The mottled duck (Anas fulvigula) or mottled mallard is a medium-sized species of dabbling duck. It is intermediate in appearance between the female mallard and the American black duck. It is closely related to those species, and is sometimes erroneously considered a subspecies of the former.

Along the Gulf of Mexico coast, the mottled duck is one of the most frequently banded waterfowl. This is due in part to the fact that it is mostly non-migratory. Approximately one out of every 20 mottled ducks is banded, making it an extremely prized and sought after bird among hunters.

Subspecies
There are two distinct subspecies of the mottled duck. One subspecies, the Gulf Coast mottled duck (A. f. maculosa), lives on the Gulf of Mexico coast between Alabama and Tamaulipas (Mexico); outside the breeding season, individual birds may venture as far south as Veracruz. The other, the Florida mottled duck (A. f. fulvigula), is resident in central and southern Florida and occasionally strays north to Georgia. The same disjunct distribution pattern was also historically found in the local sandhill cranes. Individuals of both subspecies were introduced into South Carolina in the 1970s and 1980s, where the birds of mixed ancestry have greatly expanded in range, extending through the Atlantic coastal plain of Georgia into northeastern Florida.

Description

The adult mottled duck is  long from head to tail. It has a dark body, lighter head and neck, orange legs and dark eyes. Both sexes have a shiny green-blue speculum (wing patch), which is not bordered with white as with the mallard. Males and females are similar, but the male's bill is bright yellow, whereas the female's is deep to pale orange, occasionally lined with black splotches around the edges and near the base.

The plumage is darker than in female mallards, especially at the tail, and the bill is yellower. In flight, the lack of a white border to the speculum is a key difference. The American black duck is darker than most mottled ducks, and its wing-patch is more purple than blue. The behaviour and voice are the same as the mallard.

Mottled ducks feed by dabbling in shallow water, and grazing on land. They mainly eat plants, but also some mollusks and aquatic insects. The ducks are fairly common within their restricted range; they are resident all-year round and do not migrate. Their breeding habitat is brackish and intermediate coastal marshes, but they will also use human developed habitat such as retaining ponds, water impoundments, and agricultural land during the breeding season. According to a review of their breeding behaviors, mottled duck nests may be found in "pastures, levees, dry cordgrass marsh, cutgrass marsh, spoil banks, and small islands."

Measurements:

 Male:
 Length:
 Weight:
 Wingspan:
 Female:
 Length:
 Weight:
 Wingspan:

Systematics
The Floridian population, which occurs approximately south of Tampa, is separated as the nominate subspecies Anas fulvigula fulvigula and is occasionally called the Florida mottled duck or Florida mallard. It differs from the other subspecies, the Gulf Coast mottled duck (A. f. maculosa) (etymology: maculosa, Latin for "the mottled one"), by being somewhat lighter in color and less heavily marked; while both subspecies are intermediate between female mallards and American black ducks, the Florida mottled duck is closer to the former and the Gulf Coast mottled duck closer to the latter in appearance; this is mainly recognizable in the lighter head being quite clearly separated from the darker breast in Gulf Coast mottled ducks, but much less so in Florida mottled ducks. As the subspecies' ranges do not overlap, these birds can only be confused with female mallards and American black ducks however; particularly female American black ducks are often only reliably separable by their dark purple speculum from mottled ducks in the field.

mtDNA control region sequence data indicates that these birds are derived from ancestral American black ducks, being far more distantly related to the mallard, and that the two subspecies, as a consequence of their rather limited range and sedentary habits, are genetically well distinct already.

As in all members of the "mallardine" clade of ducks, they are able to produce fertile hybrids with their close relatives, the American black duck and the mallard. This has always been so to a limited extent; individuals of the migratory American black ducks which winter in the mottled duck's range may occasionally stay there and mate with the resident species, and for the mallard, which colonized North America later, the same holds true. Genetic tools have been developed in order to robustly classify hybrids and to assess and monitor the genetic dynamics of introgression between the Florida mottled duck and the mallard.

While the resultant gene flow is no cause for immediate concern, habitat destruction and excessive hunting could eventually reduce this species to the point where the hybridization with mallards would threaten to make it disappear as a distinct taxon. This especially applies to the Florida mottled duck, in the fairly small range of which rampant habitat destruction due to urbanization and draining of wetlands has taken place in the last decades; this, in combination with climate change affecting the Everglades, could be sufficient to cause the Florida mottled duck to decline to a point where hunting would have to be restricted or prohibited. At present, these birds too appear to be holding their own, with a population of 50,000-70,000 individuals. While hybridization is common, double white bars above and below the speculum are not a sufficient indicator of hybridization and therefore should not be used to determine genetics.

Gallery

Footnotes

References

External links

Anas
Ducks
Birds of the United States
Birds of Mexico
Native birds of the Southeastern United States
Birds described in 1874
Taxa named by Robert Ridgway

Mottled duck


Skovshovedkonerne sælger Fisk ved Gammel Strand er en film med ukendt instruktør.

Handling
Gadehandel. Fiskerkoner fra Skovshoved sælger deres fisk fra boderne ved Gammel Strand. Anker Kirkeby er med i billedet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1913
Dokumentariske optagelser
Stumfilm fra Danmark
Konerne sælger Fisk ved Gammel Strand


بيلي إليوت  هو فيلم دراما راقص تم إنتاجه في المملكة المتحدة وصدر في سنة 2000. من إخراج ستيفن دالدري ومن بطولة جيمي بيل وغاري لويس. يتحدث الفيلم عن صبي يهوى رقص الباليه ويصبح راقص محترف.

القصة
فيلم تدور احداثه في الثمانينات ويصور إضراب عمال المناجم في بريطانيا عندما قررت الحكومة البريطانية اغلاق المناجم وأحد هؤلاء العمال اب لولدين والولد الأصغر هو بيلي اليوت يكره رياضة الملاكمة ويفضل رقص الباليه عليها وبالطبع هذا امر مرفوض بالنسبة للصبيان لانه يعتبر شذوذ ولكن بيلي يصر على رايه ويمارس التدريب والرقص وفي نهاية الفيلم يصبح راقص باليه مشهور وثري ويقدم عروض في الباليه الملكي.

الميزانية والإيرادات
بلغت تكلفة إنتاج الفيلم حوالي 5 ملايين دولار بينما حقق إيرادات تقدر بـ 111,099,009 دولار.

وصلات خارجية

مراجع

أفلام أولى للمخرج لعام 2000
أفلام إخراجية أولى
أفلام إستوديو كانال
أفلام إنتاج 2000
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام بريطانية
أفلام بريطانية في عقد 2000
أفلام بلوغ سن الرشد بريطانية
أفلام بي بي سي
أفلام تقع أحداثها في 1984
أفلام تقع أحداثها في 1985
أفلام تقع أحداثها في 1999
أفلام تقع أحداثها في إنجلترا
أفلام تقع أحداثها في مجتمعات تعدين
أفلام تقع أحداثها في مقاطعة دورهام
أفلام حولت إلى مسرحيات
أفلام دراما كوميدية إنتاج عقد 2000
أفلام دراما كوميدية بريطانية
أفلام درامية في 2000
أفلام رقص بريطانية
أفلام رقص عقد 2000
أفلام سجلها ستيفن واربك
أفلام عن الحركة العمالية
أفلام عن باليه
أفلام كتب نصها السينمائي لي هال
أفلام مستقلة 2000
أفلام مصورة في إنجلترا
أفلام مصورة في شمال يوركشاير
أفلام مصورة في ميدلزبرة
أفلام مصورة في نورثومبرلاند
أفلام مصورة في يوركشاير
أفلام من إخراج ستيفن دالدري
أفلام وركينغ تايتلز فيلمز
إضراب عمال المناجم البريطانية
رقص في الأفلام
مناجم في أفلام

بيلي إليوت (فيلم)


Independent Kidderminster Hospital and Health Concern, (often known as Independent Community And Health Concern and abbreviated as ICHC) is a political party based in Kidderminster, United Kingdom. The party was founded in 2000, having grown out of the campaign to restore the casualty unit at Kidderminster Hospital. Since 2015 it has successfully contested local elections within the Wyre Forest local government area, which includes Kidderminster.

History

Richard Taylor

The party had one MP in the House of Commons, Richard Taylor, who won a surprise landslide victory in the 2001 general election standing for the Wyre Forest constituency, which includes Kidderminster. He was the only person not from a major party elected as an MP from an English constituency in the 2001 Parliament. Health Concern benefited from a decision by the Liberal Democrats not to put up a candidate of their own.

Taylor was re-elected as member for Wyre Forest in the 2005 election, albeit with a considerably reduced majority. The party lost its only seat in the 2010 election to the Conservative candidate, Mark Garnier, by a margin of 2,643 votes.

Taylor was awarded an MBE in the Queen's Birthday Honours List in 2014, for services to Worcestershire, particularly Kidderminster Hospital.

Local government
ICHC is also active in local government. It is currently the major party in the Progressive Alliance coalition which is currently in control of Wyre Forest District Council after getting 8 seats in the 2019 election. Before the 2004 local elections it held 16 seats on Wyre Forest District Council, making it the largest party, but in those elections it lost half of these seats to the Conservative Party. The 2005 local elections to Worcestershire County Council, held on the same day as the general election, also saw Health Concern perform poorly, losing five of its six seats. However, in the 2006 local elections for the district council, it held its own, making one net gain to take its representation from eight to nine. In the 2007 local elections its representation again increased, from nine to 10 members. The party then gradually lost seats on Wyre Forest District Council, with just 7 seats after the 2014 elections.

After the May 2014 local elections, Health Concern lost two district seats, reducing the overall number to seven, but managed to gain control of Bewdley Town Council, taking seven of the 13 available seats, a gain of three.

The party previously stood candidates for Shropshire Council, and had won seats, however it did not stand any candidates in the 2021 election.

Organisation
According to the Electoral Commission's register of parties, its leader is Taylor, Peter Young is the nominating officer, Keith Robertson is treasurer, and Gerald Wheeler is campaigns officer. The party does have a formal membership. It had expenditure of about £12,000 and income of about £9,000 in the 2005 calendar year.

References

External links
 Official website

Political parties established in 2000
Locally based political parties in England
Organisations based in Worcestershire
Politics of Worcestershire
Politics of Shropshire
Kidderminster
2000 establishments in England
Single-issue political parties in United Kingdom


Friedrich Erhard Leopold von Röder (né le  à Rothsürben et mort le  dans la même ville) est un General der Kavallerie prussien et de 1818 à 1819 président de la .

Origine
Le père de Röder,  (1719-1781), marié avec Leopoldine Ernestine , a servi sous Frédéric le Grand en tant que général de division et commandant du  de cuirassiers. Il meurt en tant qu'inspecteur général des régiments de cavalerie, de dragons et de hussards de Basse-Silésie et capitaine d'office à Zechlin, Wittstock et Lindow.

Biographie
Roeder entre en service le 15 avril 1781 comme cornette dans le régiment de son père le 17 avril 1781 et est promu major et adjudant d'inspection du prince de Hohenlohe en 1799. Il participe à la campagne de 1806 sous les ordres de Hohenlohe, et dans les années 1808 à 1811, il est adjudant du roi Frédéric-Guillaume III. En 1812, il participe au corps auxiliaire prussien lors de la campagne de Napoléon Ier contre la Russie et est alors chef d'état-major général sous les ordres du lieutenant-général Julius von Grawert. Lorsqu'il est remplacé par Yorck, Röder, qui s'entend mal avec Yorck, doît quitter le régiment.

Le 5 mars 1813, Röder est promu général de division et reçoit le commandement de la brigade de Brandebourg au sein du Ier corps d'armée sous les ordres de Blücher, mais passe rapidement au 2e corps d'armée, qui est sous le commandement du Generalleutnant Friedrich von Kleist, et y reste jusqu'en 1814. Pendant les Cent-Jours de Napoléon, il sert dans le 1er corps d'armée sous le commandement du général Hans von Zieten et se distingue à la bataille de Waterloo.

Après la fin de la guerre, Röder est commandant de la  d'infanterie à Breslau et reçoit finalement le 3 avril 1820 son dernier commandement, celui du  à Posen. Après les troubles qui suivent le soulèvement polonais de novembre 1830, le grand-duché de Posen n'est pas épargnée et conduit notamment au départ du prince Anton Radziwiłł en tant que gouverneur, Röder prend sa retraite le 26 mars 1832 et se retire dans son domaine de Rothsürben près de Breslau, où il meurt en 1834 des suites d'un accident vasculaire cérébral.

Famille
Il épouse Henriette Christiane Ehrengard Emilie von Bardeleben (née le 22 janvier 1769 et morte le 7 décembre 1844), une fille du général de division . Le couple laisse un fils Friedrich (né le 19 novembre 1798 et mort le 2 août 1858), marié depuis le 19 octobre 1826 à Blanka von Wildenbruch (1805-1887), qui hérite du domaine de Rothsürben. Blanka est la fille de Louis-Ferdinand de Prusse (1772-1806) d'une relation illégitime avec la fille d'un fonctionnaire de Magdebourg Henriette Fromme (1783-1828). Comme son frère , elle a été anoblie en 1810 par le roi Frédéric-Guillaume III. Sa fille Marie (née le 16 octobre 1800) est l'épouse du futur général Louis von Mutius.

Bibliographie
 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 4, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1937], DNB 367632799, S. 92–101, Nr. 1246.
 Georg von Alten: Handbuch für Heer und Flotte. Band X. Berlin 1913.

Liens externes

Général prussien de cavalerie
Militaire prussien des guerres napoléoniennes
Chevalier de l'ordre militaire de Marie-Thérèse
Chevalier de la Légion d'honneur
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle noir
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle rouge de 1re classe
Récipiendaire de la croix Pour le Mérite (ordre militaire)
Naissance en janvier 1768
Naissance dans la voïvodie de Basse-Silésie
Naissance en Silésie prussienne
Décès en décembre 1834
Décès dans la voïvodie de Basse-Silésie
Décès dans la province de Silésie
Décès à 66 ans

Friedrich Erhard von Röder


Oneli M. Pérez García (nacido el 26 de mayo de 1983 en Bonao) es un lanzador dominicano quien es actualmente agente libre. En 2011, Pérez lanzó para Hanwha Eagles en la Organización Coreana de Béisbol.

