Knidos (, [Knídos]), Muğla'nın Datça ilçesinde bulunan, Karya dönemine ait antik yerleşimdir.

Yerleşim
Knidos önce bugünkü Datça ilçe merkezinin 1,5 km kuzeydoğusunda Dalacak burnu üzerindeki Burgaz mevkiinde kurulmuştu. Sonra Yarımadanın batı ucundaki Tekir Burnu üzerine taşındı. MÖ. 4. yüzyıl ortalarında 35 km uzaklıktaki, bugünkü kalıntıların bulunduğu yere niçin taşındığı veya yerleştiği  ile alakalı henüz kesin bir bilgi bulunmazken, bu taşınmada deniz ticaretindeki gelişmeler etkili olduğu düşünülmektedir.

Tarihçe
Knidos antik kent'in kuruluşu ile ilgili ilk inşa edenlerin arkeolojik veriler ışığında antik harabelerin Helenistik ve Roma Dönemi yerleşimini işaret etmektedir.2014 yılında Karya antik kentleri üzerinde araştırma yapan belgesel yönetmeni Tekin Gün knidos antik kentin Akropol alanı sur temellerinin inşasını MÖ. 4. yüzyılda yapıldığını ve çevresindeki yerleşimlerin kesintisiz iskan edildiği sanılmaktadır. Şehir surları dışında, doğuya doğru yaklaşık 7 km. uzunluğunda geniş bir alana yayılmış Nekropol (toplu mezar) bulunmaktadır. Knidos; bilim, mimarlık ve sanatta da oldukça ileri bir kentti. Tarihin büyük astronomi ve matematik bilimcisi Eudoksus, doktor Euryphon, ünlü ressam Polygnotos ve dünyanın yedi harikasından biri sayılan İskenderiye Feneri'nin mimarı Sostratos burada yaşadı.

Doktor Euryphon ve öğrencileri zamanının ikinci büyük tıp okulunu Knidos'ta kurdular. Eudoksus'un geliştirdiği ve dönemin büyük buluşu olan güneş saati, ören yerinde bugün de görülebilir.

Antik Yunan Tarihçi, coğrafyacı ve filozof yazar Amasyalı Strabon kenti kıyıdan Akropolise doğru yükselen bir tiyatroya benzetir. İç ve dış limanı ikiye ayıran yarımada üzerinde kurulmuş yapı ve özel binalar, iç limanın üzerinden şehir merkezi içi Akropolis'e hafif bir eğimle yükselen yamaçlarda oluşturulan setlerde ise topluma hizmet veren binalar kurulmuş olduğundan bahseder. Doğu batı yönünde uzanan 10 metre genişliğindeki 4 ana cadde setler üzerinde düz olarak yerleşmiş, caddeler arasındaki bağlantı ise merdivenlerle ve eğimli dik sokaklarla sağlanmış olduğu görülmektedir..

Şehir 4 km'yi bulan surlarla çepeçevre sarılmış. Askeri liman ile Akropol arasında ve güneydeki ticari limana kadar geniş bir alanı kaplıyor.

Deveboynu olarak bilinen yarımada eskiden adaymış. Baş kısmı karaya bağlanarak her iki yanında suni liman oluşturulmuş. Dolgu alanına da geçişte kullanılmak üzere bir kanal açılmış. Kuzey limanı askeri amaçla kullanılıyor, her iki yanında yuvarlak kontrol kulesi bulunuyor ve ağzı zincirle kapatılıyordu. Kontrol kulelerinden güneyde olanı bugün ayakta. Güneydeki iç liman ise daha büyük ve ticari gemilerin yanaştığı limandı.

Antik yerleşim Knidos'un biri 20.000 diğeri 5.000 kapasiteli iki tiyatrosu var. Güneyde, ticari limanın yakınındaki küçük olanı. Akropoldeki büyük tiyatro ise, taşları ve mermerleri 19. yüzyılda gemilerle götürüldüğü (taşındığı) için bugüne ulaşamamış.

Ören yerinin en güzel noktası, her iki limana hakim konumdaki Afrodit Tapınağı'dır. Yuvarlak planlı tapınağın çapı 17 metreydi. Afrodit heykeli tapınağın ortasındaydı. Kapılar heykele açılıyordu. Şimdi heykelin sadece kaidesi görülüyor.

Ören yeri gezisinin ilginç noktalarından biri de Mevsimleri ve zamanı gösteren güneş saatidir. En tepede Apollon Tapınağı var ve kent oraya doğru bir tiyatro gibi yükseliyor. Aşağıdaki Tiyatronun hemen üzerindeki Korint Tapınağı mimar Stratos'un eseriydi.

Apollon tapınağına giden yolun ortasındaki terasta bulunan Dor tapınağı üzerine erken Hristiyanlık döneminde kilise yapılmış.

Ören yerine yapılan kiliselerin renkli mozaiklerle kaplı tabanları bugün de görülebiliyor. kurtarma kazıları 1996'dan beri sürdürülen ve bugüne kadar üçte ikisi tamamlanan Stoa, MÖ. 3. yüzyılda Knidos'un ünlü mimarı Sostratos tarafından yapılmış. 113 metre uzunluk ve 16 metre genişlikteki yapıda 5 x 3,80 m'lik küçük odalar meydana getirilmiş. Odaların hepsi güneye meydana açılmaktaydı.

Helenistik dönem
Kentte yapılan kurtarma kazılarından buluntular ören yerindeki küçük müzede sergileniyor.

İçinde bulunan harabeler

 Nekropolis
 Oedion
 Antik Mendirek
 Gymnasium
 Küçük Tiyatro/Büyük Tiyatro
 Basamaklı Cadde
 Diyonsos Tapınağı
 Antik Limanlar
 Dor Tapınağı
 Apollon Tapınağı ve Sunağı
 Yuvarlak Tapınak
 Korint Tapınağı
 Güneş Saati
 Meclis Binası

Gymnasium
Tiyatro ve doğu–batı ana caddesinin kavşağında ve gymnasium olarak adlandırılan yapının güneyinde yer alan yapıdaki çalışmalara 2016 sezonunda da devam edilmiştir. Dörtgen gri – mavi kireç taşından Geç Klasik Dönemde inşa edilmiş duvarların üzerine Geç Antik Dönemde harç ile işlenmemiş taşlardan inşa edilmiş yapı tespit edilmiştir. Zemin seviyesinde tespit edilen yangın tabakası içinde 2015 sezonunda olduğu üzere çok sayıda demir ok ucu ortaya çıkartılmıştır. Bu alandaki çalışmalar, hafriyatın kent dışına aktarılamaması ve büyük blokların kaldırılmasındaki problemler ile korumaya yönelik çalışmaların güçlükle sürdürülmesi nedeniyle 2016 sezonunda sonlandırılmıştır.

Dor Tapınağı
Knidos antik kenti'nin batı bölümünde, Apollon Tapınağı'na giden yolun batısındaki terasta Dor Düzenli bir tapınak bulunmaktadır. Kültü ve yapım tarihi kesin olarak bilinmeyen tapınağın üzerinde Erken Hıristiyanlık Dönemine ait bir kilisenin kalıntıları vardır.
Kireç taşı bloklar kullanılarak rektogonal tarzda örülmüş bir podyum üzerinde yükselen ve 6x 13 sütunlu peripteros bir plana sergileyen yapının stylobate ölçüleri 23.00x13.50 m.dir ve bu ölçülerin 1/1.70 oranını vermesi, tapınağın genel planda dikdörtgene yakın olduğunu gösterir. Gri-Pembe renkli kireç taşından inşa edilmiş olduğu için pembe tapınak olarak da bilinen yapının çevresinde bulunmuş olan architrav ve triglif-metop parçaları, tapınağın Dor Düzeninde inşa edildiğini gösteren en önemli bulgulardır. Tartışmalı olarak MÖ. 2. yüzyıla tarihlenen Knidos Dor Tapınağı'nın kültü hakkında kesin veriler bulunmamakla birlikte, alanda bulunmuş olan ve Erken Roma İmparatorluk Dönemine tarihlenen bir heykel kaidesi üzerindeki yazıtta Apollon Karneios'a adanmış bir heykelden bahsedilmektedir. Ağırlıklı olarak Apollon Karneios'a adandığı düşünülen tapınağın bulunduğu alanda, Erken Bizans Döneminde, olasılıkla tapınağın malzemeleri de kullanılarak bir kilise inşa edilmiştir.

Araştırma kazıları

1.Dönem
Knidos ören yeri ilk araştırma kazıları 1858-1859 arası R. Murdoch Smith ve C. Thomas tarafından yapılan çalışmalar neticesinde Knidos antik şehir planı ortaya çıkarılmıştır. 1. dönem kazıları olarak tarih sayfalarına geçen arkeolojik araştırmalarda ortaya çıkan yapılar sırasıyla Korint tapınağı - Küçük Tiyatro - Demeter kutsal alanı - Gymnasium - Korint ve Nekropol (Mezarlık alanı) alanı yapıları gün yüzüne çıkarılmıştır.

2.Dönem
2. dönem kazıları ise 1967 yılında Long Üniversitesinden C. I. Love kazı başkanlığında yapılmıştır. Araştırmalarda ortaya çıkarılan Helenistik ve Roma yapıları kazı envanterine işlenmiştir. Bunlardan bazıları Bizans kilisesi, Roma dönemi konutlar, Aphrodite tapınağı, ve 10 yıl aradan sonra kazı durdurulmuş ve sonuçları yayınlanmıştır.

3.Dönem
3. dönem kazısıları  1987 de Eski Eserler ve Müzeler Genel Müdürlüğü tarafından Prof. Dr. Ramazan Özgan - Selçuk Üniversitesi araştırma kazı çalışmaları yapılmıştır.

4.Dönem
4. dönem 2012 yılında Müzeler Genel Müdürlüğü Selçuk Üniversitesi bölüm başkanı Prof.Dr. Ertekin Mustafa Doksanaltı kazı başkanlığında arkeolojik çalışmalar Knidos ören yerinde devam etmektedir.

Liman Şapeli

Knidos'un doğuda ve batıda olmak üzere iki limanı bulunmaktadır. Batıdaki Strabon'un ifadelerinden yola çıkılarak Askeri/Trireme Liman ya da Küçük/Batı Liman olarak adlandırılmıştır.  Askeri/Trireme Liman'ın oluşturulabilmesi için anakara ile kentin ada bölümü arasında kalan alan, anakara kısmı doldurulmuş ve yapay mendirek meydana getirilmiştir. Mendirek, dörtgen planlı genişçe bir düzlük olarak düzenlenmiştir. Ucunda liman girişini koruyan yuvarlak planlı kule bulunmaktadır. Şapel, mendirek için hazırlanan dolgu üzerinde yer alan düzlüğe inşa edilmiştir. Şapelin doğusunda, apsis duvarının hemen dışında ABD'li araştırmacılar tarafından 1967- 77 yılları arasında bir sondaj çalışması gerçekleştirilmiş olup, yapı 'F Kilisesi' olarak kent planına işlenmiştir. Bu çalışma dışında şapelde başka herhangi bir araştırma yapılmamıştır. Bu yapı, hem kentin Geç Antik Dönem yapılaşmasının ve kilise alanlarının yayılımının belirlenmesi hem de mendireğin ve dolayısıyla limanların inşa aşamalarının tespitine yönelik olarak Knidos 2016 kazı programına alınmıştır. Ölçüleri itibarıyla bu küçük yapı, tarafımızdan kiliseden çok bir şapel olarak değerlendirilmiştir. Doğu-batı doğrultusunda yerleştirilen şapel 10,30 metre x 5,88 metre ölçülerindedir. Naos, bema ve apsis bölümlerinden oluşan yapı, tek nefli olarak inşa edilmiştir. Yapının duvarları, kısmen devşirme kireçtaşı dörtgen blokların ve kısmen işlenmemiş irili ufaklı taşların harç ile birleştirilmesi ile meydana getirilmiştir. Şapele giriş batı ve kuzey duvarlarını ortalayacak şekilde düzenlenmiş birer kapı ile sağlanmaktadır. Batıdaki kapı eşiği iki parça halinde korunmuş olup 1,27 m x 0,58 metre ölçülerindedir. Kapıda 0,47 metre yüksekliğinde bir basamak ile şapel zeminine inilmektedir. Naosun zemini dörtgen traverten plakalar ile kaplanmıştır. Plakalar büyük ölçüde parçalanmış olarak günümüze ulaşabilmiştir.

