Silent Edge ist eine niederländische Power- und Progressive-Metal-Band aus Den Bosch, die im Jahr 1999 gegründet wurde.

Geschichte
Die Band wurde im Jahr 1999 von dem Keyboarder Minggus Gaspersz und dem Gitarristen Emo Suripatty gegründet. Im selben Jahr kam Sänger Willem Verwoert zur Besetzung. Im August 2000 nahm die Band ein erstes Demo auf, das sie im selben Jahr veröffentlichte. Es wurde in der Novemberausgabe des Aardschok zum Demo des Monats erklärt. Dadurch und durch das Spielen von vielen Auftritten erreichte die Band so viel Aufmerksamkeit, dass sie auf dem ProgPower Europe im Oktober 2001 spielen konnte. Im Dezember 2001 gewann die Band das Metal Bash, ein Wettbewerb der vom Aardschok-Magazin veranstaltet wurde. Dadurch wurde DVS Records auf die Band aufmerksam und erreichte einen Vertrag mit der Gruppe.

Im Jahr 2002 begab sich die Band in die New Road Music Studios im niederländischen Wijchen, um ihr Debütalbum The Eyes of the Shadow aufzunehmen. Als Schlagzeuger kam hierfür Marco Kleinnibbelink (ex-Dead Head) zur Besetzung. Das Album erschien im Juni 2003.

Stil
Die Band spielt progressiven Power Metal, der abwechslungsreiche und oft sehr komplexe Passagen enthält.

Diskografie
 2000: Under a Shaded Moon (Demo, Eigenveröffentlichung)
 2003: The Eyes of the Shadow (Album, DVS Records)

Weblinks

Einzelnachweise

Niederländische Band
Power-Metal-Band
Progressive-Metal-Band

Silent Edge


අශෝක පීරිස් (උපත 1942 - විපත 2007 දෙසැම්බර් 24), ශ්‍රී ලංකා සිනමාවේ, වේදිකාවේ සහ රූපවාහිනියේ නළුවෙකි. බහුවිධ ප්‍රධාන නළුවා වශයෙන් නාට්‍යමය චරිත සඳහා පෙනී සිටි පීරිස් වඩාත් ප්‍රසිද්ධ වන්නේ ''අඹ යහළුවෝ'' ටෙලිනාටකය සහ ''ගුරු ගෙදර'' චිත්‍රපටවල චරිත සඳහාය.

Personal life
අශෝක පීරිස් 1942 දී මොරටුව, කොළඹ හි උපත ලැබීය. අශෝකට වයස අවුරුදු 16 දී පමණ ඔහුගේ පියා මිය ගියේය. ඔහුගේ මූලික අධ්‍යාපනය දෙහිවල ප්‍රෙස්බිටේරියන් බාලිකා උසස් පාසලෙන් සහ බෲක්ස් මහත්මිය යටතේ ෆර්ගියුසන් බාලිකා උසස් පාසලෙන් ලබා ගත්තේය. ඉන්පසු ඔහු ගල්කිස්ස ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයෙන් ද්විතියික අධ්‍යාපනය සම්පූර්ණ කලේය. ඔහු විවාහ වී සිටියේ චිත්‍රා පීරිස් සමඟ වන අතර මෙම යුවළට ප්‍රකාශ්, එෂාන්ත සහ මේනකා යන එක් දියණියක් ලෙස පුතුන් දෙදෙනෙක් සිටිති. විවාහයෙන් පසු ලෙස්ටර් මුණගැසෙන විට ඔහු වැල්ලවත්ත ස්පිනින් ඇන්ඩ් වීවිං මෝල්හි සේවය කළේය.

ඔහු 2007 දෙසැම්බර් 24 වැනි දින හෘදයාබාධයක් හේතුවෙන් මිය යන විට 65 වැනි වියේ පසුවිය. ඔහුගේ අවසන් කටයුතු 2007 29 සිකුරාදා සවස 3ට මොරටුව එම්මානුවෙල් දේවස්ථානයේ සුසාන භූමියේදී සිදු විය.

Acting career
1959 දී ඔහු තම මිතුරා වූ මාරපන සමඟ එක්ව පාසල් අධ්‍යාපනයේ අවසන් වසරේ දී "කැරොලිස් සහ පොරෝලිස්" නමින් සිංහල නාට්‍යයක් නිෂ්පාදනය කළේය.

ඔහු රංගන ජීවිතය ආරම්භ කළේ 1965 වසරේ වේදිකා ගත කළ ''පාල මල්ල'' වේදිකා නාට්‍යයෙන් ප්‍රධාන චරිතය රඟපාමින්. ඊට පස්සේ ලූෂන් ද සොයිසා අධ්‍යක්ෂණය කළ ඉංග්‍රීසි නාට්‍යයක රඟපෑවා. ඔහුගේ මංගල සිනමා රංගනය පැමිණියේ ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද දෙලොවක් අතර හරහා සහය භූමිකාවක් සමඟිනි. ඔහු සිනමාවේ ප්‍රථම ප්‍රධාන චරිතය ඉදිරිපත් කලේ රෝයි ද සිල්වා විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද තන ගිරවි චිත්‍රපටය තුලිනි. 1967 දී ඔහු ''සරණ'' නාට්‍යය අධ්‍යක්ෂණය කළේය. 1993 වසරේ "ගුරු ගෙදර" චිත්‍රපටයේ ඔහුගේ චරිතය වෙනුවෙන් සරසවිය චිත්‍රපට උළෙලේ හොඳම නළුවාට හිමි සම්මානය හිමි විය.

1994 වසරේ "ගුරු ගෙදර" චිත්‍රපටයේ චරිතය වෙනුවෙන් සරසවිය චිත්‍රපට උළෙලේ හොඳම නළුවාට හිමි සම්මානය පීරිස්ට හිමි විය. ඔහු දිගටම "ෂැඩෝ ඔෆ් ද කෝබ්රා" සහ "ඩෙත් ස්ටෝන්" වැනි විදේශීය චිත්‍රපට කිහිපයකම රඟපෑවේය. ඔහුගේ වඩාත්ම විචාරක පැසසුමට ලක් වූ චරිත කිහිපයක්, යුගාන්තය, බද්දේගම, යහළු යෙහෙළි, විරාගය සහ මරුතය ඇතුළු චිත්‍රපට හරහා දැකිය හැකි විය. ඔහුගේ වඩාත්ම කැපී පෙනෙන රූපවාහිනී රංගනය "අඹ යහළුවෝ" හරහා නෙළුම් බණ්ඩාර ලෙසින් ශ්‍රී ලාංකේය රූපවාහිනියේ සංධිස්ථානයක් බවට පත්විය.

1994 දී ඔහු මොරටුව කලා සංසදය (MAF) ආරම්භ කරන ලද අතර එය මොරටුව දක්ෂයින් හඳුනා ගැනීමට සහ සංගීතය ප්‍රවර්ධනය කිරීමට බොහෝ ව්‍යාපෘති දියත් කළේය. ඔහු 1995 සිට 1996 දක්වා සංසදයේ වරලත් සභාපති ලෙස කටයුතු කළේය.

2004 දී ඔහු ජොලි බෝයිස් හා හාදු වැස්සක් චිත්‍රපටවල සංගීත නිර්මාපකයෙකු ලෙසද කටයුතු කළේය.

References

External links

ශ්‍රී ලාංකික නළුවෝ
සිංහල ජනයා

අශෝක පීරිස්


Adalberon III. od Luksemburga (o. 1010. – 13. studenog 1072.) bio je njemački plemić; grof Luksemburga te biskup Metza. Bio je treći sin grofa Fridrika od Luksemburga te brat grofa Giselberta. Godine 1047., Adalberon je naslijedio svog strica, Dietricha II., na mjestu biskupa Metza, a isticao se pobožnošću, obrazovanjem, mudrim pristupom prema stvarima važnim za biskupiju te političkim utjecajem.

Bio je učitelj Brune od Egisheim-Dagsburga, koji je postao biskup Toula 1026. Bruno je 1049. postao papa Lav IX.

Adalberon je bio nazočan na koncilu u Rimu 1050., na kojem je kanoniziran biskup Gérard od Toula.

Izvori

Luksemburgovci

Adalberon III. od Luksemburga


Uzinei este un cartier  al municipiului Iași.

Toponimie
Numele cartierului vine de la "Uzina electrică", monument istoric, construit în anul 1894.

Geografie
Cartierul Uzinei se află în partea de vest a orașului Iași. Este situat între cartierele Centru, Gară, Podu Roș, râul Bahlui.

Repere notabile
 Biserica "Sfântul Andrei" (1794); strada Sfântul Andrei 3
 Biserica "Sf. Gheorghe" și "Sf. Ecaterina" Lozonschi (1800); strada Cloșca 2, IS-II-m-B-03807
 Casa "Beldiman", azi Clubul Copiilor (1819); strada Săulescu 10, IS-II-m-B-04032
 Casa "Mavrocordat" (începutul secolului XIX); strada Săulescu 17, IS-II-m-B-04034
 Facultatea de Teologie Ortodoxă, fostul Palat Mihail Sturza (secolul XIX); strada Cloșca 9, IS-II-m-B-03808
 Casă (secolul XIX); strada Gându 6, IS-II-m-B-20189
 Uzina electrică (1894), monument istoric; strada Uzinei 38, IS-II-m-B-04085
 Grădinița "Sf. Nicolae" (a doua jumătate a secolului XIX); strada Uzinei 68, IS-II-m-B-04087
 Casă (a doua jumătate a secolului XIX); strada Gându 1, IS-II-m-A-03894
 Casa "Milescu", azi tipografia U.M.F. (a doua jumătate a secolului XIX); strada Săulescu 4, IS-II-m-B-04030
 Casă (a doua jumătate a secolului XIX); strada Săulescu 8, IS-II-m-B-04031
 Casă (a doua jumătate a secolului XIX); strada Colonel Nicolae Langa 5, IS-II-m-B-03924
 Casă (a doua jumătate a secolului XIX); strada Colonel Nicolae Langa 7, IS-II-m-B-03925
 Casă (a doua jumătate a secolului XIX); strada Colonel Nicolae Langa 11, IS-II-m-B-03926
 Casă (a doua jumătate a secolului XIX); strada Colonel Nicolae Langa 13, IS-II-m-B-03927
 Casă (a doua jumătate a secolului XIX); strada Colonel Nicolae Langa 15, IS-II-m-B-03928
 Casă (începutul secolului XX); strada Gându 1-A, IS-II-m-B-03895
 Casă (începutul secolului XX); strada Săulescu 13, IS-II-m-B-04033
 Casa scriitoarei Magda Isanos (începutul secolului XX); strada Săulescu 19-A, IS-II-m-B-04035

Transport
 E58
 Autobuz: 19, 30, 30b, 36

Note

Cartiere din Iași

Uzinei, Iași


Le laboratoire régional vétérinaire de Labé est une institution de recherche et de diagnostic des différentes maladies animales y compris les zoonoses (transmissibles à l'être humain).

Fondé en 2019 dans la ville de Labé, en Guinée, il est rattaché à la Direction Nationale des Services Vétérinaires (DNSV) du ministère de l'agriculture et de l'élevage.

Historique
Le laboratoire régional vétérinaire de Labé est créé en 2019 et inauguré le 18 décembre 2019 en présence du représentant résident de l'Organisation des Nations Unies pour l'Alimentation et l'Agriculture en Guinée, Mohamed Hama Garba. Il a été construit et équipé sur financement de l'Organisation des Nations unies pour l'alimentation et l'agriculture (FAO) et de l'Agence des États-Unis pour le développement international (USAID).

C'est le premier laboratoire régional vétérinaire de la Guinée qui est sous la tutelle de la Direction Nationale des Services Vétérinaires .

En juillet 2019, dans le cadre du renforcement du réseau de laboratoires vétérinaires en Guinée, la FAO octroie une formation pratique de trois mois à dix jeunes techniciens de laboratoire et médecins vétérinaires au Laboratoire Central vétérinaire de Bamako au Mali. Après cette formation, les agents formés ont été affectés aux laboratoires régionaux vétérinaires de Labé, Kankan, Nzérékoré, à l'Institut Supérieur des Sciences et de Médecine Vétérinaires de Dalaba et au Laboratoire central vétérinaire de Diagnostic de Conakry.

Principales unités
Le laboratoire régional vétérinaire de Labé est constitué de trois principales unités ou sections que sont : la microbiologie, la parasitologie et la virologie.

La microbiologie
Cette unité du laboratoire s'occupe principalement du diagnostic sérologique des maladies animales qui affectent les différentes espèces domestiques y compris les zoonoses ; d'effectuer le diagnostic bactériologique par la coloration de Gram, au Giemsa et au Ziehl-Neelsen des maladies animales.

La parasitologie
Cette seconde unité s'occupe entre autres de :

 réaliser le diagnostic coprologique des parasitoses gastro-intestinales des animaux domestiques et sauvages ;
 réaliser le diagnostic des hémoparasitoses chez les animaux.

La virologie
L'unité de virologie est chargée de :

 effectuer le test rapide et l'immunofluorescence de la rage ;
 faire le diagnostic virologique de l'influenza aviaire et d'autres maladies virales par l'utilisation des tests rapides et autres méthodes de laboratoire.

Situation du personnel
En 2022, le Laboratoire régional vétérinaire de Labé ne dispose pas, d'assez de personnel pour son bon fonctionnement. Il ne dispose que d'un seul fonctionnaire titulaire, le laboratoire dispose aussi de six stagiaires.

Distinctions
Le laboratoire a participé en 2020 à un essai inter laboratoire organisé par le Centre de Référence National et de la FAO pour la rage, l', après ce test inter laboratoire sur la rage canine, le laboratoire a obtenu un score de 66 %. En 2022, le laboratoire a obtenu un résultat de 84.62% pour ce même test inter laboratoire.

Notes et références

Médecine vétérinaire
Science en Guinée
Université en Guinée
Établissement scolaire fondé en 2019
Labé
Bâtiment à Labé


الكليموف في.كيه-1 (روسية: Климов РД-45) هو أول محرك نفاث سوفييتي يتم إنتاجه على نطاق واسع. تم تطويره بمعرفة فلاديمير كليموف وأنتج لأول مرة بواسطة صناعات GAZ 116. تم اشتقاق هذا المحرك من محرك رولز رويس نين والذي تم بيعه بواسطة المملكة المتحدة للإتحاد السوفييتي كبادرة حسن نية والتي أعتبرت بعد ذلك خطوة خاطئة من القوى العسكرية الغربية.

