşı devreye almaya çalışmış ancak bunda başarılı olamamıştır. Ada üzerinde sömürge döneminin başlaması ile birlikte Fransız firmaları mika ve grafit yer altı madenlerini bitirme noktasına getirmiş, ada genelinde kahve ve pirinç plantasyonları oluşturulmuştur. Yerel halk apartheid benzeri bir sistem olan Code de l'indigénat ile bastırılmıştır. 1915 ile 1929 yılında gerçekleştirilen ulusal isyanlar Fransa tarafından şiddetli bir şekilde bertaraf edilmiştir.

II. Dünya Savaşı'nın başlarında Vichy rejimine bağlı bir sömürge yönetimine sahip olan adaya Büyük Britanya Mayıs 1942'de Operation Ironclad adını verdiği işgal ile çıkartma yapmış son Fransız birliklerini de Kasım 1942'de adadan çıkartarak adanın sahibi olmuştur. Japonya'nın bu süreçte güneydoğu Asya'da elde ettiği kazanımlar ile müttefik devletlerin Avrupa ile Asya ve Afrika arasındaki tedarik yollarının tehlikeye soktuğu düşüncesi ile bu adım atılmış, savaşın bitmesinden sonra da ada Charles de Gaulle yönetimindeki Özgür Fransa hükûmetine devredilmiştir.

1896 ile 1960 yılları arasında süren Fransa sömürge düzeni boyunca askeri şiddet ile ada yönetilmiş, 1945 yılından itibaren de bağımsızlığı hedefleyen oluşumlar kurulmuştur. Bu doğrultuda Mouvement démocratique de la rénovation malgache / MDRM, PANAMA ve JINA hareketleri ortaya çıkmıştır. Mart 1947 sonlarına doğru adanın kuzeyinde sömürge hükûmetine karşı ortaya çıkan ayaklanma neticesinde isyancılar ilk iki hafta içerisinde 200 Fransız askerini öldürmüş, adanın yedide birine denk gelen bir bölümü kontrolleri altına almışlardır. Bu gelişmeler üzerine Fransa 18.000 askerini adaya göndermiş, 1948 yılı sonunda da isyancıların yeterli düzeyde organize olamaması ve teçhizatlarının üst seviyede olmaması nedeniyle bastırmayı başarmıştır. Yaşanan bu çatışmalarda 90.000 Madagaskarlı'nın hayatını kaybettiğini belirten kaynakların haricinde 10.000 dolayında kişinin hayatını kaybettiğini belirten kaynaklar da ortaya çıkmıştır. İsyanın bastırılması sonrasında MDRM'nin üst kadrosu tutuklanmış bazıları da infaz edilmiş, isyana katıldığı düşünülen birçok kişi de işkenceye maruz bırakılmış ve Nosy Lava'da bulunan kamplara gönderilmiştir.

Sömürge yönetimi isyanın planlayıcısı olarak MDRM'yi sorumlu tutmasına rağmen, isyan hareketleri diğer gizli organizasyonlar olan PANAMA ve JINA tarafından planlanmış, suçlanan konumda bulunan MDRM ise bu tür bir isyanın yapılmasını kabul etmemiştir. Adada hakim olan olağanüstü hâl 1950 yılına kadar sürmüş, 1955 yılına kadar tüm siyasi aktiviteler yasaklanmış ve isyanın sorumlusu olarak görülen MDRM tamamen ortadan kaldırılmıştır. Sömürge yönetimi seçim hakkını 1956 yılında yeniden kabul ederek yürürlüğe almıştır.

Bağımsızlık

Birinci Cumhuriyet dönemi

Fransa'nın 1956 yılında denizaşırı bölgelerini kapsayan ve loi-cadre Defferre adını verdikleri yeni bir yasa oluşturmuş, bu yasa kapsamında da Madagaskar'a şiddetin oluşmadığı bir ortamda bağımsızlığa gitme yolu açılmıştır. Madagaskar ilk olarak 14 Ekim 1958 yılında Fransız Topluluğu içerisinde Malgaşça Cumhuriyeti adı ile özerk bir statüye sahip bir bölge olarak yer almış, 1959 yılında ülke anayasını kabul edilmesi ile ülke 26 Haziran 1960 yılında Philibert Tsiranana başkanlığında bağımsızlığını elde etmiştir. Afrika Yılı olarak kabul edilen 1960 yılında bağımsızlığını elde eden üçüncü ülke olan Madagaskar, Tsiranana yönetiminde birçok diğer Fransız eski sömürge bölgelerin aksine komünizm karşıtı bir siyaset izlemiştir. 1960 yılında gerçekleştirilen ilk seçimlerde Sosyal Demokrat Parti oyların %88,2'sini elde ederek mümkün olan 107 sandalyeden 104 tanesinin sahibi olmuştur.

1971 yılında ülke genelinde çiftçilerin gerçekleştirdiği gösteriler Madagaskar'ın zor bir dönem geçirmesine neden olmuştur. Tsiranana 1972 yılında gerçekleştirilen seçimlerde her ne kadar oyların %99'unu elde etmiş olsa da, çoğunluğu Merina etnik grubu üyesi muhalefet partilerinin planladığı büyük gösteriler Tsiranana'nın makamını tehdit etmiş ve sonucunda da makamdan uzaklaştırılarak yerine Gabriel Ramanantsoa önderliğinde askeri bir yönetimi geçmiştir.

