الأكاديمية الإمبراطورية للفنون ، المعروف بشكل غير رسمي في  بأكاديمية سانت بطرسبرغ للفنون ، افتتحت بواسطة الكونت ايفان شوفالوف تحت اسم أكاديمية الفون الثلاثة الأكثر نبلا في 1757.

في الإمبراطورية الروسية
كانت الأكاديمية تقع في قصر شوفالوف على سادوفايا ستريت حتى 1764، عندما سمتها كاترين العظمى الأكاديمية الإمبراطورية للفنون وكلفت أول رئيس لها، الكسندر كوكورينوف، لتصميم مبنى جديد للأكاديمية. استغرق الأمر 25 عاما لبناء الصرح على نمط الكلاسيكية الجديدة. كونستانتين ثون كان مسؤولا عن زخرفة باذخ من الداخل. كما أنه صمم على جانب الرصيف امام الصرح وزين ذلك باثنين من تماثيل أبو الهول عمرها 3000 عاما، الذي تم إحضارها من مصر.

نظم إيفان بيتسكوي الأكاديمية بحكم واقع الدائرة الحكومية التي تشرف على المسائل المتعلقة بالفن في جميع أنحاء البلاد، وتوزيع الاوامر ومنح الرتب للفنانين. شجعت الأكاديمية بقوة المبادئ التقليدية الحديثة عن طريق إرسال أبرز الرسامين الروس في الخارج، من أجل التعرف على الأنماط القديمة وعصر النهضة في إيطاليا وفرنسا. كما أنه ما يخصها من جمع كبير من الأعمال الفنية الاختيار المقصود لدراسة والنسخ.

في منتصف القرن 19 تأثر الفن الأكاديمي ل تدريب الموظفين بكثير من مذاهب دومينيك إنجرس، وكان تحديا من جيل الشباب من الفنانين الروس الذين أكدوا حريتهم في الطلاء في أسلوب واقعي. أتباع هذه الحركة أصبح يعرف باسم بيريدفيزينكي ،و بقيادة ايفان كرامسكوي، علنا انقطع مع الأكاديمية وبدأت في المعارض الخاصة التي سافر من مدينة إلى مدينة في جميع أنحاء روسيا. ايليا ريبين، ميخائيل فروبل وبعض الرسامين الآخرين، ومع ذلك، لا يزال ينظر إلى أكاديمية للتدريب على النحو الذي لا غنى عنه لتنمية المهارات المهنية الأساسية.

في الاتحاد السوفياتي
بعد الثورة الروسية في عام 1917 تم تمرير الأكاديمية من خلال سلسلة من التحولات. تم تباعا تسمية الأكاديمية الروسية للفنون في عام 1933، في أكاديمية الفنون في الاتحاد السوفياتي في عام 1947، والعودة إلى الأكاديمية الروسية للفنون في عام 1991. الأعمال الفنية القديمة في الأكاديمية، والتي تشمل الأعمال الرئيسية للبوسين ،و جاك لوي دافيدد وإنجرس، تم نقلها إلى متحف الإرميتاج عبر النهر.

بعد نهوض الحداثة في القرن 20، احتضنت المدارس الفنية الأوروبية الأمريكية المفكرين الذين تمردوا في القرن التاسع عشر على الأكاديمية والتقاليد، واعتبرت أشكال «التقليدية» في الفن والعمارة والأدب، والعقيدة الدينية، والتنظيم الاجتماعي والحياة اليومية قد أصبحت بالية. وفي حين أن التربية الفنية في الغرب آخذة في التغير، التعاليم التقليدية الأكاديمية كانت تتغذى في الأكاديمية السوفياتية.

كمدرسة، الواقعية الاشتراكية السوفياتية تفوقت على أنواع اللوحة الطبيعية والواقعية في الغرب خلال الربع الثالث من القرن العشرين! كان نهضة للفنون الواقعية وراء الستار الحديدي.فيرن جروفينور ساومسن

خلال سنوات الحقبة السوفياتية، الأكاديميات كانت حرة (بتمويل من الحكومة)، ولكن لا يصدق على المنافسة. العديد من الطلاب من شأنهم باستمرار التقدم بطلب للحصول أحيانا ستة، سبعة أعوام على التوالي ليكون مقبولين للأكاديمية، ولكن دون جدوى. مع عشرين من الأماكن المتاحة والآلاف من الطلبات، كانت المنافسة وحشية.

