Thomas Francis Marshall (* 7. Juni 1801 in Frankfort, Kentucky; † 22. September 1864 bei Versailles, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1841 und 1843 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Thomas Marshall war ein Neffe von John Marshall (1755–1835), der von 1799 bis 1801 Kongressabgeordneter für Virginia und von 1801 bis 1835 Oberster Bundesrichter war. Marshall erhielt eine gute Grundschulausbildung. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner Zulassung als Rechtsanwalt begann er ab 1828 in Versailles in diesem Beruf zu arbeiten. Im Jahr 1833 zog er nach Louisville. Gleichzeitig begann er eine politische Laufbahn.

Zwischen 1832 und 1839 war Marshall mehrfach Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky. In den 1830er Jahren wurde er Mitglied der Whig Party. 1836 kandidierte er erstmals, aber noch erfolglos, für den Kongress. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1840 wurde er dann im zehnten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, er am 4. März 1841 die Nachfolge von Richard Hawes antrat. Da er bei den Wahlen des Jahres 1842 dem Demokraten John W. Tibbatts unterlag, konnte er bis zum 3. März 1843 nur eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren. Diese war von den Spannungen zwischen seiner Partei und Präsident John Tyler überschattet. Außerdem wurde über eine mögliche Annexion der seit 1836 von Mexiko unabhängigen Republik Texas diskutiert.

Während des Mexikanisch-Amerikanischen Krieges diente Marshall als Hauptmann einer aus Freiwilligen bestehenden Einheit. Nach dem Krieg setzte er seine Anwaltstätigkeit und seine politische Laufbahn fort. Im Jahr 1854 wurde er erneut in das Repräsentantenhaus von Kentucky gewählt. 1856 zog er für einige Zeit nach Chicago. Er kehrte aber bald nach Kentucky zurück, wo er bis zu seinem Tod im Jahr 1864 als Anwalt praktizierte.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der United States Whig Party
Politiker (19. Jahrhundert)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
Person im Mexikanisch-Amerikanischen Krieg
US-Amerikaner
Geboren 1801
Gestorben 1864
Mann

Thomas F. Marshall


Die Götsche ist ein rechter Nebenfluss der Saale.

Verlauf
Die Quelle der Götsche liegt bei Nauendorf (Kleinmerbitz) im Saalekreis. Sie entwässert einen Teil der Gemeindegebiete von Wettin-Löbejün und Petersberg (Saalekreis). Die Götsche hat eine Länge von gut 15 Kilometern. Nebengewässer sind der bei Wallwitz einmündende Nehlitzer Bach und der bei Sennewitz zufließende Gutenberger Bach. Die Götsche fließt bei Halle in einen Altarm der Saale und von dort in die Saale. Hier bildet sie die Grenze zwischen Halle und dem Saalekreis.

Städte und Gemeinden an der Götsche

Weblinks

Einzelnachweise

Gewässer in Halle (Saale)
Gewässer im Saalekreis

Götsche


Villaluenga del Rosario, İspanya'nın 17 özerk bölgesinden, ülkenin güneybatı köşesinde en fazla nüfusa sahip Endülüs otonom bölgesinin 8 ilinden biri olan Cádiz İli'ne bağlı Sierra de Cádiz İlçesi'nin 19 belediyesinden biridir. 2002 yılında yapılan nüfus sayımlarına göre Villaluenga del Rosario belediyesinin nüfusu 455 kişidir.

Cádiz belediyeleri
Beyaz köyler rotası
Sierra de Cádiz İlçesi'nin belediyeleri

Villaluenga del Rosario


Frédéric Bruly Bouabré, cunoscut și sub numele de Cheik Nadro (), a fost un artist din Coasta de Fildeș. Este creatorul silabarului bété, un sistem de scriere pentru limba bété vorbită în Coasta de Fildeș.

Viață și carieră
Frédéric Bruly Bouabré s-a născut în satul Zépréguhé din vestul Coastei de Fildeș și a fost unul dintre primii ivorieni care urmau să fie educați de guvernul colonial francez.

Expoziții

Nașteri în 1923
Decese în 2014
Ivorieni
Inventatori de sisteme de scriere

Frédéric Bruly Bouabré


يوم الأمم المتحدة يوم عالمي يحتفل به منذ العام 1947، حيث قررت الجمعية العامة للأمم المتحدة اتخاذ 24 أكتوبر من كل سنة يوما للاحتفال بذكرى إعلان ميثاق الأمم المتحدة، والهدف من ذلك كسب دعم الشعوب ولتعريفهم بأهداف وإنجازات الأمم المتحدة. في عام 1971 اتخذت الجمعية العامة للأمم المتحدة قرارا (قرار الأمم المتحدة رقم 2782) والقاضي بإعلان يوم الأمم المتحدة عيدا عالميا وأوصت كل الدول الأعضاء بالاحتفال به. يوم الأمم المتحدة هو جزء من أسبوع الأمم المتحدة الذي يمتدد من من 20 إلى 26 أكتوبر.

الاحتفال بالذكرى
جرت العادة بعقد الاجتماعات وإجراء المناقشات وإقامة المعارض حول إنجازات وأهداف الأمم المتحدة في هذا اليوم كجزء من الاحتفال. في 1971 أوصت الجمعية العمومية الدول الأعضاء بإعلان يوم الأمم المتحدة عطلة رسمية، العديد من المدارس العالمية حول العالم تحتفل في هذا اليوم باختلاف أعراق طلابها ويقدم في تلك الاحتفالات أطباق من مختلف دول العالم. في كوسوفو يوم الأمم المتحدة هو يوم عطلة رسمية.

روابط إضافية
 موقع يوم الأمم المتحدة

مراجع

أحداث دورية أسست في 1948
أمم متحدة
استحداثات 1948
أمم متحدة

يوم الأمم المتحدة


Palača Jabłonowskih (polj. Pałac Jabłonowskich) povijesna je građevina na Kazališnom trgu u varšavskom Donjem Gradu. Izgrađena je 1785. u neorenesansnom stilu te je do Drugog svjetskog rata bila gradskom vijećnicom. Spaljena je za Siječanjskog ustanka 1863., a uništena u Varšavskom ustanku 1944. slijedom snažnih borbi njemačkih i poljskih snaga. Obnovljena je ponovnim stjecanjem poljske neovisnosti između 1995. i 1997., u predratnom stilu s pojedinim suvremenim dodatcima.

Varšava

Palača Jabłonowskih


Steven Zuber (født 17. august 1991 i Winterthur, Schweiz), er en schweizisk fodbold- og midtbanespiller, der pt spiller for TSG Hoffenheim og for det schweiziske fodboldlandshold. Zuber fik sin seniordebut 12. juli 2008 for Grasshopper Zürich i Toto-cuppens anden runde mod KS Besa Kavajë fra Albanien, hvor han blev skiftet ind i det 83. minut. I den Schweiziske Super League fik han debut i en 1-1-kamp mod FC Vaduz fra Liechtenstein.

Den 5. juli 2013 forlod Zuber den schweiziske liga og skrev kontrakt med klubben CSKA Moskva fra Ruslands Premier League. I Rusland fik han sin debut mod Zenit Skt. Petersborg den 13. juli 2013 i Ruslands Super Cup, en kamp CSKA vandt 3-0. Debuten i Ruslands Premier League kom fire dage senere mod FC Ural Jekaterinburg. Zuber valgte den 14. august 2014 at skrive kontrakt med den tyske bundesligaklub TSG Hoffenheim. Kontrakten er i alt på fire år. Den 25. januar 2017, forlængede han kontrakten med TSG Hoffenheim til 2020.

Efter at have spillet for flere schweiziske ungdomslandshold i en årrække og ellers ikke have berøring med A-landsholdet, blev Steven Zuber indkaldt til 's fodboldlandshold den 17. marts 2017. I 2018 blev han en del af den 23-mand store trup, der blev udtaget til VM i fodbold 2018. I VM-kampen mod  i Rostov udlignede Zuber til 1-1 i det 50. minut, hvilket blev kampens resultat.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Schweiz
Fodboldspillere fra Grasshopper-Club Zürich
Fodboldspillere fra CSKA Moskva
Fodboldspillere fra TSG 1899 Hoffenheim
Fodboldspillere ved sommer-OL 2012
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2020
Fodboldlandsholdsspillere fra Schweiz

Steven Zuber


Simaság é um município da Hungria, situado no condado de Vas. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 533 habitantes.

Localidades de Vas (Hungria)

Simaság


La patru pași de infinit este un film românesc din 1964 regizat de Francisc Munteanu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Silviu Stănculescu și Irina Gărdescu.

Rezumat

Distribuție
 Irina Gărdescu — Ana, fiica dr. Coman
 Silviu Stănculescu — slt. Mihai, ofițer al Armatei Române
 Cella Dima — Emilia, soția dr. Coman
 Mircea Șeptilici — dr. Alexandru Coman, chirurg
 Silvia Fulda — "mama" Paulina, gazda slt. Mihai
 Mircea Constantinescu — croitorul Manu, proprietarul unui atelier
 Victor Moldovan — șoferul Toma, agentul de legătură al slt. Mihai
 Costel Constantinescu — dispecerul companiei de transport
 Traian Petruț — agent de poliție
 Vasile Dinescu
 Petre Pătrașcu

Producție
Filmările au avut loc în perioada 1 iulie – 15 septembrie 1964, exterioare la Sibiu, interioare la Buftea. Cheltuielile de producție s-au ridicat la 3.700.000 lei.

Primire
Filmul a fost vizionat de 2.478.711 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

 http://www.istoriafilmuluiromanesc.ro/film-romanesc~la-patru-pa-i-de-infinit~90
 http://aarc.ro/newfilm/film/la-patru-pasi-de-infinit-1964

Vezi și
 1964 în film
 Listă de filme românești despre cel de-al Doilea Război Mondial

Filme din 1964
Filme regizate de Francisc Munteanu
Filme românești
Filme în limba română
Filme despre Al Doilea Război Mondial
Filme cu ilegaliști

La patru pași de infinit


مانغاز أو مانغاس  وهي قناة تلفزيونية تنتمي لسلسلة قنوات آ ب سات (ab sat) الفرنسية والتي تبث الأنمي والكرتون 24 ساعة ضمن العديد من الشبكات الفرنسية  باليوم على  و ضمن باقة كانال سات لدول رقم قناة ضمن باقة 52 بفرنسا.

مراجع

تأسيسات سنة 1996 في فرنسا
شبكات تلفزة في فرنسا
شبكات تلفزة للأطفال
قنوات أطفال
قنوات أنمي
قنوات ومحطات تلفازية أسست في 1996

مانغاز


JC & the Judas est un groupe rock-folk mutant, flirtant parfois avec la pop, originaire de Bordeaux. Le groupe est mené par le chanteur-percussionniste JC Horgue, qui a su fédérer autour de lui un collectif de musiciens prêts à s'impliquer dans cette aventure.

Le groupe a connu différentes formations, depuis sa création en 2005.

Histoire

Période acoustique folk-Americana - De 2005 à 2015
Le groupe est né à l'initiative de Jean-Claude Horgue (dit JC), en 2005. Après une carrière solo comme batteur-percussionniste au sein de plusieurs formations pop, rock, blues, française, canadienne et américaine, il décide de monter un groupe, JC & the Judas.

Composé de JC Horgue au chant et percussions, Hervé Fodor à la guitare acoustique et Mélanie Dowling aux chœurs, le trio se produit pendant trois ans dans les clubs du Sud-Ouest de la France. Le guitariste Olivier Pénicaut rejoint la formation en 2006.

En 2008, le quatuor sort son premier EP, EPONYME, composé de six titres réalisés en autoproduction et distribué par le label V MUSIC. Le groupe réalisera une série de concerts à Angoulême, Tours, Orléans, Paris et sa périphérie, et fera la première partie du groupe australien .

Le guitariste Hervé Fodor quitte JC & the Judas en 2011. Son départ met le groupe à l'arrêt pendant un an.

Période électrique - Depuis 2015
En 2015, le groupe sort son deuxième EP, Right ! It's a wrap., produit par JC Horgue et réalisé par le producteur et guitariste Fred Parcabe. Celui-ci propose d'étoffer le son du groupe pour le rendre plus percutant et plus électrique. JC & the Judas passe alors d'un trio à un collectif allant de cinq à huit musiciens : chant, guitares, basse, batterie, trompette, saxophone et claviers.

Le , le groupe fait l'avant-première des Vieilles Canailles au Matmut Atlantique de Bordeaux. Il est également à l'affiche du festival des Sablons, en Picardie.

Le , JC & the Judas sort un nouvel EP plus rock, EP 03, enregistré par Olivier Pénicaut, mixé par Fred Parcabe et produit par JC Horgue.

En 2019, le groupe enchaîne les concerts dans l'Ouest et dans les régions toulousaine, aquitaine et parisienne. Ils apparaissent dans l'émission "Ca repart en live !" de TV7 Bordeaux. Le leader du groupe est également invité dans l'émission "JLPP : Jacky lave plus propre", sur IDF1.

En , JC & the Judas sort un clip pour le morceau Sweet Jenny Brown.

En 2020, le groupe lance une campagne de financement participatif sur Ulule, afin de réaliser la production d'un vinyle maxi 45T. La campagne est une réussite. En avril, le groupe est invité dans l'émission "NoA Pop" de France 3 Nouvelle-Aquitaine.

Le groupe sort en mai son Maxi 45T Ghost Dog, inspiré du film de Jim Jarmusch. Un clip suivra en .

Discographie

 2008 : EP EPONYME
 2015 : EP Right ! it's a wrap.
 2018 : EP 03
 2021 : Maxi 45T Ghost dog

Membres

Chronologie

Notes et références

Articles connexes
 Folk rock

Groupe musical formé en 2005

JC & the Judas


Bait is any appetizing substance (e.g. food) used to attract prey when hunting or fishing, most commonly in the form of trapping (e.g. mousetrap and bird trap), ambushing (e.g. from a hunting blind) and angling.

Baiting is a ubiquitous practice in both recreational (especially angling) and commercial fishing, but the use of live bait can be deemed illegal under certain fisheries law and local jurisdictions. For hunting, however, baiting can often be controversial as it violates the principles of fair chase, although it is still a commonly accepted practice in varmint hunting, culling and pest control.