En la Liga Dominicana juega para los Tigres del Licey y es el líder en salvamentos de todos los tiempos del equipo.

Carrera
Pérez no estaba drafteado y fue firmado por los Medias Blancas de Chicago como agente libre el 19 de mayo de 2004 por el exbeisbolista dominicano Denny González.

En enero de 2011, Pérez aceptó una oferta para jugar con los Hanwha Eagles en la Organización Coreana de Béisbol, pero fue liberado en junio de ese mismo año. Después se unió al equipo mexicano Sultanes de Monterrey por recomendación de su ex compañero Karim García, que había pasado previamente un corto período de tiempo en el equipo.

Referencias

Enlaces externos
Baseball-Reference
The Baseball Cube

Beisbolistas de República Dominicana
Beisbolistas de los Tigres del Licey
Beisbolistas de Rojos del Águila de Veracruz
Nacidos en la provincia Monseñor Nouel

Oneli Pérez


William Townesend fue un arquitecto y escultor de Inglaterra, nacido el año 1676 y fallecido en 1739 .

Datos biográficos

Trabajó en Oxford , donde construyó el edificio de los becarios y el Claustro (1706-1712), el edificio de los Señores comuneros (1737), y el Cuadrángulo de Peckwater y la Biblioteca de la Iglesia de Cristo (con proyecto de Aldrich), este fue el primer edificio construido en Inglaterra siguiendo los cánones de Palladio . Otras obras que construyó, con diseño propio o de otros, fueron el Garden Quadrangle del New College (1707), el edificio Clarendon de Hawksmoor (1712-1715), los edificios de Bristol del Balliol College (1716-1720), la Biblioteca Codrington del All Souls College (1716-1735), el Cuadrángulo de Radcliffe del University College (1717-1719).

Diseñó y construyó los edificios de Robinson en el Oriel College (1719-1720), los Edificios Nuevos de la Universidad de Magdalen (1733-4) y participó en las obras del Palacio de Blenheim.

Como escultor realizó los monumentos funerarios de su padre, John Townesend (1648-1728) y el del prefecto de Oxford (1682-3 y 1720-1).

Notas y referencias

Enlaces internos
Palladianismo
Clasicismo
Anexo:Escultores del Reino Unido
Enlaces externos
Perfil biográfico de William Townesend.

Escultores de Inglaterra del siglo XVIII
Arquitectos de Inglaterra del siglo XVIII

Escultores del Neoclasicismo
Personas de Oxford
Arquitectos neoclasicistas del Reino Unido

William Townesend


Park-šuma Oporovec, park-šuma u Hrvatskoj i jedna od 17 park-šuma na prostoru Grada Zagreba. Nalazi se na padinama Medvednice kod Oporovca. Ukupna površina iznosi 147,20 ha, od čega na šume odpada 136,00 ha,  od čega na privatne šume odpada 126,94 ha, a na državne 9,06 ha. Prosječna drvna zaliha iznosi 236,91 m3/ha s prirastom od 10,10   m3/ha.  Državne šume su šume hrasta kitnjaka,  visokog uzgojnog oblika, normalnog obrasta u dobi od 50 godina. U njima se preporuča proreda s uobičajenim intezitetom i načinom. Privatne su šume po strukturi i uzgojnom obliku slične Dankovačkoj šumi, Miroševčini, Remetama i ostlaim, te su u njima istovjetni i radovi koje treba obavljati.
Državnih šuma je 9,06 ha, privatnih 126,94 ha, ostalih površina 11,20 ha. Prosječna drvna zaliha je 236,91 prostorni metar po hektaru. Prosječni godišnji tečajni prirast je 10,10 prostornih metara po hektaru.

Izvori
 Matić, Slavko; Prpić, Branimir: PROGRAM NJEGE,  OBNOVE I ODRŽAVANJA,  TE EKOLOŠKE I SOCIJALNE FUNKCIJE PARK-ŠUMA NA PODRUČJU GRADA ZAGREBA. Izvorni znanstveni članak. Šumarski list br. 5–6., CXXI (1997). str. 231., 232. i 235. Sadržaj prenesen sa stranica Šumarskog lista uz dopuštenje.

Park-šume u Zagrebu

Park-šuma Oporovec


النيفيديبين (يسمى بالأسماء التجارية أدالات، نيفيديكال، بروكارديا) وهو نوع من أنواع محصرات قنوات الكالسيوم من زمرة ثنائي هيدرو البيريدين.

مراجع

ماركات فايزر
أدوية أساسية حسب منظمة الصحة العالمية
إسترات كربوكسيلية
بيريدينات
ثنائي هيدرو بيريدينات
حاصرات قنوات الكالسيوم
علامات تجارية لباير
مناهضات الألدوستيرون
مناهضات مستقبل الغلايسين
نتروبنزينات

نيفيديبين


බොහෝ ශ්‍රි ලාංකික රජවරුන් විසින්අවුරුදු දහස් ගනකට පෙර ඉදිකරන ලද මෙම බලකොටු නගර කිහිපයක් වට කරමින් ඉදි  වි ඇත. ශ්‍රි ලංකාව  කාලයෙන් කාලයට ඉන්දියන් සාගරයේ පවතින ලද ප්‍රමුඛ අධිරාජ්‍ය කිහිපයකට යටත් විජිතයක් වශයෙන් පැවතිනි. අධිරාජ්‍යයන් බොහෝ දුරට බටහිර හුරුවට යුතු බලකොටු කිහිපයක් ඉදි කල අතර, බොහෝ විට ඒවා දිවයින වටා ඉදි කරන ලද ඒවා විණි.ප්‍රථමයෙන් ශ්‍රි ලංකාව තුළ යටත් විජිත  බලකොටු ඉදි කිරීම  පෘතුගීසින් අතින් සිදු වූහ. මෙම බලකොටු අත්පත් කර ගැනීමෙන් පසුව එම ලන්දේසීන් විසින් පුළුල් කෙරුණි.  නැපෝලියානු යුද්ධ අතරතුර මෙම ලන්දේසි බලකොටු බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් අත්පත් කරගනු ලැබිණි .

බොහෝමයක් යටත් විජිත බලකොටු  20 වන සියවසේ මුල් භාගය දක්වා ඉදිකරන ලදී. වෙරළ බඩ බලකොටුවල දෙවන ලෝක යුද්ධ අවධියේදී වෙරළබඩ කාලතුවක්කු තිබිණි.බොහෝමයක් ඒවා  යුද හමුදාව විසින් අත්හැර දමන ලද නමුත්,සිවිල් පරිපාලන නිලධාරීන් විසින් රඳවා තබා ගෙන තිබුනු අතර ඉතිරිවා හමුදා මුර කඳවුරුවල පැවතිනි.ඒවා මෙහෙයුම් වලට වඩා පරිපාලන අවශ‍යතා
වලට ගන්නා ලදි.සමහර  ඒවා  ශ්‍රි ලංකාවේ පැවති සිවිල් යුද්ධ උත්සන්න සමයේ  හමුදාව ඒකක විසින් නැවත අල්ලා ගන්නා ලදී. උදාහරණයක් වශයෙන් යාපනයේ බලකොටුව ගත හැකිය.

පුරාණ බලකොටු

යටත් විජිත බලකොටු

පෘතුගීසි බලකොටු

 කළුතර කොටුව
 පෘතුග්‍රිසීන් විසින් ඉදි කරන ලද පළමු කොටුව  වන කළුතර  කොටුව පහර දීමෙන් හා වෙඩි  තැබිමකින් තොරව 1655 දී ලන්දේසීන් වෙත භාර දෙන ලදි. පසු කාලිනව  එයට ආරක්ෂක මුර කුටි දෙකක් එකතු  කරමින්  ලන්දේසීන් විසින් විශාල කරන ලදී. අද එහි ඉතිරිව අත්තේ ඉතා සුළු ප්‍රමණයක් පමණි.
 කයිට්ස් දූපතේ කොටුව
උරුන්ඩි කොටුව ලෙසද හැඳින්වෙන කයිට්ස් දූපතේ කොටුව 1629 දී පෘතුගීසීන් විසින් ඉදි කරන ලද අතර 1651 දී ඔවුන් විසින්  අත්හැර දමන ලදි.  1600  අග භාගයෙදී, කොටුවෙ  පාලනය ලන්දෙසින් විසින් අත්පත් කර ගත් අතර කෙසේ වෙතත් ඔවුන් පෙර සිටි පෘතුගීසීන්  මෙන් නොව කිසිදු  අලුත්වැඩියාවක් සිදු  නොකරන ලදි. යාපනය අර්ධද්වීපය ආරක්ෂා කිරීමට ඉදි කරන ලද මෙය අඩකවාකාරව හැඩයක් ගන්නා අතර කවාකර ආරක්ෂක මුර කුටි හතරකින් සමන්විත වේ.
 මන්නාරම කොටුව
1560 දී පෘතුගීසීන් විසින් මන්නාරම දූපතේ ඉදිකරන ලද අතර, එය  1658 පෙබරවාරි 22  ලන්දේසින්ට යටත් විය. එය 1696 දී ලන්දේසීන් විසින් නැවත සාදන ලද අතර 1795 ඔක්තෝබර් 5 වන දින බ්‍රිතාන්යන්ට යටත් විය. මෙම කොටුව ආරක්ෂක මුර කුටි හතරකින් සමන්විත වන අතර එය තවමත් හොඳ තත්ත්වයේ පවති.
 මාතර කොටුව
මාතර කොටුව 1550 ක් පමණ පෘතුගීසින් විසින් ඉදි කරන ලදී.නමුත් සැබෑවටම කොටුව ලන්දේසීන් විසින් ඉදි කරන ලද්දෙ ඔවුන් ගාල්ල අල්ලා ගැනිමෙන් පසු, මාතරට සංක්‍රරමණය විමෙනි.කොටුවේ දේහය හොඳට සංරක්ෂණය වි පවති.
 මෙනික්කඩවර කොටුව
මෙනික්කඩවර කොටුව උඩරට හමුදාවට එරෙහි මෙහෙයුම් පැවැත්විමේ අරමුණින් 1599 දී පෘතුගීසීන් විසින් ඉදි කරන ලදී. එය ප්‍රධාන කොටුවක් නොවේ, නමුත් එයට උපාය මාර්ගික වශයෙන් වැදගත් කමක් තිබුනි. ලන්දේසි සිතියමෙ ේ එය "ටොන්ටොට්ටෙ කොටුව" ලෙස එය පෙන්වා දෙයි.
 මීගමුව කොටුව
කුඩා නමුත්,වැදගත් කොටුවක් වු මීගමුව කොටුව පිහිටා ඇත්තෙ මීගමුව නගරයේ, කොළඹ උතුරු ප්‍රදේශයේය.එය පෘතුගීසීන් විසින් කොළඹ ආරක්ෂා කිරීමට ඉදි කරන ලද්දකි.1640 දී ලන්දේසීන් එය විනාශකර දමා ඇති අතර එය නැවත ගොඩනඟා ඇත්තේ සුපුරුදු වර්ග රටාව මත නොව,වැට කඩොලූ හතරක් පමණක් පිහිටියා වුද, පංචාස්‍රරාකාර හැඩැති එකක් මතය.  ගාලු කොටුව පටු බිම් තීරුවකින් හා කලපුව  අතර  මත පිහිටා තිබේ.  එය දිය අගල් වලින්සහ අදින පාලම් සහිත  දොරටු වලින් වට කරන තනන ලදී. ඉංග්‍රීසින් විසින් 1796 දි අත්පත් කර ගන්නා ලද අතර අද වන විට එහි බිත්ති කොටසක් හා කවාකාර දොරටුව පමනක් ඉතිරිවි පවතී. එය බන්ධනාගාර දෙපාර්තමේන්තුව විසින් බන්ධනාගාරයක් ලෙස භාවිත කර ඇත.
 පුනරීන් කොටුව
සිය ධන සම්පත් ආරක්ෂා කිරීම සඳහා පළමුව පෘතුගීසීන් විසින් දිවයිනේ උතුරු කොටසේ යාපනයේ, පුනරින් ප්රදේශයේ එය ඉදි කරන ලදි. ලන්දේසීන් විසින් 1770 වනතුරු එය පුළුල් කරන ලදි.  එය වාර්තා වන පරිදි  සමචතුරස්‍රකාර හැඩැති අතර ප්‍රතිවිරුද්ද පැති දෙකෙහි ආරක්ෂක මුර කුටි දෙකක් සහිතයි.  බ්‍රිතාන්යන් විසින් 1805 දි විවේකාගාරයක් නිර්මාණය කරන ලදි. සිවිල් යුද්ධය නිසා 1983 සිට ශී ලංකා යුද හමුදාව පුනරීන් ප්රදේශයෙන්  ඉවත් වන තුරු 1991 දක්වා එය බලකොටුවක් වි පවතින ලදි.නැවත හදුනා ගෙනෙ අලුත්වැඩියා කරන ලද්දේ 2009 දීය. කෙසේ වෙතත් කොටුවේ නටබුන් නරක තත්වයක පවති.
 රත්නපුර කොටුව
රත්නපුර කොටුව 1618 සහ 1620 අතර කාලයකදි, පෘතුගීසීන් විසින් ඉදි කරන ලදී. එය පසුව උඩරට රජුවු ක්‍රීර්ති ශ්‍රි රාජසිංහ රජු විසින් අල්ලා විනාශ කරන ලදී.
 රුවන්වැල්ල කොටුව
එය මුලින්ම ස්ටොකඩ් ලෙස 1590 දී පෘතුගීසීන් විසින් ඉදි කරන ලදී; කෙසේ වෙතත්, ලන්දේසින්, 1665 දී, ලී වලින් කොටුව ඉදිකරන ලද අතර බ්‍රිතාන්යන්, 1817 දී, ආරක්ෂක මුර කුටි දෙකක් සහිත නව කොටුව ඉදිකර එය මුරපොල ලෙස භාවිත කර ඇත. අද එය හොඳ තතත්වයේ පවතින අතර, පොලිස් ස්ථානයක් ලෙස භාවිතා කරයි.
 හංවැල්ල කොටුව
මුල්ම හංවැල්ල කොටුව , 1957 දී පෘතුගීසීන් විසින් හංවැල්ල ප්‍රදේශයේ ඉදි කරන ලදී. පසුව එම කොටුව  විශාල කොටු ඉදි කරන ලන්දේසි, විසින් අල්ලා ගන්නා ලදි. 1786 දී එය බ්‍රිතාන්ය පාලනයට යටත්වි අලුත්වැඩියා කිරීමකින් තොරව පැවති අතර මෙම ප්‍රදේශය මේ වන විට හංවැල්ල තානායම විසින් අත්පත් කර ගෙන ඇති අතර කොටුවෙ නටබුන් තවමත් හඳුනා ගත හැකිය.