Sosyalist Cumhuriyet dönemi

Ülke genelinde yaygınlaşan gösteriler neticesinde 1975 yılında sosyalist bir düşünce yapısına sahip olan Didier Ratsiraka iktidara gelmiş, 30 Aralık 1975 tarihinde ülkenin yeni isminin Demokratik Madagaskar Cumhuriyeti olduğunu ilan etmiş, benimsenen siyasi düşünce doğrultusunda adada finans pazarını elinde bulunduran yabancı banka ve sigorta kuruluşlarını kamulaştırmış, mevcut sistemdeki bankaları Banque Nationale de l'Industrie, Agricultural Bank ve Trade Bank isimli üç bankada birleştirmiş, sigorta firmalarını da kurulan ARO ve NY Havana firmalarında bir araya getirmiştir. Banka ve sigorta kuruluşlarının haricinde ülkede bulunan çok uluslu endüstriyel holdingler de kamulaştırılarak devlet denetimine alınmış ve Fransa ile olan tüm ilişkiler askıya alınmıştır. Tarım sektörü de tek bir noktada toplanmış, tüm mahsulün elde edilmesi, satılması gibi konularda da devlet tek yetkili kılınmıştır. Özellikle tarım alanında alınan bu kararlar Madagaskar ekonomisini olumsuz yönde etkilemiş, büyüme oranları bu yıllarda eksi %2 ile %1 arasında gerçekleşmiş, pirinç gibi üretimi çok olan mahsuller de 1980'li yılların başında yeterli düzeyde elde edilemediği için bölgesel olarak kıtlık yaşanmasına neden olmuştur. Bu süreçte ülkede kara piyasa oluşmuş ve işsizlik oranları artmıştır. Tüm bu siyasi ve ticari yaşananlara rağmen Ratsiraka iktidarına karşı herhangi bir direniş gösterilmemiştir. Ratsiraka iktidarı süresince kendisi ve kendisine bağlı kişilerin refah içerisinde yaşaması sağlanmış, ordu zayıf düşürülmüş ve muhalefet partileri de sindirilmiştir.

Üçüncü Cumhuriyet
1992 yılında les Forces Vives adını verdikleri bir muhalefet hareketi ile Ratsiraka 1993 yılında gerçekleştirilen ilk çok partili seçimler sonucunda iktidardan indirilmiş, üçüncü cumhuriyet döneminin başlangıcı olacak yeni bir anayasa oluşturularak bu yasa da devlet başkanın yetkileri kısıtlanmış, ülkenin başkanlık sistemi ile yönetilen bir ülke olduğu beyan edilmiştir. Seçimlerden başarılı bir şekilde çıkan Albert Zafy ülkenin yeni anayasanın kabulü sonrası ilk devlet başkanı olmuş, iktidarda kaldığı dört yıl boyunca ülkeyi istenilen ve düşünülen seviyeye getiremediği için 1996 yılında görevden alınarak suç duyurusunda bulunulmuştur. 1997 yılında gerçekleştirilen seçimlerde seçime katılım oranı %50'nin altında kalmış, sürpriz bir şekilde Ratsiraka seçimlerden zaferle ayrılarak yeniden iktidara gelmiştir. Bir önceki döneminde de olduğu gibi kapitalizm odaklı bir siyaset benimseyen Ratsiraka, ülke genelinde kamulaştırma işlemlerini yaygınlaştırarak bu süreçte kaldığı yerden devam etmiştir.

Ratsiraka iktidarına karşı yeniden birleşen muhalefet, 2000 yılında gerçekleştirilen yerel seçimlere katılmayarak boykot etmişlerdir. 2001 yılında gerçekleştirilen devlet başkanlığı seçimlerinde muhalefetin adayı Marc Ravalomanana ilk tur sonrasında zaferini ilan etmiş, Ratsiraka bu açıklamalar meydan okuyarak kendi zaferini ilan etmiştir. 2002 yılında her iki adayın destekçileri arasında çatışmalar yaşanmış, bu süreçte Ravalomanana'da seçimlerde gerçekleştirilen hileleri belgeleyerek oyların yeniden sayılmasını talep etmiştir. Nisan ayı içerisinde gerçekleştirilen tekrar sayım sonucu anayasa mahkemesi Ravalomanana'yı seçimin galibi olarak ilan etmiştir. Ratsiraka sonuçları tanımadığını açıklasa da, uluslararası alanda Ravalomanana'nın devlet başkanlığı kabul görmüş ve bunun üzerine Ratsiraka Fransa'ya sürgüne kaçmıştır.

Aralık 2002'de gerçekleştirilen meclis seçimlerinde Ravalomanana'nın partisi I Love Madagaskar büyük bir başarı elde etmiş, meclis çoğunluğunun da elde edilmesi ile Ravalomanana Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'nın desteği ile ticari reformlar gerçekleştirmeye çalışmış ve rüşvet ile mücadele etmiştir. Bu dönemde Ratsiraka'ya karşı açılan dava sonuçlanmış ve kendisi gıyabında on yıl zorunlu çalışma cezasına çarptırılmıştır.

