The 6th Airborne Division was an airborne infantry division of the British Army during the Second World War. Despite its name, the 6th was actually the second of two airborne divisions raised by the British Army during the war, the other being the 1st Airborne Division.  The 6th Airborne Division was formed in the Second World War, in mid-1943, and was commanded by Major-General Richard N. Gale. The division consisted of the 3rd and 5th Parachute Brigades along with the 6th Airlanding Brigade and supporting units.

The division's first mission was Operation Tonga on 6 June 1944, D-Day, part of the Normandy landings, where it was responsible for securing the left flank of the Allied invasion during Operation Overlord. The division remained in Normandy for three months before being withdrawn in September. The division was entrained day after day later that month, over nearly a week, preparing to join Operation Market Garden but was eventually stood down. While still recruiting and reforming in England, it was mobilised again and sent to Belgium in December 1944, to help counter the surprise German offensive in the Ardennes, the Battle of the Bulge. Their final airborne mission followed in March 1945, Operation Varsity, the second Allied airborne assault over the River Rhine.

After the war the division was identified as the Imperial Strategic Reserve, and moved to the Middle East. Initially sent to Palestine for parachute training, the division became involved in an internal security role. In Palestine, the division went through several changes in formation, and had been reduced in size to only two parachute brigades by the time it was disbanded in 1948.

Creation
On 31 May 1941, a joint Army and RAF memorandum was approved by the Chiefs-of-Staff and Winston Churchill; it recommended that the British airborne forces should consist of two parachute brigades, one based in England and the other in the Middle East, and that a glider force of 10,000 men should be created. Then on 23 April 1943 the War Office authorised the formation of a second British airborne division.

This second formation was numbered the 6th Airborne Division, and commanded by Major-General Richard Nelson "Windy" Gale, who had previously raised the 1st Parachute Brigade. Under his command would be the existing 3rd Parachute Brigade, along with two battalions (2nd Ox and Bucks and 1st Ulster Rifles) transferred from the 1st Airborne Division, to form the nucleus of the new 6th Airlanding Brigade. The airlanding brigade was an important part of the airborne division, its strength being almost equal to that of the two parachute brigades combined, and the glider infantry battalions were the heaviest armed infantry units in the British Army. At the same time, several officers, combat veterans from the 1st Airborne Division, were posted to the division as brigade and battalion commanders. Between May and September, the remainder of the divisional units were formed, including the 5th Parachute Brigade, the 6th Airborne Armoured Reconnaissance Regiment, the 53rd (Worcester Yeomanry) Airlanding Light Regiment, Royal Artillery and the division's Pathfinders the 21st Independent Parachute Company. Headquarters were at Syrencot House, Figheldean, Wiltshire.

From June to December 1943, the division prepared for operations, training at every level from section up to division by day and night. Airborne soldiers were expected to fight against superior numbers of the enemy, who would be equipped with artillery and tanks. Training was therefore designed to encourage a spirit of self-discipline, self-reliance and aggressiveness, with emphasis given to physical fitness, marksmanship and fieldcraft. A large part of the training consisted of assault courses and route marching. Military exercises included capturing and holding airborne bridgeheads, road or rail bridges and coastal fortifications. At the end of most exercises, the troops would march back to their barracks, usually a distance of around . An ability to cover long distances at speed was expected; airborne platoons were required to cover a distance of  in 24 hours, and battalions .

At the end of the war in Europe, in May 1945, the division was selected to go to India and form an airborne corps with the 44th Indian Airborne Division. The division's advance party, formed around the 5th Parachute Brigade, had already arrived in India, when the Japanese surrendered after the Atomic bombings of Hiroshima and Nagasaki. Following the surrender, all these plans changed. The post-war British Army only needed one airborne division, and the 6th Airborne was chosen to remain on strength and was sent to the Middle East as the Imperial Strategic Reserve.

When the division was dispatched to the Middle East, the 2nd Parachute Brigade was assigned to bring them up to strength. In May 1946, after the 1st Airborne Division was disbanded, the 1st Parachute Brigade joined the division, replacing the 6th Airlanding Brigade. The next major manpower development came in 1947, when the 3rd Parachute Brigade was disbanded and the 2nd Parachute Brigade, while remaining part of the division, was withdrawn to England, then sent to Germany. On 18 February 1947, it was announced that the 6th Airborne Division would be disbanded when they left Palestine. Gradually the division's units left the country and were disbanded, the last ones comprising part of divisional headquarters, the 1st Parachute Battalion and the 1st Airborne Squadron, Royal Engineers, departed on 18 May 1948.

Operational history

On 23 December 1943, the division was told to be prepared for active service from 1 February 1944. Training intensified and in April 1944, under the command of I Airborne Corps, the division took part in Exercise Mush. Held in the counties of Gloucestershire, Oxfordshire and Wiltshire, this was an airborne military exercise spread over three days involving both the 1st and 6th Airborne Divisions. Unknown to the 6th Airborne, the exercise was a full-scale rehearsal for the division's involvement in the imminent Normandy invasion. During which, the division's two parachute brigades would land just after midnight on 6 June, while the airlanding brigade arrived later in the day at 21:00. The division's objective was to secure the left flank of the invasion area, by dominating the high ground, in the area between the rivers Orne and Dives. This included the capture of two bridges crossing the Orne river and canal; destroying the Merville Gun Battery, which was in a position to engage troops landing at the nearby Sword Beach; and destroying bridges crossing the Dives, to prevent German reinforcements approaching the landing beaches from the north.

D-Day

The invasion of Normandy started just after midnight 6 June 1944. The first units of the division to land were the pathfinders and six platoons from 'D' Company of the 2nd Battalion, Ox and Bucks Light Infantry, from Brigadier Hugh Kindersley's 6th Airlanding Brigade. While the pathfinders marked the division drop zones, 'D' Company carried out a coup de main glider assault on the two bridges crossing the River Orne and the Caen Canal. Within minutes of landing, both bridges had been captured and the company dug in to defend them until relieved. The company commander, Major John Howard, signalled their success by transmitting the codewords "Ham and Jam".

Shortly afterwards the aircraft carrying Brigadier Nigel Poett's 5th Parachute Brigade arrived overhead heading for their drop zone (DZ) to the north of Ranville. The brigade were to reinforce the defenders at the bridges, the 7th Parachute Battalion in the west, while the 12th Parachute Battalion and the 13th Parachute Battalion dug in to the east, centred around Ranville, where brigade HQ would be located.

Brigadier James Hill's 3rd Parachute Brigade had two DZs, one in the north for the 9th Parachute Battalion who were tasked to destroy the Merville Gun Battery and the 1st Canadian Parachute Battalion who would destroy bridges over the River Dives. The 8th Parachute Battalion would land at the other DZ, and destroy bridges over the Dives in the south.

Normandy

Breakout

With the capture of Breville the division was not attacked in force again, apart from an almost continuous artillery bombardment between 18 and 20 June. Further reinforcements arrived east of the River Orne on 20 July; the 49th (West Riding) Infantry Division moved into the line between the 6th Airborne and the 51st (Highland) Infantry Division. Then on 7 August the 6th Airborne Division was ordered to prepare to move over to the offensive, with its objective being the mouth of the River Seine. The three divisions east of the Orne came under command of British I Corps, part of the First Canadian Army, and when issuing his orders Lieutenant-General John T. Crocker, aware that the 6th Airborne had almost no artillery, vehicles or engineer equipment, did not expect them to advance very quickly. To reach the Seine the division would have to cross three major rivers, and there were only two main lines of advance; one road running along the coast and another further inland from Troarn to Pont-Audemer. The division returned to England in early September, having suffered over 4,500 casualties since D-Day.

Ardennes

In England the division went into a period of recruitment and training, concentrating on house to house street fighting in the bombed areas of Southampton and Birmingham. The training programme culminated in Exercise Eve, an assault on the River Thames, which was intended to simulate the River Rhine in Germany. By December the division, now commanded by Major-General Eric L. Bols, was preparing for Christmas leave, when news of the German offensive in the Ardennes broke. With 29 German and 33 Allied divisions involved, the Battle of the Bulge became the largest single battle on the Western Front during the Second World War. As part of the First Allied Airborne Army, the 6th Airborne Division was available as a component of the Allied strategic reserve. The division was shipped to the Continent by sea, through Calais and Ostend. Together with the other two reserve formations, the American 82nd and 101st Airborne Divisions, already at Rheims in northern France, they were sent to Belgium. On Christmas Day the 6th Airborne moved up to take position in front of the spearhead of the German advance; by Boxing Day they had reached their allocated places in the defensive line between Dinant and Namur, with the 3rd Parachute Brigade on the left, the 5th Parachute Brigade on the right, and the 6th Airlanding Brigade in reserve. Over the next days the German advance was halted and forced back until, at the end of January 1945, the brigade crossed into the Netherlands. Here the division was made responsible for the area along the River Maas between Venlo and Roermond. The division carried out patrols on both sides of the river against their opponents from the German 7th Parachute Division. Near the end of February, the 6th Airborne Division returned to England to prepare for another airborne mission; to cross the River Rhine.

Rhine crossing

Whereas all other Allied airborne landings had been a surprise for the Germans, the Rhine crossing was expected, and their defences were reinforced in anticipation. The airborne operation was preceded by a two-day round-the-clock bombing mission by the Allied air forces. Then on 23 March 3,500 artillery guns targeted the German positions. At dusk Operation Plunder, an assault river crossing of the Rhine by the 21st Army Group, began. For their part in Operation Varsity, the 6th Airborne Division was assigned to Major General Matthew Ridgway's U.S. XVIII Airborne Corps, serving alongside Major General William Miley's U.S. 17th Airborne Division.

Far East
The 5th Parachute Brigade was sent to the Far East arriving after VJ Day, they were sent to protect and secure Dutch East Indies interest and property, as well as dealing with internal security in Java and Singapore, whilst disarming members of the Japanese Army till 1946.  By this time they were sent back to Palestine to take part in peacekeeping with the rest of the 6th Airborne Division.

Palestine

In late 1945, the 6th Airborne Division deployed to Palestine as the Jewish insurgency against British rule there intensified. Its duties included enforcement of curfews and searches of cities, towns, and rural settlements for arms and guerrillas. In late 1947, as the British withdrawal from Palestine began, it was involved in the 1947-48 Civil War in Mandatory Palestine between the Jewish and Arab communities, and engaged both Jewish and Arab forces. The division's units gradually departed the country, with the last of the division's troops leaving Haifa on 18 May, only a few days after Israeli independence. Between October 1945 and April 1948, the division's losses to enemy action were 58 killed and 236 wounded. Another 99 soldiers died from causes other than enemy action. During searches of Jewish and Arab areas for arms, the division's soldiers  had uncovered 99 mortars, 34 machine guns, 174 sub machine guns, 375 rifles, 391 pistols, 97 land mines, 2,582 hand grenades and 302,530 rounds of ammunition.

Order of battle
The 6th Airborne Division was constituted as follows during the war:

6th Airlanding Brigade (from 6 May 1943)
 2nd Battalion, Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry
 1st Battalion, Royal Ulster Rifles
 12th Battalion, Devonshire Regiment
3rd Parachute Brigade (from 15 May 1943)
 7th (Light Infantry) Parachute Battalion (left 11 August 1943)
 8th (Midlands) Parachute Battalion
 9th (Eastern and Home Counties) Parachute Battalion
 1st Canadian Parachute Battalion (from 11 August 1943)
5th Parachute Brigade (from 1 June 1943, left 19 July 1945)
 12th (Yorkshire) Parachute Battalion
 13th (Lancashire) Parachute Battalion
 7th (Light Infantry) Parachute Battalion (from 11 August 1943)
2nd Independent Parachute Brigade Group (from 29 August 1945)
 4th Parachute Battalion
 5th (Scottish) Parachute Battalion
 6th (Royal Welch) Parachute Battalion

Divisional Troops
 22nd Independent Parachute Company, Army Air Corps (from 26 October 1943, left 19 July 1945)
 1st Airborne Light Tank Squadron, Royal Armoured Corps (left 13 January 1944)
 6th Airborne Armoured Reconnaissance Regiment (from 14 January 1944)
 3rd Airlanding Anti-Tank Battery, Royal Artillery - 6-pdr and 17-pdr anti-tank guns
 4th Airlanding Anti-Tank Battery, Royal Artillery - 6-pdr and later 17pdr anti-tank guns
 53rd (Worcester Yeomanry) Anti-Tank Regiment, Royal Artillery (from 27 October 1943, became 53rd (Worcester Yeomanry) Airlanding Light Regiment, Royal Artillery 3 November 1943)
 2nd Airlanding Light Regiment, Royal Artillery (from 24 February 1945)
 2nd Airlanding Light Anti-Aircraft Battery, Royal Artillery (from 26 May 1943, left 20 February 1944)
 249th (East Anglian) Field Company (Airborne), Royal Engineers (from 7 June 1943)
 3rd Parachute Squadron, Royal Engineers (from 7 June 1943, became 3rd Airborne Squadron, Royal Engineers 28 May 1945)
 591st (Antrim) Parachute Squadron, Royal Engineers (from 7 June 1943, left 28 May 1945)
 9th Airborne Squadron, Royal Engineers (from 1 June 1945)
 286th (Airborne) Field Park Company, Royal Engineers (from 7 June 1943)
 6th Airborne Divisional Signals Regiment, Royal Corps of Signals (from 7 May 1943)

Units attached

1st Special Service Brigade
4th Special Service Brigade
1st Belgian Infantry Brigade
Royal Netherlands Motorized Infantry Brigade

Commanders
 Major-General Richard Gale (1943 - 1944)
 Major General Eric Bols (1944 - 1946)
 Major-General James Cassels (1946)
 Major General Eric Bols (1 January 1947)
 Major-General Hugh Stockwell (1947 - 1948)

See also

 List of British divisions in World War II

Notes
 Footnotes

 Citations

References

British World War II divisions
Airborne divisions of the United Kingdom
Military units and formations established in 1943
Military units and formations disestablished in 1948
1943 establishments in the United Kingdom
1948 disestablishments in the United Kingdom
Military units and formations of the British Empire in World War II

6th Airborne Division (United Kingdom)


العِمامة  أو العمَّة من لباس رأس منتشر في كثير من المناطق والشعوب في العالم، وتختلف أنواعه وألوانه وأشكاله من مكان إلى آخر كما يختلف المغزى من لبسه كوقاية من الحر والبرد، وبين جزء من زي تقليدي شعبي وبين زي ديني أو مذهبي وبين الموضة الصرفة، وهي من لباس العرب، وقد اشتهروا بها حتى قيل: . وكان النبي محمد صلى الله عليه وسلم يرتدي أكثر من عمِامة. وما تزال العمامة منتشرة حتى الآن عند العرب في كل من شبه الجزيرة العربية والسودان ومصر والمغرب والشام وغيرها، وكذلك السيخ يرتدون العمائم الكبيرة نسبيا والتي يتجاوز طول القماش المكون لها الخمسة أمتار وصولاً إلى سبعة أمتار، ويشتهر الطوارق بلبس العمامة وهي إحدى العلامات المميزة لهم. تُصنع العمائم من خامات عدَّة كالقطن أو الخَزّ أو الدِّيباج أو الصُّوف، وتغلب عمائم القطن في الوقت الحالي على العمائم الأخرى، وتختلف العمائم في أشكالها وألوانها وأسمائها، كما تختلف في أطوالها وهيئة تشكيلها.