Uses

Fishing

Baiting is ubiquitously practised to catching fish. Traditionally, nightcrawlers, small baitfish, insect adults and larvae have been used as standard hookbait, and offals are commonly used as groundbait (a.k.a. chumming) in blue water fishing. Modern fishermen have also begun using more plastic bait and lures, and more recently, electronic bionic baits, to attract the more territorial and aggressive predatory fishes. Because of the risk of transmitting Myxobolus cerebralis (whirling disease), trout and salmon should not be used as bait. There are various types of natural saltwater bait. Studies show that natural baits like croaker and shrimp are better recognized therefore more readily accepted by fish. The best bait for red drum (red fish) are  [ pogy (menhaden) and, in the fall, specks like croaker.

Hunting
Baiting is a common practice in leopard hunting on a safari. A dead, smaller-sized antelope is usually placed high in the tree to lure the otherwise overcautious leopard. The hunter either watches the bait from point within firing range or stalks the animal if has come for the bait during the night.

In areas where bears are hunted, bait can be found for sale at gas stations and hunting supply stores. Often consisting of some sweet substance, such as frosting or molasses, combined with an aromatic like rotten meat or fish, the bait is spread and the hunter waits under cover for his prey.

Cecil the Lion, who was infamously poached by an American trophy bowhunter in 2015, was baited out of the protected area into an ambush at the margin of a private land by a deliberately planted elephant carcass.

Pest control

Poisoned bait is a common method for controlling rats, mice, birds, slugs, snails, ants, cockroaches, and other pests. The basic granules, or other formulation, contains a food attractant for the target species and a suitable poison. For ants, a slow-acting toxin is needed so that the workers have time to carry the substance back to the colony, and for flies, a quick-acting substance to prevent further egg-laying and nuisance. Baits for slugs and snails often contain the molluscide metaldehyde, dangerous to children and household pets.

Legal usage

In Australia
Baiting in Australia refers to specific campaigns to control foxes, wild dogs and dingos by poisoning in areas where they are a problem. These programs are  held in conjunction with the local Department of Primary Industries, Rural Lands Protection Board (RLPB) and National Parks and Wildlife Service (NPWS) to facilitate a neighbourhood baiting campaign.

Australian hunters often use carcasses when hunting feral pigs.  Shot feral animals are often left in the field, and the decaying smell attracts more pigs to scavenge over the subsequent days.

See also
Fishing bait
 Groundbait/chumming, large quantities of loose bait used to "appetize" an area and attract fish
 Fishing lure, a type of imitation bait used to deceive and provoke strikes from predatory fishes
Honeypot
Rubby dubby

References

Hunting equipment
Decoys

Bait (luring substance)


Bistrica je hrvatska rječica u Karlovačkoj županiji, desna pritoka Dobre. Izvire u blizini Gerova Tounjskog. Duga je 4,7 km. Ne protječe ni kroz jedno naselje. Bistrica protječe ispod autoceste A1, u koji preko rijeku vodi istoimeni most.

Rijeke u Hrvatskoj
Pritoke Dobre

Bistrica (pritoka Dobre)


For de rejsende, en mosaik af digte fra 1980erne er en dansk eksperimentalfilm fra 1992 instrueret af John Olsson.

Handling
Mosaik af digte.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1992


Super latte er en kortfilm fra 2006 instrueret af Henrik Selin Lorentzen efter manuskript af Henrik Selin Lorentzen.

Handling
Michael har store ambitioner om at skrive en bog om sit eksperiment, som aldrig før er udført! Han vil undersøge, om hans krop kan overleve 30 dage, hvor han udelukkende lever af café latte? Michael skal altid sige "Ja" til en dobbelt latte!

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2006

Super latte


Spiel an Bord ist eine deutsche Kriminalkomödie und ein Verwechslungslustspiel aus dem Jahre 1936. Der Film entstand an Bord der Bremen während einer Atlantiküberfahrt nach New York.

Handlung
Bremerhaven. An der Kaimauer liegt der Transatlantikliner Bremen. Die Passagiere betreten über die Gangway das Schiff, das sie nach Amerika bringen soll. An Land spielt Musik, und an Bord stimmt die Schiffscombo das Volkslied Muss i denn, muss i denn zum Städtele hinaus an. Währenddessen schraubt unten auf der Mole noch der junge Viktor Müller an seinem Oldtimer herum, bis er mitsamt dem eleganten Fahrzeug mittels eines Krans an Bord des Schiffes gehievt wird. Währenddessen beobachten zwei elegant gekleidete Männer, die sich später als Gauner und Betrüger herausstellen sollen, die Passagiere – ganz offensichtlich in der Absicht, lohnende Beute auszuspähen. Auch sie, der Marquis de la Tours und der Baron von Western, gehen an Bord. Sie beobachten unter anderem auch einen etwas konfusen und aufgeregten Mann, den Sekretär Black, der hektisch seinen Chef sucht. Bei diesem handelt es sich um den millionenschweren Industriellen Corner, einen Amerikaner, der an Bord ganz inkognito unter dem unverfänglichen Namen Miller reist.

Viktor Müller reist, so hat es den Anschein, als blinder Passagier in die USA. Aus diesem Grunde versucht er rasch, ein geeignetes Versteck an Bord zu finden und nicht weiter aufzufallen. Die beiden Betrüger Marquis de la Tours und Baron von Western haben bald ein Auge auf den offensichtlich wohlhabendem Herrn Henning geworfen, der in Begleitung seiner Tochter Astrid reist. Sie wittern leichte Beute und versuchen, sein Vertrauen zu gewinnen, um ihn bei Gelegenheit auszunehmen. De la Tours erzählt Henning, der eine wertvolle Briefmarkensammlung verkaufen will, er kenne den Firmenpräsidenten Corner, der Interesse für Hennings Marken besäße. Doch de la Tours geht es in Wirklichkeit um die Provision, die er nach einem etwaigen Geschäftsabschluss zwischen Corner und Henning für sich erhofft.

Mr. Corner alias Miller und Viktor Müller freunden sich auf der Überfahrt an, aus dem Anlass ihrer Namensähnlichkeit. Diese führt bald zu einer Verwechslung, denn de la Tour glaubt nunmehr, dass der arme Müller der reiche Mr. Miller sei, von dem der Gauner weiß, dass dieser niemand anderes ist als der Tycoon Corner. Eines Nachts sieht de la Tours, wie sich die Sekretärin Susanne Rauh mit Viktor Müller unterhält und zieht daraus falsche Schlüsse. Er glaubt, sie kenne den echten Mr. Corner alias Miller und kann die junge Frau dazu überreden, einen Kontakt zu diesem vermeintlichen "Firmenpräsidenten Miller", für den er Viktor Müller hält, herzustellen. Susanne ist jedoch erst einmal sauer, dass Viktor Müller sie belogen habe, da er ja tatsächlich jener Mr. Corner sei, wie sie soeben von de la Tours erfahren habe.

Müller selbst kann das Verwirrspiel und Susannes Verhalten anfänglich noch nicht so recht deuten und erzählt seinem neuen Freund Corner/Miller davon. Bei einem Umtrunk an der Schiffsbar erfährt er nun von Corners wahrer Identität. Leicht betrunken verspricht Viktor ihm, seine eigene Rolle als 'Präsident Müller/Miller' vorerst weiterzuspielen. Nachdem ihm der alte Henning seine Briefmarkensammlung übergeben hat, versuchen die beiden Gauner, ihm selbige wieder abzunehmen, da sie herausbekommen haben, dass es sich bei Viktor Müller nicht um Mr. Miller alias Mr. Corner handelt. Um den blinden Passagier loszuwerden, versuchen de la Tours und sein Komplize ihn über Bord zu werfen. Doch Viktor, der jetzt glaubt, dass Susanne die Komplizin der beiden Männer sein müsse, kann den beiden im letzten Moment entkommen.

Am folgenden Tag läuft die Bremen im Hafen von New York ein. De la Tour und Baron von Western haben es jetzt sehr eilig, von Bord zu kommen. Doch die oberste Bordpolizistin Fräulein Distelmann, die selbst inkognito mitreiste, ist nicht auf den Kopf gefallen und kann die beiden Schurken mit dem bordeigenen Sicherheitspersonal dingfest machen. Und da sie gerade in Fahrt ist, will sie gleich auch den "blinden Passagier" Viktor Müller abführen lassen, der soeben Herrn Henning dessen Briefmarkensammlung zurückgegeben hat. Um so überraschter ist sie, als dieser ihr sein First-Class-Ticket präsentiert. Dann klärt sich alles auf: Müller ist in Wahrheit ein Reporter auf Dienstreise; er sollte eine Reportage unter dem Titel "Als blinder Passagier über den Ozean" schreiben. Susanne, deren Unschuld sich ebenfalls rasch erweist, und er sinken sich in die Arme.

Produktionsnotizen
Spiel an Bord war die Verfilmung des gleichnamigen Bühnenstücks von Axel Ivers aus dem Jahre 1935.

Der inhaltlich völlig belanglose Film, ein Nebenwerk Herbert Selpins, besitzt vor allem deshalb Bedeutung, weil er, fast ein halbes Jahrhundert vor Das Traumschiff, überwiegend an Bord eines Passagierschiffs während einer regulären, einwöchigen Atlantikpassage entstand. Dabei werden interessante, dokumentarische Impressionen vom Leben auf einem Passagierdampfer der Vorkriegszeit vermittelt.

Am 14. August 1936 stach die Bremen von Bremerhaven in See. Wie die Passagierlisten belegen, befanden sich von der Filmcrew folgende Personen mit an Bord: Regisseur Selpin, der Produktionsleiter Martin Pichert, die Schauspieler Viktor Kowarzik (d. i. Viktor de Kowa), Carsta Löck, Mechthilde Reif (d. i. Susi Lanner), Alfred Abel (mit seiner Ehefrau Elisabeth, 52, und beider Tochter Ursula, 21), Hans Joachim Schaufuß, der Drehbuchautor Walter Zerlett-Olfenius, der Tontechniker Wilhelm B. Suckau (d. i. Bruno Suckau, dessen Beruf hier fälschlicherweise als "actor" angegeben wird), der Kameramann Bruno Timm, der Kameraassistent Fritz Wunderlich, der Garderobier Johannes Krämer (der auf der Passagierliste fälschlicherweise als Kameramann bezeichnet wird), die Aufnahmeleiter Erich Frisch (hier fälschlicherweise als "Regisseur" genannt) und Heinrich Landsmann (d. i. Heinz Landsmann, hier fälschlicherweise "filmoperator" genannt) sowie einige Techniker wie der Tonassistent Karl Diepolt.

Für die gleichfalls mitreisende, 24-jährige Rüsselsheimer Schauspielerin Erika Bert (eigentlich Seibert) war die Astrid in Spiel an Bord die einzige Filmrolle ihrer gesamten Karriere.

Ebenfalls mit an Bord war die Reiseschriftstellerin und Schauspielerin Luise Ullrich, die jedoch nicht zur Crew von Spiel an Bord gehörte und aus anderen Gründen nach Amerika reiste.

Die von Erich Czerwonski entworfenen Filmbauten entstanden in den UFA-Ateliers in Berlin-Tempelhof, die Außenaufnahmen (Hafenimpressionen) in Bremerhaven und New York.

Die zwei Musiktitel des Films waren Über blauen Wogen klingt mein Liebeslied und Ja, auf der See, da ist nichts los. Ralph Maria Siegel schrieb dazu die Texte.

Der Film erlebte seine Uraufführung am 3. November 1936 in Wesermünde. Am 10. Dezember 1936 erfolgte die Berliner Erstaufführung.

Die sichere Heimkehr der Bremen aus feindlichen Gewässern nach Ausbruch des Zweiten Weltkriegs führte im Dezember 1939 nicht nur zu zahlreichen Presseberichten im Reich, sondern auch zur Wiederaufführung dieses Spielfilms.

Kritik
"Spiel an Bord, der auf der 'Bremen' gedreht wurde, ist eine einzigartige Dokumentation über dieses noch heute legendäre Schiff"

Auch 'Der deutsche Film 1938–1945' lobte den zentralen Faktor des Films, seine Authentizität: "Wie ein mitreisender Passagier konnte der Zuschauer das Schiff vom Fallreep bis zum äußersten Winkel kennenlernen."

Das Lexikon des internationalen Films urteilte über den Film inhaltlich: "Anspruchslose Unterhaltung"

Siehe auch
 Liste der während der NS-Zeit im Deutschen Reich uraufgeführten deutschen Spielfilme

Weblinks

 Spiel an Bord in Murnau-Stiftung.de

Einzelnachweise

Filmtitel 1936
Deutscher Film
Schwarzweißfilm
Kriminalfilm
Filmkomödie
Literaturverfilmung

Spiel an Bord


بوعزة فاهم لاعب كرة قدم جزائري في وسط الميدان. لعب في نادي مولودية وهران أحد اعرق الفرق في الجزائر.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو وسط كرة قدم رجالية
جزائريون في القرن 21
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو اتحاد البليدة
لاعبو اتحاد الجزائر
لاعبو الرابطة الجزائرية المحترفة الأولى لكرة القدم
لاعبو بطولة أمم إفريقيا للمحليين 2011
لاعبو جمعية وهران
لاعبو دوري الدرجة الأولى السعودي
لاعبو سريع غليزان
لاعبو كرة قدم جزائريون
لاعبو كرة قدم من وهران
لاعبو منتخب الجزائر لكرة القدم تحت 23 سنة
لاعبو منتخب الجزائر لكرة القدم للشباب
لاعبو منتخب الجزائر لكرة القدم للمحليين
لاعبو مولودية بجاية
لاعبو مولودية وهران
لاعبو نادي الحزم
لاعبو وفاق سطيف
مواليد 1406 هـ
مواليد 1986
مواليد في وهران
لاعبو كرة قدم رجال جزائريون

بوعزة فاهم


Kosmos 2281, ruski izviđački satelit iz programa Kosmos. Vrste je Zenit-8 (Oblik br. 832 - Priroda).
Lansiran je 7. lipnja 1994. godine u 7:20 s kozmodroma Pljesecka u Rusiji. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Sojuz-U 11A511U. Orbita mu je bila 236 km u perigeju i 293 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je bila 82,58°. Spacetrackov kataloški broj je 23119. COSPARova oznaka je 1994-032-A. Zemlju je obilazio u 89,79 minuta. Pri lansiranju bio je mase 6300 kg.