18 Kasım 2006 tarihinde general Fidy Andrianafidisoa önderliğinde bir grup asker darbe girişiminde bulunmuş ancak başarılı olunamamıştır. 3 Aralık 2006 tarihinde gerçekleştirilen devlet başkanlığı seçimlerinde görevde olan Ravalomanana oyların %54,8'ini alarak ikinci kez bu göreve seçilmiştir.

27 Ocak 2009 tarihinde Ravalomanana'nın sürgündeki Ratsiraka'nın bir konuşmasını yayınlayan TV Viva kanalını kapatma kararını vermesi neticesinde iktidarına karşı protesto gösterileri gerçekleştirilmiş, bu gösterilere karşı güvenlik güçlerinin açtığı ateş neticesinde de 30 kişi ölmüştür. Gösterileri organize eden TV Viva'nın sahibi ve aynı zamanda Antananarivo belediye başkanı Andry Rajoelina askeri de kendi safına çekerek kendi önderliğinde bir hükûmet kurulduğunu açıklamış, bu açıklama hukukçular tarafından darbe olarak yorumlanmıştır. Rajoelina'nın  açıklaması sonrası devlet başkanlığı sarayına yürüyen destekçileri güvenlik güçleri ile çatışmış, Ravalomanana'da görevini bırakarak Güney Afrika Cumhuriyeti'ne sürgüne kaçmıştır. Rajoelina kendisinin ilan ettiği geçici hükûmet ile yönetimi ele almış, 2010 yılında gerçekleştirilen yeni anayasa referandumu sonrası görevi yeni seçimler yapılana kadar devam edeceğini ifade etmiştir. 2011 yılının ilkbahar aylarında yapılması planlanan yeni devlet başkanlığı seçimleri birçok kez ileri bir tarihe ertelenmiş, iki yıllık bir gecikmenin sonucunda seçimlerin ilk turu 25 Ekim 2013 tarihinde gerçekleştirilmiş, en yüksek oyu alan iki aday arasında da gerçekleştirilen ikinci turun 20 Aralık 2013 tarihinde yapılması sonrası geçici olarak oturduğu devlet başkanlığı makamını 4 yılın sonunda Hery Rajaonarimampianina'ya teslim etmiştir.

Siyaset

Madagaskar Cumhuriyeti anayasa ile yönetilen bir cumhuriyettir. Ülke çok partili bir siyasi sisteme sahiptir ve merkezi bir yöntem ile başkanlık sistemi ile yönetilmektedir. Madagaskar devlet başkanı beş yıllık süreç için seçilmektedir.

Madagaskar parlamentosu iki kanattan oluşmakta olup, bunlar ulusal meclis ve senato konumundadır. Ulusal meclis 160 sandalyeye sahiptir ve üyeleri dört yılda bir gerçekleştirilen seçimler ile belirlenmektedir. Senatoda bulunan 33 sandalyeden 22 tanesinin sahibi her bir bölgeden bir kişi olmak üzere seçimler ile belirlenirken, 11 tanesi bizzat devlet başkanı tarafından atanmaktadır.

Dış siyaset
Madagaskar birçok uluslararası organizasyonlarda üye olarak bulunmaktadır. Birleşmiş Milletler, Afrika Birliği, Uluslararası Para Fonu, Uluslararası Finans Kurumu, Bağlantısızlar Hareketi ve Birleşmiş Milletler Afrika Ekonomik Kurulu ülkenin üyeliğinin bulunduğu organizasyonlardan birkaç tanesidir.

Madagaskar, 1985-1986 döneminde Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nde geçici üye olarak bulunmuştur.

İdari yapılanma

Madagaskar kendi içerisinde faritra olarak adlandırılan 22 bölgeye ayrılmıştır. Söz konusu 22 bölge de yine kendi içerisinde fivondronana olarak adlandırılan 119 ilçeye ayrılmıştır. İdari yapılanmada en alt idari birimi belediyeler oluştururken, fokontany olarak adlandırılan köyler de kendi kendine yönetebilme yetkisine sahiptir. 4 Nisan 2007 tarihinde gerçekleştirilen referandum sonucu kabul edilen teklife istinaden daha önce altı ile ayrılmış bir idari yapılanmaya sahip olan Madagaskar'da, bu yasa neticesinde 22 bölge oluşturulmuş ve yeni idari yapılanma düzenine Ekim 2009 tarihinden itibaren geçilmiştir.

Ekonomi
Madagaskar ekonomisi gelişmekte olan ülkelerde görülen verileri sergilemektedir. Ülke genelinde kakao, vanilya, şeker kamışı, karanfil, kahve, pirinç, manyok, fasulye, muz ve fıstık tarımsal ürün olarak ekilip yetiştirilmektedir. Bunun haricinde kümes hayvanı yetiştiriciliği de ülke ekonomisine katkı sağlamaktadır. Tarımsal ürünlerin dışında endüstriyel alanda da deniz ürünleri, sabun, bira, deri, şeker, cam, çimento, kâğıt, otomobil montaj, madencilik gibi ürünler üretilerek ya da imal edilerek ekonomiye katkı sağlanmaktadır.

