Kaval, çoban çalgısı olarak bilinen kaval, yörede daha çok şimşir ağacından (nadiren livori, incir ve erik ağacından), altta 1 ve üstte 7 delikli olarak imal edilir. Dilli kaval ve dilsiz kaval olarak adlandırılan iki türü vardır. Dilli kavalın ucunda ses üretimini sağlayan bir düdük bulunur. Dilsiz kaval ise içi boş bir boru olup çalan kişi nefes teknikleriyle istenen sesi çıkarır. Çobanların kavalı üflemesindeki bir amaç, otlanan koyun keçi gibi hayvanların sakin kalması ve sürüden ayrılmamasıdır, bu gelenek hâlen günümüzde de uygulanmaktadır.

Teknikler
Dilsiz Kaval üflenme teknikleri açısından Ney'e benzer fakat ayrıldığı önemli farklılıklar vardır. Dilsiz kavaldan ses çıkarmak için dudaklar U harfi biçimine getirilir ve çeneye paralel tutulan kaval yüz ekseninden yaklaşık 45 derece sağ ya da sola saptırılarak ses çıkarılmaya çalışılır.

Dilli kavalda ses çıkartmak daha kolay olsa da çalmak için horlatma denilen ve alt-üst çene kemiklerinin de kullanıldığı nispeten kolay bir yöntem uygulamak gerekir. Yapı olarak oldukça basit olan kaval nefese büyük özgürlük tanıdığı için çok değişik üfleme teknikleri geliştirilebilir.

Kavaldan şu şekilde ses elde edilebilir:

1.Dudaklar "tu" sözünün söylendigi sekilde büzülür.
2.Kavalin agızlık kısmı büzülmüş durumdaki dudakların sağ tarafına 2/3 oranında yerleştirilir, sağ elle kavalın alt kısmı sol ellede üst kısmı tutulmalıdır.
3.Nefes (soluk) kavalın ağızlık kısmının içerisine çarptırılacak şekilde fazla abanmadan üflenir.

Başlangıçta ses elde etmek için kavalın tüm perdeleri açık birakılmalıdır. Perdeler parmak boğumlarıyla kapatılır. Kavalda nüanslar değişik şekillerde yapılır. Anadolu'da en yaygın şekil kavalın özellikle uzun tonlarda aşağıdan ağız kısmına doğru sallanmasıyla yapılır, ayrıca nefes şiddetini arttırıp azaltmakla, kafayı hafifçe sallamakla ve perde üzerindeki parmağı hafifçe hareket ettirmekle de değişik şekillerde nüans yapılabilinir.

Tarihçe
Kavalın kökeni hakkında değişik görüşler varsa da insanoğlunun en eski çalgılarından olduğu bilinmektedir. Ortadoğu ve orta asyada değişik formlarına rastlanır.

Tahta nefesli çalgılar
Türk icatları
Azerbaycan halk müziği çalgıları
Türk halk müziği çalgıları

Kaval


Nakon juriša na Kapitol Sjedinjenih Država 2021. godine od strane pristaša odlazećeg predsjednika Donalda Trumpa 6. siječnja 2021., vladini službenici optužili su ga za poticanje na nasilje zbog poticanja događaja i pozvali da ga se smijeni s funkcije. Članovi Kongresa Demokratske i Republikanske stranke, uključujući predsjednicu Doma Nancy Pelosi, čelnika manjinske manjine u Senatu Chucka Schumera i pridružene dužnosnike, pozvali su Trumpa da mu se odmah oduzmu ovlasti i dužnosti prema 4. odjeljku Dvadeset petog amandmana na Ustav Sjedinjenih Država, zahtijevajući njegovu trenutnu ostavku na dužnost ili uklanjanje Trumpa s funkcije opozivom i osudom. Sljedeći uvjeti nastali bi ako bi se bilo koja od aktivnosti provodila prije 20. siječnja 2021.

 Kad bi Trump dao ostavku, potpredsjednik Mike Pence postao bi 46. predsjednik Sjedinjenih Država, predsjednik s najkraćim mandatom ikad, nadmašivši Williama Henryja Harrisona, koji je preminuo 31 dan u mandatu, a na funkciji je bio samo nekoliko dana prije nego što je započeo rok ističe To bi bio drugi put u povijesti da je predsjednik dobrovoljno dao ostavku (prva je bila ostavka Richarda Nixona 1974. nakon objavljivanja njegove uloge u skandalu Watergate). Joe Biden 20. srpnja bi položio zakletvu kao 47. predsjednik Sjedinjenih Država.
 Ako se provede akcija 25. amandmana, to bi Pencea učinilo vršiteljem dužnosti predsjednika, preuzimajući "ovlasti i dužnosti ureda" predsjednika, a Trump bi svoj mandat služio samo u ime. To bi također bio prvi put u povijesti da se poziva na 4. odjeljak 25. amandmana. Joe Biden i dalje bi položio zakletvu kao 46. predsjednik 20. siječnja 2021. godine.
 Ako bi se obaranje i osuda dogodili prije kraja Trumpovog mandata, Pence bi to postao 46. predsjednik s trenutnim učinkom, a Trump prvim predsjednikom u povijesti Sjedinjenih Država koji je osuđen na suđenju za opoziv. Da je Trump opozivan (bez obzira na ishod naknadnog suđenja u Senatu), to bi ga ujedno postalo prvim predsjednikom u povijesti Sjedinjenih Država koji je dva puta opozivan. Raspravljalo se o tome da je Trump možda osuđen u Senatu nakon što napusti dužnost. Međutim, ovo nikad nije provjereno na ustavu, osim skandala s trgovcima iz 1876. godine, u kojem je Dom doživio opoziv vojnog tajnika Williama W. Belknapa čak i nakon što je već dao ostavku, iako ga je Senat oslobodio optužbi.

Podrška za opoziv ili uklanjanje
Od večeri 7. siječnja 2021. preko 200 članova Doma i Senata pozivalo je na Trumpovo uklanjanje bilo 25. amandmanom ili opozivom, kako je izvijestio NBC News. Govornica Pelosi rekla je da će Dom opozivati Trumpa zbog poticanja "oružane pobune protiv Amerike" ako mu njegov kabinet ne oduzme ovlasti i dužnosti, koristeći 25. amandman.

Demokrati
Mnogi demokrati iz Doma, uključujući Ilhan Omar, Ayanna Pressley, Seth Moulton, Alexandria Ocasio-Cortez i Katherine Clark, zatražili su hitnu opoziv i smjenu Trumpa u Kongresu ili putem 25. amandmana. Predsjednica Zastupničkog doma Sjedinjenih Država Nancy Pelosi, demokratkinja, pozvala je na uklanjanje Trumpa 25. amandmanom i rekla da je spremna glasati o člancima o opozivu ako se to ne dogodi. Pelosi je rekla da je Trump "vrlo opasna osoba koja ne bi smjela nastaviti obavljati svoju dužnost." U zavjeti da će ponovno opozivati Trumpa ako ga njegov kabinet ne ukloni sam, Pelosi je rekao da je Trump "poticao oružanu pobunu protiv Amerike" i da " veselo skrnavljenje američkog Kapitola, koji je hram naše američke demokracije, i nasilje usmjereno prema Kongresu užas koji će zauvijek zamrljati povijest naše nacije - potaknut od predsjednika ".

6. siječnja predstavnici Ted Lieu i Charlie Crist pozvali su potpredsjednika Mikea Pencea da ukloni Trumpa putem Dvadeset petog amandmana.

Do 7. siječnja čelnik manjinske manjine u Senatu, demokrat Chuck Schumer, zatražio je hitno Trumpovo uklanjanje s dužnosti, kao i Mnogi drugi demokratski članovi američkog Senata.

Od 8. siječnja demokrati su planirali uvesti rezoluciju o opozivu u ponedjeljak, 11. siječnja, a očekuje se da će se taj ili sljedeći dan sastati i Odbor za kućni red koji će odobriti pravilo koje će voditi raspravu o donošenju odluke o opozivu i Raskinov prijedlog zakona. stvoriti novi mehanizam za pozivanje na 25. amandman."

Republikanci
6. siječnja, četiri "viša republikanska izabrana dužnosnika" rekla su CNN-u da vjeruju da Trumpa treba ukloniti 25. amandmanom, dok su druga dvojica republikanskih izabranih dužnosnika izjavila da bi Trump trebao biti uklonjen opozivom. CNN je 8. siječnja izvijestio da su dva republikanska člana Doma, koja nisu imenovali, izjavila da će razmotriti glasanje za opoziv. Jedan je objasnio: "Doživjeli smo napad; ne trebaju nam duga saslušanja o tome što se dogodilo."

8. siječnja republikanski senator Ben Sasse rekao je da je spreman razmotriti opoziv jer je Trump prekršio svoju zakletvu. Republikanska senatorica Lisa Murkowski pozvala je Trumpa da odmah podnese ostavku, rekavši da "Želim da izađe. Nanio je dovoljno štete." Republikanac iz doma Adam Kinzinger također je zatražio Trumpovu smjenu s funkcije.

Od 9. siječnja samo je jedan republikanac u Kući pozivao na Trumpovu smjenu s dužnosti: Adam Kinzinger.

Protivljenje
Umirovljeni profesor Pravnog fakulteta na Harvardu Alan Dershowitz, koji je zastupao Trumpa tijekom njegovog opoziva 2019–20, protivi se još jednom opozivu. Izjavio je da Trump "nije počinio ustavni prijestup" i da će mu "biti čast ponovo braniti Ustav od stranačkih napora da ga se oruža u političke svrhe." Dershowitz je odobrio Joea Bidena za predsjednika iz izbora 2020. godine.

8. siječnja, senator Lindsey Graham (R-SC) tweetao je da će impičment "više naštetiti nego koristiti". U nastavku tweeta, implicirao je da su Pelosi i Schumer zabrinuti zbog vlastitog političkog opstanka i da je ovo objasnio zašto su željeli opozivati Trumpa.

Bivši savjetnik za nacionalnu sigurnost John Bolton pozvao je na Trumpovu ostavku; međutim, založio se protiv pozivanja na 25. amandman i opoziva, tvrdeći da je to "vrlo loša ideja", da je dodatak "najgori izrađeni" odjeljak Ustava i dovela bi do "dvaju konkurentskih predsjedništava" ako se Trump na njih pozove i ospori.

Zastupnik Kurt Schrader (D – OR-05) prvi je demokratski član kongresa koji se usprotivio opozivu uspoređujući ga s "linčevanjem" i napominjući da "bez pravnog postupka nismo bolji od republikanaca". Također vjeruje da podijelio bi zemlju.

Izvori

Politika SAD-a
Povijest SAD-a od 11. rujna 2001.

Pokušaji uklanjanja Donalda Trumpa s funkcije (2021.)


Oasis, İngilizce ve Fransızca'da vaha, cennet, güvenli korunma yeri veya sığınak anlamlarına gelen kelime.

Oasis  ayrıca şu anlamalara da gelebilir:

Müzik
 Oasis (müzik grubu), İngiliz rock grubu.
 Oasis (1980s group), a shortlived group in the 1980s featuring Mary Hopkin, Peter Skellern and Julian Lloyd Webber
 "Oasis" (şarkı)
 Oasis Records, plak şirketi
 Oasis (J Balvin ve Bad Bunny albümü), Bad Bunny ve J Balvin tarafından çıkarılan albüm

Coğrafya
 Oasis krateri, Libya
 Oasis, Iowa, ABD
 Oasis, Nevada, ABD
 Oasis, Wisconsin, ABD

Bilgisayar bilimi
 OASIS (kurum),
 Oasis (yazılım),
 OASIS işletim sistemi,
 Open Architecture System Integration Strategy,
 Open Artwork System Interchange Standard,

Ulaşım
 Isuzu Oasis,
 Oasis Hong Kong Airlines,
 Oasis LRT Station,

Diğer

 Oasis (film),

 Oasis Trust,
 Open Access Same-Time Information System,

 Oasis (içecek),
 Oasis Lakeland Holiday Village;
 OASIS (Medicare)

Kaynakça

Oasis (anlam ayrımı)


HBO GO a fost un serviciu de televiziune oferit de rețeaua de cablu premium americană HBO. Permitea abonaților HBO să difuzeze selecții video la cerere de conținut HBO, inclusiv serii actuale și trecute.

Din 8 martie 2022 HBO GO a fost înlocuit de HBO Max.

Note

HBO GO


Henrik Lund kan henvise til flere personer:

 Henning Jakob Henrik Lund (1875-1948) – grøndlandsk præst og poet
 Henrik Lund (maler) (1879-1935) – norsk maler
 Henrik H. Lund (født 1936) – dansk tekstforfatter og skuespiller
 Biskop Henrik af Lund (død ca. 1066) – dansk biskop
 Henrik Lund (producer) – dansk musikproducer og lydtekniker.
 Henrik Sigvard Lund (1825-1889) - dansk læge og nevø til Søren Kierkegaard
 Henrik Lund (født 1978) - dansk skuespiller og Reumert-vinder
 Henrik Lund (professor) (født 1960) - professor i energiplanlægning -

Henrik Lund


Léon Blum (pronunțat [leɔ̃ ˈblum]; ) a fost un politician, diplomat, om de stat, jurnalist francez și o figură importantă a socialismului.

Blum a fost unul dintre liderii Secțiunii française a internaționalei muncitorești (Section française de l'Internationale ouvrière SFIO), și președinte al Consiliului de miniștri, adică șef al guvernului francez, în două rânduri, 1936-1937, și apoi din martie până în aprilie 1938.

Din mai 1943 până în aprilie 1945 a fost deținut în lagărul de concentrare Buchenwald.

Șeful Guvernului provizoriu al Republicii franceze din decembrie 1946 până în ianuarie 1947, Cabinetul Blum va fi responsabil de punerea în funcțiune a instituțiilor celei de a V-a Republici.

Reformele sale au reprezentat mari progrese sociale (concediu plătit, femei în guvern, reducere a timpului de lucru, printre altele) și este considerat, astăzi, una dintre marile figuri ale socialismului francez.