Liman Caddesi'nin Doğusundaki Mekanlar

Knidos'un yamaç şeklindeki topoğrafik yapısına ve ızgara planına bağlı olarak, kentin doğu-batı doğrultusundaki ana caddesini dik olarak kesen yedi adet kuzey – güney doğrultulu cadde düzenlenmiştir. Bu caddeler, yine topoğrafyaya bağlı olarak yokuş ve merdivenin birlikte uygulaması ya da merdivenli cadde şeklinde olup birbirlerine paraleldirler. Knidos'un kuzey – güney doğrultulu yedi caddesinden birincisine, Küçük/Trireme Limanı'ndan başladığı için Liman Caddesi adı verilmiştir. Bu caddenin 75 metrelik başlangıç kısmı 2000 – 2006 yılları arasında açığa çıkartılmıştır. Bu caddenin başlangıcından 45 metre kuzeyde, yolun doğu kenarında ve yol boyunca, güneyden kuzeye doğru bir biri yanı sıra sıralanmış 7 adet mekan bulunmaktadır. Bu mekanlar batıda 'Liman Caddesi, güneyde Stoa yapısının batı ucu, doğuda ise 2. teras ile sınırlanmaktadır. Güneyden kuzeye doğru 'Mekan 1 – 7' olarak kodlanmışlardır. Knidos 2016 sezonunda 'Mekan 4 – 6' tümüyle, Mekan 1- 3 ve 7 kısmen kazılmıştır. Yol boyunca sıralan mekanların girişleri, Liman Caddesi'ne, -batıya bakmaktadır. Mekanlar dörtgen planlıdır. Topoğrafya ve caddenin güneye doğru alçalması nedeniyle her bir mekanın zemini, yanındaki mekanın zemininden ortalama 0.50 metre yüksektir. Böylece cadde ile uyumlu olarak mekanlar da basamak şeklinde kuzeye doğru yükselmektedir. Liman Caddesi ile mekanların bağlantısı ve uyumu, Knidos kent planlamasında bu mekanların, MÖ. 4. yüzyıl ızgara planı kapsamında inşa edildiğini göstermektedir. Planları ve konumları itibarıyla MÖ. 4. yüzyıl kent planlamasında bu mekanlar dükkân sırası olarak düzenlenmiş olmalıdır. Mekanların caddeye bakan dış yüzleri bosajlı, dörtgen kireçtaşı blok lardan isodomik tarzda örülmüştür. Bu duvar örgü tekniği ve benzer dükkân sıraları Knidos'ta MÖ. 4. yüzyılda yaygın görülmektedir. Arka ve yan duvarlar, harç ile örülmüş ve sıva ile kaplanmıştır. Ancak ara duvarlardaki örgü tekniği orijinal olmayıp, Roma İmparatorluk ve/veya Geç Antik Dönem uygulamalarıdır. Limanlara ve kentin ana arterlerine olan yakınlıkları ile orijinalde dükkân sırası olarak planlandığı anlaşılan bu mekanlar süreç içinde, Roma İmparatorluk ve Geç Antik Dönemde kısmen fonksiyon ve kısmen de plan değişikliklerine uğramıştır.

Liman Caddesi Heroonu
Güneyden kuzeye doğru dördüncü sırada yer alan Mekan 4, plan olarak diğerlerinden farklı bir düzenlemeye sahiptir. Diğer mekanlar dikdörtgen planlıyken, Mekan 4'ün kareye yakın planı ve doğu kenarında içe 'Π' şeklinde bir giriş yapan ekstra bir dörtgen bir niş ve podyum bölümü bulunmaktadır. Mekan kuzey- güney yönünde 5.25 m., doğu – batı yönünde 5,51 metre boyutlarındadır. Doğu kısımda, içe doğru giriş/sıçrama yapan niş ve podyum bölümü ise 3,50 metre x 2,40 metre ölçülerindedir. Geç Klasik Erken Helenistik Dönem: Kenttin ızgara planı içinde Geç KlasikErken Helenistik Dönemde, Liman Caddesi'nin kenarında yer alan dükkân sırasının içinde dörtgen planlı dükkân ya da basit bir atölye olarak planlanmıştır. İç ve dış duvarlar sert dörtgen, bosajlı ve kenarlarında çentikli, kireçtaşı bloklardan isodomik tarzda inşa edilmiştir. Roma İmparatorluk Döneminde mekanın fonksiyon değişikliğine bağlı olarak, orijinal batı dış duvarına ait neredeyse hiçbir veri kalmamıştır. Ancak köşelerde, daha sonra yerleştirilen mermer plasterler için, dörtgen sert kireçtaşı bloklarının üçgen şekle getirilmek için yontulduğu anlaşılmaktadır. İç duvarlar ise büyük ölçüde Geç Antik Dönemde yapım malzemesi ve tekniği bakımından değiştirilmiştir. İç duvarlar sıva ile kaplı olduğu için orijinal duvarlara ait kalmış olabilecek izler görülememektedir. Ancak duvarların orijinal yerinde ve ölçülerinde herhangi bir değişiklik yapılmadığı anlaşılmaktadır. Eldeki veriler ve Knidos'taki benzer uygulamalar, mekanın yapı kompleksi içindeki yerini ve fonksiyonunu gösterecek niteliktedir. Helenistik Dönem boyunca Mekan 4, cadde kenarında ve yapı kompleksi içinde mütevazı bir dükkân fonksiyonuna sahip olmalıdır.

Roma İmparatorluk Dönemi
Knidos 2000 – 2006 sezonlarında Liman Caddesi kazıları sırasında, cadde üzerinde Mekan 4'ün tam önünde ve yakınlarında cephe mimarisi ile alakalı mermer arşitrav, friz ve konsollu geison – sima blokları ve Korinth başlığı, Korint plaster başlığı açığa çıkartılmıştır. Köşelerde iki plaster ve ortada iki sütunlu Korint düzeninde görkemli bir cephe mimarisi ile mekana giriş sağlanan bu mekanın mimari unsurları, stilleri ile aynı yapıya ait olup Severuslar Dönemine tarihlendirilmektedirler. Mekan 4'ün girişinde stylobat üzerinde in-situ olarak tespit edilmiş, kenarlarda iki plaster kaidesi ve aralarında iki sütun kaidesi bulunmaktadır.
Kuzey plaster kaidesi üzerinde plasterin 1 metrelik bölümü in-situ olarak korunabilmiştir. Bunun yanı sıra sütün kaidelerinin hemen önünde doğu batı doğrultusunda düşmüş pozisyonda iki adet monoblok sütun kazılar sırasında açığa çıkartılmıştır.

Geç Antik Dönem
Geç Klasik – Helenistik Dönem boyunca, dörtgen planlı mütevazı bir dükkân ve Roma İmparatorluk Döneminde görkemli bir Heroon olarak kullanılan Mekan 4, Geç Antik Dönem de bazı plan değişiklikleri ile dükkân ve/veya atölyeye dönüştürülmüştür. Öncelikle distyle in-antis planlı ve Korinth düzenindeki cephe değiştirilmiştir. Her iki köşe plasteri ile hemen yanlarındaki sütunun arasındaki 1.35'er metrelik aralık, örülerek kapatılmış ve caddeye bakan yeni bir dış duvar meydana getirilmiştir. Köşe plasterleri ve sütunlar, kireç harcı ile örülen yeni duvarın içinde kalmıştır. Kazılar sırasında mekanın hemen önüne ya da yakınına düşmüş olarak, cadde üzerinde bulunan arşitrav, friz, konsollu geison – sima gibi mimari bloklardan oluşan cephenin üst yapı unsurları da yeni duvarın içinde kalmış olmalıdır. Bu süslemeli blokların, kazılar sırasında cadde üzerindeki buluntu pozisyonları ve in-situ kuzey plasterin alt kısmı ile sütün kaidelerinin duvarın içinde olarak bulunmuş olmaları, ön cephenin Geç Antik Dönem de büyük ölçüde ayakta olduğunu göstermektedir. Böylece Geç Antik Döneme dek ayakta kaldığı anlaşılan Heroon'un görkemli cephe mimarisi, mekanın yeni örülen dış duvarının içinde kalmış ve bu duvarın bir parçası haline getirilmiş olmalıdır. Mekana giriş, iki sütun arasında kalan boşluktan sağlanmıştır. Böylece mekana giriş, 1,60 metre genişliğinde, pervazları Heroon'un sütunlarından meydana getirilmiş, yeni bir kapı aracılığı ile olmuştur. İki sütun arasında kalan aralığın zeminine, yekpare mavimsi gri renkli mermer bir eşik (genişlik; 1,55 metre, derinlik; 0,52 metre, yükseklik 0,26 metre) yerleştirilmiştir. Heroon'un cephe mimarisinin yerleştirildiği stylobatın üzerine konulan bu eşik taşı ile mekana giriş eski zemin seviyesinden 0,26 metre yükseltilmiştir. Mekanın hemen dışında, duvarın dibinde ve kapı eşiğine birleşik olarak, kuzeyden güney doğru döşenmiş pişmiş toprak borulardan meydana getirilmiş bir temiz su hattı bulunmaktadır. Kireç harcı ile meydana getirilmiş bir yuva içine yerleştirilmiş olan boru hattı, Liman Caddesi'nin doğusunda yer alan mekanların hemen dışında ve bunların kapılarının önünden paralel olarak geçerek güneye doğru devam etmektedir. Bu boru hattı cadde zemin seviyesinden, tüm mekanların önünde ve bu mekanların kapı eşiği seviyesine dek kireç harcı ile oluşturulan bir yuva aracılığıyla 0,45 ile 0,22 metre arasında değişen bir şekilde yükseltilmiştir. Böylece Heroon'un plasterlerinin ve sütunlarının alt kısımları ile kaideleri bu hattın gerisinde kalmıştır. Geç Antik Dönem kullanımı sırasında, Heroon'un mermer duvar plakaları, ancak en alt köşelerde ve çok küçük parçalar halinde korunabilmiştir. Mekanın ara duvarları ve doğu yüzdeki podyumun mermer kaplama plakalarının yerini günümüze sadece küçük bir noktada ulaşabilmiş olan beyaz damarlı mavimsi plakalar kalabilmiştir.
Heroon'un eksedrasına ait mermer oturma bankı, kuzey duvarındaki insitu aslan pençe kabartmalı başlangıç kenar bloğu haricinde tamamen sökülmüştür. Mekanın doğusunda yer alan podyumun üzerindeki olasılıkla lahdin yerleştirildiği ikinci podyum da fonksiyonunu tamamen yitirmiştir. Heroon'un mermer plakalarla kaplanmış zemin döşemesi, kenarlarda korunabilen birkaç plaka haricinde tamamen sökülmüştür. Mermer zemin plakalarının blokajını altında bulunan kireç, çakıl, kiremit ve seramik parçaları katkılı sert ve kalın harçlı tabaka oluşturmaktadır. Mermer plaka kaplamalarının alt seviyesinde olan yeni zemin, yaklaşık 0,05 metre kalınlığındadır. Bu tabakanın altında orta boyutlu moloz taşların kireç harç ile birleştirilmesiyle oluşturulmuş blokaj da görülmektedir.

Geç Klasik - Erken Helenistik Dönem

Kenttin ızgara planı dahilinde, Geç Klasik – Erken Helenistik Dönemde, Liman Caddesi'nin kenarında yer alan dükkân sırasının içinde dörtgen planlı dükkân ya da basit bir atölye olarak planlanmıştır. Mekan 5'in girişinin de bulunduğu batı duvarlarında Liman Caddesi'nin doğusunda yer alan diğer mekanlarda olduğu gibi Geç Klasik – Helenistik Döneme tarihlenen isodomik teknikle örülmüş dış yüzleri bosajlı ve kenarlarında çentikli bloklar kullanılmıştır. Tüm mekanların giriş kısımlarının bulunduğu batı duvarı devamlılık arz edecek şekilde dış yüzleri düzgün dörtgen kesilmiş büyük gri – mavi ya da krem rengi kireçtaşı bloklardan meydana getirilmiştir. Harçsız olarak yerleştirilen bloklar birbirlerine uyacak şekilde yontulmuştur. Mekanın girişi 1.30 metre genişliğinde ve 0,90 metre derinliğindedir. Mekana girişi sağlayan ve dört farklı kireçtaşı blokla düzenlemiş olan eşik üzerinde, kapı kanatlarının hareketine bağlı meydana gelen aşınma izleri dikkat çekicidir. Eşik bloğu üzerinde herhangi bir onarım ya da farklı bir düzenleme görülmemektedir aynı zamanda eşik orijinal dörtgen kireçtaşı blokların altında kalmıştır. Kapı düzenlemesine ait kapı eşiği yapının orijinal yapım evresine ait olmalıdır. Mekanın orijinal inşa aşamasından geriye sadece batı duvarının alt iki sırası ile kapı eşiği kalmıştır. Ancak mekanın dörtgen planında devam eden süreçte herhangi bir değişiklik yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
Knidos ve Resim Galerisi
Datça Knidos Örenyeri

Muğla ilindeki arkeolojik sitler
Datça
Antik Karya kentleri
Antik Yunan kentleri
Anadolu'daki Yunan kolonileri
Dor Heksapolisi

Knidos


Mera Jism Meri Marzi (em hurdu: میرا جسم میری مرضی; português: Meu corpo, minhas regras) é um slogan feminista usado por feministas no Paquistão para exigir autonomia corporal e protestar contra a  violência de gênero.

O slogan foi popularizado pela Marcha Aurat no Paquistão, que foi observada no Dia Internacional da Mulher desde 2018.

Antecedentes e contexto
O termo Mera Jism Meri Marzi foi cantado pela primeira vez no Paquistão durante a Marcha Aurat em 2018. Cartazes mencionando este e outros slogans foram usados pelos manifestantes e organizadores da marcha.