عمائم العرب
كانت ألوان عمائم العرب بحسب أحوالهم الاجتماعية وأذواقهم، وقد سُئِل بعضهم عن الثِّياب وألوانها فقال:  وإن كان البياض هو الغالب، وروى سَمُرة بن جُنْدب عن النبي محمد صلى الله عليه وسلم أنه قال: .

فوائد العمامة
إن للعمامة فوائد كثيرة، وقد سئل أبو الأسود الدؤلي عن العمامة فقال: . وقد قيل لأحد الأعراب إنك تكثر من لبس العمامة فقال: . وهي تضيف مظهرًا جميلًا لمن يرتديها، وقال علي بن أبي طالب رضي الله عنه: . وهي أيضًا تقي الرأس من الغبار المتطاير في الهواء، وذؤابتها تحمي العينين والأذنين والأنف من الغبار والروائح الكريهة. وهذه الذؤابة كان يُتلثم بها.

العمامة في الإسلام
ثبت في السنة أن النبي محمد لبس العمامة، وثبت أنه لبس الإزار والرداء والقلنسوة والجبة والقميص (الثوب)، وكانت هذه ألبسة موجودة في قومه. وكان لبسه ذلك من باب العادات والمباحات، فيما قال البعض أنها سنة لأن النبي محمد لبسها.

العمامة عند الشيعة
العمامة عند الشيعة اليوم تنقسم إلى قسمين: العمامة البيضاء والتي يرتديها عموم رجال الدين أو طلاب الحوزة العلمية، والعمامة سوداء الخاصة برجال الدين وطلاب العلم من الذين يرجع نسبهم إلى علي بن أبي طالب أو النبي محمد.

أنواع العمائم

الملونة
تعد العمامة الملونة لباساً تاريخياً لأهل الهند، وتسمى الغبانة، وانتشرت في بعض البلدان ومنها الحجاز، ولا يزال يحتفى بها في مكة وجدة بشكل خاص، تعد الإبانة الزي التراثي للعائلات الوافدة العثمانية ويعتبر مرتديها من الطبقة المرموقة والوسطى، باستثناء العلماء فقد كانت لهم عمائم تميزهم يغلب عليها اللون الأبيض وتسمى : «الغبانه السادة». وهناك عدة أنواع للإبانة ولعل أشهرها الإبانة الصفراء الحلبي المعروفة بـأم لوزة (بحكم وجود نقش على شكل لوزة في أطرافها), وتلف الإبانة على الكفية البلدي وهي طاقية مجوفة تشبه القبة إلى حد ما، أما في الصومال فهي مشهورة بأنها عمامة لا يرتديها إلا سلاطين وشيوخ القبائل.

ويرتدى العمامة الملونة أيضا أهل عمان وأهل اليمن في شبه الجزيرة العربية. والطوارق في كلا من الجزائر وليبيا والمغرب ومالي وباكستان.

البيضاء
العمامة البيضاء هي جزء من لباس علماء الدين الإسلامي الشيعي الذين ليسوا من نسل علي بن أبي طالب ويقال لهم شيخ أو المشايخ بالجمع. ويَلبس علماء الشيعة العمامة كتقليد يعبر عن أصالة هذا المظهر الذي يشابه لباس المسلمين الأوائل. وكذلك علماء الدين والفقة والقضاة الشرعيين في سلطنة عمان.
كما تعد جزء من اللباس في السودان ويرتديها عامة الناس بشكل يومى وأيضا يرتديها السكان في صعيد مصر وموريتانيا.

السوداء
العمامة السوداء هي جزء من لباس عالم الدين الإسلامي الشيعي من نسل علي بن أبي طالب. ويطلق عليه لقب «سيّد» أو السادة بالجمع. ويلبس علماء الشيعة العمامة كتقليد يعبر عن أصالة هذا المظهر الذي يشابه لباس المسلمين الأوائل.

الصور

انظر أيضًا
 تأثير العمامة

المراجع

وصلات خارجية

تاريخ ملابس آسيوية
عمامات
عمرات
عمرات دينية
عمرات هندية
ملابس
ملابس إسلامية للذكور
ملابس إيرانية
ملابس بنجلاديشية
ملابس تركية
ملابس شرق أوسطية
ملابس عثمانية
ملابس عربية
ملابس علوية

عمامة


Slemdal Station (Slemdal stasjon) er en metrostation på Holmenkollbanen på T-banen i Oslo. Stationen ligger 144,6 meter over havet. Den åbnede sammen med banen 31. maj 1898.

Slemdals gamle stationsbygning var tegnet af arkitekten Paul Due, der også stod for Holmenkollen Station (nu Besserud Station). Stationerne blev opført i maskinskåret tømmer og leveret af Strømmen Trævarefabrik, der var storleverandører af villaer. I de første år efter åbningen af Holmenkollbanen holdt banens administration til her, før den flyttede til en sidebygning til remisen på Majorstuen i 1907 og derefter til Vinderen i 1914.

Stationsbygningen blev revet ned i 1978. Den blev genopført i Vinterbro, hvor det var tanken, at der skulle ligge et forstadsbanemuseum, men indtil videre er planerne ikke blevet til noget.

I 1939-1940 blev der opført et læskur på stationen. Det antages at være tegnet af Kristofer Lange.

Eksterne henvisninger

T-banestationer i Oslo
Etableret i 1898

Slemdal Station


Prințul Amedeo, al 3-lea Duce de Aosta (Amedeo Umberto Isabella Luigi Filippo Maria Giuseppe Giovanni di Savoia-Aosta; 21 octombrie 1898 – 3 martie 1942) a fost al treilea Duce de Aosta și văr primar al regelui Italiei, Victor Emmanuel al III-lea. În timpul celui de-Al Doilea Război Mondial el a fost vicerege italian al Africii Orientale Italiene.

Biografie
Amedeo s-a născut la Torino, Piedmont, A fost fiul cel mare al Prințului Emanuele Filiberto, Duce de Aosta (fiu al regelui Amadeo I al Spaniei) și al Prințesei Hélène de Orléans (fiica Prințului Philippe de Orléans) Străbunicul său a fost regele Victor Emmanuel al II-lea al Italiei. De la naștere, Amedeo a fost cunoscut ca Duce de Apulia.

Amedeo a fost educat la Colegiul Eton și la Universitatea Oxford din Anglia. El a cultivat manierismul britanic, a vorbit engleza de la Oxford, și chiar s-a bucurat de vânătoarea de vulpi și polo. Amedeo a intrat în Armata Regală Italiană (Regio Esercito) și a luptat cu distincție în artilerie în timpul Primului Război Mondial. A părăsit armata în 1921 și a călătorit intens în Africa.

Ulterior, Amedeo a reintrat în forțele armate italiene și a devenit pilot. În 1932, el s-a alăturat Forțelor Aeriene Regale Italiene (Regia Aeronautica). A servit sub mareșalul Rodolfo Graziani și guvernatorul libian Pietro Badoglio în timpul etapelor de pacificare din Libia (1911-1932). Când ostilitățile din Libia au ajuns la final, la începutul anului 1932, el a devenit comandant al aviatorilor care l-au forțat pe Senussi să fugă din Libia și să caute ajutor în Egipt.

La 4 iulie 1931, după decesul tatălui său, Amedeo a devenit Duce de Aosta.

Familie
La 5 noiembrie 1927, la Neapole, Italia, Amedeo s-a căsătorit cu verișoara lui, Prințesa Anne de Orléans (1906–1986), fiica Prințului Jean d'Orléans, Duce de Guise. Cuplul a avut două fiice:

 Margherita Isabella Maria Vittoria Emanuela Elena Gennara (n. 7 aprilie 1930 ka palatul Capodimonte). S-a căsătorit la 28-29 decembrie 1953 cu Arhiducele Robert de Austria  (1915–1996), al doilea fiu al ultimului împărat al Austriei, Carol I. Cuplul a avut trei fii și două fiice.
 Maria Cristina Giusta Elena Giovanna (n. 12 septembrie 1933 la castelul Miramare). S-a căsătorit la 29 ianuarie 1967 cu Prințul Casimir de Bourbon-Două Sicilii, descendent din prinții spanioli ai Casei de Bourbon. Cuplul a avut doi fii și două fiice.

Fiul cel mare al Margheritei, Lorenz, Arhiduce de Austria-Este deține titlul de Prinț al Belgiei (din 10 noiembrie 1995) prin căsătoria lui cu Prințesa Astrid a Belgiei, singura fiică a regelui Albert al II-lea al Belgiei. Cei doi fii și trei fiice ale lor sunt membri ai familiei regale belgiene.

Note

Nașteri în 1898
Decese în 1942
Duci de Aosta
Casa de Savoia
Prinți italieni
Oameni din Torino

Amedeo, Duce de Aosta


Terry Duerod (Royal Oak; 29 de julio de 1956-Westland; 13 de noviembre de 2020) fue un jugador de baloncesto estadounidense que disputó cuatro temporadas en la NBA, además de jugar en la CBA y en la liga italiana. Con 1,93 metros de estatura, lo hacía en la posición de escolta.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante cuatro temporadas con los Titans de la Universidad de Detroit Mercy, en las que promedió 15,0 puntos y 2,5 rebotes por partido. Es el sexto máximo anotador de los Titans de todos los tiempos, con 1.690 puntos, siendo además el jugador que más partidos ha ganado vistiendo la camiseta de su equipo, 91 por 22 derrotas.

Profesional
Fue elegido en la cuadragésimo octava posición del Draft de la NBA de 1979 por Detroit Pistons, donde jugó una temporada, en la que promedió 9,3 puntos y 1,7 asistencias por partido. Al año siguiente no fue protegido por su equipo al celebrarse un Draft de Expansión por la llegada de los Dallas Mavericks a la liga, siendo elegido por estos últimos. Pero tras disputar 19 partidos, en los que promedió 9,3 puntos y 2,2 rebotes, fue despedido.

Semanas más tarde ficharía por Boston Celtics como agente libre un contrato de 10 días, que posteriormente vería expandido. En este equipo su actuación sería testimonial, jugando menos de 4 minutos por partido, pero le serviría para ganar el anillo de campeones de la NBA, tras derrotar a Houston Rockets en las Finales.

Jugó un año más con los Celtics, hasta ser despedido antes del comienzo de la temporada 1982-83. Fichó entonces por Golden State Warriors, pero tras cinco partidos fue cortado, marchándose a jugar a los Detroit Spirits de la CBA, con los que conseguiría el título de liga. Acabó su carrera jugando una temporada en el Scavolini Pesaro de la liga italiana, donde promedió 16,0 puntos y 2,2 rebotes por partido.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Fallecimiento
Terry Duerod falleció el 13 de noviembre de 2020, a los sesenta y cuatro años, en su hogar de la ciudad de Westland (Míchigan).

Referencias

Enlaces externos

 Estadísticas en la NCAA

Baloncestistas de Míchigan
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Detroit Titans
Baloncestistas de los Detroit Pistons
Baloncestistas de los Dallas Mavericks
Baloncestistas de los Boston Celtics
Baloncestistas de los Golden State Warriors
Baloncestistas de los Detroit Spirits
Baloncestistas estadounidenses de la Lega Basket Serie A
Baloncestistas del Victoria Libertas Pesaro
Fallecidos por leucemia
Fallecidos por cáncer en Míchigan

Terry Duerod


Wolf Pack é uma série de televisão americana de drama adolescente sobrenatural criada por Jeff Davis para a Paramount+, baseada no livro de mesmo nome de 2004 escrito pelo autor canadense Edo van Belkom. A série estreou no Paramount+ em 26 de janeiro de 2023.

Elenco

Principal
 Armani Jackson como Everett Lang
 Bella Shepard como Blake Navarro
 Chloe Rose Robertson como Luna Briggs
 Tyler Lawrence Gray como Harlan Briggs
 Rodrigo Santoro como Garrett Briggs
 Sarah Michelle Gellar como Kristin Ramsey

Recorrente
 Bailey Stender como Phoebe
 Chase Liefeld
 Hollie Bahar como Guarda Prisha
 Rainer Dawn
 Lanny Joon como Oficial Jason Jang
 Rio Mangini como Austin
 Stella Smith como Tia
 Zack Nelson
 James Martinez como Roberto Navarro
 Amy Pietz como Kendra Lang
 Bria Brimmer
 John L. Adams como David Lang
 Sean Philip Glasgow como Connor
 Blaise Reyes

Episódios

Produção

Desenvolvimento
Em setembro de 2021, foi anunciado que Jeff Davis estava desenvolvendo uma série baseada no livro Wolf Pack de Edo van Belkom para Paramount+.