ලන්දේසි බලකොටු

British forts

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැදි
 Dutch and Portuguese buildings in Sri Lanka, written by Marco Ramerini
 Colonial Forts in Sri Lanka
 The remnants of Dutch culture in Sri Lanka
 Forten en stellingen in Sri Lanka (Ceylon) tijdens de Nederlandse periode (Dutch)

ශ්‍රී ලංකාවේ බලකොටු


Discworld MUD ist ein textbasiertes Online-Rollenspiel vom Typ Multi User Dungeon, das auf der Scheibenwelt der Scheibenwelt-Romane von Terry Pratchett aufbaut. Es ist nur in Englisch verfügbar.

Geschichte
Das Scheibenwelt-MUD wurde 1992 veröffentlicht. Es werden ständig Updates durchgeführt. Ursprünglich war der Spielbereich auf einen eher kleinen Teil der Stadt Ankh-Morpork beschränkt, im Laufe der Zeit wurden allerdings immer mehr andere Orte und Räume entsprechend den Beschreibungen in den Romanen und anderen Veröffentlichungen hinzugefügt. Inzwischen simuliert das Spiel mehrere große Städte (Ankh-Morpork, Bes Pelargic, Genua und Djelibeybi) auf zwei Kontinenten, eine große Anzahl kleinerer Städte und mehr als eine Million Räume, die das Land zwischen den Städten und Orten bilden.

Das Admin-Team der Discworld hat den verwendeten Quellcode bereits mehrfach veröffentlicht, so dass weitere MUDs auf dieser Basis erstellt werden können.

Spieler-Interaktion

Chat
Für Unterhaltung stellt das MUD ein Talker-System mit einigen vorgefertigten Kanälen, wie z. B. einem allgemeinen Chat-Kanal, Kanälen für Entwicklung und Organisation und Kanäle für die vielen Spieler-Clubs und -Vereinigungen zur Verfügung. Einige Beispiele sind der Taxi-Kanal (wo man magischen Transport durch die Scheibenwelt erhalten kann), Begorrah (für irische Spieler, um sich zu unterhalten oder auch Treffen im realen Leben zu organisieren).

Rollenspiel & Player vs. Player
Das Rollenspiel ist optional und es gibt Spieler, die mehrere Charaktere besitzen und genauso "in-character" und "out-of-character" spielen. Organisieren, sozial interagieren, "numberchasing" (das Jagen nach Erfahrungspunkten und somit nach besseren Fähigkeiten) – es gibt Möglichkeiten, die Zeit auf der Scheibenwelt zu verbringen. Player-versus-Player-Interaktion existiert auf einer opt-in-Basis (man wählt, ob man es machen will). Die Wahl erhält man erst, nachdem der Charakter zumindest 2 Tage im Spiel war.

Atmosphäre

Wohl aufgrund des humorvollen Grundtons von Pratchetts Büchern ist die Atmosphäre im Discworld MUD als neckisch einzustufen, mit einer generellen Liebe für Verrücktheiten und Nonsens.

Funktionsweise
Die fundamentale Spielmechanik des MUDs basiert auf der 'stat/skill' Aufteilung, mit den 'stats' (Statistiken) eines Spielers in Beziehung zu den zugehörigen Werten, welche semi-permanent sind und den 'skills' (Fähigkeiten). Diese Fähigkeiten werden durch Lernen von anderen Charakteren oder von sich selbst verbessert. Dafür müssen Erfahrungspunkte aufgewendet werden.

Gilden
Ein großer Teil der ursprünglichen Absicht für das Discworld MUD war es, sich vom restriktiven Klassensystem zu entfernen und es jedem Spieler zu ermöglichen mit genügend Anstrengung und Fortschritt (fast) alles zu machen. Jeder Charakter kann einer Auswahl von Gilden beitreten, eine Kombination aus Klasse und In-Game-Organisation und jede Gilde hat mehrere einzigartige Fähigkeiten, die sonst keine andere besitzt. Viele banale Eigenschaften wie Trefferpunkte, Wahrnehmungsvermögen und die Fähigkeit zu Schwimmen werden nicht durch die Wahl der Gilde beeinflusst. Während die Spieler sich weiterentwickeln und von jeder Fertigkeit profitieren, erhalten die Spieler zusätzliche Boni und Geschick innerhalb der Fertigkeitensets ihrer Zunft.

Es gibt sechs Klassen: Krieger, Magier, Priester, Hexe, Dieb und Assassinen. Über mehrere Jahre wurden diese großen Klassen in mehrere spezialisierte Gilden mit regionalen und kulturellen Einflüssen geteilt und mit etwas mehr spezielleren Fähigkeiten ausgestattet.

Weblinks

 Offizielle Website
 Community wiki

Computerspiel 1992
Computer-Rollenspiel
MMORPG
Scheibenwelt
Fantasy-Computerspiel

Discworld MUD


La Plata Prog (Festival de Rock Progresivo Ciudad de La Plata) es un festival de rock progresivo que se realiza en La Plata (Buenos Aires), Argentina.
Este festival está organizado por el Colectivo Progresivo Platense, grupo de bandas independientes de la ciudad de La Plata, cultoras y promotoras del Género Progresivo.

Con tan solo tres ediciones este festival por su repercusión se ha convertido en uno de los festivales más importantes de Argentina y de Sudamérica.

El objetivo de este festival es mostrar la importante propuesta musical en materia de rock progresivo, sinfónico y otros géneros relacionados (Jazz-rock, Jazz fusión), que brinda la ciudad de La Plata, la que, que según varias publicaciones, se ha mencionado como "La Capital del Rock Progresivo Argentino".

Paralelmente se desarrolla una interesante política de intercambio, que trae bandas de todas partes de América, a los escenarios platenses.

De esta forma se muestran las múltiples manifestaciones que en materia de rock progresivo, se vienen desarrollando en toda la República Argentina y Sud América.

La importancia de este evento radica no solo en la creciente convocatoria que viene dándose, sino también en que siendo el rock progresivo un estilo de carácter más bien "under" , ha tenido una gran repercusión tanto local como internacional en todos los medios tanto locales como especializados.

Historia de La Plata Prog

1ª edición, 2010
La primera edición de La Plata Prog, realizada en 2010 bajo la incipiente formación del Colectivo Progresivo Platense, se hizo en tres fechas, durante el mes de octubre.

22 de octubre: Con la presentación de Baalbek, Sugar Mice y Post Mortem en "565" bar.

24 de octubre: Akenathon, Big Machine, y Baalbek.En Plaza Islas Malvinas

6 de noviembre: Akenathon y Pupa, en el Pasaje Dardo Rocha de La Plata.

A pesar de la ausencia inesperada de Pupa, el resto del Festival se desarrolló sin ningún inconveniente y con un éxito en convocatoria y repercusión que predijo lo que sería la segunda Edición.

La Plata Prog 2ª edición, 2011
La segunda edición de este festival, precedida por el éxito de la primera, mostró un impresionante crecimiento.

Una característica que se destacó en todos los medios que cubrieron el evento, fue su desarrollo en diferentes escenarios de esta capital cultural sudamericana.

Desde el mítico Pasaje Dardo Rocha, hasta el Centro Cultural Islas Malvinas, pasando por El rincón de los Amigos, y la pintoresca Estación Provincial de Ferrocarril, los escenarios fueron protagonistas de este festival y sirvieron para mostrar a los visitantes distintas facetas de esta capital cultural.

El festival se desarrolló en nueve fechas durante todo el mes de septiembre, esto implicó un importanten despliegue y una inusitada apuesta en lo que al rock progresivo se refiere.

Se sucedieron veintiún bandas (21) en nueve noches, todas a sala llena entre los días 2 y 24 de septiembre de 2011.

La mitad de las bandas fueron platenses, la otra mitad del resto de la Argentina.

La Secretaría de Cultura de La Municipalidad de La Plata y el Instituto de Cultura de La Provincia de Buenos Aires apoyaron y auspiciaron esta muestra de música.

La variada convocatoria de bandas sumada a lo amplio de la propuesta hizo de esta edición un éxito en afluencia de público de muy diversas edades.

El rock progresivo Argentino mostró aquí su capacidad de multiplicar las propuestas, desde el Hard Progresivo (Big Machine, Fughu), y el metal progresivo (Post Mortem), al folclore progresivo (Raza Truncka) o el Jazz Rock Progresivo de Baalbek, pasando por el Tango Progresivo , La Fábula Ciudadana), las grandes bandas épicas como Jinetes Negros o el más y abarcativo estilo de Akenathon o de Bandgladesh.

El costado más clásico de rock progresivo lo mostraron bandas como Hexatónica, Uranian, Láquesis, ATempo y San Martín Refay Lima Gulich (un combo estrenado para la ocasión del festival).

La convocatoria para la segunda edición superó todas las expectativas de los organizadores, debiendo en muchos conciertos permanecer público afuera de las salas.

Como testimonio de este Festival se filmó un documental.

El cierre del evento se realizó en el Centro Cultural Estación Provincial y estuvo a cargo de las bandas organizadoras (Akenathon , Baalbek, Sugar Mice, Big Machine ) sumándose ATempo y Bandgladesh.

Pero el plato fuerte fue la aparición en vivo de la legendaria banda Contraluz.

En un ámbito con un clima especial, lleno de emoción por este hecho histórico, Contraluz presentó Novus Orbis, su último trabajo de estudio y cosechó los aplausos de un público repetuoso y atento, como el que acompañó todos los conciertos de este Festival.

Como ilustra esta publicación este festival marca un hito en la escena del Rock Progresivo Argentino y Sudamericano.

La Plata Prog 3ª edición, 2012
En 2012 se realizó la tercera edición de este evento Internacional.

Otra vez fueron varios los escenarios que fueron conquistados por el rock progresivo. El Pasaje Dardo Rocha (Salas Auditorio y Polivalente, El Centro Cultural Islas Malvinas, El Centro Cultural Crisoles, El Teatro-Bar y Caetano Bar.

Treinta y cinco bandas Argentinas y Sudamericanas se encontraron para celebrar la fiesta más grande de Rock Progresivo en la historia de Sud América.

Bandas de Uruguay, Brasil, Chile y México que se hospedaron en la ciudad, se dieron cita en este evento sumadas a las bandas de todos los puntos de Argentina.

Doce conciertos desarrollados cada viernes, sábado y domingo de octubre de 2012 dieron a La Plata la confirmación del título de Capital del Rock Progresivo Sud Americano.

En un acontecimiento sin precedentes el público de la ciudad y el turismo acogieron calurosamente la propuesta dando un total y absoluto respaldo en cada noche y en cada sala.

El cierre del evento se realizó el 28 de octubre en el Salón Auditorio del Pasaje Dardo Rocha, imponente escenario histórico y cultural de la ciudad que , colmado por el público, recibió a las bandas más emblemáticas de la escena progresiva Argentina.

Baalbek, Big Machine, Akenathon y Nexus se sucedieron en un concierto inolvidable para los amantes del mejor rock progresivo que colmaron la sala.

La Secretaría de Cultura de La Municipalidad de La Plata y el Instituto de Cultura de La Provincia de Buenos Aires apoyaron y auspiciaron esta muestra de música.

En 2013 El Colectivo Progresivo Platense anunció la repetición de este evento con más figuras Nacionales e Internacionales.

Notas y referencias

Enlaces externos
 Página oficial del festival
 Colectivo Progresivo Platense (en Facebook)
 Nota de La Municipalidad de La Plata en Facebook
 La Terraza Progresiva
 Prog archives
 Cabeza de Moog (Blog de Rock Progresivo)
 Diario El Mundo de Berisso

 El Festival en Youtube
 ecléctico/ Akenathon en Diario El Día
 Contraluz

La Plata
Festivales de rock de Argentina


'جين بابتيست بيرين  (30 سبتمبر 1870 - 17 أبريل 1942) هو فيزيائي فرنسي حصل على جائزة نوبل في الفيزياء عام 1926.

حياته

ولدَ جين بيرين في مدينة ليل الفرنسية 1870، حيث التحق بجامعة École Normale Supérieure. أصبح مساعداً في المدرسة خلال الفترة 1894 - 1897، حيث بدأ في دراسة أشعة الكاثود والأشعة السينية. مُنح درجة الدكتوراه في العلوم عام 1897. وفي نفس العام تم تعيينه محاضراً في الفيزياء الكيميائية في مدينة جامعة سوربورن، في باريس. أصبح بروفيسوراً في الجامعة عام 1910 وظلّ كذلك حتى الاجتياح الألماني لفرنسا خلال الحرب العالمية الثانية.