التطوير
بعد الحرب العالمية الثانية مباشرة، أنتجت المصانع الحربية في الاتحاد السوفييتي نسخا من المحركات الألمانية يونكرز وبى.ام.دبليو 003 والذين كانوا محركات متقدمة ولكن كانت تنقصهم صفة هامة وهي الصمود مع الزمن أو طول العمر وكان ذلك بسبب عدم تقدم علم تشكيل المعادن بالشكل الكافي في ذلك الوقت. لكن في عام 1946 أي قبل البداية الفعلية للحرب الباردة سمحت حكومة حزب العمال البريطانية بقيادة رئيس الوزراء البريطاني «كليمنت أتلي» لشركة رولز رويس بتصدير 40 محرك نين. في عام 1958 اكتشف «ويتني سترايت» خلال زيارة لبيكين وهو أحد أعضاء مجلس إدارة شركة رولز رويس أن المحرك تم نسخه بدون إذن وتم استخدامه في الميج 15 «فاجوت». أولا تم نسخه تحت اسم أر.دى-45 "RD-45" ثم بعد بعض الصعوبات في تشكيل المعدن اضطر السوفييت إلى تطوير نسخة أفضل منه ثم دخل خطوط الإنتاج تحت اسم كليموف في.كيه-1. حاولت رولز رويس بعد ذلك أن تحصل على تعويض قدره 207 مليون جنيه استرليني حماية لحقوقها دون أي نجاح.

على الرغم من أن المحرك أر.دى-45 بسيط نسبيا إلا أنه شكل بعض الصعوبة نتيجة لحداثة تعامل السوفييت مع المحركات النفاثة. لكن فيما بعد تم تطويره لإنتاج ال في.كيه-1 والذي أختلف عن المحرك نين في أن غرف الاحتراق الداخلي فيه أكبر، توربينة أكبر وعدد من التعديلات لسريان الهواء داخل المحرك. كما أضيف عليه غرفة احتراق مساعدة.

الاستخدام
استخدم الكليموف في.كيه-1 في الميج 15 «فاجوت» والميج 17 «فريسكو» كما استخدم أيضا في الطائرة الياشين-28 «بيجيل».
استخدم في المحرك مكبس طرد مركزي وليس كمحركات السريان المحوري الألمانية مما تتطلب أن يكون جسم الطائرة أكثر سمكا من الطائرات التي تحتوي على مكبس سريان محوري.

المواصفات (في.كيه-1)

الصفات العامة
 النوع: محرك نفاث.
 الطول: 2600 مم.القطر: 1300 مم.
 الوزن الجاف: 827 كجم.

المكونات
 المكبس: مكبس طرد مركزي.

الأداء
 الدفع: 26.5 كيلو نيوتن.
 استهلاك الوقود: 109.1 كجم/ (كيلو نيوتن x الساعة).
 نسبة الدفع إلى الوزن: 41.4 نيوتن/كجم. (1:4.27)

قوائم ذات صلة
 قائمة محركات الطائرات

مراجع

محركات طائرات
محركات نفاثة عنفية عقد 1940

كليموف في.كيه-1


The Libertine, Birleşik Krallık'ta 25 Kasım 2005'te ABD'de de ise 10 Mart 2006'da gösterime girmiştir. Filmde Johnny Depp, John Malkovich, Samantha Morton ve Rosamund Pike rol alırken filmin yönetmeni Laurence Dunmore'dir. Film aynı isimli bir oyundan uyarlanmıştır. Johnny Depp başrolde, Rochester Kontu (the Earl of Rochester) hovarda ve çapkın şairi canlandırır.

Johnny Depp'in olağanüstü oyunculuğu ve müzikleriyle, Libertine sanatsal bir şaheser halinde tezahür etmiştir beyaz perdede.

Oyuncular
 Johnny Depp - John Wilmot, II. Earl of Rochester
 John Malkovich - King Charles II of England
 Samantha Morton - Elizabeth Barry
 Rosamund Pike - Elizabeth Wilmot, Countess of Rochester
 Tom Hollander - Sir George Etherege
 Johnny Vegas - Charles Sackville, VI. Earl of Dorset
 Richard Coyle - Alcock
 Rupert Friend - Billy Downs
 Jack Davenport - Harris
 Kelly Reilly - Jane

Dış bağlantılar
 The Libertine, IMDB

Amerika Birleşik Devletleri filmleri
Tiyatro uyarlamaları
Kurguda 17. yüzyıl
Birleşik Krallık biyografik dram filmleri
Birleşik Krallık tarihî filmleri
Konusu Londra'da geçen filmler
2000'lerde tarihî filmler
2000'lerde İngilizce filmler
2005 çıkışlı dramatik filmler

The Libertine (film, 2005)


Princeza Ariela ( eng. Princess Ariel ) je animirani lik i naslovni lik koji se pojavljuje u 28. Disneyjevom klasiku animiranog filma Mala sirena iz 1989. godine, Walt Disney Picturesa. Ona se kasnije pojavljuje u Mala sirena serija (1992-1994), u izravnom video nastavcima Mala sirena 2: Povratak u more iz 2000. godine, i Mala sirena 3: Arielino djetinstvo iz 2008. godine. Glas u izvornoj engleskoj verziji joj je posudila američka glumica i pjevačica Jodi Benson, dok joj je u sinkroniziranoj hrvatskoj verziji glas posudila pjevačica i glumica, Renata Sabljak. Četvrta je Disney Princeza po liniji, ona je ujedno prva i jedina Disney Princeza koja je postala majka.

Ariela je lijepa sirena koja ima dugu, svijetlo crveno kosu, plave oči, zeleni sirenin rep i ljubičasti školjkasti bikini. U filmovima i televizijskim serijama, ona je sedmorođena kći kralja Tritona i kraljice Atene, koji vladaju podvodnim kraljevstvom Atlantike. U trećem filmu možemo vidjeti Arielino djetinjsto i kako su njezinu majku kraljicu Atenu nažalost ubili zli gusari, koji su pronašli tajnu uvalau sirena.

U prvom filmu vidimo da Ariela jako voli istraživati i sakupljati ljudske stvari, i želi biti dio ljudskog svijeta. Udala se za princa Erika, kojeg je spasila od utapanja, nako što je njegov brod doživio strašnu oluju. Kasnije u drugom filmu su dobili kćer, Melody.

Lik se temelji na naslovnoj priči istoimene bajke, Mala sirena koju je napisao Hans Christian Andersen 1837. godine, ali se razvio u drugu osobnost za adaptaciju animiranog filma iz 1989. godine. Ona je jedna od svjetski popularnih princeza.

Karakteristike
Ariela je najmlađa kći kralja Tritona i sedmorođena kći kraljice Atene. Često se druži s Flounderom, njezinim najboljim prijateljem, i Sebastiana, savjetnika Arielinog oca koji je često zadužen da ga održi. U televizijskoj seriji i prvom filmu, Ariela je fascinirana ljudskim svijetom i često odlazi pronaći ljudske artefakte koje stavlj svoju u tajnu špilju. Ariela često samostalno luta i istražuje okolinu i često ne prihvaća zapovijedi svog oca ili Sebastiana, uzrokujući sukob između likova. U Mala sirena ona je prikazana kao spremna učiniti sve da bude s Princom Erikom, čak i odriču svoj glas da postane čovjek. Također je nevjerojatno znatiželjna, a njezina je znatiželja često vodi u opasne situacije.

Ariela je ljubazna i brižna prema drugima bez obzira na njihove okolnosti, kako je prikazano u televizijskoj seriji. U ranoj epizodi, Ariel pomaže siročadi.  U drugoj epizodi, Ariela se sprijateljava s navodnim stvorenjem sreće i štiti je od zle morske vještice Ursule i drugih koji joj žele naštetiti.  Ariela se pojavljuje kao odrasla osoba u Mala sirena 2: Povratak u more i rodi kćer po imenu Melody, to joj donosi titulu prve i trenutno jedine Disneyeve princeze koja je postala majka. Ariela štiti svoju kćer, kao što je Triton štitio Arielu u prvom filmu. Nakon što Morgana prijeti Arieli, Eriku i kralju Tritonu, princ Erik i Ariela govore kralju Tritonu da gradi zid oko palače kako bi zaštitili Melody od Morgane i drugih strahota oceana. Iako ju je štitila, nije mogla zaštititi njezinu znatiželju. Mala sirena 3: Arielino djetinjstvo opisuje njezinu osobnost kao u izvornom filmu nakon što je Jodi Benson zagovarala povratak likova njezinim korijenima.  Ariela je još jednom razigrna, a nakon što njezin otac odluči zabraniti glazbu u Atlantici, bježi s Flounderom, Sebastianom i njegovim bendom ne bil i pronašla odgovore, te vratila sreću i glazbu u kraljevstvo.

Izmišljeni likovi

Ariela (Disney)


Levanger Station (Levanger stasjon) er en jernbanestation på Nordlandsbanen, der ligger i byen Levanger i Norge. Stationen består af flere spor, to perroner og en stationsbygning med ventesal og toilet. En 500 m lang sti fører fra stationen til Levanger sykehus.

Stationen åbnede 29. oktober 1902, da banen blev forlænget dertil fra Stjørdal. Den fungerede som endestation, indtil det næste stykke til Verdal åbnede 1. november 1904. Stationen blev fjernstyret 6. december 1977.

Stationsbygningen blev opført i 1902 efter tegninger af Paul Due. Den toetages bygning er opført i pudset tegl med detaljer i upudset tegl og består af en midterdel med valmtag og to lavere sideføje med sadeltag og trappegavlsmotiver. Gadesiden er udformet med to fremspringende tårne. Stueetagen rummede oprindeligt ventesale, ekspedition, rejsegodsrum og telegraf, mens det var tjenestebolig for stationsforstandere på første sal. Stationsbygningen og en jævnaldrende tosporet remise blev fredet i 2002. Årsagen var at man ønskede at bevare et arkitektonisk, bygningshistorisk og jernbanehistorisk værdifuldt anlæg fra banens åbning.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Nordlandsbanen
Jernbanestationer i Trøndelag
Etableret i 1902

Levanger Station


---Sidenote START---

Olaylar

Önemli kişiler

Buluşlar ve keşifler
 MÖ 340'lar Yunan düşünür Aristoteles evrendeki her şeyin yerküre etrafında uyum içinde döndüğünü öğretti.

MÖ 4. yüzyıl


Válur er en bygd på Færøerne. Den ligger i Kvívíkar kommuna på Streymoy, og er vokset sammen med øens næststørste bye Vestmanna, som den i dag ofte betragtes som en del af. 1. januar 2009 havde Válur 50 indbyggere, mod 57 i 1985.

Noter

Bygder på Færøerne
Streymoy

Válur


خورخي لاريوندا  ، من مواليد 9 مارس 1968 ، حكم كرة قدم أورغوياني دولي.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
حكام كأس العالم
حكام كأس العالم 2006
حكام كأس العالم 2010
حكام كأس القارات 2009
حكام كرة قدم أوروغوايانيون
حكام كوبا أمريكا
رياضيون من مونتفيدو
مواليد 1968
مواليد في مونتفيدو

خورخي لاريوندا


قرية الهجارسة هي إحدى القرى التابعة لمركز كفر صقر في محافظة الشرقية في جمهورية مصر العربية. حسب إحصاءات سنة 2006، بلغ إجمالي السكان في الهجارسة 9099 نسمة، منهم 4707 رجل و4392 امرأة.

التاريخ
قرية الهجارسة من القرى القديمة، حيث وردت باسم «منزل حاتم» في أعمال الشرقية ضمن قرى الروك الصلاحي التي أحصاها ابن مماتي في كتاب قوانين الدواوين، كما وردت باسم «منزل حاتم» في أعمال الشرقية ضمن قرى الروك الناصري التي أحصاها ابن الجيعان في كتاب «التحفة السنية بأسماء البلاد المصرية». ثم خربت في العصر العثماني، حتى عاد إليها بعض السكان وأسسوا قرية جديدة في أراضيها وردت باسم «الهجارسة» في تاريخ 1228هـ/1813م الذي عدّ قرى مصر بعد المسح الذي قام به محمد علي باشا ضمن قرى مديرية الشرقية.

طالع أيضا

 محافظة الشرقية
 قائمة قرى محافظة الشرقية

المصادر

قرى كفر صقر

الهجارسة (الشرقية)


İlk Vatikan Konsili, Birinci Vatikan Konsili veya Vatikan I Papa IX. Pius tarafından Aeterni Patris ile 29 Haziran 1868'de çağrılan konsile verilen isimdir. İlk oturum Aziz Petrus Bizilikası'nda 8 Aralık 1869'da gerçekleşmiştir. Katolik Kilisesi'nin 20. ekümenik konsilidir. Yaklaşık 800 kilise önderi katılmıştır.

Papanın ana amacı "Hatalar Müfredatı" isimli eserinde takındığı tavır ve durumu doğrulamak idi zira eserinde rasyonalizm, liberalizm ve materyalizm ile ilgili birçok tavrı ayıplamıştı. Bunun dışında çeşitli doktrinlerin tartışılması da amaçlanmıştı. Üç oturum sonunda iki yasa kabul edilebilmiştir: Dei Filius (İncil'in Tanrı tarafından ilham edildiğine dair inancı tanımlar) ve Pastor Aeternus (Roma Piskoposunun dogmaları tanımlarken ve duyururken yanılmaz olduğuna dairdir).

Ayrıca İlk Vatikan Konsili'nin sonuçları Ultramontanizm hareketi açısından da çok önemlidir.

Vatikan 1
Papa IX. Pius
19. yüzyılda Papalık Devleti'nde kurulan oluşumlar
19. yüzyıl Roma Katolik Kilisesi tarihi
1869'da olaylar
1870'te olaylar

Birinci Vatikan Konsili


Melvyn P. "Mel" Nowell (Columbus, Ohio, 27 de diciembre de 1939) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó una temporada en la NBA, otra en la EPBL y una última en la ABA. Con 1,88 metros de estatura, jugaba en la posición de base.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas con los Buckeyes de la Universidad Estatal de Ohio, en las que promedió 13,1 puntos por partido. En su primera temporada, en 1960, junto a jugadores como Jerry Lucas, John Havlicek o Larry Siegfried, logró ganar el Torneo de la NCAA tras derrotar a la Universidad de California por un rotundo 75-55. Anotó 15 puntos en la final, siendo incluido en el mejor quinteto de la Final Four.

Profesional
Fue elegido en la nonagésima posición del Draft de la NBA de 1962 por Chicago Zephyrs, con los que jugó una temporada, en la que promedió 5,9 puntos y 2,2 asistencias por partido.

Tras ser despedido, jugó una temporada con los Wilkes-Barre Barons de la EPBL, tras la cual se reriró temporalmente de las canchas de juego.

Regresó en 1967 para jugar una temporada con los New Jersey Americans de la ABA, donde jugó una temporada, en la que promedió 9,6 puntos y 2,5 rebotes por partido.

Estadísticas de su carrera en la NBA y la ABA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

Baloncestistas de Ohio
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de la ABA
Baloncestistas de los Ohio State Buckeyes
Baloncestistas de los Chicago Zephyrs
Baloncestistas de los Wilkes-Barre Barons
Baloncestistas de los New Jersey Americans
Nacidos en Columbus (Ohio)

Mel Nowell


John Nichols Dalton (July 11, 1931July 30, 1986) was an American politician who served as the 63rd governor of Virginia, from 1978 to 1982.  Dalton won the office with 55.9% of the vote, defeating Democrat Henry E. Howell Jr. and Independent Alan R. Ogden. Dalton had previously served as Lieutenant Governor of Virginia.