Além de Davis, Joe Genier, Mike Elliott e Karen Gorodetzky atuam como produtores executivos da Capital Arts. Jason Ensler, Sarah Michelle Gellar e Christian Taylor também atuam como produtores executivos. A série foi lançada em 26 de janeiro de 2023.

Durante uma entrevista em setembro de 2022, Jeff Davis afirmou que, embora Wolf Pack e Teen Wolf usem as mesmas instalações do estúdio de Atlanta e compartilhem parte da equipe de bastidores, bem como ambos os shows envolvendo jovens lobisomens, os dois universos fictícios são completamente separados e a mitologia e as criaturas envolvidas são diferentes.

Escolha de elenco
Em 20 de junho de 2022, a Paramount+ anunciou que Armani Jackson, Bella Shepard, Chloe Rose Robertson e Tyler Lawrence Gray haviam assinado contrato para interpretar os protagonistas da próxima série de drama adolescente sobrenatural do streamer. Sarah Michelle Gellar fez uma aparição especial durante o painel de Teen Wolf na San Diego Comic-Con em 21 de julho para anunciar que ela se juntou ao elenco principal do show. Em 14 de setembro, foi anunciado que Rodrigo Santoro também se juntou ao elenco principal.

Em 7 de outubro, o streamer também anunciou novos membros recorrentes do elenco para a primeira temporada.

Filmagens
A fotografia principal de Wolf Pack começou em 21 de julho de 2022 e durou até meados de novembro de 2022. Enquanto o programa se passa no sul da Califórnia e arredores, os produtores escolheram filmar em Atlanta, Geórgia, principalmente devido ao generoso programa de crédito fiscal do estado para produção de televisão.

Recepção
O site agregador de críticas Rotten Tomatoes relatou um índice de aprovação de 35% com uma classificação média de 4,9/10, com base em 20 análises críticas. O consenso dos críticos do site diz: "A rainha do gênero Sarah Michelle Gellar faz o possível para liderar este Wolf Pack, mas não é o suficiente para salvar um spinoff que não crava os dentes o suficiente em o material de origem." Metacritic, que usa uma média ponderada, atribuiu uma pontuação de 45 em 100 com base em 9 críticos, indicando "críticas mistas ou médias".

Em sua crítica para The Guardian, Jack Seale deu 1/5 estrelas para o primeiro episódio da série, e declarou que a série é um drama adolescente surpreendentemente horrível de lobisomem com atuação desonesta cafona, diálogo sem sentido e trama inexplicável. A crítica da Variety declarou que o maior ponto de venda de 'Wolf Pack' foi o retorno de Sarah Michelle Gellar a um drama adolescente sobrenatural – mas até mesmo sua performance foi pálida e sem impacto.

Programação original da Paramount+
Programas de televisão dos Estados Unidos que estrearam em 2023
Programas de televisão em língua inglesa
Séries de televisão sobre lobisomens
Séries de televisão de drama adolescente dos Estados Unidos
Séries de televisão de drama adolescente da década de 2020

Wolf Pack


Faust (tysk: "næve") er et tysk rockband inden for genren krautrock. Banden blev dannet i 1971 i landsbyen Wümme 50 km sydvest for Hamborg og bestod oprindeligt af Werner "Zappi" Diermaier, Hans Joachim Irmler, Arnulf Meifert, Jean-Hervé Péron, Rudolf Sosna og Gunther Wüsthoff, der arbejdede samme med produceren Uwe Nettelbeck og lydteknikeren Kurt Graupner.

Bandet blev opløst i 1975, men blev senere gendannet.

Discografi

Studiealbum

Referencer

Rockgrupper fra Tyskland
Musikgrupper fra 1971

Faust (band)


Plemeniti (njem. Edler) do 1919. godine bio najniža razina plemstva u Austro-Ugarskoj i Njemačkom Carstvu, odmah ispod Rittera (nasljednog viteza), ali iznad plemića bez titule, koji su ispred prezimena koristili samo plemićku česticu von. Najčešće se dodjeljivao državnim službenicima i vojnim časnicima, kao i onima kojima je dodijeljen niži stupanj Reda. Imenica Edler dolazi od pridjeva edel ("plemenit"), a prevedeno doslovno znači "plemenita [osoba]". U skladu s pravilima njemačke gramatike, riječ se može pojaviti i kao Edle, Edlem ili Edlen ovisno o padežu, rodu i broju. U Hrvatskoj se koristio izraz plemeniti, skraćeno pl.

Prvobitno, od srednjeg vijeka, u feudalnim sustavom (u Europi i drugdje) plemići su općenito bili oni koji su držali feud često u obliku nasljedne zemlje koju su obrađivali vazali. Kako bi se očuvala feudalna praksa imenovanja, čak i u slučajevima kada su viši dužnosnici dobivali plemićke titule temeljem dugogodišnje službe ili zasluga, kao u 18., 19. i ranom 20. stoljeću, nastavljena je stara praksa označavanja plemića teritorijalnom odrednicom kako bi se očuvala tradicija. Tako su plemići bezemljaši nastali po formuli Edler von XYZ (plemeniti xyz-ski): ili prezime ili ime mjesta slijedili su njemački prijedlog von koji je u ovom kontekstu uzet za označavanje plemstva. Često je plemićka čestica von (engleska of ili francuska de, što znači isto), bila predstavljena jednostavno kraticom v. kako bi se specificiralo da se koristila za označavanje plemića, a ne samo kao obični prijedlog von u njemačkom jeziku.

Na češkom jeziku se ovaj naslov prevodi i koristi kao šlechtic z.

Primjeri imena i titule takih osoba su: Franjo Türk pl. od Karlovca grada (Franz Türk Edler von Karlovacgrad), Josip Gorup pl. Slavinjski, Ivan pl. Zajc i Mijo Filipović pl. Freudenberški.

Izvori

Plemićke titule

Plemeniti


Hölder Eşitsizliği Lp uzayı konulu araştırmalarda kullanılan bir eşitsizliktir.

Sonlu sayıda, hepsi sıfır olmayan , , i=1,2,...,n pozitif sayılar alınsın. p, q > 1 sayıları  koşulunu sağlasın.

eşitsizliğine Hölder Eşitsizliği denir.

Bu eşitsizlik ilk olarak Alman matematikçi Oto Ludwig Hölder (1859-1937) tarafından elde edilmiştir.

Olasılık eşitsizlikleri
Lp uzayları

Hölder Eşitsizliği


La liste des titres de la noblesse britannique reprend l'ensemble des titres

Histoires

Titres existants

Duc - (Duke)

Marquis - (Marquess)

Comte - (Earl)

Vicomte - (Viscount)

Baron - (Baron)

Bibliographie
  - (online)

Notes et références

Références
 Susan Morris, Debrett's Peerage and Baronetage, Londres:

Notes

Catégories connexes
 :Catégorie:Titre de comte britannique
 :Catégorie:Titre de marquis britannique
 :Catégorie:Titre de duc britannique

Angleterre
Décoration civile britannique

Liste des titres de la noblesse britannique


Roland Danguillaume, né le  à Tigery et mort le  à Chambray-lès-Tours, est un coureur cycliste français, actif des années 1940 à 1960.

Ses frères Camille, André, Jean et Marcel ont également été coureurs cyclistes, tout comme ses neveux Jean-Pierre et Jean-Louis et son beau-fils Jacques Botherel.

Biographie
Troisième fils de la fratrie des Danguillaume, Roland suit le chemin de ses aînés Camille et André en prenant sa première licence en 1943 au Vélo Sport Saint-Christophe, à Tours. Il passe professionnel en 1947 au sein de l'équipe Peugeot-Dunlop. L'année suivante, alors qu'il court en indépendant, il se distingue dans le Critérium du Dauphiné libéré en terminant troisième de l'étape contre-la-montre entre Cavaillon et Avignon. Il rejoint ensuite La Perle Hutchinson, avec laquelle il remporte le Tour du Calvados en 1952. Redescendu au niveau régional en 1953, il prolonge sa carrière jusque dans les années 1960 sous les couleurs de l'AV Tours en écumant les courses dans la région, accompagné de ses frères Jean et Marcel. Son palmarès compte plus de cent victoires.

Ses quatre fils Michel, Daniel, René et Alain ont pratiqué le cyclisme au niveau amateur, tandis que sa fille Annick a épousé Jacques Botherel, champion du monde amateurs en 1965.

Palmarès
 1943
 Championnat d'Anjou de cyclo-cross
 Championnat d'Indre-et-Loire de cyclo-cross
 1947
 Championnat de l'Orléanais sur route
 Championnat de l'Orléanais des sociétés
 Championnat de l'Orléanais de cyclo-cross
 1948
 Championnat de l'Orléanais de cyclo-cross
 1949
  du Tour du Calvados
 1952
 Tour du Calvados :
 Classement général

 1953
  du Circuit de la Sarthe
 1957
 Une étape du Tour d'Eure-et-Loir

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste français
Naissance en août 1925
Naissance en Seine-et-Oise
Décès en novembre 2018
Décès à Chambray-lès-Tours
Décès à 93 ans

Roland Danguillaume


موزس ليفي ولد بتونس العاصمة في 3 فيفري 1885 وتوفي عام 1968، رسام تونسي من أصل يهودي. وهو أحد رواد الرسم في تونس وأحد مؤسسي مدرسة تونس.

ترجمته
ولد هذا الفنان من أب بريطاني وأمّ إيطالية وكان والده مستشارا لدى البايات الحسينيين. أما هو فقد ذهب إلى إيطاليا عام 1900 لاستكمال تكوينه وتمكن من التردد على مختلف المدارس الفنية وخاصة منها أكاديمية الفنون الجميلة وبدأ عرض لوحاته في 1913. وقد تسنى له العرض بمدينة البندقية في مطلع العشرينات. وشارك منذ تلك الفترة وبانتظام في الصالون التونسي. وكان في الأربعينات من مؤسسي مدرسة تونس، وبعد الاستقلال اتجه عام 1958 ليستقر بإيطاليا. وقد تسنى له عرض أعماله بكل من تونس وباريس والرباط وروما

روابط خارجية

مراجع

رسامون إيطاليون في القرن 20
رسامون تونسيون
مواليد 1885
مواليد في مدينة تونس
نحاتون تونسيون
وفيات 1968
وفيات في فياريدجو

موزس ليفي


Twilight ist ein Lied der barbadischen Pop-Gruppe Cover Drive. Das Lied wurde von der Gruppe mit dem schwedischen Produzententeam Quiz & Larossi und Ina Wroldsen geschrieben. Es wurde erstmals am 22. Januar 2012 auf iTunes unter dem Plattenlabel Polydor Records veröffentlicht und stieg direkt nach seiner Veröffentlichung auf Platz eins der britischen Charts. Für die Gruppe wurde es der erste Nummer-eins-Hit in den britischen Charts und brachte ihr eine goldene Schallplatte. Das Lied erschien auch auf Bajan Style, dem Debütalbum der Gruppe.

Inhalt
Das Lied beschreibt ein Hingezogensein zu einer Person, besonders wenn die Dämmerung anbricht.

Musikvideo
Ein Musikvideo wurde am 25. November 2011 auf Youtube veröffentlicht. Es hat eine Länge von drei Minuten und 34 Sekunden. Es zeigt die Bandmitglieder scheinbar Zuhause auf Barbados. Auffallend sind Tanzeinlagen an alltäglichen Orten wie dem Supermarkt oder dem Waschsalon. Gegengeschnitten sind Aufnahmen der Gruppe beim Musizieren.

Chartplatzierungen

Weblinks

Einzelnachweise

Lied 2012
Nummer-eins-Hit
Popsong

Twilight (Lied)


Nogometni klub Mladost Koprivno (NK Mladost; Mladost; Mladost Koprivno) je bio nogometni klub iz Koprivna, općina Dugopolje, Splitsko-dalmatinska županija.

O klubu
Klub je osnovan 29. listopada 1972. godine, a registriran 1973. godine. Uglavnom se natjecala u Prvenstvu NSO Split, odnosno Splitskoj ligi. Krajem 1990.-ih djelovanje kluba zamire, te se više ne natječe. Klub je poznat kao prvi koji je odigrao službenu utakmicu s "Imotskim".

Uspjesi

Pregled po sezonama

 :Kategorija:Hrvatska nogometna natjecanja po sezonama (od 1991./92.)

Poveznice

Izvori
 sportilus.com, NOGOMETNI KLUB MLADOST – KOPRIVNO, pristupljeno 15. lipnja 2018.
 nszsd.hr, O savezu, str. 11, preuzeto 15. lipnja 2018.
 Jurica Gizdić: Iz povijesti sporta solinske prodoline, Solin, 2006., , str. 91
 Jurica Gizdić: 90 godina Splitsko-dalmatinskog nogometnog saveza, Split, 2010., , str. 199
 Franjo Frntić i dr: Sto godina nogometa u Hrvatskoj : 1880-1980, Zagreb, 1983., str. 116-117

Mladost Koprivno
Mladost

NK Mladost Koprivno


Assassin's Creed Chronicles este o serie de jocuri video din seria Assassin's Creed. Seria constă din trei jocuri dezvoltate de Climax Studios și publicate de Ubisoft. Jocurile conțin noi protagoniști și un design nou pentru serie, precum și o lume 2.5D inspirată din picturi tradiționale în pensulă. Primul titlu a fost Assassin's Creed Chronicles: China, lansat în data de 21 aprile 2015, pentru platformele Microsoft Windows, PlayStation 4 și Xbox One. Al doilea joc, India, a fost lansat pe 12 ianuarie 2016, pentru aceeași platforme ca și primul. Ultimul joc, Russia, s-a lansat pe 9 februarie 2016.

Gameplay
Jocul este un platformer side-scrolling 2.5D. Jocul conține o varietate largă de arme, precum lama ascunsă, săgețile, și pumnalele. Jucătorii îi controlează pe protagoniști și trebuie să navigheze prin lume. Jucătorii pot folosi tactici de stealth, precum ascunderea de inamici în umbre și cățărarea pe zone afișate mai colorat.