أبحاثه

أظهر بيرين عام 1895 أنّ أشعة الكاثود تتكون من جسيمات سالبة الشحنة. وقام بحساب عدد أفوغادرو لها بأكثر من طريقة. قام أيضاً بتوضيح أنّ الطاقة الشمسيّة هي عبارة عن تفاعل نووي-حراري للهايدروجين.
بعد أن قام ألبرت أينشتاين عام 1905 بطباعة تفسيره النظري عن الحركة البراونية بناءً على مفهوم الذرات، قام بيرين بعمل تجارب عملية للتأكد من تنبؤات آينشتاين، وكان لتجاربه القول الفصل في الجدل الذي كان قائماً لقرن من الزمان حول صحة نظرية جون دالتون حول الذرّة.
حصل بيرين على جائزة نوبل في الفيزياء عام 1926 لعمله الدؤوب على البنية المتقطعة للمادة، وخاصة اكتشافه للإتزان الرسوبي.

الجوائز والمناصب

حصل بيرين على عدد من الجوائز والمناصب الفخرية منها:
 جائزة «جول» للجمعية الملكية عام 1896.
 جائزة La Caze من أكاديمية باريس للعلوم.
 تم تعيينه مرتين عضواً في لجنة سولفيه في بروكسل عام 1911 و 1921.
 كان عضواً في في الجمعية الملكية في لندن.
 كان عضواً في أكاديميات للعلوم في كل من بلجيكا، السويد، براغ، رومانيا، والصين.
 حصل على أوسمة وحقق مراتب شرفية عالية في كل من فرنسا وبلجيكا.
 في عام 1927، ساهم في إنشاء معهد البيولوجيا الفيسيولوجي الكيميائي.
 في عام 1937 ساهم في إنشاء ""Palais de la Découverte (بالعربية: قصر الاكتشافات). وهو متحف علمي في باريس.

ومن الجدير بالذّكر أنّ جن بيرين كان له ابن اشتهر بالفيزياء أيضاً وهو فرانسيس بيرين.

وفاته

كان بيرين قد خدم في سلاح الهندسة إبّان الحرب العالمية الثانية، ثمّ بعد الاجتياح الألماني لباريس عام 1940 هربَ إلى الولايات المتحدة الأمريكية. حيثُ ماتَ في مدينة نيويورك. بعد انتهاء الحرب، وفي عام 1948، أعيد رفات بيير إلى فرنسا وتم نقله بواسطة البارجة البحرية جان دارك. ودُفنَ في البانتيون (Panthéon) في باريس.

روابط خارجية

مراجع

أعضاء أجانب في الجمعية الملكية
أعضاء الأكاديمية الفرنسية للعلوم
اشتراكيون فرنسيون
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
حاصلون على ميدالية ماتيوتشي
حاصلون على وسام جوقة الشرف من رتبة قائد
خريجو المدرسة العليا للأساتذة
خريجو جامعة السوربون
خريجو جامعة السوربون من فرنسا
علماء المركز الوطني الفرنسي للبحث العلمي
علماء فرنسيون في القرن 20
علماء كيمياء فيزيائية فرنسيون
فرنسيون حازوا جائزة نوبل
فيزيائيو القرن 20
فيزيائيون فرنسيون في القرن 19
فيزيائيون فرنسيون في القرن 20
فيزيائيون نظريون
كيميائيون فرنسيون في القرن 20
كيميائيون في القرن 20
مدفونون في مقبرة العظماء بباريس
ملحدون فرنسيون
مواليد 1870
مواليد في ليل (مدينة)
وفيات 1942
وفيات في نيويورك

جن بيرين


Die Sünde der Schwester ist ein US-amerikanisches Fernseh-Drama aus dem Jahr 1983.

Handlung
Die 19-jährige Annie Burroughs fliegt vom College und flüchtet zugleich vor ihrem strengen Vater zu ihrer Schwester Marsha nach Los Angeles. Diese besitzt eine Galerie, welche die meiste ihrer Zeit in Anspruch nimmt. Das gefällt dem angehenden Arzt David Mitchell nicht, der sich durch ihre Karrierebesessenheit vernachlässigt fühlt. Annie erhält schnell eine Anstellung als Rezeptionistin in Davids Praxis, wobei sie ihm durch leichtes Flirten näher kommt. Derweil wird sie auch noch von ihren eigenen Schuldgefühlen geplagt, denn als Kind wurde sie von ihrer Mutter vor einem anfahrenden Auto gerettet, wobei die Mutter selbst starb. Annie hat seitdem ein schlechtes Verhältnis mit ihrem Vater, der ihr die Schuld für den Tod seiner geliebten Frau gibt. Ursprünglich wollte Annie wie einst ihre Mutter Malerin werden, was sie nach deren Tod allerdings aufgab.

Eines Nachts muss David versuchen, einen Patienten vor dem Selbstmord zu bewahren. Dabei scheitert er. Annie ist Zeuge dieser Tat und wird dadurch wiederum an den Tod ihrer Mutter erinnert. Durch die eigenen Emotionen überwältigt, küssen sich David und Annie. Die daraus resultierenden Schuldgefühle versucht David am nächsten Morgen bei Annie zu lindern.

Anschließend muss Annie erleben, wie sie von ihrem Vater Tom rüde zurückgewiesen wird. Anlässlich einer von Tom gegebenen Familienfeier wollte sie ihm ein selbstgemaltes Gemälde schenken. Doch dieser fühlte sich dadurch an seine verstorbene Frau erinnert, weswegen es zu einem Streit kommt. Dafür kommt Annie aber David näher, denn als Marsha einen gemeinsamen Abend mit David absagt, springt Annie für sie ein. Beide schlafen später miteinander und sind sich ihrer sexuellen Zuneigung bewusst, weswegen David mit dem Gedanken spielt, Marsha davon in Kenntnis zu setzen. Annie will dies allerdings nicht.

David setzt sich darüber hinweg und will Marsha beichten, sie für Annie zu verlassen. Er wird allerdings von einem Angriff durch einen drogenabhängigen Patienten unterbrochen. Annie bringt ihn ins Krankenhaus, wo Marsha nur durch Zufall erfährt, dass beide eine Affäre haben. Nach großem Streit und Schuldzuweisungen, schafft es Annie allerdings, kurz bevor sie Los Angeles verlässt, um wieder ihr Studium aufzunehmen, sich sowohl mit ihrem Vater als auch mit ihrer Schwester zu versöhnen.

Kritik

Hintergrund
Der Film wurde am 6. März 1983 zum ersten Mal auf ABC ausgestrahlt. In Deutschland lief er zum ersten Mal am 30. Oktober 1988 in der ARD.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1983
US-amerikanischer Film
Fernsehfilm (American Broadcasting Company)
Filmdrama

Die Sünde der Schwester


Patronymes
Kurokawa est un nom de famille japonais, notamment porté par :
 Yatarō Kurokawa (1910-1984), acteur japonais ;
 Kishō Kurokawa (1934-2007), architecte japonais et un des fondateurs du mouvement dit du métabolisme ;
 Takaya Kurokawa (1981-), footballeur japonais.

Toponymes
 District de Kurokawa, district de la préfecture de Miyagi au Japon ;
 Domaine de Kurokawa, ancien domaine féodal japonais situé dans l'ancienne province d'Echigo.

Autres
 Kurokawa, maison d'édition spécialisée dans le manga créée en septembre 2005 ;
 Kurokawa, station du métro de Nagoya sur la ligne Meijō, au Japon.

Astronomie
 (10365) Kurokawa, astéroïde de la ceinture principale d'astéroïdes

Patronyme japonais

Kurokawa (homonymie)


Burkersdorf ist ein weilerartiger Ortsteil der Stadt Schmölln im Landkreis Altenburger Land in Thüringen.

Lage

Burkersdorf liegt an der Bundesstraße 7 nördlich der Bundesautobahn 4 und von Nöbdenitz. Das schmucke Rundlingsdorf liegt an der Sprotte, die sich bei Burkersdorf durch Vereinigung der Großensteiner und Mannichswalder Sprotte bildet. Burkersdorf liegt im Ronneburger Acker- und Bergbaugebiet.

Geschichte
Am 1. Februar 1283 wurde das Dorf erstmals urkundlich erwähnt. Burkersdorf gehörte zum wettinischen Amt Altenburg, welches ab dem 16. Jahrhundert aufgrund mehrerer Teilungen im Lauf seines Bestehens unter der Hoheit folgender Ernestinischer Herzogtümer stand: Herzogtum Sachsen (1554 bis 1572), Herzogtum Sachsen-Weimar (1572 bis 1603), Herzogtum Sachsen-Altenburg (1603 bis 1672), Herzogtum Sachsen-Gotha-Altenburg (1672 bis 1826). Bei der Neuordnung der Ernestinischen Herzogtümer im Jahr 1826 kam der Ort wiederum zum Herzogtum Sachsen-Altenburg.
Nach der Verwaltungsreform im Herzogtum gehörte Burkersdorf bezüglich der Verwaltung zum Ostkreis (bis 1900) bzw. zum Landratsamt Ronneburg (ab 1900). Das Dorf gehörte ab 1918 zum Freistaat Sachsen-Altenburg, der 1920 im Land Thüringen aufging. 1922 kam es zum Landkreis Altenburg.

Am 1. Juli 1950 erfolgte die Eingemeindung nach Untschen, mit dem Burkersdorf am 1. Januar 1974 zur Gemeinde Nöbdenitz und 2019 zur Stadt Schmölln kam. Bei der zweiten Kreisreform in der DDR wurden 1952 die bestehenden Länder aufgelöst und die Landkreise neu zugeschnitten. Somit kam Burkersdorf als Ortsteil der Gemeinde Untschen bzw. Nöbdenitz mit dem Kreis Schmölln an den Bezirk Leipzig; jener gehörte seit 1990 als Landkreis Schmölln zu Thüringen und ging bei der thüringischen Kreisreform 1994 im Landkreis Altenburger Land auf.

Weblinks

Einzelnachweise

Geographie (Schmölln)
Ort im Landkreis Altenburger Land
Rundling
Ersterwähnung 1283
Gemeindeauflösung 1950

Burkersdorf (Schmölln)


RTP (Real-time Transport Protocol), gerçek zamanlı ses, görüntü ya da simülasyon verilerinin uçtan uca taşınmasını sağlayan protokoldür. Bu protokol IETF nin Audio-Video Transport çalışma grubu tarafından geliştirildi.
RTP geniş ölçüde telefon, video telekonferans uygulamaları ve web tabanlı bas-konuş özellikleri gibi streaming media gerektiren iletişim ve görsel sistemlerde kullanılır.

RTP genellikle RTP Control Protocol (RTCP) ile beraber kullanılır. RTP media streamleri (audio ve video gibi) taşıyorken
RTCP Quality of Service (QoS) bilgisini ve iletim istatistiklerini izlemek için kullanılır. Bu protokollerin her ikisi beraber kullanıldığı zaman RTP portunun bir çift sayıya denk gelmesi gerekir. RTCP portu ise o oturuma ait RTP portundan sonraki elverişli olan ilk tek port numarasıdır. RTP ve RTCP genellikle 1024-65535 arası portları kullanır.

Genel Tanıtım

RTP IETF standartları organizasyonunun Audio/Video Transport çalışma grubu tarafından geliştirildi. RTP H.323 ve RTSP
gibi diğer protokoller ile beraber kullanılır. RTP standardı RTP ve Real-time Transport Control Protocol (RTCP) yi bir protokol çiftini tanımlar. RTP multimedia veri transferi için kullanılır ve RTCP periyodik olarak QoS parametrelerini kontrol bilgilerini yollamak için kullanılır.

RTP çoklu ortam verilerinin gerçek-zamanlı(real-time), uçtan uca ( end-to-end) transferi için tasarlanmıştır. Protokol bir IP network üzerindeki veri iletiminde verilerdeki sıra bozukluğunu tespit eder ve jitter (network üzerinde paketlerin geliş süresindeki, düzenindeki değişiklik) kompanzasyonu için kolaylık sağlar. RTP multicast servisler üzerinden birden çok hedefe veri transferini destekler. RTP IP ağlarında ses/video iletiminde öncelikli standart olarak kabul edilir.

Gerçek zamanlı çoklu ortam streaming uygulamaları zamanında bilgileri teslim etmeyi gerektirir ve bu amacı gerçekleştirmek için bazı kaybolan paketleri tolere edebilmelidir. Örneğin audio (ses) uygulamasında kaybolan bir paket ikinci bir paketinin kaybolmasına neden olabilir. TCP RTP için standart haline gelmiş olmasına rağmen bağlantı kurulumundaki ve hata düzeltmedeki doğal gecikmelerden dolayı sık kullanılmamaktadır. RTP yürütme işlemlerinin çoğu UDP üzerine temellendirilir. Diğer taşıma protokolleri daha henüz yaygın olarak kullanılmasalar da özellikle çoklu ortam oturumları (sessions) için tasarlanan SCTP ve DCCP dir.

Protokol Bileşenleri

RTP iki alt protokolü tanımlar:

 Veri Transfer Protokolü: gerçek zamanlı çoklu ortam verisinin transferiyle ilgilenir. Bu protokol tarafından sağlanan bilgi senkronizasyon için tarih bilgisi, kaybolan paketlerin denetimi için sıra numarası ve verinin kodlanmış formatını gösteren payload formatını içerir.
 Gerçek Zamanlı Kontrol Protokolü: Servis önceliği (QoS) ile ilgili geribildirimler ve ortam streamleri arasında senkronisazyonu belirtmek için kullanılır.

Oturumlar

Veri iletimi esnasında iki uç arası bir RTP oturumu kurulur. Bu oturum IP adresleri ve RTP ve RTCP ye ait portlardan oluşur. Bu oturum içerisindeki cihazlar veri alıp gönderebilirler. Her bir medya türü için cihazlar arası ayrı bir oturum oluşturulur.
Bir RTP oturumu her ortam streami için kurulur. Böylelikle oturum içerisindeki kişilerin hangi medya tipinden veri almak istemelerine imkân sağlanmış olur. Örneğin bir kullanıcı yayınlanan bir filmin sadece sesini almak isteyebilir. Bu durumda alıcının video yayınını engellemesi yeterli olacaktır.