الوضع الحالي
يقع مقر الأكاديمية الروسية للفنون في موسكو منذ عام 1947. رئيسها الحالي هو زوراب تسيريتيلي. المبنى التاريخي على نهر نيفا في سانت بطرسبورغ حاليا يستوعب أكاديمية ايليا ريبن بسانت بيترسبورغ لمعهد الرسم والنحت والعمارة ، لكنها لا تزال تعرف بشكل غير رسمي باسم أكاديمية سانت بطرسبرغ الفنون.

انظر أيضاً
 أكاديمية الفنون
الأكاديمية الروسية للفنون

مراجع

وصلات خارجية
 الأكاديمية الروسية للفنون
 أكاديمية الدولة سانت بطرسبورغ معهد الفنون الجميلة

الأكاديمية الإمبراطورية للفنون
أكاديميات الفنون
تأسيسات سنة 1757
تأسيسات سنة 1757 في روسيا
ثقافة روسية
جامعات وكليات في سانت بطرسبرغ
جمعيات علمية في روسيا
فنون
مبان ومنشآت في سانت بطرسبرغ
مدارس الفنون في روسيا
معاهد
مؤسسات تعليمية في الإمبراطورية الروسية
هيئات تعليمية أسست في عقد 1750
هيئات تعليمية أسست في 1757
الثقافة في سانت بطرسبرغ

الأكاديمية الإمبراطورية للفنون


Der Große Preis von Frankreich 1950 fand am 2. Juli auf dem Kurs von Reims statt und war das sechste Rennen der Automobil-Weltmeisterschaft 1950.

Hintergrund
Zum Rennen gingen 19 Nennungen ein. Ferrari trat nicht mit dem Werks-Team an, sondern war nur durch den Privatier Peter Whitehead vertreten.

Training
Das Training auf dem schnellen Kurs wurde von den Werks-Alfa Romeo dominiert. Fangio sicherte sich die Pole-Position vor Farina und Fagioli. Der beste Nicht-Alfa war fast fünf Sekunden langsamer als der drittplatzierte Alfa von Fagioli.

Rennen
Wie sich im Training schon angedeutet hatte, waren die Alfa Romeo auf dem schnellen Kurs die Top-Favoriten. So führten sie auch nach dem Start das Feld an mit Farina an der Spitze. In der 18. Runde musste er jedoch die Boxen ansteuern, um dort seine defekte Benzinpumpe reparieren zu lassen. Dies kostete ihn über sieben Minuten. Dennoch gelang es ihm bis zur Halbzeit des Rennens wieder auf den dritten Platz vorzustoßen. Kurz danach hatte er jedoch wieder Pech und er musste nochmals an die Box, stieß wieder auf den dritten Platz vor und musste seinen Wagen schließlich mit endgültig defekter Benzinpumpe neun Runden vor Schluss auf der Strecke abstellen. Dadurch erbte Peter Whitehead den dritten Platz, was sein einziges Podium in seiner Formel 1 Karriere bleiben sollte. Vom Defekt Farinas profitierte in erster Linie Fangio, der das Rennen unangefochten gewinnen konnte und auch die Führung in der Fahrer-WM übernahm. Aufgrund der hohen Temperaturen wurden die Motoren enorm belastet. Dies führte dazu, dass alle gestarteten Maseratis mit Motorschaden aufgeben mussten und auch die Talbots ständig Kühlwasser nachfüllen mussten.

Meldeliste

Klassifikation

Startaufstellung

Rennergebnis

WM-Stand nach dem Rennen
Die ersten fünf bekamen 8, 6, 4, 3 bzw. 2 Punkte; einen Punkt gab es für die schnellste Runde. Es zählen nur die vier besten Ergebnisse aus sieben Rennen. *) beinhaltet den Punkt für die schnellste Runde, gleichfarbig markierte Felder repräsentieren Fahrzeugübernahme (geteilte Punkte) und Werte in Klammern sind Streichresultate.