Frontul popular

Omagii

 Există încă din 1957 o piață Léon-Blum în le 11e arrondissement din Paris.
 Există multe licee, colegii și străzi Léon-Blum.
 Viaductul Léon-Blum la Poitiers, operă de artă pusă în funcțiune în 2014.
 Kibbutzul Kfar Blum în Israel și străzile Léon Blum în Tel-Aviv, Haifa, Holon, Petah Tikva (Kfar Ganim) și Kfar Saba

Blum în ficțiune

Literatură
 O prietenie spaniolă, Ilan Greilsammer, Grasset, 2010

Cinematografie
 1993: Pétain de Georges Suma

Note

Nașteri în 1872
Nașteri pe 9 aprilie
Decese în 1950
Decese pe 30 martie
Absolvenți ai Lycée Henri-IV
Absolvenți ai École Normale Supérieure
Cavaleri ai Legiunii de onoare
Miniștri ai afacerilor externe ai Franței
Oameni din Paris
Politicieni francezi
Prim-miniștri ai Franței
Supraviețuitori ai lagărului de concentrare Dachau
Șefi de stat ai Franței
Evrei francezi

Léon Blum


إحدى قرى محافظة طرطوس في سوريا. وتبعد 16 كم عن مدينة طرطوس. تقع القرية فوق جبل يصل ارتفاعه إلى 300 متر فوق مستوى سطح البحر. تطل الجهة الغربية من القرية على البحر المتوسط. لا يتجاوز عدد سكان البلدة 3500 نسمة. والمتواجدين بها أقل بكثير من هذا العدد لوجود نسبة كبيرة من أهل القرية من المغتربين.

الانشطة البشرية

الزراعة هي النشاط الرئيسى للسكان وكانت قديماً تقوم على أشجار الزيتون الذي يعد أهم المحاصيل بالقرية وأشجار الحمضيات كما كانت تهتم أيضاً بزراعة الخضار الموسمية والحبوب إذ أن معظم الأراضي السهلية كانت تزرع بالقمح والشعير شتاء وبالفستق (الفول السوداني) صيفاً إلا ان كل هذه الزراعات انحسرت بعد أن اتجه أكثر من 90% من مزارعين القرية إلى البيوت البلاستيكية التي سرعان ما انتشرت في أراضي القرية كالنار في الهشيم بدءً من اواخر الثمانينات وبداية تسعينات القرن العشرين وتزرع غالبية البيوت البلاستيكية في القرية بالبندورة إلا أنه هناك بعض من يقوم بزراعة الخضار والفواكه الأخرى في بيوته البلاستيكية بالإضافة إلى زراعة البعض للأزهار والورود.

التعليم

نسبة الامية ضئيلة في القرية وتنحصر بين كبار السن اما بين الاجيال الجديدة فان الأمية تكاد تكون معدومة ويوجد بالقرية مدرسة ابتدائية اسست عام1948 واعدادية اسست عام1971.

المواصلات

عام 1981 قام السكان بإنشاء جمعية للنقل العام في البلدة تمتلك ميكروباصين يعملان على توصيل الطلاب والعمال إلى طرطوس ويعملان طبقا لنظام توقيت محدد حتى الآن.

النشاة

يعود تاريخ المدينة إلى حوالي قرنين ونصف وكانت تدعى متن عرنوق. وكان اهلها يسكنون في منطقة حير المتن والتي تقع إلى الغرب من موقع القرية الحالى بحوالي 500 متر. وفي عام 1790 قام السكان بالانتقال إلى موقع القرية الحالى. عام 1800 و1835 و1900 شهدت القرية مقدم عدة عائلات إليها مما ساهم في زيادة عدد سكانها بدرجة كبيرة. أطلق على القرية رسميا اسم متن الساحل عام 1969.

مراجع

أماكن مأهولة في منطقة مركز اللاذقية
قرى محافظة طرطوس

متن الساحل


Mustafa Özarslan (28 Aralık 1970; Sarıkaya, Şarkışla, Sivas - ), Türk müzisyen.

Hayatı
Şarkışla'nın Sarıkaya köyünde doğmuştur. İlk, orta ve lise öğrenimi Ankara Çankaya 50. Yıl Lisesi'nde, yüksek öğrenimimi Eskişehir Anadolu Üniversitesi İşletme Fakültesi'nde tamamladı. 1994 yılında Oğuz Aksaç ile birlikte müzik çalışmalarına başladı ve birlikte Grup Çığ'ı kurdu. Doğaçlamayı ve türkülerin aslını bozmadan başka ulusların müzikal formlarını da (Caz, Rock, Blues, vb.) türküler içinde kullanmaya çalıştı.

5 adet Grup Çığ albümünün yanı sıra, Salkım Söğüt 2 ve Salkım Söğüt 3, Muhabbet Türküleri, Şeyda Türküler ve Dost Kervanı albümlerinde de yer aldı. 2003 yılında ilk solo albümü Sevdalı Turna Türküler'i çıkardı 3 yıl aradan sonra 2006 yılında ikinci solo albümü olan Beyhude'yi çıkardı.

Yön FM'de Sabahat Akkiraz'la birlikte bir konserler dizisi gerçekleştirdi. 2008 yılında Sabahat Akkiraz'la, Birlikte Türküler Söylüyoruz isimli ortak bir albüm yaptılar. Grup Çığ Gösteri Merkezi'nde daimi olarak programlarına devam etmektedir.

Diskografi

Grup Çığ
 1998: Çığ Türküleri
 2000: Yayla Çiçeği
 2002: Nida
 2004: Mevsim
 2005: Çığ Halayları

Solo
 2003: Sevdalı Turna - Türküler
 2006: Beyhude
 2008: Birlikte Türküler Söylüyoruz (Sabahat Akkiraz ile birlikte)
 2013: Şem
 2021: Har

Tekli
 Arayı Arayı
 Sen Giderken
 Ayrılamam Ben O Gül Yüzlü Yardan
 Oy Ömrüm
 Esti Seher Yeli
 Benim Ömrüm
 Deli Gönül

Dış bağlantılar
 Mustafa Özarslan resmi web sitesi
 Mustafa Özarslan Facebook Sayfası

Yaşayan insanlar
1970 doğumlular
Şarkışla doğumlular
Türk halk müziği ses sanatçıları
İber Müzik sanatçıları
Türk söz yazarları
DMC sanatçıları
Türk halk müziği sanatçıları
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
20. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
21. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar

Mustafa Özarslan


{{Ficha de álbum
|nombre = Tell the World: The Very Best of Ratt
|tipo = Grandes Éxitos
|artista = Ratt
|grabación = 1983-1999
|discografica = Rhino Records/WEA
|anterior = Ratt(1999)
|posterior = Infestation(2010)
}}

Tell The World: The Very Best of Ratt es el segundo recopilatorio de grandes éxitos de la banda estadounidense Glam metal Ratt, publicado en el 2007. Abarca un disco recopilatorio con veinte temas de los siete álbumes de Ratt, incluyendo su cuarteto de discos de platino consecutivos a partir de mediados y finales de los años 80: Out of the Cellar, Invasion of your Privacy, Dancing Undercover, Reach for the Sky, desde 1990 con: Detonator, el compilado del Collage y el auto-titulado Ratt en 1999. Irónicamente, la canción que da título a esta recopilación ("Tell the World"), que originalmente apareció en el Ratt (EP) debut de la banda de su primer EP auto-titulado, es un tema que en realidad no está incluido.

Ficha Técnica del Álbum

Lista de canciones
"Dangerous But Worth the Risk " del álbum Invasion of your Privacy
"Back for More" del álbum Out of the Cellar
"Lovin' You's a Dirty Job" del álbum Detonator
"Nobody Rides For Free" Banda sonora de la película Point Break, incluye también en el Ratt & Roll 81-91
"Heads I Win, Tails You Lose" del álbum Detonator
"You're in Love" del álbum Invasion of your Privacy
"City to City" del álbum Reach for the Sky
"Body Talk" del álbum Dancing Undercover
"Way Cool Jr." del álbum Reach for the Sky
"Round and Round" del álbum Out of the Cellar
"Lay it Down" del álbum Invasion of your Privacy
"I Want a Woman" del álbum Reach for the Sky
"Dance" del álbum Dancing Undercover
"Wanted Man" del álbum Out of the Cellar
"Slip of the Lip" del álbum Dancing Undercover
"Shame Shame Shame" del álbum Detonator
"Lack of Communication" del álbum Out of the Cellar
"Over the Edge" del álbum Ratt
"Steel River" del álbum Collage
"Way Cool Jr. (MTV Unplugged)" (Nueva versión jamás incluida en ningún disco).En la lista de canciones originales del álbum incluye la canción inédita "No One Can Stop You Now" (también conocida como "Chances" en bootlegs) de la sesión de grabación "Reach for the Sky", posteriormente retirada debido a complicaciones legales, y sustituida por "Way Cool Jr.", en la versión de MTV Unplugged, año 1991.

 Miembros
 Stephen Pearcy - Voz Líder  (En todos los temas) Robbie Crane - Bajo/Voces (Solo en el tema "Over The Edge") Bobby Blotzer - Percusión (En todos los temas) Warren DeMartini - Guitarra Líder (En todos los temas) John Corabi - Guitarra Rítmica/Voces (No Participa en ningún tema) Otros Miembros
 Juan Croucier - Bajo/Voces (Excluyendo "Over The Edge)"
 Robbin Crosby - Guitarra Rítmica/Voces (A Excepción de "No Body rides for Free", "Over The Edge" y Way Cool Jr.MTV Unplugged)

 Michael Schenker - Guitarra (Solamente en Way Cool Jr.MTV Unplugged)

Enlaces externos
 Ratt Tell the World:The Very Best of Ratt Lista de canciones en Heavyharmonies.com

Álbumes de Ratt
Álbumes recopilatorios de 2007

Tell The World: The Very Best of Ratt


A hexagonal number is a figurate number. The nth hexagonal number hn is the number of distinct dots in a pattern of dots consisting of the outlines of regular hexagons with sides up to n dots, when the hexagons are overlaid so that they share one vertex.

The formula for the nth hexagonal number

The first few hexagonal numbers  are:

1, 6, 15, 28, 45, 66, 91, 120, 153, 190, 231, 276, 325, 378, 435, 496, 561, 630, 703, 780, 861, 946...

Every hexagonal number is a triangular number, but only every other triangular number (the 1st, 3rd, 5th, 7th, etc.) is a hexagonal number. Like a triangular number, the digital root in base 10 of a hexagonal number can only be 1, 3, 6, or 9. The digital root pattern, repeating every nine terms, is "1 6 6 1 9 3 1 3 9".

Every even perfect number is hexagonal, given by the formula

where Mp is a Mersenne prime. No odd perfect numbers are known, hence all known perfect numbers are hexagonal.
For example, the 2nd hexagonal number is 2×3 = 6; the 4th is 4×7 = 28; the 16th is 16×31 = 496; and the 64th is 64×127 = 8128.

The largest number that cannot be written as a sum of at most four hexagonal numbers is 130. Adrien-Marie Legendre proved in 1830 that any integer greater than 1791 can be expressed in this way.

In Addition, only two integers cannot be expressed using five hexagonal numbers (but can be with six), those being 11 and 26.

Hexagonal numbers should not be confused with centered hexagonal numbers, which model the standard packaging of Vienna sausages. To avoid ambiguity, hexagonal numbers are sometimes called "cornered hexagonal numbers".

Test for hexagonal numbers
One can efficiently test whether a positive integer x is a hexagonal number by computing

If n is an integer, then x is the nth hexagonal number. If n is not an integer, then x is not hexagonal.

Congruence relations

Other properties

Expression using sigma notation
The nth number of the hexagonal sequence can also be expressed by using sigma notation as

where the empty sum is taken to be 0.

Sum of the reciprocal hexagonal numbers
The sum of the reciprocal hexagonal numbers is , where  denotes natural logarithm.

Multiplying the index
Using rearrangement , The next set of formulas is given:

Ratio relation
Using the final formula from before with respect to m and then n , and then some reducing and moving , one can get to the following equation:

 for n>0 has  divisors.

Hexagonal square numbers

The sequence of numbers that are both hexagonal and perfect squares starts 1, 1225, 1413721,... .

See also
Centered hexagonal number

External links

Figurate numbers

Hexagonal number


ග්‍රේෂන් සම්මානය () යනු ශ්‍රී ලංකාවේ පදිංචිකරුවෙකු විසින් ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් රචිත හොඳම සාහිත්‍ය කෘතිය සඳහා ලබාදෙන වාර්ෂික සම්මානයකි. එය 1992 දී ශ්‍රී ලංකාවේ උපන් කැනේඩියානු නවකතාකරුවෙකු වන මයිකල් ඔන්ඩච්චි විසින් ආරම්භ කරන ලද්දේ ඔහුගේ "The English Patient" නවකතාව සඳහා බුකර් සම්මානය සම සම්මානලාභියෙකු ලෙස ලැබුණු මුදලින් ය. මෙම ත්‍යාගය නම් කර ඇත්තේ ඔන්ඩච්චි ගේ මව වන Doris Gratiaen නමින් වේ.

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රිත
 මයිකල් ඔන්ඩච්චි

Sri Lankan literary awards
Awards established in 1992
1992 establishments in Sri Lanka

ග්‍රේෂන් සම්මානය


Elvira Aljukić (Tuzla, 12. svibnja 1976.) bosanskohercegovačka je kazališna, televizijska i filmska glumica. Najpoznatija po ulozi Anđelke Penave u seriji Na granici.

Životopis
Rođena je u Tuzli 1976. godine. U Narodnom kazalištu Tuzla je od 1994. godine. Akademiju dramskih umjetnosti Tuzla završava 2002. godine .

Nakon prve godine studija postaje stipendistica Narodnog kazališta Tuzla i od 2003. godine je stalni član ansambla. Do sada u Narodnom pkazalištu odigrala veliki broj predstava.

Filmografija

Televizijske uloge

 "Igra Sudbine" (srpska telenovela) kao Rabija Karamutović Žiška (2021.)
"Bogu iza nogu" kao Zdenka Žderić (2021.)
 "Na granici" kao Anđelka Penava (2018. – 2019.)
 "Ne diraj mi mamu" kao Fata Karapus (2018.)
 "Vi ste dobro, a kako smo mi?" kao ujna Elvira (2016.)
 "Lud, zbunjen, normalan" kao Sanela / Sanela Hadzimuftezovic (2012. – 2015.)
 "Kriza" kao Suada (2014.)
 "Kad bude, biće" kao Beba (2012.)
 "Dva smo svijeta različita" kao Ines (2011.)

Filmske uloge

 "Po tamburi" kao učiteljica brijanja (2021.)