Profiller ve Payload Formatları

RTP nin formatında dikkat edilecek hususlardan biri birçok formatı desteklemesidir (H.264, MPEG-4, MJPEG, MPEG, gibi). RTP, standartların yeniden düzenlenmesinin dışında yeni formatların eklenmesine izin verir. RTP protokolünün yapısı Application Level Framing(ALF) ye dayanmaktadır. RTP bu yapsısı itibarı ile birden çok çokluortam formatında yayın yapıp alabilmektedir. RTP de belli bir formatta veri transferi için gerekli bilgiler RTP başlığının içerisinde değil RTP Payload bilgisi ve Profil bilgisi içerisinde yer alır. RTP her bir uygulama için bir profil ve buna bağlı payload girdilerini belirler. Bu da birçok format ile uyumlu çalışmasına imkân sağlar.

RTP de profil bilgisi payload veriyi kodlamak için kullanılan kodlayıcıları (codec) tanımlar ve profil başlığındaki "Payload TYpe" alanındaki payload format kodları için onların eşleşmelerini tanımlar. Her profil birkaç payload format belirtimleriyle beraberdir. Ses Payload formatlarından bazıları G.711, G.723, G.726, G.729, GSM, QCELP, MP3 içerir. Ve video Payload formatlarından bazıları H.261, H.263, H.264, MPEG yi içerir.

Paket Başlığı

RTP başlığı en az 12 byte boyutundadır. Başlıktan sonra seçimli başlık uzantıları bulunabilir. Başlık alanları aşağıdaki gibidir.

 Ver.: (2 bit) Protokolün versiyonunu işaret eder. Şu andaki versiyon 2 dir.
 P (Padding): (1 bit) Eğer RTP paketinin sonunda ekstra doldurma (padding) bytelar varsa bunları işaret etmek için kullanılır. Bir padding belirli bir boyutun bir bloğunu,bir kısmını doldurmak için kullanılabilir.
 X (Extension): (1 bit) Payload veri ve standart başlık kısmı arasındaki bir uzantı başlığının varlığını işaret eder.
 CC (CSRC Count): (4 bit) sabit başlığı takip eden CSRC tanımlayıcılarının sayısını içerir.
 M (Marker): (1 bit) Bir profil tarafından tanımlanır ve uygulama seviyesinde kullanılır. Eğer ayarlanırsa uygulama için o andaki verinin uygulamayla ilgili bazı özel durumlara sahip olduğunu belirtir.
 PT (Payload Type): (7 bit) Payload formatını gösterir. Ve uygulama tarafından onun yorumlanmasına karar verilir. Bir RTP profili tarafından belirtilir. Örneğin minimal kontrol ile ses ve video konferansları.
 Sequence Number: (16 bit) Sıra numarası RTP başlığında paket kaybını belirlemeye yarayan ve aynı tarih bilgisi değerine sahip paketlerin sıralanmasını sağlar. Ve başlangıç değeri rastgele olarak belirlenir.
 Timestamp: (32 bit) Uygun aralıklarla kabul edilen örnekleri, kayıtları yeniden göstermek için alıcı uygulamaya imkân tanıması amacıyla kullanılır. Birkaç ortam streamleri mevcut ise, timestamp lar her stream de bağımsızdır ve ortam senkronizasyonu için güvenilir olmayabilir. Senkronizasyona ve jitter hesaplamalarına izin vermek için zaman içinde tekdüze ve artan bir şekilde artan zaman bilgisinden meydana gelir.
 SSRC: (32 bit) Senkronizasyon kaynak tanımlayıcıları tek bir şekilde bir streamin kaynağını tanımlar. aynı RTP oturumu içindeki senkronizasyon kaynağı tek ve eşsiz olmalıdır. Bu tanımlayıcı rastgele seçilir.
 CSRC: 32 bitlik yardımcı kaynaktır. Yardımcı kaynak idleri birçok kaynaktan oluşturulan bir stream için yardımcı kaynakları numaralandırır.
 Uzantı Başlığı:(seçimli) İlk 32 bitlik alan özel bir profil tanımlayıcısı ve uzantı başlığının 32 bitinin dışında 32 bitlik birimlerde (EHL=uzantı başlık uzunluğu) uzantının uzunluğunu belirten 16 bitlik bir uzunluk tanımlayıcısın içerir.

RTP Tabanlı Sistemler

Tam bit network tabanlı sistem RTP ile beraber diğer protokoller ve standartları da kapsayacak. SIP, RTSP, H.225 ve H.263 e benzer protokoller oturum başlatılması, kontrol edilmesi ve sonlandırılması için kullanılır. H.263, H.264, MPEG gibi standartlar da RTP profili üzerinden tanımlanan payload veriyi kodlamak için kullanılır.

RTP ister connection-oriented ister connectionless olsun bağlantının türünden bağımsız olarak çalışır. Herhangi bir adres formatına bağımlılığı yoktur. Sadece çerçeveleme(framing) ve segmentasyon işlemlerinin alt katmandaki protokoller tarafından halledilmesini bekler. RTP herhangi bir şekilde reliability (güvenilirlik) garantisi vermez. RTP paket başlığında içerdiği bilgilerle hata kontrolü yapılmasını sağlar. RTP protokolü sanki uygulamanın bir bileşeniymiş gibi çalışır. RTP adının gerçek zamanlı iletişim protokolü olmasına rağmen (pratikte olamayacağı gibi) gerçek zamanlı iletişim sağlamaz. RTP gerçek zamanlı uygulama içeriğini taşınmasını sağlar.

Dış bağlantılar
 en.wikipedia.org/Real-time_Transport_Protocol

İnternet protokolleri
VoIP protokolleri

Gerçek Zamanlı İletim Protokolü


Costa Rican culture has been heavily influenced by Spanish culture ever since the Spanish colonization of the Americas including the territory which today forms Costa Rica. Parts of the country have other strong cultural influences, including the Caribbean province of Limón and the Cordillera de Talamanca which are influenced by Jamaican immigrants and indigenous native people, respectively.

Ethnic groups

 most Costa Ricans are of primarily Spanish or Spanish/Mixed ancestry with minorities of German, Italian, French, Dutch, British, Swedish and Greek ancestry. Whites, Castizo and Mestizo together comprise 83% of the population.

European migrants in Costa Rica to get across the isthmus of Central America as well to reach the USA West Coast (California) in the late 19th century and until the 1910s (before the Panama Canal opened). Other European ethnic groups known to live in Costa Rica include Russians, Danes, Belgians, Portuguese, Croats, Poles, Turks, Armenians and Georgians.

Many of the first Spanish colonists in Costa Rica may have been Jewish converts to Christianity who were expelled from Spain in 1492 and fled to colonial backwaters to avoid the Inquisition. The first sizable group of self-identified Jews immigrated from Poland, beginning in 1929. From the 1930s to the early 1950s, journalistic and official anti-Semitic campaigns fueled harassment of Jews; however, by the 1950s and 1960s, the immigrants won greater acceptance. Most of the 3,500 Costa Rican Jews today are not highly observant, but they remain largely endogamous.

Costa Rica has four small minority groups: Mulatto, Black, Amerindian and Asian people. About 8% of the population is of African descent or Mulatto (mix of European and black) who are called Afro-Costa Ricans, English-speaking descendants of 19th century black Jamaican immigrant workers.

In 1873, the Atlantic Railroad imported 653 Chinese indentured laborers, hoping to duplicate the success of rail projects that used Chinese labor in Peru, Cuba, and the United States. Asians represent less than 0.5% of the Costa Rican population, mostly from China, Taiwan and Japan.

There are also over 104,000 Native American or indigenous inhabitants, representing 2.4% of the population. Most of them live in secluded reservations, distributed among eight ethnic groups: Quitirrisí (in the Central Valley), Matambú or Chorotega (Guanacaste), Maleku (northern Alajuela), Bribri (southern Atlantic), Cabécar (Cordillera de Talamanca), Guaymí (southern Costa Rica, along the Panamá border), Boruca (southern Costarable portion of the Costa Rican population is made up of Nicaraguans. There is also a number of Colombian refugees. Moreover, Costa Rica accepted many refugees from various other Latin American countries fleeing civil wars and dictatorships during the 1970s and 1980s – notably from El Salvador, Chile, Argentina, Cuba and recently from Venezuela.

Currently immigrants represent 9% of the Costa Rican population, the largest in Central America and the Caribbean. By 2014 the three largest Immigrant Diasporas in Costa Rica are people from: Nicaragua, Colombia and United States.

Language
The official language of Costa Rica is Spanish. However, there are also many local indigenous languages in Costa Rica, such as Bribrí. English is the first foreign language and the second most taught language in Costa Rica, followed by French, German, Italian and Chinese. A creole language called Mekatelyu is also spoken in Limón.

Pura vida
Pura vida, a characteristic Costa Rican phrase, literally means pure life, with connotations that suggest translations such as "full of life", "this is living!", "going great", or "real living". The phrase can be used both as a greeting or a farewell, as an answer expressing that things are going well, as a way of giving thanks, or showing appreciation. In modern-day usage, the saying goes beyond its simple translation: it's a way of life. It is a perspective on life that evokes a spirit that is carefree, laid back and optimistic.

According to Víctor Manuel Sánchez Corrales of the University of Costa Rica, the origin of the phrase is Mexican. It is thought to have come from a Mexican film called ¡Pura vida! (1956). The protagonist, played by Antonio Espino, used the expression "pura vida" extensively in situations where it would not normally be used. Costa Ricans adopted the phrase, using it in a similar way. It was formally recognized and incorporated into dictionaries in the mid-1990s  and has since become Costa Rica's unofficial but ubiquitous motto.

Religion

A 2007 survey conducted by the University of Costa Rica, found that 70.5% of the population identify themselves as Roman Catholics (with 44.9% practicing, 25.6 percent nonpracticing), 13.8% are Evangelical Protestants, 11.3% report that they do not have a religion, and 4.3% declare that they belong to another religion.

There are several other religious festivals in the country; Costa Rica has various religious denominations: Buddhism, Hinduism, Judaism, Islam, Bahá'í Faith, Scientology, Rastafari, Taoism and Jehovah's Witness.

Education

Education is highly cared about in Costa Rica by most of the population. About 6% of the country's  domestic product is dedicated to education, which has produced positive results as 96% of the population is literate.
Primary (1st-6th grade) and secondary (7th-11th or 12th) are mandatory for all citizens. Public schools are free, and those who can afford it may choose to send their children to private schools.

The country has five major public universities: the University of Costa Rica (UCR), the Costa Rica Institute of Technology (TEC), the Universidad Nacional (UNA), the Universidad Técnica Nacional, and the Universidad Estatal Distancia (UNED).

Art

Painting and sculpture
At the beginning of the 19th century, some wealthy Costa Ricans paid visiting foreign painters, usually European, to paint their portraits. It was not until some of these painters, such as Bigot, Henry Etheridge, or Santiago Paramo settled in the country that Costa Rican artists learned modern techniques for drawing, oil painting, and sculpture. These teachers directly influenced Tico artists Jose Maria Figueroa, Faustino Montes de Oca, and Felipe Valentini.

Towards the end of the 19th century Costa Ricans produced artists with stronger national identities. A short list of these artists would include Ezequiel Jimenez, Wenceslao de la Guardia, and Enrique Echandi. Current renowned Costa Rican painters include Gonzalo Morales Sáurez, Rafa Fernandez, and Fernando Carballo, and sculptors such as Ibo Bonilla, Max Jimenez, Jorge Jimenez Deredia, Domingo Ramos, Mario Parra, Olger Villegas, Nestor Zeledon, and William Villanueva Bermudez.

Music

Most of the music and  folklore comes from the north of the country, including the Nicoya Peninsula (Mayan culture) and the Atlantic coast (Afro-Caribbean culture). Costa Rican music is marked by a rhythm known as tambito, as well as a distinctive musical genre known as punto. Two examples are the punto guanacasteco from Guanacaste Province, and the sancarleño from San Carlos in Alajuela Province.

Dance
Dance remains an important cultural tradition in Costa Rica. Most Costa Ricans learn several traditional dances from a young age. The vast majority of Costa Rican traditional dances were born in the province of Guanacaste. National holidays are often celebrated by spirited displays of dancing in the streets.

Many consider the Punto guanacasteco to be the national dance, which showcases three different stages of courtship. Occasionally, all dancers will pause mid-dance so that one person can shout out a bomba. A bomba is a rhymed verse which can be memorized or improvised and is usually racy or witty.

Writing
Costa Rican literature has many women who have played a large role in every literary movement. Most notably, Carmen Lyra whose overall subject matter and perspective made her a revolutionary figure. Other well known authors include Jose Leon Sanchez, Aquileo J. Echeverría (Concherías), Manuel González Zeledón (La propia), Joaquin Gutierrez (Cocori, Puerto Limón, Manglar), Carlos Luis Fallas (Marcos Ramírez, Mamita Yunai), Carlos Salazar Herrera (Cuentos de angustias y paisajes), Isaac Felipe Azofeifa, Fabián Dobles, Jorge Debravo, Alberto Cañas Escalante, Andrés Meza Murillo, Yolanda Oreamuno and Eunice Odio.

Cuisine

Costa Rican cuisine is a combination of Spanish, South American, Caribbean, and American influences. This style of cuisine is shared by most of Central America, although local variations have appeared in each of the countries.

One national dish is gallo pinto ("spotted rooster"), although the name has no relation to the ingredients. It is a combination of black beans and white rice, spiced with cilantro, onions, garlic, salt, and a local condiment called Salsa Lizano. It is typically eaten at breakfast with eggs, and sometimes natilla (sour cream). Fried plantains and either corn tortillas or bread are also common. Gallo pinto is a common and typical dish in both Costa Rica and Nicaragua.