Literatur
 Lang, Mike; Grand Prix 1950–1965; Haynes Publishing Group, Sparkford Sommerset 1981 (englisch)

Weblinks
 Ergebnisse

1950
Frankreich
Sportveranstaltung im Département Marne

Großer Preis von Frankreich 1950


Rostov Arena (rusă: Ростов Арена) este un stadion de fotbal în construcție în orașul Rostov-pe-Don, capitala Regiunea Rostov, subdiviziune administrativă în Federația Rusă. În conformitate cu decizia FIFA, stadionul va găzdui mai multe jocuri la Campionatul Mondial de Fotbal 2018 și va servi, de asemenea, ca stadionul de origine al clubului de fotbal FC Rostov. Stadionul va avea o capacitate de 45,000 de spectatori.

Istorie
La sfârșitul lunii iunie 2013 în timpul lucrărilor privind pregătirea solului pentru construcția stadionului s-au găsit cinci obuze de Război pentru Apărarea Patriei, păstrat aproape în forma sa originală.

În august 2013, au început lucrările la fundația de nisip aproximativ șase metri de aluviuni pentru stadion. În luna octombrie, a fost construit terenul de sub stadion. Lucrările la movilă pentru zona de stadion a fost finalizat în aluviunile mai 2014. În decembrie șantierul de construcție a început să aducă în echipamente grele, materiale de construcții și echipamente. În ianuarie 2015, el a început de conducere câmp piloți la baza viitorului stadion.
În martie 2015, proiectul de stadion a fost modificat, care a redus costul de construcție de 3 miliarde de ruble. În iunie 2015 a fost finalizat piling în pământ și a început construcția standuri stadion. În luna iulie 2015, au început lucrările la construcțiile din beton ale pieselor de deasupra solului ale arenei.
În septembrie 2015, unitatea a fost finalizată fundație din dale de beton armat.

De asemenea, a completat dispozitivul fasciculului pentru acoperirea standuri. În decembrie 2015, au început lucrările la instalarea unui cadru metalic acoperiș. Iulie 2016 lucrările pe beton bolului stadion a început. instalarea structurilor a fost, de asemenea, completat, care va avea loc pe acoperișul arenei, și a început un dispozitiv direct al elementelor sale. In plus, constructorii au început lucrări de fațadă și amenajare a teritoriului adiacent stadionului. În noiembrie 2016 armat lucrări de beton ale castron principal al stadionului au fost complet finalizate și instalarea structurilor portante de acoperiș construite din sala cazanelor a început.

Campionatul Mondial de fotbal 2018

Legături externe

Design renderings at StadiumDB.com Rostov Design renderings at StadiumDB

Stadioanele CM FIFA 2018

Rostov Arena


Níkos Anastasíaðís (grískt letur: Νίκος Αναστασιάδης; f. 27. september 1946) er kýpverskur stjórnmálamaður sem var forseti Kýpur frá árinu 2013 til ársins 2023. Hann var leiðtogi hægrisinnaða stjórnmálaflokksins DISY (Lýðræðissamkundunnar) frá 1997 til 2013.

Æviágrip
Níkos Anastasíaðís er fæddur í þorpinu Pera Pedi á suðvesturhluta Kýpur. Hann nam lögfræði við Háskólann í Aþenu og útskrifaðist með lagagráðu og gráðu í sjóflutningum frá University College London árið 1971. Hann er kvæntur og á tvær dætur. Anastasíaðís starfaði sem viðskiptalögfræðingur áður en hann hóf feril í stjórnmálum. Anastasíaðis er hlynntur Evrópusamstarfi og sat samfellt á þingi kýpverska lýðveldisins frá 1981 til 2013. Hann var einn af stofnendum DISY-flokksins.

Anastasíaðís bauð sig fram í forsetakosningum Kýpur árið 2013. Hann gagnrýndi ríkisstjórnina fyrir viðbrögð hennar við efnahagskreppunni í landinu og mælti með samþykkt á björgunarpakka Evrópusambandsins í stað þess að grípa til niðurskurðaraðgerða. Hann vann sigur í annarri umferð kosninganna með 57,48 % atkvæða á móti Stavros Malas, frambjóðanda kommúnistaflokksins AKEL, sem hlaut 42,52 %.

Anastasíaðís atti aftur kappi við Malas í forsetakosningum Kýpur árið 2018. Hann lenti þar í fyrsta sæti í fyrri umferð og var síðan endurkjörinn með 55,99 % atkvæða í annarri umferð. Á forsetatíð sinni hefur Anastasíadís meðal annars unnið að kerfisumbótum að beiðni framkvæmdastjórnar Evrópusambandsins til þess að Kýpur geti hlotið efnahagshjálp.