A marcha foi severamente criticada por direitistas, que viram a marcha como uma oposição aos valores socioculturais e religiosos da sociedade paquistanesa, que é patriarcal e predominantemente muçulmana. Esses direitistas pensaram que esse slogan era um apelo à vulgaridade e à nudez. No entanto, as feministas disseram que o slogan deve ser interpretado em um sentido mais amplo: elas estão protestando contra o abuso e o assédio e apoiando a ideia de que as mulheres não devem ser tocadas ou perseguidas sexualmente contra sua vontade. Segundo Muhammad Anwar Nasar, trata-se de uma expressão simbólica e precisa de apoio acadêmico para ser entendido. A expressão (retórica) sublinha a violência estrutural, as injustiças e a desigualdade infligidas às mulheres da sociedade paquistanesa de várias formas, como crimes de honra, ataques com ácido e assédio em locais e escritórios públicos, estupro de crianças, trabalho feminino na forma de parto, casamentos de meninas menores com um homem idoso, casamentos forçados de crianças, os costumes Vani de entregar meninas a famílias prejudicadas para acabar com as disputas e a violência doméstica. O aprendizado aliado a essa retórica também afirma por um mundo com igualdade de gênero e com o mínimo de discriminação de gênero.

Zainab Najeeb aconselha os contrários ao uso do slogan 'Mera Jism Meri Marzi' a enxergar o termo como realmente não é. A intenção por trás do slogan não é promover a prostituição, pois os opositores podem estar levando o público paquistanês a acreditar erroneamente. Najeeb afirma que, uma vez que as religiões reconhecem verdades objetivas e as mulheres são humanas, como seres humanos, elas deveriam ter total autonomia corporal sobre seus corpos, então, religiosamente falando, não há nada de errado nessa expectativa. Najeeb afirma que o slogan é uma declaração de independência das mulheres que estão sendo suprimidas por noções de ser a honra de outra pessoa ou mercadoria trocável ou um pedaço de carne. Najeeb também afirma que o slogan trata apenas de expectativas de liberdade das mulheres para salvar seus corpos de olhares ou toques indesejados, escolher um parceiro para a vida que respeite sua autonomia corporal ou não ter um parceiro, a liberdade de buscar apoio relacionado à saúde sem fazer tabu social sobre a natureza da doença e sem se sentir sobrecarregado por desfrutar da liberdade nos espaços públicos.

Uso
O slogan foi usado pela primeira vez no Paquistão durante a Marcha Aurat em 2018. Também esteve presente durante a Marcha Aurat em 2019 e, posteriormente, na edição de 2020. Tornou-se um debate na imprensa do país e uma conversa de cidade em plataformas nas rede sociais, mas principalmente é criticado por não estar em conformidade com as normais culturais no país. Esse movimento levantou a hashtag "#MeraJismMeriMarzi" nas plataformas digitais, assim como, a campanha contrária das pessoas contra essa manifestação também foi divulgada com a hashtag ""#WeRejectMeraJismMeriMarzi".

Variações
O uso de Mera Jism Meri Marzi levou a novos slogans. Muitos cartazes no Aurat March descobriram como contornar as quatro palavras principais com noção semelhante, como:

 Meri Zindagi Meri Marzi (  ; "Minha vida, minha escolha")
 Meri Zindagi Mere Fisalay (  ; "Minha vida, minhas decisões")
 Meri Zindagi Mera Ikhtiyar (  ; "Minha vida, minha discrição")
 Mera Mazhab Meri Marzi (  ; "Minha religião, minha escolha")
 Mera Wajood Meri Marzi (  ; "Minha existência, minha escolha")
 Mera Pôster Tumhari Marzi? (  ; "Meu pôster, sua escolha?")

Críticas
Estes e outros slogans como Nazar teri gandi aur purdah mein keroun ("Porque eu adoto o véu por causa do seu mau hábito de cobiçar"), Agar dupatta itna pasand hai tou apni aankhon pe bandh lo ("Se você gosta tanto de lenço, então amarre-o no seu olhos"), Tu kare tou Stud, Mai Karun tou Slut ("Se você fizer isso, Stud, mas se eu fizer, então Slut"), Khana khud garam karo ("Prepare a comida você mesmo") de Aurat March foram alvo de críticas pela direita religiosa no Paquistão, uma vez que tais termos eram considerados em desconformidade com os valores sociais e éticos do país. Foi considerado indecente pelo clero e um painel da Assembleia Nacional o chamou de imoral. Além disso, também foi criticado por não abordar os problemas reais das mulheres paquistanesas e minar os valores. O uso de Mera Jism Meri Marzi foi bastante discutido nas redes sociais,. Tornou-se uma ferramenta principal na guerra de liberais e direitistas na internet, gerando divergências de opiniões sobre o assunto. O tema também foi disutido na grande mídia com ativistas de direitos humanos que atestam e clérigos o consideram anti-islâmico. Feministas defenderam o slogan citando o mais recente incidente de assassinato de honra (fevereiro de 2020) no qual dois irmãos mataram sua irmã e seu filho por se casar com uma pessoa de sua própria escolha e, assim, exercer autonomia sobre seu próprio corpo. No entanto, os especialistas neutros viram que ambos os lados foram extremos na defesa de suas narrativas.

Controvérsias
Em meio à briga de Aurat March, o famoso escritor Khalil ur Rehman Qamar apareceu em um talk show no Neo News, onde durante o debate ele surtou com a ativista feminista Marvi Sirmed ao interrompê-lo com o uso do termo Mera Jism Meri Marzi, isto é, fazendo comentários misóginos sobre ela e envergonhando seu corpo, o que levou a críticas e boicote a ele pela fraternidade da mídia. No entanto, nas redes sociais, muitas pessoas se reuniram em apoio a Qamar, agradecendo pelo seus comentários.

Devido à discussão em andamento sobre os veículos de comunicação, a Autoridade Reguladora de Mídia Eletrônica do Paquistão (PEMRA) divulgou um aviso com restrições aos veículos de imprensa sobre o assunto e a veiculação de slogans, pois as pessoas que se sentiram ofendidas protestaram contra a PEMRA e no Portal do Cidadão.

Um caso foi arquivado no Tribunal Superior de Lahore para impedir que a Marcha Aurat e esses slogans fossem discutidos durante a audiência; no entanto, o tribunal permitiu com a condição de que nenhum slogan discriminatório ou imoral fosse usado. Outro caso também foi arquivado no Supremo Tribunal de Islamabad para impedir Marcha Aurat. O tribunal perguntou ao peticionário como esses slogans são contra o Islã e rejeitou a petição.

Sarcasmo em slogans e guerra de memes
Devido ao uso do termo "Meu corpo, minhas regras", pessoas contrárias a este slogan ironizaram a situação com o uso destas três principais frases principais: Apni chupkalli khud maro ("Mate o lagarto você mesmo"), Ladies first, Gents first ayega ("Quando haverá cavalheiros primeiro"), Meri nazrein, Meri marzi ("Meus olhos, minha vontade"). O sarcasmo atribuído nestes slogans eram principalmente recíprocos e leves, com algums ridicularizações também. Sendo assim, a guerra virtual entre liberais e direitistas, também se tornou um material de memes nas redes sociais.

Além disso, a BBC Urdu informou que as mulheres que apoiaram o slogan 'Mera Jism Meri Marzi' em março anterior reclamam que, além das ameaças ao seu bem-estar físico, as mentalidades patriarcais usaram o slogan para banalizar os problemas das mulheres, incluindo justificar a masturbação e piscar em locais públicos. Em Tribune Warda Imran questionou os fenômenos de apropriação indébita do termo para zombar de crimes graves e sustentar formas de violência estrutural contra as mulheres, tentando negar espaços públicos e oportunidades iguais às mulheres.

Na cultura popular
 Websérie Aurat Gardi, por Javeria Saud.

Ver também
 Dia Internacional da Mulher
 Mulheres no Islã
 Projeto de Lei de Proteção à Mulher
 Direitos das mulheres

Ligações externas
 Site oficial Aurat March (no Facebook).

Feminismo
Direitos da mulher no Paquistão
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Mera Jism Meri Marzi


In mathematics, the nth taxicab number, typically denoted Ta(n) or Taxicab(n), also called the nth Ramanujan–Hardy number, is defined as the smallest integer that can be expressed as a sum of two positive integer cubes in n distinct ways. The most famous taxicab number is 1729 = Ta(2) = 13 + 123 = 93 + 103.

The name is derived from a conversation in about 1919 involving mathematicians G. H. Hardy and Srinivasa Ramanujan. As told by Hardy:

History and definition
The concept was first mentioned in 1657 by Bernard Frénicle de Bessy, who published the Hardy–Ramanujan number Ta(2) = 1729. This particular example of 1729 was made famous in the early 20th century by a story involving Srinivasa Ramanujan. In 1938, G. H. Hardy and E. M. Wright proved that such numbers exist for all positive integers n, and their proof is easily converted into a program to generate such numbers. However, the proof makes no claims at all about whether the thus-generated numbers are the smallest possible and so it cannot be used to find the actual value of Ta(n).

The taxicab numbers subsequent to 1729 were found with the help of computers. John Leech obtained Ta(3) in 1957. E. Rosenstiel, J. A. Dardis and C. R. Rosenstiel found Ta(4) in 1989. J. A. Dardis found Ta(5) in 1994 and it was confirmed by David W. Wilson in 1999. Ta(6) was announced by Uwe Hollerbach on the NMBRTHRY mailing list on March 9, 2008, following a 2003 paper by Calude et al. that gave a 99% probability that the number was actually Ta(6). Upper bounds for Ta(7) to Ta(12) were found by Christian Boyer in 2006.

The restriction of the summands to positive numbers is necessary, because allowing negative numbers allows for more (and smaller) instances of numbers that can be expressed as sums of cubes in n distinct ways.  The concept of a cabtaxi number has been introduced to allow for alternative, less restrictive definitions of this nature.  In a sense, the specification of two summands and powers of three is also restrictive; a generalized taxicab number allows for these values to be other than two and three, respectively.

Known taxicab numbers
So far, the following 6 taxicab numbers are known:

Upper bounds for taxicab numbers
For the following taxicab numbers upper bounds are known:

Cubefree taxicab numbers
A more restrictive taxicab problem requires that the taxicab number be cubefree, which means that it is not divisible by any cube other than 13. When a cubefree taxicab number  is written as , the numbers  and  must be relatively prime. Among the taxicab numbers  listed above, only  and  are cubefree taxicab numbers. The smallest cubefree taxicab number with three representations was discovered by Paul Vojta (unpublished) in 1981 while he was a graduate student:

The smallest cubefree taxicab number with four representations was discovered by Stuart Gascoigne and independently by Duncan Moore in 2003:

.

See also

 , a list of related conjectures and theorems

Notes

References
 G. H. Hardy and E. M. Wright, An Introduction to the Theory of Numbers, 3rd ed., Oxford University Press, London & NY, 1954, Thm. 412.
 J. Leech, Some Solutions of Diophantine Equations, Proc. Camb. Phil. Soc. 53, 778–780, 1957.
 E. Rosenstiel, J. A. Dardis and C. R. Rosenstiel, The four least solutions in distinct positive integers of the Diophantine equations = x3 + y3 = z3 + w3 = u3 + v3 = m3 + n3,  Bull. Inst. Math. Appl., 27(1991) 155–157; , online.
 David W. Wilson, The Fifth Taxicab Number is 48988659276962496, Journal of Integer Sequences, Vol. 2 (1999), online. (Wilson was unaware of J. A. Dardis' prior discovery of Ta(5) in 1994 when he wrote this.)
 D. J. Bernstein, Enumerating solutions to , Mathematics of Computation 70, 233 (2000), 389–394.
 C. S. Calude, E. Calude and M. J. Dinneen: What is the value of Taxicab(6)?, Journal of Universal Computer Science, Vol. 9 (2003), p. 1196–1203

External links
 A 2002 post to the Number Theory mailing list by Randall L. Rathbun

 Taxicab and other maths at Euler

Number theory
Srinivasa Ramanujan

Taxicab number


අප නැණසල මධ්‍යස්ථානය 2012-11-15 දින තොරත=රැ හා සන්නිවේදන තාක්ෂණ අමාත්‍ය ගරැ රංජිත් සියඹලාපිටිය මැතිතුමා විසින් ජනතා අයිතියට පත්කරන ලදී. අප නැණසල මධ්‍යස්ථානය මේ වන විට පරිගණක මධ්‍යස්ථානයක්  මුද්‍රණාලයක් හා ලිපිද්‍රව්‍ය අලෙවිසැලක් යන සේවා ස්ථාන තුනකින් සමන්විතය.අප නැණසල මධ්‍යස්ථානයේ පරමාර්ථය වන්නේ විශ්ව දැනුම ගමට යන සංකල්පය යටතේ හැකිතාක් ජනතාවට තොරතුරු තාක්ෂණය පුරුදු කිරීමය.
අපගේ සේවාවන්
පරිගණක පාඨමාලා
සියළුම මුද්‍රණ කටයුතු
අන්තර්ජාල පහසුකම්
ෆැක්ස්
ලිපිද්‍රව්‍යය

අපගේ අමතර සේවාවන් අතර
උපමාතා ජන්මාධාර ප්‍රදානය පැවැත්වීම
උපමාතා පුවත්පත සැකසීම තුලින් ජනතාවගේ ලේඛන කලාව වැඩිදියුණු කිරීම

සුනන්ද නැණසල


NGC 263 este o galaxie spirală situată în constelația Balena. A fost descoperită în anul 1886 de către Francis Leavenworth.

