ÓPERA (acrónimo inglés de Oscillation Project with Emulsion-tRacking Apparatus) es un experimento de física de partículas diseñado para estudiar el fenómeno de la oscilación de neutrinos.

El detector ÓPERA está situado en el salón C del LNGS ―un laboratorio bajo tierra situado en el macizo Gran Sasso, en el centro de Italia―.

El experimento se basa en el haz CNGS (del inglés CERN Neutrinos to Gran Sasso: 'neutrinos del CERN hacia el Gran Sasso), un haz de neutrinos muónicos de alta intensidad y energía producidos en el Super Proton Synchrotron del CERN ―ubicado en Ginebra (Suiza), a 730 km de distancia―, y apuntados hacia el LNGS de Italia.

El detector ÓPERA tiene como objetivo detectar por primera vez la aparición de tau neutrinos a partir de las oscilaciones de neutrinos muónicos durante su viaje de 3 milisegundos desde Ginebra al Gran Sasso. En ÓPERA, los tauones resultantes de la interacción de tau neutrinos se observarán en «ladrillos» de películas de emulsión fotográfica intercalados con placas de plomo. El aparato contiene alrededor de 150 000 de esos ladrillos con una masa total de 1 300 toneladas, y se complementa con detectores electrónicos (trackers y espectrómetros) e infraestructura auxiliar.

Su construcción se completó en la primavera de 2008, y desde entonces el experimento se halla recogiendo datos.

El 31 de mayo de 2010, los investigadores del ÓPERA anunciaron la observación del primer evento candidato a tau neutrino en un haz de muones neutrino.

En septiembre de 2011, ÓPERA obtuvo atención internacional cuando se anunció la posible detección de muones neutrinos viajando a una velocidad superior a la velocidad de la luz.
A finales de noviembre de 2011 hicieron públicos nuevos experimentos realizados con otro tipo de neutrinos, con mayor tiempo de vida, que ratificaban el primer estudio.

En mayo de 2012 se confirmó definitivamente que varios errores en el experimento habían hecho que se midiera incorrectamente la velocidad, y finalmente se demostró que los neutrinos cumplían las leyes físicas de Einstein.

Anomalía del tiempo de vuelo del neutrino

El 23 de septiembre de 2011, el equipo del ÓPERA anunció que neutrinos acelerados a 17 Gev (gigaelectronvoltios) habían conseguido viajar desde el CERN en Ginebra hasta el detector ÓPERA con una velocidad mayor que la de la luz. Resultados similares fueron obtenidos para neutrinos a 28 GeV, que fueron medidos para buscar una dependencia energética entre los resultados.

El 22 de febrero de 2012, se informó de que fuentes familiarizadas con el experimento ÓPERA ahora están culpando al resultado original en la falla de una conexión de cable de fibra óptica en un receptor GPS en una tarjeta electrónica en una computadora. El experimento se repitió a finales de 2012 para confirmar o negar los resultados anteriores.
Las partículas fueron detectadas llegando al detector con un factor de (v − c)/c = (2.48 ± 0.28 ± 0.30) (aproximadamente 1 parte de 40.000) anterior al tiempo esperado si hubieran viajado a la velocidad de la luz, con una confianza estadística σ del 99,999 999 8 %.

Referencias

Enlaces externos

Física nuclear y de partículas
Experimentos del CERN
Ciencia de 2008

OPERA (experimento)


Rebrasta patuljica ili obrubljena patuljica (lat. Galerina marginata) je otrovna gljiva iz porodice (Hymenogastraceae), iz reda listićarki (Agaricales). Prije 2001. smatralo se da su vrste Galerina autumnalis, G. oregonensis, G. unicolor i G. venenata odvojene vrste zbog razlika u staništima i viskoznosti njihovih klobuka, no filogenetska analiza pokazala je da su sve iste vrste. Rebrasta patuljica je raširena na sjevernoj polutci, uključujući Europu, Sjevernu Ameriku i Aziju, a pronađena je i u Australiji.

Opis
 Klobuk rebraste patuljice je širok od 1,5 do 4 centimetara, u mladosti konveksan ili primjetno stožast, zatim otvoren, gladak, vodenast, rub vidljivo rebrast samo za vlažna vremena, slabo mesnat, za suha vremena žućkast, a u vrijeme vlažnog vremena gotovo tamnooker smeđ.
 Listići su gusti, prirasli, ili se lagano spuštaju po stručku; nejednako dugi, uski, okeržuti.
 Stručak je visok od 2 do 6 centimetara, tanak, vitak, gladak, iznad vjenčića injast, svilenast, okerastosmeđ, na osnovi nešto proširen i paučinasto bijel, nosi tanak opnasti vjenčić.
 Meso je tanko, gotovo da ga i nema; miris i okus po brašnu.
 Spore su eliptično jajolike, bradavičave, 8 – 10,5 (15) x 5 – 6 (7,5)  μm, otrusina je rđavosmeđa.

Stanište
Raste ljeti i početkom jeseni na panjevima, povaljenim stablima ili otpalim granama crnogoričnog drveća i bukve.

Upotrebljivost
Rebrasta patuljica je otrovna.

Sličnosti
Rebrasta patuljica sadrži alfa i beta amanitin kao i najotrovnije vrste iz roda Amanite (pupavke). Međutim, neki podaci govore kako nije još dokazano da je ta vrsta otrovna. Konkretno, Bruno Cetto smatra da su i maglenka i mala martinčica po kemijskom sastavu otrovnice ali, kada se termički obrade (skuhaju), postanu jestive. Ovdje valja ipak dodati da su toksini koje sadrži rebrasta patuljica, po kemijskom sastavu drukčiji od toksina maglenke i male martinčice, pa se zbog toga ne mogu na taj način uspoređivati. Prema tome, smatrajte i dalje našu rebrastu patuljicu otrovnom.

Slike

Izvori

Vanjske poveznice

Agaricales
Otrovne gljive

Rebrasta patuljica


Nicolas Bamert, dit L'Original, est un artiste plasticien suisse né en 1987 à Lausanne, actif dans le milieu de l'art urbain.

Biographie
Originaire de Denens,  Nicolas Bamert suit sa scolarité dans la région morgienne jusqu'à l'obtention d'un diplôme d'ingénieur en génie climatique. Attiré par le graffiti dès l'adolescence, il quitte son travail en 2014 pour commencer une nouvelle vie et se consacrer entièrement à son art. Il part à Berlin et y crée son alter-ego L'Original.

Il travaille actuellement dans son atelier l'Original Flash Studio à Montreux aidée par la créatrice suisse Julie Handloser.

Style
Artiste autodidacte, l'univers de Nicolas Bamert dit L'Original se décrit comme un style joyeux et vivant utilisant principalement des couleurs vives pour illustrer des formes naïves et libres. Il s'est d'abord fait connaître en habillant du sol au plafond des pièces abandonnées. Admirateur de Jean Tinguely et de Niki de Saint Phalle, l'artiste fait évoluer son style à travers plusieurs séries en maîtrisant différentes techniques comme la sculpture et les installations mécaniques.

Expositions

Expositions personnelles
 2011 : Original's Discovery, Morges (Suisse)
 2013 : Du Béton, Galerie Outsiders, Lausanne (Suisse)
 2016 : Entre réalité et originalité, Galerie Zwahlen, Orbe (Suisse)
 2017 : Immersion, Galerie Abordage, Saint-Sulpice (Suisse)
 2018 : Society, Kolly Gallery, Baden (Suisse)
 2018 : Cedart Gallery, Genève (Suisse)
 2019 : Morges et l'Original, Espace 81, Morges (Suisse)
 2020 : L'Odyssée des Crayons, Galerie Caran d'Ache, Plateforme 10, Lausanne (Suisse)
 2020 : Gravity, Speerstra Gallery, Bursins (Suisse)

Expositions collectives
 2013 : Post-it® brand, New York (USA)
 2014 : Galerie.ch, Verbier (Suisse)
 2016 : Exposition d'art cinétique, 2m2c, Montreux (Suisse)
 2016 : Y+S+N, galerie Emma T, Berlin (Allemagne)
 2017 : Biennale de sculptures, Montreux (Suisse)
 2017 : Roule Petit Ougandais, Kolly Gallery, Zürich (Suisse)
 2018 : Rencontres à Rossinière, Bois , Rossinière (Suisse)
 2020 : Goûter d'art, Club d'art Contemporain, Lausanne (Suisse)
 2020 : Rock Me Baby, Yverdon-les-Bains (Suisse)
 2020 : Spiral, Espace Graffenried, Aigle (Suisse)
 2020 : Montreux, private parts, Montreux (Suisse)
 2020 : Portraits, Speerstra Gallery, Bursins (Suisse)
 2021 : Biennale de sculptures, Montreux (Suisse)
 2021 : Urbaneez, Exposition virtuelle (Suisse)
 2021 : Happy Switzerland, Kolly Gallery, Zürich (Suisse)
 2021 : Métamorphose, Maison Visinand, Montreux (Suisse)
 2021 : Ailyos, Reitzel, Aigle (Suisse)
 2021 : Spiral, Kinetic art exhibition (Suisse)
 2021 : L'Évasion, Biennale de Montreux (Suisse)

Installations artistiques
 2012 : 12'000 post-it notes, Lausanne (Suisse)
 2014 : La plus belle terrasse, La Mobilière, Lausanne (Suisse)
 2014 : Installation artistique avec Migros, Morges (Suisse)
 2014 : Projet artistique de 3000m2 « L'Impressionnant », Berlin (Allemagne)
 2015 :  Die Freiheit, An der Industriebahn, Berlin (Allemagne)
 2015 : 25 installations artistiques, calendrier de l'Avent 2015, Lausanne (Suisse)
 2015 : 10 installations artistiques picturales, Kinderklinik, Berlin (Allemagne)
 2016 : Au-Delà, Fondation Noël Coward, Les Avants (Suisse)
 2016 : Transformation des anciennes caves d'Uvavins, Morges (Suisse)
 2017 : Biennale de sculpture, Montreux (Suisse)
 2017 : Immersion, Aquatis, Lausanne (Suisse)
 2017 : Water Paradise, 800m2, Vision Art Festival, Crans Montana (Suisse)
 2018 : 8 cuves, La Cave de la Côte, Morges (Suisse)
 2018 : Parc de la Brouette, Transports Lausannois, Lausanne (Suisse)
 2018 : Nuit des images, City Tap, Musée Élysée, Lausanne (Suisse)
 2018 : Aircraft, Zone abandonnée (Malte)
 2019 : La Voie du Paradis, Peinture au sol, Montpellier (France)
 2019 : La Vigne en Couleur, Installation, Casino pour la Fête des Vignerons, Vevey (Suisse)
 2019 : Schwarzsee, Peinture murale, Fribourg (Suisse)
 2019 : Happy Eggs, Installation immersive, Quartier du Flon, Lausanne (Suisse)
 2019 : Mélodie Suspendue, Installation, Haute Ecole de Musique, Lausanne (Suisse)
 2019 : Y'a pas le Feu au Lac, Artichoke Festival, Estavayer (Suisse)
 2020 : Voyagez avec la CGN, Fresque murale, CGN, Lausanne (Suisse)
 2020 : L'Odyssée des Crayons, Fresque murale, Atelier Caran d'Ache, Lausanne (Suisse)
 2021 : De Village à Ville, Fresque commémorative, Bussigny (Suisse)
 2021 : La Cabane Colorée, Lausanne (Suisse)
 2021 : L'Original à la Quête de son Étoile, Fresque, Montreux (Suisse)

Références

Plasticien suisse contemporain
Graffeur suisse
Naissance en 1987
Naissance à Lausanne

L'Original


Storm Corrosion bio je zajednički glazbeni projekt Mikaela Åkerfeldta iz švedskog sastava Opeth i Stevena Wilsona, britanskog samostalnog izvođača i frontmena sastava Porcupine Tree. Åkerfeldt i Wilson počeli su surađivati 2001. kad je Wilson postao producent Opethova petog studijskog albuma Blackwater Park. Godine 2010. zajedno su počeli pisati pjesme za novi projekt, a jedini studijski album skupine, također nazvan Storm Corrosion, 8. svibnja 2012. objavila je diskografska kuća Roadrunner Records.

Uradak je dobio pohvale kritičara i označio je preokret u Åkerfeldtovu i Wilsonovu glazbenom radu. Budući da nisu željeli osnovati supergrupu progresivnoga metala, odlučili su se poslužiti projektom kako bi istražili ezoteričnije glazbene stilove nadahnute radovima sastava Comus i glazbenika Scotta Walkera. Album nije podržan turnejom ni koncertnim nastupima, a s obzirom na to da glazbenici nisu ugovorili planove za buduću suradnju, odlučili se posvetiti zasebnim glazbenim projektima.

Povijest

Osnivanje

Mikael Åkerfeldt prvi je put čuo za Stevena Wilsona sredinom 1990-ih kad mu je najbolji prijatelj, Jonas Renkse, reproducirao album ''The Sky Moves Sideways'' Porcupine Treeja. Nekoliko godina kasnije, nakon što mu je francuski novinar dao primjerak Opethova albuma Still Life, Wilson je odlučio kontaktirati s Åkerfeldtom i poslao mu je e-mail. Na koncu su se našli na večeri u Londonu, tijekom koje je Åkerfeldt zatražio Wilsona da bude producent idućeg Opethovog albuma.

Na toj su večeri također prvi put raspravljali o mogućoj glazbenoj suradnji. Nakon sastanka u Londonu Åkerfeldt i Wilson započeli su dugogodišnje glazbeno partnerstvo. Wilson je producirao iduća tri Opethova albuma – Blackwater Park, Deliverance i Damnation – a zaslužan je i za miksanje Opethovih albuma Damnation, Heritage i Pale Communion. Godine 2005. Åkerfeldt je gitarskim i vokalnim dionicama doprinio osmom albumu Porcupine Treeja pod imenom ''Deadwing''. Porcupine Tree i Opeth bili su glavni izvođači na sjevernoameričkoj turneji koja se održala u ljeto 2003. Iako su glazbenu suradnju najavili već 2006., zajedno su na mahove počeli pisati pjesme tek u ožujku 2010. U početku je Mike Portnoy, bivši bubnjar Dream Theatera, trebao sudjelovati u projektu, no na koncu mu se nije pridružio jer su Åkerfeldt i Wilson smatrali da u glazbi neće biti dovoljno mjesta za bubnjeve. Početkom 2011. službeno je objavljeno da će ime projekta biti Storm Corrosion.