Other typical dishes are arroz con pollo, olla de carne, tamales, and casado. Arroz con pollo (rice with chicken) consists of bite size chicken chunks mixed with rice and diced vegetables that include carrots, peas, corn, and garbanzo beans. Olla de carne is mainly prepared on weekends. It is a broth of corn prepared by boiling water, meat, and whole to large-sized vegetable pieces with spices. The soup is eaten in a bowl with the broth and separate plates for the vegetables and rice.

A casado is a one-plate meal that includes black beans, rice, meat, fried plantains, and one or more side dishes. The meat can vary from chicken, beef, or fish. Some examples of side dishes are pasta salad, vegetable salad, fried eggs, potatoes, spaghetti, or barbudos (green beans wrapped in egg batter).

There are some regional differences. For example, the Caribbean side of the country, because of its roots, has gallo pinto with coconut milk, while the north-western part of the country has a strong tendency towards corn products and for large, cheese filled tortillas, corn snacks, and other dishes.

See also

Architecture of Costa Rica
Media of Costa Rica
Public holidays in Costa Rica
List of festivals in Costa Rica
List of museums in Costa Rica

References

Culture of Costa Rica


Die Auckland International 2009 im Badminton fanden vom 17. bis zum 21. Juni 2009 statt.

Die Sieger und Platzierten

Weblinks
http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=F2D955B4-809B-46CD-A92D-766AFBF2CAE8

2009
Badminton 2009

Auckland International 2009


Olaylar
 Papa II. Julius, İsviçreli Muhafızları işe aldı.
 Vatikan Müzeleri kuruldu.

Doğumlar
 7 Nisan - Franciscus Xaverius, Asya'da Hristiyan misyonerliğini başlatan ve Cizvitler'in kurucularından olan Hristiyan aziz (ö. 1552)
13 Nisan - Pierre Favre, Savoie asıllı katolik din adamı - Cizvitler'in tarikatının kurucularındandı (ö. 1546)
 1 Temmuz - II. Lajos, Macaristan, Hırvatistan ve Bohemya kralı (ö. 1526)

Ölümler
 19 Nisan - Marcus Antonius Coccius Sabellicus, Enneades sive Rhapsodia historiarum isimli Dünya tarihi kitabıyla tanınan Venedikli tarihçi (d. 1436)
 4 Mayıs - Hüseyin Baykara, Timur İmparatorluğu hükümdarı ve şair (d. 1438)
 20 Mayıs - Kristof Kolomb, Cenovalı kaşif, gezgin ve sömürgeci, Amerika kıtasına ulaşan ilk kâşif (d. 1451)
 19 Ağustos - I. Alexander Jagiellon, Litvanya Büyük Dükası, Polonya kralı (d. 1461)
 13 Eylül - Andrea Mantegna, İtalyan gravürcü ve Rönesans ressamı (d. 1431)
 20 Kasım - Yeonsangun, Joseon Krallığı'nın 10. kralı (d. 1476)
 tarihi bilinmeyen
 İskender Paşa, ya da Mihaloğlu İskender Paşa, akıncı kumandanı, Bosna Beylerbeyi, Rumeli Beylerbeyi
 Mihrî Hatun, ilk Türk kadın şairlerinden (d. 1460 / 1461)

1506


Paul Muni (født Frederich Meshilem Meier Weisenfreund; 22. september 1895, død 25. august 1967) var en amerikansk teater- og filmskuespiller.

Paul Muni begyndte at spille teater med sine forældre i den tidlige barndom. Familien emigrerede til USA, da Muni var syv år gammel. Der fortsatte han sin scenekarriere, herunder på Yiddish Art Theatre Company. Muni debuterede på Broadway i 1926 og filmdebuterede i 1929.

Han blev betragtet som en af Hollywoods førende karakterskuespiller i 1930'erne. Han blev tildelt en Oscar for bedste mandlige hovedrolle i 1937 for filmen Louis Pasteur (1936).

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Personer fra Lviv
Amerikanere i 1800-tallet
Amerikanere i 1900-tallet
Oscar for bedste mandlige hovedrolle
Pseudonymer

Paul Muni


"දි ඇඩ්වෙන්චර් ඔෆ් ද ත්‍රී ස්ටූඩන්ට්ස්" (සිංහල: ශිෂ්‍යයන් තිදෙනාගේ වික්‍රමය) යනු සර් ආතර් කොනන් ඩොයිල්ගේ ෂර්ලොක් හෝම්ස් කෙටි කථා 56න් එකකි. මෙය ඇතුළු කථා 13ක් ද රිටර්න් ඔෆ් ෂර්ලොක් හෝම්ස් හි අන්තර්ගත ය.

දි ඇඩ්වෙන්චර් ඔෆ් ද ත්‍රී ස්ටූඩන්ට්ස්


La Nueva Canción Chilena es un álbum recopilatorio de varios intérpretes de la Nueva Canción Chilena, lanzado originalmente en 1972 por el sello DICAP, y conformado por temas interpretados por Violeta Parra, Víctor Jara, Quilapayún, Isabel y Ángel Parra (hijos de Violeta), Tiemponuevo e Inti-Illimani.

Lista de canciones

Referencias

Álbumes de Chile de 1972
Álbumes de Violeta Parra
Álbumes de Víctor Jara
Álbumes de Quilapayún
Álbumes de Isabel Parra
Álbumes de Ángel Parra
Álbumes de Tiemponuevo
Álbumes de Inti-Illimani
Álbumes de varios artistas
Álbumes de Discoteca del Cantar Popular
Álbumes en español

La nueva canción chilena (álbum de 1972)


Magie stranie este un film american, animat, fantastic, muzical, comedie romantică regizat de Gary Rydstrom, produs de Lucasfilm. Scenariul filmului este scris de către Gary Rydstrom, David Berenbaum și Irene Mecchi după o poveste aparținând lui George Lucas, inspirată de Visul unei nopți de vară a lui William Shakespeare.

George Lucas a muncit la dezvoltarea proiectului timp de 15 ani înaintea începerii efective a proiectului. După ce The Walt Disney Company a cumpărat studioul în 2012, Touchstone Pictures a lansat filmul în data de 23 ianuarie 2015, fiind prima producție Lucasfilm distribuită sub egida Walt Disney Studios. Filmul a primit păreri negative din partea criticilor și, în ciuda câștigurilor în valoare de 13,6 milioane de dolari în toată lumea, a avut pierderi în valori cuprinse între 40 și 50 de milioane de dolari.

Acțiune
Pământul este împărțit între tărâmul zânelor și al luminii și tărâmul creaturilor mlaștinii și al întunericului. Granița între cele două este marcată de primule, ingredient esențial în poțiunea dragostei. Marianne este prințesa moștenitoare la tronul Regatului Zânelor, logodită cu Roland, războinicul ce o dezamăgește în ziua nunții. Din această cauză, Marianne jură că nu se va mai îndrăgosti vreodată. În același timp, Regele Mocirlă împarte păreri similare privind iubirea, în ciuda împotrivirilor mamei sale, Griselda.

La puțin timp după, Dawn, sora lui Marianne, este nerăbdătoare pentru Balul Verii ce se apropie. Fata susține frecvent că este îndrăgostită și speră să își întâlnească alesul acolo. Sunny este prietenul său cel mai bun, dar în același timp este și îndrăgostit de aceasta. În încercarea de a o înveseli, aceștia sunt aproape înghițiți de o șopârlă uriașă, dar Marianne reușește să îi salveze. Sunny trece pe partea pădurii întunecate și găsește o petală a unei primule, pe care o ascunde ulterior când fuge din pădure.

La bal, Roland își afirmă intenția de a se căsători cu Marianne, care îl refuză categoric și umilește pe deasupra. În consecință, acesta își dă întâlnire cu Sunny, pe care îl păcălește să se întoarcă în pădurea întunecată pentru a o convinge pe Zâna Sugar Plum (capturată de ani de Regele Mocirlă) să îi facă poțiunea dragostei. Sunny se aventurează în castelul Mlaștinii și găsește zâna căreia îi promite libertatea în schimbul poțiunii.

În timpul evadării celor doi Regele Mocirlă este trezit și reușește să îi împiedice, recapturând-o pe zână. Sunny reușește să evadeze, însă îl înfurie pe regele care află de existența sticluței de poțiune. Sunny se întoarce la bal, unde încearcă să o pună pe Dawn sub efectul soluției. Mocirlă întrerupe balul și o capturează pe Dawn chiar în momentul în care aceasta ia contact cu soluția. Acesta amenință că, dacă nu va avea sticluța, îi va face rău fetei. Marianne zboară după sora sa în ciuda ordinelor tatălui ei, consecința fiind ca acesta să îi asigure o armată lui Roland pentru a își recupera fetele din castelul Mlaștinii.

Distribuție

 Alan Cumming - Regele Mocirlă
 Evan Rachel Wood - Marianne
 Kristin Chenoweth - Zâna Sugar Plum
 Sam Palladio - Roland
 Maya Rudolph - Griselda
 Meredith Anne Bull - Dawn
 Elijah Kelley - Sunny

Lansare
Trailerul filmului a fost lansat pe 21 noiembrie 2014. Filmul a fost lansat de către Walt Disney Studios Motion Pictures prin intermediul Touchstone Pictures în data de 23 ianuarie 2015.

Referințe

Vezi și

 Film de comedie romantică
 Lucasfilm
 George Lucas
 Visul unei nopți de vară

Legături externe
Filme americane

Site web oficial
Magie stranie (film), CineMagia
Magie stranie (film), Internet Movie Database

Magie stranie (film)


Anne-Sophie Mutter (Rheinfelden, 29. lipnja 1963.), njemačka violinistica, jedna od najznačajnijih violinistica s prijelaza iz 20. u 21. stoljeće. U ranoj mladosti surađivala je s Herbertom von Karajanom, a tijekom karijere brojni skladtelji napisali su djela isključivo za njezino izvođenje. Četverostruka je dobitnica Nagrade Grammy.

Životopis
Rođena je 1963. u gradiću Rheinfeldenu, smještenom 15 kilometara istočno od Basela. S pet godina počela je svirati glasovir, ali ubrzo nakon toga preacuje se na violinu, obrazujući se kod prof. Ene Honigberger. Nakon njezine smrti, nastavlja učenje u klasi prof. Aide Stucki na konzervatoriju u Winterthuru.

U dobi od 13 godina, Herbert von Karajan poziva ju na nastup s Berlinskim filharmoničarima na Luzernskom festivalu 1976. godine. Tom prilikom svirala je Mozartov Violinski koncert br. 4 u D-duru. Sljedeće godine nastupila je na Salzburškom festivalu s Engelskim komornim orkestrom pod vodstvom Daniela Barenboima. S 15 godina, snimila je Mozartov Violinski koncert br. 5 s Karajanom i Berlinskim filharmoničarima.

Godine 1980. nastupila je s Njujorškom flharmonijom na svom prvom nastupu u SAD-u, kojim je ravnao dirigent Zubin Mehta. U dobi od 22 godine postaje počasnom članicom londonske Kraljevske glazbene akademije. Tijekom 1988. održala je turneju po Kanadi i SAD-u, na kojoj je prvi put nastupila i u čuvenom Carnegie Hallu. S američkim pijanistom Lambertom Orkisom, snimila je 1998. CD i DVD svih Beethovenovih sonata za violinu, čiji su dijelovi bili prikazivani putem radija i televizije u mnogim zemljama.

Nagrade
 Glazbena nagrada Léonie Sonning (2002.)
 Glazbena nagrada Herbert von Karajan (2003.) - prva dobitnica od uspostavljanja nagrade
 Brahmsova nagrada (2011.)

Izvori

Vanjske poveznice

 Službene stranice pri www.anne-sophie-mutter.de

Njemački glazbenici
Violinisti
Dobitnici nagrade ECHO Klassik

Anne-Sophie Mutter


231346 Taofanlin este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
231346 Taofanlin este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Lulin de Hong Qin Lin și Ye Quan-Zhi. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,75 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 3,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 231001-232000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2006
Centura de asteroizi

231346 Taofanlin


Murilo Huff (Goiânia, 14 de outubro de 1995) é um cantor e compositor brasileiro de música sertaneja.

Biografia
Nascido em Goiânia, filho de Zaida Huff e Dagmar Huff, Murilo começou no cenário musical como compositor. Teve composições gravadas por vários artistas, como Michel Teló, Bruno & Marrone, Lucas Lucco e Naiara Azevedo. Em 2017, Murilo começou a ganhar projeção como compositor, com a gravação de "Transplante", pela cantora e compositora Marília Mendonça. No ano seguinte, a cantora gravou outra composição de Huff, "Bem Pior Que Eu", que também foi um sucesso comercial.

Em 2018, Huff estreou carreira solo e lançou o álbum Pra Ouvir Tomando Uma, que ganhou notoriedade especialmente pela música "Dois Enganados", com participação de Marília, na época sua namorada. O projeto ganhou uma continuação em 2021, chamado Pra Ouvir Tomando Uma 2. As canções "Uma Ex", "Frieza" e "Desejando Eu" receberam, respectivamente, certificações de disco de platina duplo, disco de platina e disco de diamante duplo.

Vida pessoal
Entre 2018 e 2021, Murilo namorou Marília Mendonça. O filho do casal, chamado Léo, nasceu em 2019.

Discografia
Pra Ouvir Tomando Uma (2018)
Ao Vivão (2020)
Pra Ouvir Tomando Uma 2 (2021)
Ao Vivão 2 (2021)
Pra Ouvir Tomando Uma 3 (2022)
Ao Vivão 3 (2022)
Ao Vivo em Rio Preto (2023)

Naturais de Goiânia
Cantores de Goiás
Cantores de música sertaneja
Compositores de Goiás
Compositores de música sertaneja

Murilo Huff


Ballerina er en 3D-animeret musikalsk eventyrkomediefilm fra  2016 instrueret af Éric Summer og med manuskript af Carol Noble og Laurent Zeitoun.