Životopisi, Tuzla
Bosanskohercegovački kazališni glumci
Bosanskohercegovački televizijski glumci

Elvira Aljukić


Dødsspillet kan henvise til flere titler:

 Dødsspillet (roman), den danske titel for romanen The Hunger Games fra 2008 skrevet af amerikanske forfatter Suzanne Collins
 Dødsspillet (film), den danske titel for filmen The Dead Pool fra 1988 med Clint Eastwood i hovedrollen

Dødsspillet


Mohammad Jassem Khodayyir was Minister for Immigration in the cabinet appointed by the Interim Iraq Governing Council in September 2003. A Shia Muslim, Khodayyir is a member of the Supreme Islamic Iraqi Council and is a member of the political bureau Islamic Dawaa Party.

References

Government ministers of Iraq
Living people
Year of birth missing (living people)
Islamic Supreme Council of Iraq politicians
Place of birth missing (living people)

Mohammad Jassem Khodayyir


محمد فكري حسين أباظة (1896- 14 فبراير 1979)، أحد أعلام الأدب والصحافة السياسية في مصر ويلقب بشيخ الصحفيين، وفارس الكلمة. ووصف فكري أباظة بـ«الصحفي الرائد»، وعرف عن مقالاته إثارتها للمواضيع المهمة والمعارضة للفساد والاحتلال، كما كان متحدثا إذاعيا معروفا. وقد انتخب نقيبا للصحفيين لأربع دورات متتالية.

النشأة
وُلد عام 1896م في قرية كفر أبو شحاتة في الشرقية، في عائلة أباظة التي ترجع إلى أصول شركسية. كان اسم والده حسين بك أباظة، وكان من خريجي الأزهر، والذي كان من المقرر أن يتلقي فكري أباظة فيه تعليمه، إلا أن والده فضل أن يرسله مع شقيقيه فؤاد وعثمان أباظة لتلقي العلم في مدراس القاهرة.

تخرّج في مدرسة الحقوق عام 1917م واشتغل بالمحاماة، ثم انضم للحزب الوطني المصري عام 1921م. وكان أباظة ضمن طلبة الحقوق الذين تم فصلهم في فبراير عام 1915 بسبب امتناعهم عن استقبال السلطان حسين كامل احتجاجا علي إعلان الحماية البريطانية وما اعتبروه مهادنة الخديوي للإحتلال. ووفقا للصحفي فاروق أباظة، فإن فكري أباظة قد شارك في ثورة 1919: «إذ كان خطيبا وصحفيا وقائدا للثوار، وكان وقت نشوب الثورة متواجدا في مدينة أسيوط وخطب في أكبر كنائسها وألف نشيدا قوميا وقتها تغني به المسلمون والأقباط، وطلبت السلطات البريطانية القبض عليه، ولكنه تنكر وأدعي أنه تاجر حمير، وسافر للقاهرة في قطار يحمل مهمات لقوات الاحتلال».

مسيرته

دوره في العمل الوطني
كان فكري أباظة من مناضلي الحركة الوطنية المصرية، ومن خطباء ثورة 1919 في مصر التي تزعمها سعد زغلول. وكان مؤلف وملحن نشيد الثورة المصرية آنذاك.

عضويته بمجلس النواب المصري
انتخب فكري أباظة عضوا بمجلس النواب المصري عام 1923 عن دائرة منيا القمح. وتكرّر انتخابه لعضوية المجلس في عدة دورات أخرى. وخاض أباظة معركة تحت قبة البرلمان في ثلاثينيات القرن العشرين سعيا لإلغاء خانة الديانة من الأوراق والمعاملات الرسمية.

عمله بالصحافة
بدأ فكري أباظة العمل الصحفي في صحيفة المؤيد، ثم في صحيفة الأهرام عام 1919م، وكانت أولى مقالاته في صحيفة الأهرام بعنوان «كتيب حقير» يوم 9 نوفمبر 1919، وهاجم ما وصفه بـ«طابور الخيانة الذي كان يهيئ الظروف للحكم الذاتي في مصر»، كما هاجم الاحتلال الإنجليزي والمندوب السامي.

وقد وصف داوود بركات رئيس تحرير الأهرام في العشرينيات مقالاته بأنها «نوع من أنواع الأدب والإنشاء المتميز سماه العرب طرفة وعرفة وهو كالغريب والعجيب والمستحسن».

ثم عمل محرّرا في مجلة المصور عام 1924م، وأصبح رئيسا لتحريرها عام 1926م. استمرّ رئيسا للتحرير حتّى عام 1961م وقد بلغ عدد مقالاته في المصور 5500 مقالة صحفية في خلال 55 عاما. انتُخب أباظة نقيبا للصحفيين المصريين عام 1944م ولأربع دورات متتالية.

شغِل منصب رئيس تحرير مجلة الهلال الشهرية المصرية لعدة سنوات. وفي 18 أغسطس عام 1961 صدر قرار حكومي مصري بِإعفائه، ويقال بِأن الإعفاء كان من قِبل الرئيس جمال عبد الناصر نتيجة مقالة سياسية قام بنشرها، أو لدعوته إلى الحوار مع الإسرائيليين. وكتب فكرى أباظة مقالًا نشر في «الأهرام» اعتذر فيه عما اقترحه، فعفى عنه ناصر.

في أبريل عام 1948، حاولت الحكومة استحداث قانون جديد كان من شأنه إجراء تعديلات في بعض مواد قانون العقوبات، وقد واجه فكري أباظة مساعي إقرار القانون حينها، لاعتقاده أن الهدف منه كان المساس بالحريات وحقوق المواطنين في انتقاد السلطة التنفيذية. وفي عام 1939، عندما تعرض طه حسين (عميد كلية الآداب بجامعة القاهرة حينها) لحملة إعلامية ونقدية فور صدور كتابه الأدب الجاهلي، دافع فكري أباظة عنه وسعى «لحماية فتيات الجامعة من دعاة التزمت والإنغلاق».

دوره الرياضي
كان فكري أباظة لاعباً بالنادي الأهلي الرياضي لبعض الوقت، وقد انتُخب فيما بعد رئيس شرف للنادي الأهلي.

التأليف الموسيقي
كان فكري أباظة موسيقيا هاوياً، وقد ألّف 100 قطعة موسيقية تُعزف على الناي والمندولين.

آراؤه
فيما يخص رأيه في حقوق المرأة وقضاياها، قال فكري أباظة أن المرأة قد ساهمت في «كل نشاط اجتماعي في مؤسسات الترفيه ومواساة الفقراء والمنكوبين، وأثبتت أنها أجدر من يعمل فيها، ونجحت نجاحا تاما في كل المهن والأعمال التي كان يظن أنها لا تلائم غير طبيعة الرجل، فغزت كل ميدان وأخذت مكانها بجدارتها في كل نواحي الحياة المصرية» ورأى أن إعطاء المرأة حقوقها هو «اعتراف بالواقع وإقرار للحالة الموجودة فعلا»، وجادل بأن المعارضين لمنح المرأة حقوقها ومساواتها بالرجل «لن يستطيعوا المقاومة أمام الاتجاه العام المتزايد لتحرير المرأة». وعارض أباظة فكرة إهمال المرأة لواجباتها الزوجية إذا ما اشتغلت بالسياسة والحياة والعامة، وضرب مثلا بالكثيرات اللوات اشتغلن بالعمل العام ومنهن طبيبات ومدرسات جامعيات، ومعلمات وموظفات بالوزارات، ولم يحول عملهن دون الزواج والحياة الزوجية السعيدة.

المناصب الفخرية والتكريمات
كان عضوا في المجلس الأعلى لدار الكتب المصرية، وحصل على درجة الدكتوراه الفخرية من أكاديمية الفنون.

مؤلفاته

 حواديت، دار الشعب، 1969.
 وثائق خطيرة عن اتصال ولي الأمر في شرق الأردن باليهود قبل حرب فلسطين وبعدها: مؤامرات الأردن واليهود ضد جيش مصر والجيوش العربية؛ تبعة فشل العرب وضياع فلسطين منهم وتشريد مليون من أهلها؛ حقائق عن تسليم مدن اللد والرملة ويافا وحيفا لليهود، المطبعة السلفية، القاهرة.
 الحب أبو العجائب: وقصص أخرى، دار الهلال، 1960.
 الضاحك الباكي: المرحلتان الأولى والثانية، دار الهلال، 1958.
 فكري أباظة في الراديو، شركة التوزيع المصرية، القاهرة.
 مجموعة مقالات فكري أباظة: نشرت بالجرائد اليومية والأسبوعية لمناسبات سياسية واجتماعية، المطبعة التجارية الكبرى، 1922.
 المجموعة الثالثة من مقالات وخطب فكري أباظة، المكتبة التجارية الكبرى، القاهرة، 1925.
 المجموعة الثانية من مقالات وخطب فكري أباظة المحامي.
 مجموعة مقالات، المطبعة التجارية الكبرى، 1924.
 التليفون، دار الهلال، 1938.
 الجمهورية العربية المتحدة: قصة كفاح شعبين في سبيل وحدة كاملة (تقديم)، دار الهلال.
 رحلة صيف إلى تركيا واليونان ويوجوسلافيا وإيطاليا، مطبوعات جماعة نشر الثقافة، 1933.
 ألمانيا على حقيقتها، دار إحياء الكتب العربية، 1961.
 الذوق.
 معرض الدنيا بين مصر والحجاز
 نصائح كهل للشباب
 المرأة: ملاك وشيطان
 الإصلاح الاجتماعي كما أريده
 العند.
 أمثال فلاحي.
 الجمال الذي يفتنني: جمال بالقطاعي-وجمال بالجملة
 الحرب بين القديم والحديث
 لي معه 3 مواقف
 معرض الدنيا: نجد
 معرض الدنيا: العاهلان العربيان
 لو كنت ديكتاتورا
 التحويش.
 نغزة الأمزجة
 عينات.

وفاته
توفي فكري أباظة في القاهرة في 14 فبراير عام 1979م.

كتب عنه

 أباظة، فاروق عثمان. فكري أباظة: فارس المعارضة، دار الهلال، القاهرة، 1980.
 أبو المجد، صبري. فكري أباظة، مؤسسة دار التعاون، القاهرة، 1987.

مراجع

 أعلام الشراكسة، تأليف فيصل حبطوش خوت أبزاخ، مؤسسة خوست للإعلان، عمان، الأردن، 2007م

آل أباظة
أشخاص من محافظة الشرقية
باشاوات مصر
خريجو جامعة القاهرة
سياسيو الحزب الوطني الديمقراطي (مصر)
سياسيون مصريون في القرن 20
صحفيون في القرن 20
صحفيون مصريون
مصريون من أصل أبخازي
مصريون من أصل شركسي
مواليد 1895
مواليد 1896
مواليد في محافظة الشرقية
مواليد في مصر
موسيقيون مصريون
ناشطون مصريون
نبلاء مصريون
وفيات 1399 هـ
وفيات 1979
وفيات في القاهرة

فكري باشا أباظة


Vadim Cobîlaș (n. 30 iulie 1983) este un rugbist din Republica Moldova, care evoluează pe poziția pilier dreapta la clubul Sale Sharks. De asemenea, el este jucător de bază la echipa națională de rugby a Republicii Moldova, al cărei căpitan este.

Înainte de a semna un contract cu Sale Sharks pe 2 martie 2011, Cobîlaș a jucat la echipa rusă VVA-Podmoskovie Monino. El este primul rugbist moldovean care a semnat un contract ca jucător profesionist cu un club din Anglia.

Vadim Cobîlaș este jucător de bază și la Sale Sharks, fiind considerat de specialiștii în domeniu drept unul dintre cei mai buni jucători de linia întăi din Marea Britanie, dar și din Europa. În total, el a jucat peste 100 de meciuri pentru Sale Sharks în prima ligă de rugby din Anglia.

Cobîlaș și-a început cariera în rugby la echipa Bluemarine Chișinău, iar ulterior, timp de 2 ani a jucat la echipa Dinamo București și 5 ani la echipa rusă VVA-Podmoskovie Monino. A devenit campion al Moldovei cu Bluemarine, campion al României cu Dinamo București și cvintuplu campion al Rusiei cu VVA Monino.

Cobîlaș a jucat peste 50 de meciuri pentru naționala Moldovei și a fost declarat de mai multe ori cel mai bun rugbist moldovean al anului.

Fratele său, Maxim, la fel este rugbist de performanță și membru al selecționatei Moldovei; iar în ianuarie 2015 a semnat și el un contract cu echipa Sale Sharks, devenind coechipier cu Vadim. Ei sunt unicii jucători moldoveni care evoluează în campionatul englez de rugby.

Referințe

Legături externe
 Profil pe site-ul echipei Sale Sharks

Nașteri în 1983
Moldoveni în viață
Rugbiști moldoveni
Oameni din Soroca

Vadim Cobîlaș


مناحي هو فيلم كوميدي سعودي من بطولة الفنان السعودي فايز المالكي، ومن إخراج أيمن مكرم، أنتج الفيلم وعرض في 2008 في مدينتي جدة والطائف بعد 35 سنة من إلغاء دور السينما في السعودية. عرض الفيلم قبل عرضه في السعودية في جنيف، وباريس، وبعض الدول العربية ومنها مصر.

الاعتراضات على الفيلم

وصف الرئيس السابق لهيئة الأمر بالمعروف والنهي عن المنكر في السعودية الشيخ إبراهيم الغيث السينما بأنها «شر مطلق» في تصريح عقب عرض الفيلم، وأكد أنه لم يؤخذ رأيه قبل عرضه، إلا أنه بعد يومين من هذا التصريح في 21 ديسمبر، 2008 صرح لبعض الصحف السعودية بأنه لا يمانع من عرض بعض الأفلام السينمائية إذا كانت تدعو إلى الخير.

الشخصية
شخصية سعودية يقدمها فايز المالكي بقالب شعبي سعودي هذه الشخصية اشتهرت في بدايتها بالمسلسل التلفزيوني إخواني وأخواتي والذي شاركه البطولة الممثل السعودي محمد العيسى. بعد ذلك عادت شخصية مناحي للظهور في مسلسل بيني وبينك بجزئيه الاثنين وشاركه البطولة الممثل السعودي حسن عسيري.