Sletio je 29. lipnja 1994. godine.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2281


Hidalgo County is the name of two counties in the United States:

 Hidalgo County, New Mexico
 Hidalgo County, Texas

See also

 Lordsburg–Hidalgo County (disambiguation)
 Hidalgo (disambiguation)

Hidalgo County


Lønsumsafgift er en form for skat, som betales af virksomheder og organisationer, der sælger ydelser, som er friholdt for moms.

Afgiftspligtighed

Lønsumsafgift betales af en bred vifte af virksomheder og organisationer indenfor bl.a. sundhed, persontransport og finans.

Sundhed: læger, tandlæger, tandteknikere, fysioterapeuter, optikere, kiropraktorer og alternative behandlere.

 Persontransport: taxavognmænd.

Finans: banker, sparekasser, kredit- og finansieringsvirksomheder, pensionskasser, investeringsforeninger, kreditforeninger, vekselerere, forsikringsvirksomheder og forsikringsmæglere.

Bedemænd og begravelsesforretninger.

Organisationer, fonde og foreninger: fagforeninger, arbejdsgiverforeninger, ejerlejlighedsforeninger og grundejerforeninger.

Desuden virksomheder, der sælger undervisning, kulturelle ydelser, udgiver aviser eller leverer ydelser til sport, og endelig lotterier og pengespil f.eks. Danske Spil.

Beregning

Der findes i alt fire metoder til at beregne lønsumsafgiften. Det er virksomhedens aktivitet og organisationsform, der afgør, hvilken metode, der skal benyttes.

Lønsumsafgiften beregnes som afgiftsgrundlaget (lønsummen) ganget med afgiftssatsen. Afgiftsgrundlaget er den løn, som udbetales til ansatte inkl. tillæg, pensionsbidrag, honorar, vederlag, bonus og aktieaflønning. Løntilskud og lønrefusion modregnes i afgiftsgrundlaget.

For metode 4 indregnes også skattemæssigt over-/underskud.

For metode 3 er grundlaget i stedet omsætningen fra salg af aviser.

Metode 1: Organisationer, fonde, foreninger og loger, spilleaktiviteter og offentlige virksomheder uden overskud. Her er afgiftssatsen for årene 2014-2016 på 6,37 pct.

Metode 2: Den finansielle sektor. Her er afgiftssatsen for årene 2014-2016 på henholdsvis 11,4 pct. (2014), 12,2 pct. (2015) og 13,6 pct. (2016)

Metode 3: Virksomheder der udgiver eller importerer aviser. Her er afgiftssatsen for årene 2014-2016 på 3,54 pct,

Metode 4: Øvrige. Her er afgiftssatsen for årene 2014-2016 på 4,12 pct.

Afgiften kan trækkes fra skattegrundlaget som en driftsomkostning.

Lønsumsafgiftens historiske udvikling

Lønsumsafgiften blev indført i Danmark ved lov d. 1. juli 1990 og berørte i første omgang alene den finansielle sektor. Det skete som led i omlægning af dele af erhvervsbeskatningen. Lønsumsafgiftssatsen for den finansielle sektor var i 1990 på 2 pct., og afgiftsgrundlaget var virksomhedens samlede lønsum med tillæg af 90%. Udover lønsumsafgiftsloven var den finansielle sektor også omfattet af arbejdsmarkedsbidragsloven. Arbejdsmarkedsbidraget (ambi) udgjorde på daværende tidspunkt 2,5 pct. af den samlede lønsum med tillæg af 90 pct.

1. januar 1992 blev lønsumsafgiften udvidet til også at omfatte andre typer af virksomheder og organisationer, som tidligere havde betalt arbejdsmarkedsbidrag (ambi). EF-domstolen kendte i 1992 den danske opkrævning af arbejdsmarkedsbidrag for ulovlig.

Eksempel på afgiftssatsens historiske udvikling

For den finansielle sektor har lønsumsafgiftssatsen ændret sig næsten årligt og med varierende beregningsform:

Eksterne henvisninger
SKATs side om lønsumsafgift

Referencer

Skatter

Lønsumsafgift


Frank Tiesler (* 20. April 1938 in Dresden; † 24. Juni 2021 ebenda) war ein deutscher Ethnologe und Politiker (DSU).

Leben und Beruf
Nach dem Schulbesuch absolvierte Tiesler eine Mechanikerlehre. Aus dem anschließenden Wehrdienst wurde er in Unehren entlassen, da er Kameraden zur geschlossenen Befehlsverweigerung aufgerufen hatte. Nach seiner Entlassung absolvierte er eine Ausbildung als Forstvermesser. Von 1961 bis 1965 studierte Tiesler Völkerkunde an der Humboldt-Universität Berlin. Er schloss das Studium als Diplom-Ethnologe ab. 1974 wurde er mit der Arbeit Besiedlungsgeschichte und Stilprovinzen in Nord-Neuguinea zum Dr. phil. promoviert. Im selben Jahr wurde er wissenschaftlicher Abteilungsleiter am Museum für Völkerkunde Dresden. Ab 1990 war er dort bis zu seiner Pensionierung Kurator.

Politik
Tiesler trat im Januar 1990 in die DSU ein und wurde im März 1990 im Wahlkreis Dresden in die Volkskammer gewählt. Von Mai bis Oktober 1990 war er Parlamentarischer Staatssekretär im Außenministerium der DDR. Im Oktober 1990 gehörte er zu den 144 Abgeordneten, die von der Volkskammer in den Bundestag entsandt wurden. Dem Bundestag gehörte er bis zum Ende der Wahlperiode im Dezember 1990 an und war dort Gast der CDU/CSU-Fraktion.

Literatur
 Rudolf Vierhaus, Ludolf Herbst (Hrsg.), Bruno Jahn (Mitarb.): Biographisches Handbuch der Mitglieder des Deutschen Bundestages. 1949–2002. Bd. 2: N–Z. Anhang. K. G. Saur, München 2002, ISBN 3-598-23782-0, S. 878.
 Beatrice Voirol: In memoriam Dr. Frank Tiesler (20th April 1938 in Dresden – 24th June 2021 in Dresden). In: Journal de la Société des Océanistes, Nr. 154 2022, S. 203.

Weblinks

 Aufbruch und Einheit. Die letzte DDR-Regierung

Bundestagsabgeordneter (Sachsen)
Abgeordneter der Volkskammer
DSU-Mitglied
Ethnologe
Wissenschaftlicher Mitarbeiter eines Museums in Dresden
Person (Dresden)
Politiker (20. Jahrhundert)
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1938
Gestorben 2021
Mann

Frank Tiesler


Caltra est un village situé dans le Comté de Galway, dans la province de Connacht en Irlande.

Notes et références

Liens externes

Localité dans le comté de Galway

Caltra


Volcano is a 1997 American disaster film directed by Mick Jackson and produced by Neal H. Moritz and Andrew Z. Davis. The film stars Tommy Lee Jones, Anne Heche, Don Cheadle, and Keith David and tells the story of an effort to divert the path of a dangerous lava flow through the streets of Los Angeles following the formation of a volcano at the La Brea Tar Pits. The storyline was conceived from a screenplay written by Jerome Armstrong and Billy Ray, and was inspired by the 1943 formation of the Parícutin volcano in Mexico.

Volcano was released by 20th Century Fox in the United States on April 25, 1997. It received mixed reviews from critics and grossed $122.8 million worldwide on a $90 million budget.

Plot

In downtown Los Angeles, an earthquake strikes. Mike Roark, the new director of the city's Office of Emergency Management, insists on coming to work to help out with the crisis even though he has been on vacation with his daughter Kelly. His associate Emmit Reese notes that the quake caused no major damage, but seven utility workers are later burned to death in a storm drain at MacArthur Park. As a precaution, Mike tries to halt the subway lines near the location of the earthquake. MTA Chairman Stan Olber opposes, believing that there is no threat to the trains. Seismologist Dr. Amy Barnes believes that a volcano may be forming beneath the city due to the earthquake opening a fissure in the fault line; however, she has insufficient evidence to make Mike take action.

That night, Amy and her assistant Rachel venture in the storm sewer to investigate. While they take samples, another earthquake strikes the Los Angeles area, this time stronger and more violent. Rachel falls into a crack and is killed by a rush of hot gases. A subway train gets hit by a falling debris underground and crashes, and a power outage occurs across the entire city. Later, in the La Brea Tar Pits, the volcano begins to erupt. As Mike helps injured firefighters out of the area, lava begins to flow down Wilshire Boulevard. The lava incinerates everything in its path and kills two firefighters in a sided fire truck. The Roarks become separated, as Kelly is injured when a lava bomb burns her leg badly and is taken to Cedars-Sinai Hospital along with other patients. Meanwhile, Stan leads his team through the tunnel to the crashed train to search for survivors. With the train disintegrating, Stan chooses to sacrifice himself to save the driver and jumps into the lava to be able to throw him to safety.

Mike, Amy, and LAPD lieutenant Ed Fox devise a plan to use concrete barriers to create a blockade, which obstructs the lava in its path. A fleet of helicopters dump water collected from the ocean to subdue the lava and volcano, forming a crust and making the plan a success. However, Amy thinks that the magma is still flowing underground through the subway because of the amount of ash still falling. When Mike helps her confirm her suspicions, she calculates that another eruption will occur at the end of the Red Line at Cedars-Sinai and, after calculating the speed of the flowing lava, determines the lava will reach the end of the Red Line in thirty minutes.

Mike devises another plan to demolish a 22-story condominium building to block the lava's path from flowing towards the hospital and the rest of the West Side of Los Angeles, redirecting it into a nearby storm drain. As the lava arrives, Mike's co-worker Gator and an LAPD Bomb Squad officer sacrifice their lives to detonate the final explosive charge when the officer becomes trapped and Gator refuses to leave him. Mike then spots Kelly nearby, trying to retrieve a little boy she was watching who wandered off; the two are in the direct path of the collapsing building. Mike barely manages to save them from being crushed as the building collapses.  The plan succeeds, and the lava flows directly into the ocean.

The film ends with a view of the volcano, named Mount Wilshire.

Cast

Production

Filming
Filming was primarily on location in Los Angeles, California. Various filming sites included MacArthur Park, Cedars-Sinai Medical Center and the La Brea Tar Pits.  Extensive special effects surrounding certain aspects of the film such as the lava flow were created by ten separate digital effects companies including VIFX, Digital Magic Company, Light Matters Inc., Pixel Envy and Anatomorphex. An 80% full-size replica of Wilshire Boulevard, which was one of the largest sets ever constructed in the United States, was assembled in Torrance, California. The computer-generated imagery was coordinated and supervised by Dale Ettema and Mat Beck. Between visuals, miniatures, and animation, over 300 technicians were involved in the production aspects of the special effects.

Music
The score for the film was originally composed and orchestrated by musical conductor Alan Silvestri. Recording artists James Newton Howard and Dillinger among others, contributed songs to the music listing. The audio soundtrack in Compact Disc format featuring 8 tracks, was officially released by the American recording label Varèse Sarabande on April 22, 1997. The sound effects in the film were supervised by Christopher Boyes. The mixing of the sound elements were orchestrated by Jim Tanenbaum and Dennis Sands.

Reception
Among mainstream critics in the US, Volcano received mixed reviews. Rotten Tomatoes reports that 49% of 47 sampled critics gave the film a positive review, with an average score of 5.10/10. The website's critical consensus reads, "Volcanos prodigious pyrotechnics and Tommy Lee Jones crotchety sneers at lava aren't quite enough to save this routine disaster film." At Metacritic, which assigns a weighted average using critical reviews, the film received a score of 55  out of 100 based on 22 reviews, indicating "mixed or average reviews". Audiences polled by CinemaScore gave the film an average grade of "B+" on an A+ to F scale. In 1997, the film was nominated for a Golden Raspberry Award in the category of "Worst Reckless Disregard for Human Life and Public Property", but lost to Con Air.

Janet Maslin wrote in The New York Times, "Volcano begins so excitably and hurtles so quickly into fiery pandemonium," but noted that "in the disaster realm, it's not easy to have it all. A film this technically clever can't get away with patronizing and familiar genre cliches." Roger Ebert in the Chicago Sun-Times called the film a "surprisingly cheesy disaster epic" while musing, "The lava keeps flowing for much of the movie, never looking convincing. I loved it when the firemen aimed their hoses way offscreen into the middle of the lava flow, instead of maybe aiming them at the leading edge of the lava—which they couldn't do, because the lava was a visual effect, and not really there." In the San Francisco Chronicle, Mick LaSalle wrote that "Things go bad after Volcano plays its last card — the lava — and from there it has nothing to show but more of the same." Owen Gleiberman of Entertainment Weekly said, "Volcano is cheese, all right, but it's tangy cheese. I'm not sure I've ever seen a disaster movie in which special effects this realistic and accomplished were put to the service of a premise this outlandish."

Walter Addiego of the San Francisco Examiner opined  that "Volcano offers a bit of humor, a minimum of plot distraction and the joys of watching molten rock ooze down Wilshire Boulevard." Left equally impressed was James Berardinelli of ReelViews. He described the character of Mike Roark as "a wonderfully heroic figure — a man of action who never has time to rest. The fate of the city rests on his shoulders, and he knows it." He added: "Volcano has opened the "summer" movie season at an astoundingly early late-April date... This isn't the kind of film where it's worth waiting for the video tape — it's too big and brash, and demands the speakers and atmosphere of a state-of-the-art theater." Kenneth Turan of the Los Angeles Times asserted that the film "glows with heat. Lava heat. The coast may be toast, but it's the lava, covering everything like a malevolent tide of melted butter, that makes this a disaster picture that's tastier than usual."