Storm Corrosion (2010. – 2012.)
Nakon više od godine dana pisanja pjesama prvi je album Storm Corrosiona dovršen u rujnu 2011. U veljači 2012. objavljeno je da je potpisan ugovor s Roadrunner Recordsom, da će ime uratka biti istovjetno imenu projekta i da će biti objavljen 24. travnja. Datum objave kasnije je odgođen na 8. svibnja. Åkerfeldt je na albumu svirao gitaru, a Wilson se usredotočio na sviranje klavijatura i aranžiranje pjesama. Gavin Harrison iz Porcupine Treeja svirao je bubnjeve, premda se bubnjevi pojavljuju na samo petnaestak posto albuma. I Åkerfeldt i Wilson bili su zadovoljni suradnjom i istaknuli su da nikad nije dolazilo do umjetničkih nesuglasica i da su projektu doprinijeli "točno pola-pola". Wilson je izjavio da je album dovršetak trilogije koju još čine Opethov uradak Heritage i Wilsonov samostalni album Grace for Drowning; sva su tri albuma objavljena između 2011. i 2012.

Prva pjesma objavljena za promidžbu uratka je "Drag Ropes", a pojavila se 24. travnja na YouTubeu. Album je dobio pozitivne kritike i bio je nominiran za Progovu nagradu Album godine i nagradu Grammy u kategoriji najboljeg albuma prostornog zvuka. Åkerfeldt i Wilson odlučili su da neće odlaziti na turneje niti uživo izvoditi pjesme snimljene za projekt, premda je Wilson odsvirao "Drag Ropes" na nekoliko samostalnih koncerata tijekom promidžbene turneje za njegov album Hand. Cannot. Erase. Iako su obojica pokazali zanimanje za ponovnu suradnju, izjavili su da ne postoje planovi za nove pjesme pod imenom Storm Corrosion.

Godine 2019. Åkerfeldt je komentirao da je s Wilsonom razgovarao o mogućem drugom albumu.

Glazbeni stil

Iako su poznati kao frontmeni u žanrovima heavy metala i progresivnog rocka, Mikael Åkerfeldt i Steven Wilson nisu željeli da Storm Corrosion bude progresivna metal supergrupa. U ranom intervjuu vezanom za projekt Wilson je izjavio da glazba ne zvuči kao išta što su on i Åkerfeldt dotad snimili, pa tako ni kao Opethov album Damnation, premda je mnogo obožavatelja pomislilo da će najviše zvučati poput tog uratka. Umjesto toga odlučili su se poslužiti tim projektom kako bi se bavili ezoteričnijim glazbenim žanrovima nadahnuti izvođačima kao što su Comus, Popol Vuh, Univers Zero, Steve Reich, David Crosby, Talk Talk i Scott Walker.

Glazba Storm Corrosiona nazivana je ambijentalnom, epskom, hipnotizirajućom i orkestralnom. U priopćenju za tisak za promidžbu prvog albuma Åkerfeldt je glazbu opisao "pomalo zastrašujućom, umarajućom, dubokom i podosta intenzivnom". U intervjuu s Face Cultureom Wilson je uradak opisao "blagim, čudnim i jezivim". Kritičari su za pjesme na albumu izjavili da odišu "jezivom tamom koja podsjeća na eksperimentalnu avangardu iz 1970-ih natopljenu drogama", da zvuče "pomaknuto" i "eksperimentalno" i da je u njima prisutan "tekuć i prostran zvuk s utjecajima narodne glazbe".

Diskografija
Studijski albumi
 Storm Corrosion (2012.)

Izvori

Britanski rock-sastavi
Švedski glazbeni sastavi

Storm Corrosion


مطار سقطرى  هو مطار محلي يقع في جزيرة سقطرى أكبر الجزر اليمنية الموجودة في بحر العرب والتابعة لمحافظة حضرموت سابقاَ، ويمثل هذا المطار أهمية كبيرة لهذه الجزيرة حيث أن الجزيرة تبعد عن أقرب جزء من اليابسة (محافظة حضرموت ومحافظة المهرة) حوالي 318 كم.

خطوط وشركات الطيران
 الخطوط الجوية اليمنية (صنعاء، عدن، المكلا)
 طيران السعيدة (صنعاء، عدن، المكلا)

انظر أيضا
 قائمة مطارات اليمن

مراجع

أرخبيل سقطرى
قواعد سلاح الجو اليمني
مبان ومنشآت في محافظة أرخبيل سقطرى
سقطرى
مطارات اليمن

مطار سقطرى


المركز القومي لبحوث المياه هو مركز حكومي بحثي مصري يتبع وزارة الموارد المائية والري لإجراء وتطوير كلاً من البحوث النظرية والتطبيقية في مجال إدارة المياه في مصر. يمتلك المركز علماء ذات قدرات خاصة مواكبة للتقدم العلمي والتكنولوجي الهائل في السنوات الأخيرة. أنشئ مركز البحوث المائية بموجب قرار رئيس الجمهورية رقم 830 لسنة 1975 ثم تم إعادة تنظيم المركز ومعاهده بموجب قرار رئيس الجمهورية رقم 316 لسنة 1994 ودعمه بعدد من الوحدات البحثية ذات الطابع الخاص وإضافة معهداً بحثياً جديداً.

القرارات المنظمة
قرار رئيس الجمهورية رقم 830 لسنة 1975: بشأن إنشاء مركز البحوث المائية.
 قرار رئيس الجمهورية رقم 316 لسنة 1994: بإعادة تنظيم المركز القومي لبحوث المياه.

الرسالة
تفعيل دور البحث العلمي ونقل التكنولوجيا المناسبة وتعظيم الفائدة من نتائج البحوث التطبيقية في خدمة برامج ومشروعات الوزارة بصفة خاصة وقضايا ومشكلات المياه بصفة عامة

أهداف المركز
 دراسة الأسس والقواعد، وإجراء البحوث والدراسات اللازمة لوضع سياسات طويلة المدى في مجال توفير وتنمية مصادر المياه العذبة والمحافظة عليها من التلوث للوفاء باحتياجات البلاد.
 حل المشكلات العلمية والتطبيقية المتعلقة بالسياسة العامة للري والصرف
 الدراسة المائية المتصلة بنهر النيل والسد العالي.
 البحوث والدراسات الخاصة بتوسيع الرقعة الزراعية
 تقدير الموارد المائية بكافة مصادرها السطحية والجوفية واقتراح الطرق المثلى للاستخدام الأمثل لهذه الموارد.

الجهات التابعة
 معهد بحوث الصرف
 معهد بحوث المياه الجوفية
 معهد البحوث البيئية والتغيرات المناخية
 معهد بحوث إدارة المياه وطرق الري
 معهد بحوث الموارد المائية
 معهد بحوث النيل
 معهد بحوث الهيدروليكا
 معهد بحوث صيانة القنوات المائية
 معهد بحوث الإنشاءات
 معهد بحوث الميكانيكا والكهرباء
 معهد بحوث المساحة
 معهد بحوث الشواطئ
 المعامل المركزية للرصد البيئى
 وحدة البحوث الاستراتيجية

انظر أيضًا
 القابضة للري والصرف.

مصادر

أبحاث في مصر
إمدادات المياه والصرف الصحي في مصر
تأسيسات سنة 1975 في مصر
ري في مصر
مراكز أبحاث مصرية
مراكز حكومية مصرية
مؤسسات حكومية مصرية
مؤسسات علمية عربية
وكالات حكومية في مصر

المركز القومي لبحوث المياه (مصر)


Claas Relotius (Hamburg, 15. studenog 1985.) je njemački novinar. Nakon što je u desetak godina novinarske karijere napisao niz vrlo zapaženih reportaža i primio razne njemačke i međunarodne novinarske nagrade za svoj rad, 2018. godine je dao ostavku na mjesto u uglednom Der Spiegelu, kada se pokazao da je svoje članke nerijetko bazirao na potpunim izmišljotinama, što predstavlja tešku povredu novinarske etike.

Životopis

Rođeni Hamburžanin, studirao je politologiju i kulturologiju u Bremenu, Valenciji i Hamburgu.

Nakon što je kao slobodni novinar pisao za niz njemačkih medija, od 2017. godine je dobio stalni angažman u Hamburškom Der Spiegelu, za kojega je pisao još od 2010. godine.

Primio je uglednu novinarsku nagradu 'Deutscher Reporterpreis čak četiri puta, potvrđujući status darovitog i vrlo uspješnog autora; posljednji put 3. prosinca 2018. godine.

Primio je CNN-ovu nagradu 'Journalist of the Year' za novinara s njemačkog govornog područja 2014., te je dobitnik 'European Press Prize''' za 2017. godinu.Kasnije je razotrkiveno da je veliki broj njegovih tobože novinskih priča zapravo izmišljen, osobito one najzapaženije - tako one o iračkoj djeci otetoj od Islamske Države kako bi služili kao bombaši-samoubojice, o jemenskom državljanu zatočenom u američkom zatvoru Guantánamo Bay, o sirijskoj djeci-izbjeglicama koja su završila u ropstvu u Turskoj, te o biračima Donalda Trumpa iz američkog gradića Fergus Falls, koje je prikazao kao zadrte rasiste.

Novinarski skandal 2018. godine

Ubrzo nakon što je dobio nagradu za najbolju njemačku reportažu 2018. godine, 19. prosinca 2018. je Der Spiegel objavio kako je Relotius naveliko falsificirao svoje članke, izmišljajući činjenice, osobe i izjave koje je koristio u najmanje 14 članaka objavljenih u tom časopisu. Relotious je objavio da će vratiti sve četiri njemačke novinarske nagrade 'Deutscher Reporterpreis .''

Vidi još

 Novinarstvo
 Lažne vijesti
 Etika novinarstva

Izvori

Njemački novinari

Claas Relotius


بلدية كاستيلفوليت ديل بوش (بالكاتالانية: Castellfollit del Boix) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 418 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في باجس
بلديات في مقاطعة برشلونة

كاستيلفوليت ديل بويتش


Armand Béhic steht für:

 Armand Béhic (Schiff), französisches Passagierschiff
 Louis Henri Armand Béhic (1809–1891), französischer Politiker

Armand Béhic


دوغ جونز  هو ممثل أمريكي وممثل صامت من مواليد 24 مايو 1960.

مواقع خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
خريجو جامعة بول الحكومية
مسيحيون أمريكيون
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلون صامتون أمريكيون
ممثلون من إنديانابوليس
ممثلون وممثلات من ولاية إنديانا
مواليد 1960
مواليد في إنديانابوليس (إنديانا)

دوغ جونز


Enzalutamida, vendida sob a marca Xtandi, é um fármaco da classe dos antiandrogênios não-esteroidais (NSAA/AINEs) usado no tratamento de câncer de próstata. O medicamento é indicado como terapia adjuvante em conjunto com a castração no tratamento de câncer de próstata metastático resistente à castração (mCRPC), câncer de próstata não metastático resistente à castração (CPRC)  e câncer de próstata metastático sensível à castração. É administrada por via oral.

Os efeitos colaterais da enzalutamida associada à castração incluem astenia, dor nas costas, diarreia, artralgia e ondas de calor. Em casos raros, pode provocar convulsões. Possui alto potencial em termos de interações medicamentosas. A enzalutamida é um antiandrógeno e atua como um antagonista do receptor de andrógeno, o alvo biológico dos andrógenos, como a testosterona e a diidrotestosterona. Desse modo, a enzalutaminada diminuir os efeitos adversos causados por esses hormônios na próstata e em outras partes do corpo.

A enzalutamida foi descrita pela primeira vez em 2006, e foi introduzida para o tratamento do câncer de próstata em 2012. Foi o primeiro NSAA de segunda geração a ser aprovado para comercialização. Está na Lista de Medicamentos Essenciais da Organização Mundial de Saúde.

Usos médicos

Câncer de próstata
Há evidências  robustas da eficácia da enzalutamina no aumento da sobrevida geral e mpessoas com câncer de próstata não metastático resistente à castração, particularmente aquelas com tempo de duplicação (≤ 6 meses) do antígeno prostático específico (PSA).

Terapia hormonal
A enzalutamida pode ser usada como um antiandrogênio na terapia hormonal feminizante para mulheres transgênero.

Formas disponíveis
Geralmente, a enzalutamida é disponibilizada na forma de cápsulas de 40 mg. É ingerida por via oral na dosagem de 160 mg uma vez por dia (quatro cápsulas).

Contraindicações
A enzalutamida é contra -indicada em pessoas grávidas. Pode causar danos teratológicos ao feto.

Efeitos colaterais
Os efeitos colaterais mais comuns da enzalutamida observados em ensaios clínicos foram ginecomastia, dor e sensibilidade mamária, fadiga, diarreia, ondas de calor, dor de cabeça, disfunção sexual e, raramente, convulsões. Outros efeitos colaterais comuns relatados em ensaios clínicos incluem neutropenia, alucinações visuais, ansiedade, distúrbio cognitivo, comprometimento da memória, hipertensão, pele seca e prurido (coceira). A monoterapia com enzalutamida provoca diminuição da libido e da atividade sexual, significativamente menor do que os análogos do hormônio liberador de gonadotrofina (GnRH), mas semelhante ao de outros antiandrogênios não-esteroidais, como a bicalutamida.

Efeitos adversos centrais
Em ensaios clínicos, convulsões foram relatadas em aproximadamente 1% dos pacientes tratados com enzalutamida. É presumido que esse efeito adverso seja causado devido ao potencial da enzalutamida em atravessar a barreira hematoencefálica, inibindo o receptor GABAA no sistema nervoso central em análises in vitro ( = 3,6μM), além de induzir convulsões em animais quando administrada em altas doses). Além das convulsões, outros efeitos colaterais potencialmente relacionados ao receptor GABA A observados com o tratamento com enzalutamida em ensaios clínicos são ansiedade, insônia, vertigem, parestesia e cefaleia. Devido à sua capacidade de reduzir o limiar de convlusão, os pacientes com distúrbios convulsivos conhecidos ou lesão cerebral devem ser monitorados perioficamente durante o tratamento com enzalutamida. As convulsões induzidas por NSAA geralmente são tratadas com benzodiazepínico. Em estudos de variação da dose, foi relatada fadiga severa após administração de enzalutamida em doses de 240mg/dia ou superior.

Reações adversas raras
Há registro de um caso de síndrome da encefalopatia reversível posterior (PRES) em pessoa tratada com enzalutamida. O mecanismo de ação do efeito colateral é desconhecido, mas a hipótese é de que seja por consequência da inibição do receptor GABAA pela enzalutamida.