روابط خارجية

المصادر

أفلام إنتاج 2008
أفلام إنتاج 2009
أفلام باللغة العربية
أفلام باللغة العربية في عقد 2000
أفلام تقع أحداثها في السعودية
أفلام سعودية
أفلام سعودية إنتاج 2008
أفلام كوميديا إنتاج عقد 2000
أفلام كوميدية سعودية
أفلام كوميدية في 2009

مناحي (فيلم سعودي)


Copper sulfate may refer to:

 Copper(II) sulfate, CuSO4, a common, greenish blue compound used as a fungicide and herbicide
 Copper(I) sulfate, Cu2SO4,  which is uncommonly used

Copper compounds

Copper sulfate


Zodwa Dlamini est une biochimiste sud-africaine et ancienne vice-chancelière adjointe chargée de la recherche à l'Université de technologie Mangosuthu. Elle fait des recherches en oncologie moléculaire. Elle est une ancienne vice-présidente du  et membre du Conseil scientifique du .

Enfance et éducation
Dlamini est née sur la côte nord du KwaZulu-Natal. Elle a travaillé comme commis d'administration à la santé provinciale avant d'entreprendre un diplôme en pharmacie. Elle n'était pas contente et est passée à la biochimie et à la microbiologie, obtenant une licence à l'université du Cap-Occidental. Elle a déménagé à l' pour sa maîtrise et son doctorat.

Carrière
Après son doctorat, Dlamini est retournée à l'Université du Cap-Occidental en tant que boursière postdoctorale en oncologie moléculaire. En 2002, elle rejoint l'université du Witwatersrand, où elle étudie la toxicité de la bière africaine traditionnelle. En 2007, elle a reçu un prix d'opportunité d'investigation de l'Institut américain du cancer. Elle a rejoint l'université du Limpopo en tant que professeure associée en 2014.

Elle a été nommée responsable de la direction de la recherche à l'université de technologie Mangosuthu en 2015. En juillet 2017, Dlamini a été confirmée en tant que membre du Conseil scientifique du . Elle est professeure invitée à l'université de Bristol .

Dlamini se préoccupe de l'éducation au sein de la communauté locale et soutient les écoles en comptabilité, en mathématiques et en physique. Elle pense que l'Université de technologie de Mangosuthu peut améliorer la vie des habitants d'Umlazi. Elle est membre du comité directeur du groupe d'éducation STEM de l'Académie des sciences d'Afrique du Sud.

En 2017, elle a dirigé une délégation de scientifiques de l'université de technologie Mangosuthu à l'Institut de technologie de Dublin. Elle s'intéresse à la . Dlamini a contribué à deux livres sur le cancer, dont Current Immunotherapeutic Treatments in Colon Cancer et South African Herbal Extracts as Potential Chemopreventive Agents: Screening for Anticancer Splicing Activity . Ses recherches actuelles portent sur les microARN anormaux dans les cancers associés au VIH. Le projet a reçu 6 millions de rands sur trois ans du .

Références

Liens externes

Femme scientifique du XXIe siècle
Femme biochimiste
Étudiant de l'université du Cap-Occidental
Professeur à l'université du Cap-Occidental
Professeur à l'université de Bristol
Universitaire sud-africain du XXIe siècle
Biologiste sud-africain du XXIe siècle

Zodwa Dlamini (biochimiste)


Vexations is a musical work by Erik Satie. Apparently conceived for keyboard (although the single page of manuscript does not specify an instrument), it consists of a short theme in the bass whose four presentations are heard alternatingly unaccompanied and played with chords above. The theme and its accompanying chords are written using enharmonic notation. The piece is undated, but scholars usually assign a date around 1893–1894 on the basis of musical and biographical evidence.

The piece bears the inscription "In order to play the motif 840 times in succession, it would be advisable to prepare oneself beforehand, and in the deepest silence, by serious immobilities." ("") From the 1960s onward, this text has mostly been interpreted as an instruction that the page of music should be played 840 times, although this may not have been Satie's intention.

Publication

Satie did not publish the work in his lifetime, and is not known ever to have performed or mentioned it. The piece was first printed in 1949 (in facsimile form, by John Cage in Contrepoints No. 6). The first American publication of the piece was in Art News Annual, vol. 27 (1958), again in facsimile. The first British publication was as an engraved example in an article by Peter Dickinson in Music Review, vol. 28 (1967). In 1969 the publisher Éditions Max Eschig produced the first commercial edition of the work, placing it second in a collection of three so-called Pages mystiques. Since there is no musicological evidence linking Vexations to the other works in the volume, its appearance in that context indicates nothing more than an editor's desire to publish Satie's uncollected compositions in three-part assemblages such as the Gymnopédies, Gnossiennes, etc.

First public performance

Vexations appears to have had no performance history before the idea gained ground that the piece was required to be played 840 times. The first of the marathon performances of the work in this way was produced by John Cage and Lewis Lloyd at the Pocket Theatre at 100 Third Avenue in Manhattan by the Pocket Theatre Piano Relay Team, organized by Cage. Pianists included: John Cage, David Tudor, Christian Wolff, Philip Corner, Viola Farber, Robert Wood, MacRae Cook, John Cale, David Del Tredici, James Tenney, Howard Klein (the New York Times reviewer, who coincidentally was asked to play in the course of the event) and Joshua Rifkin, with two reserves, on 9 September 1963. Cage set the admission price at $5 and had a time clock installed in the lobby of the theatre. Each patron checked in with the clock and when leaving the concert, checked out again and received a refund of 5¢ for each 20 minutes attended. "In this way", he told Lloyd, "People will understand that the more art you consume, the less it should cost." But Cage had underestimated the length of time the concert would take. It lasted over 18 hours. One person, an actor with The Living Theatre, Karl Schenzer, was present for the entire performance.

Meaning

Satie never explained the piece's title. Conjectures regarding the meaning of Vexations (and its title) were construed long after Satie's death and in most cases, supported by little evidence.

 The notation of the chords makes extensive use of enharmonic spellings, making it difficult to read immediately.
 Vexations could be interpreted as Satie's coming to terms with Wagnerism. In this interpretation, Vexations would be Satie's ironic act of defiance. He could outdo music as lengthy and intense as Wagner's Der Ring des Nibelungen, using only the limited resources available to him; hence Gavin Bryars' description of it as 'a sort of Ring des Nibelungen des pauvres' ("poor man's Ring of the Nibelungen"). Vexations can also be seen as an attack on – or a parodic emulation of – what in Wagnerian music is known as the "unendliche Melodie" (unending melody), in which melody is supported by a continuously modulating progression of complex chords. In mood and compositional technique this brings Vexations near to the – certainly mocking – "Choral inappétissant" ("unsavoury Choral"), the first (introductory) piece of "Sports et divertissements", which he composed more than 20 years later, after he had studied conventional counterpoint for several years.
 Vexations was written in a period when Satie's approach to harmony was related rather to a modal line of thought than to conventional harmony. Harmonically, Vexations appears to be an exercise in non-resolving tritones. Maybe Satie's intent was nothing more than to prove that any harmonic and rhythmic system was only a matter of habit for the hearer (and not resulting from innate or divine preconception, as his contemporaries would think): so that after listening 840 times to a chordal system that is at odds with any habitual one, and set in an odd metre, one would possibly start to experience this new system to be as natural as any other – an experiment he was likely to have taken seriously, and maybe directly or indirectly influenced Debussy and/or Ravel.
 Although the date of composition is uncertain, Vexations appears to have been composed shortly after a brief, but intense, affair with Suzanne Valadon, the nearest Erik Satie ever got to a relationship with a woman, as far as is known. One of the testaments to this relationship is Satie's optimistic composition "Bonjour Biqui" (April 1893), Biqui being a nickname for his beloved, and the composition being an echo of how Satie customarily greeted her. it can be conjectured that Satie — being "vexé" ("angry", or even "spiteful") about being rejected by his "Biqui"—wanted to disenchant himself from what she had meant to him, by composing a piece that would help him forget all such frivolous feelings.
 It is also possible that Satie was spoofing the Perpetuum mobile genre: many 19th-century composers had composed such – then very popular – separate pieces with an 'indefinite' number of repeats, mostly leaning on dextrous virtuosity. References like "immobilities", a definite (but disproportionately high) number of repeats, an unconventional harmony, and a "very slow" tempo, instead of the usual very rapid one of a Perpetuum mobile, all might indicate that Satie was making a parody of this genre, spiting the cheap effects of content-less virtuosity in an uninspired harmonic and rhythmical scheme, that his contemporaries would use to suggest "rapture" to their public.
 The deeply rooted idea (from its first publication on) that Vexations might have been intended by Satie as an experiment regarding boredom appears to find little support in the ideas expressed by Satie himself, although he described boredom as 'profound and mysterious.
 Other anachronistic explanations involve Dadaism (which was only invented by the end of the 2nd decade of the 20th century); Musique d'ameublement (also not before the end of the 2nd decade of the 20th century, at which time Satie described it as a novelty); conceptual art (not before the 1960s); etc. Satie is often described as a precursor, or in the spirit of Oulipo, an 'anticipatory plagiarist' of subsequent developments.
 Why Satie chose 840 as the number of repetitions has also been subject to conjecture: there is no conclusive evidence showing why he would have preferred this number to any other. The fact that 840 is the product of the numbers from 4 to 7 does not shed much additional light on the meaning that the number 840 might have had to Satie, though it has to be noted that the esoteric sects or cults Satie had been involved in up till the moment that he wrote Vexations could be supposed to have some interest in numerology. When Satie started his own sect, the Metropolitan Church of Art of Jesus the Conductor, supposedly around the same time as composing Vexations, he appeared sure in his use of numbers (e.g. in the printed pamphlet listing the numbers of each type of adherent the sect was to have acquired, some of these numbers going back to biblical data). An article by Martha Curti (now Mother Felicitas) on the numerology of 840, may shed more light on the subject.'

Finally, considering the many questions that remain regarding the composition, it could be seen in a tradition of riddle music, somewhere between the riddle canons of Bach's The Musical Offering and Elgar's Enigma Variations.

Execution

There is no indication that Satie intended the Vexations for public performance – the introductory text he wrote, as quoted above, rather indicating it was intended as a one-person experience (e.g. as a restrained way to work off anger, or in order to get one's ears tuned to an unconventional harmonic system and metre). Satie made no effort to get either "Vexations" or "Bonjour Biqui" published during his life, scarcely, or not at all, communicating about their existence (there were more of his compositions sharing this fate).

As to the total duration of the work, and whether it is to be played aloud or silently, it is hard to ascertain what Satie's intentions were:
 No metronomical tempo indication: the score mentions "Très lent" (very slow), which could mean anything while the composition has not a melody that could be experienced as falling in one or another "natural" cadence – at least not at first sight: some (e.g. the pianist Armin Fuchs, who executed the work in its entirety several times) argue there is a natural cadence nonetheless (26 quarter-note beats per minute in Fuchs' case, which extends total execution to 28 hours)
 It is not clear whether Satie intended the bass-line (equal to both halves of the composition) to be repeated in between of  half vexation: his precise instruction is "" – "At this sign customarily the theme of the Bass will be presented" (the "sign" occurring in between of every half vexation):  not really being an obligation. There is more to be said about this sign: modern executions and editions of the score usually interpret that for every Vexation the  is to be played twice, while the original manuscript of Satie indicates the "sign" for playing this theme three times: once preceding (and quite above) the "motif", and once after every half of the "motif", which seems to indicate that the  has to be played before the "motif" is played the first time (which is usually done), but also that it is the  concluding the complete cycle (and not the 840th pass of the second half of the motif, as it is usually interpreted). This would extend the total execution time with about half a minute.
 Even the 840 repeats have been questioned, for several reasons: in a "Mantra" or "habituation" approach there is not much sense in counting exactly how many times one repeats the "motif" to oneself. Also the indication Satie gives does not implicate it is mandatory to repeat 840 times: it is only a remark about the kind of preparation that is needed in the event that one wants to play it 840 times consecutively to oneself. There is no certainty Satie ever played the Vexations (or knew them executed), either with or without repeats (probably neither, because in the course of such action it probably would have emerged that the A on the 6th beat of the second half of the motif needs an accidental one way or another: either a pitch-changing accidental, like for the A's immediately before – beat 2 – or after – beat 8 – this A, either a natural, to make the middle melody of the second half of the motif identical to the high-pitch melody of the first half). Probably in most performances the imaginary natural is played. Likewise, the bass C on the sixth quarter-note and the bass B on the second half of the ninth quarter-note require (presumably) naturals; the E on the fifth quarter-note is provided with a natural in the inverted version, but not in the original version. The score also presents us with two other fairly fundamental questions: (1) Why is there one diminished fourth (later inverted to an augmented fifth) among the tritones? and (2) Is the tied eighth-note chord at the end intended as a repetition of the previous chord (which requires an inconsistent interpretation of accidentals that would treat the C as a C-sharp) or does the C-sharp revert to a C (in which case the whole thing would end on a C major chord)?
 No indication whatsoever regarding at what volume it has to be played.
 It is not clear whether exactly the same speed and volume for every repetition is advised: in the "vexation"-anger comparison mentioned above, it would not be impossible to imagine moods (expressed by tempo and volume, and additional expression by means of arpeggio, rubato, and the like) swinging from "rage" to "dejection", and everything in between, all along the same sitting, in a sort of "Etudes d'execution transcendante"-style – while obviously the standard interpretation, which is a monotonous execution (keeping to the same tempo and volume) throughout, maximally avoiding romantic implication, is more than arguably correct too.
 While the bass-note ending the motif is a major third above the first bass-note of the motif, even an execution with a modulating progression for every repeat would not be unthinkable: Satie nowhere indicates that the "motif" (which is by definition a musical entity not tied to a particular key) or the "bass theme" is to be executed at the same pitch every time.
Cage's own intervallic analysis made for the first performance is in Lloyd's collection at the Beinecke Rare Book and Manuscript Library at Yale University along with the performers' time keeper sheets from that concert.

Although there is no unambiguous indication that the Vexations should be played on the piano – an execution on another keyboard instrument, like the then popular harmonium, not being impossible – there is little doubt that this is the intended instrument.

Ornella Volta (from the Archives Erik Satie in Paris) has been preparing a dossier with several studies regarding this work and its executions. This dossier, which has not been published, is intended to contain a full analysis and a facsimile reproduction of the original score.

The musicologist Richard Toop as a young pianist gave the first complete performance by a single pianist in 1967.