Biography

Born in Emporia, Virginia, Dalton graduated from the College of William and Mary in Williamsburg, Virginia, and the University of Virginia Law School.  He served in both houses of the General Assembly (Virginia House of Delegates, 1966–1972, Senate of Virginia, 1973).  Dalton was the 32nd Lieutenant Governor from 1974 to 1978.  As governor, he pursued policies of limited government. He also settled the federal lawsuit on the desegregation of Virginia's institutions of higher education.

Dalton was the adopted son of Theodore Roosevelt Dalton, his uncle, who was the Republican candidate for governor in 1953 and 1957.  As a young man his next-door neighbor was Charlotte Giesen, first Republican woman elected to the House of Delegates.  Dalton died at 55 of lung cancer. He is buried at Sunrise Burial Park in Radford.

His personal papers, including those from his time as governor, are held by the Special Collections Research Center at the College of William & Mary. His executive papers from his time as governor are held by the Library of Virginia. Dalton Intermediate School, in Radford, Virginia, is named after the former governor.  Dalton Hall, a building at Radford University that houses dining facilities, and the university bookstore is named for Dalton.

Dalton's son-in-law, Steve Baril, sought the 2005 Republican nomination for attorney general of Virginia.

References

Virginia Governor John Nichols Dalton, National Governors Association
John N. Dalton, 1978–1982, UVa Cooper Center
The Legacy of Governor Dalton by John Chichester

External links
Finding aid for the John Dalton Papers

|-

|-

|-

1931 births
1986 deaths
20th-century American lawyers
20th-century American politicians
American adoptees
College of William & Mary alumni
Deaths from cancer in Virginia
Deaths from lung cancer
Republican Party governors of Virginia
Lieutenant Governors of Virginia
Republican Party members of the Virginia House of Delegates
Virginia lawyers
Republican Party Virginia state senators
People from Emporia, Virginia
People from Radford, Virginia

John N. Dalton


Le Rempart-de-la-Vierge est une courte voie urbaine de circulation dans la ville de Namur, en Belgique. Descendant de la rue de Bruxelles vers la Sambre, elle est bordée sur toute sa longueur (côté occidental) par le parc Louise-Marie, et par plusieurs bâtiments de l'université de Namur sur son côté oriental. Sur ce côté-là se trouve également la chapelle Notre-Dame-du-Rempart.

Histoire
Après la bataille de Waterloo, le , un sérieux accrochage armé eut lieu entre l'arrière garde du maréchal Grouchy et les troupes prussiennes. Cela se passa sous les remparts de la ville de Namur, près de l'ancienne Porte de Bruxelles (disparue), là où se trouve le parc Louise-Marie. Les murs furent criblés de balles et endommagés par des boulets, mais la statue de Notre-Dame fut épargnée. Ce fut perçu comme signe du ciel. Grâce à la Vierge-Marie, la ville de Namur fut épargnée du pillage. Une dévotion de développa avec célébration chaque année, le 20 juin, d'une messe ou salut d'action de grâce.

En 1860, l'enceinte fortifiée de Namur (construction des Hollandais) est démantelée. L'espace créé permit la création d'un boulevard circulaire auquel on donnera, en 1868, le nom de Boulevard Frère-Orban. En 1865, la chapelle de Notre-Dame, qui datait de 1806, est également démolie et, à partir de 1867, un nouvel édifice est construit, plus bas et plus grand, pour recevoir la statue de Notre-Dame. C'est la chapelle actuelle dite : Notre-Dame-du-Rempart. La cérémonie de transfert à la nouvelle chapelle a lieu le .

La dévotion à Notre-Dame ne se dément pas, et en 1904, l'année du grand congrès marial de Namur, il est décidé par le conseil municipal de la ville de baptiser la section du boulevard Frère-Orban allant de la rue de Bruxelles à la Sambre : Rempart de la Vierge.

Description
Le Rempart de la Vierge est bordé sur tout son côté occidental par le parc Louise-Marie, formé sur le comblement des douves de l'ancien rempart. Il s'y trouve encore des vestiges du pont qui conduisait à la porte de Bruxelles, aujourd'hui disparue. Le côté oriental du Rempart de la Vierge est bordé de bâtiments universitaires, dont les facultés de Droit et d'Économie de l'université de Namur. C'est là que se trouve, aux deux-tiers de la descente vers la Sambre, la chapelle Notre-Dame-du-Rempart, toujours très fréquentée par les fidèles.

Bibliographie
 René Dejollier : Rues de Namur, Namur, Éditions Erasme, 1990, 402 pp.

Rempart

Rempart de la Vierge (Namur)


NGC 7440 je prečkasta spiralna galaktika u zviježđu Andromedi.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7440
  Auke Slotegraaf: NGC 7440 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7440 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7400 - 7449

7440

NGC 7440


نادي بنيارول الرياضي   الأورغوياني لكرة القدم يعد أحد أكثر فرق أمريكا الجنوبية الحاصلة على الإنجازات.

البطولات المحلية
- الدوري المحلي :

حصل نادي بينارول على بطولة الدوري الأورغوياني (50 مرة) وهذا رقم قياسي لا يوجد في تأريخ كرة القدم إلا قليلاً، نال بطولة الدوري في أعوام :

1900 , 1901 , 1905 , 1907 , 1911 , 1918 , 1921 , 1928 , 1929 , 1932 , 1935 , 1936 , 1937 , 1938 , 1944 , 1945 , 1949 , 1951 , 1953 , 1954 , 1958 , 1959 , 1960 , 1961 , 1962 , 1964 , 1965 , 1967 , 1968 , 1973 , 1974 , 1975 , 1978 , 1979 , 1981 , 1982 , 1985 , 1986 , 1993 , 1994 , 1995 , 1996 , 1997 , 1999 , 2003 , 2009–10 , 2012–13 , 2015–16 , 2017, 2018

نال وصافة الدوري (41 مرة) .

- السوبر المحلي :

مرة واحدة (1) : 2018 ( أول نسخة )

كوبا الليبرتادوريس

أحرز نادي بينارول خمسة بطولات لكأس الليبرتادوريس أعوام :

1960 (أول بطولة تقام)، 1961، 1966، 1982، 1987.

كل هذه الإنجازات هي التي جعلت نادي بينارول يتسيد فرق الأورغواي وينافس بشراسة أندية أمريكا الجنوبية التي لم تعد تحسب له أي حساب الآن بعد تراجع مستواه.

نجوم الأورغواي الحاليون مروا من بينارول

وولتر باندياني

السندباد الأورغوياني الذي لف البلاد، وولتر باندياني يعد من نجوم كرة القدم، الأورغوياني بدأ مسيرته الكروية مع نادي بورجريسو النادي المغمور هنالك في الأورغواي وبعد ذلك في عام 1997 انتقل إلى نادي بينارول ليظهر للجميع وليخطفه نادي ديبرتيفو لاكرونيا الإسباني في عام 2000.

بابلو غارسيا

النجم الأروغوياني الذي يعد من أخشن لاعبي العالم وأصلبهم فهو معروف بخشونته الكبيرة، بابلو غارسيا الذي مر مروراً شرفياً من نادي بينارول عام 1998 وأيضاً نادي بينارول هو الذي جعله مشهوراً فقد انتقل من نادي بنارول إلى نادي أتليتكو مدريد عام 1998 بابلو غارسيا الذي انتقل لأكثر من عشرة مرات مع الفرق التي لعب معها فقد كانت بدايته مع وانديريس ومن ثم إلى فرق إسبانيا والعودة إلى الديار والعودة إلى إسبانيا وجرب الاحتراف في إيطاليا مع ميلان الكبير.

فابيان إيستيفانوف

النجم الأورغوياني الصغير الذي يبلغ من العمر 24 عاماً يعد من نجوم نادي بينارول فقد لعب معه عام 2003 وقد فاز معه ببطولة الدوري الأورغوياني وقد سجل مع بينارول ثلاثة أهداف في ذلك العام ومن ثم انتقل إلى نادي فينكس الأورغوياني الآخر وسجل معه تسعة أهداف.

كارلوس دديغو

النجم الأورغوياني الذي بدأ مع نادي ريفر بلايت الأرجنتيني ومن ثم انتقل إلى نادي بينارول عام 2003 دييغو الظهير الأيمن المعروف بقوته ونشاطه وسرعته يعد أحد أفضل الأظهرة الذين مروا على الكرة الأورغويانية وقد سيجل دييغو هدفاً واحداً في العام الذي قضاه مع بينارول.

فابيان كانوبيو

النجم الأورغوياني الذي بدأ مسيرته مع نادي بورجريسو الأورغوياني عام 1998 وفي عام 2000 انتقل إلى نادي بينارول ليقضي مع بينارول ثلاثة مواسم ومن ثم انتقل إلى فالنسيا الإسباني عام 2003، كانويبو يعد من أفضل اللاعبين الأورغويانيين وهو معروف بالسرعة الفائقة والقوة.

كارلوس بوينو

نجم بينارول الآن يعد أحد أفضل لاعبي الكرة الاورغويانية بوينو النجم الذي تعول عليه جماهير بينارول لاستعادة أمجادها فهو يعد نجم بينارول وهداف هذا الفريق العريق فقد سجل بوينو أربعة وثلاثين هدفاً مع نادي بينارول في ثلاثة مواسم في الدوري الأورغوياني وهذا شيء رائع جداً نظراً للمباريات القليلة التي يلعبها ونظراً لقصر الدوري ففرق الدوري الأورغوياني عشرة فقط.

المراجع

أندية كرة قدم أسست في 1891
أندية كرة قدم غير هابطة
ب
تأسيسات سنة 1891 في أوروغواي
فرق رياضة إلكترونية مقرها في الأوروغواي

بنيارول


Felice Varesi (Calais, Francia, 1813 - Milán, 13 de marzo de 1889) fue un barítono italiano nacido en Francia con una ilustre carrera como cantante que comenzó en los años 1830 y se extendió hasta los años 1860. Se le recuerda sobre todo por su cercana asociación con varias óperas famosas de Giuseppe Verdi, que nació el mismo año que él.

Carrera
Especializado inicialmente en las óperas belcantistas del predecesor de Verdi Gaetano Donizetti, Varesi empezó su carrera en Varese en 1834 y siguió cantando en Faenza, Florencia, Modena, Roma, Perugia y Génova. Para el año 1841 estaba cantando en La Scala de Milán, y desde 1842 hasta 1847 estuvo en Viena, donde apareció en el Kärntnertortheater. Aquí estrenó el papel de Antonio en Linda di Chamounix, de Donizetti, e igualmente apareció en otras obras del mismo compositor.

En 1844 cantó el papel de Don Carlo en Ernani en Padua, su primera ópera de Verdi y más adelante apareció como el Dogo en I due Foscari, de Verdi. En 1847, en Florencia, fue el primer Macbeth en la ópera homónima de Verdi. Luego, en 1851 en La Fenice, Venecia, fue el primer intérprete del Rigoletto, de Verdi, y en el año 1853, en ese mismo teatro, se convirtió en el Germont original de Verdi en La traviata. A Varesi no le gustaba el papel de Germont,  pero lo cantó de todas formas.

Viajó a Londres en 1864 para interpretar a Rigoletto - probablemente su papel mejor conocido - en Her Majesty's Theatre.

Varesi fue admirado por su inteligencia y su capacidad musical e interpretativa, así como por la excepcional calidad de su voz. Marcó el camino a una generación posterior de grandes barítonos verdianos entre los que estuvieron Francesco Graziani, Leone Giraldoni y Antonio Cotogni, mientras que su principal rival contemporáneo fue Giorgio Ronconi (el creador del Nabucco de Verdi).

Se casó con la soprano operística Cecilia Boccabadatti Gazzudo. Su hija, Elena (1844-1920), también cantó como una soprano, abriendo una escuela de canto en Chicago después de retirarse de la escena.

Fuentes
Forbes, Elizabeth (1992), 'Varesi, Felice' en The New Grove Dictionary of Opera, ed. Stanley Sadie (Londres) ISBN 0-333-73432-7.
Harold Rosenthal y John Warrack (1979), 'Varesi, Felice' en The Concise Oxford Dictionary of Opera (2.ª edición; Londres) ISBN 019 311321 X.

Enlaces externos

Barítonos de Italia
Barítonos en el Teatro Real
Músicos de Italia del siglo XIX
Nacidos en Calais
Fallecidos en Milán

Felice Varesi


شركة موزيلا  وتختصر إلى MoCo هي فرع مملوك بالكامل من مؤسسة موزيلا تقوم بتنسيق عملية تطوير التطبيقات التي لها علاقة بالإنترنت مثل متصفح الويب موزيلا فيرفكس وعميل البريد الإلكتروني موزيلا ثندربرد من خلال دعم المجتمع العالمي لمطوري المصادر المفتوحة، عدد قليل من هؤلاء المطورين موظفين من قبل الشركة نفسها. تقوم الشركة أيضاً بتوزيع هذه المنتجات والدعاية لها. على عكس مؤسسة موزيلا غير الربحية، شركة موزيلا تخضع للضرائب. على عكس معظم المؤسسات التجارية، شركة موزيلا لا تهدف إلى الربح، حيث أنها تقوم باستثمار جميع الأرباح ثانية في مشاريع موزيلا.

مراجع

وصلات خارجية

تأسيسات سنة 2005 في كاليفورنيا
شركات برمجيات أسست في 2005
شركات برمجيات في الولايات المتحدة
شركات برمجيات مقرها في منطقة خليج سان فرانسيسكو
شركات أسست في 2005
شركات حوسبة
شركات مقرها في ماونتن فيو (كاليفورنيا)
موزيلا

شركة موزيلا


Guere, Kamerun, komuna u Kamerunu
 Guéré, drugo ime za jezik Wè
 Güere, rijeka u Venezueli

Guere


Libertære Socialister (abreviado para LS ), ou Libertários Socialistas, foi uma organização anarquista social dinamarquesa fundada oficialmente em 8 de novembro de 2009, em sua terceira reunião inicial em Horsens . A organização trabalhava para a criação de uma plataforma socialista anticapitalista, revolucionária e libertária.  O LS tinha grupos locais em Copenhagen, Aalborg e Odense que se ligavam em uma federação, descrita em detalhes nas regras da organização.

LS foi descrito como " o representante mais importante e mais visível da tendência anarquista na Dinamarca ".  LS se descrevia em seu site como "uma federação de grupos locais independentes que buscam promover a luta pelo socialismo libertário : uma sociedade de conselho socialista sem Estado baseada no federalismo e na democracia direta ". a LS era uma organização anti-parlamentarista e rejeitou qualquer participação nas eleições. Em vez disso, LS defende e usa os métodos de ação direta do anarquismo de massa e sindicalismo : greves, bloqueios, ocupações, sabotagem, operação-padrão, boicotes, desaceleração, Manifestações, etc. LS considera a greve geral revolucionária e a insurreição popular como as armas finais que podem acabar com o capitalismo e o estatismo e trazer uma sociedade socialista libertária.

Em 2017, após um período de inatividade, a LS foi dissolvida. Durante sua existência, foi membro da rede Anarkismo.net.