Note

Vezi și
 NGC 262
 NGC 264

Legături externe
 NGC 263 pe spider.seds.org
 NGC 263 pe WikiSky

Galaxii spirale
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1886
Obiecte astronomice descoperite de Francis Leavenworth

NGC 263


Daimon or daemon (Ancient Greek: , "god", "godlike", "power", "fate") originally referred to a lesser deity or guiding spirit such as the daimons of ancient Greek religion and mythology and of later Hellenistic religion and philosophy.
The word is derived from Proto-Indo-European daimon "provider, divider (of fortunes or destinies)," from the root *da- "to divide". Daimons were possibly seen as the souls of men of the golden age acting as tutelary deities, according to entry  at Liddell & Scott. See also daimonic: a religious, philosophical, literary and psychological concept.

Description

Daimons are lesser divinities or spirits, often personifications of abstract concepts, beings of the same nature as both mortals and deities, similar to ghosts, chthonic heroes, spirit guides, forces of nature, or the deities themselves (see Plato's Symposium). According to Hesiod's myth, "great and powerful figures were to be honoured after death as a daimon…" A daimon is not so much a type of quasi-divine being, according to Burkert, but rather a non-personified "peculiar mode" of their activity.

In Hesiod's Theogony, Phaëton becomes an incorporeal daimon or a divine spirit, but, for example, the ills released by Pandora are deadly deities, keres, not daimones. From Hesiod also, the people of the Golden Age were transformed into daimones by the will of Zeus, to serve mortals benevolently as their guardian spirits; "good beings who dispense riches…[nevertheless], they remain invisible, known only by their acts". The daimones of venerated heroes were localized by the construction of shrines, so as not to wander restlessly, and were believed to confer protection and good fortune on those offering their respects.

One tradition of Greek thought, which found agreement in the mind of Plato, was of a daimon which existed within a person from their birth, and that each individual was obtained by a singular daimon prior to their birth by way of lot.

In the Old Testament, evil spirits appear in the book of Judges and in Kings. In the Septuagint, made for the Greek-speaking Jews of Alexandria, the Greek ángelos (, "messenger") translates the Hebrew word mal'akh, while  daimónion (; pl. daimónia ()), which carries the meaning of a natural spirit  that is less than divine (see supernatural), translates the Hebrew word shedim as well as the word se'irim in some verses and words for idols (foreign deities), and describes the being Asmodeus in the Book of Tobit. The use of daimōn in the New Testament's original Greek text caused the Greek word to be applied to the Judeo-Christian concept of an evil spirit by the early second century AD.

In mythology and philosophy

Homer's use of the words theoí (, "gods") and daímones () suggests that, while distinct, they are similar in kind. Later writers developed the distinction between the two. Plato in Cratylus speculates that the word daimōn (, "deity") is synonymous to daēmōn (, "knowing or wise"),  however, it is more probably daiō (, "to divide, to distribute destinies, to allot").

Socrates
In Plato's Symposium, the priestess Diotima teaches Socrates that love is not a deity, but rather a "great daemon" (202d). She goes on to explain that "everything daemonic is between divine and mortal" (202d–e), and she describes daemons as "interpreting and transporting human things to the gods and divine things to men; entreaties and sacrifices from below, and ordinances and requitals from above..." (202e). In Plato's Apology of Socrates, Socrates claimed to have a daimonion (literally, a "divine something") that frequently warned him—in the form of a "voice"—against mistakes but never told him what to do. The Platonic Socrates, however, never refers to the daimonion as a daimōn; it was always referred to as an impersonal "something" or "sign". By this term he seems to indicate the true nature of the human soul, his newfound self-consciousness. Paul Shorey sees the daimonion not as an inspiration but as "a kind of spiritual tact checking Socrates from any act opposed to his true moral and intellectual interests."

Regarding the charge brought against Socrates in 399, Plato surmised "Socrates does wrong because he does not believe in the gods in whom the city believes, but introduces other daemonic beings..." Burkert notes that "a special being watches over each individual, a daimon who has obtained the person at his birth by lot, is an idea which we find in Plato, undoubtedly from earlier tradition. The famous, paradoxical saying of Heraclitus is already directed against such a view: 'character is for man his daimon'".

Plato and Proclus
In the ancient Greek religion, daimon designates not a specific class of divine beings, but a peculiar mode of activity: it is an occult power that drives humans forward or acts against them. Since daimon is the veiled countenance of divine activity, every deity can act as daimon.

A special knowledge of daimones is claimed by Pythagoreans, whereas for Plato, daimon is a spiritual being who watches over each individual, and is tantamount to a higher self, or an angel. While Plato is called 'divine' by Neoplatonists, Aristotle is regarded as daimonios, meaning 'an intermediary to deities' – therefore Aristotle stands to Plato as an angel to a deity.

For Proclus, daimones are the intermediary beings located between the celestial objects and the terrestrial inhabitants.

Categories

The Hellenistic Greeks divided daemons into good and evil categories: agathodaímōn (, "noble spirit"), from agathós (, "good, brave, noble, moral, lucky, useful"), and kakodaímōn (, "malevolent spirit"), from kakós (, "bad, evil"). They resemble the Arabic jinni (or genie), and in their humble efforts to help mediate the good and ill fortunes of human life, they resemble the Christian guardian angel and adversarial demon, respectively. Eudaimonia () came to mean "well-being" or "happiness". The comparable Roman concept is the genius who accompanies and protects a person or presides over a place (see genius loci).

A distorted view of Homer's daemon results from an anachronistic reading in light of later characterizations by Plato and Xenocrates, his successor as head of the Academy, of the daemon as a potentially dangerous lesser spirit: Burkert states that in the Symposium, Plato has "laid the foundation" that would make it all but impossible to imagine the daimon in any other way with Eros, who is neither god nor mortal but a mediator in between, and his metaphysical doctrine of an incorporeal, pure actuality, energeia ... identical to its performance: 'thinking of thinking', noesis noeseos is the most blessed existence, the highest origin of everything. 'This is the god. On such a principle heaven depends, and the cosmos.' The highest, the best is one; but for the movement of the planets a plurality of unmoved movers must further be assumed.

In the monotheism of the mind, philosophical speculation has reached an end-point. That even this is a self-projection of a human, of the thinking philosopher, was not reflected on in ancient philosophy. In Plato there is an incipient tendency toward the apotheosis of nous. ... He needs a closeness and availability of the divine that is offered neither by the stars nor by metaphysical principles. Here a name emerged to fill the gap, a name which had always designated the incomprehensible yet present activity of a higher power, daimon. Daemons scarcely figure in Greek mythology or Greek art: they are felt, but their unseen presence can only be presumed, with the exception of the agathodaemon, honored first with a libation in ceremonial wine-drinking, especially at the sanctuary of Dionysus, and represented in iconography by the chthonic serpent.

Burkert suggests that, for Plato, theology rests on two Forms: the Good and the Simple; which "Xenocrates unequivocally called the unity god" in sharp contrast to the poet's gods of epic and tragedy. Although much like the deities, these figures were not always depicted without considerable moral ambiguity: On this account, the other traditional notion of the daemon as related to the souls of the dead is elided in favour of a spatial scenario which evidently also graduated in moral terms; though [Plato] says nothing of that here, it is a necessary inference from her account, just as Eros is midway between deficiency and plenitude. ... Indeed, Xenocrates ... explicitly understood daemones as ranged along a scale from good to bad. ... [Plutarch] speaks of 'great and strong beings in the atmosphere, malevolent and morose, who rejoice in [unlucky days, religious festivals involving violence against the self, etc.], and after gaining them as their lot, they turn to nothing worse.' ... The use of such malign daemones by human beings seems not to be even remotely imagined here: Xenocrates' intention was to provide an explanation for the sheer variety of polytheistic religious worship; but it is the potential for moral discrimination offered by the notion of daemones which later ... became one further means of conceptualizing what distinguishes dominated practice from civic religion, and furthering the transformation of that practice into intentional profanation ... Quite when the point was first made remains unanswerable. Much the same thought as [Plato's] is to be found in an explicitly Pythagorean context of probably late Hellenistic composition, the Pythagorean Commentaries, which evidently draws on older popular representations: 'The whole air is full of souls. We call them daemones and heroes, and it is they who send dreams, signs and illnesses to men; and not only men, but also to sheep and other domestic animals. It is towards these daemones that we direct purifications and apotropaic rites, all kinds of divination, the art of reading chance utterances, and so on.' ... This account differs from that of the early Academy in reaching back to the other, Archaic, view of daemones as souls, and thus anticipates the views of Plutarch and Apuleius in the Principate ... It clearly implies that daemones can cause illness to livestock: this traditional dominated view has now reached the intellectuals.

In the Archaic or early Classical period, the daimon had been democratized and internalized for each person, whom it served to guide, motivate, and inspire, as one possessed of such good spirits. Similarly, the first-century Roman imperial cult began by venerating the genius or numen of Augustus, a distinction that blurred in time.

See also

 Agathodaimon
 Anthelioi
 Kakodaimon
 Demon
 Eudaimon
 Eudaimonia
 Fravashi
 Fylgja
 Genius (mythology)
 Guardian angel
 Holy Guardian Angel
 Hyang
 Anito
 Jinn
 Kami
 Moral imperative
 Shoulder angel
 Unclean spirit
 Xian (Taoism)
 Yaksha
 Koalemos

Notes

External links

Maureen A. Tilley, "Exorcism in North Africa: Localizing the (Un)holy" explores the meanings of daimon among Christians in Roman Africa and exorcism practices that passed seamlessly into Christian ritual.
Ante-Nicene Fathers, vol V: Cyprian, "On the Vanity of Idols" e-text Daemons inhabiting the images of gods
Abstract Personifications (a list of daimones of Greek mythology)

Christianity and Hellenistic religion
Deities in classical mythology
Demigods in classical mythology
Hellenistic deities
Legendary creatures in classical mythology
Socrates
Concepts in ancient Greek philosophy of mind
Concepts in ancient Greek ethics

Daimon


Teléfonos de México,
S.A.B. de C.V., known as Telmex is a Mexican telecommunications company headquartered in Mexico City that provides telecommunications products and services in Mexico. In 2014, Telmex was the dominant fixed-line phone carrier in Mexico. In addition to traditional fixed-line telephone service, Telmex offers Internet access through their Infinitum brand of Wi-Fi networks, data, hosted services and IT services. Telmex owns 90 percent of the telephone lines in Mexico City and 80 percent of the lines in the country. Telmex is a wholly owned subsidiary of América Móvil.

History

Telmex was founded in Mexico the , when a group of Mexican investors bought Swedish Ericsson's Mexican branch. In 1950, the same investors bought the Mexican branch of the ITT Corporation, thus becoming the only telephone provider in the country. In 1972, the Mexican government bought the company.

In 1990, Telmex was bought by a group of investors formed principally by Carlos Slim Helú, France Télécom, and Southwestern Bell Corporation, whose tender was the largest. However, controversially, the payment itself took place over the course of the next several years, using revenues from the phone service.

After privatization, Telmex began investing in new modern infrastructure, creating a partial fiber optic network throughout the nation, thus offering service to 30% of the Mexican territory.

In 1991, the Mexican government sold its remaining stock in Telmex.

Cellphone mobile unit

In the 1990s, Telmex formed a subsidiary Radio Móvil Dipsa to provide mobile communications under the brand Telcel.

In 2000, Telmex spun off their mobile unit, creating América Móvil, which controls Radio Móvil Dipsa.  It started with 80% of the mobile market.

In 2010, America Móvil (an independent company from its former parent company, Telmex) bought 60% of Telmex, paying over 23 billion dollars. In 2011, America Móvil purchased the remaining 40% of Telmex. In August 2012, America Móvil started the process to de-list Telmex from the Mexican Stock Exchange.

Internet

In the mid-1990s, Telmex began providing Internet access as an Internet service provider (ISP) with the brand Uninet. A year later, the brand was changed to Telmex Internet Directo Personal (Telmex Direct Personal Internet). In 1996, Telmex bought Prodigy Communications and took the brand to Mexico, renaming the service Prodigy Internet de Telmex. Thanks to their national coverage, Telmex rapidly became the leading national ISP. , Telmex holds more than 80% of the market as an ISP, and is also the leader in broadband access with its brand Prodigy Infinitum (ADSL).

In 2001, Telmex sold the U.S. branch of Prodigy Communications to SBC, which was dubbed SBC Prodigy.  However, Telmex continues to own and operate Prodigy in Mexico. In 2004, Telmex claimed that the number of users of Prodigy Internet grew by 190%..

Telmex dropped the Prodigy name from its advertising in 2009, replacing it with the "Infinitum" brand of Telmex internet services since that year. The name Prodigy is still used in the Mexican local site of MSN.

Television

Telmex owns TV UNO and Claro Sports.