İhracat
Ülke ekonomisinin en önemli ihracat ürünlerini kakao, vanilya, kabuklu deniz ürünleri, şeker, pamuklu kumaş, giyim, kromit ve petrol ürünleri oluşturmaktadır. Ülkenin 2013 verilerine göre ihracat yaptığı ilk dokuz ülke şu şekildedir:

 Fransa %21.6
 ABD %8.6
 Çin %8.2
 Hollanda %5.3
 Almanya %5.1
 Kanada %4.9
 Belçika %20.4
 Japonya %4.4
 Güney Afrika Cumhuriyeti %4.2

İthalat
Ülke ekonomisinin en önemli ithalat ürünlerini sermaye ekipmanları, gıda ürünleri, tüketim ürünleri ve petrol ürünleri oluşturmaktadır. Ülkenin 2013 verilerine göre ithalat yaptığı ilk yedi ülke şu şekildedir:

 Çin %19.4
 Fransa %11.9
 Hindistan %6.4
 Güney Afrika Cumhuriyeti %5.6
 Bahreyn %4.6
 Kuveyt %4.3
 Mauritius %7.3

Ulaşım

Demiryolu

Madagaskar da demiryolu hatları uzun bir süre devlet kurumu olan Réseau national des chemins de fer malagasy tarafından yönetilmiş, kamu kurumlarının özelleştirilmesi kapsamında hatlar 2003 yılında 25 yıllık bir süre için Madarail'e devredilmiştir. Ülkede iki adet demiryolu hattı bulunmaktadır. Toplam uzunluğu 1.030 km olan demiryolu hatlarında bir tanesi 1901 ile 1903 yılları arasında yapılan Tananarive-Côte-Est-Linie hattı olup, adanın merkezinde yer alan Antsirabe'yi başkent Antananarivo üzerinden Moramanga'ya buradan da iki kola ayrılarak bir koldan doğu kıyısında yer alan Tamatave'ye bir diğer koldan da Ambatrasoratra'ya bağlamaktadır. Fianarantsoa-Côte-Est-Linie olarak ifade edilen ve 1926 ile 1936 yılları arasında yapılan hat ise merkezi yaylalardan sahil şehri Manakara'ya kadar uzanmaktadır.

Denizyolu
Ülkenin en önemli limanı Toamasina'dır. 2005 yılı verilerine göre Madagaskar'de gemi taşımacılığının %68'i bu liman üzerinden gerçekleşmektedir. Ada içerisinde bulunan su yolları da doğal oluşumları nedeniyle küçük boyuttaki deniz araçları tarafından kullanılabilmektedir. Bu tür su yolları yerel olarak önem arz etmekte olup, ada genelinde sadece Betsiboka nehri 80 km'lik bölümünde insan ve yük taşımacılığında yoğun olarak kullanılmaktadır.

Karayolu

Ada ülkesi genelinde 2010 verilerine göre toplam 34.476 km karayolu bulunmaktadır. Bu karayolunun 5.613 km'si asfaltlanmış olup, geriye kalan 28.863 km ise stabilize yol konumundadır.

Havayolu
2010 verilerine göre ülke genelinde var olan 133 havaalanından sadece 29 tanesinin pisti asfaltlanmış konumdadır. Ada ülkesinin tek uluslararası havaalanı başkent Antananarivo'da bulunan Ivato Uluslararası Havalimanı (Ivato International Airport) olup, diğer havaalanları daha çok yerel uçuşlar için kullanılmaktadır.

Ülkenin ulusal havayolu 1962 yılında kurulan Air Madagascar'dır. Söz konusu havayolu başkent Antananarivo'dan Bangkok, Paris, Marsilya, Johannesburg, Mauritius, Nairobi gibi güzergahlara uçuşlar gerçekleştirilmektedir. Havayolu şirketi Haziran 2015 verilerine göre 10 adetlik uçak filosu mevcuttur.

Spor
Madagaskar genelinde en sevilen spor dalı dövüş sanatı ile dansı bir araya getiren Moringue ya da Maraingy olarak adlandırılan spordur. Brezilya'da yaygın olan Capoeira ile benzerlikler gösteren Moringue,  Malgaşça dilinde boks maçı anlamına gelmektedir.

Ayrıca ragbide ülke genelinde ulusal bir takım sporu olarak görülmektedir. Madagaskar Millî Ragbi Birliği Takımı Temmuz 2015'te açıklanan son dünya sıralamasında 41. sırada yer almakta olup, Madagaskar Ragbi Federasyonu (Fédération Malagasy de Rugby) tarafından yönetilmektedir.

Madagaskar futbolu, 1961 yılında kurulan Madagaskar Futbol Federasyonu (Fédération Malagasy de Football) tarafından yönetilmektedir. Ülkede yirmi dört takımın katılımı ile gerçekleştirilen ve THB Champions League adı ile anılan ulusal ligde, takımlar dört takımlı gruplar hâlinde lig usulü turnuva esasına göre birbirleriyle karşılaşırlar. Bu aşamaların en sonuncusunda oluşan dört takımlı son grubu şampiyon bitiren takım ulusal şampiyon ilan edilmektedir. Ülkenin en başarılı takımları dört şampiyonluk yaşayan AS Fortior ile AS Sotema takımları iken, 2013 ile 2014 yılına ait son iki yıl şampiyonluğunu CNaPS Sport elde etmiştir.