Atividades
Os grupos locais LS organizaram palestras, reuniões e debates. Também se envolveram em lutas políticas e movimentos relacionados ao meio ambiente e clima, conflitos industriais e sociais, anti-racismo, antimilitarismo, política de gênero, etc. Durante os protestos na Conferência das Nações Unidas sobre Mudança do Clima (COP15) todos os envolvidos no bloco LS na manifestação foram presos. Muitos dos presos processaram a polícia por prisão injusta e, no final do caso, as prisões foram consideradas ilegais. Nas reuniões do primeiro de maio dos movimentos trabalhistas LS participou em protestos contra os social-democratas e o Partido Popular Socialista e a política que eles lideraram após a mudança de governo em 2011 (em Copenhague, a LS desempenhou um papel de liderança nesses protestos).  Durante os protestos, houveram acusações de comportamento agressivo por ambos os lados, alguns dos quais foram posteriormente retirados. Os protestos tiveram o efeito de que oradores dos social-democratas e da SF tiveram que interromper seus discursos com antecedência nas reuniões em Copenhagen, Aalborg, Aarhus e outras cidades.

Direkte Aktion
A LS redigiu a revista Direkte Aktion a partir de fevereiro de 2011.

Relações Internacionais
Internacionalmente, LS juntou-se à rede Anarkismo e ajudou na manutenção do site Anarkismo.net e os fóruns Anarchist Black Cat. LS participa em conferências internacionais da rede Anarkismo e está a trabalhar em conjunto com outras organizações afiliadas em campanhas conjuntas. O ramo europeu da rede Anarkismo criou o EuroAnarkismo com o objetivo de fortalecer a cooperação internacional e o movimento anarquista na Europa. Ao aderir à rede Anarkismo, a LS posicionou-se na tradição plataformista - especifista do movimento anarquista internacional.

Organizações extintas em 2017
Organizações fundadas em 2009
Especifismo
Anarquismo
Organizações plataformistas

Libertários Socialistas (Dinamarca)


Amoricide ist eine US-amerikanische Thrash-Metal-Band aus Fort Worth, Texas, die im Jahr 2002 gegründet wurde.

Geschichte
Die Band wurde Mitte des Jahres 2002 von Bassist Chris Lewis gegründet. Kurze Zeit später kamen die Gitarrist John und Josh zur Band. Zusammen entwickelten sie einige Lieder. Im Jahr 2002 verließ Josh Underwood die Band wieder. Zuvor war Angel Hernandez Schlagzeuger zur Band gekommen. Sein Cousin Ivan kam kurz darauf als Gitarrist und Sänger zur Gruppe. Im September 2003 nahm die Band ihr erstes Demo namens Give Me Metal Or Give Me Death auf. Es folgten einige Auftritte, bis Ivan die Band verließ. Bassist Lewis übernahm nun zusätzlich auch den Posten des Sängers. Die Band setzte ihre Konzerte fort und spielte dabei in der Gegend von Dallas. Josh Underwood kehrte gegen Ende des Jahres 2003 wieder zur Band zurück, nachdem John die Band verlassen hatte. Sein Cousin Ryan trat kurzzeitig der Band als Sänger bei, jedoch verließ er diese ein wenig später wieder, sodass Lewis wieder den Gesang übernahm.

Gegen Ende 2004 begannen die Aufnahmen zum Debütalbum The Essence of Evil. Das Album wurde von Mike T im Sonic Research Lab aufgenommen, abgemischt und produziert. Nach den Aufnahmen verließ Schlagzeuger Angel Hernandez die Band und wurde durch kurzzeitig durch John ersetzt, der die Band jedoch kurze Zeit später wieder verließ. Als neuer Gitarrist kam jemand mit demselben Namen zur Gruppe, verabschiedete sich jedoch kurze Zeit später auch wieder. Als neuer Schlagzeuger kam Juan Ochoa einige später zur Band.

Im Jahr 2009 wurde ihr Debütalbum erneut über Metal Rising Records veröffentlicht. Ihr zweites Album erschien im Jahr 2011 wurde das zweite Album namens Storm of Violence veröffentlicht.

Stil
Die Band spielt klassischen Thrash Metal, der mit den alten Werken von Slayer zu vergleichen ist.

Diskografie
 Give Me Metal or Give Me Death! (Demo, 2004, Eigenveröffentlichung)
 The Essence of Evil (Album, 2004, Eigenveröffentlichung; Wiederveröffentlichung 2009 über Metal Rising Records)
 Horror in the Flesh (EP, 2010, Metal Rising Records)
 Storm of Violence (Album, 2011, Eigenveröffentlichung)

Weblinks
 Myspace-Seite der Band

Einzelnachweise

Thrash-Metal-Band
US-amerikanische Band

Amoricide


Blue Ghost est un engin spatial de type atterrisseur développé par la société Firefly Aerospace  pour déposer des charges utiles à la surface de la Lune dans le cadre du programme Artemis de l'agence spatiale américaine, la NASA. Le développement de l'engin spatial ainsi que le lancement et la dépose de la charge utile sont l'entière responsabilité de Firefly Aerospace dans le cadre du programme Commercial Lunar Payload Services (CLPS). Ce dernier est mis en place par la NASA pour sous-traiter la logistique lunaire lourde associée à son projet d'installation d'une base semi-permanente à la surface de la Lune et réduire ainsi son coût. Blue Ghost, qui dérive directement de l'atterrisseur lunaire israélien Beresheet, est un engin pouvant amener à la surface de la Lune une charge utile de  dont 100 kilogrammes réservés pour le programme Artemis. La sélection de l'atterrisseur par la NASA a lieu en février 2021. La NASA sélectionne l'atterrisseur pour une mission qui doit se dérouler en 2023 et qui doit se poser dans le bassin lunaire de Mare Crisium. L'atterrisseur emporte dix instruments scientifiques qui seront utilisés pour collecter des données sur les caractéristiques physiques et chimiques de la Lune durant 15 jours (durée de vie de l'atterrisseur).

Contexte

La société Firefly Aerospace

La société Firefly Space Systems est créée en 2014  dans la banlieue d'Austin au Texas  dans le but de développer un micro-lanceur baptisé Firefly Alpha. Celui-ci présente la particularité d'utiliser une tuyère de type Aerospike au niveau de son premier étage. Firefly Alpha est conçu pour placer une charge utile de plus de  sur une orbite basse pour un coût de 8 millions US$. La NASA choisit en 2015 de financer un vol d'essais avec l'objectif d'évaluer son utilisation pour la mise en orbite de nano-satellites. En octobre 2015, la NASA choisit de financer le développement du lanceur ainsi que celui de deux autres mini-lanceurs pour disposer d'une fusée adaptée à la mise en orbite des CubeSats. À la suite du retrait en août d'un des investisseurs européens, la société décide fin septembre 2016 d'arrêter son activité en mettant à pied ses 150 employés dans le cadre d'une mesure annoncée comme temporaire. Au printemps 2017, la société est réactivée grâce à son rachat par Noosphere Ventures, un de ses actionnaires d'origine. Le constructeur rebaptisé Firefly Aerospace abandonne la tuyère de type Aerospike au profit d'une propulsion plus classique. Le lanceur effectue son premier vol début septembre 2021 mais celui-ci est un échec.

Le programme Artemis

L'agence spatiale américaine développe dans les années 2010 un programme dont l'objectif final est d'installer un avant-poste semi-permanent à la surface de la Lune occupé par des astronautes qui seront notamment chargés de mettre au point de nouvelles technologies permettant en cible de lancer une mission vers Mars. À l'initiative de l'exécutif américain, le planning des missions est accéléré en 2019 avec un objectif de première dépose d'un équipage dès 2024. L'ensemble du projet est baptisé programme Artemis. Avant de faire atterrir des hommes dans la région du pôle sud lunaire, la NASA veut lancer plusieurs missions robotiques ayant pour objectif d'effectuer une première reconnaissance. Ces missions doivent notamment étudier les caractéristiques de la glace d'eau présente, raison d'être de la sélection du pôle sud. Les autres objectifs sont l'étude de la géologie lunaire et de l'environnement pour préparer les premières missions avec équipage. Ces missions robotiques se poursuivront après le premier atterrissage d'un équipage sur le sol lunaire. En 2018, l'agence spatiale décide de confier la dépose de missions robotiques sur la surface lunaire à des sociétés privées dans le cadre d'un programme baptisé Commercial Lunar Payload Services à l'image de ce qui a été fait pour le ravitaillement et la relève des équipages de la Station spatiale internationale (programmes COTS et CCDeV). L'objectif de cette démarche est de réduire les coûts de l'exploration de la Lune (l'objectif est d'obtenir un coût d'un million US$ pour l'envoi d'un kilogramme de charge utile à la surface de la Lune) et d'accélérer les missions de retour d'échantillons et de prospection de ressources ainsi que de promouvoir l'innovation et la croissance des sociétés commerciales du secteur.

Sélection de Blue Ghost par la NASA

Pour répondre à l'appel d'offres de la NASA, Firefly Aerospace choisit de s'associer en juillet 2019 avec la société israélienne IAI qui a développé l'atterrisseur lunaire Beresheet pour le Google Lunar X Prize. Cet engin spatial a déjà volé en 2019 mais à la suite de la défaillance d'un gyroscope, il s'est écrasé à la surface de la Lune. L'engin de Firefly baptisé initialement Genesis (traduction en anglais de Beresheet) prend finalement le nom de Blue Ghost (surnom de , une espèce rare de papillon). Initialement, il doit être placé en orbite par la fusée Firefly Alpha en cours de développement par la société mais la puissance de celle-ci s'avère insuffisante pour transporter la charge utile de la NASA. Firefly Aerospace décide en mars 2021 de confier le lancement de l'atterrisseur lunaire à la fusée Falcon 9 de SpaceX. Celle-ci permet d'économiser les ergols de Blue Ghost dont la capacité d'emport passe de 100 à 150 kg. La capacité excédentaire doit être commercialisée.

Caractéristiques techniques

Blue Ghost dérive directement de l'atterrisseur israélien Beresheet. Sa structure comprend deux ponts horizontaux et quatre pieds situés à la périphérie des deux ponts. Lorsqu'il est largué par son lanceur sur une orbite de transfert lunaire, Blue Ghost  peut emporter une charge utile de 150 kilogrammes à la surface la Lune dont 100 kilogrammes sont réservés par la NASA dans le cadre de sa première mission. Sa durée de vie est limitée à une journée lunaire soit 14 jours car son alimentation électrique (panneaux solaires et batterie) n'est pas conçue pour faire face à une période aussi longue d'absence de rayonnement solaire. L'énergie, qui est fournie par des panneaux solaires fixes montés sur le corps de l'engin qui produisent 450 watts (300 Watts disponibles pour les charges utiles en surface), est stockée dans des batteries lithium-ion. La propulsion principale est prise en charge par des moteurs-fusées à ergols liquides brûlant des ergols hypergoliques (MMH / Peroxyde d'azote). Les communications avec la Terre sont assurées en bande X via une antenne grand gain et plusieurs antennes à faible gain. Le débit est de 10 mégabits par seconde sur la liaison descendante (antenne sur Terre de 13 mètres de diamètre) et de 2 kilobits par seconde sur la liaison montante.

Vols planifiés

Fin 2021, une seule mission est planifiée pour la NASA en 2023. Elle doit déposer dix instruments scientifiques dans le bassin lunaire de la Mare Crisium représentant une masse de 94 kilogrammes. Les instruments emportés sont :
Le collecteur de régolite PlanetVac
Le rétro-réflecteur NGLR (Next Generation Lunar Retroreflectors)
L'imageur de rayons X LEXI (Lunar Environment Heliospheric X-ray Imager)
 le processeur durci RadPC (Reconfigurable, Radiation Tolerant Computer System)
Le sondeur magnétotellurique LMS (Lunar Magnetotelluric Sounder)
La sonde thermique LISTER (Lunar Instrumentation for Subsurface Thermal Exploration with Rapidity)
Le système de prélèvement d'échantillons de sol lunaire LPV (Lunar PlanetVac)
Les caméras stéréos SCALPSS (CAmeras for Lunar Plume Surface Studies)
Le bouclier anti-poussières lunaires EDS ( Electrodynamic Dust Shield).
Le récepteur GPS LuGRE (Lunar GNSS Receiver Experiment)

Notes et références

Bibliographie

Voir aussi

Articles connexes
 Programme Artemis
 Beresheet
 Commercial Lunar Payload Services
 Exploration de la Lune

Lien externe
   Site officiel

Programme spatial de la NASA
Exploration de la Lune
Commercial Lunar Payload Services

Blue Ghost


الفريق أول محمد فوزي حاخوا (1915 ـ 16 فبراير 2000) قائد أعلى للجيش المصري ووزيرا للحربية ومهندس حرب الاستنزاف (1967) ـ (1973).

حياته
وُلد في عام 1915 في محافظة المنوفية وهو من أصول شركسية (قبيلة الشابسوغ الشركسية) حيث استوطن أجداده في المنوفية في مصر ونشأ وتربى فيها. وكان والده أمين فوزي ضابطا كبيرا في الجيش المصري ومديراً لسلاح المدفعية وكان جده ياوراً للخديوي حاكم مصر .

تخرج في الكلية الحربية وشارك في حرب فلسطين قائداً للمدفعية المضادة للطائرات، وأُصيب في غزة عام 1949. تدرّج في الرتب العسكرية في القوات المسلحة المصرية وانضم إلى الكلية الحربية برتبة (بكباشي) مقدم أركان حرب في 15 يناير 1949، وعمل فترة طويلة كبيراً للمعلمين بالكلية الحربية المصرية وعُيّن مديراً للكلية الحربية وكان له رأي خاص في حرب اليمن التي خاضتها مصر ولكن لم يؤخذ برأيه. كان رئيساً لأركان حرب القوات المسلحة المصرية أثناء حرب حزيران 1967.

توليه قيادة الجيش
تولّى قيادة الجيش المصري خلفا للمشير عبد الحكيم عامر القائد العام للجيش المصري بعد نكسة حزيران (يونيو) 1967، حيث عيّنه الرئيس جمال عبد الناصر قائداً عاما للجيش المصري ثم عينه وزيرا للحربية في 24 فبراير 1968 كانت أولى الخطوات التي اتخذها الفريق أول محمد فوزي هي تطهير الجيش من قيادات الصف الثاني المسئولة عن هزيمة 1967.

لم يجد الرئيس عبد الناصر، في ظل الفوضى التي جرت في خطوط القتال، مَنْ يجمع شتات الجيش ويجعله قادراً على الوقوف على قدميه إلا الفريق أول محمد فوزي لأنه كان منضبطا وصارماً إلى حدٍّ كبير كان في الوقت ذاته شخصية محترمة تستحق التقدير والاحترام. وهو أيضاً ذلك الضابط الصارم الذي تخرج على يديه الآلاف من ضباط الجيش المصري عندما كان مديراً للكلية الحربية.

يُعتبر الفريق أول محمد فوزي مهندس وقائد حرب الاستنزاف ضد الإسرائيليين بعد نكسة حزيران 1967. ويعزى إليه الفضل في إعادة تنظيم صفوف الجيش المصري بعد النكسة وبناء حاجز (حائط) الصواريخ المصرية ضد إسرائيل والذي استُعمل بكفاءة في إيقاع خسائر جسيمة في صفوف العدو الإسرائيلي في الحرب التي سُمّيت بحرب الاستنزاف في الفترة 1967-1973.