Handling
Filmen forgår i 1880'erne hvor Félicie (Elle Fanning), en forældreløs pige, der drømmer om at blive ballerina, men mangler formel uddannelse. Hun stikker af fra sit børnehjem på landet i Bretagne med sin bedste ven, Victor (Dane DeHaan), en ung opfinder. Sammen går de til det smukke Paris, men de bliver snart adskilt, og Victor bliver kontordreng i Gustave Eiffels værksted. Félicie finder vej til Parisoperaen, hvor operaens vagt fanger hende for hendes overtrædelse. Hun bliver reddet af en kvinde der hedder Odette (Carly Rae Jepsen), som lader Félicie blive hos hende, indtil hun har fået en uddannelse. Odette arbejder for både operaen og den grusomme Régine Le Haut (Julie Khaner), en velhavende restaurantsejer. Mens hun hjælper Odette med at gøre rent, spionerer Félicie på Regines datter, Camille (Maddie Ziegler), der øver ballet. Camille ser Félicie, fornærmer hende og kaster Félicies musikboks ud af vinduet og ødelægger den. Da Félicie opsøger Victor for at få den repareret, opfanger hun postbuddet, der bringer et brev fra operaen, som tilbyder Camille en plads på den berømte skole i Paris Opera Ballet; i sin vrede skjuler hun brevet og beslutter sig for at påtage sig Camilles identitet for at komme ind på balletskolen og forfølger dermed sin drøm.

Eksterne henvisninger

Animationsfilm
Franske film fra 2016
Canadiske film fra 2016
Familiefilm

Ballerina (film fra 2016)


Denise Feierabend (Engelberg, Suiza; 15 de abril de 1989) es una esquiadora que compite en la Copa del Mundo de Esquí Alpino.

Resultados

Juegos Olímpicos de Invierno
 2014 en Sochi, Rusia
 Combinada: 12.ª
 Eslalon: 17.ª

Campeonatos Mundiales
 2009 en Val d'Isère, Francia
 Eslalon: 6.ª
 2011 en Garmisch-Partenkirchen, Alemania
 Combinada: 6.ª
 Eslalon: 21.ª
 Eslalon Gigante: 35.ª

Copa del Mundo

Clasificación general Copa del Mundo
 2007-2008: 108.ª
 2008-2009: 79.ª
 2009-2010: 103.ª
 2010-2011: 61.ª
 2011-2012: 56.ª
 2013-2014: 43.ª
 2014-2015: 67.ª

Clasificación por disciplinas (Top-10)
 2011-2012:
 Combinada: 7.ª
 2013-2014:
 Combinada: 10.ª
 2015-2016:
 Combinada: 8.ª

Enlaces externos

 Perfil de Denise Feierabend en la página oficial de la FIS  (en inglés)

Esquiadores alpinos de Suiza
Nacidos en Engelberg

Denise Feierabend


Sexy Beast er en britisk kriminalfilm fra 2000. Filmen var Glazers debutfilm. Glazer havde tidligere instrueret musikvideoer og reklamer for bl.a. Guinness og Levi's.
Ray Winstone ses som filmens hovedrolle, mens Ben Kingsley og Ian McShane ses i birollerne.

Oversigt

Gal Dove (Winstone) har trukket sig tilbage fra sit tidligere gangsterliv og nyder den solrige tilværelse i sin spanske villa sammen med sin smukke kone. Men en dag møder Gals gamle bekendtskab, Don Logan (Kingsley), op for at "overtale" Gal til et sidste kup.

Filmen har modtaget gode anmeldelser og har en 85% score på Rotten Tomatoes og 7,3 ud af 10 på IMDb.

Ben Kingsley fik meget ros for sin rolle i filmen og blev endda nomineret til en Oscar for bedste mandlige birolle. Kingsley har senere sagt, at han baserede Don Logan-karakteren på sin bedstemor.

Eksterne henvisninger

Britiske film fra 2000
Film fra Storbritannien
Engelsksprogede film

Sexy Beast


Timerne med Christine er en dansk kortfilm fra 2013 instrueret af Andrias Høgenni og efter manuskript af Lotte Mia Wewer.

Handling
Sebastian er fascineret af den stille Christine, som han arbejder sammen med på den lokale fiskefabrik. Af den samme grund inviterer han hende med til en fest, som bliver holdt efter arbejdstid. Desværre går intet efter planen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2013

Timerne med Christine


Otoantikorlar, vücudun bağışıklık sistemi tarafından mikroplar ya da virüsler yerine vücudun kendi hücrelerine karşı geliştirilen antikorlardır.

Otoanktikor üretimi ile ilgili hastalıklar
 Sistemik lupus eritematozus

Ayrıca bakınız
 Antikor
 Bağışıklık sistemi

Bağışıklık sistemi
Antikorlar

Otoantikorlar


Goodbye to Gravity a fost o formație românească de muzică metal din București, înființată în 2011. Din trupă făceau parte: Andrei Găluț (solist), Alex Pascu (bas), Bogdan Lavinius Enache (baterie), Vlad Țelea și Mihai Alexandru (chitariști). Cei patru instrumentiști aveau o altă trupă înainte, Thunderstorm. Lor li s-a alăturat arădeanul Andrei Găluț, solistul trupei, câștigătorul "Megastar" din 2008.  Albumul lor de debut intitulat "Goodbye to Gravity", lansat în 2012, a fost numit "Cel mai bun album metal al anului 2012".

Istorie

Self-titled

Goodbye to Gravity a fost înființată în 2010, atunci când celor patru membri ai formației Thunderstorm, Alex Pascu, Bogdan Enache, Vlad Țelea și Mihai Alexandru li s-a alăturat câștigătorul ediției din 2007-2008 a concursului Megastar (varianta românească a showului American Idol), Andrei Găluț. La 1 iulie 2011, Goodbye to Gravity a concertat la ediția din 2011 a B'ESTFEST, acesta fiind prima interpretare notabilă a formației. La 9 octombrie, formația a participat la Romanian Metal Meeting, cântând în deschiderea unor trupe ca Pain of Salvation, Von Hertzen Brothers și White Walls.

În cursul anului 2012, Goodbye to Gravity s-a bucurat de o ușoară ascensiune, ce a culminat cu finala New Blood Awards. La 16 septembrie 2012,  a lansat videoclipul prima lor melodie, The Cage, urmat de videoclipul pentru piesa I Won't Wait la 21 noiembrie. Formația și-a lansat primul album, Goodbye to Gravity, în clubul Slver Church la 27 noiembrie 2012. . Albumul a fost desemnat "cel mai bun album al anului 2012" la Metalhead Awards. Ca urmare a lansării albumului de debut, Goodbye to Gravity a avut parte de mai multă notorietate pe scena muzicii rock din România. La Ringrocker Bandcontest 2013, Goodbye to Gravity a obținut locul 4 din 313 trupe în prima rundă, dar în turul 2 a ratat un loc în top 10, fiind eliminată pe locul 11. De-a lungul anului 2013, Goodbye to Gravity a concertat la festivaluri precum: B'ESTFEST, Rock the City, Maximum Rock Festival și I am The Rocker. În 2014, Goodbye to Gravity a intrat în studio pentru a înregistra al doilea album. Succesul Goodbye to Gravity a garantat formației un contract cu casa de discuri Universal Music România.

Incendiul din Clubul Colectiv

La lansarea celui de-al doilea album al lor, Mantras of War, de pe 30 octombrie 2015 la clubul de noapte Colectiv din București, artificiile pirotehnice folosite in timpul concertului au dezlănțuit un incendiu mortal, în mare măsură accelerat prin buretele fonoabsorbant utilizat în club pentru antifonare, și 65 de persoane au murit, iar alte 173 au fost rănite. Vocalistul Andrei Găluț a fost spitalizat cu răni grave, basistul Alex Pascu a murit la data de 11 noiembrie 2015, bateristul Bogdan Lavinius Enache a murit la data de 8 noiembrie 2015, iar chitariștii Vlad Țelea și Mihai Alexandru au murit la data de 30 octombrie 2015.

Stil muzical
Goodbye to Gravity avea un stil muzical diferit de celelalte trupe de heavy metal din România, fiind apreciată pentru interpretarea diferită, considerat a putea concura cu albumele altor formații din SUA sau Marea Britanie. Muzica formației a fost descrisă de critici ca fiind metalcore, metal alternativ, rock alternativ sau melodic metalcore, unele reprezentând etichete pe care membrii trupei nu le-au negat sau comentat. Stilul muzical al trupei înclina cel mai mult spre metalcore; definit din punct de vedere al instrumentației prin riff-urile agresive și utilizarea "breakdowns", iar din punct de vedere vocal prin screaming în cea mai mare parte a melodiei, cu excepția refrenului cântat; în ciuda acestui stil, formația are influențe vizibile de heavy metal clasic. Melodiile celor de la Goodbye to Gravity au versuri parțial sau total în limba engleză.

Discografie
2012: Goodbye to Gravity
2015: Mantras of War

Premii
 2012: finaliști la New Blood Awards
 2012: Bestes Metal-Album 2012 la  Metalhead Awards
 2013: locul 4 din 313 (prima rundă), locul 11 din 50 (runda a doua) la Ringrocker Bandcontest

Membri
Andrei Găluț – solist (din 2011)
Alex Pascu – basist (din 2011, decedat în 11 noiembrie 2015)
Vlad Țelea – chitarist (din 2011, decedat în 30 octombrie 2015)
Mihai Alexandru – chitarist (din 2011, decedat în 31 octombrie 2015)
Bogdan Lavinius Enache – toboșar (din 2011, decedat în 8 noiembrie 2015)

Referințe

Legături externe

 Muzica trupei Goodbye to Gravity, care concerta în seara tragediei - click.ro Autor: Cezara Palade, publicat pe 1 noiembrie 2015

Formații metalcore
Formații rock românești
Formații muzicale fondate în 2011
2011 în România
Cvintete muzicale

Goodbye to Gravity


الجيش الخامس العثماني أحد جيوش الدولة العثمانية تشكل في 24 مارس 1915 وحل في أكتوبر 1918.
أنيطت بالجيش الخامس مسؤولية الدفاع عن مضائق الدردنيل في الحرب العالمية الأولى تولى قيادة الجيش المستشار العسكري الألماني للإمبراطورية العثمانية الجنرال أوتو ليمان فون ساندرز ، ثم تولى قيادة الجيش الخامس وهيب باشا بالرغم من أن الجنرال أوتو فون ساندرز لا يزال يملك الكثير من  النفوذ.

انظر أيضا
 الجيش الثاني العثماني
 الجيش الثالث العثماني
 الجيش السابع العثماني

وحدات وتشكيلات الجيش العثماني
وحدات وتشكيلات الدولة العثمانية العسكرية في الحرب العالمية الأولى

الجيش الخامس (الدولة العثمانية)


Four ships of the United States Navy have been named USS Trenton, after the city of Trenton, New Jersey, site of the Battle of Trenton in the American Revolutionary War.

  was a wooden screw steamer commissioned in 1877 and wrecked at Samoa by a hurricane in 1889.
  was a light cruiser initially in service in 1924, seeing some action during World War II, and decommissioned in 1945.
  was an amphibious transport dock commissioned in 1971. It was sold to the Indian Navy in 2007 and renamed , meaning "river/sea horse".
  is a .

United States Navy ship names

USS Trenton


Sé (em : Scheibing; : Šiba, Šieba) é um município da Hungria, situado no condado de Vas. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 1.323 habitantes.

Localidades de Vas (Hungria)

Sé (Hungria)


عرب الجل هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء صيدا في جنوب لبنان.
تقع بين قريتي عنقون وصربا قضاء صيدا وهي قرية صغيرة يبلغ عدد البيوت فيها 85 بيتاَ تقريباَ وقد بلغ عدد الناخبين فيها لانتخابات العام 2010 246 ناخبًا.

المراجع

قرى جبل عامل
مدن لبنان

عرب الجل


Marele Premiu al Braziliei din 2018 (cunoscut oficial ca Formula 1 Grande Prêmio Heineken do Brasil 2018) a fost o cursă de Formula 1 care s-a desfășurat între între 9-11 noiembrie 2018 pe Autódromo José Carlos Pace din São Paulo, Brazilia. Cursa a fost cea de a douăzecea etapă a Campionatului Mondial de Formula 1 din 2018.

Clasament

Calificări

Notes
  – Daniel Ricciardo a primit o penalizare de 5 locuri pe grila de start pentru o modificare a turbocompresoarelor.
  – Esteban Ocon  a primit o penalizare de 5 locuri pentru o schimbare neprogramată a cutiei de viteze.

Cursa

Notes
  – Stoffel Vandoorne și Fernando Alonso au primit fiecare o penalizare de 5 secunde pentru că au ignorat steagurile albastre.

Clasament campionat după cursă

Clasament piloți

Clasament constructori

Referințe

Brazilia
2018 în Brazilia
Marele Premiu de la São Paulo

Marele Premiu al Braziliei din 2018


محطة شينجوكو  هي محطة قطار تقع في اليابان، وتحديداً في أحياء شينجوكو وشيبويا في طوكيو.

تعتبر محطة شينجوكو المحور الرئيسي الذي يربط وسط طوكيو بضواحيها الغربية من خلال قطارات شبك المدن ، وقطارات الركاب اليومية ، وقطارات الربط السريع «المترو». في عام 2007، استخدم المحطة 3.64 مليون مسافر يومياً، مما يجعلها أكثر المحطات ازدحاماً في العالم من حيث عدد المسافرين، وهذا الرقم مسجل لها في موسوعة غينيس للأرقام القياسية. إذا أخذ بالحسبان الرواق السفلي «التحت أرضي»، فللمحطة أكثر من 200 مخرج.