Madagaskar millî futbol takımı Temmuz 2015'te FIFA sıralamasında 122. sırada yer almakta olup, en yüksek sıralamasını 1993 yılında 89. olarak elde etmiştir.

Kültür
Madagaskar'da yaşayan farklı etnik kökene sahip gruplar kendi inanışlarına göre yaşamaktadır ve tarihten gelen kendilerine özgü kimliklerine katkıda bulunmuş yaşam yolları uygulamaktadırlar. Ada genelinde yaygın olan çekirdek kültürel özellikler güçlü ve birleşik bir Madagaskar kültürünün kimliğini oluşturmaktadır. Ortak bir dil ve geleneksel dini inançların yanı sıra geleneksel Madagaskar dünya görüşünde vurgulayan değerler mevcuttur. Bu değerler fihavanana (dayanışma), vintana (kader), tody (karma) ve hasina (kutsal yaşam gücü) olarak adlandırılmaktadır.

Ülke genelinde kendi ifade etmenin en önemli kültürel yollarından biri de müziktir. Madagaskar'da müzik yelpazesi geleneksel halk müziklerinden, kıyı kesimlerinde salegi olarak adlandırılan müziğe kadar uzanmaktadır. Madagaskar'ın geleneksel müzik aletleri arasında bambustan yapılan ve valiha olarak adlandırılan arp gelmektedir. Bambus arp valihalar günümüzde de Madagaskar'da hala üretilmekte ve kullanılmaktadır. Madagaskar geleneksel tiyatrosu olan hira gasy ile sanatsal formda stilize edilmiş konuşma türü olan kabary Madagaskar kültürel hayatında günümüzde de önemli bir yer tutmaktadır.

Madagaskar kültüründe fanorona olarak adlandırılan masa oyunu toplum arasında sık bir şekilde oynana bir masa oyunu türüdür. Bu oyun geçmiş yıllarda Madagaskar kralı ve kraliçeleri tarafından da sık bir şekilde oynanmış hatta oynadıkları oyunun sonucuna göre siyasi kararlar vermişlerdir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Madagaskar Hükûmeti resmî sitesi
 National Assembly of Madagascar
 Embassy of Madagascar in Canada
  Consulate of Madagascar
 Embassy of Madagascar in Washington DC
 Ministry of Foreign Affairs of Madagascar
 Madagaskar tarihi kronolijik sıralama

Ada ülkeleri
Uluslararası Frankofoni Örgütü üyesi ülkeler

Madagaskar


Bridgette B (Barcelona, 15 de octubre de 1983), nombre artístico de Luz Abreu, es una actriz pornográfica española asentada en los Estados Unidos, donde ha realizado la mayoría de su trayectoria pornográfica.

Biografía
Siendo joven se trasladó a los Estados Unidos, donde comenzó a trabajar como bailarina. Cursó estudios superiores en la Universidad Estatal de Kent en Ohio, donde perteneció a la Chi Omega Sorority.

Comenzó su carrera como actriz en 2008 a la edad de 25. Al año de comenzar su carrera, el 22 de julio de 2009, se sometió a una operación de aumento de busto pasando de una copa 34C a la 34DD (90D a 90F).

Es productora y ha rodado más de 300 títulos, tanto para Internet como para DVD desde sus primeras producciones como Kung Fu Nurses a Go-Go 2 en 2008, hasta las más recientes como Dysfunktion en 2015, y colaborando con actores y actrices como Tiffany Taylor y Rebeca Linares, entre muchos otros.

En el año 2011 fue nominada en los Premios AVN en la categoría de Mejor escena de sexo lésbico en grupo por Girlvana 5, pero no consiguió la victoria. No sería hasta enero de 2012 cuando Bridgette B fuera galardonada en dichos premios en la categoría de Artista femenina no reconocida del año.

En 2019 y 2020 fue ganadora del Premio XBIZ a la Artista MILF del Año.

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Barcelona
Emigrantes españoles hacia Estados Unidos
Actrices pornográficas de España
Actrices pornográficas de Estados Unidos
Actores de Barcelona
Ganadoras del premio AVN
Ganadores del premio XBIZ

Bridgette B


Arène bezeichnet
 Arène (Furans), Fluss in Frankreich, Region Auvergne-Rhône-Alpes, Nebenfluss des Furans

Arène ist der Familienname folgender Personen:
 Isabelle Arène (* 1958), französische Wasserspringerin
 Josette Arène (* 1924), französische Schwimmerin
 Paul Arène (1843–1896), französischer Schriftsteller
Siehe auch:
Arene

Arène


The Guardian Children's Fiction Prize or Guardian Award was a literary award that annual recognised one fiction book written for children or young adults (at least age eight) and published in the United Kingdom. It was conferred upon the author of the book by The Guardian newspaper, which established it in 1965 and inaugurated it in 1967. It was a lifetime award in that previous winners were not eligible. At least from 2000 the prize was £1,500. The prize was apparently discontinued after 2016, though no formal announcement appears to have been made.