Writing for Time Out, author TCh said, "The most striking aspect of this fun, old-fashioned disaster movie is the novelty of seeing the most familiar of backdrops used as a creative resource in its own right." Not entirely impressed was Margaret McGurk writing for The Cincinnati Enquirer. She stated that the high-caliber special effects were "still fun, but all this lock-step storytelling is wearing thin." In a hint of commendation, McGurk added, "On its own escapist terms, Volcano dishes up a textbook serving of low-I.Q., high-energy entertainment." Marc Savlov of The Austin Chronicle called Volcano was a "laughably ridiculous take on what we all secretly dream of: Los Angeles, washed away in a huge, molten tide of cheese — uh, lava, I mean." Savlov added, "Screenwriters Jerome Armstrong and Billy Ray have crammed the script with...reams of very, very bad dialogue. So bad, in fact, that the screening audience I viewed Volcano with seemed to enjoy it immensely, hooting and hollering and laughing as though it were an old episode of Mystery Science Theater 3000."

Rita Kempley of The Washington Post  wondered why "there's no volcano in "Volcano"?...The hokey disaster drama features towering plumes of smoke, a splendid display of fireworks and brimstone, and rivers of molten magma, but I'll be darned if there's a burning mountain." Todd McCarthy of Variety was more positive, writing that "first-time screenwriters Jerome Armstrong and Billy Ray waste no time with exposition or scene-setting, starting the fireworks with a nerve-jangling morning earthquake that puts city workers on alert for possible damage."

Box office
Volcano premiered in cinemas on April 25, 1997. At its widest distribution in the United States, the film was screened at 2,777 theaters. The film grossed $14,581,740 in box office business in Canada and the United States on its opening weekend, averaging $5,256 in revenue per theater. During that first weekend in release, the film opened in first place beating out the films Romy & Michelle's High School Reunion and Anaconda. The film's revenue dropped by 37% in its second week of release, earning $9,099,743. In the month of June during its final weekend showing in theaters, the film came out in 12th place grossing $602,076. The film went on to top out in the United States and Canada at $49,323,468 in total ticket sales through a 7-week theatrical run. In other markets, the film took in an additional $73,500,000 in box office business for an international total of $122,800,000. For 1997 as a whole, the film would cumulatively rank at a box office performance position of 39.

Home media
Following its cinematic release in theaters, the film was released in VHS video format on May 26, 1998. The Region 1 Code widescreen edition of the film was released on DVD in the United States on March 9, 1999. Special features for the DVD include interactive menus, scene selection and the  original theatrical trailer. It is not enhanced for widescreen televisions. The film was released on Blu-ray Disc on October 1, 2013 by Starz/Anchor Bay.

See also

 Dante's Peak - Another volcano based film released in 1997

References

External links

1997 films
1990s disaster films
1997 thriller films
20th Century Fox films
American disaster films
American thriller films
1990s English-language films
Films about volcanoes
Films directed by Mick Jackson
Films produced by Neal H. Moritz
Films produced by Lauren Shuler Donner
Films scored by Alan Silvestri
Films set in California
Films set in Los Angeles
Films shot in Los Angeles
Rail transport films
Films with screenplays by Billy Ray
Original Film films
1997 drama films
Films about firefighting
Films about fires
1990s American films

Volcano (1997 film)


تأثير جول-طومسون  في الفيزياء والكيمياء (Joule-Thomson effect) هو تأثير تتسم به الغازات حيث تتغير درجة حرارة الغاز عند تحرره من ضغط عال مطبق عليه . وتؤدي تلك الخلخلة للغاز إما إلى ارتفاع حرارته أو هبوطها بحسب نوع الغاز ودرجة حرارته.

تستغل تلك الظاهرة في التبريد وتسييل الغازات.

تفسير تأثير جول-طومسون

يرجع هذا التأثير إلى التآثر بين جزيئات الغاز . فإذا كانت قوى جاذبة بين جزيئات الغاز، فلا بد من أن يعمل تباعد الجزيئات عن بعضها عند الخلخلة على مقاومة قوي التجاذب هذه، وتأتي الطاقة اللازمة لذلك من طاقة حركة الجزيئات وينتج عن ذلك انخفاض في درجة حرارة الغاز .

أما إذا كان هناك تنافر بين جزيئات الغاز، فيحتوي الغاز على حرارة كامنة عالية عند ضغطه . وعندما يُـرفع الضغط عنه عند الخلخلة ويتمدد تنطلق منه تلك الحرارة الكامنة . وتزيد طاقة حركة جزيئاته وتؤدي ذلك إلى ارتفاع درجة حرارته .

وتعتمد خاصية التجاذب بين جزيئات الغاز أو تنافرها من بعضها البعض على درجة حرارة الغاز . والطبيعي أنه توجد لكل غاز درجتي حرارة، يغير عندهما خواصه تلك . وتسمى تلك درجات الحرارة درجة حرارة التعاكس العليا وبالتالي درجة حرارة التعاعكس السفلى .

وبالنسبة للهواء فتبلغ درجة حرارة التعاكس العليا له +450 درجة مئوية . يؤدي تأثير جول-طومسون فوق تلك درجة الحرارة إلى تسخين الهواء . وإذا أردنا تبريد غاز الهيدروجين أو غاز الهيليوم ، فلا بد من تبريد تلك الغازات أولا تحت درجة حرارة التعاكس الخاصة لكل منهما، حيث تبلغ للهيدروجين -80 درجة مئوية وللهيليوم -239 درجة مئوية .

اقرأ أيضا
 قانون الغازات المثالية
 عملية متساوية الحرارة
 عملية متساوية الإنتروبية
 تبريد
 ثلاجة
 تغير حالة
 غاز مثالي

مراجع

تدفئة وتكييف
جيمس بريسكوت جول
ديناميكا حرارية
علم التبريد
غازات
وليام طومسون (اللورد كلفن)

تأثير جول-طومسون


Paul Augé (* 4. Juli 1881 in L'Isle-Jourdain (Gers); † 1951 in Cabourg) war ein französischer Verleger, Romanist und Lexikograf.

Leben
Paul Augé übernahm 1920 von seinem Vater Claude Augé die Herausgabe der Wörterbücher und Lexika der Éditions Larousse. Sein Werk sind der sechsbändige Larousse du XXe siècle (Paris 1928–1933, Supplement 1953) und der zweibändige Nouveau Larousse universel (1948). Augé führte den von seinem Vater begründeten Petit Larousse illustré (jährliche Neuausgabe seit 1905) erfolgreich weiter. Er war beteiligt an der Entwicklung des sehr erfolgreichen Larousse élémentaire illustré.

Literatur
 Jean Pruvost, Micheline Guilpain-Giraud (Hrsg.): Pierre Larousse. Du Grand Dictionnaire au Petit Larousse. Champion, Paris 2002, ISBN 2-7453-0691-X.

Weblinks

Verleger (Frankreich)
Verleger (20. Jahrhundert)
Romanist
Lexikograf
Franzose
Geboren 1881
Gestorben 1951
Mann

Paul Augé


Tres tristes tigres es una película chilena de 1968, dirigida por Raúl Ruiz.
Es un drama inspirado en la obra de teatro homónima escrita por Alejandro Sieveking, con adaptación del guion realizada por el mismo Ruiz, convirtiéndose en su primer largometraje.

Luego del Golpe militar del 11 de septiembre de 1973, la película se perdió de Chile, pero gracias a una copia guardada en Uruguay pudo ser restaurada y vuelta a exhibir en el Festival Internacional de Cine de Viña del Mar, en 1993. Asimismo, la Cineteca Francesa tiene en su colección en línea una versión restaurada.

Argumento
La película cuenta la historia de 3 personajes, Tito (Nelson Villagra), Amanda (Shenda Román) y Lucho (Luis Alarcón), que se sumergen en un viaje entre bares y cantinas de la ciudad tratando de ocultar su miseria mientras se van de farra. Mientras Rudy (Jaime Vadell), espera que Tito le lleve unos documentos que le han enviado desde la provincia.

Los 3 personajes poseen una historia de miserias y frustraciones, Tito vive en la pobreza, su hermana Amanda es bailarina de club nocturno y ocasionalmente oficia de prostituta, Lucho es un profesor proveniente de Angol.

Elenco

Premios
 Leopardo de Oro del Festival Internacional de Cine de Locarno (1969)

Véase también
 Tres tristes tigres (novela)

Referencias

Bibliografía
 es.CineChile.wikia.com Reseña de la película Tres tristes tigres.
 CineChile.cl Tres tristes tigres. Referencias técnicas.  Última vez visitado 7 de octubre de 2011.

Películas en blanco y negro de Chile
Películas dramáticas
Películas en español
Películas dirigidas por Raúl Ruiz
Trabalenguas

Tres tristes tigres (película)


Colton es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Lichfield, en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Colton tiene una superficie de 15,23 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Colton tenía 702 habitantes (50,71% varones, 49,29% mujeres) y una densidad de población de 46,09 hab/km². El 16,38% eran menores de 16 años, el 78,21% tenían entre 16 y 74, y el 5,41% eran mayores de 74. La media de edad era de 41,58 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 21,98% estaban solteros, el 66,44% casados, y el 11,58% divorciados o viudos.

Según su grupo étnico, el 98,72% de los habitantes eran blancos, el 0,43% mestizos, el 0,43% negros, y el 0,43% chinos. La mayor parte (99,15%) eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 0,43% de la población, mientras que el 0,43% había nacido en cualquier otro lugar. El cristianismo era profesado por el 83,17%, mientras que el 10,27% no eran religiosos y el 6,56% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 279 hogares con residentes, 8 vacíos, y 3 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Staffordshire
Parroquias civiles de Staffordshire

Colton (Staffordshire)


Firefly Studios er et britisk videospilfirma, der blev oprettet i 1999 af Simon Bradbury og Eric Ouellette. Firmaet har været mest fokuseret på historiske real-time-strategispil til computer. Firmaet er mest kendt for sin Stronghold-spilserie.

Deres første titel var Stronghold. Titlen havde succes både kritisk og kommercielt.

Stronghold-serien
Stronghold-serien er Fireflys største serie, og samtidig er det de spil, Firefly er mest kendt for. De første spil var 2D og er blandt mange fans af serien vurderet som de bedste i serien. Sidenhen har næsten alle Stronghold-spillene været 3D. De fleste af spillene forgår på et historisk tidspunkt; dog har der været et, der var i et fantasiunivers med hekse, varulve, dæmoner, drager og kong Arthur.

Mange spillene foregår de samme steder. Stronghold, Stronghold 2 og Stronghold 3 foregår alle på De Britiske Øer. Stronghold Crusader, Stronghold Crusader Extreme og Stronghold Crusader 2 forgår alle under korstogene i Mellemøsten.

Stronghold Kingdoms er et online-Stronghold-spil, som kan spilles på computer, tablet og telefon.

Spil

Computerspilsvirksomheder fra Storbritannien
Etableret i 1999

Firefly Studios


Rugby-ul a fost inclus în programul olimpic la patru ediții ale Jocurilor moderne: Paris 1900, Londra 1908, Antwerpen 1920 și Paris 1924. Va fi inclus din nou la Rio de Janeiro 2016 în versiunea rugby în șapte.

Tabel medaliilor

J = Numărul de meciuri jucate; C = Numărul de meciuri câștigate; Î = Numărul de meciuri pierdute; PP = Numărul de puncte marcate în meciuri (Puncte Pentru); PÎ = Numărul de puncte încasate în meciuri (Puncte Încasate); +/- = Diferența PP - PÎ.

Sportivii cei mai medaliați

Referințe
  Rugby la Comitetul Olimpic Internațional
  Rugby la Jocurile Olimpice  pe Sports Reference
   Jocurile Olimpice la World Rugby

Rugby la Jocurile Olimpice


Komando, Türk Silahlı Kuvvetleri personeli muharip sınıflara bağlı subay, astsubay ve uzman çavuşlardan eğitime seçilen ve eğitimde başarılı olanlara verilen unvandır. Kuramsal eğitimler ve karar verebilme yetilerinin yanında alınan uzun süreli sistemli eğitimlerle kazanılan yetenekler çerçevesinde düşman hedeflerinin keşfini yaparak imha hareketlerine başlayan ikmal unsurları olmasa dahi görevine devam eden en zor şartlarda savaşabilen askerdir. Komandolar düşmana ani baskınlar yaparak düşman kuvvetlerinin fiziksel taktiksel ve moral yönünden zayıflatarak dost birlik ve kuvvetlere geniş hareket alanı sağlar. Deniz Komando deniz kuvvetlerinin denizcilerine verilen unvandır.

Tarihi
1926 yılında Muğla'da Dağ Talimgâhı'nın kurulması ve 1927'de Eğirdir'e taşınmasıyla Türk hafif piyade gücünün temelleri atılmıştır. 1941'de Almanların Girit'e hava indirme harekâtı yapmasından sonra ABD'den alınan paraşütlerle ilk Türk hava indirme birliği teşkil edilmiştir. 1953'te Menteş/İzmir'de Komando Okulu kurulmuştur. 1957'de Dağ Talimgâhı'nın adı Dağ Okulu olarak değiştirilmiştir. 1960'ta Komando Okulu da Eğirdir'e taşınarak Dağ, Komando Okul Komutanlığı adını alarak günümüzdeki halini almıştır. 1965'te bir komando tugayı teşkil edilmesine karar verilerek 1. Komando Tugayı kuruldu.

1973'te 1. Komando Tugayı'nın bazı taburları ayrılarak 2. Komando Tugayı kuruldu. 1974 yılında bu 2 tugay birlikte Kıbrıs Harekâtı'na katıldılar. 1984 sonrasında ise PKK ile mücadelede görev aldılar. 1990'ların başında 1. ve 2. Komando Tugayları bazı taburlarını Hakkâri ve Siirt'te bıraktı ve bu taburlarla 1993'te Hakkâri Dağ ve Komando Tugayı, 1994'te 3. Komando Tugayı kuruldu. 2000'lerin başlarında Tunceli'de 4. Komando Tugayı kuruldu sonraki yıllarda ise komando tugaylarının artırılmasına karar verilerek bazı mekanize piyade tugayları komando tugayına dönüştürülerek tugay sayısı 16'ya çıkarılmıştır.