الخطوط
 شركة شرق اليابان للسكك الحديدية (JR-East)
 خط يامانوته (Yamanote Line)
 خط تشوأو الرئيسي «ليمتد اكسبرس» (Chūō Main Line)
 خط تشوأو السريع (Chūō Rapid Line)
 خط تشوأو-سوبو (Chūō-Sōbu Line)
 خط شونان-شينجوكو (Shōnan-Shinjuku Line)
 خط سايكيو (Saikyō Line)
 شركة أوداكيو للسكك الحديدية الكهربائية (Odakyu Electric Railway)
 خط أوداكيو-أوداوارا (Odakyu Odawara Line)
 شركة كيو (Keio Corporation)
 خط كيو (Keiō Line)
 خط كيو الجديد (Keiō New Line)
 شركة مترو طوكيو (Tokyo Metro)
 خط مارونوأوتشي (Marunouchi Line)
 شركة تويي لقطارات الأنفاق (Toei Subway)
 خط تويي-شينجوكو (Toei Shinjuku Line)
 خط تويي-أويدو (Toei Ōedo Line)

المرافق

شركة شرق اليابان للسكك الحديدية (JR-East)

تحتوي المحطة على مرافق مخصصة لخطوط شركة شرق اليابان للسكك الحديدية. من ضمنها 8 جزر وسطية تخدم 16 خط سكة حديدية موجودة في الطابق الأرضي من المحطة. يستخدم هذه المرافق ما معدله 1.5 مليون راكب يومياً.

شركة أوداكيو للسكك الحديدية الكهربائية

تتواجد مرافق شركة أوداكيو في الجهة الغربية من المحطة، موازيةً لمرافق شركة شرق اليابان للسكك الحديدية، ويستخدمها ما معدله 490,000 راكب يومياً. بنيت هذه المرافق في طابقين تحت متجر أوداكيو متعدد الأقسام، بحيث تخدم المسافرين من خلال 10 أرصفة، فلكل سكة رصيفين: واحد للتحميل والآخر للتنزيل.

شركة كيو

تتواجد مرافق وملتقى خطوط شركة كيو غرب مرافق شركة أوداكيو، موزعة على طابقين تحت المستوى الأرضي. وتتألف من 3 أرصفة مرقمة تمتد من الشمال إلى الجنوب، وتخدم هذه المرافق ما معدله 720,000 راكب يومياً، مما يجعلها الأكثر إزدحاما من بين المرافق المملوكة للقطاع لخاص.

شركة مترو طوكيو

توفر شركة مترو طوكيو للركاب رصيفين يمتدان من الشرق إلى الغرب، ويقعان إلى الشمال من مرافق شركتي شرق اليابان وأوداكيو.

شركة تويي لقطارات الأنفاق

توجد مرافق شركة تويي في جزأين، الأول مشترك مع شركة كيو وبه رصيفين، والآخر مخصص لشركة تويي (و يعتبر الرئيسي) وبه رصيفين.

إحصاءت
الجدول التالي يبين إحصاءت الركاب الداخلين والخارجين من المحطة حسب الشركة العاملة؛ يعني ذلك، أن الركاب المنتقلين من خط لشركة ما إلى خط لشركة أخرى قد تم احتسابهم مرتين.

تاريخ
فتحت محطة شينجوكو في عام 1885 كموقف على خط أكابانه - شيناجوا (حالياً جزء من خط يامانوته) التابع لشركة شرق اليابان للسكك الحديدية. وفي ذلك الوقت كان حي شينجوكو هادئاً وغير مكتظ بسبب محدودية الخدمات والوجهات التي كانت تقدمها المحطة. في عام 1889 أضيف خط تشوأو، وتلاه خطوط شركة كيو في عام 1915، فخطوط شركة أوداكيو في عام 1923، ما أدى إلى زيادة ازدحام المحطة. خدمات شركة مترو طوكيو بدأت في عام 1959.

في عام 1967، خرج قطار شحن محمل بوقود طائرات، ومتجهاً إلى قاعدة عسكرية أمريكية في تاتشي-كاوا، عن مساره مما أدى إلى إضرام النيران في سكك حديد خط تشوأو.

في الأعوام 1968 و 1969، كانت المحطة وجهة رئيسية للاعتصامات والاحتجاجات الطلابية، والمرتبطة بالقلق الذي أعقب الحرب.

في الخامس من مايو عام 1995، قام أفراد من طائفة أوم شنريكيو بمحاولة عمل هجوم كيميائي من خلال تنصيب جهاز معبأ بغاز السيانيد في حمام من ضمن مرافق مترو الانفاق في المحطة، إلا أنه قد تم كشفه وتعطيله.

على الرغم من المخططات العديدة لربط محطة شينجوكو بشبكة الشينكانسن، إلا أن أي واحدة لم تنفذ حتى الآن.

المحطات المتاخمة
 شركة شرق اليابان للسكك الحديدية
 ■خط يامانوته
 محطة يويوغي - محطة شينجوكو - محطة شين-أوكوبو
 ■■خط شونان-شينجوكو・■خط سايكيو
 محطة شيبويا - محطة شينجوكو - محطة إكه-بوكورو
 ■خط تشوأو الرئيسي
 ■خط تشوأو السريع
 محطة يوتسويا - محطة شينجوكو - محطة كوكوبونجي
 خط تشوأو السريع «خاص» (أول قطار)
 محطة شينجوكو - محطة ميتاكا
 تشوأو السريع «خاص»・أومه السريع «خاص»・كميوتر اكسبرس・سريع
 محطة يوتسويا - محطة شينجوكو - 	محطة ناكانو
 ■خط تشوأو-سوبو محلي
 محطة يويوغي - محطة شينجوكو - محطة أوكوبو

 شركة كيو
 ■خط كيو
 ■ليمتد اكسبرس・■ليمتد اكسبرس جزئي
 محطة شينجوكومرافق خط كيو - محطة ميه داي ماي
 ■اكسبرس・■كوميوتر سريع・■سريع・■محلي
 محطة شينجوكومرافق خط كيو - محطة ساسازوكا
 ■خط كيو الجديد・○خط تويي-شينجوكو
 ■اكسبرس
 محطة إتشي-جايا (S 04) (خط تويي-شينجوكو) - محطة شينجوكو الخط الجديد (S 01) - محطة هاتسوداي (خط كيو الجديد)
 ■كوميوتر سريع・■سريع・■محلي
 محطة شينجوكو-سان-تشومه (S 02) (خط تويي-شينجوكو) - محطة شينجوكو الخط الجديد (S 01) - محطة هاتسوداي (خط كيو الجديد)

 شركة أوداكيو للسكك الحديدية الكهربائية
 ■خط أوداوارا
 ■اكسبرس سريع・■اكسبرس・■اكسبرس محلي・■اكسبرس محلي
 محطة شينجوكو - محطة يويوغي-أويهارا
 ■محلي
 محطة شينجوكو - محطة مينامي-شينجوكو

 شركة مترو طوكيو
 ○خط مارونوأوتشي
 محطة نيشي-شينجوكو (M 07) - محطة شينجوكو (M 08) - محطة شينجوكو-سان-تشومه (M 09)

 شركة تويي لقطارات الأنفاق
 ○خط تويي-أويدو
 محطة يويوغي (E 26) - محطة شينجوكو (E 27) - 	محطة توتشوماي (E 28)

مراجع

تأسيسات سنة 1885 في اليابان
خط تشوأو الرئيسي
خط يامانوته
شيبويا (طوكيو)
شينجوكو (طوكيو)
محطات السكك الحديدية افتتحت في 1885
محطات قطار في طوكيو
محطات السكك الحديدية في اليابان افتتحت في 1885
صناديق تصفح طوكيو

شينجوكو (محطة)


373 (CCCLXXIII) salı günü başlayan bir yıldır.

Olaylar
 Quintus Aurelius Symmachus Afrika prokonsülü oldu.

Doğumlar
 Kilâb bin Mürre, Ehl-i beyt'ten bir kişi

Ölümler
 2 Mayıs - I. Athanasios, İskenderiye piskoposu (d. 296)
 9 Haziran - Efrem, Suriyeli rahip (d. 306)

373


The year 1863 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Events

 January 10 – The Metropolitan Railway, London, England, is opened, the world's first underground railway (engineer: John Fowler).
 December 2 – The Statue of Freedom is set on top of the new dome of the United States Capitol in Washington, D.C.
 date unknown
 The École des Beaux-Arts in Paris becomes independent of the Académie des Beaux-Arts.
 William Burges is declared winner of the competition to design the new Saint Fin Barre's Cathedral, Cork (Church of Ireland), his first major commission.

Buildings and structures

Buildings opened
 March 2 – Clapham Junction railway station, London.
 October 18 – Befreiungshalle memorial above Kelheim in Bavaria, designed by Friedrich von Gärtner and completed by Leo von Klenze, is inaugurated.
 October 27 – Leeuwarden railway station in the Netherlands, designed by Charles van Brederode.
 December 13 – Gulen Church, Eivindvik, Norway, designed by Georg Andreas Bull, consecrated by Dean Thomas Erichsen.

Buildings completed
 Berns Salonger, Stockholm, Sweden.
 Smíchov Synagogue, Prague, Czech Republic.
 Kelham Hall near Newark-on-Trent, England, designed by George Gilbert Scott.

Awards
 RIBA Royal Gold Medal – Anthony Salvin.
 Grand Prix de Rome, architecture: .

Births
 April 3 – Henry van de Velde, Belgian painter, architect and interior designer (died 1957)
 May 17 – C. R. Ashbee, English interior designer (died 1942)
 October 21 – Sir George Troup, New Zealand architect, engineer and statesman (died 1941)
 December 16 – Ralph Adams Cram, American architect of academic and ecclesiastical buildings (died 1942)
 W. G. R. Sprague, Australian-born British theatre architect (died 1933)

Deaths
 June 16 – Ludwig Förster, Austrian religious architect (died 1797)
 September 17 – Charles Robert Cockerell, English architect, archaeologist and writer (born 1788)
 October 9 – Andrew Egan, Irish architect and builder (born c.1810)
 October 28 – William Cubitt, English building and civil engineering contractor and politician (born 1791)
 December 29 – Joseph John Scoles, English Catholic architect (born 1798)

References

Architecture
Years in architecture
19th-century architecture

1863 in architecture


Ooparts or OOPART may refer to:

 Out-of-place artifact (oopart, OOPArt, OOPart)

Music
 OOPARTS (Shun album), 1994 album by Shun
 OOPArts (album), 2009 album by The Pillows
 "OOPArts" (song), 2017 song by Band-Maid off the album Just Bring It (album)
 "OOPARTS" (single), 2006 single by Hitomi Aizawa
 "ΩΩPARTS" (song), 2020 song by Camellia off the album U.U.F.O., made as a tiebracker song for Osu! world cup 2020

Other uses
 Ooparts, a Sony Playstation videogame developer; see List of PlayStation games (A–L)

See also

 Part (disambiguation)
 the art of object oriented programming (OOP arts)
 O-Parts Hunter, Japanese manga comic book about ooparts
 Opart 369 Volleyball Club, Nonthaburi, Thailand
 Oparts, Lori, Armenia
 OpArt, optical art

OOPARTS


Ateşten Gömlek, Halide Edib Adıvar'ın bir romanıdır. Şu anlamlara da gelebilir:

 Ateşten Gömlek, Halide Edib Adıvar'ın romanından uyarlanan 1923 yapımı film.
 Ateşten Gömlek, Halide Edib Adıvar'ın romanından uyarlanan 1950 yapımı film.
 "Ateşten Gömlek", Sagopa Kajmer'in Pesimist EP 5 - Kör Cerrah ve Şarkı Koleksiyoncusu albümlerinde yer alan bir şarkısı.

Ateşten Gömlek (anlam ayrımı)


حسين ربيع, حارس المنتخب السعودي للشباب انتقل عام 2009 إلى نادي النصر السعودي من نادي الرياض مع زميله سعود حمود. من مواليد 1989 استغنى عنه نادي النصر و لعب بعدها مع نادي هجر و بعد هجر انتقل إلى الوطني.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
لاعبو دوري الدرجة الأولى السعودي
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو كرة قدم سعوديون
لاعبو نادي الرياض
لاعبو نادي النصر (السعودية)
لاعبو نادي الوطني
لاعبو نادي هجر
مواليد 1989

حسين ربيع


Elizeu Ferreira Marciano (født 21. oktober 1979) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Elizeu Ferreira Marciano


Gordon James Ramsay Jr. OBE (rođen 8. studenoga 1966.) je britanski kuhar, ugostitelj, pisac, televizijska osoba, kritičar hrane i bivši nogometaš. Rođen je u Johnstonu, u Škotskoj, a odrastao je u Stratford-upon-Avonu u Engleskoj, a Ramsayjevi restorani dobili su ukupno 16 Michelinovih zvijezda i trenutno drže ukupno 7. Njegov restoran s restoranom, restoran Gordon Ramsay iz Chelsea u Londonu, održao je tri Michelinove zvjezdice od 2001. godine. Prvi put se pojavio na televiziji u Velikoj Britaniji krajem 1990-ih, a 2004. godine Ramsay je postao jedan od najpoznatijih i najutjecajnijih kuhara u britanskoj popularnoj kulturi.

Gastronomi

Gordon Ramsay


Les élections municipales serbes de 2022 ont lieu le  afin de renouveler pour quatre ans les conseillers municipaux de la capitale, Belgrade. Le scrutin a lieu le même jour que les élections présidentielle et législatives.

Résultats

Belgrade

Notes et références

Serbie
Municipales, 2022
Serbie, 2022
2022 en Serbie
Politique en avril 2022

Élections municipales serbes de 2022


Doerpfeldia es un género monotípico de arbustos perteneciente a la familia Rhamnaceae. Su única especie, Doerpfeldia cubensis (Britton) Urb., es originaria de Cuba. Es el único miembro de la tribu Doerpfeldieae.

Taxonomía
Doerpfeldia cubensis fue descrito por (Britton) Urb. y publicado en Symb. Antill. 9: 218, en el año 1924.
Sinonimia
Sarcomphalus cubensis Britton	 basónimo

Referencias

Rhamnaceae

Doerpfeldia