Povestea
China are loc după acțiunea din filmul Assassin's Creed: Embers. Jocul are loc în China anului 1526 și se concentrează pe protagonista Shao Jun. După ce a fost antrenată de legendarul Asasin italian Ezio Auditore da Firenze, Shao Jun se întoarce acasă pentru a se răzbuna pe gruparea templieră Cei Opt Tigri, cea care a eliminat Frăția Asasinilor din China. Călătoria lui Shao Jun o duce prin Macao, Nan'an, Orașul Interzis și Marele Zid Chinezesc, în tot acest timp ea asasinându-i pe Tigri unul câte unul până la ținta finală, Zhang Yong. Mulți ani mai târziu, Shao Jun, devenită Mentor Asasin și refăcând Frăția, plănuiește asasinarea Împăratului Jiajing, dăruindu-i un elixir al vieții.

India are loc în India anului 1841, protagonistul fiind Arbaaz Mir. În acea vreme, Imperiul Sikh se afla în război cu Compania Indiilor de Est. Când un Maestru Templier ajunge în țara asiatică cu un obiect misterios ce aparținea Frăției Asasinilor, Mir trebuie să descopere de ce Templierul a venit, să recupereze obiectul, și să-și protejeze atât prietenii, cât și iubita. Armele includ sabia mogulă și sikh ce se aseamănă cu un Aruval, Urumi, pumnalul Katara și arma Chakram, dar există și bombe cu fum, iar pentru stealth și distragere sunt adăugate praștiile cu granule.

Russia are loc în Rusia anului 1918, în timpul Revoluției din Octombrie, protagonistul fiind Nikolai Orelov. Acesta dorește să plece cu familia sa, dar Frăția Asasinilor îi cere să îndeplinească o ultimă misiune: să se infiltreze în casa unde familia Țarului este ținută de către bolșevici și să fure un artefact care este dorit de secole atât de Asasini, cât și de Templieri. În drumul său, el este martor la masacrul copiiilor Țarului Nicolae al II-lea, dar reușește să o salveze pe Prințesa Anastasia. El trebuie să scape de Templieri în timp ce protejează atât artefactul, cât și pe Anastasia. Nikolai folosește o pușcă Berdan echipată cu lunetă și baionetă, care poate fi folosită pentru luptele corp-la-corp, și un pistol cu cârlig care poate produce și electricitate pentru a scurtcircuita cutiile de electricitate, farurile, felinarele sau pentru a omorî inamicii ce stau în bălți cu apă.

Dezvoltare și lansare
Assassin's Creed Chronicles: China a fost anunțat inițial în septembrie 2014, ca parte a season pass-ului pentru Assassin's Creed Unity. Pe 31 martie 2015, a fost anunțat că Assassin's Creed Chronicles: China face parte dintr-o trilogie, împreună cu Assassin's Creed Chronicles: India și Russia, care urmează să fie lansate la o dată viitoare. Trilogia este dezvoltată de Climax Studios în colaborare cu Ubisoft Montreal. China a fost lansat în data de 21 aprilie 2015 în America de Nord și pe 22 aprilie 2015 în restul teritoriilor, pentru platformele Microsoft Windows, PlayStation 4 și Xbox One. Assassin's Creed Chronicles: China este primul joc al seriei care folosește motorul grafic al celor de la Epic Games, Unreal Engine 3.

Pe 8 decembrie 2015, Ubisoft a anunțat că Assassin's Creed Chronicles: India și Assassin's Creed Chronicles: Russia vor fi lansate pe 12 ianuarie 2016 și, respectiv, 9 februarie 2016, împreună cu un pachet ce la va conține pe toate trei, intitulat Assassin's Creed Chronicles Trilogy Pack. Varianta Trilogy Pack pentru platforma Playstation Vita va fi lansată pe 5 aprilie 2016.

Recepție

Assassin's Creed Chronicles: China a primit recenzii mixte spre pozitive, site-ul web Metacritic acordând note în apropiere de 60 tuturor versiunilor.

Vincent Ingenito de la IGN i-a acordat lui China o notă de 6.9 din 10, criticând povestea și simplitatea. Cu toate acestea, Vincent a lăudat designul nivelurilor, zicând: "Explorarea și observarea cum diferitele căi se conectează una cu alta este probabil cea mai bună parte din Assassin's Creed Chronicles: China."

Referințe

Assassin's Creed
Jocuri pentru PlayStation 4
Jocuri pentru PlayStation Network
Jocuri pentru PlayStation Vita
Jocuri video de stealth
Jocuri video istorice
Jocuri pentru Windows
Jocuri pentru Xbox One

Assassin's Creed Chronicles


O Sexto Cerco de Gibraltar em 1411 foi a única ocasião em que o controle de Gibraltar foi contestado entre duas potências islâmicas. Após o quinto cerco fracassado de Gibraltar em 1349-50, que terminou com a morte do rei  devido à peste bubônica, a Coroa de Castela esteve ocupada com a Guerra Civil Castelhana e suas consequências. Em 1369, o sultão nacérida  aproveitou as distrações dos castelhanos e no Cerco de Algeciras (1369) tomou a cidade de Algeciras, no lado oeste da baía de Gibraltar, que Afonso XI havia capturado em 1344. Depois de arrasá-la, fez as pazes com , o vencedor da guerra civil. A trégua foi renovada pelos sucessores de Henrique,  e . Em algum ponto durante as tréguas, o controle de Gibraltar foi transferido do Império Merínida do Magrebe, que o detinha desde 1333, para os granadino. Não está claro por que isso aconteceu; pode ter sido uma condição para que os granadinos ajudassem os merínidas contra os rebeldes no Magrebe.

Em fevereiro de 1407, a trégua entre os reinos cristão e islâmico ruiu durante o reinado do infante  como resultado de uma pequena escaramuça. Uma frota castelhana foi colocada ao mar e infligiu uma grande derrota aos mouros no estreito de Gibraltar. Os governantes de Granada e Magrebe se reuniram em Gibraltar e concordaram em abrir um processo por uma nova trégua, mas as relações entre os dois Estados islâmicos logo se romperam em meio a desentendimentos entre seus governantes. A guarnição de Gibraltar rebelou-se em 1410 contra o governante granadino, , e declarou lealdade a Abuçaíde Otomão III do Magrebe. Abuçaíde Otomão III enviou seu irmão, Abuçaíde, para assumir o comando de um exército de cerca de  cavaleiros e  infantes. Ocuparam vários castelos na área, bem como os portos de Estepona e Marbelha. Uma contraofensiva granadina em 1411 empurrou Abuçaíde para Gibraltar, onde se refugiou. O filho de Iúçufe III, Amade, sitiou Gibraltar e derrotou várias tentativas magrebinas de fuga. Por fim, um simpatizante granadino na guarnição ajudou os sitiantes a entrarem. Invadiram o Castelo Mourisco, forçando Abuçaíde a se render e restauraram o controle granadino. De volta ao Magrebe, Abuçaíde Otomão III reagiu escrevendo a Iúçufe III para pedir-lhe que executasse Abuçaíde por deslealdade. Em vez disso, o sultão granadino deu a Abuçaíde um exército e o enviou de volta ao Magrebe para lançar uma rebelião malsucedida contra o sultão reinante.

Bibliografia

1411
Cercos envolvendo o Reino Nacérida
Cercos envolvendo o Império Merínida
Cercos de Gibraltar
Batalhas do século XV

Sexto Cerco de Gibraltar


Mața - Cârja - Rădeanu este o arie de protecție specială avifaunistică (sit SPA) situată în partea estică a României, pe teritoriile județelor Galați (34%) și Vaslui (66%).

Localizare
Aria naturală se întinde în extremitatea nord-estică a județului Galați, pe teritoriile administrative ale comunelor Cavadinești, Oancea și Suceveni și în ce sud-estică a județului Vaslui, pe teritoriile comunelor Blăgești și Fălciu și pe cel al orașului Murgeni. Situl se află în imediata apropiere a drumului național DN26 care leagă municipiul Galați de Murgeni.

Înființare
Situl "Mața - Cârja - Rădeanu" (cu o suprafață totală de 5.735 ha.) a fost declarat arie de protecție specială avifaunistică prin Hotărârea  de Guvern nr. 971 din 5 octombrie 2011 (pentru modificarea și completarea Hotărârii Guvernului nr. 1.284/2007 privind declararea ariilor de protecție specială avifaunistică ca parte integrantă a rețelei ecologice europene Natura 2000 în România). Acesta include parcul național Lunca Joasă a Prutului Inferior și rezervațiile naturale: Lacul Pochina și Lunca joasă a Prutului.

Biodiversitate
Încadrat în bioregiunea geografică stepică a Podișului Bârladului (secțiune central-sudică a Podișului Central Moldovenesc) ce cuprinde lunca Prutului și Dealurile Fălciului; situl dispune de șapte tipuri de habitate naturale: Ape dulci continentale (stătătoare, curgătoare), Culturi cerealiere extensive (inclusiv culturile de rotație cu dezmiriștire), Mlaștini, smârcuri, turbării, Păduri caducifoliate, Pajiști ameliorate, Pajiști uscate, stepe și Plantații de arbori sau arbusti (inclusiv livezi, crânguri, vii); ce asigură adăpost și condiții prielnice de odihnă, hrănire, cuibărire și reproducere pentru diferite specii de păsări migratoare.

La baza desemnării sitului se află mai multe specii avifaunistice protejate la nivel european prin Directiva 79/409/CEE din 2 aprilie 1979<ref>[http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CONSLEG:1979L0409:20081223:RO:PDF  Directiva Consiliului Europei 79/409/CEE din 2 aprilie 1979, privind conservarea păsărilor], accesat la 9 aprilie 2018</ref> (privind conservarea păsărilor sălbatice) sau aflate pe lista roșie a IUCN; astfel: stârc roșu (Ardea purpurea), stârc galben (Ardeola ralloides), stârc cenușiu (Ardea cinerea), pescăruș albastru (Alcedo atthis), acvilă de câmp (Aquila heliaca), gâscă de vară (Anser anser), rață roșie (Aythya nyroca), rață fluierătoare (Anas penelope), rață pestriță (Anas strepera), rață mică (Anas crecca), rață mare (Anas platyrhynchos), rață cârâitoare (Anas querquedula), rață lingurar (Anas clypeata), rață cu cap castaniu (Aythya ferina), rață scufundătoare (Aythya marila), buhai de baltă (Botaurus stellaris), gâscă cu gât roșu (Branta ruficollis), șorecar comun (Buteo buteo), barză albă (Ciconia ciconia), barză neagră (Ciconia nigra), erete de stuf (Circus aeruginosus), erete vânăt (Circus cyaneus), caprimulg (Caprimulgus europaeus),  chirighiță cu obraz alb (Chlidonias hybridus), lebădă de vară (Cygnus olor), prundaș gulerat mic (Charadrius dubius), egretă mică (Egretta garzetta), egretă mare (Egretta alba), lișiță (Fulica atra), stârc pitic (Ixobrychus minutus), sfrâncioc roșiatic (Lanius collurio), sfrânciocul cu frunte neagră (Lanius minor), sitar de mal (Limosa limosa), pescăruș râzător (Larus ridibundus), pescăruș argintiu (Larus cachinnans), gaie neagră (Milvus migrans), prigoare (Merops apiaster), culic mare (Numenius arquata), stârc de noapte (Nycticorax nycticorax), pelican comun (Pelecanus onocrotalus), țigănuș (Plegadis falcinellus), lopătar (Platalea leucorodia), cormoran mic (Phalacrocorax pygmeus), cormoran mare (Phalacrocorax carbo), corcodel cu gât negru (Podiceps nigricollis), guguștiuc (Streptopelia decaocto), călifar roșu (Tadorna ferruginea), călifar alb (Tadorna tadorna), fluierar negru (Tringa erythropus), fluierar cu picioare roșii (Tringa totanus) și nagâț (Vanellus vanellus).

 Căi de acces
 Drumul național DN24, pe ruta: Vaslui - Secuia - Crasna - Sălcioara - Stișești - Șuletea - Floreni - Murgeni (68 km.) - drumul național DN24A până la Rânzești.

 Vezi și
 Natura 2000
 Lista siturilor Natura 2000 din România

 Note

 Legături externe Reportaj Cinci noi arii de protecție avifaunisticã în Vaslui. Noi situri Natura 2000, pentru judetul Vaslui, au fost propuse în cadrul proiectului "Consolidarea retelei Natura 2000", derulat de Ministerul Mediului, Apelor si Pãdurilor prin Institutul National de Cercetare Dezvoltare Delta Dunãrii; (Viorel Dogaru) 10 decembrie 2015, vremeanoua.ro''

Mața - Cârja - Rădeanu


John Kay may refer to:

Arts and entertainment
 John Kay (Poet Laureate) (14th century), English Poet Laureate of the United Kingdom
 John Caius the Elder (fl. 1480), or John Kay, poet
 John Kay (caricaturist) (1742–1826), Scottish caricaturist
 Johnny Kay (born 1940), lead guitarist for Bill Haley & His Comets from 1961 to 1967
 John Kay (musician) (born 1944), musician and lead singer of Canadian-American rock band Steppenwolf
 John Kay (poet born 1958), British poet and teacher

Journalism
 John Kay (cricket journalist) (1910–1999), British cricket correspondent for The Argus
 John Kay (journalist, born 1943) (1943–2021), British journalist convicted of the manslaughter of his wife, worked on Rupert Murdoch's The Sun
 John Kay (economist) (born 1948), Scottish economist, Financial Times columnist and author
 Jon Kay (born 1969), BBC broadcast journalist

Politics and government
 John Kay (MP) (1568–1624), English MP for Eye, 1610
 Sir John Kay (judge) (1943–2004), Lord Justice of the Court of Appeal of England and Wales

Sport
 John Kay (Scottish footballer), Scottish footballer of the 1870s and 1880s
 John Kay (English footballer) (born 1964), English footballer

Technology and design
 John Kay (flying shuttle) (1704–c. 1779), English inventor of the flying shuttle textile machinery
 John Kay (spinning frame) (18th century), English developer of the spinning frame textile machinery
 John A. Kay (1830–?), American architect in Columbia, South Carolina
 John Albert Kay, Canadian electrical engineer

See also
 John Cay (1790–1865), Scottish advocate, pioneer photographer and antiquarian
 John Kaye (disambiguation)
 Jack Kay (c. 1951–2015), American academic
 John K (disambiguation)
 Jonathan Kay (born 1968), Canadian journalist

John Kay


Balletdrømme i slummen er en dansk dokumentar og udviklingsbistandsfilm fra 2006 instrueret af Suzanne Skærbæk Pedersen og Camilla Folsach Madsen.