Overdose
A enzalutamida pode causar convulsões em caso de sobredosagem.

Interações
A enzalutamida é um indutor  de múltiplas enzimas do citocromo P450 , incluindo CYP3A4, CYP2C9 e CYP2C19 e, por isso, tem um alto potencial de interações medicamentosas clinicamente relevantes. As concentrações plasmáticas de enzalutamida podem ser alteradas por inibidores e indutores do CYP2C8 e CYP3A4, de modo que devem ser evitadas, se possível.

Em um ensaio clínico de enzalutamida aplicada no tratamento de câncer de mama ER-positivo, o fármaco diminuiu as concentrações séricas dos inibidores da aromatase anastrozol e exemestano em, respectivamente, 90% e 50%, o que indica redução de seu potencial de eficácia nessa aplicação.

Farmacologia

Farmacodinâmica
A enzalutamida atua como um antagonista silencioso de alta seletividade do receptor de andrógeno (RA), o alvo biológico dos fármacos andrógenos – como a testosterona e a diidrotestosterona.  Ao contrário da bicalutamida, fármaco de primeira geração, a enzalutamida não promove a translocação do receptor de andrógeno para o núcleo ceilular e, além disso, inibe a ligação do receptor de andrógeno ao ácido desoxirribonucleico (DNA) e às proteínas co-ativadoras. Desse modo, a enzalutamida atua como um inibidor de sinalização do AR, bem como um antagonista. A droga tem afinidade duas vezes menor para o AR do que a di-hidrotestosterona (DHT), o ligante endógeno do AR na próstata.

Quando as células LNCaP, uma linhagem de células de câncer de próstata projetadas para expressar níveis elevados de RA – conforme observado em pacientes com câncer de próstata em estágio avançado – foram tratadas com enzalutamida, a expressão dos genes dependentes de andrógeno PSA e TMPRSS2 foi regulada negativamente, em contraste com a bicalutamida, em que a expressão foi regulada positivamente. Em células VCaP que superexpressam o RA, a enzalutamida induziu a apoptose, enquanto a bicalutamida não. Além disso, a enzalutamida se comporta como um antagonista do AR mutante W741C, ao passo que a bicalutamida se comporta como um agonista puro quando ligada a este mutante.

Mudanças nos níveis hormonais
Em estudos de monoterapia com enzalutamida na dosagem de 160 mg por dia, os níveis circulantes de testosterona aumentaram em 114,3%, dihidrotestosterona (DHT) em 51,7%, estradiol em 71,7%, gobulina ligadora de hormônios sexuais (SHBG) em 100,6%, desidroepiandrosterona (DHEA) em 9,6% e androstenediona em 51,1%, hormônio luteinizante (LH) em 184,7%, o hormônio folículo-estimulante (FSH) em 47,0% e a prolactina em 16,8%. Essas alterações nos níveis hormonais são semelhantes às da monoterapia de alta dosagem com bicalutamida. A redução máxima média nos níveis de antígeno prostático específico (PSA) foi de 99,6%.

Comparação com outros antiandrogênios
A enzalutamida tem afinidade de ligação aproximadamente 8 vezes maior para o receptor de andrógeno (RA) em comparação com a bicalutamida. Um estudo encontrou um  (metade da concentração inibitória máxima) de 21 nM para enzalutamida e 160 nM para bicalutamida no RA em linha de células LNCaP (diferença de 7,6 vezes)  Desse modo, as pesquisas clínicas sugerem que a enzalutamida é um antiandrogênio significativamente mais potente e eficaz em comparação aos AINEs de primeira geração, como bicalutamida, flutamida e nilutamida. Além disso, ao contrário dos AINEs de primeira geração,  ensaios clínicos indicam que há risco reduzido de hepatotoxicidade ou elevação das enzimas hepáticas em pessoas tratadas com enzalutamida.

Modulação do citocromo P450
A enzalutamida é um forte indutor da enzima CYP3A4  e m indutor moderado da CYP2C9 e CYP2C19, por isso, é capaz de afetar as concentrações plasmáticas de outros medicamentos que são metabolizados por essas enzimas.

Mecanismos de resistência no câncer de próstata
A enzalutamida costuma ser eficas apenas por um período de tempo determinado, após o qual o crescimento do câncer não é mais inibido por esse antiandrógeno. Os mecanismos de resistência à enzalutamida estão sendo intensamente estudados. Atualmente, vários mecanismos foram encontrados:

 Mutações AR
 Splicing alternativo AR
 Desvio do receptor de glicocorticoides
 Aumento do fluxo de glicólise
 Resistência mediada por autofagia
 Ativação da via de sinalização Wnt
 Aumento na biossíntese mediado por enzima do androgênio intratumoral
 Resistência mediada por sinalização de interleucina 6

Farmacocinética
A biodisponibilidade da enzalutamida não é totalmente conhecida, mas com base na quantidade recuperada da urina e da bile em estudos de excreção, estima-se que seja cerca de 84,6%.  Em ratos, a biodisponibilidade é de 89,7%.  As concentrações estáveos de enzalutamida são alcançadas em 28 dias após o início do tratamento. A ligação da enzalutamida às proteínas plasmáticas é de 97 a 98%, enquanto a da N-Desmetilenzalutamida (NDME), seu principal metabólito, é de 95%. A enzalutamida liga-se principalmente à albumina. O medicamento é metabolizado no fígado, principalmente pelas enzimas CYP2C8 e CYP3A4 do citocromo P450. CYP2C8 é o principal responsável pela formação de NDME. A enzalutamida tem uma meia-vida biológica de eliminação longa – de 5,8 dias em média, com um intervalo de 2,8 a 10,2 dias. A meia-vida de eliminação do metabólito NDME é ainda mais longa, cerca de 7,8 a 8,6 dias. A enzalutamida é eliminada  em 71,0% na urina, 13,6% na bile e 0,39% nas fezes.

Química
Enzalutamida é um composto sintético derivado da hidantoína  e está estruturalmente relacionada com os AINEs de primeira geração, como flutamida, nilutamida, e bicalutamida, bem como a outros AINEs mais recentes, também de segunda geração, como apalutamida e proxalutamida.

Pesquisa

Câncer de mama
Avaliações pré-clínicas sugerem e que a enzalutamida pode ser eficaz no tratamento de certos tipos de câncer de mama. Ela foi testada em tratamento de câncer de mama triplo-negativo e AR-positivo em um ensaio clínico de fase II.

Hirsutismo e hiperandrogenismo
Estudos preliminares indicam que a enzalutamida é eficaz para o tratamento de hirsutismo e hiperandrogenismo em pessoas com síndrome dos ovários policísticos.

História
A enzalutamida foi descoberta por Charles Sawyers, no Kettering Cancer Center, e Michael Jung na Universidade da Califórnia. Eles e seus colegas sintetizaram e avaliaram cerca de 200 derivados da hidantoína (RU-59063), um análogo de nilutamida, para avaliar o potencial de antagonismo ao RA em células cancerígenas de próstata, e identificaram a enzalutamida e RD-162 como compostos com potencial uso na prática clínica. Esses compostos foram patenteados em 2006 e descritosna literatura  em 2007. A enzalutamida foi desenvolvida e comercializada pela Medivation para o tratamento do câncer de próstata.

Foi aprovada pela Food and Drug Administration (FDA) para o tratamento de  câncer de próstata metastático resistente à castração (mCRPC) nos Estados Unidos em agosto de 2012; e para o tratamento de câncer de próstata não metastático resistente à castração em julho de 2018. A enzalutamida foi o primeiro antagonista do RA a ser aprovado para o tratamento do câncer de próstata em mais de 15 anos, após a introdução da bicalutamida, NSAA de primeira geração, em 1995. Portanto, a enzalutamida foi o primeiro NSAA de segunda geração a ser introduzido no mercado.

Ligações externas

Câncer de próstata
Progonadotrofinas
Nitrilas
Lactamas
Antineoplásicos hormonais
Moduladores alostéricos negativos ao receptor GABAA

Enzalutamida


Chiara Ashley Zanni nació el 19 de julio 1978  Es actriz. Ella también es conocida como Amy Ryan en la serie de televisión About a Girl, donde interpreta a una mujer de veinte años de edad, y también como la voz de Hakudoushi en Inuyasha y de mimi. Comenzó su carrera a la edad de ocho años, cuando fue elegida como la "Puppy Pokey poco" en una caricatura llamada Little Golden Bookland, también ha actuado en películas de X-Men, 40 días y 40 noches, Come l'América, En la tierra de la Mujer, y Good Luck Chuck.

Trabajos

Voz
Smallville (2009) - Nurse
Stargate Atlantis (2006) - Melena
Night Visions (2002) - Gail
The SoulTaker (2001) - Girl in clutches, Kasumi
Storm Hawks - Piper/ Princess Perry
Ōban Star-Racers - Eva/Molly
InuYasha - Yura of the Hair, Akago (the Infant), Hakudoshi
Hamtaro - Hamtaro
Cyborg 009 - Young Joe Shimamura (2001 series)
Boys Over Flowers - Yuriko Asai
X-Men: Evolution - Jubilee
Barbie: Fairytopia - Dahlia/Pixie #3
PollyWorld - Shani
Barbie Mariposa
Ark - AmarinthKid vs. Kat - Fiona
 My Little Pony Friendship is Magic - A.K. Yearling/Daring DoBarbie: Campamento De Princesas Hulk: Where Monsters Dwell - Nina Price/Vampiresa de Noche

 Filmografía Good Luck Chuck (2007) - Bride40 Days and 40 Nights'' (2002) - Nun

Enlaces externos
  Sitio Web Oficial

Actrices de Canadá
Nacidos en Vancouver

Chiara Zanni


Les processus clinoïdes postérieurs (ou apophyse clinoïde postérieure) sont deux tubercules osseux de taille variable situés sur les angles latéraux supérieurs du dos de la selle.

Ce sont les points d'insertion de la grande circonférence de la tente du cervelet et des ligaments pétro-sphénoïdaux de Grüber.

Ligament pétro-sphénoïdal

Description
Le ligament pétro-sphénoïdal est un pli de la dure-mère. Il s'étend entre le processus clinoïde postérieur, le processus clinoïde antérieur et la partie pétreuse de l'os temporal. Il y a deux faisceaux distincts du ligament : un antérieur considéré comme une extension de la tente du cervelet et un postérieur provenant des extensions postéro-médiales de l'échancrure de la tente du cervelet. Ce sont des ligaments composés de collagène et de fibres élastiques qui sont emballés dans des fascicules.

Les ligaments pétro-sphénoïdaux limitent les parois supérieure et postérieure du sinus caverneux. L'angle entre les deux ligaments varie de 20 à 55 degrés.

Rapport
Le ligament pétro-sphénoïdal s'attache à travers l'encoche à la jonction pétro-sphénoïdale. Cela forme un foramen, et à l'intérieur de celui-ci se trouve le nerf abducens. Le nerf abducens se déplace vers le bas jusqu'au ligament pétro-sphénoïdal.

Aspect clinique
Le faisceau postérieur du ligament pétro-sphénoïdal est à proximité immédiate du nerf oculomoteur. Lors d'un traumatisme crânien, il agit comme un point d'appui à la suite du déplacement vers le bas du tronc cérébral. Cela peut endommager les fibres pupillo-motrices du nerf oculomoteur, entraînant par conséquent une ophtalmoplégie interne.

Ossification

Le ligament pétro-sphénoïdal peut se calcifier. Une forme ossifiée du ligament peut créer un syndrome, visible sur une radiographie. Le ligament ossifié est une anomalie anatomique typique.

Notes et références

Crâne

Processus clinoïde postérieur


Itapé es un municipio brasileño del estado de Bahía. Su población estimada en 2004 era de 14.123 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bahía

Itapé (Brasil)


Zanthoxylum americanum es una especie de árbol perteneciente a la familia de las rutáceas. Es un arbusto aromático o árbol pequeño nativo del centro y oriente de Estados Unidos y Canadá. Puede crecer hasta los 10 metros de altura. Produce foliolos membranosos  y racimos de flores axilares. La madera no es de gran valor comercial, pero los extractos de aceite de la corteza se han utilizado en la medicina tradicional y alternativa, y han sido estudiados por sus propiedades antifúngicas y citotóxicas.

Descripción

La planta tiene las hojas pinnadas compuestas con 5-11 foliolos membranosos. Las inflorescencias son axilares en forma de racimos. Los brotes son peludos. Las hojas de color verde oscuro son aromáticas, con los márgenes crenados. Las bayas comienzan de color rojo y cambian al azul y negro.  Las flores son dioicas con los pétalos verde-amarillentos.

Distribución
Se encuentra en el norte de Estados Unidos y Canadá.

Ecología
Las mariposas  que utilizan la planta Zanthoxylum americanum como fuente de alimento de sus larvas incluyen a Papilio thoas, Papilio cresphontes  y Papilio troilus.

Uso medicinal

Un aceite esencial extraído de la corteza y las bayas de Zanthoxylum americanum se utiliza con fines medicinales. El extracto puede actuar como un estimulante, y el uso medicinal histórico lo ha utilizado para el reumatismo crónico, fiebre tifoidea, enfermedades de la piel y la impureza de la sangre ... así como para trastornos digestivos.   Grieve, dice: «Las bayas se consideran aún más activas que la corteza, es carminativo y antiespasmódico, y se utilizan como un laxante y para la dispepsia y la indigestión, un extracto fluido de los frutos se da en dosis de 10 a 30 gotas».  La corteza ha usa para los dolores de muelas, y un té de las bayas se ha usado para dolores de garganta y como diurético.

Ha habido algunos estudios modernos de los componentes del aceite y sus propiedades antifúngicas y los efectos citotóxicos.

Taxonomía
Zanthoxylum americanum fue descrita por Philip Miller y publicado en The Gardeners Dictionary: . . . eighth edition no. 2, en el año 1768.
Sinonimia
Thylax fraxineum (Willd.) Raf.
Zanthoxylum fraxineum Willd.
Zanthoxylum fraxinifolium Marshall
Zanthoxylum mite Willd.
Zanthoxylum parvum Shinners
Zanthoxylum ramiflorum Michx.