History

The prize was established in 1965 as the "only children's book award made to writers by their fellow authors"(2005 shortlist) and inaugurated by the 1967 award to Leon Garfield for Devil in the Fog (Constable & Co., 1966). Through the 2000 prize, announced 28 March, it recognised one book published in the UK during the preceding calendar year.

Between the 1999/2000 and 2000/2001 cycles, the prize schedule was rearranged to culminate in October during Booktrust Children's Book Week. "[F]iction for children aged seven and above, published in the UK between January 2000 and September 2001" (21 months) was eligible for the 2001 prize. Publishers were required to submit no more than ten entries by April 30.

At the same time, a summer program was inaugurated, using the newspaper's educational website and featuring a longlist announced in July. The program initially comprised merely an opportunity to vote for longlist favourites, comments by the judges to guide summer reading, and advice on "how to build a classic library of children's books".(2001 longlist) A version of the ongoing Young Critics contest was inaugurated in 2002 and the program has expanded since then to include online discussion and author interviews and appearances. Meanwhile, announcement of the longlist has advanced to late May or early June and announcement of the winner has retreated to November.

Conditions
The shortlist of no more than four books and the winner were selected by three children's fiction writers, almost always including the latest winner. The Guardian described the prize as the only children's book award winner selected by peers. The newspaper's children's book editor Julia Eccleshare participated (from 2000 to 2016) in selection of the longlist and thereafter chaired the panel of final judges.

In years to 2016, a longlist of eight books was announced in May or June, a shortlist of no more than four announced in September, and a single winner. The longlist was the foundation for a summer program of reading, reviewing, and discussion.

The U.K. publishers of eligible books entered them for the prize with a fee, although the chair may call for submission. The publication year is August to July of the current year, but May, June, and July books must be submitted in advance. Books originally published in another language were eligible in English translation for five years.

Routinely, eligible books were entered for the prize by their UK publishers, as many as ten books each (2000) although chair Eccleshare also called for particular submissions.

Honorees

Through 2016, 52 prizes were awarded in 49 years covering 1966 to mid-2015 publications. There were co-winners in 1992 and 1996.

1960s

1970s

1980s

1990s

2000s
Until 2000, books published in the previous year were eligible for the award, and the award included a winner and a shortlist. In 2001, the award cycle was rescheduled to conclude in the fall rather than the spring. At the same time, a longlist of seven books was instituted with a shortlist of four to six books.

2010s

Winners of multiple awards

Six books have won both the Guardian Children's Fiction Prize and the Carnegie Medal (inaugurated 1936), which annually recognizes an outstanding book for children or young adults.

(Dates are years of U.K. publication, which were Carnegie award dates before 2006.)
 Alan Garner, The Owl Service (1967)
 Richard Adams, Watership Down (1972)
 Geraldine McCaughrean, A Pack of Lies (1988)
 Anne Fine, Goggle-Eyes (1989)
 Philip Pullman, His Dark Materials 1: Northern Lights (1995)
 Melvin Burgess, Junk (1996)
In 2001, The Seeing Stone by Kevin Crossley-Holland won the Tir na n-Og Award, best English-language book for young people with "authentic Welsh background".

In 2003, The Curious Incident of the Dog in the Night-Time by Mark Haddon won the 2003 Whitbread Awards as the year's best novel (not children's book) and the "Book of the Year" across all five categories. The Guardian children's book editor Eccleshare wrote, "Published on both an adult and a children's list, it is one of the few titles for which the ubiquitous claim of 'crossover' is not a gimmick. It genuinely has equal, though different, appeal to all readers – 15-year-old Christopher Boone's narrative voice is at once childlike in its observations, and adult in its profundity."

In 2007, Pullman's Northern Lights was named "Carnegie of Carnegies" for the award's 70-year celebration.

Summer programme

The Young Critics competition was inaugurated in 2002 and is still underway. The newspaper solicited 200-word reviews of books on the longlist from children 16 and younger, with the prize being "a day editing and printing up their reviews".(retrospective by CA, 23 Sep 2002)

Ten years later there are dual competitions for children 17 and younger, one for individuals and one for teams of at least four schoolmates. There are cash prizes and free sets of the longlist books to the winners. Up to 30 students from the winning school also get a day at one Guardian site.(2012 Young Critics)
The Young Critics contests are judged by Eccleshare, who also helps select the longlist, and another Guardian editor.

Beside the competition there is a summer book club that features one longlist book each week, with author interviews and discussion.

See also

 Blue Peter Book Awards
 Carnegie Medal
 Children's Laureate
 Kate Greenaway Medal
 Nestle Smarties Book Prize

Notes

References

External links
 Guardian children's fiction prize (top page)
British Children's Literary Awards

Awards established in 1967
1967 establishments in the United Kingdom

Guardian Children's Fiction Prize


La Ruta de Alaska 7, y abreviada AK 7 (en inglés: Alaska Route 7) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Alaska. Consiste en cuatro segmentos no conectados, sirviendo a comunidades en las estaciones del ferry de la Autopista Marina de Alaska, y conectándose con la Autopista Alaska en el Yukón vía la Autopista Haines. La carretera tiene una longitud de 232,7 km (144,622 mi).