Long-distance competition
In the mid-1990s, AT&T Corporation and WorldCom (MCI), among others, began operating in Mexico, representing for the first time serious competition to Telmex.

Expansion

After spinning off América Móvil, Telmex started an expansion plan, which started with the purchase of Guatemala's Telgua. Later, Telmex bought former state-owned phone companies in Central America, and began operations in the US with Telmex USA.

In 2004, Telmex went into a shopping spree for undervalued operators in South America, including the purchase of AT&T's Latin American operations, giving it presence in Colombia, Venezuela, Peru, Paraguay, Chile, Argentina, Brazil, and Uruguay, and increased reach in the United States. In the same year, Telmex bought from MCI Brazil's largest and most important long-distance operator, Embratel, acquired Chile's Chilesat, took control of Argentina's Techtel (operating in Argentina and Uruguay), of which it already owned 60%, by purchasing the remaining 40% from the Techint group, and purchased Argentina's Metrored. In the US, Telmex bought 13.4% of bankrupt MCI.

At the same time, sister company America Movil pursued a similar strategy by acquiring cellular operators CTI Movil in Argentina and Uruguay, Claro in Brazil and Peru, Porta in Ecuador and Comcel in Colombia.

In 2005, Telmex sold its holdings in MCI to Verizon.

As of January 2006, Telmex continued buying assets in Latin America and in the USA.

In March 2006, there were rumors that Telmex was buying Verizon operations in the Caribbean. The reports said that the operation can include the wireless operation on each market. The total amount of this sale was estimated at nearly US$300 million.

In November 2006, an American embassy cable listed Telmex as among "Mexico's monopolists", with a 95% share of landlines. Its sister company Telcel was listed with a market share of 80% of cellular service.

In December 2006, Telmex announced agreement to acquire TV Cable and Cable Pacifico in Colombia. TV Cable offers cable television, Internet and Voice over IP services and has been in operation for 20 years. , the company serves 164,000 homes in Bogotá and Cali. Cable Pacifico serves nine states and its main operation is in Medellín. , Cable Pacifico has approximately 100,000 subscribers.

In January 2007, America Movil bought the Verizon operations in Puerto Rico, and days later Telmex and America Movil announced that their equally owned joint venture had agreed with Verizon Communications Inc. ("Verizon") to terminate the joint venture's agreement to acquire Verizon's indirect equity interests in Compañía Anónima Nacional Teléfonos de Venezuela (CANTV); subsequently, all of Verizon's holdings in CANTV were acquired in May 2007 by the Venezuelan government, reaching 86.2% of its total shares.

In January 2007, Telmex launched Prodigy Media, the first step to offer triple play services to the Mexican market. Days later, Telmex started the first Wi-Max network in Chile, offering local, long-distance and Internet services to 98% of the Chilean population.

In March 2007, Telmex bought Ecutel, a small telecommunications company in Ecuador that offers services to the corporate market.

In April 2007, Telmex announced agreement to acquire CABLECENTRO and SATELCARIBE in Colombia.
CABLECENTRO offers cable TV and Internet access services and has been in operation for 7 years. Currently, the company operates in more than 50 cities in Colombia including Bogota, Cucuta, Bucaramanga, Ibague and Neiva, among others.
SATELCARIBE offers cable TV and Internet access services and has been in operation for 7 years. Currently, the company operates in more than 15 cities in Colombia.

In December 2007, Telmex transferred its Latin American and yellow pages directory businesses to a new, separate entity, Telmex Internacional.

América Móvil takeover

In January 2010, América Móvil, the largest mobile phone company in Latin America, made an offer to buy Telmex and Telmex International in order to better compete against Spain's Telefonica and Malaysia's Telekom Malaysia. The acquisition was approved by the CFC (Comisión Federal de Competencia) Antitrust Office in Mexico on February 11, 2010.

América Móvil was once the mobile arm of Telmex, but in 2001, América Móvil was split off and grew larger than the former parent company.

See also
 List of telephone operating companies
 List of telecommunications regulatory bodies

References

External links

 USA operations
 TV Uno

Mexican companies established in 1947
América Móvil
Companies based in Mexico City
Internet service providers of Mexico
Mexican brands
Mobile phone companies of Mexico
Telecommunications companies established in 1947

Telmex


An Cyperus hakonensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adrien René Franchet ngan Paul Amédée Ludovic Savatier. An Cyperus hakonensis in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus hakonensis


Friend or Foe ("Amigo o enemigo" en Latinoamérica), es un episodio especial de 30 minutos de la serie animada Bob Esponja, y a su vez, es también el primer episodio de la quinta temporada de la serie. El episodio trata acerca del origen de la amistad y la enemistad de Don Cangrejo y Plankton. Se estrenó en los Estados Unidos el 13 de abril de 2007, y en Latinoamérica, el 14 de mayo del mismo año.

Sinopsis

El episodio comienza con Parche el Pirata que está trabajando en un restaurante de comida rápida, cuando su amigo Potty se pelea con él y deciden dejar de ser amigos, y Parche se pone muy triste, y recuerda la historia de un episodio de Bob Esponja, y la proyecta comenzando el episodio animado:

Todo comienza cuando en el Crustáceo Cascarudo Don Cangrejo recibe un pastel de cumpleaños, cuando en realidad es una trampa hecha por Plankton, con globos explosivos, y Plankton roba la receta secreta de la cangreburguer, pero Bob Esponja lo detiene, y salva la receta secreta. Luego, Plankton escapa, y Bob Esponja quiere saber por qué los odia tanto, así que Don Cangrejo le cuenta la historia desde su infancia, cuando eran bebés, Don Cangrejo y Plankton eran muy buenos amigos, y también cuando estaban en la escuela primaria.

Don Cangrejo revela también que en su infancia vivía como pobre´, y se vestía con trapos que le cosía su mamá, y Cangrejo y Plankton eran muy buenos amigos, hasta que un día, van a un restaurante de hamburguesas, donde su dueño era Apestosín, y él no los dejaba entrar por ser unos pordioseros, y entonces, Plankton y Cangrejo van a hacer su primera hamburguesa, y cuando van a regresar al restaurante de Apestosín, ven que estaba cerrado, y es ahí que deciden abrir su propio restaurante de hamburguesas, y Don Cangrejo gana su primer dólar, pero luego, ven que todos los niños se sienten mal por las hamburguesas preparadas, y ven que ya no tienen clientes.

Así que Don Cangrejo y Plankton se pelean, pero Plankton dice que él fue quien lo rechazó de su amistad, pero más tarde aparece Karen, la esposa computadora de Plankotn, diciendo la verdad, ya que trabajaba como sistema de seguridad, y muestra que Eugene y Plankton le dan una hamburguesa al viejo Jenkins, y cuando la prueba, resulata que había quedado envenenado, y es ahí que los dos discuten, y Cangrejo tenía una parte de la receta, pero se pelea con Plankton, y él sólo se queda con una parte que es una pizca de carnada, y es ahí que Don Cangrejo descubre la receta perfecta para una hamburguesa, y de ahí es que decide vender cangreburguers a sus amigos de las escuela, mientras que la idea de Plankton que son Carnada Burguers fracasa, y a nadie le gusta.

Es ahí que Bob descubre la verdadera historia de la amistad y enemistad de Cangrejo y Plankton, pero al final, siguen siendo enemigos, y Plankton vuelve a tomar la receta secreta del bolsillo de Don Cangrejo cuando se abrazan de disculpas, pero Bob Esponja y Don Cangrejo persiguen a Plankton y Karen durante el final del episodio.

Créditos
 Directores de Storyboard: Casey Alexander & Zeus Cervas y Mike Mitchell
 Guión por: Casey Alexander & Zeus Cervas & Mike Mitchell & Steven Banks & Tim Hill
 Director técnico: Vincent Waller
 Directores de animación: Alan Smart & Tom Yasumi
 Director de supervisión: Paul Tibbitt

Episodios de la quinta temporada de Bob Esponja
Episodios de televisión de 2007

Friend or Foe (Episodio de Bob Esponja)


Grå krontrane () er en tranefugl, der lever på tør savanne i subsaharisk Afrika.

Kilder
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Afrikas fugle
Tranefugle

Grå krontrane


Soulaiman El Amrani (en ), né le , est un footballeur marocain évoluant au poste de défenseur à l'Olympique de Safi.

Biographie

En club
Soulaiman El Amrani naît au Maroc et est formé à l'Académie Mohammed VI en compagnie de son petit frère Omar El Amrani (également footballeur professionnel). Soulaiman poursuit sa formation en 2015 au Malaga CF. Le 1er juin 2016, il signe son premier contrat professionnel à l'Ittihad Zemmouri de Khémisset en D2 marocaine. Le 12 février 2017, il dispute son premier match professionnel en étant titularisé face à l'Olympique Dcheira (match nul, 0-0).

Le 1er août 2019, il s'engage pour trois saisons au DH El Jadida. Le 22 septembre 2019, il dispute son premier match avec le club face à l'Ittihad de Tanger (match nul, 0-0).

Le 31 janvier 2022, il rejoint l'Olympique de Safi et dispute son premier match avec l'équipe le 25 février 2022 face au FUS de Rabat (victoire, 2-1).

Notes et références

Liens externes

Naissance à Rabat
Naissance en janvier 1997
Footballeur marocain
Footballeur formé à l'Académie Mohammed VI
Joueur de l'Ittihad Khémisset
Joueur du Difaâ d'El Jadida
Joueur de l'Olympique de Safi

Soulaiman El Amrani


L'abbaye Gloire-Dieu de Gy-les-Nonains, est une ancienne abbaye bénédictine, qui était située sur l'actuelle commune de Gy-les-Nonains, en région Centre-Val de Loire, rattachée au diocèse d'Orléans. C'était tout comme sa maison mère, un monastère double.

Historique
Dès l'époque gallo-romaine, Gy est mentionné en association avec l'activité de maraîchage qui aurait bénéficié de la proximité de l'Ouanne.
Saint Fiacre étant le patron de cette profession, la petite communauté religieuse installée sur les lieux dès avant le  lui était dédiée. L'église de Gy existait déjà au , et le monastère de Gy-les-Nonains remonte à la même période. Car ce petit établissement religieux va soudainement et grandement prospérer avec l'arrivée de Rothilde, fille de Charlemagne et sœur de son successeur Louis le Débonnaire.

Rothilde est depuis longtemps abbesse de Faremoutiers lorsque, vers 816, Louis le Débonnaire lui donne les terres de Gy-les-Nonains où à partir de la petite communauté existante elle établit le couvent de la Gloire-Dieu, un monastère bénédictin. Ce patronage prestigieux est renforcé par la bénédiction de la fondation par saint Aldric, ancien abbé de Ferrières et archevêque de Sens.
Cette donation est confirmée par Lothaire Ier, fils et successeur de Louis le Débonnaire, en 841 : « … Le dit petit monastère de Gy soit rattaché au susdit monastère de Faremoutiers et que tous les deux soient réunis en un ( ... ) sous l'autorité et le gouvernement d'une seule abbesse ( ... ) ».

En 961, le comte Renard de Sens, ayant comme son père offensé l'archevêque de Sens, est lui aussi exilé à Château-Renard par le roi, Lothaire. Cette même année, le monastère de la Grâce-Dieu en subit ses premières exactions. Une période de déclin moral avant que matériel s'amorce pour les moines, qui va durer presque un siècle. L'évêque de Chartres accusera l'abbaye de Faremoutiers («  ...  la renommée très honteuse du monastère de Sainte-Fare qui n'est plus un lieu de sanctification mais un lieu de perversion pour femmes damnées s'abandonnant à tous les vices ... »), mais ses reproches s'adressent surtout au monastère de la Gloire-Dieu à Gy.
Les moines de Molesme mettent fin à ces dérèglements. Début , l'abbaye est restaurée, de même que l'église paroissiale Saint-Sulpice reconstruite et restaurée peu après 1137. Une maladrerie est fondée plus ou moins à la même période, sur la paroisse de Saint-Germain-des-Prés, et inclut une chapelle et un cimetière.
Vers 1155 les terres de Gy passent aux Templiers de Chambeugle et Montbouy ; ils y construisent la grange de la Commanderie et introduisent le culte de saint Aubin, patron de Chambeugle. La chapelle Saint-Fiacre est restaurée au couvent - elle perdurera jusqu'au  ; et de grandes statues sont érigées, dont une Vierge à l'enfant.

La guerre de Cent Ans épargne largement le monastère, malgré la présence proche de Knolles et Henri de Lancastre. Ensuite viennent les guerres de religion. Aussi, en 1562, les religieuses obtiennent l'accord royal de fortifier leur abbaye d'éventuelles attaques des Huguenots. Grâce à ces murs, l'abbaye traversa à peu près indemne la période des grands ravages par les nombreux foyers protestants alentour.

Après plus de 900 ans de filiation à l'abbaye de Faremoutiers, le monastère de la Grâce-Dieu est supprimé le  pour être réuni à sa maison-mère.