عزله واعتقاله

في 14 مايو 1971 قدم استقالته من جميع مناصبه تضامناً مع بعض الوزراء احتجاجا على سياسة الرئيس السادات، وتم اعتقاله مع عدد كبير من كبار المسؤولين السابقين وحُكم عليه بالأشغال الشاقة المؤبدة، لاتهامه بالتآمر ضد الرئيس السادات فيما عُرف بثورة التصحيح وتمّت محاكمته أمام محكمة عسكرية،  صدر قرار بالعفو عنه في عام 1974.

وفاته
توفي يوم الأربعاء الموافق 16 فبراير 2000 عن عمر يناهز 85 عاماً أمر الرئيس حسني مبارك بعلاجه في الخارج على نفقة الدولة ثم نُقل إلى المستشفى العسكري وكان الرئيس السابق حسني مبارك في مقدمة المشيّعين في جنازته تكريما لإنجازاته وتقديرا لإخلاصه وخدماته المتميزة كأحد القادة الكبار والأبطال العِظام في تاريخ مصر.

مصادر

وصلات خارجية
 مجلة أكتوبر المصرية -عدد 1219 - 5-3-2000م.
 جريدة الرأي الأردنية -العدد 10753- 17 شباط 2000م

سياسيون من القاهرة
أشخاص من القاهرة
أشخاص من محافظة المنوفية
جنرالات مصريون
خريجو الكلية الحربية (مصر)
رؤساء أركان حرب القوات المسلحة المصرية
سجناء مصريون محكوم عليهم بالسجن مدى الحياة
سياسيون مصريون أدينوا بجرائم
سياسيون مصريون في القرن 20
عسكريون مصريون
مصريون شاركوا في حرب 1967
مصريون شراكسة
مواليد 1333 هـ
مواليد 1915
مواليد في مصر
وزراء دفاع مصر
وفيات 1420 هـ
وفيات 2000

محمد فوزي حاخوا


Latva-Vetka (en , en , en ) est une municipalité rurale du raïon des rives de l'Onega en république de Carélie.

Géographie
Latva-Vetka est situé au bord de la rivière Ivinkajoki à 68 kilometres au sud de Petroskoi.

La municipalité de Latva-Vetka a une superficie de .

Latva-Vetka est bordée au nord par Uusi-Vilka et  Uusikylä du raïon des rives de l'Onega, à l'est par Latvija, au sud par Pai et à l'ouest par le raïon de Priaja.

Latva-Vetka est traversé par les rivières Tarsalanjoki (ven. Taržepolka), Iivinänjoki (Ivinka), Kairekjoki (Bolšoi Kjai), Maarenjoki (Marina) ja Säpsäjoki (Šapša).

Démographie
Recensements (*) ou estimations de la population

Bibliographie

Références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

Village dans la république de Carélie
Raïon des rives de l'Onega

Latva-Vetka


Oshikoto is one of the fourteen regions of Namibia, named after Lake Otjikoto. Its capital is Omuthiya. The city of Tsumeb, Otjikoto's capital until 2008, and the towns of Omuthiya and Oniipa are also situated in this region. , Oshikoto had 112,170 registered voters.

Geography

Oshikoto Region is named after Lake Otjikoto near its former capital Tsumeb.

Oshikoto is one of only three regions without either a shoreline or a foreign border.  It borders the following regions:
Ohangwena - north
Kavango West - east
Otjozondjupa - southeast
Kunene - southwest
Oshana - west

Demographics
The region's population has grown significantly over recent years, partly as a result of resettling / redistribution within the Oshiwambo-speaking area. Apart from Tsumeb and Oniipa, people have settled in a corridor along the trunk road, sometimes forming quite dense concentrations.

Economy and infrastructure

The northern part of the region practices crop agriculture, whereas the main economic activities in the southern part are cattle rearing and mining. The two areas have important cultural and historical links in that the Ndonga people have extracted copper at Tsumeb since the earliest times in order to make rings and tools.

Pearl millet (Mahangu) is the principal crop in the north, while cattle are reared in the Mangetti and the Tsumeb district. Although the Tsumeb mine has only a limited life span, it provides a boost for the communal areas of the region together with the associated support industries and services.

Communication networks and infrastructure are well developed in the area: a paved trunk road runs across the region, linking it to both the south and the north of the country. The national microwave network terminates at Tsumeb, but telecommunications are now carried across the region and as far as Oshakati by means of a newly laid optical fiber cable.

According to the 2012 Namibia Labour Force Survey, unemployment in the Oshikoto Region is 26.4%. Oshikoto has 200 schools with a total of 60,439 pupils.

Politics

Oshikoto comprises eleven constituencies:
 Eengodi
 Guinas
 Nehale lyaMpingana
 Okankolo
 Olukonda
 Omuntele
 Omuthiyagwiipundi
 Onayena
 Oniipa
 Onyaanya
 Tsumeb

Regional elections
Electorally, Oshana region is consistently dominated by the South West Africa People's Organization (SWAPO). The 2015 local and regional elections saw SWAPO obtain 98.8% of the votes cast (2010: 95.6%) and win nine of the eleven constituencies uncontested . The remaining two constituencies were also won by SWAPO with majorities well over 80%.

Although SWAPO's support dropped to 73.2% of the total votes in the 2020 regional election it again won in all constituencies. Most of the non-SWAPO votes went to the upstart Independent Patriots for Change (IPC), an opposition party formed in August 2020.

Governors
 Penda Ya Ndakolo (2004–2015 and 2020–present)
 Henock Kankoshi (2015–2020)

References

External links

Regions of Namibia
Otjiherero words and phrases
States and territories established in 1992
1992 establishments in Namibia

Oshikoto Region


Samuel Murrsell Walton (d. 29 Mart 1918 - ö. 5 Nisan 1992), perakende mağazası Walmart'ın kurucusu ve Sam's Club'ın patronuydu.

Hayatı
29 Mart 1918 yılında Kingfisher, Oklahoma'da doğdu. Annesi Nancy Lee Walton, babası Thomas Gibson Walton.
Columbia's Hickman High School'da basketbol ve futbol gibi oyunlar oynayan Sam Walton 1935 yılında okulun başkanı oldu. 1958 yılında Helen Walton ile evlendi. S. Robson "Rob" Walton, John T. Walton, Jim Walton ve Alice Walton adlı çocukları oldu. Ailesi şu an dünyanın en zengin 19. ailesidir. Walton, 1985'ten 1988 yılına kadar Amerika Birleşik Devletleri'nin en zengin adamı oldu.

Walmart
Sam Walton 1962 yılında Rogers ve Arkansas'ta Walmart Store'u kurdu. Yapılan araştırmaya göre 2004 yılında tüm Walmart mağazalarında 1,5 milyon kişi çalışmaktadır. Walmart şu an Meksika, Kanada, Brezilya, Güney Kore, Çin, Almanya, Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere'de faaliyetlerini sürdürmektedir.

1918 doğumlular
Kingfisher, Oklahoma doğumlular
Oklahoma doğumlu iş insanları
1992 yılında ölenler
Sam
20. yüzyıl Amerikalı iş insanları
Başkanlık Özgürlük Madalyası sahipleri
Perakendeci iş adamları
Kahler hastalığından ölenler
Arkansas'ta kanserden ölenler
Amerikalı dolar milyarderleri
II. Dünya Savaşı'nda Amerikalı askerler
Amerikalı karacı subaylar
Missouri Üniversitesinde öğrenim görenler

Sam Walton


Hourcade ist der Familienname folgender Personen:

 Daniel Hourcade (* 1958), argentinischer Rugby-Union-Trainer
 Pierre Hourcade (1908–1983), französischer Romanist

Hourcade


KHL 2013-14 var den 6. sæson af ishockeyligaen KHL. Ligaen var i forhold til den foregående sæson blevet udvidet fra 26 til 28 hold. Den blev indledt med et grundspil, hvor hvert hold spillede 54 kampe. Derefter gik otte hold fra hver konference videre til slutspillet om Gagarin-pokalen.

Finalen om Gagarin-pokalen blev vundet af Metallurg Magnitogorsk over Lev Praha med 4-3 i kampe, og dermed vandt klubben fra Magnitogorsk Gagarin-pokalen for første gang.

Hold

Siden den foregående sæson var ligaen blevet udvidet med KHL Medveščak Zagreb, som dermed blev det første kroatiske hold i KHL, og det nydannede hold Admiral Vladivostok. Derudover flyttede Vitjaz Tjekhov fra Tjekhov tilbage til Podolsk, efter at holdet i 2003 var flyttet i den modsatte retning, og skiftede i samme ombæring navn til HK Vitjaz. Flytningen skyldtes, at ishallen i Tjekhov kun havde en tilskuerkapacitet på 3.300, og KHL-klubbers hjemmebaner skal som minimum kunne rumme 5.500 tilskuere. Klubben havde indtil 2013 haft en undtagelsesordning for denne bestemmelse, som altså nu udløb.

De 28 hold var inddelt i to konferencer, øst og vest, med 14 hold i hver. Hver konference var yderligere inddelt i to divisioner med syv hold i hver.

Vest-konferencen

Øst-konferencen

Stillinger og resultater

Grundspil

Format

Hvert hold spillede 54 kampe i grundspillet fordelt på:
 en hjemme- og en udekamp mod hvert af de øvrige 27 hold.

Der blev uddelt point efter IIHF's trepointsystem:
 Sejr i ordinær spilletid gav 3 point.
 Sejr i forlænget spilletid eller straffeslagskonkurrence gav 2 point.
 Nederlag i forlænget spilletid eller straffeslagskonkurrence gav 1 point.
 Nederlag i ordinær spilletid gav 0 point.

I hver konference gik de to divisionsvindere videre til slutspillet om Gagarin-pokalen sammen med de seks bedste af de øvrige hold i konferencen. Holdene, der ikke kvalificerede sig til slutspillet, gik videre til kampene om Håbs-pokalen

Vestkonferencen

Østkonferencen

Slutspil

Slutspillet om Gagarin-pokalen havde deltagelse af otte hold fra hver konference og afvikledes som en cupturnering, hvor alle opgør blev spillet bedst af syv kampe. I hver konference seededes de to divisionsvindere som nr. 1 og 2, mens de resterende seks hold blev seedet som nr. 3-8 uafhængig af hvilken division, de tilhørte.

Skema

Konferencekvartfinaler

Konferencesemifinaler

Konferencefinaler

Finale om Gagarin-pokalen

Finalen om Gagarin-pokalen var et opgør mellem vinderne af de to konferencefinaler.

Kilder / eksterne henvisninger
KHL

Noter

Sæsoner i KHL
Ishockey i 2013
Ishockey i 2014

KHL 2013-14


L'opération Bamenda Clean est une opération militare spéciale de contre-insurrection en cours à Bamenda, dans la région du Nord-Ouest du Cameroun. Menée par l'armée et des unités de police, elle vise à empêcher les groupes séparatistes d'opérer dans la ville, cependant, en mars 2021, les couvre-feux, imposés par ces derniers, restent largement respectés par la population locale. Les séparatistes contrôlent alors la plupart des routes menant à Bamenda et celles en sortant.

Contexte

Tout au long de la crise anglophone au Cameroun, les séparatistes armés utilisent des motos pour perpétrer des tactiques de guérillas contre les soldats, les policiers, et plus généralement contre les forces armées camerounaises, souhaitant les priver de bases d'opérations, dans la ville et ses environs.

Le , le maire de Bamenda interdit les motos dans la ville. En réponse, les séparatistes menacent de procéder à des blocages de la circulation. Trois jours avant le lancement officiel des opérations, des soldats du Bataillon d'intervention rapide (BIR) tuent un éminent général séparatiste, à Bamenda, Luca Fonteh. Ce dernier est connu sous le nom de guerre Général Mad Dog.

Les rebelles de Bamenda comprennent des femmes combattantes.

L'opération

Objectifs et justification
L'opération est officiellement annoncée le jour même de son début, le , un jour avant le troisième anniversaire du début du conflit et  avant le jour de la déclaration d'indépendance des régions anglophones du Cameroun.

Les objectifs visent à protéger les civils des  et des  et à rétablir la sécurité publique dans la ville. L'opération est conforme à la stratégie militaire du Cameroun qui se concentre sur le maintien du contrôle de toutes les principales zones urbaines dans les régions anglophones, tout en évitant de reprendre les zones rurales qui sont passées sous le contrôle des séparatistes. En , les séparatistes contrôlent des villages non loin de Bamenda.

Déroulement

2020
 Le 10 septembre, un soldat est tué au cours d'affrontements avec les séparatistes. Le chef adjoint des Forces de défense de l'Ambazonie (FDA), Capo Daniel (basé en exil), demande aux civils locaux de se soulever pour s'opposer à l'opération Bamenda Clean.
 Le 14 septembre, deux personnes sont exécutées sommairement par des soldats.
 Le 21 septembre, des soldats exécutent sommairement cinq civils à Ngongham, en dehors de Bamenda.
 Le 6 octobre, plusieurs enseignants sont enlevés par des séparatistes présumés.
 Le 16 octobre, un incendie se déclare dans le bâtiment où se trouve le poste de commandement de la gendarmerie territoriale de Bamenda. Selon une déclaration officielle, il s'agit d'un accident et non d'un acte des séparatistes, et le feu est éteint après deux heures et demie.
 Fin décembre, des affrontements et des explosions ont lieu, entrainant la mort d'un enfant de huit ans, en raison de tirs croisés des troupes camerounaises et de séparatistes.