Referencias

Enlaces externos

americanum
Plantas medicinales
Flora de Estados Unidos
Flora de Canadá oriental
Flora de América del Norte continental
Plantas descritas en 1768
Plantas descritas por Miller

Zanthoxylum americanum


Olaylar

Doğumlar
 Knud, İngiltere, Norveç ve Danimarka kralı (ö. 1035)

Ölümler
 II. Henry, Bavyera Dükü
 Haakon Sigurdsson, Norveç hükümdarı

995


Eivind Tangen (født 24. maj 1993 i Bergen, Norge) er en norsk håndboldspiller, der spiller for Skjern Håndbold i den danske håndboldliga og Norges håndboldlandshold.

Privatliv
Han er kæreste med Herning-Ikast Håndbold-spilleren Stine Skogrand.

Eksterne henvisninger

 Spillerprofil hos HC Midtjylland

Håndboldspillere fra Norge

Eivind Tangen


Merkezefendi, Türkiye'nin Denizli ilinin bir ilçesi.

12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile ilçe olmuştur. 321.546 kişilik nüfusuyla ilin en kalabalık ikinci ilçesidir.

Spor
Merkezefendi Belediyesi, Merkezefendi'yi ve Denizli'yi Basketbol Süper Ligi'nde temsil etmektedir.

Nüfus

Politika

Yerel Seçimler

Kaynakça

Dış bağlantılar

 T.C. Merkezefendi Kaymakamlığı
 T.C. Merkezefendi Belediyesi

Merkezefendi


Edward Theodore Gein ; (27 Ağustos 1906  - 26 Temmuz 1984), aynı zamanda Plainfield Kasabı veya Plainfield Hortlağı olarak da bilinir, hüküm giymiş Amerikalı bir seri katil ve ceset hırsızıydı. Gein'in memleketi Plainfield ve Wisconsin çevresinde işlenen suçlarında, yetkililer Gein'in yerel mezarlıklardan cesetleri çıkardığını, kemiklerinden ve derilerinden eşyalar, hatıralar tasarladığını keşfetmesinden sonra 1957'de yaygın bir ün kazandı. 1954'te meyhane sahibi Mary Hogan ve 1957'de hırdavatçı sahibi Bernice Worden'ı öldürdüğünü itiraf etti.

Yaşamı
Ed Theodore Gein, 27 Ağustos 1906 da, Wisconsin, La Crosse County'de doğdu. Ed Gein dört kişilik bir ailede büyüdü: alkolik bir baba George Philip Gein (1873–1940), dominant ve aşırı dindar bir anne Augusta Wilhelmine Gein (1878–1945) ve ağabeyi Henry George Gein (1901–1944) vardı.

Augusta, işini sürdüremeyen bir alkolik olan kocasından nefret ediyordu. birbirlerine tam anlamıyla zıt olan bu iki kişinin evlenmeleri için hiçbir neden yoktu. George çeşitli zamanlarda marangoz, tabakçı ve sigortacı olarak çalıştı. Augusta birkaç yıl yerel bir bakkal dükkânı işletti ve aileyi rahatça geçindirebilecek gelir elde etti. Augusta, Gein ve Henry için en iyisi olarak onları şehir yaşamından uzaklaştırmaya karar verdi bu sayede onları şehrin kötülük ve günahlarından uzak tutabilecekti. Wisconsin, Plainfield kasabasındaki 155 dönümlük (63 hektarlık) bir çiftlikte tecrit altında yaşamak için şehri terk etti. Gein ailesinin artık daima olarak yaşadığı ikametgâh oldu. George, çaresiz bir hasta oldu ve çiftlikte ailesine hiç yardımcı olmadı ve kazancın çoğunu alkole harcadı. Gein çiftliği sadece okula gitmek için terk ediyordu. Augusta, oğullarını etkileyebilecek yabancıları geri çevirerek çiftliğin tecritinden yararlandı.

Okul dışında, Gein zamanının çoğunu çiftlikte ev işleri yaparak geçirirdi. Augusta hararetle dindardı ve sözde Lutherandı. Oğullarına dünyanın doğuştan gelen ahlaksızlığı, içmenin kötülüğü ve (kendisi dışında) tüm kadınların doğal olarak rastgele ve şeytanın araçları olduğuna dair inancı hakkında vaaz verdi. Her öğleden sonra onlara İncil'den okumak için zaman ayırdı, genellikle Eski Ahit ve Vahiy Kitabı'ndan ölüm, cinayet ve ilahi ceza ile ilgili ayetler seçti.

Zamanla Gein'in sol göz kapağında bir büyüme oldu ve sınıf arkadaşları tarafından dalga geçilip dışlandı. Gein utangaçtı, sınıf arkadaşları ve öğretmenleri onun, sanki kendi şakalarına gülüyormuş, rastgele kahkahalar atmak gibi garip tavırları olduğunu belirttiler. Daha da kötüsü, Augusta ne zaman arkadaş edinmeye çalışsa onu cezalandırıyordu. Zayıf sosyal gelişimine rağmen, Gein okulda, özellikle okumada oldukça başarılıydı. 1920'de Gein sekizinci sınıfı bitirdi ve ardından okulu bıraktı yine de hevesli bir okuyucu olmaya devam etti.

1927'de Augusta, her iki oğluna da her zaman bakire kalacaklarına söz verdirdi.

İş hayatı
Gein ve Henry yaşam giderlerini karşılamak için kasabada ufak tefek işler yapmaya başladılar. Her ikisi de tamirci olarak çalıştı, Gein 1951'den itibaren federal hükümetten bir çiftlik sübvansiyonu (gelir desteği) aldı. Zaman zaman yerel belediyenin yol ekibi ve bölgedeki ekin harman gruplarıyla birlikte çalıştı, sık sık komşular için bebek bakıcılığı yaptı. Bebek bakıcılığı yapmaktan hoşlanıyordu çünkü yetişkinlere göre çocuklarla daha iyi bir ilişki kurabiliyordu.  Kardeşler genellikle topluluk sakinleri tarafından güvenilir ve dürüst olarak kabul edildi. Henry boşanmış iki çocuk annesi bir kadınla çıkmaya başladı ve onunla birlikte yaşamayı planladı. Gein erkek kardeşinin annelerine olan bağlılığından endişeleniyordu ve bu yüzden kardeşinin ölümündeki şüpheler Gein'in üzerinde arttı.

Gein askerliğin fizik muayenesi için Milwaukee'ye seyahat etmek zorunda kaldı. Görüşünü biraz bozan sol göz kapağındaki büyüme nedeniyle reddedildi.

Aile içi ölümler
1 Nisan 1940'ta Gein'in babası George, 66 yaşında alkolizminin yol açtığı kalp yetmezliğinden ve   akciğerlerindeki pnömonik sıvıdan öldü. Augusta ölümünü zayıflığına bağladı ve sık sık George'ye cehenneme gideceği konusunda atıfta bulundu.

16 Mayıs 1944'te Gein ve Henry mülkteki bataklık bitkilerini yakıyorlardı; yangın kontrolden çıkarak yerel itfaiyeyi devreye geçirdi. Günün bitmesine doğru yangın söndürüldü ve itfaiyeciler gitti. Gein, kardeşinin kayıp olduğunu bildirdi. Bir arama ekibi fenerler eşliğinde, Henry'yi ararken yüzüstü yatan cesedini buldu. Görünüşe göre bir süredir ölüydü, yanmamış veya yaralanmamış olduğundan ölüm nedeninin kalp yetmezliği olduğu belirlendi ama tek sorun Gein'in araştırma ekiplerini direkt olarak Henry'ye götürmesiydi.

Daha sonra biyografi yazarı Harold Schechter tarafından Henry'nin kafasında morluklar olduğu bildirildi. Polis yanlışlık olma olasılığını reddetti ve ilçe adli tabibi daha sonra resmi olarak ölüm nedenini boğulma şeklinde listeledi. Yetkililer bu teoriyi kabul ettiler, ancak resmi bir soruşturma ve otopsi yapılmadı.

Gein ve annesi artık yalnızdılar. Augusta, Henry'nin ölümünden kısa bir süre sonra felç geçirdi ve Gein kendini onunla ilgilenmeye adadı.

1945'te bir ara, Gein anlattı;

O ve annesi yakınlarda yaşayan Smith adında bir adamın yanına saman satın almak için ziyaret ettiler. Gein'in anlattığına göre Augusta, Smith'in bir köpeği dövdüğüne tanık oldu. Smith'in evindeki bir kadın dışarı çıktı ve ona durması için bağırdı ama Smith köpeği öldüresiye dövdü. Augusta bu sahneye çok üzüldü ancak onu rahatsız eden şey köpeğe yönelik vahşilik değil, kadının varlığı gibi görünüyordu. Augusta, Gein'e kadının Smith'le evli olmadığını, bu yüzden orada olmasının bir anlamı olmadığını söyledi. Augusta öfkeyle ona "Smith'in fahişesi" dedi.

Augusta kısa süre sonra ikinci bir felç geçirdi ve sağlığı hızla kötüye gitti. Augusta 29 Aralık 1945'te 67 yaşında öldü. Gein onun ölümüyle yıkıldı; yazar Harold Schechter'in sözleriyle, "tek arkadaşını ve tek gerçek aşkını kaybetmişti ve artık dünyada kesinlikle yalnızdı."

Gein çiftlikte yaşamaya devam etti ve geçinebilmek için garip işlerden para kazandı. Üst ve alt kat, salon ve oturma odası da dahil olmak üzere annesinin kullandığı odaları el değmeden kordon altına aldı. Evin geri kalanı giderek daha sefil ve kötü hale gelirken, koruma altındaki odalar bozulmamış olarak kaldı. Gein daha sonra mutfağın yanındaki küçük bir odada yaşamaya başladı. Bu sıralarda, özellikle yamyamlar, Nazi vahşetleri, kafa küçültme, mezar soygunculuğu ve insan anatomisi üzerine ucuz dergiler ve macera kitapları okumaya ilgi duymaya başladı.

Bir defasında ara sıra balıkçılığını yapan küçük bir oğlan Gein'i ziyarete geldi. Gein ona yatak odasında sakladığı kafatasları gösterdi ve bunları pasifik okyanusunda kafatası avcılığı yapan bazı adamlardan elde ettiğini anlattı. Çocuk bunları büyüklerine anlattığında büyükleri bunların hayal gücünün bir ürünü olduğunu düşünüp ciddiye almadılar. Ancak bir süre sonra çiftliğe uğrayan iki genç de aynı şeyleri gördüler. Onlar da gördüklerinin cadılar bayramı için maske olduğunu düşündüler. Gein'in sahip olduğu kafataslara ait söylentiler kasabaya yayılmıştı. Yıllar sonra Bernice Worden kaybolana kadar kimse Gein'den şüphelenmedi. Gein'e rastladıklarında onunla dalga bile geçiyorlardı "hey Gein odanda kurukafalar saklıyormuşsun" diyorlardı, Gein'de söylenenleri gülümseyerek onaylıyordu. Kimse böyle bir şeyin doğru olacağını düşünmüyordu. Gein herkesin gözünde kasabanın dışında bakımsız bir çiftlikte yaşayan, biraz kafadan çatlak ama zararsız biriydi.

Cinayetler
Augusta öldükten on sekiz ay sonra Gein, yoğun bir yalnızlık ve daha sonra garip olaylar olduğunu söyledi. Ara sıra annesinin defnedildiği mezarlığı ziyaret ederdi. Birkaç ziyaretten sonra, mezarlıktaki cesetleri kazmaya başladı. Kazdığı ilk ceset annesininkiydi, Gein ölü annesinin kafasını aldı ve kitabının bahsettiği şekilde küçülttü.

Gein öldürdüğü ve çaldığı cesetlerle bir "kadın kıyafeti" yapmaya başladı, böylece annesi her zaman yanında olabilecekti ve kelimenin tam anlamıyla onun derisine girebilecekti. Gein, mezarlardan çıkardığı cesetlerle cinsel ilişkiye girmediğini inkâr etti ve şöyle dedi: "Çok kötü kokuyorlardı." Eyalet suç laboratuvarı sorgulaması sırasında Gein, 1954'ten beri kayıp olan meyhane sahibi Mary Hogan'ın vurularak öldürüldüğünü de kabul etti. Ancak daha sonra onun ölümünün ayrıntılarını hatırlamadığını itiraf etti.

Sorulduğunda, Gein müfettişlere 1947 ve 1952 yılları arasında kendini kaybettiği durumlarda, yakın zamanda gömülen cesetleri çıkarmak için üç yerel mezarlığa 40 kadar gece ziyareti yaptığını söyledi. Bu ziyaretlerin yaklaşık 30'unda, mezarlıktayken kendine geldiği zamanlarda, mezarı iyi durumda bıraktığını ve eve eli boş döndüğünü söyledi. Diğer ziyaretlerde, annesine benzediğini düşündüğü ve yakın zamanda gömülen orta yaşlı kadınların mezarlarını kazdı ve cesetlerini eve götürdü. Burada kendi gereçlerini yapmak için derilerini tabakladı.

Gein, yerel mezarlıkların dokuzunda hırsızlık yaptığını itiraf etti ve müfettişleri bulundukları yerlere yönlendirdi. Gein'in belirlediği üç test mezarı açıldı. Tabutlar tahta kutuların içindeydi. Kutuların üstleri, kumlu topraktaki yüzeyin yaklaşık iki fit (61 santimetre) altındaydı. Cenazelerden hemen sonra mezarlar daha tamamlanmamışken Gein mezarları soymuştu. Test mezarları, yetkililerin zayıf olan Gein'in bir gece boyunca tek başına mezar kazma yeteneğine sahip olup olmadığı konusunda emin olmak için yapıldı. Mezarları Gein'in tarif ettiği gibi buldular: mezardan çıkarılan tabutların ikisi boştu (birinde ceset yerine bir levye vardı). Gein, bir tabutu levyesini kaybettiği için açmayı başaramamıştı ve toplamda almak istediği vücutların çoğu öbür tabutlardan gitmişti. Gein, yüzükleri ve bazı vücut parçalarını geri bırakmıştı. Böylece, Gein'in itirafı büyük ölçüde doğrulandı.