Harekâtları

 1974 yılında düzenlenen Kıbrıs Barış Harekâtı'na hava indirme harekâtı ve helikopterlerle katılmışlardır.
 Güneş Harekatı, Hakurk operasyonu, Çelik harekâtı, Atmaca Harekatı gibi Irak'ın kuzeyindeki operasyonlara katılmışlardır.

 2016-2020 Suriye harekâtlarında (Fırat Kalkanı Harekâtı, Zeytin Dalı Harekâtı, Barış Pınarı Harekâtı, Bahar Kalkanı Harekâtı), 2019-günümüzde ise Pençe harekâtlarında görev almışlardır.

Eğitim
Dağ, Komando Okulu'nda Komando Temel ve Komando İhtisas kursları verilir.

Piyade Komando Temel
Komando Temel Kursu 10 hafta sürmektedir ve hafif piyade eğitimi içerir. Komandoların bir kısmı ise 1. Komando Tugayı'nda ve Manisa 1. Komando Eğitim Tugayı'nda eğitim alır.

Piyade Komando İhtisas
Komando Temel kursunu alan subay ve astsubaylardan gönüllü olanlar ise yılda 1 kere düzenlenen komando ihtisas kursuna başvurabilir. Çok zorlu olan bu kurs seçkin/elit hafif piyade-ordu/kara özel harekât kuvveti yetiştirmeye yöneliktir ve 28 hafta sürmektedir. Komando İhtisas Kursu 5 safhadan oluşur. Bunlar:

 Derin Kar ve Şiddetli Soğuklarda Muharebe Harekâtı
 Kara Komando Harekâtı
 Su Üstü Komando Harekâtı
 Hava İndirme Harekâtı
 Meskun Mahallerde Teröristle Mücadele Harekâtı

Komando Temel Brövesi sahipleri komando unvanına sahip değilken Komando İhtisas Brövesi sahipleri komando unvanına sahiptir ve Piyade Komando Astsubay/Subay olarak adlandırılırlar.

Yapısı
Türk Kara Kuvvetleri'nde Batılı muadillerinde olduğu gibi bir hafif piyade (dağcı piyade, hava indirme piyade, seçkin/elit hafif piyade-ordu/kara özel harekât kuvveti) ayrımı olmayıp tamamının görevini komando tugayları üstlenmektedir. Dağ piyade görevini tüm tugaylar görürken hava indirme görevini ise yalnızca 1. Komando Tugayı üstlenmektedir ancak Komando İhtisaslı personellerin Komando Temelli personellerden bir ayrımı olmamasından dolayı özel harekât görevini yürüten belirli bir birlik yoktur. Şu an Türk Kara Kuvvetleri bünyesinde 16 komando tugayı, 2 komando alayı ve çeşitli birlikler içerisinde komando tabur ve bölükleri bulunmaktadır. Komando tugay ve alaylarının konuşlanması şu şekildedir:
1. Komando Tugayı (Kayseri)
 2. Komando Tugayı (Bolu)
 3. Komando Tugayı (Siirt)
 4. Komando Tugayı (Tunceli)
 Dağ ve Komando Tugayı (Hakkâri)
 6. Komando Tugayı (Akçay, Şırnak)
 7. Komando Tugayı (Sakarya)
 8. Komando Tugayı (Serinyol)
 9. Komando Tugayı (Sarıkamış)
 10. Komando Tugayı (Tatvan)
 11. Komando Tugayı (Denizli)
 12. Komando Tugayı (Osmaniye)
 14. Komando Tugayı (Midyat, Mardin)
 17. Komando Tugayı (Ortahisar, Trabzon)
 19. Komando Tugayı (Edremit)
 23. Komando Tugayı (Maltepe)
 41. Komando Tugayı (Vize)
 47. Komando Tugayı (Başakşehir)
 49. Komando Tugayı (Bingöl)
 51. Komando Tugayı (Hozat, Tunceli)
 5. Komando Alayı (Gökçeada)

Teçhizat
Komando tugayları süregelen modernizasyonlarla teçhizatlarını yenilemektedir. Mevcut silah envanteri şu şekildedir:
 Piyade Tüfekleri: MPT-76 (7.62x51 mm), MPT-76 MH (7.62x51 mm), MPT-55 (5.56x45 mm), MPT-55K (5.56x45 mm), HK33 (5.56x45 mm)
 Makineli Tüfekler: PKM (7.62x54 mm), MG3 (7.62x51 mm), PMT-76 (7.62x51 mm)
 Keskin Nişancı Tüfekleri: JNG-90 (7.62x51 mm), KNT-76 (7.62x51 mm)
 Pompalı Tüfekler: MKA 1919 (12 Gauge)
 Bomba Atarlar: MGL, T-40
 Roketatarlar: RPG-7
 Tabancalar: Canik serisi, Sarsılmaz serisi

Ayrıca bakınız
 Türk Kara Kuvvetlerindeki askerî birliklerin listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Türk Silahlı Kuvvetlerinin Komando Tanıtım Klibi

Komando
Türk Kara Kuvvetleri
Türkiye'nin özel kuvvetleri
Zeytin Dalı Harekâtı'ndaki askerî birim ve gruplar
Fırat Kalkanı Harekâtı'ndaki askerî birim ve gruplar

Komando (Türkiye)


تبث قناة الصحراء الاشعار والقصائد التراثية.

مركزها من منطقة الرياض في المملكة العربية السعودية. وهي قناة خاصة يمتلكها مشعل بن خالد بن حثلين، وهي قناة تهتم بالموروث الشعبي للمملكة العربية السعودية ودول الخليج العربي والدول العربية عامة انطلقت في العام 2007 .

قنوات وشبكات تلفزيونية
قنوات سعودية

قناة الصحراء


Revolution Renaissance es un álbum demo de la banda finlandesa de power metal Stratovarius. Únicamente fue publicado en su sitio web con 10 temas con el mismo orden de su glorioso álbum Visions. Este demo son las muestra del disco New Era de la banda Revolution Renaissance. Timo Tolkki había vendido los demos en la primavera del 2007. Es más reconocido como el disco fantasma de Stratovarius y la única canción que salió a la luz y en vivo que iba a ser el sencillo del disco fue "Last Night On Earth" publicado el 4 de agosto del 2007.

Listado de canciones
 "Heroes" - 4:53
 "I Did It My Way" - 4:25
 "We Are Magic" - 6:10
 "Angel" - 4:42
 "Eden Is Burning" - 5:03
 "Glorious and Divine" - 4:44
 "Born Upon the Cross" - 5:23
 "Keep the Flame Alive" - 4:40
 "Last Night On Earth"  - 4:43
 "Revolution Renaissance" - 5:52

Miembros
 Timo Kotipelto - Voces
 Timo Tolkki - Guitarra
 Lauri Porra - Bajo
 Jens Johansson - Teclado
 Jörg Michael - Batería

Compositores
 Timo Tolkki

Referencias

Álbumes de Stratovarius
Álbumes de 2008
Álbumes de power metal

Revolution Renaissance (álbum)


نساء صغيرات أو (ميغ، جو، بيث وآيمي) رواية للمؤلفة الأمريكية لويزا ماي ألكوت (1832-1888). كتبت ألكوت المجموعة في منزل الأسرة (دار البستان) في كونكورد، ماساتشوستس، ونُشرت في جزأين عام 1868 وعام 1869. تتابع القصة حياة أربع شقيقات ميج جو بيث آمي ومارش، وهي مقتبسة عن تجارب طفولة الكاتبة مع شقيقاتها الثلاث. صادف الجزء الأول من الكتاب نجاحاً تجارياً ونقدياً حاسماً، مما دعى ألكوت إلى كتابة الجزء الثاني والذي لاقى أيضاً نجاحاً كبيراً. نُشر كلا الجزأين للمرة الأولى في مجلد واحد في عام 1880. وأتبعت ألكوت نساء صغيرات باثنين من الأخوات مارش، رجال صغار (1871) أبناء جو (1886). تم عمل نساء صغيرات كأعمال موسيقية واوبرا وسينما، وفيلم رسوم متحركة.

التاريخ، والنشر والتكملات
كتبت لويزا ماي ألكوت نساء صغيرات خلال عام 1867 وأوائل عام 1868. بقيت تكتب ودون توقف لمدة شهرين ونصف. ولفتت الانتباه بشدة إلى تشابه حياتها مع شقيقاتها الثلاث في بوسطن، ماساشوستس، مع أحداث الرواية في كونكورد، ماساتشوستس. الرواية نشرت لأول مرة في 30 سبتمبر 1868، ولاقت النجاح بين عشية وضحاها فقد تم بيع أكثر من 2000 نسخة والاستقبال كان حاسما وإيجابياً للغاية؛ وسرعان ما دعى النقاد الرواية الجديدة بالرواية الكلاسيكية. القراء نادوا بضرورة إصدار جزء ثاني تتزوج فيه البطلة جو من صديق طفولتها لوري. وقد تلقت ألكوت رسائل كثيرة، وحتى زواراً في بلدها كونكورد طلبا للتكملة.

و في استجابة لهذا الطلب، كتبت ألكوت الجزء الثاني بعنوان زوجات جيدات، والتي نشرت في عام 1869. تدور أحداث القصة بعد ثلاث سنوات من الأحداث التي وقعت في الفصل الأخير من الجزء الأول («العمة مارش تحل مسألة»). كلا الجزأين في نهاية المطاف يدعى نساء صغيرات أو ميغ، جو، بيث وايمي. بينما قاومت ألكوت الطلب الشعبي لرؤية زواج جو ووري، كتبت الزواج لشقيقات مارش الثلاث. وفي عام 1880، تم الجمع بين الجزئين في مجلد واحد، وصدرت على هذا النحو في الولايات المتحدة منذ ذلك الحين. أتبعت ألكوت نساء صغيرات على فترات مع اثنين من الروايات التي تكرر الأخوات مارش، رجال صغار  (1871) وأولاد جو (1886) التي تلت حياة أطفال الفتيات وقد تم إصدار مسلسل رسوم متحركة مقتبس منه ويدعى نوار.