Not all attempted performances of this work have been successful. In 1970, Australian pianist Peter Evans decided to abandon a solo performance of the piece after five-hundred and ninety-five repetitions because he felt that "evil thoughts" were overtaking him and observed "strange creatures emerging from the sheet music".

The team at MakerBot Industries has programmed one of their robots to perform Vexations. It was performed for the public for the first time at a 2010 New York City Maker Faire. The performance was based on the one by Armin Fuchs in Dresden in the year 2000.

On 12 December 2012, French pianist Nicolas Horvath performed in the Palais de Tokyo a non-stop solo version lasting 35 hours.

In September 2016, during the three days of the sci-tech Trieste Next festival, the pianist and multimedia artist Adriano Castaldini performed an open-air solo of the entire Vexations, conceiving a very new way of interpreting the piece, i.e. making audible the psycho-physical experience of vexation by connecting his body to the live electronic processing of the piano sound: during the performance, the pianist wore a sensor system (EEG, EMG, GSR and temperature sensors) not simply for medical feedback, but to process medical data in real time using a software (coded by Castaldini himself) that turned data into control values for the piano sound live processing (the sound was captured by seven microphones inside the piano).

On 2 December 2017, alt-classical concert series ChamberLab hosted a marathon performance of Vexations as a fundraiser for the American Civil Liberties Union, and raised $16,731.85 in pledges and donations. The event was open to all musicians, and 34 participated throughout the day at the Hotel Congress in Tucson, Arizona.

On 30 May 2020, Igor Levit performed all 840 repetitions of Vexations at the B-sharp Studio, Berlin. The performance streamed on Periscope, Twitter and other platforms, including on The New Yorkers website. Levit said the recital was in response to the COVID-19 pandemic, his reaction to which he characterised as a "silent scream" (""). The 840 sheets of music were sold individually to assist out-of-work musicians.

From the 29 to 30 January 2021, Bot_pianist.ver, a robot made by ATOD, performed all 840 repetitions of Vexations for 19 hours 30 minutes at Platform-L Contemporary Art Center in Seoul. It was a part of Furniture Music in the 4th Industrial Revolution Era: a convergence of an exhibition and performance; a reconstruction of Satie's Vexations conducted by PyoungRyang Ko. This work was a part of the Art & Tech Project by Arts Council Korea (ARKO) and Hanyang Industry-university Cooperation Foundation. The convergence of the exhibition and the performance was streamed on YouTube.

On 3 February 2021, 12 players and composers performed at the Hall of Halls, the music box museum in Kiyosato at the southern foot of the Yatsugatake Mountains, Japan. The performers were Mana Fukui, Wataru Iwata, Masakazu Yamamoto, KaoLi, Taro Yoshihara, Keitaro Yamaguchi, Kazuya Saegusa, Sachiko Kawano, Mamoru Yamamoto, Satoka Yokoyama, Shunichi Komatsubara, and Ayumi Satake. Instruments used were piano, french horn, trumpet, cello, double bass, key harmonica, voice, organetta (street organ), organite (hand-cranked music box).

On 13 August 2021, American pianist Aaron D. Smith performed a non-stop solo version lasting 36 hours and 22 minutes in Salt Lake City's Sugar House neighborhood. It is known to be the longest non-stop solo piano version ever performed. This performance was conducted alongside six dancers in conjunction with the Interdisciplinary Arts Collective.

Sources

External links

 Erik Satie: Vexations (score). New version of the score by Stephen Whittington. Accidentals only apply to the notes that immediately follow. Cautionary accidentals are used in cases of possible ambiguity.
 Serious Immobilities: On the Centenary of Erik Satie's Vexations. An essay by Stephen Whittington (1994).

 , by Robert Orledge – This article includes an elaborate analysis of the Vexations compositional system, a facsimile and transcription of the Bonjour Biqui composition, etc.
 Vexations recording homepage, containing, among other interesting topics, a life recorded MIDI-version of the Vexations, and the EEG of the pianist Armin Fuchs during the 28 hours he played them, leading to the conclusion that a trance cannot be avoided when keeping scrupulously to Satie's instructions.
 Vexations and its performers by Gavin Bryars
 web vex web form that allows a user to generate arbitrary length realizations of vexations (between 16 and 9999 repetitions).
 Complete Vexations MIDI version
 Pianoless Vexations performed on any instrument BUT the piano. At the Sculpture Center in New York on 6 November 2006.
 Vexations performance by Spencer Holden A recent 24-hour performance of Vexations by a young artist.
 Nicolas Horvath's Vexations. The first Vexations performance to have been integrally shoutcasted live on the internet without any cut or stop.

Compositions by Erik Satie
Minimalistic compositions
Compositions for solo piano

Vexations


බටහිර ලෝකයේ වඩාත්ම පිලගැනීමට ලක්වූ සිතුවම් අතරින් එකකි මොනාලිසා
කඩදාසි, කැන්වස්, ලී, වීදුරු, ලැකර් හෝ කොන්කී‍්‍රට් වැනි මතුපිටක් (ආධාරකයක්) මත වර්ණ තැවරීම සිතුවම් කිරීම ලෙසින් හඳුන්වනු ලබයි. කෙසේවෙතත් සෞන්දර්යාත්මක අර්ථයෙන් ගතකළ 'සිතුවම් කිරීම' යන්නෙන් අදහස් වන්නේ අදාල කාර්යය සිදුකරන තැනැත්තාගේ ප‍්‍රකාශනය සහ සංකල්පීය අරමුණ විද්‍යමාන වන ආකාරයෙන් ඇඳීම, රූප ගැලපීම ඇතුළු අනෙකුත් සෞන්දර්යාත්මක කාරණාවන් සංයෝජනය කිරීමේ කි‍්‍රයාකාරකමයි. මෙම කි‍්‍රයාකාරකමෙහි නියැලී සිටින්නන් සංඛ්‍යාව තරම්ම විවිධ හා අතිමහත්වූ අභිප‍්‍රායන් සහ විෂයන් නියෝජනය කිරීමේ, ලේඛනගතකිරීමේ සහ ප‍්‍රකාශ කිරීමේ විධික‍්‍රමයක් ලෙසින් සිතුවම් කිරීම භාවිතා වේ. සිතුවම් ස්වභාවිකවාදී, නිරූපනාත්මක (ස්වභාවික ජීවිතය හෝ භූදර්ශන), ඡායාරූපී, භාවාත්මක වියහැකි අතර සංකේතවාදී හැඟීම් හෝ දේශපාලනික අඛ්‍යානයන්ගෙන් පුරාවාලිය හැක. සිතුවම් කිරීමේ ඉතිහාසයෙන් වැඩි කොටසක් පිරී ඇත්තේ ආධ්‍යාත්මික අරමුණු හෝ අදහස් වලිනි. මෙවැනි සිතුවම් මැටි බඳුන්වල සිතුවම් කළ පුරාණෝක්තිමය චරිත නිරූපනය වන කලාකෘතීන්හි සිට මිනිස් ශරීරය ආධ්‍යාත්මිකභාවයේ විෂය වස්තුවක් ලෙසින් නිරූපිත සිස්ටීන් දේවස්ථානයේ අභ්‍යන්තර බිත්ති සහ සීලිමේ ඇති සිතුවම් දක්වා පරාසයක විහිද යයි.

සිතුවම් කිරිමේ විවිධ ආකාර
සම්පුර්ණයෙන්ම වාගේ සියලූ සැපයුම් ශිල්පින් අත් සහ ඇගිලි මාධ්‍ය භාවිතා කිරිමට යොදා ගන්නා අතර සමහර අංගවිකල පුද්ගලයන් ඔවුන්ගේ කට සහ කකුල් යොදා ගනි.

	පිළිරුව පිළිබද වැඩ කිරිමට පළමුව කලා ශිල්පියාට විවිධ මාධ්‍ය ක්‍රියාකරන ආකාරය පිළිබද අවබෝධයක් ලබා ගත යුතුව ඇත. අගයන් සහ සුවිශේෂ රටාව නිර්ණය කිරිම සදහා වු විවිධ ඇදිම් තම ප්‍රායෝගිකත්ව කොළ වල ඇදිය යුතු අතර එමගින් විවිධ බලපෑම ක්‍රියාත්මක යොදනෙ ආකාරය සලකා බැලිය හැක.

	සිතුවම් ඇදිමේදී ක‍්‍රියාත්මක වන පැන්සල් පහර සිතුවමේ පෙනීම පාලනය කිරිමට යොදා ගත හැක. තින්ත සිතුවම් සදහා ආවේණිව කවුළුවක් යොදා ගන්නා අතර එය සමාන්තර රේඛා කණ්ඩායම් වලින් සමන්විතය. හරස් කවුළුව භාවිතයෙන් දිශාවන් දෙකක් හෝ දෙකකට වැඩි විවිධ දිශාවන් ඔස්සේ වු කවුළු මගින් තද විලාසයක් ඇති කරනු ලබයි. කැඩුනු කවුළුවක් හෝ සවිරාම (අතරින් අතර සිදුවන) කැඩුව මෘදු විලාසයක ඇතිකිරිමට භාවිතා වේ. තවද කැඩිම් වල ඝන්තවය මගින් විලාසයේ  වැඩි විටක් ලබාගත හැක. සිතුවම් කිරිමේදී තිත් භාවිතා කර වර්ණ සයෝජනයකරය. සුවිශේෂ රටාව හෝ ආවරණය ලබා ගත පැන්සයල් යන සිතුවම් පැන් මගින් වර්ණ සංයෝගකාරක ලබා ගතත්ත් කටු සිතුවම් කිරිමේදී මෙයට සමාන ක්‍රමවේදයක් යොදා ගනියි. හොද ප්‍රතිඵල සදහා කටු සිතුවමේ රේඛා මතුපිට සැකිලි වක්‍ර ඇදිමේ ගැඹුරු ආචරණය නිර්මානය වේ. කොන්ඩය ඇදිමේදී කටු සිතුවිමේ රේඛා හිසකෙස් වැඩෙන දිශාවට යොමු කරනු ලැබේ.

	අපේක්ෂිත සිතුවම කලාකරුවාගේ කැමති අත මත පදනම් වේ. දකුණත භාවිතා කරන කලාතුරකින් සිතුවමේ තැවරිම මග හැරිම සදහා වමේ සිට දකුණට අදිනු ලැබේ. සමහර විට පින්තුරයේ ඉතිරි කොටස සම්පුර්ණ කිරිමේදී කලාකරුවාට සිතුවමේ කොසක් හිස්ව තැබිමට සිදුවේ. මෙම කටයුත්ත සදහා දාංගලය :රෙසිනැඑ* යොදා ගත හැක. මෙහිදි ආරක්ෂා කල යුතු ප්‍රදේශයේ හැඩය දුංගලයක් ඉවත් කරන අතර ඉතිරිවන හැඩය සිතුවම් කරන මතුපිටට යොදා ගනු ලැබේ. එමගින් සිතුවම පිරවිමට පෙර මතුපිට අනවශ්‍ය සලකණු ලැබිමෙන් ආරක්ෂා කරනු ලැබේ.

	සිතුවමේ කොටසක් ආරක්ෂා කර ගැනිමේ තවත් ක්‍රමයක් නම් මතුපිටට සවිවෙන සේ තින්ත විසිරිමයි. මෙමගින් ගැලවුණු ද්‍රාවන වඩා තදින් තහඩුවට අල්ලා ගන්නා අතර, කැන්විමෙන් වලක්වනු ලබයි. කෙසේ නමුත් මතුපිටට සවිවෙන තින්ත සහ රසායන ද්‍රව්‍ය භාවිතා වන අතර එය ශ්වසන පද්ධතිය කෙරෙහි බල නොපායි. එම නිසා ඒවා හොදින් වාත්‍රාශය ලැබෙන එලිමහන් ප්‍රදේශවල ප්‍රදර්ශනය කළ හැක.

අලෝකරණය-එළිය අඳුර දැක්විම
විස්තරය The calling of Matthew Carvagio එක් අලෝකය මුලාශ්‍රය මගින් සැදෙන ප්‍රතිබිම්බ ගණන කරන අතර මතුපිට පෙනුම වෙනස්විම ගැන අවධානය යොමු කරයි.

කලා කෘතියක් ඇති කිරිමේදී මුලික උපාංග ඇදිම හෝ පාටකිරිම වේ. අලෝක සහ සෙවනැල්ල එකිනෙක වන ක්‍රියා කිරීම කලාකරුවාගේ මෙවලම් පෙට්ටියේ වැදගත් ක්‍රමයක් අලෝක ප්‍රභවය නියම ස්ථානයේ තැබිම ඉදිරිපත් කරන පනිවිඩයේ සැලකිය යුතු වෙනසක් ඇතිකිරිමට හේතුවේ. ඔහු එම අපෝන ප්‍රභවය මගින් පුද්ගලයෙකු මුහුණේ ඇති රැලි ඉවත් කල හැක. අසාමානතාවයක් සැලකිමේදි තනි අපෝන ප්‍රභවයක් ලෙස දැඩි දිවා අ‍ලෝකය මගින් ඕනෑම මතුපිටක පෙනුම හෝ වැදගත් ලක්ෂණ උද්දීපනය කිරිමේ හැකියාව ඇත.

අලෝකකරණ පවත්වාගෙන යාම පරිගණක දැක්ම සහ පරිගණක චිත්‍ර වල වැදගත් සංකල්පයක් වේ.

නුතන සිත්තම්කරණය

අලූත් කලාව :්නබමඩදල ්බටකසජසිැා :1්ථඑ බමථ ඩැමරැු* ප‍්‍රංශ භාෂාවෙන් අලූත් කලාව* වමටැබාිඑසක (ජර්මන් භාෂාවෙන් කරුණු ශෛලිය* ලෙස ද හදුන්වන ජාත්‍යන්තර ව්‍යාපාරයක් සහ කලාව, ගෘහ නිර්මාණ හිල්පය සහ භාවිත කලාවේ ශෛලියක් වේ. විශේෂයෙන් 290 වන සියවස් දී (1890-1905* ජනප‍්‍රියතාවයේ උපරිමයට පත් වු අලංකාර කලාවක් විය. 19 වන සියවසේ අධයයන කලාවේ ප‍්‍රතිචාරය, මගින් ඓන්ඃය ද්‍රව්‍ය විස්තර කළ අතර විශේසයෙන් ගත හොත් සහ අනිකුත් හැලැවි ප‍්‍රබෝධවත් මෝස්තර මෙන්ම වඩාත් ෙහෙළියකින් යුත් එල්ලා වැටෙන වක‍්‍ර රේඛා ඇති ආකාර සලකන ලදි.