Description architecturale

Liste des abbesses

 vers 816 - 852 : Rothilde
 852 - 877 :Berthe, dite Bertrade de Germanie, une fille de Lothaire ,
 877 - 892 :
 892 - 922 :Rothilde II, toutes trois donc de la dynastie royale des Carolingiens.
 922 - 9?? : Judith
 9?? - 9?? : Aveline
 9?? - 9?? : Hildegarde
 9?? - 1137:
 1137-1146 : Risende
 1146-1154 : Emma
 1154-1212 : Lucienne de La Chapelle
 1212-1215 : Marguerite Ire
 1215-1219 : Hersende de Touquin
 1219-1240 : Eustachie
 1240-1252 :  Julienne de Grez de Nesle-en-Brie
 1252-1272 : Sibylle
 1272-1289 : Avoie
 1289-1290 : Marguerite II de Mons
 1290-1312 : Marguerite III de Chevry
 1312-1341 : Marguerite IV de Mons
 1341-1346 : Mathilde de Joinville de La Malmaison
 1346-1363 : Jeanne Ire de Noyers
 1363-1383 : Marguerite V de Lully d'Ancre
 1383-1409 : Marguerite VI de Noyers
 1409-1417 : Jeanne II de Châteauvillain
 1417-1434 : Denise du Sollier
 1434-1439 : Jeanne III Rapillard
 1439-1454 : Isabelle Ire de Mory
 1454-1490 : Jeanne IV de Bautot
 1490-1511 : Jeanne V Chrestienne d'Harcourt-Beuvron
 1511-1515 : Madeleine d'Orléans
 1515-1518 : Marie Ire Cornu de Villeneuve
 1518-1531 : Jeanne VI Joly
 1531-1555 : Marie II Baudry
 1555-1563 : Antoinette de Lorraine-Guise
 1563-1567 : Françoise Guillard
 1567-1573 : Marie III Violle
 1573-1586 : Louise Ire de Bourbon-Montpensier
 1586-1593 : Isabelle II de Chauvigny
 1593-1605 : Anne de La Châtre de Maisonfort
 1605-1643 : Françoise Ire de La Châtre de Maisonfort
 1643-1677 : Jeanne VII Anne de Plas de Lectoure
 1677-1685 : Marie IV Thérèse-Constance du Blé d'Uxelles
 1685-1721 : Marie V Anne-Généreuse-Constance de Beringhen d'Armainvilliers
 1721-1726 : Louise II Charlotte-Eugènie-Victoire de Beringhen d'Armainvilliers
 1726-1743 : Olympe-Félicité-Sophie-Fare de Beringhen d'Armainvilliers
 1743-1745 : Françoise II Catherine Molé de Champlâtreux
 1745-1752 : Marie-Renée de Maupéou d'Ableiges

Source : Gallia Christiana

 15.. -15..: Marie Héroët, religieuse à l'abbaye de Gif-sur-Yvette, elle est citée dans l'Heptaméron, comme victime du réformateur Étienne Gentils, prieur de Saint-Martin-des-Champs (1508-1536), et fut nommée après comme abbesse à l'abbaye de Giy.

Personnalités liées à l'abbaye

Revenus et terriers

Références

Notes

Annexes

Bibliographie
 Eugène Duchateau, doyen de Chécy, membre de la Société archéologique et historique de l'Orléanais, Histoire du diocèse d'Orléans depuis son origine jusqu'à nos jours.  Orléans, 1888, .

Liens externes

Gy-les-Nonains
Gy-les-Nonains
Gy-les-Nonains
Patrimoine du VIIe siècle
Patrimoine du XIIe siècle
Gy-les-Nonains
Gy-les-Nonains
Gy-les-Nonains

Abbaye Gloire-Dieu de Gy-les-Nonains


රයිගම් ටෙලීස් ජූරි සම්මාන උළෙල වාර්ෂිකව ශ්‍රී ලංකාවේ රයිගම් සමාගම විසින් පිරිනමනු ලබන්නේ ශ්‍රී ලාංකේය නළු නිළියන්ගේ මෙන්ම රූපවාහිනියේ ඔවුන්ගේ භූමිකාව සඳහා විචාරකයින්ගෙන් ධනාත්මක ප්‍රතිචාර ලබා ගත් තාක්ෂණික කාර්ය මණ්ඩලයේ දක්ෂතා ඉහළ නැංවීම සඳහා ය.

මෙම සම්මානය ප්‍රථම වරට ලබා දුන්නේ 2005 වසරේදීය. එතැන් සිට මෙම සම්මාන දිනාගත් අයගේ ලැයිස්තුවක් පහත දැක්වේ.

සම්මාන සහ සහතිකපත්‍ර ජයග්‍රාහකයින්

යොමු කිරීම්

රයිගම් ටෙලීස් ජූරි සම්මාන


Hugh Emlyn Hooson, Baron Hooson QC (* 26. März 1925 in Denbigh; † 21. Februar 2012 in Llanidloes) war ein britischer Politiker (Liberal Democrats) und Jurist.

Leben und Karriere

Er wurde in Denbigh als Sohn des walisisch-sprechenden Landwirts Hugh Hooson und seiner Frau Elsie geboren. Hooson besuchte die Denbigh Grammar School und das University College of Wales der Aberystwyth University, wo er 1948 einen Abschluss in Rechtswissenschaften (Law) machte. Während des Zweiten Weltkrieges diente er von 1943 bis 1945 in der Royal Navy. In dieser Zeit wurde sein Interesse an der Politik geweckt.

Juristische Karriere
Er wurde Barrister, 1949 wurde er von der Anwaltskammer Gray's Inn zugelassen und wurde 1960 der bis dahin jüngste Kronanwalt.

Er war von 1960 bis 1971 stellvertretender Vorsitzender (Deputy Chairman) der vierteljährlichen Gerichtssitzungen (Quarter Sessions) in Flint, ab 1962 (laut Debretts von 1960 bis 1967) in Merioneth und von 1967 bis 1971 Vorsitzender (Chairman), sowie Mitglied des Bar Council ab 1965.

1968 wurde er am Gray's Inn Vorsitzender Richter (Bencher), 1985 stellvertretender Schatzmeister (Vice-Treasurer) und 1986 Schatzmeister (Treasurer). Als Kronanwalt verteidigte er Ian Brady, einen der "Moormörder" (zusammen mit Myra Hindley), als dieser im Frühjahr 1966 beim Chester Crown Court angeklagt und verurteilt wurde, drei Morde begangen zu haben. Er übernahm die Verteidigung zahlreicher weiterer Gewaltverbrecher, wobei er zu der Überzeugung gelangte, dass die Todesstrafe diese nicht von ihren Taten abgehalten hätte. Als Verteidigungsminister Duncan Sandys die Wiedereinführung der Todesstrafe durchsetzen wollte, da es einen Anstieg von Verurteilungen wegen Mordes gab, wies Hooson darauf hin, dass dies daran liege, dass die Gerichte nun eher bereit wären, Schuldsprüche zu fällen.

1971 war er Recorder von Merthyr Tydfil und Swansea, sowie von 1972 bis 1993 beim Crown Court. Von 1971 bis 1974 war er Vorsitzender (Leader) des Wales & Chester Circuit.

Beginn der politischen Tätigkeit
Bei der Unterhauswahl 1950 und erneut bei der Unterhauswahl 1951 trat er für den Wahlkreis Conway erfolglos an.
1955 wurde er Vorsitzender (Chairman) der Liberal Party of Wales und wurde 1965 zum Mitglied des Vorstandes der Liberal Party gewählt.

Mitgliedschaft im House of Commons

Bei einer Nachwahl im Wahlkreis Montgomeryshire 1962, verursacht durch den Tod von Clement Davies, wurde Hooson ins Unterhaus gewählt.

Von 1962 bis 1979 war er Sprecher der Liberalen für Verteidigung, Äußeres, Inneres, Justiz, Landwirtschaft und walisische Angelegenheiten.

Nach vier Jahren, nachdem er durch Roderic Bowens Niederlage im Wahlkreis Carmarthen als einziger liberaler Abgeordneter im Unterhaus verblieben war, überredete er die walisischen Liberalen, ihre eigene Partei zu gründen, die Welsh Liberal Party, bei der er von 1966 bis 1979 Vorsitzender (Leader) war. Er trat 1967 bei der Wahl des Vorsitzenden der Liberal Party an, zog dann aber seine Kandidatur zugunsten von Jeremy Thorpe zurück.

Nach Verlusten der Liberalen bei der Unterhauswahl 1970 sagte Hooson der Liberal Assembly, dass die Öffentlichkeit eine Partei der Mitte wolle und beschuldigte Jo Grimond und Jeremy Thorpe, die Partei zu weit nach links ausgerichtet zu haben.

1971 gab das frühere Männermodel Norman Scott in Westminster gegenüber Hooson, dem Parteivorsitzenden David Steel und Frank Byers (dem Vorsitzenden der Liberalen im Oberhaus) an, Jeremy Thorpe hätte in den frühen 1960er Jahren eine homosexuelle Beziehung mit ihm gehabt. Thorpe stritt die Anschuldigung ab; Hooson leitete jedoch eine Untersuchung ein, was eine weitere, parteiinterne Untersuchung auslöste. Obwohl diese Thorpe freisprach, legte Hooson ihm einen Rücktritt vom Parteivorsitz und vom Parlamentsmandat nahe. Thorpe wurde 1976 zum Rücktritt gebracht, als die Affäre öffentlich wurde und er der Anstiftung und Verschwörung zum Mord an Scott angeklagt wurde. Peter Bessell, Abgeordneter der Liberal Party, sagte aus, dass Hooson von Zahlungen bis zu £ 700 an Scott wusste. Das Gericht hörte als Beweismittel außerdem eine Tonbandaufnahme an, auf der David Holmes, einer der Mitangeklagten, Bessell erzählte, dass Hooson fest auf die Ablösung Thorpes setzte. Thorpe wurde freigesprochen.

Der Regierung Wilson stand er teilweise skeptisch gegenüber. Er verlangte, dass diese die Verstaatlichung der Stahlindustrie aufgibt.

Nach dem Verlust der Mehrheit der Labour Party im März 1977 ging der damalige Premierminister James Callaghan auf die Liberalen zu, um eine Übereinkunft zu erzielen. Daraufhin versuchte Hooson David Steel zu überreden, dies abzulehnen. Hoosons Rat wurde jedoch zurückgewiesen. Dennoch beschrieb Hooson später den Zeitraum von 1977 bis 1978 als eine Zeit, in der ein "aufrechter Versuch gemacht wurde, die Interessen des Landes an erste Stelle zu stellen". 1978 äußerte er sich kritisch über Margaret Thatcher und ihren Umschwung zur Rechten und ihre Unfähigkeit mit Edward Heath und Peter Walker zusammenzuarbeiten.

1979 unterlag er dem Kandidaten der Conservative Party, Delwyn Williams. Abgesehen von den vier Jahren nach seiner Niederlage und erneut bei der Unterhauswahl 2010 wurden im Wahlkreis Montgomeryshire seit 1880 liberale oder den Liberalen nahestehende Kandidaten gewählt.

Mitgliedschaft im House of Lords

Hooson wurde am 26. Juli 1979 zum Life Peer als Baron Hooson, of Montgomery in the County of Powys and of Colomendy in the County of Clwyd ernannt. Seine Antrittsrede im House of Lords hielt er am 20. Februar 1980. Dort vertrat er die Liberal Democrats.

Als Themen von politischen Interesse nannte er auf der Webseite des Oberhauses Recht, Verfassungsfragen, Landwirtschaft, Verteidigung, Wales, Europa und internationale Angelegenheiten. Als Staaten von Interesse nannte er die Staaten Europas, die USA, Kanada und Südafrika. Er war Sprecher der Liberal Democrats für Justiz, Landwirtschaft und Europapolitik von 1979 bis 1996, sowie von 1996 bis 2001 für walisische Angelegenheiten. Von 1983 bis 1986 war er Präsident der Welsh Liberal Party.

Als die Liberalen 1988 mit der SDP verschmolzen, unterstützte Hooson die Kandidatur von Alan Beith zum Parteivorsitzenden gegen Paddy Ashdown.

Er lehnte weit reichende Reformen ab, die der konservative Lordkanzler James Mackay, Baron Mackay of Clashfern vorschlug. Er setzte sich für eine Verbesserung der Mental Health Bill ein, forderte Reformen bei der Polizei und sprach zu Rechtsreform und Drogen. Auch setzte er sich für kleinere Unternehmen in Wales ein. 2004 unterstützte er Roger Roberts bei dessen Einführung ins House of Lords.

Im Zeitraum ab 2001 war Hooson zunächst regelmäßig an Sitzungstagen anwesend. Seine Anwesenheit ließ später aber immer mehr nach. Ab Oktober 2010 war er nicht mehr anwesend.
Am 15. Dezember 2005 hatte er sich zuletzt zu Wort gemeldet. An einer Abstimmung nahm er zuletzt am 13. Juli 2010 teil. Hooson war seit dem 4. April 2011 durch einen Leave of Absence vom House of Lords beurlaubt.

Wirken in der Öffentlichkeit

Hooson war Vorsitzender (Chairman) der Parliamentary Groups for World Government. Als einziger Liberaler stimmte er gegen den Eintritt in die Europäische Wirtschaftsgemeinschaft. Er trieb die Devolution voran, unter anderem mit der Government of Wales Bill 1966, die einen komplett walisischen Senat von 88 Mitgliedern vorsieht. Später unterstützte die National Assembly for Wales und die Förderung der walisischen Sprache.