الشخصيات

 مارغريت «ميغ» مارش: في السادسة عشرة، وهي الشقيقة الأكبر سناً. جميلة جداً، وإلى حد ما من الطراز القديم. فهي الأكثر مسؤولية وتساعد في القيام بالأمور المنزلية أثناء غياب والدتهن. ميج أيضا تحرس ايمي من غضب جو عندما يتشاجرن، تماماً كما تحمي جو بيث. نظراً لفقر الأسرة يتعين عليها أن تعمل بمثابة المربية لأسرة ثرية في المدينة. تقع في حب السيد جون بروك معلم لوري، وفي نهاية المطاف تتزوج منه وينجبان التوأم، مارغريت «الزهرة»، وجون لورانس «ديمي» (وهو اختصار لديمي جون). وهناك طفلة ثالثة، جوزفين (تسمى «جوسي»)، تولد في الجزء الثاني رجال صغار ويكون هؤلاء الأطفال الثلاثة هم الشخصيات الرئيسية في رواية أولاد جو.
 جوزفين «جو» مارش: بطلة الرواية والمشابهة في شخصيتها للويزا ماي ألكوت نفسها، لها شخصية مسترجلة وهي في الخامسة عشرة من عمرها. صريحة جدا ولديها شغف بالكتابة، كما لها طبيعة جريئة غالباً ما تتسبب لها بالمتاعب. وهي قريبة من بيث أختها الأصغر، التي تحاول أن تساعدها على أن تصبح شخصاً ألطف. ترفض اقتراح الزواج من صديق العائلة لوري (بالرغم من العديد من الرسائل المرسلة إلى ألكوت ليتم ذلك في الجزء الثاني من الكتاب)، وبعدها تنتقل جو إلى مدينة نيويورك، وتلتقي في وقت لاحق بالبروفسور الألماني فريدريك بير ويتزوجان.
كتبت ألكوت في وقت لاحق: «جو ينبغي لها أن تظل الأدبية العانس، ولكن الكثير من السيدات الشابات المتحمسين كتبن لي رسائل صاخبة يطالبن فيها بأن تتزوج لوري، أو شخص ما، ولم أكن أجرؤ على الرفض والعناد»
 اليزابيث «بيث» مارش: في الثلاثة عشرة من عمرها، هادئة وتجيد العزف على البيانو تحب الدمى والقطط، مطيعة وخجولة بدرجة كبيرة، تفضل أن تكون ممّن يدرسون في منازلهم ويبتعدون عن الجمهور معظم الحالات. في بداية الكتاب، ألكوت تصفها باعتبارها فتاة جميلة ذو وجه شاب مستدير وشعر بني، مما يجعلها تبدو أصغر من سنواتها. وهي قريبة من جو، على الرغم من أن شخصياتهما مختلفة جدا. بيث تحب العمل الخيري وتساعد أمها في رعاية الأسر الفقيرة. عندما تذهب والدتهن لزيارة والدهن المريض في واشنطن، تصاب بيث بعدوى الحمى القرمزية من أصغر طفل في عائلة هاملز الألمانية الفقيرة. وعلى الرغم من بذل جو وميج قصارى جهدهما لتمريضها، إلا أن حالتها تسوء فتتضطران إلى استدعاء أمهن السيدة مارش حتى تتمكن من أن تقول لها وداعاً. ولكن فور وصول السيدة مارش، تنتهي الحمى وتتماثل بيث للشفاء ولكن المرض يتركها ضعيفة بشكل دائم. في الجزء الثاني من الكتاب، عندما تبدأ أخواتها في مغادرة منزلهن، يكون كل ما تريده هو أن تبقى في المنزل مع والديها. عندما تتدهور صحتها مرة أخرى بعد اصابتها بالسل، تهرع جو في العودة إلى المنزل لتكون ممرضة لها، وإن كان الوقت قد فات لإنقاذها وإبقاءها على الحياة. فأدى إلى وفاة بيث، وقالت انها تسمو على الخجل من خلال الانفتاح على جو وأثر وفاتها الروحي. يشير بعض النقاد إلى أن ألكوت استخدمت وفاة بيث كإشارة إلى صعوبة بقاء الشخصيات التقليدية في عالم متزايد الصناعية.
 ايمي كورتيس مارش: الأخت الصغرى في سن الثانية عشرة، عندما تبدأ القصة تصفها ألكوت بأنها فنانة موهوبة وفتاة شابة ذات شعر مجعد وعيون زرقاء وذات أنف مسطح؛ على ما يبدو أن ذلك بسبب أن جو قد اسقطتها عندما كانت طفلة. ايمي تنتبه بشدة إلى هذا الخلل، وفي الفصول الأولى تسعى إلى «علاج» هذا الخلل من خلال ارتداء مشابك الغسيل على أنفها حين تنام. هي تهتم بعائلتها، ولكنها أيضا «باردة، ومحفوظة الدنيوية». في كثير من الأحيان «تتدلل» لأنها الأصغر وتميل إلى اصطناع نوبات الغضب عندما لا تسير الأمور في طريقها. علاقتها مع جو على وجه الخصوص هي غالبا ما تكون متوترة بسبب إغاظتها من قبل جو، لا سيما عندما تحاول ايمي استخدام الكلمات الكبيرة، فتتلفظ بها خطأ أو لا تحسن استخدامها بشكل صحيح. وتصل الأمور بينها وبين جو إلى ذروتها عندما تمانع جو اصطحاب ايمي إلى المسرح مع لوري. فتقرر ايمي الانتقام من جو باحراق روايتها غير المكتملة بعد. وعندما تكتشف جو فعلتها، تثور قائلة لها: «أنا لن اغفر لك ! أبدا!» تحاول ايمي الاعتذار من جو إلا أنها ترفض. وفي اليوم التالي، يذهب لوري وجو للتزلج وتلحق ايمي بهم ولكنها لا تسمع لتحذير لوري من الجليد في وسط البحيرة وتسقط في بركة المياه الجليدية. هذة الصدمة تشعر جو بالذنب والحزن على ما بدر منها تجاه شقيقتها ونتيجة لذلك تصبحان اقرب لبعض. عندما مرضت بيث بالحمى القرمزية، ارسلت ايمي إلى العمة مارش حتى لا تصاب بالمرض. تصبح العمة مارش مولعة بها، وتختارها لاحقاً لتكون رفيقتها في أسفارها إلى أوروبا. على الرغم من أن ايمي تتمتع بالسفر، ولكنها بعد الاطلاع على أعمال فنانين مثل مايكل أنجلو ورافاييل، تقرر التخلي عن الفن، لأنها لا يمكن أبداً أن تكون جيدة بقدر ما تريد . خلال أسفارها، تلتقي بلوري، وبعد وقت قصير من وفاة بيث، يتزوجان. في وقت لاحق، ايمي تلد ابنتها اليزابيث (بيث) التي ترث جمال والدتها الطبيعي الكلاسيكي.
 مارغريت مارش: أم البنات ورب الأسرة بينما كان زوجها بعيداً. تشارك في الأعمال الخيرية ومحاولات لإرشاد الفتيات إلى الأخلاق وتشكيل شخصياتهن من خلال تجارب حياتهن. بعد الشجار الكبير بين جو وايمي تشير الأم إلى أن إيمي لديها شخصية متقلبة مثل جو، ولكنها تعلمت كيفية السيطرة عليها لتتجنب ايذاء نفسها وأحبائها.
 روبن «الاب» مارش: من الأثرياء سابقاً، حيث ساعد الأصدقاء اللذين لم يتمكنوا من سداد الديون، مما أدى إلى فقر الأسرة . هو رجل دين وبمثابة مرشد روحي.
 هانا البوري: الخادمة للأسرة مارش، وهي سيدة كبيرة في السن طيبة ومخلصة للأسرة.
 العمة جوزفين مارش: عمة السيد مارش، وهي أرملة غنية. تعيش وحدها في شقة وجو تعمل لديها. لا توافق على تصرفات الأسرة وضياع ثروتها من خلال العمل الخيري، كما أنها مشاكسة ولكنها لا تخلو من الرحمة.
 ثيودور «لوري» لورانس: ساحر، لعوب، الشاب الغني الذي يعيش في المنزل المجاور للأسرة مارش. هو غالباً ما يُساء فهمه من جانب جده بسبب محبة الجد المفرطة وخوفه على حفيده من أن يسير في خطى والده الذي كان شاباً حر الروح وهرب مع عازفة بيانو إيطالية، ولهذا تبرأ الجد منه. وعندما يتوفى الابن وزوجته يرسل لوري للعيش مع السيد لورانس، ولكن بعد أن ترفض جو الزواج من لوري، يسافر لوري إلى لندن وبينما هو في هناك يلتقي بإيمي التي تلد منه في وقت لاحق ابنتهما إليزابيث (بيث).
 السيد جيمس لورانس: الجار الثري وجد لوري. يعيش وحيداً في قصره، وغالباً ما يكون على خلاف مع حفيده. هو يحمي الأخوات مارش في حين غياب والدهن ووالدتهن كما لو كن بناته تماماً. فهو صديق قديم للسيد مارش، ومعجب بأعماله الخيرية. يطور صداقة خاصة مع بيث، التي تذكره بابنته «ميتا»، وفي نهاية المطاف يعطيها البيانو التي كانت تملكه إبنته ميتا لتعزف عليه.
 جون بروك: على الرغم من أنه معلم لوري، إلا أنه يقع في حب ميغ. وعندما يرحل لوري للكلية، يعمل من أجل السيد لورانس كمساعد ومرافق للسيدة مارش إلى واشنطن عندما يكون زوجها مريضاً. في وقت لاحق في الكتاب، العمة مارش تمانع زواج ميج وجون لأنها تعتقد أن بروك كان مهتماً فقط بميراث ميج، وتهدد ميج بحرمانها من الميراث . عندما تُعلم ميج جون بالخبر، يخبرها أنهما سيتحديان معاً العمة مارش (التي تبارك في نهاية المطاف هذا الزواج). ويتزوج من ميج بعد سنوات قليلة عندما تضع الحرب أوزارها، وتصبح في العشرين. مات جون من مرض لم يُكشف عن اسمه في نهاية رجال صغار.
 هاملز: عائلة ألمانية مهاجرة فقيرة منكوبة تتكون من الأم الأرملة وسبعة أطفال. تتولى الفتيات مساعدتهم في الغذاء والحطب والبطانيات وغيرها من وسائل الراحة. ثلاثة من الأطفال يموتون من الحمى القرمزية التي تصيب بيث أثناء محاولتها العناية بهم.
 كنجز: الأسرة الغنية التي توظف ميج كمربية.
 الغاردنير: أصدقاء ميج الأغنياء، كانت الأسرتان على قدم المساواة الاجتماعية قبل أن يفقد مارش أموالهم. والغاردنير عائلة طيبو القلب ولكنهم بغيضون نوعاً ما، يؤمنون بالزواج من أجل المال والمصالح . صديقة ميج سالي غاردينر في النهاية تتزوج صديقها نيد موفات، ولكنها تكون غير قادرة على إنجاب الأطفال، وتصبح غير سعيدة في زواجها الهش .
 السيدة كيرك: صديقة السيدة مارش والتي تدير منزلاً في نيويورك. كما أنها توظف جو كمربية لابنتيها كيتي وميني، لبعض الوقت.
 الأستاذ فريدريك «فريتز» بيير: من الفقراء والمهاجرين الألمان والذي كان أستاذاً معروفاً في برلين، ولكنه يعيش الآن في منزل السيدة كيرك. ينشئ صداقة هو وجو، ويشجعها لتصبح كاتبة جادة بدلاً من كتابة قصص قصيرة لصحف الاثارة الأسبوعية.

سياق السيرة الذاتية
في حين أن عناصر الرواية تسير في  شكل مواز لسيرة حياة لويزا ماي ألكوت ، فإن هناك بعض الاختلافات الرئيسية التي تشمل :
 على عكس جو، لويزا لم تتزوج قط . ومع ذلك، كانت هنالك تكهنات بأنها على علاقة برالف والدو إمرسون الذي كان مشابهاً لشخصية فريدريك . حيث عملت لويزا كمربية أطفال، وايمرسون كان زميلاً لبرونسون ألكوت.
 على عكس والد جو الذي شغل منصب قسيس في جيش الاتحاد، كان والد لويزا من دعاة السلام. بينما كانت هي نفسها من شغل منصب ممرضة للجنود الجرحى.

أبرز التعديلات

المسرح
اقتباس ماريان دي غابة عن قصة لويزا ماي ألكوت، افتتحت في؛مسرح برودواي في 14 أكتوبر، ومثلت في أربعة فصول 1912.

الأدب
في عام 2005، نشرت جيرالدين بروكس مارش، رواية استكشاف الثغرات في  نساء صغيرات، وتحكي قصة السيد مارش خلال الحرب الأهلية. وقد فازت الرواية بجائزة بوليتزر للروائي.

السينما

شهدت نساء صغيرات العديد من التعديلات السينمائية. وأحد هذه التعديلات كان أول فيلم عام 1918 هارلي من بطولة دوروثي برنارد، وكيت ليستر وكونراد ناجل. وكانت واحدة من الأكثر شهرة (نسخة 1933) من بطولة كاثرين هيبورن في دور جو وربيع. وأعقب ذلك إصدار 1949 الذي جسدت فيه اليزابيث تايلور (إيمي)، وجون أليسون (جو)، وجانيت لي (ميغ)، ومارغريت اوبراين (بيث) وبيتر لوفورد (لوري)، وجيم أوبري سميث (السيد لورانس). وفي مسلسل لسنة 1978 حصدت ميريديث باكستر (ميغ)، وسوزان داي (جو)، وإيف بلومب (بيث)، كما (فريدريك) وليام شتلر، وغرير غارسون (العمة مارش)، وروبرت يونغ (الجد جيمس لورانس). وفي عام 1994 لعب بطولته سوزان ساراندون ووينونا رايدر في جو وكيرستين دانست كإيمي الأصغر سناً، وسامانثا ماثيس كما إيمي الأكبر سناً، وكريستيان بيل، كلير دينس (بيث) وتريني الفارادو (ميغ). الإصدارات الأخرى كأفلام عن الرواية صدرت عام 1917، 1918، 1946، 1948، 1950، 1958، 1970، 1979، و 2001.

الأوبرا والموسيقي
وقد شهدت الرواية عدداً من التكيفات الموسيقية. في عام 1998 تم تكييف هذا الكتاب بمثابة اوبرا من قبل المؤلف الموسيقي مارك أدامو، وفي 23 يناير، 2005، كان تكيف برودواي الموسيقي الذي حمل الاسم نفسه وتم افتتاحه في مسرح ولاية فرجينيا في مدينة نيويورك، فكانت الموسيقى بواسطة جايسون هاولاند، ومن كلمات Mindi Dickstein. وتألقت الموسيقية ساتون فوستر في جو مارش كما مغنية البوب مورين ماكغفرن في دور الأم.

الأنمي

نظرا للشعبية القوية لنساء صغيرات في اليابان، ترجمت القصة إلى أنيمي في أربع مناسبات على الأقل، والمشار إليه في عدة دول أخرى. وكان أول أنمي نساء صغيرات بمثابة حلقة من المسلسل التلفزيوني مانغا سيكاي وبثت في أكتوبر 1977.

إشارات إلى القصة

وهناك عدد من الأنيمي الأخرى من سلسلة مانغا تتضمن إشارات إلى نساء صغيرات، بما في ذلك ذكر التخرج حيث الشخصيات الرئيسية (الذين هم من الذكور)، واضطروا للعب الأدوار القيادية في مسرحية «نساء صغيرات»، لحفل المدرسة، زجاج لا كامين وشارك فيه الإنتاج العالمي نساء صغيرات حيث بطلة الرواية، مايا تلعب دور بيث.

وتجدر الإشارة إلى أنه في إصدار لعبة نينتندو ذا ليجند أوف زيلدا: أوكرينا أوف تايم باللغة الإنجليزية، يجب على اللاعب حل الألغاز التي تستضيفها أربعة أشباح من أسماء ايمي، بيث، جويل وميغ في معبد الغابة لكي يتمكن التقدم خلال اللعبة . الأشباح تظهر مرة أخرى لفترة وجيزة في المباراة، ذا ليجند أوف زيلدا: ماجوراز ماسك. في هذه اللعبة، تم تصحيح اسم «جويل» إلى «جو»، حيث أن الاسم الكامل لجو هو جوزفين وليس جويل .

المراجع

وصلات خارجية

 خطط الدرس ة في ويب مدرسا للغة الإنجليزية

أعمال مبنية على نساء صغيرات
روايات 1869
روايات أطفال أمريكية
روايات أمريكية اقتبست سينمائيا
روايات أمريكية حولت إلى عروض تلفزيونية
روايات أمريكية حولت إلى مسرحيات
روايات أمريكية في 1868
روايات باللغة الإنجليزية
روايات تجري أحداثها خلال الحرب الأهلية الأمريكية
روايات تجري أحداثها في ماساتشوستس
روايات تربياتية أمريكية
روايات سير ذاتية أمريكية
روايات متلفزة
كتب أطفال تقع أحداثها في ماساتشوستس
كتب أطفال عقد 1860
كونكورد (ماساتشوستس)
كتب أطفال تقع أحداثها في عقد 1860

نساء صغيرات


Georg Vogtherr (* 11 de marzo de 1487 en Dillingen an der Donau; † 18 de enero de 1539 en Feuchtwangen) fue un párroco y predicador en la ciudad alemana Feuchtwangen, fue uno de los promotores de la Reforma Protestante llegando a ostentar cagos municipales de Stadtpfarrer y superintendente. Fue hermano del artista Heinrich Vogtherr der Ältere (1490-1556) y del médico Bartolomäus Vogtherr. Vogtherr junto con su hermano Heinrich imprime un libro sobre gnomónica titulado: Ein wohlgegründtes, kunstreiches Summari-Büchlin aller Sonnen Uhren, Straßburg 1539. El libro fue muy popular en la gnomónica del siglo XVI.

Referencias

Religiosos de Alemania del siglo XVI

Georg Vogtherr


Léglise Saint-Sulpice est une église catholique située dans la commune de Ry, en France.

Localisation
L'église est située à Ry, commune du département français de la Seine-Maritime.

Historique
L'édifice actuel est daté du  et .