Handling
I et af Johannesburgs tætbefolkede og fattige byområder har balletdanseren Penelope Thloloe oprettet en balletskole. Her danser eleverne sig ud af skyggerne fra apartheid og fattigdom i håbet om en anden fremtid. Derfor står børnene i kø, når der er optagelsesprøve. Børnene vil hellere ses i trikot end som kriminel, selvom det betyder drillerier og tæsk af forældrene.

Da danselæreren Penelope selv var 14 år gammel og trak i sin lyserøde trikot smed naboen mursten efter hende.

Penelopes lyserøde trikot blev hurtigt et symbol på noget "hvidt" i det stærkt raceopdelte Sydafrika, og som noget, der var forbeholdt den hvide overklasses børn. Penelopes ballettimer blev stemplet: "Ueketsa Lekgoa", hvilket er skældsord på setswana, som betyder "forsøg på at gøre sig selv hvid". Hun blev kaldt en kokosnød - brun uden på men hvid indeni.

Filmen følger den talentfulde balletpige, Dina, til træning og i dagligdagen. Dina Sekgobela er ti år og er en meget dygtig danser. Alt hendes ballettøj har hun fået af Penelope. Hendes familie er så fattig, at de ikke har råd til at købe hende noget, og træningen går hun gratis til tre gannge om ugen i et forsamlingshus med hårde betongulve og ingen spejle. Kun dans.

Da hun blev forældreløs i 2004 hjalp dansen hende. På bare tre måneder dansede hun sig igennem sorgen, og nu er hendes dans 'glad' igen. Men hun siger det ikke til sine venner. Balletskolen hedder Kasi. Det betyder township.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2006
Sydafrika
Oplysningsfilm fra Danmark
Dokumentarfilm fra Danmark

Balletdrømme i slummen


Podsavezna nogometna liga Slavonska Požega je okupljala klubove s područja tadašnje Općine Slavonska Požega, a danas to područje zauzimaju gradovi Požega, Pleternica, Kutjevo te općine Velika, Jakšić, Kaptol, Brestovac i Čaglin.

Tablica

Izvori
 Nikola Brekalo, Ivica Šulc, Stjepan Marković: 80 godina nogometa u Jakšiću (1932. – 2012.), Jakšić, 2012.

1965-66
Slavonska Požega

Podsavezna nogometna liga Slavonska Požega 1965./66.


Frederik Marius Rasmussen Draiby  (født 28. april 1877 i Kirke Helsinge, død  16. april  1966 i Aarhus) blev i 1919 ansat som den første stadsarkitekt i  Aarhus.

Frem til pensioneringen i 1943 prægede han byens  udvikling, ikke blot ved godkendelse af facadetegninger for de  bygninger, der skulle opføres i byen, men også ved egne værker.  Badeanstalten i Spanien og  Store Kapel på Vestre Kirkegård hører til  hans fornemste værker.

Baggrund

Draiby stammede  fra Kirke Helsinge på Vestsjælland, hvor faderen var bygmester. Efter  uddannelse som murer ved Teknisk Skole i København blev han i 1898  optaget på Kunstakademiets arkitektskole. Fra 1898 til 1900 arbejdede  han hos arkitekten Vilhelm Dahlerup.

I 1901 rejste Draiby til  Cape Town i Sydafrika. Her blev han ansat hos arkitekten  Herbert Thomas Jones, og i 1903 blev han optaget i firmaet som partner.  Året efter blev han leder af firmaets afdeling i Johannesburg. I  1905 blev Draiby i Taarbæk gift med en svenskfødt hotelejerdatter, og  derefter afviklede han sine engagementer i Sydafrika. I 1907 var han  tilbage i Danmark, hvor han fik ansættelse på stadsarkitektens  kontor i København.

Draibys arkitektur i Aarhus

Frederik M. Draiby blev hentet til det nyoprettede stadsarkitektembede i Aarhus, som han tiltrådte 1. oktober 1919. Sammen med Udvalget for Byens Udvidelse og Bebyggelse udførte han et stort arbejde for at skabe en vis ensartethed i gadebilledet. Det gjaldt f.eks. i Stadion Allé-kvarteret på Frederiksbjerg.

Der  blev dog også tid til selvstændige arbejder. Han var præget af  Landsforeningens Bedre Byggeskiks enkle udtryksform. Det ses bl.a. i de  smukke rækkehuse ved Poul Martin Møllers Vej (1925-27) og  dobbelthusene ved Marienlund (1926). Den harmoniske karré ved  Søndre Ringgade og Trepkasgade skyldes også Draiby.

Til  Vestre Kirkegård, der blev indviet i 1927, tegnede Draiby med tydelig  inspiration fra Grundtvigskirken i København det store kapel.  Badeanstalten i Spanien, bygget 1930-31, er Draibys mest velkendte  bygning i Aarhus. Her foldede han funktionalismen ud både i eksteriør og  interiør.

Draibys påvirkning af Aarhus

Oversigt over Draiby bygninger i Aarhus
Badeanstalten
Store Kapel på Vestre Kirkegård
Rækkehuse ved Poul Martin Møllers Vej
Dobbelthusene ved Marienlund (1926).
Karré ved Søndre Ringgade og Trepkasgade
Den Permanente Søbadeanstalt

Bygninger og kvarterer, som Draiby har haft indflydelse på restaurering som stadsarkitekt
Sjette Frederiks Kro
Stadion Allé-kvarteret
Aarhus Tekniske Skole i Nørre Alle 31

Litteratur og kilder
 aarhuswiki om Frederik Draiby
 Aarhus Borgere, 1915-1920, Hæfte XXI Udgiver: M.A. Caprani´s Fotografiske Atelier, Aarhus.
 Jørgen Fink: "Draiby, Frederik", i Ib Gejl (red.): Århus. Byens Borgere 1165-2000, Århus 2000, s.75.
 Website: http://www.artefacts.co.za/main/Buildings/archframes.php?archid=416

Arkitekter fra Danmark
Alumni fra Det Kongelige Danske Kunstakademi

Frederik Draiby


An Lecanorchis javanica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Ludwig von Blume. An Lecanorchis javanica in nahilalakip ha genus nga Lecanorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lecanorchis

Lecanorchis javanica


Yoğun, kayalık bileşimli, az ya da hiç uydusu olmayan, halkası bulunmayan ve Güneş Sistemi'nin iç yörüngelerinde yer alan dört gezegene iç gezegenler veya karasal gezegenler denir.

Kabuk ve manto bileşimleri büyük oranda silikatlar gibi dirençli minerallerden, çekirdekleri ise demir ve nikel gibi metallerden oluşur. Dört iç gezegenden üçü (Venüs, Dünya ve Mars), atmosferlerinde yeterli derecede hava oluşturmak için önemli olan meteor kraterleri ile rift vadileri ve volkanlar gibi tektonik yüzey özelliklerine sahiptirler. İç gezegenler terimi, Güneş'e Dünya'dan yakın olan (Merkür ve Venüs) gezegenleri ifade eden alt gezegenler ile karıştırılmamalıdır.

Ayrıca bakınız
Dış gezegen
Alt gezegen
Üst gezegen
Karasal gezegen

Güneş Sistemi'nin gezegenleri

İç gezegen


Hvad vil folk sige er en norsk dramafilm, der blev udgivet den 9. september 2017.

Filmen handler om 16 årige pige Nisha (Maria Mozhdah) som er halv norsk og halv pakistansk. En aften ser hendes far Mirza (Adil Hussian) hende være sammen med sin ven Daniel fra skolen på værelset. Han tager hende derfor med til Pakistan, hvor hun bliver sendt på genopdragelse for at lære, hvordan man skal opføre sig.

Norske film fra 2017
Film fra Norge

Hvad vil folk sige (film fra 2017)


Extended Power EP je njemačkog heavy metal-sastava Rage. Diskografska kuća Noise Records objavila ga je 15. travnja 1991. EP sadrži pjesmu "Bottlefield", koja se pojavila na albumu Prayers of Steel, objavljenom u vrijeme kad se sastav zvao Avenger.

Popis pjesama

Osoblje

 Rage

 Peter "Peavy" Wagner – vokal, bas-gitara
 Manni Schmidt – gitara
 Chris Efthimiadis – bubnjevi

 Ostalo osoblje

 Armin Sabol – produkcija
 Ralf Krause – inženjer zvuka, mijs
 Sven Conquest – dodatni inženjer zvuka
 Karl-U Walterbach – produkcija
 Andreas Marschall – naslovnica

Izvori

Albumi sastava Rage
Albumi iz 1991.
EP

Extended Power


Sex and Religion, Amerikalı gitar ustası ve besteci Steve Vai'ın "Vai" adı altında sunulmuş olan, 1993 yılı albümüdür. Sex and Religion, bir EP olan Flex-Able Leftovers dışarıda bırakıldığında, Steve Vai'ın üçüncü özgün stüdyo albümüdür.

Parça listesi
Yazarı yazılmamış şarkıları Steve Vai yazmıştır.
 "An Earth Dweller's Return" - 1:03
 "Here and Now" - 4:47
 "In My Dreams with You" (Steve Vai, Desmond Child, Roger Greenawalt) - 5:00
 "Still My Bleeding Heart" - 6:00
 "Sex & Religion" - 4:24
 "Dirty Black Hole" - 4:27
 "Touching Tongues" - 4:33
 "State of Grace" - 1:41
 "Survive" - 4:46
 "Pig" (Steve Vai, Devin Townsend) - 3:36
 "The Road to Mt. Calvary" - 2:35
 "Down Deep into the Pain" - 8:01
 "Rescue Me or Bury Me" - 8:25

Grup üyeleri
 Steve Vai - Gitar, Vokal
 Devin Townsend - Vokal
 T. M. Stevens - Bas
 Terry Bozzio - Davul

Single'lar
 Down Deep into the Pain / I Would Love to
 In My Dreams with You / Erotic Nightmares

Sex and Religion
Sex and Religion
Sex and Religion
Sex and Religion
Sex and Religion

Sex & Religion


داريوس دودكا ، (Dariusz Dudka) من مواليد 9 ديسمبر 1983 في كوستريزن ناد أودرا في بولندا ، لاعب كرة قدم بولندي.

يلعب مع نادي فيسلا كراكوف منذ عام 2005.

بدأ باللعب مع منتخب بولندا لكرة القدم في عام 2004.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية بولنديون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية بولنديون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كوستجن ناد أودران
رياضيون بولنديون مغتربون في إسبانيا
رياضيون بولنديون مغتربون في إنجلترا
رياضيون بولنديون مغتربون في فرنسا
رياضيون من محافظة لوبوسكي
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري البولندي الدرجة الرابعة
لاعبو الدوري البولندي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو اميكا فيرونكي
لاعبو أوكسير
لاعبو برمنغهام سيتي
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2012
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو فيسوا كراكوف
لاعبو كأس العالم 2006
لاعبو كرة قدم بولنديون
لاعبو كرة قدم بولنديون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم من محافظة لوبوسكي
لاعبو لخ بوزنان
لاعبو منتخب بولندا لكرة القدم
لاعبو نادي ليفانتي
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1983

داريوس دودكا


Tutankhamun (Antik Mısırca: twt-ꜥnḫ-jmn; y. MÖ 1342 – MÖ 1325) veya Tutankamon, Mısır tarihinin Yeni Krallığı sırasında 18. hanedanlığın sonunda, kraliyet ailesinin sonuncu lideri olan ve MÖ 1332 – MÖ 1323 yılları arasında hüküm sürmüş Mısır firavunudur. Babası, KV55 mezarında mumyalanmış olarak bulunan firavun Akhenaton'du. Annesi, DNA testi yoluyla KV35'te bulunan Genç Kadın olarak anılan ve mumyalanmış olarak bulunan babasının üvey kız kardeşidir.

Tutankhamun tahtı, sekiz veya dokuz yaşında, akraba olabileceği nihai halefi Ay'ın örneği görülmemiş vezirliği altında aldı. Üvey kız kardeşi Ankhesenamun ile evlendi.

Adlarının - Tutankhaton ve Tutankhamun - "Aton'un yaşayan görüntüsü" ve "Amun'un yaşayan görüntüsü" anlamına geldiği ve babası Akhenaton'un ölümünden sonra Aton'un yerini Amun aldığı düşünülmektedir. Az sayıda Mısırbilimci, çevirinin yanlış olabileceğine, "Aton'un yaşamı memnuyet vericidir" e daha yakın olabileceğine ya da Profesör Gerhard Fecht'in inandığı gibi "Tek-mükemmel-yaşam-Aton" olarak okunabileceği tezleri de mevcuttur.

Tutankhamun, babası Akhenaton tarafından feshedilen Eski Mısır dinini restore etti, iki önemli kültün rahiplik emirlerini zenginleştirdi, donattı ve önceki Amarna döneminde hasar gören eski anıtları restore etmeye başladı. Babasının mezar kalıntılarını Krallar Vadisi'ne taşıdı ve başkenti Akhetaten'den Teb'e geri taşıdı.

Tutankhamun, bir kısmı mezarında bulunan, bir baston kullanımını gerektiren kemik nekrozu ile birlikte sol ayağındaki bir deformite ile fiziksel olarak engelliydi. Skolyoz da dahil olmak üzere başka sağlık sorunları vardı ve çeşitli sıtma türlerine de yakalanmıştı.