2021

 Le 23 janvier, au moins quatre civils sont tués à Bamenda.
 Le  février, des soldats  deux séparatistes à Bamenda, et capturent un commandant séparatiste, connu sous le nom de Général Sweet Tuma.
 Le 3 février, trois fonctionnaires sont enlevés par des séparatistes présumés à Bamenda, prétendument pour avoir fermé des magasins dont les propriétaires respectaient les couvre-feux, imposées par les séparatistes.
 Le 5 février, des soldats sauvent quatre otages civils d'un camp séparatiste à Tanka, près de Bamenda. L'armée camerounaise déclare n'avoir subi aucune perte et affirme que quatre séparatistes sont tués et quatre autres sont capturés dans les combats. L'un des insurgés morts est le Général Lion. Un civil est blessé au cours du raid.
 Le 8 février, deux soldats sont tués dans une embuscade des séparatistes.
 Le 5 mars, de violents combats sont signalés à Bamenda.
 Le 10 mars, au moins deux soldats sont tués lorsque des séparatistes tendent une embuscade, à un poste de contrôle militaire à Bamenda. Des affrontements sont également enregistrés ailleurs dans la ville.
 Le 4 avril, un officier de police est tué sur la route Bamenda-Bali, dans une embuscade présumée des séparatistes.
 Le 7 avril, le chef du Centre de désarmement, de démobilisation et de réintégration (DDR) de Bamenda est enlevé à son domicile.
 Le 18 avril, à la suite d'affrontements avec les séparatistes de Mile 90, à Bamenda, des soldats camerounais entrent dans un bar local et massacrent au moins cinq civils.
 Le 19 avril, le commandant séparatiste Général Cobra et quatre de ses combattants sont capturés à Bamenda.
 Le 30 avril, des affrontements ont lieu dans le quartier de Rendezvous.
 Les 8 et 9 mai, les soldats libèrent au moins quatre otages, lors d'un raid sur un camp séparatiste à Tanka. Aucune des deux parties ne subi de pertes.
 Le 26 mai, des séparatistes tirent à plusieurs reprises sur un civil, apparemment après qu'il a publiquement critiqué leur activité. Il succombe à ses blessures quelques jours plus tard.
 Le 4 juillet, des soldats tuent un civil, à un poste de contrôle de la police, à Below Foncha. Ce meurtre déclenche des manifestations de masse, au cours desquelles des civils détruisent le poste de contrôle.
 Le 6 juillet, deux séparatistes sont tués à Bamenda.
 Le 19 juillet, des séparatistes démembrent un soldat à Bamenda.
 Le  août, les troupes camerounaises sauvent un soldat d'un centre de détention séparatiste, quelques heures avant son exécution programmée.
 Le 7 août, trois civils sont tués par des séparatistes présumés, à Mile 2 Nkwen.
 Le 12 août, les séparatistes enlèvent un homme qu'ils accusent de vendre des produits interdits. L'homme est ensuite tué en captivité.
 Le 11 septembre, un officier de police est tué à Bamenda.
 Le  octobre, l'armée affirme avoir tué un membre de haut rang de la milice séparatiste Bambalang Marine Forces.
 Le 29 octobre, le commandant des Forces de défense de l'Ambazonie (FDA), le Général Cross and Die est tué à Bamenda.
 Le 15 novembre, deux séparatistes sont tués lors d'un échange de tirs avec la police.
 Le 19 novembre, des séparatistes font exploser un véhicule militaire, à Bamenda, avec un engin explosif improvisé, faisant un nombre inconnu de victimes. Les FDA revendiquent l'attaque.
 Le 9 décembre, des séparatistes tendent une embuscade à un convoi du Bataillon d'intervention rapide (BIR). Une fusillade s'ensuit, faisant quatre morts parmi les séparatistes.
 Le 22 décembre, des soldats tuent deux adolescents et en blessent un à Ngongham.

2022
 Le 11 janvier, le sénateur du Front social démocrate, Henry Kemende, est tué à Bamenda. L'attaque n'est pas revendiquée.
 Le 28 janvier, un officier de police est abattu par des séparatistes à Bamenda. Les FDA en revendiquent la responsabilité.
 Le 25 février, les FDA enlèvent dix enseignants d'une école pour enfants handicapés à Ngomham.
 Le 26 février, des séparatistes présumés ouvrent le feu sur une voiture à Bamenda, tuant une infirmière et blessant un médecin.
 Le 17 mars, des hommes armés soupçonnés d'être des séparatistes tuent un homme se faisant passer pour un séparatiste à Bamenda.
 Le 5 avril, des séparatistes attaquent l'Université de Bamenda, l'accusant de ne pas avoir respecté une opération ville fantôme.
 Le 17 avril, deux civils sont tués à la suite d'affrontements, entre des soldats et séparatistes, à Bamenda.
 Le 30 avril, les FDA enlèvent la sénatrice Elizabeth Regina Mundi du Rassemblement démocratique du peuple camerounais (RDPC) et son chauffeur, à Bamenda. Ils réclament aux autorités de libérer 75 détenus séparatistes.
 Le 1 mai, des hommes armés non identifiés enlèvent un avocat à Bamenda.
 Le 8 mai, l'armée tue trois personnes dont deux séparatistes à Bamenda.
 Le 16 mai, des affrontements éclatent à Bamenda et durent trois jours.
 Le 26 mai, un correspond de la BBC est enlevé par des hommes armés à Bamenda.
 Le 11 juin, un gendarme est tué puis décapité par des séparatistes, et un autre est blessé.
 Le 16 juin, un gendarme est blessé lors d'une attaque de séparatistes et laissé pour mort par ces derniers. Il est plus tard secouru par des locaux.
 Le 31 juillet, l'armée combat dans la bataille de Bambui. Deux séparatistes connus sous le nom de Colonel John et Général Rasta ainsi que 15 autres membres des FDA sont tués par l'armée dans la localité. 18 autres membres des FDA auraient été capturés. L'armée déclare qu'onze de ses hommes ont été blessées au cours des combats, tandis que les FDA affirment avoir tué  de soldats. Des témoins locaux rapportent des pertes des deux côtés ainsi que des pertes civiles. Les FDA confirment par la suite la mort d'onze de leurs hommes et déclarent qu'ils ont annulé une offensive, à Bamenda, impliquant 300 de leurs membres, en raison des pertes.
 Le 5 août, trois personnes sont tuées (peut-être exécutées sommairement) par des soldats présumés à Bamenda.
 Le 8 septembre, au moins quatre soldats sont tués dans une attaque de séparatistes. Les Butabu Kwifor et Mankon Warrior revendiquent l'attaque.
 Le 9 septembre, un soldat est abattu par des séparatistes.
 Le 10 septembre, l'armée envahit un quartier et incendie des maisons et des magasins, pour venger la mort de leurs collègues, tués deux jours auparavant, par des séparatistes.
 Le 5 novembre, des séparatistes abattent un homme d'affaires communément appelé King Boy dans le quartier de Mbessi à Bamenda.

2023
 Le 4 janvier, un gendarme est tué par des séparatistes. Les FDA en revendiquent la responsabilité.

Abus présumés
Fin septembre, l'Association du Barreau camerounais a accusé l'armée d'extorsion et d'intimidation de civils, d'arrestations arbitraires, d'agression, de torture et de refus d'accès aux avocats pour les personnes détenues. Des inquiétudes similaires ont été exprimées par des habitants le jour même du début de l'opération. Le brigadier-général Valère Nka a nié ces accusations et a déclaré que l'armée respectait les droits de l'homme.

Notes et références

Voir aussi

Vidéographie
   L'armée camerounaise entre à Bamenda pour une opération de ''sécurisation'', France 24, 11 septembre 2020.

2020 au Cameroun
Opération militaire
Bataille impliquant le Cameroun
Bataille de 2020
Bataille de 2021
Bataille de 2022
Crise anglophone au Cameroun
Ambazonie
Nom de code

Opération Bamenda Clean


විදිලිය දැනැවුමෙහි ලා, දනවනයක් හෙවත් උත්පාදක යන්ත්‍රයක් යනු බැහැරි සැරියකැ යොදාගනුව සලයුරු බලය (යතකුරු ඔදය) හෝ දැවි මත පදනම් වූ බලය (රසායනික ඔදය) හෝ විදිලි බලය බවට පිරිවටනා අටව්වකි. යතකුරු ඔද ප්‍රභව අතර දියදුම් තලබමන, ගෑසි තලබමන, දිය තලබමන, අබතුරු දැවුම් ඇන්ජින්, සුළං තලබමන මෙන් මැ අත්-දොඹකර පවා වේ. පළමු විදු-යකැති දනවනය වූ ෆැරඩේ තැටිය 1831 දී බිරිතානි සොයුනනුමයිකල් ෆැරඩේ විසින් නිමැවුණි. දනවන විදිලි බල කොටුමා සඳහා ඇවැසි සියලු මැ බලය පාහේ සපයයි.

විදිලිය (ප්‍රතිදානය) දනවනුව, විදු-යතකුරු සැකැසුම්වලට අමතැරි වැ, ප්‍රකාශ වෝල්තතා හා දැවි සැල්-බලගැන්වු දනවන හා සඳහා පිළිවෙළින් රිවි ඔද හා දලදනු මත පදනම් වූ දැවි හා ගැනෙයි.

විදිලි ඔද යතකුරු ඔද බවට ආපිට පිරිවැටුම විදිලි බමවනයකින් කෙරෙන අතර බමවන හා දනවන හා අතර සමානකම් බෙහෙවි. විදිලිය දැනැවුමට බොහෝ බමවන යතකුරු වැ දිවැවියැ හැකි; බොහෝ විටැ, පිළිගත හැකි අත්කුරු (manual) දනවන තැනෙයි.

පාරිභාෂිතය

විදු-යකැති දනවන, ඩයිනමෝ හා ප්‍රත්‍යාවර්තක හා යන පුළුල් දෙ ගණයෙන් එකකට වැටේ.

 ඩයිනමෝ, කොමියුටේටරයක් යොදාගෙනැ ගැසි එපැති දහරක් දනවයි.
 ප්‍රත්‍යාවර්තක දෙපැති දහරක් දනවයි.

යතකුරු වැ, දනවනයක් යකැති සැරියක් සාදන බෙමෙන කොටසකිනුදු නිසල කොටසකිනුදු යුතුයි:

 බමනය: විදිලි යතකැ බෙමෙන කඩ.
 ස්ථායීකය: විදිලි යතකැ බමනය වටා ඇති නිසල කඩ.

ඉතිහස
චුම්භකත්වය හා විදිලිය හා අතර ඇවිණිය සොයාගැන්මට පෙරැ, විදු-නිසල දනවන නිමැවුණි. වැඩි ඉඳැති විදු-දොරුවකට සුවැසිරි දරාගිය විදිලි-සුවැසිරූ (electrically charged) දුවන පටි, තහඩු හා තැටි හා යොදාගැන්මෙන් ඒවා මෙහෙයැවුණේ විදු-නිසල මූලධර්ම මතයි. සුවැසිරිය දැනැවුණේ විදු-නිසල අනුදැනැවුම හෝ පිළිලුම් විදිලි (ට්‍රයිබෝ විද්‍යුත්) ආචරණය යන දෙ යාන්ත්‍රණයෙන් එකක් ගැන්මෙනි. එ වන් දනවන ඉවැඩි වෝල්තතාවක් හා අඩු දහරක් හා දනවයි. ඒවායේ නුසුරුව ද ඉවැඩි වෝල්තතා දනවන යත් වෙනුරුමෙහි වූ දුකරතාව ද නිසා, විදු-නිසල දනවනවලට අඩු බල ශ්‍රේණිගත කිරීම් තුබූ අතර, වෙළෙඳමය වැ සැලකියැ යුතු පමණක විදිලි බලයක් දනවනුව කැලමැ නොගැනිණ. ඒවායේ එකම කම්හුරු යොදාගැනුම් වූයේ මුල් එක්ස්-රේ බට හා පසු වැ ඇතැම් පරමාණුක අංශු ත්වරක හා බලගැන්වුමයි.

ෆැරඩේ තැටි දනවනය

විදු-යකැති දනවනවලැ මෙහෙයුම් නය 1831-1832 වසරහි දී මයිකල් ෆැරඩේ විසින් නිමැවුණි. පසු වැ ෆැරඩේ නිය සේ හැඳින්වූණු මේ නය නම්, වෙනස් වන යකැති හැමුමක්[?] වටා ඇති විදිලි පිරියවනයකැ විදු-යැවි බලයක් දැනැවෙනනේ යැ යනු යි.

ජෙඩ්ලික් හා සිය-පෙබැයුම් සංසිද්ධිය
ෆැරඩේගෙන් ස්වාධීන වැ, අන්යෝස් ජෙඩ්ලික් 1827 දී විදු-යකැති බෙමෙන අටව් හා අත්හදා බැලීම් ඇරැඹූ අතර හේ එවා විදු-යකැති සිය-බමන සේ හැඳින්වී. තනි-ධ‍්‍රැව විදිලි පටනයේ මූලාකෘතියෙහි (1852 හා 1854 හා අතර නිමහම් දැකි) නිසල හා බෙමෙන හා දෙ කඩ මැ විදු-යකැති වියැ. එය නිති-යකැති සැකැසුම්හි තැනැ ගත්,  ඩයිනමෝ සිය-පෙබැයුම් නය සොයා ගැන්ම ද වියැ. හේ ඩයිනමෝ සංකල්පය ද 1861 දී (සීමන්ස් හා වීට්ස්ටෝන් ට පෙරැ) සකසා තිබුණේ වියැ හැකි නමුත් මෙය අවබෝධ කැරැගත් පළමු තැනැත්තේ තමා නො වෙතී සිතූයෙන් ඒට පේටන්ට් වරයක් ලබා නො ගති.

එපැති දහර දනවන

කාන්දම් පිටියකැ බෙමෙන තත් දරණයක් එක් එක් 180° බැමුමක් සමඟ ගලන අත (පැත්ත) මාරුවෙන දහරක් එනම් දෙපැති දහරක් (AC) නිපයයි. කෙසේ වතුදු බොහෝ මුල්-කැලි විදිලි භාවිතයනට එපැති දහරක් (DC) ඕනෑ වියැ. ඩයිනමෝ සේ හැඳින්වෙන පළමු කම්හුරු විදිලි දනවනයන්හි, ආමේචර දඬුව මත බෙමෙන වහරු ගටන කට්ටලයක් වූ කොමියුටේටරයකින් දෙ.ද. (AC) එ.ද. (DC) බවට පිරිවැටිණ. කොමියුටේටරය දඬුවේ සෑම 180° බැමුමකැ දී මැ සැරියට ආමේචර එතුමේ ඇවිණිය ආපසු හැරැවූයේ ගැසි එ.ද. දහරක් මවමිනි. පළමු ඩයිනමෝ වලින් එකක් 1832 දී ඉපොලිට් පික්සි විසින් තැනිණ.

සමමුහුර්ත දනවන (දෙපැති දහර දනවන)

සොයාගැනුම් නෑවැලක් හරහා ඩයිනමෝවට පසු වෙසෙසින් මැ දෙපැති දහරක් දැනැවියැ හැකි දෙ.ද. (AC) ප්‍රත්‍යාවර්තකය වැනි බොහෝ පසු-කැලි නිමැවුම් පැමිණියේ යි. එය පොදුවේ සමමුහුර්ත දනවන (SGs) සේ හැඳින්වේ. සමමුහුර්ත යත් ඉඳුරා මැ කොටුමාවට ඇවිණෙන අතර ඇරැඹුමේ දී නිසි සේ සමමුහුර්ත කළ යුතුයි.  එ මතු නො වැ, බල සැටියේ ස්ථායීතාවය හුවනුව වෙසෙසි පාලනයකින් යුතු වැ ඒවා පෙබැයේ.

1891න් පසු, බහුවිධ අදියරයන්හි දහර සපයනුව නෙ-කලා ප්‍රත්‍යාවර්තක හඳුන්වා දෙවුණි.   පසු-කැලි වැ ප්‍රත්‍යාවර්තක  හර්ට්ස් දහසය හා සියය පමණ හා අතර වෙනස්වන දෙපැති-දහර නිතැරියා සඳහා ද සැව් එළියනය, තැවිදිළි එළියනය හා විදිලි බමවන හා සමඟ යොදාගනුව ද සැකැසිණ.

සිය-පෙබැයුම
මහ පරිමාණයේ බල දැනැවුමෙහි ඇවැසියාවන් වැඩි වත, නව ඉම්කැරුමක් පැනැනැඟිණ: නිති යකැති වලින් ලබාගත හැකි කාන්දම් පිටි. දනවන මගින් දැනැවි බෙලෙන් කුඩා පමණක් විදු-යකැති පිටි දරණයකට දිහැරැවීමෙන් දනවනයට සැලකියැ යුතු සේ වැඩි බලයක් නිපැයියැ හැකි වී යැ. මෙ සංකල්පය සිය-පෙබැයුම සේ නම් කැරුණි.