Les transepts sont du  et la nef est refaite au . L'église est restaurée au  et la flèche est refaite le siècle suivant.

L'édifice est classé au titre des monuments historiques le .

Description

DE L'église comporte une tour centrale du  et un porche en bois du  possédant trois pans et une voûte en carène. Le porche comporte des représentations de saints et apôtres, ainsi qu'une représentation d'un personnage agenouillé, peut-être le donateur.

L'édifice possède une statue de sainte Avie et une autre de saint Sulpice du début du . Une chaire à prêcher sculptée du  est également présente.

Est présent aussi un retable comportant trois tableaux dont une Résurrection d'après Michel-Hubert Descours.

Références

 Le patrimoine des communes de Seine-Maritime

Annexes

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Seine-Maritime
 Liste des monuments historiques de l'arrondissement de Rouen

Liens externes

Bibliographie
 .
 Georges Malandrin, Au bourg de Ry L'église et son porche (), Études normandes, 1964, ,

Ry
Ry
Monument historique classé en 1910

Église Saint-Sulpice de Ry


The Eurojet EJ200 is a military low-bypass turbofan used as the powerplant of the Eurofighter Typhoon. The engine is largely based on the Rolls-Royce XG-40 technology demonstrator, which was developed in the 1980s. The EJ200 is built by the EuroJet Turbo GmbH consortium. The EJ200 is also used in the Bloodhound LSR supersonic land speed record attempting car.

Development

Rolls-Royce XG-40

Rolls-Royce began development of the XG-40 technology demonstrator engine in 1984. Development costs were met by the British government (85%) and Rolls-Royce.

On 2 August 1985, Italy, West Germany and the UK agreed to go ahead with the Eurofighter. The announcement of this agreement confirmed that France had chosen not to proceed as a member of the project. One issue was French insistence that the aircraft be powered by the SNECMA M88, in development at the same time as the XG-40.

Eurojet EJ200

The Eurojet consortium was formed in 1986 to co-ordinate and manage the project largely based on XG-40 technology. In common with the XG-40, the EJ200 has a three-stage fan with a high pressure ratio, five-stage low-aspect-ratio high-pressure (HP) compressor, a combustor using advanced cooling and thermal protection, and single-stage HP and LP turbines with powder metallurgy discs and single crystal blades. A reheat system (afterburner) provides thrust augmentation. The variable area final nozzle is a convergent-divergent design.

In December 2006, Eurojet completed deliveries of the 363 EJ200s for the Tranche 1 Eurofighters. Tranche 2 aircraft require 519 EJ200s. , Eurojet was contracted to produce a total of 1,400 engines for the Eurofighter project.

HAL Tejas

In 2009, Eurojet entered a bid, in competition with General Electric's F414, to supply a thrust vectoring variant of the EJ200 to power the Indian HAL Tejas Mk2 after both the indigenous Kaveri engine and the General Electric F404 used in prototypes and early production models proved to have insufficient performance. After evaluation and acceptance of the technical offer provided by both Eurojet and GE Aviation, the IAF preferred the EJ200 as it is lighter and more compact but after the commercial quotes were compared in detail GE Aviation was declared as the lowest bidder. A second consideration by HAL was industrial offsets, if local Eurojet engine production was set up for the Tejas it would make future Eurofighter aircraft bids to India cheaper and more competitive with the Tejas whereas it was assumed the US would not allow aircraft using the engine to be sold to India. However, in October 2020, Boeing offered to sell F/A-18 aircraft to the Indian Navy which uses the same GE F414 engine.

TAI TFX
On 20 January 2015 ASELSAN of Turkey and Eurojet Turbo GmbH signed a Memorandum of Understanding to collaborate on the EJ200 military turbofan engine programme. It is envisaged that the collaboration would produce a derivative of the EJ200 with thrust vectoring for use in Turkey's TFX 5th generation air superiority fighter programme. Eurojet EJ200 is not selected for TFX program. TFX will use the General Electric F110 engine until indigenous manufacture by TRMOTOR.

Landspeed record attempt
An EJ200 engine, together with a rocket engine, will power the Bloodhound LSR for an attempt at the land speed record. The target speed is at least 1000 mph.

Variants

EJ2x0
Stage 1:
 The EJ2x0 with 20% growth compared to the original EJ200. The EJ2x0 engine will have dry thrust increasing to some 72 kN (or 16,200 lbf) with a reheated output of around 103 kN (or 23,100 lbf).
Stage 2:
 The new engine plan to increase the output 30% more power compared to the original EJ200. The engine will have dry thrust of around 78 kN (or 17,500 lbf) with a reheated output of around 120 kN (or 27,000 lbf).

Applications
 Eurofighter Typhoon
 Bloodhound LSR
 Liquid fly-back booster (Cancelled)

Specifications (EJ200)

See also

References
Notes

Footnotes

External links

 Eurojet GmbH
 Rolls-Royce EJ200
 EJ200 fact sheet
 EUROJET Offers its EJ200 Engine for the Tejas, Indian Light Combat Aircraft

Low-bypass turbofan engines
1990s turbofan engines
Eurofighter Typhoon

Eurojet EJ200


Bu maddede, Amerikan FOX televizyonunda yayınlanan Prison Break dizisinin karakterleri tanıtılmaktadır.

Ana karakterler

{|class="wikitable"
|- bgcolor="#CCCCCC"
! Karakter !! Oyuncu !! Sezon(lar) !! Bilgi
|-
| Michael Scofield || Wentworth Miller
|align=center| 1, 2, 3, 4, 5
|Michael, Lincoln Burrows'un küçük üvey kardeşi. Ağabeyini hapishaneden kurtarmak için silahlı bir soygun yapıp onunla aynı hapishaneye, Fox River'a gider. Hapishane planlarını üstüne dövme olarak yerleştirmiştir ve onlar sayesinde sezon finalinde abisini hapisten çıkarmıştır. Ancak 2.sezon finalinde Sona hapishanesine girer. Sona hapishanesinden James Whistler'ı çıkarmakla görevlendirilmiştir. Daha sonra onu hapisten çıkarır ve Scylla adlı diskleri bulmakla görevlendirilmiştir. Tabii bu görev sırasında burnu kanamaya başlar ve beyin tümörü ortaya çıkar. Dördüncü sezonun final bölümünde elektrik çarpmasından dolayı öldüğü sanılır ancak beşinci sezonda yeni bir kimlikle ortaya çıkar.
|-
| Lincoln Burrows || Dominic Purcell
|align=center| 1, 2, 3, 4, 5
|Lincoln'a Terrence Steadman'ı öldürmekten suçlu bulunur ancak o, kendisine tuzak kurulduğunu iddia etmektedir. Amerikan başkanı Caroline Reynolds tarafından hapise atılmıştır ancak asıl aranan kişi babasıdır (Aldo Burrows). Ancak sonra Michael, Lincoln'ü temize çıkarmıştır ve Lincoln özgürlüğüne kavuşmuştur. Daha sonra Şirket onun peşine düşmüş ve bu yüzden hala kaçak gibi yaşamak zorunda kalmıştır.
|-
| Sara Tancredi || Sarah Wayne Callies
|align=center| 1, 2, 4, 5
|Sara, Michael ve Lincoln'e kurulan komployu çözmek için onlara yardım etmeden önce Fox River'da çalışan birkaç doktordan biriydi. Aynı zamanda Michael'den hoşlanmaktadır. 3.sezonda Gretchen tarafından kaçırılır. Daha sonra Lincoln'e sahte kellesini gönderirler. Ancak ölmemiştir. Final Break filminde hapse girer ancak Micheal onu hapishaneden kaçırmayı başarır.
|-
| Fernando Sucre || Amaury Nolasco
|align=center| 1, 2, 3,4, 5
|Sucre, Michael'ın hücre arkadaşıdır, soygun suçundan hapishanede bulunmaktadır. Maricruz adında bir sevgilisi vardır. Hatta evlenmek istemektedirler. Fox River kaçaklarından biridir. 3.sezonda Sona Hapishanesindeki Michael'ı çıkarmak için mezarcı olarak çalışmaya başlamıştır. Bu yüzden Şirket'in hedeflerinden biri olmuştur.
|-
| Theodore "T-Bag" Bagwell || Robert Knepper
|align=center| 1, 2, 3,4, 5
|T-Bag adam kaçırma, tecavüz ve cinayet suçlarından şartlı tahliyesiz ömür boyu hapse mahkûm edilmiştir. Michael'ın kaçış ekibindeki en sevilmeyen kişidir. 1.sezon finalinde John Abruzzi T-Bag'in elini kesmiştir. Ancak daha sonra Charles'ın Utah'a gömdüğü 5 milyon doların sahibi olmuştur. 2.sezon finalinde Meksika'daki Sona hapishanesine girer. Ama oradan kaçar. 3.sezonda James'in kuş kitabını alınca onun planını uygulamaya çalışır. Ve bunun üzerine "Cole Pfeiffer" kimliğine bürünür. Final Break filminde tekrar hapse girer. 5. sezonda ismi bilinmeyen biri tarafından finanse edilmiş deneysel bir biyonik ele kavuşur. Micheal'dan bir mektup alır ve mektuptaki gizemi çözmeye çalışacaktır
|-
| Alexander Mahone || William Fichtner
|align=center| 2, 3,4
|FBI Özel Ajanı Mahone Fox River kaçaklarını yakalamak için ülke genelindeki kaçak avını yönetmektedir. Ancak tek amacı onları yakalamak değil,aynı zamanda öldürmektir. Ancak Michael'in tuzağına düşer ve Sona Hapishanesine girer. Herkes gibi o da Şirket'in hedeflerinden biri olur. 4. sezonda Şirket'in bilgilerinin saklandığı   Scylla'yı bulmaya çalışan Micheal ve ekibiyle işbirliği yapar.
|-
| Brad Bellick || Wade Williams
|align=center| 1, 2, 3,4
|Brad Bellick, Fox River Eyalet Hapishanesi'nde gardiyanların lideridir. İşten çıkarıldıktan sonra, üzerlerine konulan ödül için kaçakların peşine düşer. Daha sonra arkadaşı Roy Geary'nin ölümünden dolayı Fox River'a mahkûm olarak geri döner. Alex tarafından kaçakları yakalaması için serbest bırakılır. 2.sezon finalinde Sona hapishanesine girer. 4.sezonda Scylla'yı ele geçirmek için bir su borusunun içinde canını feda eder.
|-
| Benjamin Miles "C-Note" Franklin || Rockmond Dunbar
|align=center| 1, 2, 4, 5
|C-Note ordudan atıldıktan sonra işsiz kaldı.Kamyonla uyuşturucu taşırken yakalandı. Kacee adında bir karısı ve Dede adında bir kızı vardır. Fox River kaçaklarından biri olmuştur. Ancak yakalanmıştır. Daha sonra Alex Mahone'u şikayet ettiği için serbest bırakılır. 5. sezonda Micheal olduğuna inandığı kişi için Fas'a gidecektir.
|-
| Paul Kellerman' || Paul Adelstein
|align=center| 1, 2, 4, 5
|Gizli Servis ajanı Kellerman Reynolds tarafından Lincoln Burrows'un idamının gerçekleşmesini sağlamak için görevlendirilmiştir. Fakat Bill Kim yüzünden işten çıkarılmıştır ve bu nedenle Michael ve Lincoln'e yardım etmeye başlamıştır. 2.sezon finalinde teslim olur ve öldüğü sanılır. Ancak 4.sezonda tekrar ortaya çıkar. Poseidon'un emri ile A&W tarafından öldürülür.
|}

 Yardımcı Ana Karakterler

 Yinelenen ve ikincil karakterler
 Kaçış takımının diğer üyeleri

 Kaçakların bağlantılı olduğu karakterler

 Komplo kuranlar

 Kaçak avcıları

 Fox River Hapishanesi hücre arkadaşları

 Fox River personeli

 Diğer karakterler

 Kaynakça

 Dış bağlantılar
 Karakter biyografileri  Fox TV Prison Break'' resmi internet sayfası

Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizilerinin karakter listeleri
Aksiyon televizyon dizilerinin karakter listeleri
Dramatik televizyon dizilerinin karakter listeleri
Gerilim televizyon dizilerinin karakter listeleri

Büyük Kaçış karakterleri listesi


The Wolfgang Press est un groupe de post-punk avant-gardiste britannique actif de 1983 à 1995, enregistrant pour le label 4AD. Le noyau du groupe est composé de Michael Allen (chant, basse), Mark Cox (claviers) et Andrew Gray (guitare). The Wolfgang Press est surtout connu pour son succès international en 1992, A Girl Like You (Born to Be Kissed).

Historique
Michael Allen fait d'abord partie du groupe punk The Models en 1977, dans lequel officie également son ami d'enfance Marco Pirroni, qui fut le premier guitariste de Siouxsie and the Banshees. Les deux hommes forment ensuite Rema-Rema avec Gary Asquith et Dorothy "Max" Prior, où ils sont rejoints par Mark Cox. Après le départ de Pirroni pour Adam and the Ants, le groupe recrute  Danny Briottet et se rebaptise Mass. Asquith et Briottet rejoindront plus tard Renegade Soundwave tandis que Prior travaillera avec Psychic TV. Andrew Gray, quant à lui, a été membre de In Camera. Ces formations ont toutes enregistré pour 4AD.

Après la séparation de Mass, Allen et Cox continuent à jouer ensemble. Leur premier enregistrement en tant que The Wolfgang Press est l'album de 1983, The Burden of Mules. L'influence de Metal Box de  PIL s'y fait sentir. Parmi les musiciens invités figurent Richard Thomas de Dif Juz, David Steiner de In Camera et le guitariste et percussionniste Andrew Gray, qui rejoint bientôt le groupe officiellement. Trouser Press décrit cet album comme étant « sombre et cacophonique, une dalle colérique et intense de tristesse post-punk qu'il vaut mieux laisser à ses propres vices ».