Lord Carnarvon tarafından finanse edilen kazılarda Tutankhamun'un neredeyse bozulmamış mezarının Howard Carter tarafından 1922'de keşfedilmesi, dünya çapında basında yer aldı. Müzede sergilenen 5.000'den fazla eserle halkın Antik Mısır'a olan ilgisi artıp, Tutankhamun'un maskesi popüler bir sembol haline gelmiştir.

Tutankhamun'un mumyasının keşfine katılan birkaç kişinin ölümü, halk arasında firavunların lanetine bağlanıyor. Mezar kompleksinde herhangi bir lanet hiyeroglifi yoktur. Sağlam mezarının keşfinden bu yana halk arasında "Kral Tut" olarak anılmaktadır.

Hazinesinin bir kısmı, benzeri görülmemiş bir tepkiyle dünya çapında seyahat ediliyor. Mısır Eski Eserler Yüksek Konseyi, 1962'de Paris Louvre'daki bir sergiye izin verdi, ardından bunu Tokyo, Japonya'daki Kyoto Belediye Sanat Müzesi izledi. Sergiler milyonlarca ziyaretçi çekti. 1972-1979 yılları arası uluslararası bir sergi turuna daha izin verildi. Sergi; Amerika Birleşik Devletleri, Sovyetler Birliği, Japonya, Fransa, Kanada ve Batı Almanya'da gösterildi. 2019-2022 Hazineleri turu Los Angeles'ta başladı ve 2022'de Kahire'deki yeni Büyük Mısır Müzesi'nde sona erecek ve bu müze ilk kez Mısır'ın tüm müzelerinden ve depolarından toplanan Tutankhamun koleksiyonunun tamamını sergileyecek.

Firavun mezarları arasında sadece Tutankhamun'un mezarı istisna olarak hiç soyulmadan günümüze kadar gelebilmeyi başarmıştır. Dünya tarihinin en büyük arkeolojik keşfinin, "Tutankamon'un mezarının ortaya çıkarılması" olduğu söylenegelir. 6cı Ramses mezarı kazılırken Tutankamon mezarının üzerine molozları yığılmış, bu olay da mezarın daha önce fark edilip talanını önlemiştir. Oysaki Tutankamon, Mısır tarihinin çok önemli firavunlarından biri değildir. Ramses hiç değildir. Arkeolojik açıdan onu bu denli önemli yapan (genç yaşında hayata gözlerini yuman firavun olmasının etkisi vardır elbette), onu diğer tüm firavunlardan ayıran esas özellik, mezarı hiç soyulmayan ve tüm hazinesi günümüze kadar ulaşan tek firavun olmasında gizlidir. Yani mezar hırsızlarının gözünden kaçırdığı bir ayrıntı olmasa Mısır tarihi içinde onca önemli firavun varken bugün Tutankamon'un pek de esamesi okunmayacaktın(Mısır hükümeti ülkenin tanıtımında Tutankamon'un yüz maskesini kullanıyor.). Tutanhamun'un mezarını 1922'de İngiliz arkeolog Howard Carter bulmuştur. Mezarında Mısır tarihini aydınlatan belgeler, çok değerli sanat eserleri vardı. Bazı kaynaklar bu firavunun rahip tarafından öldürüldüğünü yazar ancak mezardaki mumyanın bulguları ünlü firavunun genç yaşında ölmesi sebebinin bacağındaki kırıklar olduğunu belirtir. Tutanhamun'un zehirlendiği söylentisi de vardır. Mumyasını bulan ve ilgisi olanların da çok yaşamadığı, boş rivayetler arasındadır. Gerçekten de bu firavunun çok genç yaşlarda çıktığı tahta yirmili yaşların başında veda ettiği bilinmektedir. Bulunanlar arasında Tutankamon'un kolyesini incelemeye alan De Michele değerli bir taş olduğu var sayılan bu kolyenin aslında camdan olduğunu ve Mısır uygarlığından çok daha önce yapıldığını ortaya çıkardı. Söz konusu camın ancak çok yüksek bir sıcaklıkta meydana gelebileceğini, bu sıcaklığa ise yeryüzünde ulaşmanın mümkün olmadığı öne sürüldü. Uzaydan gelen gök taşlarının daha önce gökyüzünde şiddetli patlamalara yol açtığı ve benzer bir patlamanın da Mısır çöllerinde gerçekleşmiş olabileceği belirtiliyor. Ancak, camın bulunduğu bölgede meteora kanıt olabilecek herhangi bir bulgu yok. Tutankamon'un kolyesindeki camın oluşması için atom bombasının tesirinin on binlerce katı bir patlamanın meydana gelmiş olması gerekiyor. Yeryüzünde böyle bir etkiyi gerçekleştirebilecek şeyin ne olduğu henüz bilinmemektedir.

Ailesi

Orijinal adı Tutankhaten veya Tutankhuaten olan Tutankhamun, Mısır'ın On Sekizinci Hanedanlığı'nın sonlarında Firavun Akhenaton saltanatı sırasında doğdu. Akhenaton'un saltanatı, Atenizm olarak bilinen eski Mısır dininde dramatik bir değişim ve başkentin bu çağın modern terimi olan Amarna Dönemi'ne adını veren Amarna bölgesine taşınmasıyla karakterize edildi. Amarna Dönemi'nin sonlarına doğru, kayıtlarda Akhenaton'un yardımcı vekilleri olan iki firavun daha görünür: Akhenaton'un eşi Nefertiti veya kızı Meritaten olabilecek bir kadın hükümdar olan Neferneferuaten; ve bazı Mısırbilimcilerin Neferneferuaten ile aynı kişi olduğuna inandıkları ancak çoğu kişinin ayrı bir figür olarak gördüğü Smenkhkare. Smenkhkare'nin saltanatının Akhenaton'dan daha uzun süre dayanıp dayanmadığı belirsizdir, oysa Neferneferuaten'in Akhenaton'un ölümünden kısa bir süre önce ortak naip olduğu ve ondan bir süre sonra hüküm sürdüğü düşünülmektedir.

Hermopolis'ten bir yazıt, "Tutankhuaten"den "kralın oğlu" olarak bahseder ve genellikle onun Akhenaton'un oğlu olduğu düşünülür, ancak bazıları bunun yerine Smenkhkare'nin babası olduğunu öne sürer. Tutankhamun'un saltanatından kalma yazıtlar onu Akhenaton'un oğlu değil de kardeşi, III. Amonhotep'in oğlu olduğunu ele alır. Fakat bu Akhenaton'un 17 yıllık saltanatı babasıyla uzun bir naiplik içeriyorsa mümkündür. Bu teori birçok Mısırbilimcinin bir zamanlar desteklediği ancak şimdi terk ettiği bir olasılıktır.

Amarna'daki Kraliyet Mezarı'nda bulunan bir kabartmaya dayanarak Tutankhamun'un annesinin Akhenaton ve Nefertiti'nin ikinci kızı Meketaten olduğu yönünde bazı önerilerde bulunulsa da, Mekaetaten'in ölümü sırasında yaklaşık 10 yaşında olduğu göz önüne alındığında, bu olasılık olası görülmedi. Kabartmanın başka bir yorumu, Nefertiti'yi annesi olarak adlandırır. Meritaten'in de, mezarında bulunan bir kutu kapağı ve taç giyme tuniğinin yeniden incelenmesine dayanarak annesi olabileceği öne sürüldü.

2008 yılında, Kahire Üniversitesi'nden bir ekip tarafından Tutankhamun ve Yeni Krallık kraliyet ailesi olduğu düşünülen veya bilinen diğerlerinin mumyalanmış kalıntıları üzerinde genetik analiz yapıldı. Sonuçlar, babasının Akhenaton olarak tanımlanan KV55 mezarındaki mumya olduğunu, annesinin ise kocasının öz kız kardeşi olduğu tespit edilen "Genç Kadın" olarak bilinen KV35 mezarındaki mumya olduğunu gösterdi. Nefertiti'nin Akheneton'un kardeşi olmadığı bilindiğinden, bu Genç Kadın mumyasının Nefertiti olamayacağı tespit edildi. Ekip, Amenhotep III'ün KV55'teki Akheneton'un babası olduğunu ve Akhenaton'un da Tutankhamun'un babası olduğunu yüzde 99,99'un üzerinde kesin olduğunu bildirdi.

Ancak, mumyalanmış kalıntılardan elde edilen genetik verilerin geçerliliği ve güvenilirliği, çürüme nedeniyle olası bozulma nedeniyle sorgulanmıştır. Marc Gabolde ve Aidan Dodson gibi araştırmacılar, Nefertiti'nin gerçekten de Tutankhamun'un annesi olduğunu iddia etmektedir. DNA sonuçlarının bu yorumunda, genetik yakınlık bir erkek kardeş-kız kardeş eşleşmesinden değil, Nefertiti'yi Akhenaton'un birinci kuzeni yapan üç kuşak birinci kuzen evliliğinin sonucudur. Bu yüzden DNA sonuçları Genç Kadın mumyasını Akhenaton'un kız kardeşiymiş gibi göstermektedir.

Tutankhaten kral olduğunda, daha sonra adını Ankhesenamun olarak değiştiren Akhenaten'in kızlarından biri olan Ankhesenpaaten ile evlendi. Çiftin bebeklikten sağ kurtulamayan iki kızı vardır. Bu bebekler mezar kodları 317a ve 317b adlı yerlere mumyalanmış olarak defnedilmişlerdi. Bebeklerin DNA testleri sonucu Tutankhamum'un çocukları olduğu belirlendi. Ancak DNA testleri KV21A'ya defnedilen Ankhesenpaaten'in bebeklerin annesi olduğuna dair kuvvetli veriler sunmadı.

Annesi
Tuthankamun'un annesi Antik Mısır'ın büyük gizemlerinden birini oluşturmaktadır. Antik Mısır geleneklerine göre kral anneleri önemli bir statüye sahiptir. Kraliçe Tiaa ve Tiye'nin adları tapınak ve lahitlerde geçmiştir. Ancak Tuthankamun'un annesine dair bilgi Antik Mısır'da herhangi bir yazıt, kabartma ve heykelde bulunamamıştır.

Mumyasının keşfi
1889'da arkeolog Victor Loret Krallar Vadisinde II. Amenhotep'in mezarını keşfeder. Mezar holünde yerde sargısız çıplak halde tahrip edilmiş üç isimsiz mumya da bulur. Bu mumyalar bir çocuk, bir genç kadın, bir ihtiyar kadına aitti. Mumyaların bir lahitleri olmadığı için isimleri öğrenilmedi. İsimleri yüzyıllar boyunca gayri olarak Oğlan, Genç Kadın, Yaşlı Hanım olarak kaldı. 2008'de bu üç mumya DNA testlerine tabi tutuldular. Üç mumya da birinci dereceden kraliyet ailesi mensubu çıktı.

Oğlan, III. Amenhotep'in oğlu Webensenu idi. (Tuthankamun'un amcası)

Yaşlı Hanım adlı yaşlı mumyanın DNA'sı Akhenaton ve Tuthankamun ile eşleşti. Bu mumya; Akhenaton'un annesi, Tuthankamun'un büyük annesi, III. Amenhotep'in eşi Kraliçe Tiye idi.

En şaşırtıcı sonuç Genç Kadın olarak adlandırılan mumyadan çıktı. Bu mumyanın DNA'sı üç kral ve bir kraliçe ile eşleşti. Kral III. Amonhotep ve Kraliçe Tiye'nin öz kızı, Kral Akhenaton'un öz kız kardeşi ve Kral Tuthankamun'un öz annesiydi.

Bu önemli keşiften sonra Genç Kadın mumyası detaylı incelenmeye alındı. İncelemeler sonunda Genç Kadın'ın kimliği ve ölümü hakkında çeşitli teoriler öne sürüldü.

Ana madde: Genç Kadın

Saltanatı

Tutankhamun tahta çıktığında ve firavun olduğunda, taht adını Nebkheperure olarak aldığında sekiz ila dokuz yaşları arasındaydı. Yaklaşık dokuz yıl hükümdarlık yaptı. Tutankhamun döneminde Vezirlik makamı Yukarı ve Aşağı Mısır arasında bölünmüştü. Yukarı Mısır'ın başlıca veziri Usermontu adında biriydi. Pentju adındaki diğer bir isim de vezirdi ama hangi toprakların veziri olduğu belli değil. Tutankhamun'un halefi olan Ay'ın bu pozisyonda olup olmadığı tam olarak bilinmiyor. Firavun Ay'ın mezarı WV23 kodlu adlı yerdedir. Ancak KV58 adlı mezarın da Firavun Ay ile ilişkisi vardır. KV58'in Ay'ın asıl mezarına sığmayan gömü eşyalarının konulduğu yedek depo olarak kullanıldığı öne sürülür. KV58'den bir altın varak parçası, Ay'ın "Maat'ı yöneten vezir" sıfatıyla birlikte Maat Rahibi olarak anıldığını göstermektedir, ancak bilginin kesinliği hakkında şüpheler vardır. Bu sıfat, normal vezir tarafından kullanılan olağan tanıma uymamaktadır, firavunların kullandığı resmi olmayan bir unvan olabilir. Bazı mısırbilimciler Ay'ın vezir unvanını benzeri görülmemiş bir şekilde kullanmış olduğunu da ileri sürür.

Tutankhamun, 18. hanedanlık içinde Amarna Dönemi firavunlarındandır. Amarna dönemi Tutankhamun'un babası Akhenaton'un din devrimi ile başladı. Baba Akhenaton binlerce yıllık Amon dinini reddedip Aton dinini ilan etmiştir. IV. Amonhotep olan adını din değişimi sonrası Akhenaton yaptı. Bu din geçişi sancılı olmuştur. Akhenaton, Amon'a ait tapınakları tahrip edip Aton adına yeni tapınaklar inşa ettirmiştir. Akhenaton'un ölümünden sonra Aton dini uzun süreli olmamıştır. Akhenaton adına ait 2 mezar yeri mevcuttur. Biri Amarna'da diğeri Krallar Vadisinde KV55 kodlu yerdir. Akhenaton'un mumyası KV55'de tahrip edilmiş halde bulunmuştur. Yüz maskesi ve isminin yazılı olduğu kartuş, altın kaplama tabutundan kazıtılmıştı. Akhenaton'un tahrip edilmiş tabutu oğlu Tutankhamun tarafından KV55'e getirilip koruma altına alındığı öne sürülür. Bu da Akhenaton'un ölümünden kısa süre sonra hanedanlıkta iç karışıklık çıktığını işaret etmektedir.