16 Kasım 1957 sabahı Plainfield'da hırdavatçı dükkânı işleten Bernice Worden ortadan kayboldu. Bir Plainfield sakini, hırdavatçının kamyonunun sabah 09.30 civarında binanın arka tarafından sürüldüğünü bildirdi. Bernice Worden'in oğlu Şerif Yardımcısı Frank Worden, saat 17.00 sıralarında dükkâna girdi. Dükkânın kasası açık ve yerde kan lekeleri vardı. Bernice Worden'in kaybolmasından önceki akşam Gein'in mağazada olduğu ve ertesi sabah bir galon antifriz için geri döneceği söylendi. Bir galon antifriz satış fişi, Worden'in kaybolduğu sabah yazdığı son makbuzdu. Aynı günün akşamı, Gein West Plainfield'da bir bakkal dükkânında tutuklandı ve Waushara County Şerif Departmanı, Gein çiftliğini aradı. Bir Waushara İlçesi Şerif yardımcısı Bernice Worden'nın cesedini Gein'in arazisindeki bir kulübede buldu. Ayak bileklerinde bir çapraz çubuk ve halatlarla baş aşağı asılmış cesedini keşfetti. 22 kalibrelik bir tüfekle vurulmuştu ve sakatlıkların ölümünden sonra yapıldığı belirlendi.

Gein'in daha önce de birlikte olduğu Plainfield meyhane sahibi Mary Hogan, kendi dükkanından kayboldu. Polis yerde kan lekeleri ve boş mermi kovanları buldu. Gein daha sonra Mary Hogan'ı öldürdüğünü itiraf etti. Evine götürüp onunla takılmak, biraz içmek istedi. Daha sonra Perdeleri çekti ve .22 kalibrelik tabancayı alnına dayayıp onu vurdu.

Mary Hogan ve Bernice Worden'in Otopsi raporu sonucunda, Mary Hogan'ın alnına, Bernice Worden'in ise başının arkasına aldığı tek kurşun yarası sonucu öldükleri belirlendi

Gein ayrıca, Evelyn Hartley, Georgia Weckler, Victor Bunk Travis ve arkadaşı Ray Burgess'in ortadan kaybolmaları da dahil olmak üzere, Wisconsin'deki birçok çözülmemiş davada şüpheli olarak kabul edildi.

Evelyn Grace Hartley, 24 Ekim 1953'te Wisconsin, La Crosse'den 1953'ten beri kayıp olan Amerikalı bir gençti. Kaybolması, 2.000 kişinin katıldığı bir aramayı ateşledi. Kaybolmasını izleyen ilk yılda, araştırmacılar 3.500'den fazla kişiyi sorguladı. 2021 itibarıyla izine rastlanmadı. Babası evinde, kırılmış gözlüğü de dahil olmak üzere mücadele belirtileri, kan lekeleri ve ayak izleri buldu.

Georgia Weckler, 1 Mayıs 1947'de en son Wisconsin'deki Fort Atkinson kırsalındaki çiftlik evinin yakınında yaklaşık 15:30'da görüldü. İz bırakmadan ortadan kayboldu ve bulunan tek ipucu Gein'in de sahip olduğu bir ford'un lastik izleriydi.

Victor Bunk Travis ve Ray Burgess, 16 Kasım 1957'de Plainfield'deki bir barda kayboldu. Ne onlardan ne de arabalarından hiçbir iz bulunamadı. Adam kaçırmak Gein için karakter dışıyken, polis hâlâ onların kaybolmasında Gein'in bir rolü olduğunu düşünüyor.

Gein'in Evinde arama yapan yetkililer şunları buldu:

Bütün insan kemikleri ve parçaları,

İnsan derisinden yapılmış bir çöp sepeti,

Birkaç sandalye koltuğunu kaplayan insan derisi,

Karyola direklerinde kafatasları,

Bazılarının üst kısımları kesilmiş kadın kafatasları,

İnsan kafataslarından yapılmış kaseler,

Omuzlardan bele kadar bir kadın derisinden yapılmış korse,

İnsan bacak derisinden yapılmış tozluklar,

Kadınların başlarındaki deriden yapılan maskeler,

Mary Hogan'ın  kağıt torbadaki yüz maskesi,

Mary Hogan'ın bir kutudaki kafatası,

Bernice Worden'in çuvalın içinde bütün kafatası,

Gein'in göbekli sobasının önünde plastik bir torbada Bernice Worden'in kalbi,

Bir ayakkabı kutusunda dokuz vulva,

Bir genç kızın elbisesi ve yaklaşık on beş yaşında olduklarına karar verilen iki kadınında vulvası,

Dişi insan meme uçlarından yapılmış bir kemer,

Dört tane burun,

Bir pencere gölgeliği ipinde bir çift dudak,

İnsan yüzünün derisinden yapılmış bir abajur ve

Kadın tırnakları.

Bu eserler devlet suç laboratuvarında fotoğraflandı ve ardından bertaraf edildi.

Duruşma
1957'de Gein ile görüşen psikolog ve psikiyatrist, onun bir şizofren ve cinsel psikopat olduğunu söyledi.

Daha sonrasında Gein, Dr. Schubert ile röportaj yaptı. Schubert, Gein'i, "annesine anormal derecede büyük bir bağlılığı vardı" olarak tanımladı.

Bir sorgulama sırasında, Waushara İlçesi şerifi Art Schley'in Gein'e başını ve yüzünü duvara vurarak saldırdığı bildirildi. Sonuç olarak, Gein'in ilk itirafı kabul edilemez bulundu. Schley, Gein'in yargılanmasından önce 1968'de 43 yaşında kalp yetmezliğinden öldü. Schley'in Arkadaşlarından biri şöyle dedi: "Gein'in kurbanıydı, sanki onu katletmiş gibi."

Gein, her ikisinin de annesine benzediği iddia edilen iki kadını öldürdüğünü kabul etti, ancak kendini kaybettiği nedeniyle suçsuz olduğunu iddia etti. 1957'nin sonlarında yargılanmaya uygun görülmedi ve ardından çeşitli psikiyatri kurumlarına kapatıldı. Ancak 1968'de kendi savunmasına katılabileceğinin belirlenmesi üzerine Gein yargılandı ve Worden'i öldürmekten suçlu bulundu. Bildirildiğine göre, savcılar bazı nedenlerden dolayı sadece bir cinayeti Gein'e yıkmak istedi. Ancak daha sonra suç anında kendini kaybettiği nedeniyle yargılandı. 1984 yılında ölümüne kadar kaldığı akıl hastanesine geri döndü.

1984 'de Gein bunaktı ve uzun bir kanser nöbetinden sonra öldü. Mendota'daki koğuşunda solunum yetmezliğinden ölmüştü. Hastanede birçok kişi tarafından örnek hasta olarak kabul edilir, hafif terbiyeli ve her zaman yardımcı olurdu. Gein 27 Temmuz 1984 Sabah saat 6'da sadece dört kişiyle Planfield mezarlığında annesinin yanına defnedildi.

Gein'in çiftliği, kişisel eşyaları ve ford arabası açık arttırmada satıldı. 1985'de Gein'in "korku evi", belirsizliğini koruyan bir yangınla yok edildi.

Popüler kültürde

Gein'in hikâyesi, film, müzik ve edebiyattaki sayısız görünüşünden de anlaşılacağı gibi, Amerikan popüler kültürü üzerinde kalıcı bir etkiye sahipti. Hikâye ilk olarak, Robert Bloch'un 1959 tarihli gerilim romanı Psycho'da sunduğu kurgusal versiyonuyla kamuoyunun dikkatini çekti. Alfred Hitchcock'un 1960 yapımı Bloch'un romanı Psycho filmine ek olarak, Gein'in hikâyesi, Deranged (1974), In the Light of the Moon (2000) (Amerika Birleşik Devletleri ve Avustralya olarak Ed Gein (2001), Ed Gein: The Butcher of Plainfield (2007), "Ed Gein, the Musical" (2010) ve Rob Zombie filmleri House of 1000 Corpses ve devamı The Devil's Rejects. Gein, başta Norman Bates (Psycho), Leatherface (The Texas Chain Saw Massacre), Buffalo Bill (The Silence of the Lambs) ve Dr. Oliver Thredson gibi sayısız kurgusal seri katile ilham kaynağı oldu.

Amerikalı film yapımcısı Errol Morris ve Alman film yapımcısı Werner Herzog, 1975'ten 1976'ya kadar Gein hakkında bir film projesinde başarısız bir şekilde iş birliği yapmaya çalıştılar. Morris, Gein ile birkaç kez röportaj yaptı ve Plainfield'de düzinelerce yerliyle röportaj yaparak neredeyse bir yıl geçirdi. Çift, bir teoriyi test etmek için gizlice Gein'in annesini mezarından çıkarmayı planladı, ancak planı asla takip etmedi ve sonunda iş birliğini sonlandırdı. Durdurulan proje, Morris'in 1989 tarihli New Yorker profilinde anlatılmıştı.

1991 romanı American Psycho ve 2000 film uyarlamasındaki Patrick Bateman karakteri, yanlışlıkla Edmund Kemper'in bir sözünü Gein'e atfeder: "Ed Gein'in kadınlar hakkında ne dediğini biliyor musunuz? Sokakta yürüyen bir kız gördüğümde aklımda iki şey oluyor: Bir yanım onu dışarı çıkarmak, onunla konuşmak, gerçekten iyi ve tatlı olmak ve ona iyi davranmak istiyor. Diğer yanım ise kafasının bir sopa üstünde nasıl görüleceğini merak ediyor.

2012 yılında Alman yönetmen Jörg Buttgereit, Almanya'da Theatre Dortmund'da Gein vakası hakkında Kannibale und Liebe adlı bir tiyatro oyunu yazıp yönetti. Gein rolünü aktör Uwe Rohbeck canlandırdı.

Slayer adlı thrash metal müzik grubunun 1990 yılında yayınladıkları Seasons in the Abyss adlı albümlerindeki Dead Skin Mask adlı parçayı Ed Gain'den esinlenerek yazmışlardır. Parçanın 4. dakika 12. saniyesinden sonra bir kız çocuğunun sesinden Mr. Gein'e seslendiği de duyulmaktadır.

Hakkında kitap
Seri Katiller, Fikret Topallı (2006), İthaki Yayınevi, 400 sayfa,

Deviant, Harold Schechter (1998), Pocket Books, 256 sayfa.
 ISBN: 9786053753186

Kaynakça

1906 doğumlular
Wisconsin doğumlular
Amerikalı seri katiller
Amerikalı yamyamlar
Alman asıllı Amerikalılar
Şizofren olan kişiler
Nekrofiller
1984 yılında ölenler
Amerika Birleşik Devletleri'nde kanserden ölenler
Wisconsin'de ölenler
Akciğer kanserinden ölenler

Ed Gein


Rômulo Braga (Brasília, 8 de novembro de 1976) é um ator brasileiro. Conhecido por protagonizar filmes em performances dramáticas e atuar em seriados de televisão, ele é vencedor de diversos prêmios, incluindo dois prêmios do Festival do Rio, um do Festival de Gramado e um do Festival de Brasília, além de ter recebido indicação para um Prêmio Guarani.

Iniciou sua carreira nos palcos de teatro na década de 1990. Ele se destacou em várias peças teatrais, incluindo A Prostituta Respeitosa, De Pobre a Nobre e Aqueles Dois, pelas quais recebeu prêmios de melhor ator.  Ele também é reconhecido por sua participação em projetos importantes, como filmes premiados em festivais nacionais e internacionais, e séries que tratam de questões sociais relevantes. Sua trajetória como ator é marcada por uma versatilidade que o permite transitar entre o teatro, o cinema e a televisão.

Braga teve sucesso no cinema com papéis em filmes como Mutum, Sangue Azul e Elon Não Acredita na Morte, pelo qual ganhou o prêmio de melhor ator no Festival de Brasília. Em 2020, ele foi indicado ao Prêmio Guarani de Melhor Ator por sua atuação no filme O Barco. Em 2022, ele fez participação especial na série Não Foi Minha Culpa e fez parte do elenco da série Rota 66: A Polícia que Mata. Em 2023, ele estrelou o filme O Rio do Desejo, dirigido por Sérgio Machado, baseado no conto "O Adeus do Comandante", escrito por Milton Hatoum.

Biografia
Embora tenha nascido em Brasília, Rômulo se estabeleceu em Belo Horizonte, Minas Gerais, ainda na infância. Foi lá que, influenciado por professores da escola, começou a se interessar pelo teatro ainda na adolescência.

Carreira
Rômulo iniciou sua carreira na década de 1990 nos palcos de teatro. Entre seus primeiros trabalhos como ator profissional, se destaca a peça A Prostituta Respeitosa, de 1996, onde foi dirigido por Júlio Mackenzie. No ano seguinte esteve no elenco da peça O Cigano, de Ítalo Mudado. Em 1998, atuou em uma montagem de Macário no teatro, de Marco Túlio Zerlotinni. Em 2001, atuou em Hamlet em 15 Minutos. Em 2004, Braga foi escalado para a montagem de A Farsa da Boa Preguiça no teatro. Entre 2005 e 2006, iniciou uma parceria com o diretor Marcos Vogel, atuando nas peças De Pobre a Nobre e Trabalhos de Amor Perdidos.

Em 2006, ele estreou no cinema em Sonhos e Desejos, de Marcelo Santiago, que foi premiado no Festival de Gramado daquele ano. Rômulo ganhou destaque em filmes como Mutum (2007), dirigido por Sandra Kogut, que foi destaque nos festivais de Cannes, Berlim e Rotterdam. Ele também atuou em Sangue Azul (2014), de Lírio Ferreira, e recebeu o prêmio de Melhor Ator Coadjuvante no Festival do Rio. Entre seus principais projetos no teatro estão a peça Aqueles Dois, dirigida coletivamente pela Compania Luna Lunera, pela qual ganhou o Troféu Usiminas-Sinparc de Melhor Ator, e Trabalhos de Amor Perdidos, da Companhia Lúdica dos Atores, também premiada.

Em 2016, foi aclamado pela crítica por sua atuação no filme dramático Elon Não Acredita na Morte, onde viveu o protagonista "Elon" venceu o prêmio de melhor ator no Festival de Brasília. O filme, que é o primeiro longa-metragem do diretor mineiro Ricardo Alves Jr., apresenta uma história densa que mergulha no inferno pessoal do personagem principal, que está em busca de sua esposa desaparecida, "Madalena" (interpretada por Clara Choveaux). O filme assume o ponto de vista do personagem atormentado e meticulosamente constrói uma narrativa dramática que se baseia no desempenho comprometido do ator e na ocupação cuidadosa dos espaços.

Em 2020, protagonizou o filme O Barco, pelo qual foi indicado ao Prêmio Guarani de Melhor Ator. O filme é baseado no texto de Carlos Emílio Correia Lima com o mesmo nome, e se passa em um pequeno povoado de pescadores. A história acompanha a vida de uma mulher (interpretada por Verônica Cavalcanti) e seus 26 filhos, o pai que parou de falar (interpretado por Nanego Lira), uma mulher misteriosa que chega ao povoado pelo mar (interpretada por Samya de Lavor), um homem sábio que é cego (interpretado por Everaldo Pontes) e o filho mais velho da família, que sonha em partir para o mar aberto (interpretado por Rômulo Braga).