Suivent les EP Scarecrow, Water et Sweatbox, produits par Robin Guthrie de Cocteau Twins. La chanteuse Liz Fraser vient  prêter sa voix sur une reprise de Respect d'Otis Redding. Ces trois disques sont ensuite compilés (avec quelques versions remixées) sous le nom de The Legendary Wolfgang Press and Other Tall Stories (1985). Ils publient ensuite les albums Standing Up Straight (1986) et Bird Wood Cage (1988). Selon Jason Ankeny, Bird Wood Cage est l'un des disques les plus cruciaux du catalogue de Wolfgang Press : « ici, le trio commence à incorporer les éléments de dance et de funk qui finiront par devenir la facette dominante de leur travail ». Plus tard, Michael Allen déclare que Bird Wood Cage est l'album de Wolfgang Press dont il est le plus fier.

L'album suivant, Queer (1991), naît de l'écoute du premier album de De La Soul, 3 Feet High and Rising, sorti en 1989. Le son de l'album comprend de nombreux samples et des rythmes plus funky et plus pop. Les membres du groupe jouent chacun de plusieurs instruments, ce qui rend le son plus dense que dans leurs travaux précédents. L'album comprend la participation de Leslie Langston, ancien bassiste des Throwing Muses. Deux singles en sont extrait, dont Mama Told Me Not to Come, une reprise de Randy Newman.

Le single A Girl Like You, sorti en , devient un succès international, obtenant la deuxième place du palmarès Modern Rock Tracks du magazine Billboard le . La chanson est ensuite reprise par Tom Jones, qui demande au groupe de lui écrire Show Me (Some Devotion), les deux enregistrements apparaissant sur l'album The Lead and How to Swing It (1994). Jones les accompagne  également sur scène pour All Virgos Are Mad, un concert anniversaire de 4AD à Los Angeles en .

Après A Girl Like You, le groupe s'achète son propre studio d'enregistrement, s'affranchissant ainsi de la pression financière de la location de studio. Le groupe passe deux ans à enregistrer Funky Little Demons. Le single Going South atteint la  du UK Singles Chart et la  du classement alternatif américain. L'album est classé une semaine dans le UK Albums Chart au , en .

Mark Cox quitte le groupe en , peu de temps avant la sortie de l'album. Allen et Gray tentent de continuer à deux et effectuent une tournée aux États-Unis sans Cox pour promouvoir l'album, mais admettent plus tard que le groupe était en bout de course.

Une compilation, Everything Is Beautiful (A Retrospective 1983–1995), sort en 2001. Malgré son titre, elle ne contient aucun matériel antérieur à 1984.

Michael Allen enregistre et joue périodiquement avec son groupe Geniuser. Il sort l'album Mud Black sur le label Phisteria en 2005 et un EP intitulé Press/Delete en 2010 sur le même label, auquel participe Andy Gray. Allen collabore également avec le groupe Lavender Pill Mob de Gary Asquith.
Gray enregistre sous le nom de Limehouse Outlaw, et sort l'album Homegrown sur son propre label le , avec quelques chansons co-écrites par Allen. Gray enregistre également avec le Lavender Pill Mob.
Mark Cox contribue à l'écriture et à la production d'un projet intitulé U:guru.

En 1995 et 1996, après le départ de Cox et la sortie de Funky Little Demons, le duo Allen et Gray prévoit de lui donner une suite. Six chansons issues de ces sessions sortent finalement pour le Record Store Day 2020, sous le titre Unremembered Remembered. L'album est présenté comme un mini-LP et comme le dernier album studio du groupe. Bien qu'il y ait eu un septième morceau enregistré, le groupe choisi de ne pas l'inclure dans le disque.

Discographie

Notes et références

Liens externes

Groupe anglais de rock gothique
Groupe anglais de post-punk
Groupe musical formé en 1983
Groupe musical de Londres
Artiste de 4AD

The Wolfgang Press


O Grupo de Forcados Amadores da Chamusca é um grupo de forcados da vila da Chamusca, no Ribatejo. O Grupo foi fundado a 13 de Julho de 1974.

O actual Cabo, Nuno Marecos, assumiu o comando do Grupo a 7 de Setembro de 2014 após a despedida do anterior Cabo Nuno Marques.

História
O Cabo fundador foi António Timóteo e a estreia oficial decorreu numa corrida mista noturna realizada em Tomar a 13 de Julho de 1974. Os toiros pertenciam à ganadaria de Herdade do Budial da Rainha, lidados a cavalo por José Mestre Batista e Luís Miguel da Veiga, e na parte apeada por Armando Soares e Óscar Romano. As 4 pegas da noite ficaram a cargo dos estreantes Amadores da Chamusca.

No seu historial o Grupo conta com atuações em Portugal Continental, Açores, Espanha, França e Estados Unidos (Califórnia).

Rivalidade
Os dois Grupos da Chamusca, Amadores e Aposento, assumem uma rivalidade que, contudo, ao contrário de situações análogas, não os impede de pegarem nas mesmas corridas, em especial na Praça de Toiros local.

Cabos
António Timóteo
Manuel João Valério
José Ferreira
Nuno Quito
Nuno Marques
Nuno Marecos (2014–presente)

Chamusca

Grupo de Forcados Amadores da Chamusca


Un womance, o sismance, es una estrecha relación no-sexual entre dos (o más) mujeres, una forma de intimidad homosocial. La palabra es el equivalente femenino de un bromance, siendo un acrónimo de palabras de mujer y romance en inglés.

Cultura popular
Ejemplos de womances en la cultura popular incluye películas como Thelma & Louise, Muriel's Wedding, Romy and Michele's High School Reunion y Bridesmaids, como también la serie Laverne & Shirley.

La nueva película australiana Jucy es considerada una comedia "womantica."

la serie Dc super hero girls (2019) tiene tintes y elementos que se pueden considerar "womantico" (no lésbico)

Referencias

Relaciones interpersonales
Mujer
Neologismos
Amistad

Womance


Sweets from a Stranger is the fifth studio album by the British new wave group Squeeze, released in September 1982 through A&M. The album peaked at number 20 in the UK Albums Chart. The band split up soon after a world tour for the record, and the two main songwriters went on to record 1984's Difford & Tilbrook. Squeeze reunited and released Cosi Fan Tutti Frutti in 1985. As with all Squeeze albums, Chris Difford wrote the words first and Glenn Tilbrook would write the music afterwards often editing Difford's material to create a streamlined narrative. Tilbrook would record a demo afterwards and play it for Difford.

Background and recording

Sweets from a Stranger was recorded during a period of tumult for the band, with tensions exacerbated by the band's continued touring and the pressures on the Difford–Tilbrook songwriting team from being compared to Lennon–McCartney. Tilbrook explained, "The band was not in a happy place on the year from East Side Story to Sweets from a Stranger. There were some great songs on Sweets from a Stranger, but the band itself did not feel great; there was dark cloud above us. It was just hard work being on the road then, and it was an odd time. Really, when you're having that sort of success, no manager is going to say, 'You need to stop for a while.' And no one did, so we had to."

Paul Carrack had left the band to work on his solo career and work as a studio musician. He was replaced by Don Snow. Snow would later appear with Procol Harum and Tina Turner on their respective albums and tours. Snow would later change his name to Jonn Savannah.

Within a year after the release of this album, Squeeze broke up. Difford and Tilbrook carried on releasing an album under both of their names before reforming Squeeze with the band's original drummer Gilson Lavis and keyboardist Jools Holland. Keith Wilkinson who had toured with Difford and Tilbrook replaced John Bentley for the reunion album Cosi Fan Tutti Frutti.

In 1997, the CD was released in the UK with two bonus tracks, as part of the Six of One... box set. The set included the band's first six studio albums, each digitally remastered. These CDs were made available for individual purchase in 1998.

A 2008 reissue included the two 1997 bonus tracks, and added a further seven tracks.

Music
Detailing the stylistic direction of Sweets from a Stranger, Stephen Thomas Erlewine opined that Squeeze "wound up largely ditching the pop classicism of East Side Story for a gangly new wave experimentalism". "I've Returned" has been likened to Bruce Springsteen in sound, while Erlewine detailed "Onto the Dance Floor" to be "wannabe Bowie".

Reception

Critical reception

Trouser Press wrote that "I've Returned" "soars on the strength of ringing guitars and an exuberant Tilbrook vocal."

AllMusic's Stephen Thomas Erlewine gave a mixed and predominantly critical summary of Sweets from a Stranger. Despite noting "connections" to the band's acclaimed East Side Story and speaking positively of songs including "I've Returned" and the "sublime" peak "Black Coffee in Bed", Erlewine wrote-off much of the effort as "new wave clatter".

Artist's reflection
In retrospect both composers were critical of the album stating feeling that the songwriting and the production weren't up to par compared to what they did before. The American edition of the album featured praise for Difford and Tilbrook songs which both felt created additional pressure to create a classic with every single song. Difford commented "You just write to please yourself first of all...if other people like it, that's a bonus."

Track listing
All songs written by Chris Difford and Glenn Tilbrook.
 "Out of Touch" – 3:50
 "I Can't Hold On" – 3:34
 "Points of View" – 4:12
 "Stranger Than the Stranger on the Shore" – 3:19
 "Onto the Dance Floor" – 3:37
 "When the Hangover Strikes" – 4:29
 "Black Coffee in Bed" – 6:12
 "I've Returned" – 2:34
 "Tongue Like a Knife" – 4:10
 "His House Her Home" – 3:23
 "The Very First Dance" – 3:17
 "The Elephant Ride" – 3:22

Bonus tracks (1997 & 2008 reissues)
"I Can't Get Up Anymore" – 3:55
 "When Love Goes to Sleep" – 3:44

Bonus tracks (2008 reissue only)
 "Annie Get Your Gun" – 3:25
 "I'm At Home Tonight" – 3:23
 "Elephant Girl" – 3:38
 "Spanish Guitar" – 2:46
 "Tomorrow's World (His House Her Home)" (Glenn Tilbrook Demo) – 3:09
 "Whenever We Meet" (Demo Version) – 2:58
 "Last Call For Love" – 3:28

Personnel
Squeeze
 Chris Difford – rhythm guitars, backing vocals, lead vocals on "His House Her Home"
 Glenn Tilbrook – lead guitars, keyboards, lead and backing vocals
 Don Snow – keyboards, backing vocals
 John Bentley – bass guitar, backing vocals
 Gilson Lavis – drums

Additional personnel
 Del Newman – string arrangements
 Elvis Costello – backing vocals on "Black Coffee in Bed"
 Paul Young – backing vocals on "Black Coffee in Bed"

Production
 Squeeze – producers, cover design
 Phil McDonald – producer, engineer
 Butch Yates – assistant engineer
 Frank DeLuna – mastering at A&M Mastering Studios (Hollywood, California, US)
 Simon Ryan – cover design
 Michael Putland – cover photography

References

External links
 Album summary

Squeeze (band) albums
1982 albums
A&M Records albums

Sweets from a Stranger


Das Carrington-Ereignis im Jahr 1859 verursachte den bisher größten wissenschaftlich beobachteten magnetischen Sturm auf der Erde. Unter anderen hatte ihn der damals bekannte Sonnenforscher Richard Christopher Carrington beobachtet. Damals waren sogar in Rom, Havanna und auf Hawaii Polarlichter zu sehen, die normalerweise nur in höheren Breiten auftreten.

Eisbohrkernuntersuchungen zeigen, dass ein Ereignis dieser Stärke im statistischen Mittel alle 500 Jahre auf der Erde vorkommt. Auslöser sind Ausbrüche der Sonnenoberfläche, die weit häufiger auftreten, meistens aber nicht die Erde treffen.

Verlauf
Vom 28. August bis 4. September 1859 ereigneten sich mehrere starke Sonneneruptionen, die insbesondere vom Astronomen Richard Carrington beobachtet wurden. Die ausgestoßene Materie der koronalen Massenauswürfe hatte eine Geschwindigkeit von über 2000 km/s. Diese erreichte ca. 17,5 Stunden später die Erde. In der Nacht vom 1. zum 2. September wurde der bisher mächtigste geomagnetische Sturm registriert. Er führte zu Polarlichtern, die selbst in Rom, Havanna und auf Hawaii beobachtet werden konnten. In den höheren Breiten Nordeuropas und Nordamerikas wurden in Telegrafenleitungen so hohe Spannungen induziert, dass Papierstreifen in den Empfängern durch Funkenschlag in Brand gesetzt wurden. Die Funktion des kurz zuvor installierten weltweiten Telegrafienetzes war massiv beeinträchtigt. Auch in Mitteleuropa wurden solche Phänomene beobachtet, allerdings in schwächerer Form.

Vergleich mit ähnlichem Ereignis 2012
Nach Analysen von Beobachtungsdaten der STEREO-Sonden gaben Forscher der NASA 2014 bekannt, dass die Erde zwei Jahre zuvor, am 23. Juli 2012, einem "solaren Supersturm" knapp entgangen war. Das Ereignis war außerhalb der Erde so stark wie das Carrington-Ereignis von 1859.

Weblinks

Einzelnachweise

Magnetik
Sonne
Stellarphysik
Astronomisches Ereignis
Ereignis 1859

Carrington-Ereignis


(313116) Pálvenetianer, denumire internațională (313116) Palvenetianer, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
313116 Pálvenetianer este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Piszkesteto de Krisztián Sárneczky și László L. Kiss. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,35 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 0,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 313001-314000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

313116 Pálvenetianer


An Schoenoplectus oligosetus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Andrey Evgenievich Kozhevnikov, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Tatiana Vladimirovna Egorova. An Schoenoplectus oligosetus in nahilalakip ha genus nga Schoenoplectus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schoenoplectus

Schoenoplectus oligosetus


Historien om en moder er en dansk dukkefilm fra 1977 instrueret af Jørgen Vestergaard efter eget manuskript.

Handling
Der sad en moder hos sit lille barn, hun var så bedrøvet, så bange for at det skulle dø ... Historien er H.C. Andersens, men dukkefilmen foregår i vor tid i en forstad af beton. Et dystert eventyr om menneskelig fortvivlelse og endelig accept af Guds vilje.

Historien er H.C. Andersens, men tiden er i dag. Handlingen foregår i Ballerup eller Brabrand. Et klassisk eventyr om menneskelig fortvivlelse fortalt i en ny form.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Dukkefilm fra Danmark
Danske film fra 1977

Historien om en moder (film fra 1977)