යුරෝපය පුරා- ග්ලාසිකෝ සිට මොස්කව් සිට ස්පාඤ්ඤය දක්වා මෙම වසර 15 ක් පමන එල්ලා වැටිමේ අලූත් කලාව තදින්ම බලපවත්වන්නට විය. නමුත් එහි බලපෑම ලෝකය පුරා පැතිරිනි. එහි ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස විවිධ විලාශයන් සමඟ බහුලව ප‍්‍රාදේශිය ප‍්‍රවනකතාවයන් ඇති විය. ප‍්‍රංශයේ ්‍යැජඑදර ඨමසප්සා.ි පැඑරද පිවිසුම පැරිසියේ යන ෑපසකැ ී්කකැ භ්බජහ පාසලේ මැද හි දර්ශනය නිරූපණය කරන ලදි. ඩසජඑදර-්‍යදරඒ වලට බෙල්ජියම් ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයේ තිරණාත්මක බලපෑමක් තිබිනි. න්‍මටැබා වැනි සගරා මගින් මෙම ශෛලිය ජර්මනිය පුරා පැතිරවිමට සහය වු අතර එය විශේෂයෙන්ම ප‍්‍ර/ස්තාර චිත‍්‍ර ආකාර විය. තවද වියානා ඉවත්වන්නන් කලාව යන ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පිය  ඕස්ටි‍්‍රයා හන්රේහි පුරා පැතිරවිමට බලපෑම් කරන ලද අලූත් කලාව විවිධ වු පුද්ගලයන්ගේ ව්‍යාපාරයක් වු අතර එහි ඨමිඒඩල ණසබසඑල ක්‍ය්රකැර ඍැබබසැල ඵ්ජනසබඑදියල ්කදෙරි ඵමජය්ල ඍැබැ ඛ්කසුමැල ්බඑදබහ ඨ්මාක  සහ ඛදමසි ක්‍දපරෙර ඔසෙේබහ යන පුද්ගලයන් වුහ. ඔවුන් එක් එක් දෙනා ඔවුන්ට ආවේනික ආකාරයෙන් මෙම කලාව තේරුම් කරන ලදි. 20 වන සියවසේ නවීනතම ශෛලින් පැමිණිමත් සමග අලූත් කලාව කල්ගිය විලාසිතාවක් ලෙස යටපත් විය. අද දකින ලබන ලද නවිනතම ශෛලින් නව සම්ප‍්‍රදායක ඓතිහාසිකවාදයේ සහ නුතනවාදයේ වැදගත් පාලයක් ලෙස දැකිය හැක. තවදුරටත් අලූත් කලාව සිහිවටන යුනෙස්කෝව විසින් ඔවුන්ගේ ලෝක උරුම ලැයිස්තුවේ සංස්කෘතික උරුමයන් සදහා වන වැදගත් දායකයක් ලෙස හදුනාගෙන ඇත. ඍසට් ඛ්එසඩස් හි ඇති ඓතිහාසික මධයස්ථාන යුරෝපයේ අලූත් කලාවේ ගොඩනැගිලි වල කදිම එකතුවක් ලෙස සලකනු ලැබේ. මෙය 1997 දී ලැයිස්තුවක් ලෙස සදහන් කර ඇති අතර ලෙරුසෙල්ස් හි ගෙවල් හතරක් 2000 දී එකතු කරන ලදි. මේවා අලූත් කලා ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය සම්බන්ධ වු බාහිර උදාහරණ වේ.

සිතුවම් කිරීම


Dumitru Vasiliu () a fost un general român care a luptat în cel de-al Doilea Război Mondial.

A absolvit Școala de Ofițeri în 1912.

A fost înaintat în 1 aprilie 1936 la gradul de colonel și în 24 ianuarie 1942 la gradul de general de brigadă.

Generalul inginer Dumitru Vasiliu a murit pe 11 iunie 1942, când avionul său s-a prăbușit în câmpiile Crimeei. A fost decorat post-mortem cu Ordinul "Steaua României" cu spade în gradul de Mare Ofițer, cu panglică de "Virtutea Militară", "pentru priceperea, munca productivă, cinstea și devotamentul de care a dat dovadă, executând în timpul războiului la perfecție toate însărcinările primite, până în ziua de 11 Iunie, când moare prăbușindu-se cu avionul pe câmpiile Crimeei, în îndeplinirea ultimei misiuni". O alee din Botoșani este denumită Aleea General Dumitru Vasiliu.

Decorații
  Ordinul "Coroana României" în gradul de Comandor (8 iunie 1940)
  Ordinul "Steaua României" cu spade în gradul de Mare Ofițer, cu panglică de "Virtutea Militară" (1 iulie 1942)

Note

Legături externe
  Generals.dk

Nașteri în 1891
Decese în 1942
Generali români din Al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Coroana României

Dumitru Vasiliu


Leonardo Botallo o Botalli, nacido entre 1515-1519 en Asti , Piamonte, y fallecido entre 1587-1588, fue un médico, cirujano y anatomista italiano del Renacimiento, francés de nacimiento.

En 1543 se graduó en la Universidad de Pavía, sendo alumno de Gabriel Falopio, y posteriormente ejerció la medicina en esta ciudad. En 1544 se unió al ejército francés participando en la batalla de Cerisoles. Ejerció como cirujano durante 20 años adquiriendo una gran experiencia en heridas por armas de fuego.

Posteriormente se trasladó a París y se convirtió en el cirujano real de  Carlos IX y más tarde de Enrique III, gozando del favor de Catalina de Médici. En 1575 es reclamado para atender a Enrique I de Lorena, duque de Guisa, debido a una cuchillada que recibió cerca de Château-Thierry en un enfrentamiento con un cuerpo de alemanes aliados de los hugonotes.

Además de la praxis médica, Botallo se dedicó a la investigación sobre la anatomía del corazón y vasos sanguíneos. En 1560, en Lyon, se publicó su tratado sobre la cirugía "De curandis vulneribus sclopettorum" (reeditado en 1564, 1566, 1575, 1583) Basando el tratado en parte en trabajos anteriores similares, así como en su propia experiencia como cirujano militar.

En 1564 describió el agujero oval que lleva su nombre  (descrito previamente por el cirujano italiano D. Arantsi). Estudió la anatomía patológica y clínica de la sífilis (recomiendando las mercuriales para su tratamiento) y los métodos de tratamiento de las heridas por arma de fuego.
En los últimos años de su vida Botallo se retiró de la práctica médica activa, al parecer como consecuencia de la malaria. Murió en Francia en 1587 o 1588, entre Chenonceau y Blois . El lugar donde fue enterrado es desconocido.

Obra
 De curandis vulneribus sclopettorum (1560)

 De catarrho commentarius (1564)

Bibliografía

Atti della Reale Accademia di Medicine di Torino, volumen V, 1869.

Historia de la medicina
Médicos de Italia del siglo XVI
Cirujanos de Italia
Anatomistas de Italia
Escritores en latín del siglo XVI
Nacidos en Asti

Leonardo Botallo


The Gamble House, also known as the David B. Gamble House, is an iconic American Craftsman home in Pasadena, California, designed by the architectural firm Greene and Greene. Constructed in 1908–1909 as a home for David B. Gamble, son of the Procter & Gamble founder James Gamble, it is today a National Historic Landmark, a California Historical Landmark, and open to the public for tours and events.

History

One major feature of the Gamble House was to be distinct from many other houses nearby, such as the Neoclassical style Fenyes House (Robert Farquhar, 1906–1907). Considering that many Greene and Greene projects have been altered to some degree and stripped of their original furnishings designed for them by the architects, this house has been well maintained throughout its exterior and interior.

David and Mary Gamble lived in the house during the winter months until their deaths in 1923 and 1929, respectively. Mary's younger sister Julia lived in the house until her death in 1943. Cecil Huggins Gamble and his wife Louise Gibbs Gamble lived in the house beginning in 1946. They briefly considered selling it, until prospective buyers spoke of painting the interior woodwork white. In 1966, the Gamble family turned the house over to the city of Pasadena in a joint agreement with the University of Southern California (USC) School of Architecture. The Gamble House was declared a National Historic Landmark in 1977. Today, two 5th-year USC architecture students live in the house full-time; the selected students change annually.

The Gamble House was a target for criticism during the twentieth century. However, after the Second World War it received newfound popularity. It was included in a list of all-time top 10 houses in Los Angeles in a Los Angeles Times survey of experts in December 2008.

The exterior of the house gained worldwide exposure as the Brown Mansion, the home (in 1955) of Emmett "Doc" Brown in the 1985 movie Back to the Future and more prominently in the 1990 Back to the Future III.

Additionally, the house was featured on This Old House with then host Bob Vila in 1987.

Design

Originally built as a winter residence for David and Mary Gamble, the three-story Gamble House is commonly described as America's Arts and Crafts masterpiece. Its style shows influence from traditional Japanese aesthetics and a certain California spaciousness born of available land and a permissive climate. The Arts and Crafts Movement in American Craftsman style architecture was focused on the use of natural materials, attention to detail, aesthetics, and craftsmanship.

The house is located on a grassy knoll overlooking Pasadena's Arroyo Seco, a broad, seasonally dry river bed. Because of the Gambles' attraction to the environment, the Greenes designed the house to complement the rustic setting. The house's design reflected the Gambles' love of nature as flowers and trees were brought to the interior—creating pictures in wood, metal, art glass, and semi-precious stone. The building itself appears enmeshed with the landscape, achieved by a blend of man-made materials such as brick and rough dash-coat stucco and natural materials such as granite river stones and creeping fig that grows up onto the foundations of the terrace and steps.

The house displays a strong influence of Japanese architecture. The abstraction of clouds and mist as well as the other "oriental" characteristics applied to the house's doors, windows, screens, beams, chair, lanterns, and more were another way that the house showed its emphasis on nature as "forms found in nature are the inspiration for these patterns."

Another way the Greenes showed off the Gamble House's emphasis on nature was through the "theme of three," which was composed of three components that could be seen in every room. The theme of three grouped objects together, sometimes symmetrically arranged, but often not. The use of asymmetry alongside the classical balance reflects nature's welcoming of variety in proportions.

Interiors

The rooms of the home were built using multiple kinds of woods. Teak, maple, oak, Port Orford cedar, and mahogany surfaces are placed in sequences to bring out contrasts of color, tone, and grain. Inlay in the custom furniture designed by the architects coordinates with the inlay in the tiled fireplace surrounds, and the expressed, interlocking joinery on the main staircase was left exposed.

One of the wooden panels in the entry hall is actually a concealed door leading to the kitchen, and another panel opens to a coat closet.

The Greenes used an experienced team of local contractors who had worked together for them in Pasadena on several previous homes, including the Hall brothers, Peter and John, who were responsible for the high quality of the woodworking in the house and its furniture. The Gamble family crest, a crane and trailing rose, was integrated in part or whole in many locations around the house.

The woods, the low and horizontal room shapes, and the natural light that filters through the art glass exterior windows coexist with a relatively traditional plan, in which most rooms are regularly shaped and organized around a central hall. Although the house is not as spatially adventurous as the contemporary works of Frank Lloyd Wright, or even of the earlier New England "Shingle style," its mood is casual and its symmetries tend to be localized.

Ceiling heights are different on the first (8'10") and second floors (8'8") and in the den (9'10") and the forms and scales of the spaces are constantly shifting, especially as one moves from the interior of the house to its second-floor semi-enclosed porches and its free-form terraces, front and rear. The third floor was planned as a billiard room but was used as an attic by the Gamble family.

Rooms
The living room was designed without any entry doors so that the room would be as open and inviting as possible.  It also consisted of a spacious sitting room, which was decorated with five rugs that were designed by Charles Greene using watercolor. Across from the fireplace, there is a window the leads to the terrace, which overlooks the garden. The expansive window was designed to let light brighten the room during the late afternoon. At the far end of the room lie bookcases, a small games table, and a piano to offer entertainment and leisure. The piano was designed by the Greenes to blend into the paneling of the room.

On the west wing of the house, the dining room is surrounded by the terrace and the garden on three sides. According to Gamble House: Greene and Greene, by Edward R. Bosley, the room was designed to offer "nature to the indoors." The entrance of the room is diagonal from the hall with two doors. The doors are decorated with cloud-designed glass panels. The transition from hall to room was designed to provide a sense of "anticipation and discovery".

Exterior and gardens
Outdoor space was as important as the interior spaces. Exterior porches are found off three of the second-floor bedrooms and were used for sleeping or entertaining.

The main terrace is beyond the rear facade of the residence. It has patterned brick paving with planting areas, a large curvilinear pond, and garden walls made with distinctive clinker bricks and boulders. Paths made with large water-worn stones from the nearby Arroyo Seco are reminiscent of running brooks crossing the lawns. The overall landscape design and constructed garden elements are integrated with the architectural proportion and detailing. The triple front door and transom feature a Japanese black pine motif in plated (more than one layer) leaded art glass, highlighting the Asian influence that runs throughout the house.

California Historical Landmark Marker
California Historical Landmark Marker NO. 871  at the site reads:NO. 871 THE GAMBLE HOUSE - Built in 1908, the David B. Gamble House is a tribute to the genius of architects Charles Sumner Greene and Henry Mather Greene. Its design represents a unique California lifestyle and is a masterpiece of American craftsmanship. In 1966 it was made a gift by the Gamble family to the City of Pasadena in a joint agreement with the University of Southern California. Images

 David B. and Mary H. Gamble Professorship
The Gamble family established a professorship at nearby Occidental College. The professorship has been held by Buddhist Studies expert, Dr. Dale Wright, and is currently held by Historian of Late Antiquity Dr. Kristi Upson-Saia.

 See also
 Anglo-Japanese style
 Japonisme

References

Further readingImages of The Gamble House - Masterwork of Greene & Greene'', Jeanette Thomas, Univ. of So. Calif. 1989,

External links

Official Gamble House website

Houses completed in 1909
1909 establishments in California
Historic house museums in California
California Historical Landmarks
Houses on the National Register of Historic Places in California
Buildings and structures on the National Register of Historic Places in Pasadena, California
National Historic Landmarks in California
Museums in Pasadena, California
Arts and Crafts architecture in California
Houses in Pasadena, California
Bungalow architecture in California
American Craftsman architecture in California
Tourist attractions in Pasadena, California
Greene and Greene buildings
Gilded Age mansions

Gamble House (Pasadena, California)


Visolaje este o comună slovacă, aflată în districtul Púchov din regiunea Trenčín, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 953 de locuitori.