Em 2022, atuou na série de drama Não Foi Minha Culpa, do Star+, fazendo participação especial no episódio "Maria do Carmo". A série é uma antologia que relata situações de violência física, verbal e sexual sofridas por mulheres brasileiras. Em cada episódio, uma história diferente é apresentada, com personagens, motivações e desfechos que, infelizmente, refletem a realidade e não são nada encorajadores. Ainda em 2022, esteve no elenco da série Rota 66: A Polícia que Mata, do Globoplay, como "Dante Ramiro", um policial que faz parte de um grupo de matadores que opera com o aparente aval da justiça militar.

Em 2023, esteve no elenco principal do elogiado filme O Rio do Desejo, como "Dalmo". O filme, dirigido por Sérgio Machado, tem como ponto de partida o conto "O Adeus do Comandante", escrito por Milton Hatoum. Na história, uma jovem chamada "Anaíra" (interpretada por Sophie Charlotte) foge de um relacionamento abusivo e começa um envolvimento amoroso com o policial responsável pelo seu caso, "Dalberto" (interpretado por Daniel de Oliveira). Contudo, quando Dalberto precisa fazer uma longa viagem, Anaíra permanece na casa da família dele, junto com seus irmãos Dalmo e "Armando" (interpretado por Gabriel Leone). Com o passar do tempo, ambos os irmãos se apaixonam por Anaíra, o que leva a família a um destino trágico inevitável.

Filmografia

Televisão

Cinema

Teatro

 2008 – "Cortiços" – Direção de Tuca Pinheiro
 2007 – "Aqueles dois" – Direção de Cláudio Dias, Marcelo Souza e Silva, Odilon Esteves, Rômulo Braga e Zé Walter Albinati
 2006 – "Trabalhos de amor perdidos" – Direção de Marcos Vogel
 2005 – "De Pobre a Nobre" – Direção de Marcos Vogel
 2004 – "A farsa da boa preguiça" Direção de Alexandre Toledo
 2001 – "Hamlet em 15 Minutos" – Direção de Marcos Vogel
 1998 – "Macário" – Direção de Marco Túlio Zerlotinni
 1997 – "O Cigano" – Direção de Ítalo Mudado
 1996 – "A Prostituta Respeitosa" – Direção de Júlio Mackenzie

Prêmios e indicações

Ligações externas

Nascidos em 1976
Naturais de Brasília
Atores do Brasil
Atores do Distrito Federal (Brasil)
Atores premiados no Festival de Gramado
Atores premiados no Festival de Brasília

Rômulo Braga


Figiel peut faire référence à :
 Sia Figiel (née en 1967), romancière, poétesse et peintre samoane.
 Tadeusz Figiel (né en 1948), mathématicien polonais.

Figiel


Etologija (grčki: ἦϑος: običaj, narav, značaj + -logija) biologija je ponašanja, tj. grana biologije koja proučava ponašanje životinja uključujući ljude. Fokus etologije je ponašanje u prirodnim uvjetima, dok je biheviorizam usmjeren na proučavanje prirode, modela i specifičnih odgovora ponašanja u laboratorijski podešenima okolnostima.

Metode
Temeljni metode etologije uvažavaju neophodnost analitičkih odgovora na nekoliko osnovnih pitanja.

Neka od ovih pitanja su:
 koji (unutrašnji i vanjski) faktori uzrokuju odgovarajući odgovor u ponašanju,
 što i kako upravlja ponašanjem i
 kakva je priroda interakcije ponašanja i životne sredine.

Polje
Etologija ima veoma širok raspon istraživanja, od odnosa prema vlastitome tijelu i egzistenciji, preko međuindividualnih i međugrupnih odnosa promatrane vrste organizama, do proučavanja interspecijskih oblika ponašanja. Nastoji objasniti i dinamiku pojedinih načina (modela) ponašanja. Snažno je povezana s interaktivnim područjima neuroanatomije, ekologije, evolucijom i sličnih znanosti. Etolozi su zainteresirani i za moguće oblike međuindividualne, međugrupne i međuvrsne suradnje (ne)srodnika, agresije, teritorijalnosti, zavičajnosti (home range), altruizma i dr. oblika interakcije organizama kao što su simbioza, parazitizam, mutualizam.

U početnim fazama razvoja, biologija ponašanja je prihvaćena kao granično područje sa psihologijom. Tako i mnoge suvremena područja etologije počivaju na osnovnim spoznajama klasične zoopsihologije. U prošlosti su mnogi prirodnjaci proučavali moguće aspekte ponašanja životinja i ljudi. Moderna era etologije počinje tijekom 1930-ih, najprije u istraživanjima Nizozemca Nikolaasa Tinbergena i austrijskih biologa Konrada Lorenza i Karla von Frischa, grupnih dobitnika Nobelove nagrade za fiziologiju i medicinu (1973.). Lorenzov suradnik Tinbergen apelira da etologija obavezno treba uključivati četiri objašnjenja u svakome trenutku ponašanja:
 funkcija – kako ponašanje utječe na izglede za opstanak i reprodukciju i zašto se, u određenima situacijama, reagira na isti, a ne na neki drugi način;
 kauzalnost – što stimulira određeni odgovor i kako se on modificira nedavnim učenjem;
 razvoj – kako se ponašanje mijenja sa starenjem i je li rano iskustvo neophodno za očitovanje određenoga modela ponašanja; i
 evolucijska povijest – kako se određeno ponašanje može usporediti sa sličnim u srodnima vrstama i kako se razvija tijekom procesa filogeneze.
Ostvarena objašnjenja na ovima razinama su komplementarna i interaktivna — svaki njegov trenutak odgovara objašnjenju na svakom od četiri spomenute razine.

Na početku 21. stoljeća posebna pažnja je usmjerena na životinjsku i ljudsku komunikaciju i emocije, životinjske "kulture", učenje i seksualnu kondukciju. Razvijaju se i nova polja etologije, kao što je na primjer neuroetologija, a izvjesno je i otvaranje istraživanja o ponašanju neživotinjskih organizama kao što je primjera radi biljni svijet.

Najpoznatiji etolozi
Popis najpoznatijih etologa ili znanstvenika koji su dali značajan doprinos etologiji (mnogi na popisu su komparativni psiholozi).

Galerija

Izvori

Vidi još
 Antrozoologija
 Fiziologija
 Genetika
 Kognitivna etologija
 Neuroetologija

Literatura
 Burkhardt, Richard W. Jr. (1981). "On the Emergence of Ethology as a Scientific Discipline". Conspectus of History. 1 (7).

 Shanor, Karen; Kanwal, Jagmeet (2009). "Bats Sing, Mice Giggle: Revealing the Secret Lives of Animals". Icon. /Accessible to the lay reader and acceptable to the scientific community/. The Daily Telegraph.
 Gerhard, Medicus (2015). Being Human – Bridging the Gap between the Sciences of Body and Mind. Berlin: VWB.

Vanjske poveznice

 Konrad Lorenz Institute for Evolution and Cognitive Research
 Center for the Integrative Study of Animal behaviour
 Applied Ethology
 Ethology in the world of the horse – whisperers and new masters
 Abstracts of the XXIX Ethological Conference
 Center for Avian Cognition University of Nebraska (Alan Kamil, Alan Bond)

Dijagrami za Tinbergenova četiri pitanja
 The Four Areas of Biology
 The Four Areas of Biology AND levels of inquiry

Biologija ponašanja

Etologija


A Batalha de Larga foi travada entre 65 000 cavaleiros tártaros da Criméia e 15 000 infantaria otomana sob o comando de Qaplan II Giray contra  russos sob o comando do marechal de campo Pyotr Rumyantsev nas margens do rio Larga, um afluente do rio Prut, na Moldávia, por oito horas em 7 de julho de 1770. Foi travada no mesmo dia da Batalha de Chesma, um confronto naval importante da Guerra Russo-Turca de 1768–1774.

A batalha foi uma vitória decisiva para os russos que capturaram 33 canhões turcos e o vasto campo inimigo. Por esta vitória, Rumyantsev foi condecorado com a Ordem de São Jorge de 1º grau. Duas semanas depois, os russos obtiveram uma vitória ainda maior na Batalha de Kagul.

História do Império Otomano

Batalha de Larga


Satory is an area south of Versailles in France. It is mostly known for its military camp, housing:
 Weapon-testing facilities of Nexter Systems
 Barracks and facilities for Gendarmerie including the GIGN headquarters and the Mobile Gendarmerie armored grouping (GBGM);
 Musique des Troupes de Marine
 Military barracks.
 The areas hosted some of the shooting events for the 1900 Summer Olympics.

The camp was also the original site for the Eurosatory international defense exhibition.

References

Venues of the 1900 Summer Olympics
Olympic shooting venues
Versailles
Île-de-France region articles needing translation from French Wikipedia

Satory


Kardeş şehir, coğrafi olarak uzakta olan yerleşim yerlerinin kültürel ve ticari alışveriş amacıyla oluşturdukları birlikteliktir. 1947'de İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra tasarlanan modern anlamdaki şehir eşleştirme kavramı, bir barış simgesi ve uzlaşma eylemi olarak görülmekte ve farklı kültürler arasında ve/veya eski düşmanlar arasında ticaret ve turizm alanlarında dostluğu geliştirmeyi amaçlamaktaydı. 2000'li yıllarda ise şehir eşleştirme uygulaması, şehirler arasında stratejik uluslararası ticari bağlantılar oluşturmak için giderek daha fazla kullanılmaya başlandı.

Kayıtlara geçen ilk çağdaş kardeş şehir uygulaması, I. Dünya Savaşı sonrasında, Birleşik Krallık'ın Keighley şehri ile Fransa'nın Poix-du Nord şehirleri arasında 1920 yılında imzalanmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Avrupa Belediyeler ve Bölgeler Konseyi (CEMR) - Kardeş şehir ilişkilerini artırmaya yönelik kurum  ve diğer çeşitli Avrupa dilleri
 Twinning.org - Avrupa Belediyeler ve Bölgeler Konseyi (CEMR) katkısıyla Avrupa'da ve Dünya'da kardeş şehirler  ve diğer çeşitli Avrupa dilleri
 Marmara Belediyeler Birliği (Marmara.gov.tr) - "CEMR, "Avrupa Kardeş Şehir Sitesi" Kuruyor"

Kardeş şehir


Sakina Sidi Aboudou de son nom complet Sakina Sidi Aboudou Alpha Orou est une femme politique béninoise.

Biographie
Sakina Sidi Aboudou intègre le gouvernement de Boni Yayi à la suite des élections présidentielles de . Le , elle fait partie des  du premier gouvernement du Yayi. Elle est l'une des cinq femmes présentes dans ce gouvernement.

Sakina Sidi Aboudou prend la tête du ministère délégué chargé de la promotion des petites et moyennes entreprises et de la microfinance auprès du ministre du développement et de l'économie.

Références

Articles connexes
Honorine Attikpa
Bintou Chabi Adam Taro
 Naomie Azaria
 Marie-Laurence Sranon Sossou
 Françoise Assogba
 Nadine Dako Tamadaho

Ministre béninoise

Sakina Sidi Aboudou


برانكو أوبلاك، من مواليد 27 مايو 1947، لاعب كرة قدم يوغسلافي سابق، ومدرب كرة قدم سلوفيني سابق وهو والد حارس مرمى نادي أتلتيكو مدريد الإسباني ومنتخب سلوفينيا لكرة القدم يان أوبلاك

لعب مع منتخب يوغسلافيا لكرة القدم.

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا الغربية
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في النمسا
لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من ليوبليانا
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في النمسا
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في ألمانيا الغربية
لاعبو الاتحاد الأوروبي لكرة القدم الذهبيون
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري اليوغوسلافي الأول
لاعبو أولمبيا ليوبليانا
لاعبو بايرن ميونخ
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1976
لاعبو شالكه 04
لاعبو كأس العالم 1974
أوبلاك
لاعبو كرة قدم مغتربون في النمسا
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم من ليوبليانا
لاعبو كرة قدم يوغوسلاف مغتربون
أوبلاك
لاعبو منتخب يوغوسلافيا لكرة القدم
لاعبو نادي هايدوك سبليت
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مدربو دوري سلوفينيا لكرة القدم
أوبلاك
مدربو كرة قدم يوغوسلاف
مدربو منتخب سلوفينيا لكرة القدم
مدربو نادي أولمبيا ليوبليانا (2005)
مدربو نادي رودار فيلينيه
أوبلاك
مواليد في ليوبليانا
يوغوسلافيون مغتربون في النمسا
يوغوسلافيون مغتربون في ألمانيا

برانكو أوبلاك


Les Sanguisorbinae sont une sous-tribu de plantes à fleurs de la famille des roses, les Rosacées. C'est la sœur de la sous-tribu des Agrimoniinae dans la tribu des Sanguisorbeae.

Liste des genres
Selon  :
 genre Acaena Mutis ex L., 1771
 genre Bencomia Webb & Berthel., 1842
 genre Cliffortia L.
 genre Dendriopoterium Svent., 1948
 genre Marcetella Svent., 1948
 genre Margyricarpus Ruiz & Pav., 1794
 genre Polylepis Ruiz & Pav.
 genre Poteridium Spach, 1846
 genre Poterium L., 1753
 genre Sanguisorba L., 1753
 genre Sarcopoterium Spach, 1846
 genre Tetraglochin

Notes et références

Liens externes

Rosaceae
Sous-tribu de Dicotylédones (nom scientifique)

Sanguisorbinae


Baconsthorpe Castle er en befæstet herregård i ruiner nord for landsbyen Baconsthorpe i Norfolk i England. Den er en listed building af 1. grad hos English Heritage, og Scheduled Ancient Monument.

Den blev opført 1460-1486 af John Heydon (død 1479) og sir Henry Heydon (død 1504). På østsiden var den beskyttet af en sø, og på de tre andre af tørre voldgrave. De fik licens til krenellering og herregården voksede i takt med, at familiens rigdom blev større.

Fæstningen er af flint og nogle steder mursten. Ringmuren står fortsat med tårnene og danner en indre borggård på 30 x 30 m. Der er også bevaret rester af en tre-etagers portbygning. Ruinerne drives af English Heritage, og der er gratis adgang.