Descripción
De acuerdo al Manual de Uniform Traffic Control Devices, la Ruta 7 tiene la siguiente ruta
Major highways in Southeast, including:
South Tongass Hwy, North Tongass Hwy (Ketchikan)
Nordic Drive, Mitkoff Hwy (Petersburg)
Glacier Hwy, Egan Drive (Juneau)
Haines Hwy, Haines a la frontera
No hay otros segmentos mostrados en los mapas.

La sección más al sur de la AK-7 es conocida como laAutopista Tongass, dirigiéndose a Ketchikan en la Isla Revillagigedo.

Después sigue la Autopista Mitkoff, al sur de Petersburg en la punta sureste de la Isla Mitkof. La AK-7 también incluye la Nordic Drive, que se conecta con la Autopista Mitkoff en el lado norte de la isla.

Egan Drive, es parte de la AK-7, es la carretera principal de Juneau, reemplazando la Autopista Glacier desde el centro de Juneau hasta cerca de Aeropuerto Internacional de Juneau. Más allá del aeropuerto, la Ruta 7 continúa a lo largo de la Autopista Glacier pasando Auke Bay hasta la Bahía Berner.

El segmento final de la AK-7 empieza en el centro de Haines, y sigue al noreste por la Autopista Haines con la frontera con Columbia Británica. Allí se conecta con la Carretera 3 de Yukón, en la cual pasa por Columbia Británica terminando en la Autopista Alaska en Haines Junction.

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta de Alaska 7 es administrada y mantenida por el Departamento de Transportación y Servicios Públicos de Alaska por sus siglas en inglés DOT&PF.

Intersecciones
La Ruta de Alaska 7 es interceptada por las siguientes carreteras:

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de DOT&PF

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Alaska
Borough de Ketchikan Gateway
Borough no organizado
Juneau
Borough de Haines

Ruta de Alaska 7


A Plaça d'Espanya (em espanhol: Plaza de España; em português: Praça da Espanha) é uma praça situada na cidade de Barcelona, mais especificamente no distrito de Sants-Montjuïc, na comunidade autônoma espanhola da Catalunha. Localiza-se no cruzamento de importantes vias da cidade, que constituem uma rotatória que delimita a praça. Possui uma área de aproximadamente 34 mil m², sendo uma das maiores praças da Espanha.

A Plaça d'Espanya foi inaugurada em 1929, tendo sido construída para a Exposição Internacional de Barcelona de 1929. A urbanização do entorno da praça ficou a cargo do arquiteto catalão Josep Puig i Cadafalch, que optou por seguir um estilo clássico com influências barrocas.

Sob a praça situa-se a Estação Plaça d'Espanya, em funcionamento desde 1926 e que atende às seguintes linhas do Metrô de Barcelona: Linha 1, Linha 3 e Linha 8. Além da Linha 8, a estação também atende às demais linhas da Linha Llobregat–Anoia como terminal.

No centro da praça situa-se um grande chafariz idealizado pelo arquiteto catalão Josep Maria Jujol, um dos principais colaboradores de Antoni Gaudí. A fonte é uma grande alegoria que homenageia a água. Com 33 metros de altura, é composta por diversos materiais, como bronze, ferro forjado e mármore.

Em frente à praça, na direção da Avinguda de la Reina Maria Cristina, situam-se duas torres gêmeas, conhecidas como Torres Venezianas, as quais são semelhantes ao Campanário de São Marcos, situado em Veneza, Itália. Ambas as torres possuem 47 metros de altura e base quadrangular com 7,2 metros de lado. Foram projetadas pelo arquiteto catalão Ramon Reventós e concebidas como porta de entrada para a Exposição Internacional de Barcelona de 1929. Da praça, entre as torres, tem-se vista para o Palácio Nacional de Montjuïc, que sedia o Museu Nacional de Arte da Catalunha.

Pontos de interesse

Os seguintes pontos de interesse situam-se nas redondezas da Plaça d'Espanya:

 Arenas de Barcelona
 Escola Francesc Macià
 Estação Plaça d'Espanya do Metrô de Barcelona
 Fira de Barcelona
 Fonte Mágica de Montjuïc
 Hotel Catalonia Barcelona Plaça
 Museu Nacional de Arte da Catalunha
 Parc de Joan Miró
 Torres Venezianas

Ver também
 Sants-Montjuïc (distrito)
 Barcelona
 Catalunha
 Exposição Internacional de Barcelona de 1929
 Estação Plaça d'Espanya

Ligações externas

Espanya
Fundações na Espanha em 1929

Plaça d'Espanya


An Lepanthes montis-narae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pupulin, Bogarín ngan C.M.Sm.. An Lepanthes montis-narae in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes montis-narae


A. Walfried König (* 1938 in Bad Oeynhausen) ist ein ehemaliger deutscher Ministerialbeamter.

Leben
Nach dem Abitur 1958 in Bad Oeynhausen studierte König Sportwissenschaft, Romanistik, Philosophie, Pädagogik, sowie - ohne
Abschluss - Latein, Germanistik in Freiburg, Münster, Hamburg und Grenoble. 1965 legte er das 2. Staatsexamen ab.