Istoric
Localitatea Visolaje este atestată documentar din 1327.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Visolaje


Lights of New York  é um filme estadunidense de 1928, do gênero drama criminal, dirigido por Bryan Foy, e estrelado por Helene Costello, Cullen Landis, Wheeler Oakman e Eugene Pallette. Filmado com o sistema de som em disco Vitaphone, é o primeiro longa-metragem totalmente falado, e foi produzido e distribuído pela Warner Bros., que havia lançado o primeiro longa-metragem com som sincronizado "Don Juan", dois anos antes.

O filme, que custou US$ 23.000 para ser produzido (filme B), arrecadou mais de US$ 1.000.000. O entusiasmo com que o público recebeu os filmes falados foi tão grande que, no final de 1929, Hollywood começou a produzir exclusivamente filmes sonoros.

Sinopse
Um garoto do norte do estado de Nova Iorque chamado Eddie Morgan (Cullen Landis) é enganado e começa a liderar um bar clandestino na Broadway. Ao longo do golpe, há Kitty Lewis (Helene Costello), uma corista com um coração de ouro, 'Hawk' Miller (Wheeler Oakman), chefe de uma gangue e matador de policiais, e Molly Thompson (Gladys Brockwell), sua ex-namorada oprimida.

Elenco
 Helene Costello como Kitty Lewis
 Cullen Landis como Eddie Morgan
 Wheeler Oakman como 'Hawk' Miller
 Eugene Pallette como Gene
 Mary Carr como Sra. Morgan
 Gladys Brockwell como Molly Thompson
 Robert Elliott como Detetive Crosby
 Tom Dugan como Sam
 Tom McGuire como Collins
 Walter Percival como Jake Jackson
 Guy D'Ennery como Tommy
 Jere Delaney como Dan Dickson

Produção
Dirigido por Foy a partir de um roteiro escrito por Murray Roth e o comediante Hugh Herbert, "Lights of New York" foi originalmente planejado para ser um filme de dois rolos com um orçamento de US$ 12.000, já que o estúdio ainda não havia se comprometido totalmente com a produção regular de longas-metragens faladas. No entanto, com os chefes de estúdio Harry e Jack Warner fora do país para supervisionar a estreia europeia de "The Jazz Singer", a equipe técnica gradualmente elaborou o enredo quando a filmagem progrediu após sete dias. Louis Halper, que estava no comando do estúdio enquanto os Warners estavam fora, eventualmente mandou um telegrama a Jack Warner pedindo o dinheiro adicional necessário para terminar o filme.

Ao descobrir que Foy havia filmado quatro rolos a mais do que o prometido, Jack Warner ordenou que ele cortasse o filme, a fim de que voltasse aos dois rolos originais. Foy disse mais tarde que a rejeição inicial dos Warners foi possivelmente baseada em seus planos de tornar o primeiro filme totalmente falado em um filme de prestígio. Em um esforço para manter a produção fora das prateleiras, Foy exibiu o filme para um amigo expositor, que imediatamente ofereceu comprá-lo por US$ 25.000. Ao ouvir isso, os Warners pediram a Albert Warner para checar o longa, e seus elogios a "Lights of New York" convenceram Jack e Harry de que sua decisão havia sido prematura, garantindo o lançamento do filme.

Recepção
A recepção crítica contemporânea de "Lights of New York" foi decididamente positiva. Uma revisão do The New York Times, ao reconhecer o lugar do filme como "o alfa do que pode se desenvolver como a nova linguagem das telas", chamou o enredo de "bruto ao extremo", e a direção amadeirada, apenas destacando os interlúdios musicais. "Elenco e produção ordinários", relatou Film Daily. "Descarte o elemento falante, e é apenas um meller de segunda categoria". A revista Variety foi ainda mais dura em sua crítica, rotulando a produção de "lixo". "Daqui a um ano, todos os envolvidos ... correrão para um rio antes de vê-lo novamente". Oliver Claxton, do The New Yorker, também criticou o filme. "Teria sido melhor mudo, e muito melhor sem ser visto. Os filmes falados ainda nem chegaram à sua infância. Por mais ruim que seja, porém, o filme mostra o que tenho relutado em acreditar: que a audibilidade será uma grande ajuda para os filmes".

Bilheteria
A crítica não afastou o público, embora a demanda possa ter sido impulsionada mais pela novidade do primeiro filme falado do que pelas qualidades dramáticas do filme. Um evento de pré-estreia do filme em Pasadena, Califórnia, resultou em filas que rodavam o quarteirão, e o faturamento bruto da primeira semana no Mark Strand Theatre em Nova Iorque foi de US$ 47.000. Após o lançamento nacional, o filme arrecadou US$ 1.2 milhão, o que o tornou um sucesso de bilheteria.

De acordo com os registros da Warner Bros., o filme arrecadou US$ 1.160.000 nacionalmente e US$ 92.000 no exterior, totalizando US$ 1.252.000 mundialmente.

Preservação
O filme e a trilha sonora Vitaphone ainda sobrevivem de forma completa. Em uma cerimônia formal em 24 de julho de 1946, Albert Warner apresentou uma impressão de "Lights of New York" para a Biblioteca do Congresso dos Estados Unidos como parte de uma celebração de um ano do vigésimo aniversário da estreia das primeiras produções sonoras do estúdio Warner Bros..

O filme está disponível em DVD pela Warner Bros. Home Entertainment.

Filmes dos Estados Unidos de 1928
Filmes de drama dos Estados Unidos
Filmes de drama da década de 1920
Filmes da Warner Bros.
Filmes com trilha sonora de Louis Silvers
Filmes em preto e branco
Filmes ambientados em Nova Iorque
Filmes gravados na Califórnia
Filmes em língua inglesa

Lights of New York (1928)


චෝළ රාජ සමය (ක්‍රි.ව 850 - 1250) යනු ද්‍රවිඩ කලාවේ සහ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයේ සංවර්ධනය සහ කලාත්මක බව පැවති කාලයකි. ඔවුන් ඔවුන්ගේ පුළුල් විජයග්‍රහණයන් මඟින් උපයාගත්  අතිවිශාල ධනය  භාවිතයෙන් ද්‍රෝණිය පුරාම විශාල -ස්ථිර ගල් දේවාල සහ විශිෂ්ට ලෝකඩ මූර්ති නිම කරන ලදි.

මූර්ති කලාව සහ ලෝකඩ ශිල්පය

චෝළ රාජකිය සමය මූර්ති ශිල්පය සහ ලෝකඩ අතින් ඉතා විශිෂ්ට සමයකි.  ලොව විවිධ කෞතුකාගාරවල  මෙන්ම වර්තමානයේ ඉතිරිව පවතින දකුණු ඉන්දියානු දේවාලවල බොහෝවිට විවිධ සංඛ්‍යා වල වෙනස් වෙනස් ඉරියව් සහිතව මෙන්ම තම භාර්යාව වු පාර්වතී දේවිය සමඟ අනුබද්ධව සිටින සිව දෙවියන් සහ අනෙකුත් දෙවියන්, සායිවේට් දේව මණ්ඩලයේ  උප දේවතාවන් සහ දේවතාවන්,  විෂ්ණු දෙවියන් සහ ඔහුගේ භාර්යාව වන  ලක්ෂ්මී දෙවඟන, නායන්මාර්ස්, වෙනත් ශෛව භක්තික සෘෂිවරුන් සහ බොහෝ දෑ නිරූපිත මූර්ති මෙම සමයේ නිර්මාණය වූ දෑ ලෙස හඳුනා ගත හැකිය.  කෙසේනමුත් සාමාන්‍යයෙන් ප්‍රතිමා ශිල්පී සම්ප්‍රධායය  ආරම්භ වූයේ දීර්ඝ සංස්කෘතියකින්.ප්‍රතිමා ශිල්පීන් ඔවුන්ගේ සිතුවිළි හින්දු ආගමික ප්‍රතිමාශිල්පයට පමණක් සීමා නොකර  නිදහසකින් යුක්තව එකොළොස් වන සහ දොළොස් වන සියවස් අතර කාලයේදී කටයුතු කළහ. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, මූර්ති කලාව සහ ලෝකඩ ශිල්ප‍යේ සම්භාව්‍ය ලාලිත්‍යයක්,විභූතිය සහ පරිපූර්ණ රසයක් ඇති විය.  මෙයට දිය හැකි කදිම නිදසුන ලෙස නර්තනයේ යෙදෙන   නටරාජා ප්‍රතිමාව දැක්විය හැකිය.

ප්‍රතිමා සඳහා යෝජනා
වෙනස් නොවන බලය සහිත දේවාලවල ගල් කැටයම් සහ අභ්‍යන්තර ශුද්ධ ස්ථාන මූර්ති දේවාල නිර්මාණය කිරීම් රැඳි පැවතුණේ, 10 වන සියවස අතරතුරදි ජතතා මතයේ  දේවතා ආගමික සංකල්ප පිළිබඳ මතයේ වෙනස්වීමට අනුරූපව පාලකයන්ගේ වෙනස්විම සිඳුවීමත් සමඟය. ප්‍රතිපලයක් ලෙස විශාල වශයෙන් ලෝකඩ ප්‍රතිමාවන් නිතිපතා දේවාලයෙන් පිටත නිමකර පෙරහැරින් යුතුවදේවාල උත්සව වලදී  රැගෙන එන ලදි. දැවැන්ත ප්‍රතිමාවන් ප්‍රතිමාවන් රැගෙන ඒමට සකස් කළ ගෝලාකාර හැඩැති තුඩු සහ කුහර හමුවීමෙන් ඒ බව සනාථ වේ.

සටහන්

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 http://www.asia.si.edu/exhibitions/online/chola/chola.htm  - The lost wax process.
 http://whc.unesco.org/pg.cfm?cid=31&id_site=250
 http://books.guardian.co.uk/review/story/0,,1967587,00.html
 http://www.varalaaru.com - Several articles related to chola art and architecture
 Vijayalaya Choleswaram - http://pudukkottai.org/places/narttamalai/02narttamalai.html
 Koranganatha Temple - http://www.tn.gov.in/trichytourism/other.htm
 Brihadiswara Temple - http://www.thanjavur.com/bragathe.htm
 Gangaikondacholapuram - http://tamilartsacademy.com/books/gcpuram/cover.html
 Chola Fresco - http://www.thebigtemple.com/frescos.html
 Bronze Sculpture of the Chola Period - http://www.asiasocietymuseum.org/region_results.asp?RegionID=1&CountryID=1&ChapterID=7
 http://www.varalaaru.com
 Devotion in South India: Chola Bronzes, Asia Society Museum exhibition

කලාව
කලාව
ඉන්දියානු කලාව
ඉන්දියානු මූර්ති ශිල්පය
තමිල් නාඩුවේ සංස්කෘතික ඉතිහාසය
මධ්‍යකාලීන කලාව

චෝළ කලාව


Josh Duhamel, (asıl adı Joshua David Duhamel, d. 14 Kasım 1972), Amerikalı sinema ve televizyon oyuncusudur.

14 Kasım 1972'de Kuzey Dakota'da doğan Duhamel, diş hekimi olma hayalleriyle Minot Üniversitesine başladı. New York'taki bir mankenlik ajansı tarafından keşfedilmesiyle kaderi yön değiştirdi. Stacy Ferguson (Fergie) ile 2009'da evlendi. Josh Duhamel'in babası bir satış elemanı, annesi ise bir öğretmendir ve üç kız kardeşi vardır. Josh gençliğinde cankurtaranlık yapmıştı.

Oyunculuk Hayatı
Ünlü aktörün sinema macerası İngiliz yazar Oscar Wilde'ın "Dorian Gray'in Portresi" adlı eserinin sinema uyarlamasıyla başladı. Fakat bu film sinemalarda gösterime girmedi. Daha sonra "All My Children" adlı televizyon dizisinde "Leo Du Pres" karakterine hayat verdi. Bu rolle dikkatleri üzerine çeken aktör defalarca en iyi yardımcı erkek oyuncu dalında Emmy'ye aday gösterildi ve 2002 yılında bu ödülün sahibi oldu. Bu diziden ayrılmasının ardından NBC'nin ünlü dizisi "Las Vegas"ta "Danny McCoy" ile rol almaya başladı. ("Las Vegas" dizisi, Türkiye'de de CNBC-E adlı kanalda gösterildi.) Diziye devam ederken sinemaya da ara vermedi ve "Win a Date With Tad Hamilton" adlı sinema filminde Topher Grace, Kate Bosworth gibi ünlü isimlerle rol aldı. 2004 yılında "People" dergisi tarafından "En Güzel 50" listesine seçildi. Bu arada sinemadaki çalışmalarına devam etti. "Turistas" adlı korku filminde "Alex" adlı karaktere hayat verdi. 2007 yılında vizyona giren "Transformers" adlı sinema filminde "Yüzbaşı Lenox" adlı karaktere hayat verdi. 2011 yılında gösterime giren Transformers: Dark Of The Moon filminde yine "Albay William Lenox" karakterini canlandırmıştır.

Filmografi

Film

Televizyon

Video oyunları

Ödüller ve adaylıklar

Kaynakça

Dış bağlantılar

10 North Main, Josh Duhamel's restaurant

1972 doğumlular
Ward County, Kuzey Dakota doğumlular
Yaşayan insanlar
Amerikalı erkek modeller
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
İrlanda asıllı Amerikalılar
İngiliz asıllı Amerikalılar
Alman asıllı Amerikalılar
Norveç asıllı Amerikalılar
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
Daytime Emmy Ödülü sahipleri

Josh Duhamel


Minimalizm, modern sanat ve müzikte, kökeni 1960'lara giden, sadelik ve nesnelliği ön plana çıkaran bir akımdır. ABC sanatı, minimal sanat gibi tabirlerle de anılır.