Hooson war gegen den Vietnamkrieg und den Falklandkrieg.
Zunächst war er europaskeptisch eingestellt und versuchte zu erreichen, dass die Liberal Party, ab 1988 die Liberal Democrats eine weniger proeuropäische Haltung einnehmen. In späteren Jahren setzte er sich gegen den Einfluss der Euroskeptiker bei den Konservativen ein.

Weitere Ämter

Hooson war von 1962 bis 1979 britischer Delegierter bei der Parlamentarischen Versammlung der NATO. In diesem Zeitraum gehörte er dem Political Committee of North Atlantic Assembly an und war von 1975 bis 1979 dessen stellvertretender Vorsitzender (Vice-chair). Von 1974 bis 1979 war er Berichterstatter (Raporteur) der Working Party on East-West Relations.

1985 wurde Hooson Non-Executive Director von Laura Ashley plc (bis 1996) und von 1995 bis 1996 dessen Vorsitzender (Chairman). Von 1986 bis 1997 war er bereits Vorsitzender des Treuhandrates (Chairman of the Trustees). 1990 war er an einer Rettungsaktion des wirtschaftlich angeschlagenen Konzerns beteiligt, die von der Bank of England und weiteren 15 Banken unterstützt wurde.

Seit 1985 war er Vizepräsident (Vice-President) von Peace Through NATO. Von 1987 bis 1993 war Hooson Präsident des International Eisteddfod, einem Musikfestival, das jährlich in Llangollen stattfand. 1965 und 2001 war er Präsident des Royal National Eisteddfod, sowie 1966 Honorary White Bard of the Gorsedd.

Von 1989 bis 1993 gehörte er dem Vorstand (Governing Body) des Institute of Grass and Environmental Research an. Von 1991 bis 2000 war er Non-Executive Chairman von Severn River Crossing plc. Er war Präsident von Wales International und gehörte dem ITV Advisory Council an.

Ehrungen

Hooson wurde 1971 Honorary Professorial Fellow des University College of Wales.

Die University of Wales ehrte Hooson 2003 für seine Leistung als Politiker und seinen Beitrag zum rechtlichen und öffentlichen Leben in Wales. 2008 wurde er Ehrenbürger (Honorary Burgess) von Denbigh.

Familie

Hooson war Mitglied einer alten, nordwalisischen landwirtschaftlich tätigen Familie. Hooson war selbst auch als Landwirt tätig. Er war der Cousin und politische Gegner von Tom Hooson, einem konservativen Abgeordneten, der 1985 starb.

Er war mit Shirley Hamer seit 1950 verheiratet, die Tochter eines Lord Lieutenant war. Sie hatten zwei Töchter. Hooson starb am 21. Februar 2012 im Alter von 86 Jahren nach langer Krankheit.

Weblinks

 Emlyn Hooson, Baron Hooson bei theyworkforyou
 Emlyn Hooson, Baron Hooson bei The Public Whip
 Lord Hooson Nachruf in: The Daily Telegraph; 22. Februar 2012
 Lord Hooson obituary Nachruf in: The Guardian; 26. Februar 2012
 Lib Dem peer Emlyn Hooson dies, aged 86 Nachruf bei: BBC News; 22. Februar 2012

Literatur
 The Times Guide to the House of Commons, Times Newspapers Ltd, 1950 & 1966, ISBN beide unbekannt

Einzelnachweise

Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Rechtsanwalt (Vereinigtes Königreich)
Richter (Vereinigtes Königreich)
Liberal-Party-Mitglied
Liberal-Democrats-Mitglied
Life Peer
Mitglied des House of Lords
Abgeordneter des House of Commons (Vereinigtes Königreich)
Brite
Waliser
Geboren 1925
Gestorben 2012
Mann

Emlyn Hooson, Baron Hooson


Albert Salomon Anselm von Rothschild (Beč, 29. listopada 1844. – Beč, 11. veljače 1911.), austrijski barun, bankar i poduzetnik iz austrijske loze bogate židovske obitelji Rothschild. Bio je vlasnik banke Creditanstalt i Sjeverne željeznice.

Životopis

Rodio se kao pretposljednje od osmero djece i najmlađi sin u obitelji baruna Anselma Salomona von Rothschilda (1803. – 1874.) i barunice Charlotte Nathan de Rothschild (1807. – 1859.), najstarije kćeri engleskog rođaka Nathana Mayera Rothschilda (1777. – 1836.). Djed mu je bio Salomon Mayer Rothschild (1774. – 1855.), utemeljitelj austrijskog ogranka obitelji i sin Mayera Amschela Rothschilda (1744. – 1812.), osnivača dinastije Rothschild.

Školovao se u Beču i Brnu. Po završetku školovanja odradio je pripravništvo u Londonu u obiteljskoj banci N M Rothschild & Sons pod nadzorom rođaka Lionela de Rothschilda (1808. – 1879.), poslije čega se zaposlio u austrijskoj obiteljskoj banci S M von Rothschild & Söhne, koja je pod njegovom upravom postala glavna banka za vladine poslove i obiteljske industrijske firme.

Posjedovao je prvi automobil u Beču, izgradio je opservatorij, a bio je i sakupljač umjetnina. Zajedno s bratom Nathanielom Mayerom bavio se fotografiranjem i bio je član Bečkog kluba kamere (1836. – 1905.).

Privatni život

Oženio je 22. ožujka 1876. godine rođakinju Bettinu (1858. – 1892.), kći Mayera Alphonsea de Rothschilda (1927. – 1905.) iz francuske linije obitelji, s kojom je imao sedmero djece:
 Georg Anselm von Rothschild (1877. – 1934.)
 Alphonse Mayer von Rothschild (1878. – 1942.)
 Charlotte Esther von Rothschild (1879. – 1885.)
 Ludwig Nathaniel (1882. – 1955.)
 Eugène Daniel von Rothschild (1884. – 1976.)
 Valentine Noémi von Rothschild (1886. – 1968.)
 Oskar von Rothschild (1888. – 1909.)

Bilješke

Vanjske poveznice

 Salomon Albert Anselm (Albert or Salbert) von Rothschild (1844.-1911.) - family.rothschildarchive.org

Bankari iz obitelji Rothschild (Austrija)

Albert Salomon von Rothschild


Sæbøsværdet (eller Thurmuthsværdet) er et vikingesværd fra begyndelsen af 800-tallet, som blev fundet i en gravhøj i Sæbø i Vikøyri i området Sogn i det vestlige Norge. i 1825. Det er i dag opbevaret på Bergens Museum i Bergen.

Klingen har en inskription, som er identificeret som en runeinskription med et swastikasymbol af George Stephens i 1867. Klingen er dårligt bevaret, og inskriptionen er dårligt læsbar, men hvis Stephens tolkning er korrekt, er sværdet et unikt eksempel på et sværd fra vikingetiden med en runeinskription.

Beskrivelse

Det er fremstillet i jern og stål og med jernindlæg i klingen. Det er 95 cm langt, hvoraf klingen er 78 cm. Det er dateret til 800-850.

Sværdet er kategoriseret som "Type C" af Petersen (1919), som noterede, at det var unikt, idet der var rester af metaltråd i nederst på sværdets klinge.

Inskription

Sværdet blev beskrevet i 1867 af den engelske arkæolog og filolog George Stephens, der var specialist i skandinaviske runeinskriptioner i  Handbook of the Old-Northern Runic Monuments of Scandinavia and England. I bogen var en tegning af sværdet med en meget tydelig inskription, der bestod af fem runer eller rune-lignende bogstaver med et swastikasymbol i midten. Ifølge Stephens stod der oh卍muþ, læst fra højre mod venstre. Han mente, at swastika-tegnet var brugt som rebustegn for stavelsen þur for guden Thor, og han udvidede derfor skriften til oh Þurmuþ, hvilket betyder "Ejer [mig], Thurmuth". Denne tekst inspirerede ideen om, at swastika blev brugt som symbol for Thor (eller snarere mjølner) i den nordiske religion i vikingetiden. Det gav debat i International Congress of Anthropology and Prehistoric Archæology i Budapest i 1876, hvor den fremherskende mening var, at swastika stod for "velsignelse" eller "held og lykke".

I 1889 skrev Stephens i en anmeldelse af Anders Loranges bog, at sværdet var blevet behandlet med syre på et dansk museum, og at både sværd og inskription var svært skadet, og umuligt at studerede på en afbildning i Loranges bog.

Se også
 Themsensværdet, en angelsaksisk sax med runeinskription

Referencer

Litteratur

Oldsager fra Vikingetiden
Sværd fra Europa
Runeindskrifter
Arkæologiske fund fra Norge

Sæbøsværdet


Stanislas Branicki né le 9 avril 2002, est joueur de hockey sur gazon français. Il évolue au poste de milieu au Royal Orée, en Belgique et avec l'équipe nationale française.

Il a remporté la médaille de bronze à la Coupe du monde des moins de 21 ans en 2021.

Son frère Maximilien Branicki est également un joueur de hockey sur gazon français.

Carrière

Coupe du monde (moins de 21 ans)
  : 2021

Références

Liens externes

Naissance en avril 2002
Joueur français de hockey sur gazon

Stanislas Branicki


Soarin'  over California (Volando sobre California) es un simulador que forma parte de las atracciones de Disney California Adventure Park (parte del complejo turístico Disney). Se estrenó junto con el parque el 8 de febrero de 2001. La misma atracción abrió el 5 de mayo de 2005 en el parque Epcot en el complejo Walt Disney World en Florida con el nombre de Soarin' (Volando).

Descripción
La atracción, que dura alrededor de cuatro minutos y 40 segundos, lleva al mismo tiempo a los 87 participantes en un recorrido simulado, colgando de un planeador que vuela sobre el Puente Golden Gate en San Francisco, el río Redwood Creek en el Condado Humbolt, el Valle de Napa, Monterey, El Lago Tahoe, el Parque nacional Yosemite (incluyendo las cascadas Yosemite y la cúpula de granito Half Dome), el campo de golf de la PGA en La Quinta (acreditado en el video de presentación en la fila como Palm Springs) Camarillo, el parque estatal Desierto Anza-Borrego, Fresno, San Diego, Malibú, Los Ángeles y Disneylandia durante la época de Navidad. Las últimas escenas trascienden del día, al atardecer, llegando hasta la noche que culmina con los fuegos artificiales rodeando los juegos y atracciones de Disneylandia. Además de los variados paisajes del estado, el recorrido resalta las diversas actividades recreativas que incluyen: esquiar en la nieve, pasear en balsa por los ríos, kayak, golf, paseo a caballo, vuelo en globo aerostático y por supuesto vuelo en ala delta o parapente. También son presentados el escuadrón de la fuerza aérea de los Estados Unidos, llamados Thunderbirds, y el portaviones USS John C. Stennis (CVN-74), en la base naval de San Diego Naval Air Station North Island. La música original, compuesta para esta película por Jerry Goldsmith, acompaña las imágenes, así como apropiadas esencias (cítricos, pino, artemisia, brisa del mar) que llenan el aire mientras los vehículos se mueven suavemente para simular la sensación de vuelo.

Diseño del recorrido
Volando sobre California fue conceptualizado por primera vez en 1996 como Ultra Flight  (Super Vuelo) nombre que aún puede verse en la torre de consolas de la atracción en el parque California Adventure. Fue creado para presentarse en la pantalla OMNIMAX con una pista invertida, permitiendo a los participantes volar sobre los sitios más conocidos de California. La atracción tendría tres niveles de embarque y el sistema operaría sobre un cable horizontal como el de una tintorería. Este plan fue abandonado, sin embargo, cuando se determinó que el costo de la construcción y mano de obra para ese diseño sería prohibitivo. Parecía que Soarin no se convertiría en una realidad hasta que el ingeniero Mark Summer desarrolló una idea diferente para los vehículos del juego, usando un juego de construcción llamado Erector Set y cable, para crear un modelo que funcionara. Este diseño permitiría a Disney un eficiente abordaje de los participantes en un solo nivel en lugar de tres, reduciendo enormemente el costo de construcción y mano de obra.
Cada vehículo del juego consiste en tres filas de asientos debajo de un toldo en forma de ala. Después de que los participantes han sido sujetados con toda seguridad en el vehículo usando los habituales cinturones de seguridad, el toldo desciende suavemente y un sistema voladizo que utiliza una viga, levanta las sillas hacia el aire con los pies de las personas colgando libremente. El vehículo es levantado hacia el frente para que los participantes vean una pantalla cóncava en la que son proyectadas escenas aéreas de California. Estad escenas fueron filmadas con u formato IMAX HD (alta definición) a una velocidad de 48 cuadros por segundo, dos veces la velocidad de salida convencional de una película. Dado que el vehículo es movido hacia el frente y al centro del domo las personas sólo pueden ver las imágenes proyectadas en la pantalla y experimentan la sensación de volar. La estructura del juego contiene cerca de un millón de libras de acero y levanta 37 toneladas durante cada ciclo.
Para realzar la ilusión de volar,  sutiles movimientos verticales de las sillas están sincronizados con la película. De acuerdo con las personas que operan esta atracción, los vehículos no se mueven horizontalmente. La sensación de movimiento horizontal es creado usando una combinación de un movimiento vertical y un cambio de imagen en la pantalla. Además esencias que complementan las diversas escenas son inyectadas en la corriente de aire que sopla sobre los pasajeros. Por ejemplo, en la escena de los campos de naranja de Ventura, los participantes son deleitados con esencia de flor de naranjo. Las escenas de montaña están acompañadas por aroma de árboles. Las escenas de Monterey y Malibú tienen esencias de brisa del mar.