වෙසෙසියු[?] (Specialized) දනවන පන්න

එපැති දහර (එද)
ඩයිනමෝවක් එපැති දහරක් නිපයනුව කොමියුටේටර ගනියි. එය සිය-පෙබැයු වේ. එනම් යතේ මැ  ප්‍රතිදානයෙන් එහි පිටියුරු විදු-යකත් බලගැන්වේ. වෙනත් පන්නයන්හි එ.ද. (DC) දනවන එවායේ පිටියුරු[?] යකත් ඔදගන්වනුව වෙන මැ එපැති දහර ප්‍රභවයක් ගනියි.

Homopolar දනවනය
homopolar දනවනයක් යනු ඒකාකාර නිසල කාන්දම් පිටියකට ලඹයුරු තලයක බෙමෙන විදිලි-පිරියැවි තැටියකින් හෝ වට කඳකින් හෝ යුතු එ-පැති දහර (DC) විදිලි දනවනයකි. තැටියේ හරි මැද හා දාරය (හෝ වට කඳෙහි කෙළවරයන්හි) හා අතර ඉඳැති වෙනසක් මැවේ. විදිලි ධ්‍රැවීයතාව බෙමෙන අත හා පිටියේ දිශානතිය හා අනුවැ වෙයි.

යකැති-දිය-ගතික දනවනය (Magnetohydrodynamic (MHD) generator)
යකැති-දියෙදු-ගතික (ය.දි.ග.) දනවනයක් බෙමෙන විදු-යකැති යතයුරු යොදාගැන්මකින් තොර වැ කාන්දම් පිටියක් හරහා උණුසුම් ගෑසි යැවීමෙන් කෙළින් මැ විදිලි බලය ලබා ගනී. ය.දි.ග. (MHD) දනවන මුලින් දිවඩවා ඇත්තේ, ප්ලාස්මා ය.දි.ග. දනවනක ප්‍රතිදානය දියදුම් බල පිළියතකැ පස්වන හොඳින් රත් කළ හැකි දල්ලක් වන බැවිනි. පළමු කම්හුරු සැකැස්ම AVCO Mk. 25, 1965 දී දිවැඩුණි. එක්සත් රජයු ආණ්ඩුව සැලැකියැ යුතු දිවැඩුමකට අරමුදල් සැපැයූ අතර, එය 1987 දී මෙගාවොත 25 ක ආදර්ශන පිළියතකින් කුළුගැන්විණ. ය.දි.ග. (MHD) U 25 පිළියත 1972 සිටැ 1980 ගණන්හි අග හරිය දක්වා සෝවියට් සංගමයෙහි මොස්කව් බල සැටියේ මෙ.වො. 25ක ශ්‍රේණිගත කිරීමකින් යුතු වැ නිති උපයෝගිතා මෙහෙයුමේ පැවති අතර එය එවකට ලොවැ පුවළතම ය.දි.ග. පිළියත් ශ්‍රේණිගත කිරීම වියැ. ටොපිං සකැලියක් සේ මෙහෙයැවුණු ය.දි.ග. දනවන දැනට (2007) සබැඳි සකැලි ගෑසි තලබමනවලට වඩා දුසුරු වේ.

දෙපැති දහර (දෙ.ද) (AC)

අනුදැනැවි දනවනය

ඉදි විදිලි දනවනය

විචල්‍ය-වේ නියත-නිතැරියා දනවනය

පොදු යොදාගැනීම්

බල පොළ

බල පොළක්, බල පිළියතයක් හෝ බලගරක් ලෙස ද ඇතැම් විටැ දැනැවුම් පොළක් හෝ දැනැවුම් පිළියතයක් සේ ද හැඳින්වෙනුයේ විදිලි බල දැනැවුම සඳහා වන කාර්මික පහසුකමකි. බොහෝ බල පොළවල්, යතකුරු බලය තෙ-කලා විදිලි බලය බවට පිරිවටනා බෙමෙන යත් වන දනවන එකකින් හෝ කිහිපයකින් හෝ යුතුයි. කාන්දම් පිටියක් හා පිරියවනයක් හා අතර බැඳි සැලුමක් (සාපේක්ෂ චලිතය) විදිලි දහරක් මවයි. දනවනය දිවැවීමට ගැනෙනා ඔද ප්‍රභවය පුළුල් සේ වෙනස් වේ. ලොවැ බොහෝ බලපොළ විදිලිය දනවනුව ගල් අඟුරු, තෙල්, සහදා ගෑසි ඈ පොසිලි දැවි පුලුස්සයි. පිරිසුදු ප්‍රභවයන් අතර නැබියුරු බලය හා වැඩි වැඩියෙන් රිවි, සුළං, රැළි, දිය විදිලි ඈ පුනර්ජනනීය දෑ ගැන්ම වේ.

රිය දනවන

මං රිය
බමවන රියවලට ඒවායේ උවාරණ බලගන්වනුව ද එන්ජිම ක්‍රියාත්මක කර තබා ගනුව මැ ද ඒවායේ බැටරි නැවැත සුවසුරනුව ද විදිලි ඔද ඕනෑ වෙයි. 1960 දසවස පමණ වන තුරු මැ බමවන රිය විදු-යතකුරු හසුරුවන සහිත එ.ද. (DC) දනවන (ඩයිනමෝ) යොදාගැන්මට නැඹුරු වියැ. ඉහත ඓතිහාසික ප්‍රවණතාවය අනුයමින් හා එ වන් වෙනත් බොහෝ හේතු නිසා, මේවා දැන් බිල්ට්-ඉන් සරිලු සැරි සහිත ප්‍රත්‍යාවර්තක මගින් ප්‍රතිස්ථාපනය කර ඇති.

පාපැදි

රුවල් බෝට්ටු

විනෝද වාහන

විදිලි ස්කූටර්

ජෙන්සෙට්
එන්ජින් දනවනයක් යනු විදිලි දනවනයක් හා එන්ජිමක් (ප්‍රයිම් මුවර්) එකට සවිකැරැ තනි සිය-අන්තර්ගත උවාරණයක් සෑදීමයි. ගැනෙන එන්ජින් සැමැනියෙන් පිස්ටන් එන්ජින් වේ, නමුත් ගෑසි තලබමන ද ගත හැකි අතර දෙ-දැවි එකු ලෙස හැඳින්වෙන දෙමුහුන් දිසිතෙල්-ගෑසි එකු පවා ඇති. ඉතා කුඩා සරහුරු පිරිතෙල්-බලගැන්වු කට්ටලවල සිටැ පුවළ තලබමන පිහිටැවුම් දක්වා නොයෙක් එන්ජින්-දනවනවලැ විවිධ සරූප තිබේ. එන්ජින් දනවනවලැ පළමුවැරි අදිවාසිය වන්නේ එකුවලට පිටුබල-බල-විසැඳුම් ලෙස සේවය කිරීමට ඉඩහරිමින් සියත් වැ විදිලිය සැපයීමේ හැකියාවයි.

මිනිස්-බලගැන්වු විදිලි දනවන
දනවනයක් මිනිස් මස් පිඬු බෙලෙන් ද දිවැවියැ හැකි. (නිදසුනකට, පිටියුරු රෙදෙව් පොළ උවාරණයන්හි).

යතකුරු මිනුම්

සම සැරිය

දනවනයකැ හා බැරකැ හා සම සැරියක් රූ සටහනෙහි දැක්වේ. දනවනය පරමාදර්ශී වෝල්තතා ප්‍රභවයකින් හා තුළු ගැහැටියකින් (internal impedance) හා යුතු වියුක්ත දනවනයකින් දැක්වේ. දනවනයේ  සහ   පරාමිතීන් එතුම් රොදය (මෙහෙයුම් උණුයුරුවට නිවැරදි කැරුණු) මැනුමෙන් ද දෙන ලද දහර බැරක් සඳහා ඇරි-සැරිය හා බැරලූ[?] (loaded) වෝල්තතාව හා මැනුමෙන් ද නිනැවියැ හැකි.

සටහන්

මේකත් බලන්නැ

යොමු කිරීම්

විදිලි දනවනය


Mustafa Kemal Güney, (d. 1880, Bilecik) - (ö. 3 Ağustos 1943), Türk siyasetçidir.

Bilecik Rüştiyesi mezunudur. Söğüt İlçesi Bidâyet Mahkemesi 2. Kâtipliği, Ertuğrul Bidâyet Mahkemesi Zabıt Kâtipliği, Yenişehir İlçesi Sorgu Hâkim Yardımcılığı, Söğüt Bidâyet Mahkemesi Sorgu Hâkim Yardımcılığı, Hüdavendigar İli İstinaf Mahkemesi Savcılığı Başkâtipliği, Söğüt Bidâyet Mahkemesi Müstantikliği, Dörtyol Müstantikliği, Kütahya Bidâyet Mahkemesi üyeliği, Bilecik Belediye Başkanlığı, TBMM I. Dönem Ertuğrul (Bilecik) Milletvekilliği yapmıştır. Evli ve dört çocuk babasıdır.

Kaynakça

1880 doğumlular
Bilecik doğumlu siyasetçiler
1943 yılında ölenler
TBMM 1. dönem Bilecik milletvekilleri

Mustafa Kemal Güney


La reserva natural Valle Tierra Mayor es un área protegida ubicada en el departamento Ushuaia de la provincia de Tierra del Fuego, Argentina, a 20 km de la ciudad capital.

Fue creada en 1994 por Decreto provincial n.º 2256 con el objetivo de conservar la diversidad biológica y el paisaje y para uso exclusivamente turístico. Tiene una superficie de 29 500 ha.

Comprende parte de las cuencas de los ríos Olivia y Lasifashaj, y sus respectivos valles (Carbajal y Tierra Mayor), incluyendo las laderas sur de la sierra Alvear y las laderas norte de la sierra Sorondo.

En los valles conformados por turbales hay centros invernales donde se practican deportes como esquí de fondo o nórdico. No está contemplado el uso extractivo de turba, salvo en un sector del valle del río Olivia.

Referencias

Reservas naturales de Argentina
Departamento Ushuaia
Humedales de Argentina
Áreas naturales protegidas de la provincia de Tierra del Fuego, Antártida e Islas del Atlántico Sur

Reserva natural Valle Tierra Mayor


Sevenoaks Weald es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Sevenoaks, en el condado de Kent (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Sevenoaks Weald tiene una superficie de 8,97 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Sevenoaks Weald tenía 1153 habitantes (47,27% varones, 52,73% mujeres) y una densidad de población de 128,54 hab/km². El 21,94% eran menores de 16 años, el 68,34% tenían entre 16 y 74 y el 9,71% eran mayores de 74. La media de edad era de 42,06 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 17,67% estaban solteros, el 66,44% casados y el 15,89% divorciados o viudos.

El 91,59% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,73% de la población, mientras que el 6,68% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,27% eran blancos, el 0,69% mestizos, el 0,52% asiáticos y el 0,26% chinos. El cristianismo era profesado por el 78,31%, el budismo por el 0,26%, el hinduismo por el 0,26%, el judaísmo por el 0,43%, el sijismo por el 0,26% y cualquier otra religión, salvo el islam, por el 0,35%. El 14,09% no eran religiosos y el 6,05% no marcaron ninguna opción en el censo.

507 habitantes eran económicamente activos, 499 de ellos (98,42%) empleados y 8 (1,58%) desempleados. Había 474 hogares con residentes y 17 vacíos.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Sevenoaks Weald


La diócesis de Stockton ( y ) es una circunscripción eclesiástica de la Iglesia católica en Estados Unidos. Se trata de una diócesis latina, sufragánea de la arquidiócesis de San Francisco. Desde el 23 de enero de 2018 su obispo es Myron Joseph Cotta.

Territorio y organización
La diócesis tiene 15 995 km² y extiende su jurisdicción sobre los fieles católicos de rito latino residentes en el estado de California en los 7 condados de: Alpine, Calaveras, Mono, San Joaquin, Solano, Stanislaus y Tuolumne.

La sede de la diócesis se encuentra en la ciudad de Stockton, en donde se halla la Catedral de la Anunciación.

En 2020 en la diócesis existían 35 parroquias.

Historia
La diócesis fue erigida el 13 de enero de 1962 con la bula Ineunte vere del papa Juan XXIII, obteniendo el territorio de la diócesis de Sacramento (condados de Calaveras, Mono, San Joaquin, Stanislaus y Tuolumne) y de la arquidiócesis de San Francisco (condado de Solano).

El 9 de agosto de 1963, con la carta apostólica Angelica salutatio, el papa Pablo VI proclamó a la Santísima Virgen María de la Anunciación (Beatissimam Virginem Mariam ab Angelo salutatam, seu sub titulo «Annuntiationis») como patrona principal de la diócesis.

El 15 de septiembre de 1966 la diócesis se expandió al incorporar el condado de Alpine, anteriormente incluido en la diócesis de Sacramento.

En 2012 la diócesis se vio envuelta en un escándalo relacionado con el abuso sexual de menores por parte de su sacerdote, Michael Kelly. La diócesis acordó resolver una demanda civil en la que fue acusada por una víctima de Kelly, quien en la década de 1980 había abusado de un entonces monaguillo. El acuerdo prevé el pago de $3.75 millones de dólares a la víctima.