Görsel sanatlarda minimalizm

Soyut dışavurumculuğun biçime ve duyguya verdiği aşırı öneme karşı bir tepki olarak, nesnenin nesne olma özelliğine dikkat çekmek ve ifade, tarihsel, sembolik anlamlarını minimuma indirmek amacıyla hareket etmiştir. Minimalist sanatçılar, nesnelere ve nesnelliğe olan bu ilgi nedeniyle genellikle heykel üzerinde yoğunlaşmışlardır. Bu alandaki önemli isimler arasında Carl Andre, Sol LeWitt, Robert Morris, Richard Serra, Frank Stella, Robert Smithson, Donald Judd, Dan Flavin, Eva Hesse, Yayoi Kusama sayılabilir. Süreç sanatı, arazi sanatı, performans sanatı ve enstalasyon sanatı minimalizmden etkilenerek ortaya çıkmıştır.

Minimalizm, dönemin modernist sanat tarihçileri tarafından eleştirilmiş, Clement Greenberg tarafından tanımlanan resim ve heykelin modern diyalektiğinin yanlış anlaşılması sonucu ortaya çıktığı iddia edilmiştir. Bu eleştirilerin en bilineni Michael Fried tarafından minimalizmin teatral olma özelliği üzerinden yapılmıştır. Fried'e göre minimal heykelin izleyici ile karşılaşması fiziksellik üzerinden işler ve bakma eylemini bir gösteriye indirger.

Müzikte minimalizm
Görsel sanatlara benzer şekilde, müzikte de minimalizm, biçimciliğe tepki olarak çıkmış, müzikteki duygusal sterilliği, entelektüel karmaşıklığı ve diğer biçimleri ortadan kaldırma amacı gütmüştür. Minimalist sıfatı müzikologlar tarafından La Monte Young, Terry Riley, Philip Glass veya Steve Reich'ın aralarında olduğu bazı bestecilerin indirgemeci ve yinelemeli kompozisyonlarını karakterize etmek için kullanılmıştır. Gereksiz detaylardan ve süslemelerden kaçınan ve genellikle elektronik müzik aletine dayanan minimalist müzik, uzayan bir süre boyunca çok basit akorsal kalıpların tekrarıyla ve ritim, melodi ve armoni karmaşasının kasıtlı azaltmasıyla oluşur. Minimalist müzikte çizgisel gelişim, motif, ton ve makam gibi geleneksel unsurlardan kaçınılarak tekrarın kullanımıyla kompozisyona yapı ve uyum kazandırılır.

Wim Mertens'e göre müzikte kompozisyonun uzunluğu belirleyici olmamalıdır. Aynı şekilde minimalist dansta hareketsiz bölümleriyle ve temel hareketlerin en aza indirgenmesiyle durağanlık sergiler.

Minimalist besteciler arasında Philip Glass, Steve Reich, Terry Riley, Michael Nyman, La Monte Young, John Adams, Yann Tiersen ve Peter Machajdík sayılabilir.

Ayrıca bakınız
 Postminimalizm

Kaynakça

Basit yaşam

Minimalizm


Ciclul ureei (denumit și ciclul ureogenetic sau ciclul ornitinei) este un ciclu de reacții biochimice care are ca scop producerea în organism a ureei (NH2-CO-NH2) din amoniac (NH3). Principalul scop al ciclului ureei este de eliminare a amoniacului foarte toxic; fiind transformat în uree, se asigură eliminarea acestuia prin excreție. A fost primul ciclu metabolic descoperit (de către Hans Krebs și Kurt Henseleit în 1932), cu cinci ani înaintea descoperirii ciclului Krebs. Ciclul ureei are loc primar la nivel hepatic și în foarte mică măsură în rinichi.

Reacțiile ciclului

În urma procesului, ureea este generată din două grupe amino, una obținută de la NH4+ și una de la aspartat, și dintr-un atom de carbon ce provine de la HCO3−. Un singur ciclu este alcătuit din cinci etape principale. În prima etapă are loc intrarea amoniacului în ciclu, prin intermediul carbamoil-fosfatului. Ciclul se desfășoară în mitocondrie (primele două etape) și în citosol (ultimele 3 etape).

Reglare

Note

Vezi și
 Ciclul Krebs
 Uree, amoniac

Căi metabolice
Metabolism bazat pe azot

Ciclul ureei


Hadhafang, (Tr. kalabalık baltası) Peter Jackson tarafından çevirilen Yüzüklerin Efendisi adlı filmde Arwen'in kullandığı kılıcın adıdır. Filmin temel aldığı kitapta Arwen herhangi bir savaşa katılırken gösterilmemesine rağmen, filmde Arwen Frodo'yu yüzük tayflarının elinden kurtarırken görülmektedir. Bundan dolayı Arwen'e bir savaş aleti vermek ihtiyacı doğmuştur. Bu ihtiyaç Hadhafang adlı, kitapta çoğu savaş aletinin olduğu gibi kendi tarihi olan bir kılıç ile birlikte karşılanmıştır.

Kılıçta şunlar yazılıdır; "Aen estar Hadhafang i chathol hen, thand arod dan i thang an i arwen." (Anlamı; "bu kılıç Hadhafang olarak bilinir, düşman kalabalığına karşı asil bir hanımın asil savunma silahı").

Orta Dünya silahları
Kurgusal kılıçlar

Hadhafang


Koncert je prvi koncertni album hrvatskog pjevača Zlatana Stipišića Gibonnija koji je 1996. godine izdala producentska kuća Croatia Records.

Popis pjesama
Nije vrime od nedije za u poje poći
Život me umorio
Što je meni tvoja nevjera?
Dobri judi
Tebe nisam bio vrijedan
Noina Arka
Zlatne godine
Sa mnom ili bez mene
Morski pas
U ljubav vjere nemam
Lipa moja
Ozdravi mi ti
Nek se dijete zove kao ja
Dvije duše

Albumi iz 1996.
Albumi Zlatana Stipišića Gibonnija

Koncert (Gibonnijev album)


Conny Restle (* 18. November 1960 in München) ist eine deutsche Musikwissenschaftlerin, Museumsdirektorin und Hochschullehrerin.

Leben
Restles Vater ist der Byzantinische Kunsthistoriker Marcell Restle. Restle legte 1980 das Abitur am humanistischen Wilhelmsgymnasium München ab. Von 1980 bis 1985 studierte sie Musikwissenschaft, Lateinische Philologie des Mittelalters und Deutsche Philologie des Mittelalters an der Universität München. Nach Abschluss des Studiums mit dem Magister Artium arbeitete sie von 1986 bis 1989 bei der Gesellschaft für Bayerische Musikgeschichte. 1989 wurde Restle im Fach Musikwissenschaft mit einer Arbeit über Bartolomeo Cristofori und die Anfänge des Hammerclaviers promoviert. Von 1989 bis 1991 nahm sie die Wissenschaftliche Assistenz und verantwortliche Koordination des Forschungsprojekts "Cembali – Hammerclaviere" des Österreichischen Fonds zur Förderung der wissenschaftlichen Forschung in Wien wahr.

1992 ging Restle an das Musikinstrumenten-Museum des Staatlichen Instituts für Musikforschung Berlin (SIMPK) und ist dort seit 1994 als Leiter des Musikinstrumenten-Museums tätig. Seit 2002 ist Restle Direktorin des Musikinstrumenten-Museums mit dem Titel Professorin. 2012 wurde sie zur Honorarprofessorin an der Universität der Künste Berlin ernannt.

Zu ihren Forschungsschwerpunkten gehören neben den Tasteninstrumenten auch die Instrumente der Antike, des Mittelalters und des 16. bis frühen 20. Jahrhunderts. Außerdem widmete sie sich Forschungen zur Akustik und zur Historischen Aufführungspraxis.

Restle ist Mitglied des Redaktionskollegiums der musica instrumentalis – Zeitschrift für Organologie.

Schriften (Auswahl)
 Bartolomeo Cristofori und die Anfänge des Hammerclaviers. Quellen, Dokumente und Instrumente des 15. bis 18. Jahrhunderts. Editio Maris, München 1991, ISBN 3-925801-07-3 (Titelblatt und Inhaltsverzeichnis bei der DNB)
 mit Dagmar Droysen-Reber: Berliner Musikinstrumenten-Museum. Bestandskatalog der europäischen Musikinstrumente 1888-1993. Berlin o. J. (ca. 1994), ISBN 3-922378-21-8
 Neuerwerbungen 1993–1994. 10 Jahre Musikinstrumenten-Museum am Kulturforum. Berlin 1994
 (Hrsg.): Das Berliner Bach-Cembalo. Ein Mythos und seine Folgen. Berlin 1995
 (Hrsg.): Faszination Klavier – 300 Jahre Pianofortebau in Deutschland. München 2000
 (Hrsg.): Richard Strauss im kaiserlichen Berlin. Berlin 2001
 mit Heike Fricke (Hrsg.): Faszination Klarinette. München 2004
 Beethoven und das Hammerklavier, in: Klang und Begriff. Perspektiven musikalischer Theorie und Praxis, hrsg. im Auftrag des Staatlichen Instituts für Musikforschung Preußischer Kulturbesitz, Berlin, von Thomas Ertelt und Conny Restle, Bd. 2, Beethovens Klaviervariationen op. 34, Berlin 2007
 mit Christopher Li (Hrsg.): Faszination Gitarre. Berlin 2010
 mit Christian Breternitz (Hrsg.): Valve. Brass. Music. 200 Jahre Ventilblasinstrumente. Berlin 2013, ISBN 978-3-89479-836-9
 mit Benedikt Brilmayer und Sarah-Indriyati Hardjowirogo (Hrsg.): Good Vibrations. Eine Geschichte der elektronischen Musikinstrumente / A History of Electronic Musical Instruments. Berlin 2017, ISBN 978-3-422-07401-9

Weblinks

Musikwissenschaftler
Wissenschaftlicher Mitarbeiter des Musikinstrumenten-Museum Berlin
Museumsleiter
Hochschullehrer (Universität der Künste Berlin)
Deutscher
Geboren 1960
Frau

Conny Restle


Maratonci je hrvatski dokumentarni film redateljice i suscenaristice Biljane Čakić. Prikazuje posljedice koje su imala trojica sudionika Domovinskoga rata, različitih nacionalnosti. PTSP su ta trojica ratnih veterana trčanjem i podrškom obitelji i liječnika nadvladali. Sa svojom ekipom zajedno trče najdužu utrku u Europi, 227 kilometara, od Vukovara do Srebrenice.

Izvori

Hrvatski dokumentarni filmovi o Domovinskom ratu

Maratonci (dokumentarni film)


{| align=right
- valign="top"
 valign="top"

 valign="top"

}
SONATA VI er to malerier, Sternernes sonate. Allegro og Stjernernes sonate. Andante, af Mikalojus Konstantinas Čiurlionis fra 1908.

Kunstneren
Čiurlionis var en litauisk komponist og maler. Hans mest kendte musikalske kompositioner er nok de symfoniske digte I skoven og Havet. De er begge to i et senromantisk tonesprog.
Som maler var Čiurlionis symbolist med rødder i litauisk mytologi, og hans malerier var til dels opbygget efter musikalske formprincipper.

"Musikalske" malerier
Mikalojus Konstantinas Čiurlionis malede syv billedlige sonater. Han navngav dem med numre (titler blev senere tilpasset). Hans billedlige sonater kan forbindes med teorien om synæstesi, sammensmeltningen mellem musik og kunst. Ciurlionis' billedlige sonater legemliggøre en original tilgang til synæstesis emner. Kunstneren anvender den musikalske kompositions principper på malerierne, der associerer med strukturen af musikalske former (såsom sonate, fuga eller præludium). Han forenede forskellige motiver fra virkeligheden, forskellige rumlige niveauer og tidspunkter samt kontrasterende symbolske billeder til et enkelt kompositorisk-system (cyklus), baseret på dynamikken i rytmen.

"Stjernernes sonate. Allegro" er en kunstnerisk vision om det ydre rum. I denne sonate udsættes beskueren for fantastiske multi-lagdelte billeder. Alle de kompositionelle elementer i maleriet er arrangeret i en kompleks rytme i forskellige variationer. I portrætteringen af den tredje dimension bruges ikke rummets perspektivet, i stedet vælges overlejringer af varierende opacitet. Čiurlionis forestiller sig universet som en storslået polyfonisk symfoni af sammenfletninger af kosmiske tåger, stjerner og sollys. Bølgerne af dette rums ocean - melodierne - blandes med hinanden, og danner en rig, ornamenteret og flot netværk gennemboret af Mælkevejens sti. Bevægelsen i det ydre rum er ikke kaotisk, men rytmisk og harmonisk. Symbolet for orden og harmoni i Universet er fremstillet som en engel, en lys figur af stående på et tilspidset tårn af lys.

Den anden del af sonaten ("Stjernernes sonate. Andante") er lige så højtidelig og monumental, men meget mere tilbageholdende: et par bånd af kosmisk tåge slører en sfæriske masse af en planet, måske Jorden selv, og en engel går langsomt hen over Mælkevejens bånd, og giver indtryk af fredfyldt og storslået musik. Dette er en af kunstnerens mest musikalske kreationer, fuld af det vidunderlige samspil mellem farver, rytmernes variationer og en kraftig fantasi.

Kilde
 Sonata No. 6 (Sonata of the Stars). Allegro. Andante | Mikalojus Konstantinas Čiurlionis - Europeana

Malerier fra 1908
Malerier af Mikalojus Konstantinas Čiurlionis

SONATA VI


North River (engl. für "Nord-Fluss") ist der Name folgender Orte:

 North River, Ort (unincorporated place) in Süd-Labrador (Kanada)
 North River (Town, Neufundland), Town auf Neufundland (Kanada)
 North River (North Dakota), Ort im Cass County in North Dakota (USA)

North River ist der Name folgender Flüsse:

in Kanada:
 North River (Conception Bay), Fluss auf Neufundland
 North River (Crowe River), Fluss in Ontario
 North River (Mattawa River), Fluss in Ontario
 North River (Okak Bay), Fluss in Nord-Labrador
 North River (Petawawa River), Fluss in Ontario
 North River (Salmon River), Fluss in Nova Scotia
 North River (Süd-Labrador), Fluss in Süd-Labrador
 North River (Whitefish River), Fluss in Ontario

in den Vereinigten Staaten:
 North River (Deerfield River), in Massachusetts
 North River (Des Moines River), in Iowa
 North River (Hudson River), Abschnitt des Hudson River in New York City
 North River (Lamprey River), in New Hampshire
 North River (Minnesota)
 North River (Washington)

North River