Amarna dönemi firavunları; Akhenaton, Smenkhare, Neferneferuaten, Tutankhamun ve Ay'dır. Tüm firavunların birbiriyle kan bağı vardır. Ay'dan sonra dönemin generali Horemheb firavun oldu. Horemheb'in Amarna dönemi firavunları ile kan bağı yoktu. Ay'dan sonra Akhenaton'un dinine saldırıların şiddeti arttı. Amarna en büyük tahribatı Horemheb döneminde yaşadı. Horemheb, Amarna'ya ait tüm kalıntıları yok edip tarihten silmek istedi. İsteğine kısmen de ulaşmıştır. Amarna öncesi firavunlara ait bilgiler kuvvetliyken Amarna dönemi bilgileri azdır. Günümüzde dönemin mumya kalıntılarının DNA testleri ve kısıtlı arkeolojik kalıntılarla döneme ait bilgiler elde edilmektedir.

Manetho, MÖ 3. yüzyılda Ptolemaioslar zamanında bir Antik Mısır rahibiydi. Onun kayıp eseri Aegyptiaca (Mısır Tarihi), Tarihten silinmek istenen Amarna kralları hakkında bilgi sunan tek eski kayıttır. (Kitabı kayıptır ama kitap var olduğu dönemde bazı tarihi simalar onun kitabından alıntılar yapmıştır) . Manetho'nun kitabına göre; Onsekizinci Hanedanlığın son sırasını 30 yıl 10 ay boyunca III. Amenhotep olarak, ardından "36 yıl 5 ay boyunca oğlu Orus" olarak tanımlar. Orus genellikle Horemheb adının bir yozlaşması olarak görülür, tüm Amarna Dönemi ona atfedilir, ancak bazıları Orus'u Akhenaten olarak görür. Orus'un ardından Ardından "12 yıl 1 ay boyunca kızı Acencheres, ardından 9 yıl boyunca kardeşi Rathotis" gelir. Mısırbilimcilere göre Acencheres, Neferneferuaten'dir. Çoğu, Rathotis'in Tutankhamun'a atıfta bulunduğu konusunda hemfikirdir. Açıklanamaz bir şekilde Manetho, saltanat sıralamasında Acencheres'in Rathotis'i takip ettiğini yazar. Bu da Manetho'nun güvenilebilirliği hakkında tereddütler oluşturur.

Krallara ölümlerinden sonra morg kültleri ve ilişkili tapınaklar aracılığıyla saygı gösterilirdi. Tutankhamun, yaşamı boyunca bu şekilde tapılan birkaç kraldan biriydi. Karnak'ta bulunan, Amun-Ra ve Tutankhamun'a adanan bir dikilitaş, kraldan bağışlanma ve dilekçe sahibini günahın neden olduğu bir rahatsızlıktan kurtarması için tanrılaştırılmış halinde başvurulabileceğini gösterir. Nubia'daki Kawa ve Faras'a kadar uzak yerlere bile Tutankhamun adına tapınaklar inşa edilmiştir.

İlâhi makamı elinde bulunduran firavunun halk ve tanrılarla ilişkilendirilebilmesi için tahta çıktıklarında kendilerine özel sıfatlar yaratılmıştır. Eski Mısır ünvanları aynı zamanda kişinin niteliklerini göstermeye ve onları karasal aleme bağlamaya da hizmet eder. Beş isim, yüz yıllar boyunca Horus İsmiyle geliştirildi. Tutankhamun'un asıl adı Tutankhaton'da, tam beş ad protokolünde hiçbir şey bulunamadığı için, onunla ilişkili bir Nebty adı veya Altın Şahin adı yoktu. Tutankhaton'un 1877'ye kadar "Aton'un Yaşayan Görüntüsü" anlamına geldiğine inanılıyordu; ancak, tüm Mısırbilimciler bu yoruma katılmadı. İngiliz Mısırbilimci Battiscombe Gunn, eski yorumun Akhenaten'in teolojisine uymadığına inanıyordu. Gunn, böyle bir ismin küfür olacağına inanıyordu. Tut'u bir isim olarak değil bir fiil olarak gördü ve çevirisini 1926'da "Aton'un-yaşamı-memnuniyet vericidir" olarak öne sürdü.

Amarna döneminin sonu

Firavunluk mertebesine ulaştıktan sonra  Tutankhamun, eski Amon kültünün rahip sayısını arttırdı. En değerli metal ve taşlardan Amon heykelleri, en iyi ahşaplardan tanrılara adak olarak gemiler yaptırdı. Rahiplerin gelecekteki istikrarını güvenceye almak için kraliyet koruma kararnamesi çıkarttı.

Tutankhamun'un firavun olarak ikinci yılında, eski Mısır düzenine dönüşler başlandı. Hem o hem de kraliçesi, adlarından Aten'i kaldırıp yerine Amun koydu ve başkenti Akhetaten'den geri Thebes'e taşıdı. Aton dininden vazgeçip, babasının dinini tamamen reddetmese de bir belirsizlikte bıraktı. Mısır'ı çok tanrılı dine geri döndürdü. Bir firavun olarak ilk işi, babasının mumyasını Akhetaten'deki mezarından çıkarmak ve onu Krallar Vadisi'ne yeniden gömmek oldu.  Bu onun saltanatını güçlendirmeye yardımcı oldu. Tutankhamun, Karnak'taki stelleri, tapınakları ve binaları yeniden inşa etti. Luksor'a eserler ekledi ve Mısır'da Akhenaton tarafından yağmalanan diğer tapınakların restorasyonuna başladı.

Seferler, anıtlar ve yapılar

Ülke, Akhenaton'un saltanatının ardından ekonomik olarak zayıf ve kargaşa içindeydi. Diğer krallıklarla diplomatik ilişkiler ihmal edilmişti ve Tutankhamun, özellikle Mitanni ile onları yeniden kurmaya çalıştı. Başarısının kanıtı, mezarında bulunan çeşitli ülkelerden gelen hediyeler gösterilmektedir. İlişkileri geliştirmek için gösterdiği çabalara rağmen, Nubyalılar ve Asyalılarla savaşlar yapılmıştır. Bu savaş sahneleri Thebes'teki tapınakta kaydedilmiştir. Mezarında vücut zırhı, askeri seferlere uygun katlanır tabureler ve yaylar vardı ve okçuluk eğitimi almıştı.  Bununla birlikte, gençliği ve yürümek için baston kullanılmasını gerektiren fiziksel engelleri göz önüne alındığında, çoğu tarihçi onun bu savaşlara kişisel olarak katılmadığını düşünür.

Yaşı göz önüne alındığında, kralın muhtemel danışmanları; (Tutankhamun'un yerine geçen) Ay ve Ay'ın olası damadı ve halefi olan General Horemheb'tir. Horemheb'in Tutankhamun'u, kralın yasayı sürdürmesi için onu kan bağıyla prens ve "toprakların efendisi" olarak atadığı düşünülmektedir.

Üçüncü hükümdarlık yılında Tutankhamun, babasının saltanatı sırasında yapılan birkaç değişikliği tersine çevirdi. Tanrı Aton'a tapınmayı sona erdirdi ve tanrı Amon'u üstünlüğe kavuşturdu. Amun kültü üzerindeki yasak kaldırıldı ve rahipliğine geleneksel ayrıcalıklar iade edildi. Başkent Teb'e geri taşındı ve Akhetaten şehri terk edildi.  Kral, restorasyonunun bir parçası olarak, özellikle Mut tapınağına giden sfenks caddesini düzenlediği, Teb'deki Karnak'ta inşaat projeleri başlattı. Sfenksler orijinal olarak Akhenaten ve Nefertiti için yapılmıştır; onlara yeni koç başları ve kralın küçük heykelleri verildi.  Luksor tapınağında, III. Amenhotep'in giriş revakının dekorasyonunu tamamladı.  Akhenaten döneminde tahrif edilen anıtlar restore edildi ve tanrı Amon'un yeni kült görüntüleri yaratıldı. Apis Bull, Horemakhet ve Opet ile ilgili olanlar da dahil olmak üzere geleneksel festivaller yeniden kutlandı. Karnak tapınağının önüne dikilmiş olan Restorasyon Stelinde şu yazar;Tanrıların ve tanrıçaların tapınakları harabeye dönmüştü. Tapınakları terk edilmiş ve otlarla sarılmıştı. Kutsal alanları yok gibiydi ve mahkemeleri yol olarak kullanılıyordu... Tanrılar bu topraklara sırtını döndü... Biri bir tanrıya öğüt almak için dua etse, asla yanıt vermezdi.Tutankhamun'un inşaat projelerinin çoğu, ölümü nedeniyle tamamlanmamıştı ve halefleri, özellikle Horemheb tarafından tamamlandı ancak Horemheb tapınak kartuşlarına Tutankhamun yerine kendi adını yazdırdı.

Sağlığı ve ölümü

Sağlığı

Tutankhamun zayıf yapılıydı, boyu yaklaşık 1.67 metreydi.  Büyük ön kesici dişleri vardı, bunlar ataları Tutmosis soyundan gelen kalıtsal özelliklerdi. Mezarında bulunan kıyafetlerin analizine göre; özellikle peştamal ve kemerlerine göre, ince bir bel yuvarlak kalça hatlarına sahip olduğu öne sürülür. Hem sanattaki olağandışı tasvirini hem de erken ölümünü açıklamaya yönelik girişimlerde, Tutankhamun'un jinekomasti, Marfan sendromu, zihinsel engellilik sendromu, Fröhlich sendromu (adipozogenital distrofi), Klinefelter sendromu ve androjen duyarsızlık sendromundan muzdarip olduğu teorileştirildi. Ayrıca, büyük dedesi Thutmose IV ve babası Akhenaten'in erken ölümlerini açıklamak amacıyla kalıtsal temporal lob epilepsisinden muzdarip olduğu öne sürülmüştür.

Ocak 2005'te Tutankhamun'un mumyası BT taramasından geçirildi. Sonuçlar, Tutankhamun'un kısmen yarık bir sert damak ve muhtemelen hafif bir skolyoz vakası olduğunu gösterdi. Tarama ayrıca sağ ayağının hipofalanizm ile düz olduğunu, sol ayağının çomak olduğunu gösterdi. Mezarında bulunan birçok baston, Tutankhamun'un yürümekte zorluk çekip bastonla yürüdüğünü göstermektedir.

Tutankhamun'un yüz rekonstrüksiyonu 2005 yılında Mısır Eski Eserler Yüksek Konseyi ve National Geographic tarafından gerçekleştirildi. Üç ayrı ekip (Mısırlı, Fransız ve Amerikalı) çocuk kralın yüzünü yaklaşık olarak belirlemek için ayrı ayrı çalıştı. Mısır ve Fransız ekipleri konularının Tutankhamun olduğunu bilirken, Amerikan ekip Tutankhamun hakkında çalıştıklarını bilmiyorlardı. Tüm ekipler çok benzer sonuçlar verdi, ancak sonuçta Fransız ekibin çalışması silikona döküldü.

Ölüm nedeni
Tutankhamun'un ölümünün koşulları hakkında günümüze ulaşan hiçbir kaydı yoktur; önemli tartışmalara ve büyük çalışmalara konu olmuştur. Hawass ve ekibi, ölümünün muhtemelen çoklu zayıflama bozukluklarının, belki de düşme sonucu bir bacak kırığının ve ciddi bir sıtma enfeksiyonunun birleşiminden kaynaklandığını öne sürüyor. Bununla birlikte, Timmann ve Meyer, orak hücreli aneminin, Mısır ekibinin "ilginç ve makul" olarak adlandırdığı bir öneri olan kral tarafından sergilenen patolojilere daha iyi uyduğunu savundu.

Kafatasının içinde iki kemik parçasının görüldüğü 1968 röntgeni sonucunda kafaya bir darbe ile cinayet teorize edildi. Bu teori, x-ışınlarının ve BT taramasının daha fazla analizi ile çürütüldü. Kafatasları arası kemik parçalarının mumyanın gevşemiş ve mumyalama reçinesine yapışmaması nedeni ile mumyanın Howard Carter zamanında tabutundan çıkartıldığı zaman kırıldığı düşünülmektedir. Kafaya ölümcül bir darbenin göstergesi olabilecek kemik incelmesi veya kalsifiye membranlara dair hiçbir kanıt bulunamamıştır. Ayrıca, genç kralın göğüs duvarının ön kısmının ve kaburgalarının eksik olması da dahil olmak üzere ezilme yaralanmaları nedeniyle bir araba kazasında öldüğü de öne sürülmüştür. Bununla birlikte, kayıp kaburgaların ölüm anında uğradığı bir yaralanmanın sonucu olması muhtemel değildir; Carter'ın 1926'daki kazısının sonunda çekilen fotoğraflar, kralın göğüs duvarının sağlam olduğunu, hala şahin başlı boncuklu bir yaka giydiğini göstermektedir. Hem yaka hem de göğüs duvarının yokluğu 1968 röntgeninde kaydedildi ve BT taraması ile daha da doğrulandı. Boncuklu yakanın çalınması sırasında göğsünün ön kısmının soyguncular tarafından çıkarılması muhtemeldir; Kralın 1926'da giydiği karmaşık boncuklu takke de 1968'de eksikti

Mezarı

Mezarı 1922 yılında Howard Carter tarafından bulunmuştur. Tutankamon'un mezarı Krallar Vadisi'nde yer almaktadır. Tutankhamun'un mumyası haricinde mezardan çıkarılanlar Kahire müzesinde sergilenmektedir. Mezarı 1972'de Londra'da ve daha sonra ABD'de sergilenmiştir.