Se også
 Liste over borge og slotte i England

Referencer

Eksterne henvisninger

Slotte i Norfolk

Baconsthorpe Castle


Birgi, İzmir'in Ödemiş ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Birgi, sırasıyla Frigler, Lidyalılar, Ahameniş İmparatorluğu, Pergamon Krallığı ve Romalılar'ın egemenliği altına girdi. 13. ve 14. yüzyıllarda Aydınoğulları Beyliği'ne başkentlik yaptı. 1426'da ise Osmanlı İmparatorluğu'nun sınırlarına dâhil oldu.

Birgi, daha önceleri bir köy iken, 2012 yılında kabul edilen ve 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6360 sayılı kanun ile idarî bölüm olarak mahalle statüsü aldı.

Coğrafya
İlçe merkezine 10 km uzaklıktadır. Ulu Cami ve Çakırağa Konağı gibi tarihî yapılara ev sahipliği yapmaktadır. 2012'de UNESCO tarafından Dünya Mirası Geçici Listesi'ne eklendi. 2022 yılında ise Dünya Turizm Örgütü tarafından dünyanın en iyi 32 turizm köyünden birisi seçildi.

Turistik yerler

Tarihi Birgi köyünde yer alan turistik yapılar şöyledir:
 Çakırağa Konağı (18. yüzyıl)
 Aydınoğlu Mehmet Bey Camii (14. yüzyıl)
 Aydınoğlu Hamamı (14. yüzyıl)
 İmam-ı Birgivi Türbesi (16. yüzyıl)
 Sandıkoğlu Konağı (19. yüzyıl)
 Birgivi Mehmet Efendi Medresesi (16. yüzyıl)
 Karaoğlu Camii (18. yüzyıl)
 Birgi Surları
 Demiri Mağaza (16. yüzyıl)
 Küp Uçuran (12. yüzyıl)
 Ümmü Sultan Türbesi (14. yüzyıl)
 Gazi Umur Bey Heykeli
 Kerim Ağa Konağı (18. Yüzyıl)

Popüler kültürdeki yeri
Birgi, birçok dizi, filme ve belgesele ev sahipliği yapmıştır. Bunların bazıları şunlardır:

1. 2013-2014 yılları arasında yayınlanan Tatar Ramazan dizisi

2. 2014-2016 yılları arasında yayınlanan Yeşil Deniz dizisi

3. 2014 yılında vizyona giren Unutursam Fısılda filminin bazı sahneleri

4. 2018 yılında vizyona giren Görevimiz Tatil filminin bazı sahneleri

Kaynakça

Ödemiş'in mahalleleri
Türkiye'deki Roma kentleri
İyonya
Bizans İmparatorluğu kentleri
Eski Rum Ortodoks Kilisesinin piskoposluk bölgeleri
6360 sayılı yasaya göre kaldırılan belediyeler

Birgi, Ödemiş


Hannes Neuner (* 27. August 1906 in Schweinheim bei Aschaffenburg; † 25. April 1978 in Stuttgart), eigentlich Hans Ferdinand Neuner, war ein deutscher Grafiker, Fotografiker, Zeichner, Maler, Bildhauer, Glasmaler und Hochschullehrer an der Staatlichen Schule für Kunst und Handwerk in Saarbrücken (1949–1953) sowie an der Staatlichen Akademie der Bildenden Künste Stuttgart (1953–1969).

Leben
Hannes Neuner wurde als drittes von zehn Kindern des Ehepaares Nikolaus Neuner und Babette, geb. Gartenlöhner geboren. Die Familie zog im August 1918 nach Aschaffenburg und Nikolaus Neuner eröffnete ein Tünchergeschäft in der Betgasse 15.

1922 begann Hannes Neuner mit dem Grafik-Studium an der Kunstgewerbeschule Offenbach am Main, um 1923 an die Städelschule in Frankfurt am Main zu wechseln, wo Hans Leistikow und Willi Baumeister seine Lehrer wurden. 1929 setzte er auf Baumeisters Rat hin sein Studium am Bauhaus in Dessau fort. Dort besuchte er den Unterricht von Josef Albers, Wassily Kandinsky, Joost Schmidt und Walter Peterhans, dessen Assistent er für kurze Zeit war. Von 1931 bis 1933 war er Mitarbeiter von Herbert Bayer im Studio Dorland in Berlin, anschließend Assistent von László Moholy-Nagy bis zu dessen Emigration 1934.

Im September 1933 heiratete er Eve Kayser (1914–1979), die älteste Tochter des Harmonikers Hans Kayser und Schülerin von Johannes Itten in Berlin.

Mitte der 1930er Jahre gründete er zusammen mit seinem Bruder Hein in Berlin eine Grafik-Agentur. In diese Zeit fallen die ersten Hinweise auf seine Mitarbeit an der in ihrem visuellen Erscheinungsbild insbesondere durch Herbert Bayer geprägten Lifestyle-Illustrierten die neue linie, die nicht "nur die ästhetischen Ideale der Bauhaus-Moderne" reflektiert, sondern "auch einen guten Einblick in die Befindlichkeiten ausgangs der Weimarer Republik und in den Alltag unter dem Nazi-Regime" vermittelt (Patrick Rössler). Von 1934 bis 1942 führte Neuner unter dem Namen Hans Ferdinand Neuner insgesamt elf Umschlagbilder (davon sechs nach Kriegsausbruch) aus, neben von der aktuellen Forschung als besonders gelungen, ja "faszinierend" bezeichneten Beispielen und dem zu propagandistischen Zwecken aufwändigen Olympia-Heft (August 1936, zusammen mit Hein Neuner) auch so martialisch-heroisierende Cover umfassend wie das Mai-Heft 1940, das zweite "Italienheft" (August 1940) und das "Soldaten-Heft" (September 1941).

1943 musste Neuner Berlin verlassen (ausgebombt) und kehrte im Oktober in das Haus seines Vaters in Aschaffenburg zurück. 1946 übersiedelte der "Kunstmaler" zu freiem künstlerischem Schaffen in die Altenbachsmühle in Ortsnähe Obernaus, die er von Nikolaus Staudt erworben hatte und mit seinem Bruder Ruppert, ebenfalls Kunstmaler, teilte. 1949 folgte er einem Ruf an die Staatliche Schule für Kunst und Handwerk in Saarbrücken für das Lehrgebiet Werbegrafik und führte dort in Verbindung mit Otto Steinert die Fotografik ein. 1953 erhielt er eine Professur an der Staatlichen Akademie der Bildenden Künste Stuttgart und wirkte dort, zunächst als Leiter einer Klasse für Allgemeine künstlerische Ausbildung, ab 1967 als Leiter einer neuerrichteten Fachklasse für Malen und Zeichnen, erfolgreich bis zu seinem aus Krankheitsgründen vorzeitig erfolgten Eintritt in den Ruhestand im Jahre 1969.

1962 gestaltete Neuner "Kunst am Bau" mit der farbigen Glasfront in der neu erbauten Kirche in Obernau.  Andere Werke entstanden für die Kirche in Wambach. Auch sein Sohn Burkard zeichnet sich durch Beton-Glas-Arbeiten als bildender Künstler aus. Gemeinsam schufen sie das Altarbild Die Fuge in der Pfarrkirche "Zur Heiligen Familie" in Karlstadt.

An der großen, 1968 vom Württembergischen Kunstverein Stuttgart ausgerichteten Ausstellung "50 Jahre Bauhaus", die anschließend durch zahlreiche Städte der Welt wanderte, war Neuner ebenso beteiligt wie 1977 an der Stuttgarter Schau "Kunst im Stadtbild", wo die monumentale Plexiglas-Plastik "Kosmos I – Hommage an Hans Kayser" bis zu ihrer mutwilligen Beschädigung zu sehen war.  Das Bauhaus-Archiv in Berlin lieferte 1973 mit der von Hans Maria Wingler organisierten Ausstellung "Hannes Neuner und seine Grundlehre: eine Weiterentwicklung des Bauhaus-Vorkurses" einen Überblick über das pädagogische Schaffen insbesondere der Jahre 1953 bis 1967. Die Ausstellung, die von Max Bense eröffnet wurde, zeigte 120 Originale und Fotografien von Hannes Neuner und seinen Schülern, zahlreiche plastische Arbeiten und als Leihgabe die Plexiglas-Kugel "Kosmos I – Hommage an Hans Kayser". Im März 1974 zeigte das Institut für Neue Technische Form in Darmstadt Neuners Grundlehre-Bilanz, zu deren Eröffnung wiederum Max Bense sprach.

1976 wurde Hannes Neuner aus Anlass seines siebzigsten Geburtstags zum Ehrenmitglied der Staatlichen Akademie der Bildenden Künste in Stuttgart ernannt, im darauffolgenden Jahr erhielt er das Bundesverdienstkreuz 1. Klasse.

1978 ging "ein Leben voller Pflichterfüllung als leidenschaftlicher Künstler und Pädagoge still zu Ende". Hannes Neuner, ein berühmter und geehrter Sohn Aschaffenburgs, fand seine letzte Ruhestätte in seiner Heimat, die Urne wurde auf dem Aschaffenburger Waldfriedhof in einem Ehrengrab beigesetzt. Seine Frau Eve Neuner-Kayser, die nach 1945 in zahlreichen Ausstellungen als Malerin in Erscheinung getreten und ebenso wie Hannes Neuner Mitglied der 1957 gegründeten Neuen Gruppe Saar geworden war, ist ebenfalls dort beigesetzt.

Zu den bekannteren Schülern seiner Saarbrücker und Stuttgarter Zeit zählen Kilian Breier, Manfred Güthler, Siegfried Pollack, Herbert Strässer (Saarbrücken); Wolfgang Bier, Hans Brög, Eckard Hauser, Wolfgang Kermer, Gerd Neisser, Gunther Stilling (Stuttgart).

Literatur
 Max Bense: Hannes Neuner: Kugelplastiken. Roether, Darmstadt 1973.
 Hannes Neuner und seine Grundlehre. Eine Weiterentwicklung des Bauhaus-Vorkurses. Ausstellungskatalog. Bauhaus-Archiv, Berlin 1973.
 Wolfgang Kermer (Hrsg.): Zwischen Buch-Kunst und Buch-Design. Buchgestalter der Akademie und ehemaligen Kunstgewerbeschule in Stuttgart: Werkbeispiele und Texte. Cantz, Ostfildern-Ruit 1996, ISBN 3-89322-893-4, S. 188, Abb. S. 25, 131.
 Gabriele Merkes (Hrsg.): Die Sammlung der Staatlichen Akademie der Bildenden Künste Stuttgart: Katalog der Staatlichen Akademie der Bildenden Künste Stuttgart. Stuttgart 2000, ISBN 3-931485-41-2, S. 44, 145.
 Günter Scharwath: Das große Künstlerlexikon der Saar-Region. Biografisches Verzeichnis von Bildenden Künstlerinnen und Künstlern der Saar-Region aus allen Fachrichtungen und Zeiten. Geistkirch, Saarbrücken 2017, ISBN 978-3-946036-61-6, S. 759.

Weblinks
 Hannes Neuner – Main-Echo 15. Juni 2010
 Ausstellung Aschaffenburger Avantgarde bei Breitenbach & Pötschik

Einzelnachweise

Maler (Deutschland)
Künstler (christliche Kunst der Moderne)
Glasmaler (Deutschland)
Künstler (Aschaffenburg)
Schüler am Bauhaus
Hochschullehrer (Staatliche Akademie der Bildenden Künste Stuttgart)
Bildender Künstler (Stuttgart)
Grafikdesigner (Deutschland)
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Deutscher
Geboren 1906
Gestorben 1978
Mann

Hannes Neuner


Guillaume Ruel est un athlète français, né le , à Valognes, spécialisé dans les courses de fond, d'ultrafond et détenteur du record d'Europe sur 50 km.

Biographie
Guillaume Ruel est le fils de l'ultra-marathonien Stéphane Ruel et de Nathalie Ruel. Il grandit à Coutances.

Il court son premier marathon à l'âge de 19 ans. En 2021, il devient à 23 ans le plus jeune champion de France de 100 km lors de sa première participation sur la distance, en 6 h 42 min 48 s, signant la onzième performance française de tous les temps.

À la suite de cette performance, il intègre l'équipe professionnelle sud-africaine Nedbank Running Club. En mars 2022, lors des 50 km de Nedbank Runified, il établit le record d'Europe de 50 km en 2 h 47 min 23 s.

Le 27 août 2022, à l'occasion des Championnats du Monde de 100 km, Guillaume Ruel termine 5e en établissant un nouveau record de France (6 h 19 min 51 s), après avoir été en tête pendant une grande partie de la course.

La saison 2023 est consacrée à la préparation spécifique sur la distance de 100 km, en vue d'une tentative de record du monde en mai au Japon. Ayant également comme objectif d'être le premier athlète de l'histoire à descendre sous les 6 heures sur la distance, Guillaume Ruel est contraint à l'abandon au 70e km en raison de fortes chaleurs.

Records personnels

 Marathon :  au Marathon de Séville en 2023
  route :  aux  de Nedbank Runified à Pretoria (Afrique du Sud) en 2022
  route :  aux Championnats du monde du 100 kilomètres à Berlin en 2022

Références

Articles connexes
 50 km,
 Course de fond, Ultrafond, Ultra-marathon

Marathonien
Coureur d'ultrafond français
Naissance en novembre 1997
Naissance à Valognes

Guillaume Ruel


Giambattista Spínola (Madri, 20 de setembro 1615 - Roma, 4 de janeiro de 1704) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Madri em 20 de setembro 1615. De uma ilustre família genovesa. Quarto dos doze filhos de Luca Spinola e Battina Lomellini. As outras crianças eram Maria, Giacomo, Giovanni Domenico, Pellina e seis crianças que morreram sem descendência. Seu primeiro nome também está listado como Giovanni Battista. Sobrinho do cardeal Giandomenico Spinola (1626). Tio dos Cardeais Giambattista Spínola, Jr (1695); e Nicola Gaetano Spinola (1715). Outros cardeais dos vários ramos da família Spinola foram Agostino Spinola (1527); Filippo Spinola (1583); Orazio Spinola (1606); Agustín Spínola (1621); Giulio Spínola (1666); Giambattista Spínola, Jr (1695); Giorgio Spinola (1719); Giovanni Battista Spínola (1733); Girolamo Spinola (1759); Ugo Pietro Spinola (1831).

Educação
Obteve o doutorado in utroque iure , direito canônico e civil. Recebeu o diaconato.