Versiones

Disney California Adventure
Soarin' over California (Volando sobre California) es una de las más populares atracciones en el parque Disneylandia y usualmente el tiempo de espera es de entre 30 a 150 minutos. Sin embargo, la atracción está dentro del sistema Fastpass o pase rápido que permite a los visitantes evitar una larga espera.
Mientras esperan en la fila, las personas pasan por Wings of fame  (alas de la fama) un homenaje a las aeronaves más importantes en la historia de la aviación en California. Algunas de estas incluyen el P-51 Mustang, SR-71 Blackbird, y el Bell X-1.  Hay también una sección dedicada a personajes como Amelia Earhart, Jimmy Doolittle, Jack Northrop, los hermanos Wright, Howard Hughes, Jaqueline Cochran y Chick Yeager.
Antes de entrar en el teatro, las personas son llevadas a una de las tres áreas previas a la atracción, llamadas Alpha Gate, Bravo Gate o Charlie Gate. ( nombre de las tres primeras letras del alfabeto fonético de la OTAN). Justo antes de abordar, los participantes miran un video de pre-abordaje presentado por el jefe de sobrecargos, Patrick, caracterizado por el actor Patrick Warburton. Irónicamente, él está usando el uniforme de un primer oficial.

Epcot
Soarin' oficialmente abrió dentro del pabellón La Tierra, el 5 de mayo de 2005. Los empleados utilizan trajes de sobrecargos, mientras que en el parque Disney California Adventure utilizan trajes de tripulación de campo aéreo. La idea es que los participantes están tomando vuelos a California, en lugar de que ya estén ahí. Esto se refuerza más adelante con el tema de que estás abordando por una puerta y de que te encuentras a bordo del vuelo 5505 que hace honor a la fecha en que la atracción fue inaugurada. (5 de mayo de 2005)
La fila original en Epcot presentaba imágenes de maravillas naturales de todo el mundo, no sólo de California. Esto era (y sigue siendo) una pequeña referencia al hecho de que el recorrido sólo presenta California. Actualmente en la fila, se utiliza una nueva tecnología infrarroja que permite a las personas participar en juegos interactivos. En 2009 esta tecnología de juegos interactivos apareció en el parque Magic Kindom (Reino Mágico) durante la reparación de 7 meses del juego Space Mountain (Montaña Espacial.

Soundtrack
Ambas versiones del juego usan la misma pista orquestal del compositor Jerry Goldsmith de quien se dice, bajó de su primer recorrido en el juego, con lágrimas. Además de encontrar el recorrido visualmente hermoso y mágico, dijo que su padre era un pilote que amaba todos los sitios Californianos. "Yo habría hecho cualquier cosa para ser parte de este proyecto" dijo Goldsmith "Yo habría incluso hecho la música para esta película gratis"." La banda sonora que él escribió, se toca durante toda la atracción, comenzando con un crescendo con suaves cuerdas mientras que la pantalla está aún obscura. Numerosas variaciones de un tranquilo tema para corno inglés y cuerdas se puede escuchar así como diversas fanfarrias que acompañan las grandiosas vistas en la película. La música de todo el recorrido se puede encontrar en Music from Disney California Adventure y recientemente en el álbum oficial de Walt Disney Wolrd,  y la música de salida se toca como parte de un circuito en Disneyland Resot's y las plazas de entrada a Epcot.
Música inspiradora de gran variedad de películas, muchas de ellas con temas de guerra o de aviación, se toca afuera del edificio de la atracción en el parque California Adventure y en los pasillos de la fila, en ambas versiones. Algunas de las pistas musicales presentadas incluyen Patton, MacArthur, Air Force One, The Blue Max (todas de Jerry Goldsmith) The American President (de Marc Shaiman) , Dragon: The Bruce Lee Story (de Randy Edelman) The Last Starfighter (de Craig Safan) Apollo 13 y The Rocketeer  (ambas de James Horner), Always (de John Williams) y de la miniserie Band of Brothers de HBO (de Michael Kamen). The Air Force Song y Jupiter  (de Gustav Holst) y The Planets también están incluidas basadas en su uso en The Right Stuff. En la versión de la atracción en el parque California Adventure la "Historia de la Aviación en California" que está en el vestíbulo, utiliza las pistas musicales de varias películas.

Referencias

  - Mechanism to lift riders into dome and simulate flight.
  - System to project into dome while maintaining illusion of being at the same point of view as the camera.

Soarin' Over California Attraction Operating Guide

Walt Disney Parks & Resorts
Edificios y estructuras de Anaheim
Simulación

Volando sobre California


Atsakudökwa tuviwarai (Atsakudokwa Tuviwa ga yu, Atsa-Kudok-Wa), jedna od skupina Sjevernih Pajuta čijji je dom bio u sjeverozapadnoj Nevadi duž granice Nevade i Oregona u planinskom lancu Santa Rosa. Danas su federalno priznati kao dio plemena Fort McDermitt Paiute and Shoshone Tribe.

Izvori

Sjeverni Pajuti
Indijanska plemena
Indijanci, Nevada

Atsakudökwa tuviwarai


Nacionalna zaklada za umjetnost (eng. National Endowment for the Arts) neovisna je američka zaklada koja nudi novčanu i medijsku podršku umjetničkim programima koji promiču umjetnost i umjetničko stvaralaštvo u američkom društvu. Utemeljio ju je Kongres Sjedinjenih Američkih Država 1965. kao neovisnu zakladu federalne vlade, a potvrdio predsjednik Lyndon B. Johnson 1967. godine prilikom potpisivanja Zakona o nacionalnoj fondaciji za humanističke znanosti i umjetnost.

Sjedište zaklade nalazi se u Washingtonu, s brojnim uredima i podružnicama diljem SAD-a. Za svoj rad Zaklada je primila dvije nagrade Tony: 1995. za izvrsnost u kazalištu te 2016. posebnu nagradu. Također, Zaklada je 1984. primila Oscara za životno djelo.

Uz rad i ustrojstvo Zaklade vežu se brojne nepravilnosti, od kojih se ističe njihova neovisnost o Vladi, ali ovisnost od državnom novcu. Godišnje zaklada iz državnog proračuna dobije preko 145 milijuna američkih dolara, iako se vrlo mali broj poticaja veže uz poticanje kulture u obraovanju i društvu. Zbog brojnih slučaja pranja novca i sukoba interesa priliko dodijeljivanja novčanih sredstava, predsjednik Donald Trump zalaže se za ukidanje državnih poticaja neovisnim vladinim agencijama.

Poveznice
 Američki filmski institut

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene stranice
 Nacionalna zaklada za umjetnost u Federalnom registru

Organizacije u SAD-u

Nacionalna zaklada za umjetnost


Integrated circuit packaging is the final stage of semiconductor device fabrication, in which the die is encapsulated in a supporting case that prevents physical damage and corrosion. The case, known as a "package", supports the electrical contacts which connect the device to a circuit board.

The packaging stage is followed by testing of the integrated circuit.

Design considerations

Electrical
The current-carrying traces that run out of the die, through the package, and into the printed circuit board (PCB) have very different electrical properties compared to on-chip signals.  They require special design techniques and need much more electric power than signals confined to the chip itself. Therefore, it is important that the materials used as electrical contacts exhibit characteristics like low resistance, low capacitance and low inductance. Both the structure and materials must prioritize signal transmission properties, while minimizing any parasitic elements that could negatively affect the signal.

Controlling these characteristics is becoming increasingly important as the rest of technology begins to speed up. Packaging delays have the potential to make up almost half of a high-performance computer's delay, and this bottleneck on speed is expected to increase.

Mechanical and thermal
The integrated circuit package must resist physical breakage, keep out moisture, and also provide effective heat dissipation from the chip. Moreover, for RF applications, the package is commonly required to shield electromagnetic interference, that may either degrade the circuit performance or adversely affect neighboring circuits. Finally, the package must permit interconnecting the chip to a PCB. The materials of the package are either plastic (thermoset or thermoplastic), metal (commonly Kovar) or ceramic. A common plastic used for this is epoxy-cresol-novolak (ECN). All three material types offer usable mechanical strength, moisture and heat resistance. Nevertheless, for higher-end devices, metallic and ceramic packages are commonly preferred due to their higher strength (which also supports higher pin-count designs), heat dissipation, hermetic performance, or other reasons.  Generally, ceramic packages are more expensive than similar plastic packages.

Some packages have metallic fins to enhance heat transfer, but these take up space. Larger packages also allow for more interconnecting pins.

Economic
Cost is a factor in selection of integrated circuit packaging. Typically, an inexpensive plastic package can dissipate heat up to 2W, which is sufficient for many simple applications, though a similar ceramic package can dissipate up to 50W in the same scenario. As the chips inside the package get smaller and faster, they also tend to get hotter. As the subsequent need for more effective heat dissipation increases, the cost of packaging rises along with it. Generally, the smaller and more complex the package needs to be, the more expensive it is to manufacture.

History

Early integrated circuits were packaged in ceramic flat packs, which the military used for many years for their reliability and small size. The other type of packaging used in the 1970s, called the ICP (Integrated Circuit Package), was a ceramic package (sometime round as the transistor package), with the leads on one side, co-axially with the package axis.

Commercial circuit packaging quickly moved to the dual in-line package (DIP), first in ceramic and later in plastic. In the 1980s VLSI pin counts exceeded the practical limit for DIP packaging, leading to pin grid array (PGA) and leadless chip carrier (LCC) packages. Surface mount packaging appeared in the early 1980s and became popular in the late 1980s, using finer lead pitch with leads formed as either gull-wing or J-lead, as exemplified by small-outline integrated circuit—a carrier which occupies an area about 30–50% less than an equivalent DIP, with a typical thickness that is 70% less.The next big innovation was the area array package, which places the interconnection terminals throughout the surface area of the package, providing a greater number of connections than previous package types where only the outer perimeter is used. The first area array package was a ceramic pin grid array package. Not long after, the plastic ball grid array (BGA), another type of area array package, became one of the most commonly used packaging techniques.

In the late 1990s, plastic quad flat pack (PQFP) and thin small-outline packages (TSOP) replaced PGA packages as the most common for high pin count devices, though PGA packages are still often used for microprocessors. However, industry leaders Intel and AMD transitioned in the 2000s from PGA packages to land grid array (LGA) packages.

Ball grid array (BGA) packages have existed since the 1970s, but evolved into flip-chip ball grid array (FCBGA) packages in the 1990s. FCBGA packages allow for much higher pin count than any existing package types. In an FCBGA package, the die is mounted upside-down (flipped) and connects to the package balls via a substrate that is similar to a printed-circuit board rather than by wires.  FCBGA packages allow an array of input-output signals (called Area-I/O) to be distributed over the entire die rather than being confined to the die periphery.

Traces out of the die, through the package, and into the printed circuit board have very different electrical properties, compared to on-chip signals.  They require special design techniques and need much more electric power than signals confined to the chip itself.

Recent developments consist of stacking multiple dies in single package called SiP, for System In Package, or three-dimensional integrated circuit.  Combining multiple dies on a small substrate, often ceramic, is called an MCM, or Multi-Chip Module. The boundary between a big MCM and a small printed circuit board is sometimes blurry.

Common package types

 Through-hole technology
 Surface-mount technology
 Chip carrier
 Pin grid array
 Flat package
 Small Outline Integrated Circuit
 Chip-scale package
 Ball grid array
 Transistor, diode, small pin count IC packages
 Multi-chip packages

Operations
Die attachment is the step during which a die is mounted and fixed to the package or support structure (header). For high-powered applications, the die is usually eutectic bonded onto the package, using e.g. gold-tin or gold-silicon solder (for good heat conduction). For low-cost, low-powered applications, the die is often glued directly onto a substrate (such as a printed wiring board) using an epoxy adhesive.

The following operations are performed at the packaging stage, as broken down into bonding, encapsulation, and wafer bonding steps. Note that this list is not all-inclusive and not all of these operations are performed for every package, as the process is highly dependent on the package type.
IC bonding
Wire bonding
Thermosonic Bonding
Down bonding
Tape automated bonding
Flip chip
Quilt packaging
Film attaching
Spacer attaching
IC encapsulation
Baking
Plating
Lasermarking
Trim and form
Wafer bonding

See also
 List of integrated circuit packaging types
 List of electronics package dimensions
 B-staging
 Potting (electronics)
 Quilt packaging
 Electronic packaging
 Decapping

References

Semiconductor device fabrication
Chip carriers
Packaging (microfabrication)

Integrated circuit packaging