Von 1975 bis zu seinem Eintritt in den Ruhestand 2001 war er Leitender Ministerialrat in der Abteilung Sport im nordrhein-westfälischen Ministerium für Städtebau und Wohnen, Kultur und Sport.

Ab 2002 nahm er einen Lehrauftrag an der Technischen Universität Dresden wahr.

Ehrungen
 Bundesverdienstkreuz am Bande (31. Januar 1986)
 Ehrendoktor der Deutschen Sporthochschule Köln (10. September 1993)
 Honorarprofessor der Deutschen Sporthochschule Köln (2006)
 Ehrenmitglied im Vorstand der Union Nationale des Clubs Universitaires
 Ehrenmitglied des European College of Sport Science

Weblinks

 Ehrendoktoren der Deutschen Sporthochschule Köln

Einzelnachweise

Beamter (Deutschland)
Hochschullehrer (Technische Universität Dresden)
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Ehrendoktor der Deutschen Sporthochschule Köln
Deutscher
Geboren 1938
Mann

Walfried König


Domaća guska (podvrsta Anser anser domesticus (europska guska) i podvrsta Anser cygnoides domesticus (kineska guska)) su guske, koje se namjenski uzgajaju zbog svog mesa, jaja i perja.

U Europi, sjevernoj Africi i zapadnoj Aziji, prve pripitomljene domaće guske potječu od vrste divlja guska (Anser anser). Dok u istočnoj Aziji potječu od vrste kineska ili labudasta guska (Anser cygnoides); te guske danas nazivamo kineskim guskama. Danas postoje i hibridi ove dvije vrste domaćih gusaka (na primjer u Australiji i Sjevernoj Americi). Kineske guske se razlikuju od europskih po velikoj izraslini na čeonom dijelu glave.

Pripitomljavanje se najvjerojatnije dogodilo vrlo davno (arheološki dokazi postojanja domaće guske u Egiptu stari su preko 4.000 godina).

Domaće guske su dosta krupnije od divljih i postoje sorte koje mogu biti teške i do 10 kilograma (divlje guske mogu biti teške 3 do 4 kilograma). Ovo je jedan od glavnih razloga, zbog čega domaće guske ne lete (iako mogu mahati krilima i odskočiti oko pola metra od zemlje).

Izvori

Guske
Domaće životinje

Domaća guska


Númenor, Tolkien Mitolojisinde kurgusal bir coğrafi bölgedir.
Orta Dünya ve Aman'ın arasında, büyük denizin ortasında bir adada Dúnedain'lerin yaşadığı krallıktır. Ada Melkor'la savaşan sadık insanlara Valar tarafından denizin ortasından çıkarılarak hediye edilmiştir. Númenor'un çöküşü Akallabêth'de anlatılmaktadır.

"Hediye edilen ülke" anlamına gelen Andor, Arda'nın Atlantis'i; Númenor'un Elfçe isimlerinden biridir. Bu, Güneşin İkinci Çağının sonunda Büyük Deniz Belegaer sularına gömülen büyük ada krallığıdır. Undying Lands (ölümsüz Topraklar) ile Orta Dünya arasında bulunan bu adada yaşayan Numenorlular özellikle denizlerde büyük bir güç haline gelmişler fakat güçlendikçe kibirlenmişlerdi. Sonunda Sauron'un da çabaları ile Valar'a savaş açan Numenorlular kendi sonlarının da gelmesine neden olmuşlardır. Ve denir ki Aman topraklarına ayak basan Ar-Pharazôn ve savaşçıları Son Savaş'a ve Hüküm Günü'ne dek Unutulmuş Mağaralar'da hapis kalacaklardı.

Ancak Númenor'lular arasında Valar'a sadık kalanlar da olmuştur. Kendilerine "vefakarlar" diyen bu grup, yılları boyu Andunie lordlarının koruması altında yaşamış ve son Andunie lordu Amandil'in oğlu Elendil tarafından çöküşten kurtarılmışlardır. Númenor'un çöküşünden kurtulmayı başaran Elendil ve takipçileri Orta Dünya'ya gelir. Elendil Arnor Krallığını, oğulları Isildur ve Anarion ise Gondor Krallığı'nı kurar. Bu iki krallık "sürgündeki krallıklar" olarak bilinir.

Coğrafya
Numenor  her biri kendisine özgü jeolojik ve fiziksel özelliklere sahip tam altı farklı bölgeye ayrılmaktadır. Bunlar Forostar (Kuzey Toprakları), Andustar (Batı Toprakları), Hyarnustar (Güneybatı Toprakları), Hyarrostar (Güneydoğu Toprakları), Orrostar (Doğu Toprakları) ve Mitalmar'dır (İç Topraklar). Forostar nemli subtropikal ormanlar,Andustar geniş sıcak ovalar ve maki bahçeleri,Hyarnustar okyanusal iklim, Hyarrostar çöller ve kanyonlar, Orrostar ılık tundralar ve karlı taygalar, Mitalmar ise bozkırlar ile kaplıdır. Bölge geniş bir ekosistemik çeşitliliğe sahiptir ve Tolkien arşivlerinde orta dünyada olmayan pek çok kuş ve bitki türüne ev sahipliği yaptığı belirtilmiştir.

Kaynakça

Numenor
Orta Dünya krallıkları

Númenor