Estadísticas
Según el Anuario Pontificio 2021 la diócesis tenía a fines de 2020 un total de 226 482 fieles bautizados.

|- align="right"
| 1966 || 86 337 || 481 000 || 17.9 || 68 || 48 || 20 || 1269 ||  || 31 || 132 || 28
|- align="right"
| 1970 || 92 100 || 504 000 || 18.3 || 82 || 57 || 25 || 1123 || 2 || 27 ||  || 30
|- align="right"
| 1976 || 104 522 || 564 110 || 18.5 || 85 || 60 || 25 || 1229 ||  || 30 || 105 || 31
|- align="right"
| 1980 || 112 610 || 628 960 || 17.9 || 84 || 52 || 32 || 1340 || 1 || 38 || 93 || 31
|- align="right"
| 1990 || 163 058 || 900 190 || 18.1 || 89 || 58 || 31 || 1832 || 18 || 38 || 72 || 31
|- align="right"
| 1999 || 171 622 || 1 069 310 || 16.0 || 89 || 68 || 21 || 1928 || 35 || 4 || 66 || 32
|- align="right"
| 2000 || 183 000 || 1 069 310 || 17.1 || 89 || 80 || 9 || 2056 || 34 || 12 || 81 || 32
|- align="right"
| 2001 || 205 350 || 1 102 053 || 18.6 || 88 || 74 || 14 || 2333 || 34 || 18 || 64 || 32
|- align="right"
| 2002 || 216 919 || 1 122 741 || 19.3 || 94 || 79 || 15 || 2307 || 34 || 20 || 54 || 32
|- align="right"
| 2003 || 204 318 || 1 175 538 || 17.4 || 87 || 73 || 14 || 2348 || 32 || 17 || 69 || 33
|- align="right"
| 2004 || 207 493 || 1 234 010 || 16.8 || 89 || 73 || 16 || 2331 || 41 || 21 || 66 || 33
|- align="right"
| 2010 || 233 152 || 1 312 111 || 17.8 || 95 || 83 || 12 || 2454 || 47 || 16 || 61 || 34
|- align="right"
| 2014 || 240 000 || 1 351 000 || 17.8 || 92 || 77 || 15 || 2608 || 46 || 17 || 49 || 36
|- align="right"
| 2016 || 250 692 || 1 361 162 || 18.4 || 97 || 83 || 14 || 2584 || 51 || 15 || 51 || 35
|- align="right"
| 2017 || 253 600 || 1 376 940 || 18.4 || 89 || 78 || 11 || 2849 || 55 || 12 || 40 || 35
|- align="right"
| 2020 || 226 482 || 1 417 260 || 16.0 || 102 || 84 || 18 || 2220 || 43 || 19 || 50 || 35
|- align="right"
|colspan=12 |<small>Fuente: Catholic-Hierarchy, que a su vez toma los datos del Anuario Pontificio.
|}

Episcopologio
 Hugh Aloysius Donohoe † (27 de enero de 1962-22 de agosto de 1969 nombrado obispo de Fresno)
 Merlin Joseph Guilfoyle † (12 de noviembre de 1969-4 de septiembre de 1979 renunció)
 Roger Michael Mahony (15 de febrero de 1980-16 de julio de 1985 nombrado arzobispo de Los Ángeles)
 Donald William Montrose † (17 de diciembre de 1985-18 de enero de 1999 renunció)
 Stephen Edward Blaire † (18 de enero de 1999-23 de enero de 2018 retirado)
 Myron Joseph Cotta, desde el 23 de enero de 2018

Referencias

Enlaces externos
 (en inglés) Ficha de la diócesis en www.gcatholic.org
 (en inglés) Communion and Liberation Stockton School of Community
 (en inglés) Dominican Sisters of San Rafael, California

Diócesis de Stockton


Karipski gulden (niz. caribische gulden) je predložena valuta karipskih otoka i konstitucijskih zemalja Kraljevine Nizozemske Curaçaa i Svetog Martina, koji su nastali nakon raspuštanja Nizozemskih Antila 10. listopada 2010. godine. Po stanju od siječnja 2018., još nije bio uveden.

Simboli za valutu su CMg, CMƒ, i ƒ. Novčanice su od 10, 20, 50, 100 i 200 guldena. Kovanice su u apoenima od 1, 5, 10, 25 i 50 centa te 1 i 5 guldena.

Središnja banka za ovu valutu je Središnja banka Curaçaa i Svetog Martina, koja je prije nosila ime Banka Nizozemskih Antila (Bank Nederlandse Antillen). Karipski gulden je vezan na dolar u omjeru 1 američki dolar = = 1,79 karipskih guldena.

Izvori

Vanjske poveznice
Središnja banka

Nizozemski Antili
Valute

Karipski gulden


Renate Liebold (* 1962 in Beilngries) ist eine deutsche Soziologin und Hochschullehrerin.

Leben
Renate Liebold studierte Sozialpädagogik und Soziologie und arbeitete dann im Feld der Biographieforschung, Methoden, Geschlechtersoziologie und Kultursoziologie. Sie wurde 2001 mit dem Thema "Partnerschaft und Familie aus der Sicht männlicher Führungskräfte" promoviert. Von 2004 bis 2006 war sie Habilitationsstipendiatin der Friedrich-Alexander-Universität Erlangen-Nürnberg. Ab 2006 arbeitete sie im DFG-Projekt über "Ökonomische Eliten im Generationenwandel" (Leitung: Markus Pohlmann und Gert Schmidt) und schloss ihre Habilitation 2009 ab. Renate Liebold ist Professorin für Soziologie an der Friedrich-Alexander-Universität Erlangen-Nürnberg und geht Lehraufträgen in Innsbruck, Dresden u. a. nach.

Leistungen
Der Forschungsschwerpunkt von Renate Liebold liegt im Bereich Geschlechterforschung, Biographieforschung und qualitative Methoden in der Sozialforschung. Dazu hat sie einschlägige Publikationen verfasst und zu zahlreichen Publikationen Beiträge beigesteuert.

Werke

Bücher
 Biographien deutschstämmiger Immigrantinnen aus Osteuropa. Erlangen 1991
 (mit Ingrid Artus u. a.:) Betriebliches Interessehandeln. Zur politischen Kultur der Austauschbeziehungen zwischen Management und Betriebsrat in der ostdeutschen Industrie. Opladen 2001, ISBN 3-8100-2230-6.
 "Meine Frau managt das ganze Leben zu Hause ..." Partnerschaft und Familie aus der Sicht männlicher Führungskräfte. Dissertation. Wiesbaden 2001, ISBN 3-531-13636-4.
 Weibliche Zusammenschlüsse. Zwischen Solidarität und Interessehandeln. Erlangen 2007.
 Frauen "unter sich". Eine Untersuchung über weibliche Gemeinschaften im Milieuvergleich. Habilitation. Wiesbaden 2009, ISBN 978-3-531-16883-8.
 Markus Pohlmann, Renate Liebold, Stefan Bär, Sita Schanne, Gert Schmidt: Ökonomische Eliten in Deutschland – Biographien, Karrieren und organisationale Handlungsorientierungen. DFG Abschlussbericht. Heidelberg 2009.
 (mit Markus Pohlmann u. a.:) Anatomie einer Elite – Top-Manager in Deutschland. Deutungsmuster, Ethik- und Organisationskonzepte. Wiesbaden 2011, ISBN 978-3-531-18237-7.

Aufsätze und Vorträge
 Verbundenheit und Differenz in weiblichen Zusammenschlüssen (PDF; 110 kB) Vortrag an der FernUniversität Hagen am 29. November 2004,
 Selbstbild und Selbstinszenierung der ökonomischen Elite in autobiographischen Selbstdarstellungen

Weblinks

Einzelnachweise

Soziologe (21. Jahrhundert)
Person (Feminismus)
Hochschullehrer (Friedrich-Alexander-Universität Erlangen-Nürnberg)
Deutscher
Geboren 1962
Frau

Renate Liebold


Eludarea fiscală reprezintă orice acțiune care, în principiu pe căi legale, urmărește să evite sau să minimizeze cuantumul de plată al impozitelor.

Constituie o formă de planificare fiscală agresivă, în care partea interesată profită de lacune juridice pentru a obține beneficii care nu sunt prevăzute de reglementările fiscale în vigoare.

Paradisurile fiscale reprezintă un instrument specific de eludare fiscală; acestea fiind jurisdicții care facilitează celor care se înregistrează în ele (persoane sau întreprinderi) impozitarea redusă și opacitatea în ce priveste operațiunile.

Eludare versus evaziune fiscală
În materia fiscală există doi termeni care sunt utilizați de către contribuabili și de către entitățile administratoare ale contribuțiilor, pentru a descrie acea decizie pe care o iau anumiți contribuabili de a reduce la minimum plata impozitelor: eludare fiscală vs evaziune fiscală.

Evaziunea fiscală este un ilicit (o ilegalitate), care are implicate o serie de consecințe juridice, în timp ce la eludarea fiscală nu există, în principiu, ilicitul (ilegalul) fiscal. Evaziunea fiscală implică încălcarea legislației fiscale în vigoare, în timp ce eludarea fiscală implică utilizarea lacunelor legii, si acționarea în cadrul limitelor permise (desenate) de lege.

Există două concepte juridice asociate cu binomul evaziune-eludare: arbitrarietate și discreționaritate. Arbitrarietatea presupune un comportament care este în contradicție cu legea și cu Dreptul, de exemplu, absența unor rațiuni obiective care să justifice o operație sau o evidență contabilă (lipsa unei note la situațiile financiare, care sa explice schimbarea de criterii pentru a justifica o evidență contabilă ar fi un exemplu al arbitrarietății în această privință). În schimb, discreționarietatea presupune posibilitatea de a alege între mai multe opțiuni, toate acestea licite, altfel spus, admise si susținute de către sistemul juridic.
Practic, eludarea fiscală este o manevră validă și licită al cărei obiect nu este de a se sustrage impozitelor, ci pentru a le diminua acestora, cuantumul..

Modalități de a urmări eludarea fiscală
Datorită faptului că eludarea fiscală nu are un grad de ilegalitate foarte clar definit, le rezultă dificil, complicat, autorităților fiscale să depună plângeri pentru aceste acte; cu toate acestea, există două modalități de a urmări eludarea fiscală.

Interpretarea pe cale administrativă
În cazuri de aplicație dubioasă a legislației fiscale (tributare), serviciile responsabile pentru colectarea fiscală pot emite decrete și reglementări cu caracter administrativ, care, prin modul de interpretare includ sau exclud (în mod deliberat) anumite situații, pentru a se astupa astfel lacunele (găurile) din lege la care făceau apel eludatorii.

Modificări legale
Legiuitorul este cel care are sarcina de a evita producerea de astfel de situații, prin stabilirea unor noi legi, legi care să aibă continua tendința de a corecta aceste situații. Acest lucru generează un fel de război de gherilă între legislator (prin amplierea situațiilor pentru care se pretinde plătirea de tribut, de impozit), și avocații și contabilii care se zbat să identifice orice lacuna rămasă, spre a le diminua  gherila care conferă legislației tributare, în definitiv, enorma complexitate, caracter tehnic și amănunțit (minuțios), care ii sunt caracteristice.

Studiu. Cadrul legal mexican

Relația juridico-fiscală
Orice cetățean mexican, este obligat să contribuie la cheltuielile publice ale federației, la cele ale Statului și la cele ale localității în care rezidează, în conformitate cu principiile echității și proporționalității prevăzute la articolul 31, fracțiunea a IV-a din constituția mexicană. Tratamentul asupra contribuției persoanelor străine de cetățenia mexicană, își găsește contemplare în interiorul cadrului constituțional, la articolul 27, primul dintre paragrafele ce semnalează acea dispoziție că, în ce privește proprietatea privată a "stranierilor" (a cetățenilor străini), le va fi considerată în grad egal cu tratamentul aplicat celor "ai casei" (cetățenii mexicani, în cazul de față), în ce privește bunurile contemplate.

Statul Mexican, în cadrul atribuțiilor sale, are în administrare economică, dezvoltarea economică a țării, în conformitate cu articolul 25 constituțional, care prin intervenționism prin intermediul impulsului și regularii domeniilor prioritare de dezvoltare socială, caută a garantiza exercitarea garanțiilor constituționale acordate și contemplate în tratatele Mexicane la care Statul Mexican este parte. Cele de mai sus ne conduce la a reflecta cu privire la costurile de funcționare ale Statului (Cheltuieli curente) și la investițiile în scopuri publice, regăsite in materia articolului 25 din constituție, deoarece Statul Mexican pentru a-și garantiza suveranitatea și, în general, condiția de Stat de Drept necesită obținerea de finanțare. Pentru a determina cantitatea de fonduri necesare, președintele republicii colectează proiectele de bugete individuale ale fiecărei Entități fiscalizate de Mexic, în baza cărora conformează un proiect de buget de cheltuieli al federației și il oferă Camerei Deputaților împreună cu inițiativa de lege a veniturilor federației, care contemplă finanțarea pe care se poate baza Statul, îndeplinind formalitățile și termenele stabilite pentru ca această cameră a parlamentului, sa poată adopta sau modifica în conformitate cu competențele stabilite pentru Camera Deputaților prin articolul 74, fracțiune a IV-a. Odată contemplate atât inițiativa cât și proiectul, dacă se observă că inițiativa de venit nu este suficientă pentru a acoperi cheltuielile publice, Congresul Uniunii poate opta să aplice prevederile articolului 73, secțiunea VII referitoare la crearea de contribuții pentru a acoperi necesarul buget.

Prin cele anterior spuse, se manifestă importanța avută de contributivitate pentru a se ajunge la îndeplinirea scopurile respectivului Stat.

Eludarea fiscală
Paragraful I, al articolului 6 al Codului Fiscal al federației (e vorba în exemplu, de Mexic) spune: "Contribuțiile se auto-cauzează funcție de circumstanțele create de situațiile juridice sau de cele de fapt, prevăzute de legislația fiscală în vigoare în perioada în care se petrec (în care au loc)".

Eludarea fiscală o constituie diverse strategii dirijate "a juca în două lumi" (o lume juridică și o alta, de fapt), și care strategie caută să evite încadrarea în situațiile juridice sau in situațiile de fapt, prevăzute de către dispozițiile fiscale, care obligă la . . . a contribui. În realitate, ceea ce caută eludatorul este să profite de situații juridice ne-prevăzute (având în vedere că dispozițiile fiscale de însărcinare sunt de strictă aplicare, în acord cu cele prevăzute la articolul 5 al primului paragraf al codului fiscal al federației) sau de situațiile juridice prevăzute, dar care, asa cum sunt ele prevăzute reprezintă avantaje pentru a diminua cuantumul contribuțiilor eludatorului respectiv.

Cadrul Juridic privind lupta împotriva acțiunilor de eludare fiscală
Serviciul de administrare fiscală (tributară), în conformitate cu articolul 4 din codul fiscal al federației exemplificate aici (federația mexicană)  este reprezentativ pentru efectele juridice ale SHCP (Secretariatul general al Finanțelor publice și al creditului public) în cadrul funcțiilor sale aflându-se determinarea contribuțiilor și aplicarea competențele sale pentru garantizarea permanentei inclinații către condiția de Stat de Drept. Cu scopul fiscalizării (controlării) din ce în ce mai eficiente a SAT (Serviciul - mexican - de Administrare Tributară), Președintele Republicii și Congresul Uniunii au ca datorie să faciliteze și să asigure (garantizeze) respectarea dispozițiilor fiscale prin acțiuni bine definite, cum este utilizarea mijloacelor electronice, crearea posibilităților de urmărire on-line a operațiunilor contribuabililor, oferirea de informații și acordarea de prelegeri (de conferințe) menite atragerii publicului către respectarea obligațiilor fiscale, etc. În materie de eludare fiscală, Legislația Serviciului de Administrare Fiscală (LSAT) prevede la articolul 21, secțiunea I, că acest organism trebuie să elaboreze și să facă public un program de îmbunătățire continuă a luptei împotriva eludării fiscale. De asemenea, urmare a efectelor legislației, SAT are sarcina de a conlucra (colabora) cu autoritățile care ii solicită colaborarea, pentru a facilita accesul la informațiile necesare prevenirii (evitării) evaziunii și eludării fiscale.

Bibliografie
Manautou, Emilio Margain. Introducere în studiul dreptului fiscal mexican. Mexic. Ed. Porrúa. 2007.

Fiscalitate

Eludare fiscală


Proba de schi fond, 30 km start în masă feminin de la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 de la Pyeongchang, Coreea de Sud a avut loc pe 25 februarie 2018 la Alpensia Cross-Country Skiing Centre.

Program
Orele sunt orele Coreei de Sud (ora României + 7 ore).

Rezultate
Cursa a început la 15:15.

Referințe

Schi fond la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018

Schi fond la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 - 30 km start în masă (feminin)