Início da vida
Abade commendatario de Ss. Pietro e Giovanni di Tarento.

Episcopado
Eleito arcebispo de Acerenza e Matera, com dispensa por ainda não ter recebido o presbitério, em 18 de maio de 1648. Consagrado, em 14 de junho de 1648, basílica patriarcal da Libéria, Roma, pelo cardeal Giulio Sachetti. Transferido para a sede metropolitana de Gênova, 10 de novembro de 1664; forçado a renunciar ao governo da arquidiocese de Gênova, em 16 de março de 1681. Nomeado secretário da SC de Bispos e Regulares pelo Papa Clemente X. Governador de Roma e vice-camerlengo da Santa Igreja Romana, mantendo a secretaria da SC de Bispos e Regulares, 26 de outubro de 1675 até 1º de setembro de 1681; pró-governador até 28 de julho de 1691.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 1º de setembro de 1681; recebeu o gorro vermelho e o título de S. Cecília, em 22 de setembro de 1681. Participou do conclave de 1689, que elegeu o papa Alexandre VIII. Camerlengo do Sacro Colégio dos Cardeais, 8 de janeiro de 1691 até 9 de janeiro de 1692; reconduzido naquele dia, até que teve que renunciar por motivos de saúde, em 10 de março de 1692. Participou do conclave de 1691 , que elegeu o Papa Inocêncio XII. Optou pelo título de S. Agnese fuori le mura, em 20 de fevereiro de 1696. Optou pelo título de S. Maria in Trastevere, em 7 de abril de 1698. Participou do conclave de 1700, que elegeu o Papa Clemente XI.

Morte
Morreu em Roma em 4 de janeiro de 1704, às 13 horas, no palácio romano onde residia. Exposto na igreja de S. Lorenzo em Lucina, Roma, onde se realizou o funeral a 7 de março de 1704, e sepultado na igreja de S. Salvatore delle Coppelle, Roma, em frente ao altar-mor

Cardeais nomeados pelo papa Inocêncio XI
Cardeais da Itália

Giambattista Spinola (1615-1704)


පහත දැක්වෙන්නේ 2015 වර්ෂය තුලදී දැනට ශ්‍රී ලංකාවේ නිකුත් කරන ලද මුද්දර ලැයිස්තුවයි.

ආශ්‍රිත ලිපි
තැපැල් මුද්දර
මුද්දර එකතුකිරිම
මුද්දර නාමාවලි
2008 වසරේ නිකුත් කළ මුද්දර ලැයිස්තුව
2011 වසරේ නිකුත් කළ මුද්දර ලැයිස්තුව
ෆ්‍රැන්සිස් සුදතුම් පිය ශ්‍රී ලංකා සම්ප්‍රාප්තිය වෙනුවෙන් නිකුත් කළ මුද්දරය
නුවරඑලිය ගොල්ෆ් සමාජය වෙනුවෙන් නිකුත් කළ මුද්දරය

මූලාශ්‍ර
http://stamps.gov.lk

ශ්‍රී ලංකාවේ මුද්දර

2015 වසරේ නිකුත් කළ මුද්දර ලැයිස්තුව


1968 අංක 32 දරණ පුද්ගලයින් ලියාපදිංචි කිරීමේ ආඥා පනතේ විධිවිධාන පරිදි ශ්‍රී ලංකාවේ නීත්‍යානුකූලව පදිංචි අවුරුදු 16 සම්පූර්ණ කල පුද්ගලයින් ලියාපදිංචි කිරීම හා නව හැඳුනුම්පත් නිකුත්කිරීම. එම අඥා පනතේ 16 වන වගන්තිය අනුව සංශෝධන හැඳුනුම්පත් හා 17 වන වගන්තිය අනුව අනු පිටපත් හැඳුනුම්පත් නිකුත් කිරීම. එම සියඵ ජාතික හැඳුනුම්පත් අදාල පුද්ගලයින් වෙත අප්‍රමාදව නිකුත් කිරීම.

ශ්‍රී ලංකාවේ රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තු

පුද්ගලයින් ලියාපදිංචි කිරීමේ දෙපාර්තමේන්තුව


The Philadelphia Barrage were a professional field lacrosse team that are based in Philadelphia, Pennsylvania, and member of Major League Lacrosse. They were the Bridgeport Barrage from 2001 to 2003 at The Ballpark at Harbor Yard in Bridgeport, Connecticut. The team then relocated to Philadelphia from the 2004 season to the 2007 season when they became a traveling team for 2008.  They ceased operations before the 2009 season due to the economic situation in the United States. The Philadelphia Barrage were resurrected for the 2020 season.

Franchise history

The team played in Bridgeport, Connecticut from the 2001 to the 2003 season and relocated to the Philadelphia suburb of Villanova in 2004. From their initial move to Philadelphia, for the 2004 season, through the 2006 season, they played at Villanova Stadium, which is located on the campus of Villanova University. They had previously played at The Ballpark at Harbor Yard in Bridgeport where they hosted the inaugural Major League Lacrosse All Star Game in 2001. The Barrage made the playoffs for the first time in 2004 and won the Major League Lacrosse Championship over the Boston Cannons.  The Barrage, after winning their 1st Eastern Conference Title, once again made the playoffs and won the Major League Lacrosse Championship in 2006 over the Denver Outlaws. For the 2007 season, the team moved to the United Sports Training Center in West Bradford Township, Pennsylvania.  The Barrage, after winning their 2nd Eastern Conference Title, once again made the playoffs and won the Major League Lacrosse Championship in 2007 over the Los Angeles Riptide.  The Barrage become the first team in MLL History to win back to back Steinfield Cup titles by winning the championship in 2006 and 2007.

After subsequent months of rumors, about the status and financial health of the franchise in 2007, Major League Lacrosse assumed operational control of the franchise in 2008. The Barrage played the full 2008 season as a travel team with their designated home games at league promotional sites outside of the Philadelphia area. The team folded before the 2009 season.

2020: Revival
On February 17, 2020, MLL announced it was bringing back the Philadelphia Barrage after it folded the Atlanta Blaze the day before. The league named Blaze general manager Spencer Ford as the Barrage head coach. The team will operate under Mark Burdett, the league's Chief Revenue Officer.

The Barrage were not able to announce a new home venue before the COVID-19 pandemic affected the 2020 season, delaying their official return to Philadelphia until 2021. The team played its first game on July 18 in a quarantined Navy-Marine Corps Memorial Stadium against the Chesapeake Bayhawks. Despite getting out to a 3–0 lead, the team lost in its first game since 2008 by a score of 16–11 to the Bayhawks. On July 20, in third try, the Barrage won their first game since 2008, by a 14–10 score over the new Connecticut Hammerheads. With a 12-11 comeback win in their last game against the New York Lizards, the Barrage finished their comeback season 2–3, which was not good enough for a playoff berth.

Retirement
On December 16, 2020, the MLL-PLL merger was announced. This would bring both major American field lacrosse leagues, Major League Lacrosse and Premier Lacrosse League, together as one entity under the PLL banner. Only the Boston Cannons, rebranded to Cannons Lacrosse Club, would continue to exist through the merger. The rest of the MLL franchises, including the Barrage, would be retired. The PLL does have the option to use the folded franchises' likeness in an expansion.

Roster

(C)- captain

(A)- alternate captain

Season-by-season

Game-by-game
2001 Bridgeport Barrage season
2002 Bridgeport Barrage season
2003 Bridgeport Barrage season
2004 Philadelphia Barrage season
2005 Philadelphia Barrage season
2006 Philadelphia Barrage season
2007 Philadelphia Barrage season
2008 Philadelphia Barrage season

Coaches and others
 Ted Garber 2001 (3–11)
 Sal LoCascio 2002–2004 (11–27)
 Tony Resch 2005–2008 (30–18)
 Ken Paul 2001–2002 (general manager)
 Trey Reeder 2003–2004 (general manager)
 Keith Mecca 2005–2007 (general manager)
 Spencer Ford 2020-Present (1-3)

References

See also
Lacrosse in Pennsylvania

Defunct sports clubs and teams in Philadelphia
Lacrosse teams in Pennsylvania
Defunct Major League Lacrosse teams
Lacrosse clubs established in 2004
Lacrosse clubs disestablished in 2008
2004 establishments in Connecticut
2008 disestablishments in Pennsylvania

Philadelphia Barrage


Mladen Klasić može označavati:

 Mladen Klasić (inženjer), hrvatski brodograđevni inženjer
 Mladen Klasić (odvjetnik), hrvatski odvjetnik i športski djelatnik

Izvori

Mladen Klasić


Jake Mark Johnson Weinberger (* 28. Mai 1978 in Evanston, Illinois) ist ein US-amerikanischer Schauspieler, der durch die Sitcom New Girl bekannt wurde.

Karriere
Zwischen 2006 und 2010 spielte Johnson in mehreren Film- und Fernsehrollen mit. Unter anderem bei Lass es, Larry!, Lie to Me oder FlashForward. Im Jahr 2011 war er in der romantischen Komödie Freundschaft Plus neben Natalie Portman und Ashton Kutcher zu sehen. Zwischen 2011 und 2018 spielte er eine der Hauptrollen in der Fox-Comedyserie New Girl, die eine von acht Preisträgern in der Kategorie aufregendste neue Serie bei den Critics' Choice Television Awards war, gewählt von Journalisten, die die Pilotfolge gesehen hatten. 2019 spielt er neben Cobie Smulders in der ABC-Serie Stumptown eine Hauptrolle, die Serie wurde jedoch aufgrund der COVID-19-Pandemie trotz schon ergangener Verlängerung nach einer Staffel eingestellt. 2022 übernahm er die Hauptrolle als Verleger von pornografischen Magazinen in den 1970er Jahren in der Comedy-Serie Minx, bei der er auch als einer der ausführenden Produzent agiert. Für 2023 ist seine Regiedebüt Self Reliance angekündigt.

Privates Leben
Johnson wurde in Evanston, Illinois, einem nördlichen Vorort von Chicago, geboren. Johnson mag Basketball und Tennis, er ist sowohl ein Mitglied der Sunday Men's Basketball League als auch der Interstate 5 Tennis Association.

Er ist mit der Künstlerin Erin Payne verheiratet.

Filmografie
 2006: Best Men (Kurzfilm)
 2006: Channel 101 (Fernsehserie, mehrere Folgen)
 2006: Clark and Michael (Fernsehserie, mehrere Folgen)
 2006: The Great Sketch Experiment (Kurzfilm)
 2007: Bunny Whipped
 2007: Derek and Simon: The Show (Fernsehserie, 6 Folgen)
 2007: Lass es, Larry! (Curb Your Enthusiasm, Fernsehserie, eine Folge)
 2007: The Unit – Eine Frage der Ehre (The Unit, Fernsehserie, eine Folge)
 2007: This Is My Friend (Kurzfilm)
 2008: Redbelt
 2009: Lie to Me (Fernsehserie, eine Folge)
 2009: Paper Heart
 2010: Spilt Milk
 2010: Ceremony
 2013–2019: Drunk History (Fernsehserie, 3 Folgen)
 2010: FlashForward (Fernsehserie, eine Folge)
 2010: Shirtless Man  (Kurzfilm)
 2010: Männertrip (Get Him to the Greek)
 2011: Junk
 2011: Harold & Kumar – Alle Jahre wieder (A Very Harold & Kumar 3D Christmas)
 2011: Allen Gregory (Fernsehserie, 6 Folgen)
 2011: Freundschaft Plus (No Strings Attached)
 2011: Spooky Buddies – Der Fluch des Hallowuff-Hunds (Spooky Buddies)
 2011–2018: New Girl (Fernsehserie)
 2012: 21 Jump Street
 2012: Journey of Love – Das wahre Abenteuer ist die Liebe (Safety Not Guaranteed)
 2013: Drinking Buddies
 2013: The Pretty One
 2014: The LEGO Movie (Stimme)
 2014: Bad Neighbors (Neighbors)
 2014: Let's be Cops – Die Party Bullen (Let's be Cops)
 2015: Tim und Lee (Digging for Fire)
 2015: Jurassic World
 2015–2017: BoJack Horseman (Fernsehserie, 3 Folgen, Stimme)
 2016: Mike and Dave Need Wedding Dates
 2016, 2019: Easy (Fernsehserie, 2 Folgen)
 2017: Win It All
 2017: Die Schlümpfe – Das verlorene Dorf (Smurfs: The Lost Village, Stimme)
 2017: Die Mumie (The Mummy)
 2018: Catch Me! (Tag)
 2018: Spider-Man: A New Universe (Sprechrolle)
 2019–2020: Stumptown (Fernsehserie, 18 Folgen)
 2020: Hoops (Fernsehserie, 10 Folgen, Stimme)
 2022: Ollies Odyssee (Miniserie)
 seit 2022: Minx (Fernsehserie)
 2023: Self Reliance (auch Regie und Drehbuch)
 2023: Spider-Man: Across the Spider-Verse (Sprechrolle)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1978
Mann

Jake Johnson


Gökçukur, Sinop ilinin Boyabat ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 122 km, Boyabat ilçe merkezine 32 km uzaklıktadır. Köy yakınlarındaki Kirenlice-Üyük mevkiinde bir antik yerleşim alanı ve bir tümülüs bulunur.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Boyabat belde ve köyleri

Gökçukur, Boyabat


An Cyrtochilum geniculatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Willibald Königer. An Cyrtochilum geniculatum in nahilalakip ha genus nga Cyrtochilum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyrtochilum

Cyrtochilum geniculatum


Grossererens Overordnede er en stumfilm fra 1913 instrueret af Sofus Wolder efter manuskript af Alfred Kjerulf.

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1913

Grossererens Overordnede


An Oncidium hastatum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni James Bateman, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Lindley. An Oncidium hastatum in nahilalakip ha genus nga Oncidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Oncidium

Oncidium hastatum


This is the list of winners and nominees of the César Award for Best Foreign Film ().

Winners and nominees

1970s

1980s

1990s

2000s

2010s

2020s

Awards by nation

Multiple winners
6 directors have won the award multiple times.

Notes

See also
Lumières Award for Best French-Language Film
Academy Award for Best International Feature Film
BAFTA Award for Best Film Not in the English Language

References

External links

 César Award for Best Foreign Film at AlloCiné

Adapted from the article César Award for Best Foreign Film, from Wikinfo, licensed under the GNU Free Documentation License.

Foreign film

Film awards for Best Foreign Language Film

César Award for Best Foreign Film