Tutankhamun, statüsü göz önüne alındığında alışılmadık derecede küçük bir mezara gömülmüştür. Ölümü beklenmedik bir şekilde gerçekleşmiş olabilir, daha görkemli bir kraliyet mezarının tamamlanmasından önce, mumyasının başkası için tasarlanmış bir mezara gömülmesine neden olmuş olabilir.  Mezarı antik çağda en az iki kez soyuldu, ancak alınan eşyalara (bozulabilir yağlar ve parfümler dahil) ve izinsiz girişlerden sonra mezarın restorasyonuna dair kanıtlara dayanarak, bu soygunlar muhtemelen ilk gömülmeden hemen birkaç ay sonra yaşandığı düşünülmektedir. Mezarın yeri, sonraki firavun mezarlardan gelen enkazların üzerine gelmesi nedeniyle antik çağlarda kaybolmuş ve mezar girişinin üzerine işçi evleri inşa edilmiştir

Mısırbilimci Zahi Hawas ve Salima İkram, Tutankhamun'un kendisi için hazırlanan asıl mezara defnedilmediğini düşünmektedir. Tutankhamun'un mezar yeri kendinden sonraki firavun Ay'ın kullandığı öne sürülür. Krallar vadisindeki kaya mezarlarında 12 oturan maymun figürleri sadece iki kaya mezarında bulunmaktadır. Biri Tutankhamun'un, diğeri Ay'ın mezarındadır. Tutankhamun öldüğünde Ay'ın Tutankhamun'u asıl mezarı yerine krallar vadisinde daha küçük bir mezara defin emri verdiği öne sürülür. Öyle ki altın kaplama tabutu mezara sığmayıp ayak kısımlarında törpülenmesi, Tutankhamun için aslında önceden daha büyük bir mezara hazırlık yapıldığını göstermektedir.

Ay'ın mevcut mezarı, Tutankhamun'un büyükbabası III. Amonhotep'e yakın bir yerdedir.

Tutankhamun'un mezarında bulunan eşyaların bazılarında bir önceki firavun Nefernefereuaten adı yazıldığı da görülmüştür. Mumya maskesinin arkasındaki isim kartuşunda da tamir izi belirmektedir. Maskenin başka firavun mezarından alınıp Tutankhamun için yeniden düzenlendiği tezi de öne sürülmektedir.

Mezarının yeniden keşfedilmesi

Krallar Vadisi'ni kazı imtiyaz hakları 1905'ten 1914'e kadar Theodore Davis'in elindeydi. O dönemde Kraliçe Tiye'nin ebeveynleri Yuya ve Tjuyu'nun neredeyse bozulmamış mezarları, kraliyet dışı mezarlar da dahil olmak üzere on mezar ortaya çıkarmıştı. Daha sonraki yıllarda orada çalışmaya devam ederken, önemli bir şey ortaya çıkarmadı. Davis, KV58'DE Tutankhamun'a atıfta bulunan ve en önemlisi kralın mumyalama önbelleğini (KV54) taşıyan birkaç nesne buldu. Bunun Tutankhamun'un kayıp mezarı olduğuna inandı ve bulgularını şöyle yayınladı: "Korkarım Mezarların Vadisi tükendi". 1907'de Howard Carter; 5. Carnarvon Kontu George Herbert için kazı yapmak için vadiye davet edildi. Lord Carnarvon 1915'te vadinin kazı imtiyazını elde etti.

Howard Carter alanda 7 yıl kazı ve araştırmalar yaptı. Kazıdaki ekip için alana su taşıyan Mısırlı bir çocuk, su testisini yere indirirken düzgün kesilmiş bir taşın üzerine koyduğunu fark ettiler. Çocuğun testiyi üzerine koyduğu taş, Tutankhamun'un mezar girişini kapatan bir taştı. Girişteki moloz yığınlarını temizleyen Carter Tutankhamun'un mezarını keşfetmiş oldu. Mezara KV62 kodu verildi.

Mezarından çıkan eşyalar
Mezarda sağlam bir altın tabut, yüz maskesi, tahtlar, ok yayları, trompetler, nilüfer kadehi, altın ayak tezgahları, mobilyalar, yiyecekler, şaraplar, sandaletler ve taze keten iç çamaşırları dahil olmak üzere 5.398 eşya bulundu. Howard Carter'ın bu eşyaları kataloglaması 10 yıl sürdü.

Mezarda keşfedilen en ilginç nesne demir bir hançerdi. Çünkü Tutankhamun döneminde medeniyetler henüz demir çağına olmayıp bakır çağındaydı. Son analizler, mezardan çıkarılan demir hançerin bir göktaşından yapıldığı tespit edildi. Tutankhamun'un mezar eşyalarının çoğu, başlangıçta daha önceki sahipler için, muhtemelen Smenkhkare veya Neferneferuaten veya her ikisi için yapıldıktan sonra Tutankhamun için kullanıma uyarlandığına dair işaretler göstermektedir.

Tutankhamun efsanesi
Kral Tutankhamun'un mezarı, diğer kralların mezarlarına göre oldukça gösterişlidir. Tutankhamun'un genç yaştaki sıra dışı ölümünün nedeni bugün bile pek bilinmemektedir. Sanki Tutankamon aceleyle gömülmüştür. Bir kısım araştırmacılara göre mezar bir soylu için hazırlanmaktaydı fakat o sırada Tutankamon ölünce aceleyle buraya gömdürüldü. Ancak mumyasının kafatası sol kulağının arkasında zedelenme bulunduğu için şu anki Mısır bilimcilerinin son açıkladığı durum Tutankhamun'un generali olan Horemheb'in yönetimi ele geçirme amacıyla Tutankhamun'un kafatası arkasına sert bir cisimle vurmuş olabileceği tezidir.

Tutankamon'un mezarı iki odadan ve ilk odaya inen bir merdivenden oluşmaktadır. İlk odada bir at arabası, Tutankamon'un tahtı ve bunlar gibi Tutankamon'un hayattayken kullandığı paha biçilemez eserler bulunmuştur. Bu oda bulunduğunda, odanın Krallar Vadisi'nde yer almasından dolayı, bir mezar olması gerektiğini düşünen Howard Carter ve arkadaşları odanın duvarlarına vurarak duvarın arkasındaki boşlukları aradılar. Sonunda bir boşluk bulundu ve duvar kırıldı. Duvarın arkasındaki bir odada, yeni bir oda gibi görünen kocaman bir tahta kutu vardı. Kutu mühürlüydü. Howard Carter, mühürü -hayatında gördüğü ve göreceği en güzel şeyi- görmüştü. Bir lahtin içindeki som altından tabut mum ışığında bile parlıyordu. Howard Carter bu keşfi ile kendisine iyi bir kariyer sağlasa bile fakirlik ve unutulmuşluk içinde ölürken cenazesine bir iki kişi dışında kimse katılmamıştır.

Lanetler, Carter'in çok sevdiği kanaryasının bilinmeyen bir nedenden dolayı Mısır'ın simgesi olarak kabul edilen bir kobra yılanı tarafından yenilmesiyle başladı. Bir süre sonra kazı işlerinin ücretini karşılayan Lord Carnarvon'un Kahire'de kan zehirlenmesi nedeniyle ölümü büyük yankı uyandırdı ve turist akını yaşandı. Ayrıca mezara giren bazı kişilerin ateşli bir hastalıktan ölmesi de firavunun laneti adında bir hurafe başlatmıştır.

Firavun'un lahdinde hiyeroglif olarak bulunan yazılarda dikkat çekmektedir; Firavunun mezarına her kim dokunursa ölümün kanatları onu saracaktır.

Ancak daha sonra bu efsane haberlerinin, kazıyı finanse eden Lord Carnarvon'un ölümü üzerinden sansasyon yaratmak için İngiliz basını tarafından aslı olmayan haberler olduğu ortaya çıkmıştır. Kralın mezar kompleksinde herhangi bir lanet hiyeroglifine rastlanmamıştır.

Adları

Resimler

Ayrıca bakınız
 Howard Carter
 George Herbert de Carnarvon
Genç Kadın

Kaynakça

Mısır'ın onsekizinci hanedanı Firavunları
Amarna Dönemi
Aton
Lanetler
Antik çocuk hükümdarlar

Tutankhamun


Juan Diez de San Miguel y Solier Padilla de la Vega (Lima, ca. 1598-?), sacerdote y funcionario colonial criollo que ocupó importantes cargos académicos en el Virreinato del Perú. Rector de la Universidad de San Marcos.

Biografía
Sus padres fueron el huamanguino Juan Diez de San Miguel y Solier, letrado y encomendero, y la limeña María Padilla y de la Vega, hermana del arzobispo Feliciano de Vega y Padilla. Hermano mayor de Antonio Diez de San Miguel y Solier, oidor en Quito y Charcas, y por lo tanto, tío de Nicolás Diez de San Miguel y Solier, también rector sanmarquino. Cursó estudios en el Seminario de Santo Toribio, recibidas las órdenes, los continuó en la Universidad de San Marcos, donde obtuvo el grado de Doctor en Cánones.

Ministro titular del Tribunal del Santo Oficio; suscribió la petición al Rey para solicitar la creación de las cátedras de Medicina (1637). Fue elegido rector por el claustro sanmarquino (1658), auspiciando durante su gestión la creación de la cátedra de Vísperas de Teología de Santo Tomás, para los dominicos. No se desligó de la Universidad ni en sus últimos años, cuando concurre a una sesión de claustro para la elección de secretario (1664).

Fuentes
 Alberto Tauro del Pino. Enciclopedia Ilustrada del Perú. Lima: PEISA, 2001.

Referencias

Nacidos en Lima
Sanmarquinos (siglo XVII)
Rectores de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos

Juan Diez de San Miguel y Solier


Andrei Platonov (în , , nume real Andrei Platonovici Klimentov) a fost un scriitor rus/sovietic, dramaturg, poet și eseist. Scrierile sale combină elemente ale comunismului, creștinismului și existențialismului. A fost influențat de cosmism si de operele lui Nicolai Fiodorovici Fiodorov.

Lucrări

Romane
Чевенгур - Cevengur
 Счастливая Москва - Moscova cea fericită, Editura Polirom, 2003
 Македонский офицер - Ofițerul macedonean
 Котлован
 Епифанские шлюзы
 Река Потудань
 Город Градов - Râul Potudan
 Сокровенный человек
 Эфирный тракт
 Происхождение мастера
 Ювенильное море- Marea subterană. Marea tinereții, Editura Moldova, 1997
 Мусорный ветер
 Джан

Povestiri
 Чульдик и Епишка
 Маркун
 Антисексус
 Ямская слобода
 Государственный житель
 Усомнившийся Макар
 Такыр
 Третий сын - Al treilea fiu
 Бессмертие  - Nemurire
 В прекрасном и яростном мире
 Фро
 Июльская гроза
 Родина электричества
 Никита
 Семья Иванова (Возвращение)
 Под небесами родины (colecție de povestiri)
 Одухотворенные люди (colecție de povestiri)
 Рассказы о Родине (colecție de povestiri)
 Броня (colecție de povestiri)
 В сторону заката солнца (colecție de povestiri)
 Песчаная учительница

Piese de teatru
 Дураки на периферии - Proștii de la periferie
 Высокое напряжение - Înaltă tensiune
 14 красных избушек - 14 cabane roșii
 Ученик Лицея - Studentul de la liceu

Referințe și note

Vezi și
 Listă de dramaturgi ruși

Nașteri în 1899
Decese în 1951
Dramaturgi ruși
Dramaturgi sovietici
Scriitori ruși din secolul al XX-lea
Scriitori sovietici
Poeți ruși
Poeți sovietici
Eponime ale asteroizilor

Andrei Platonov


L'église Notre-Dame-de-la-Conception-et-de-la-Bonne-Mort (en portugais : igreja de Nossa Senhora da Conceição e Boa Morte) est une église coloniale de la ville de Rio de Janeiro, au Brésil. Elle est située à l'angle de la Rua do Rosário et de l'Avenida Rio Branco, dans le centre-ville.

Historique
Les Confréries de Nossa Senhora da Conceição et Nossa Senhora da Assunção e Boa Morte furent initialement établies dans différentes églises mais, vers 1721, elles fondèrent ensemble une chapelle dans la partie basse de la ville, à la place de l'église actuelle.

En 1735, il fut décidé de construire un nouveau bâtiment, conçu par l'ingénieur militaire portugais José Fernandes Pinto Alpoim. Le plan d'étage est une croix latine à trois nefs, avec le transept octogonal surmonté d'un dôme, une solution innovante pour la ville.

Le chœur présente des sculptures rococo de Mestre Valentim, ainsi que quatre toiles avec les évangélistes, d'auteur anonyme. Les autels latéraux sont l'œuvre de Manoel Francisco dos Santos Deveza et ont été construits entre 1835 et 1840. Dans la sacristie se trouvent deux toiles du XVIIIe siècle, l'une représentant Nossa Senhora da Conceição, de Raimundo da Costa e Silva, et l'autre Nossa Senhora da Boa Morte, de Leandro Joaquim.

La façade a été largement remaniée au XXe siècle (tour et fronton) mais conserve le portail conçu par Mestre Valentim. Heureusement, l'église n'a pas été démolie lors de l'ouverture de l'Avenida Central (actuellement Av. Rio Branco) et est maintenant curieusement adossée à un bâtiment néo-Renaissance hollandais construit vers 1904 par l'architecte René Barba.

Architecture baroque au Brésil
Édifice religieux à Rio de Janeiro
Rococo
RioDeJaneiroÉgliseNotreDameDeLaConception
Édifice religieux du XVIIIe siècle au Brésil
Édifice religieux fondé en 1721
RioDeJaneiroÉgliseNotreDameDeLaConception
Édifice religieux achevé en 1735
RioDeJaneiroÉgliseNotreDameDeLaConception
Édifice religieux du XXe siècle au Brésil

Église Notre-Dame-de-la-Conception-et-de-la-Bonne-Mort de Rio de Janeiro