Anastasíaðís hefur lækkað framlög til velferðarmála og lífeyrissjóða en hefur hækkað virðisaukaskatta og eldsneytisskatta. Hann ákvað jafnframt að láta fækka embættismönnum.

Í október 2021 var Anastasíaðís meðal þeirra sem Pandóruskjölin nafngreindu sem eiganda skúffufyrirtækja á aflandseyjum.

Tilvísanir

Forsetar Kýpur

Níkos Anastasíaðís


"Pige træd varsomt" er en dansk vise fra Co-optimistrevyen i 1926. Sangen har tekst af Ludvig Brandstrup og Mogens Dam og musik af Kai Normann Andersen og blev i revyen fremført af Karina Bell. Visen blev genbrugt i revyen Slabang i 1958, hvor Lulu Ziegler sang den.

Sangteksten

Sangen består af tre vers på hver tolv linjer, hvor de første otte er relativt kort (skiftende mellem 6 og 5 stavelser), mens de sidste fire er længere (10 stavelser pr. linje). Det er i den første af de fire sidste linjer, man i hvert af de tre vers finder den eneste gentagede tekst: "Pige træd varsomt, thi scenen er skrå". Indholdet at teksten er en generel advarsel til håbefulde unge om ikke at lade sig forblænde at teaterets magi, for den findes kun, mens projektørlysene er tændt.

Den centrale linje er efterfølgende blevet til et fast udtryk, der kan bruges i andre sammenhænge, hvor personer (ofte unge kvinder) er eller bør være lidt forsigtige. Der findes også bøger, der genbruger udtrykket, fx Pige træd varsomt og andre fortællinger fra Vesterbro af Arne Lybech og Pige træd varsomt af Liz Fielding.

Melodi
Kai Normann Andersens melodi er holdt ganske simpel i 4/4-takt. A-stykket i form af de otte første linjer bruger samme melodiføring to gange, idet den dog i anden omgang bygger op til B-stykket (omkvædet), hvorpå linjen med titelteksten kommer til at hvile, inden der i tredje af de fire linjer bygges lidt dramatisk op for at afslutte roligt til grundtonen.

Melodien til "Pige træd varsomt" er en af de 12 Andersen-sange, der kom med i kulturkanonen.

Andre versioner
"Pige træd varsomt" er indspillet i flere andre udgaver. Anne Linnet udgav sangen på albummet af samme navn (1995) og Sidse Babett Knudsen sang den i 2007 på albummet Flere Filmhits. Desuden er det en vise, der ofte fremføres af amatørkor osv., ligesom den var fast på den mangeårige bakkesangerinde Käthe Vogelius' repertoire.

Referencer

Sange fra Danmark
Sange af Kai Normann Andersen
Kulturkanonen

Pige træd varsomt


A ecotecnologia é uma ciência aplicada que busca atender às necessidades humanas, causando o mínimo de perturbação ecológica, aproveitando e manipulando as forças naturais para alavancar seus efeitos benéficos. A ecotecnologia integra dois campos de estudo: a "ecologia da técnica" e a "técnica da ecologia", exigindo uma compreensão das estruturas e processos dos ecossistemas e sociedades. Toda engenharia sustentável que reduza os danos aos ecossistemas, adote a ecologia como base fundamental e assegure a conservação da biodiversidade e o desenvolvimento sustentável podem ser consideradas formas de ecotecnologia.

A ecotecnologia enfatiza a abordagem de um problema de um ponto de vista holístico. Por exemplo, a remediação de rios não deve considerar apenas uma única área. Em vez disso, toda a área de captação, que inclui as seções a montante, médio e a jusante, deve ser considerada.

A construção pode reduzir seu impacto na natureza consultando especialistas em meio ambiente.

O desenvolvimento sustentável requer a implementação de tecnologias ecológicas que sejam eficientes e adaptadas às condições locais. A ecotecnologia permite melhorar o desempenho econômico enquanto minimiza os danos ao meio ambiente por:

 Aumentando a eficiência na seleção e uso de materiais e fontes de energia;
 Controle de impactos nos ecossistemas;
 Desenvolvimento e melhoria permanente de processos e produtos mais limpos;
 Marketing ecológico;
 Introdução de sistemas de gestão ambiental nos setores de produção e serviços;
 Desenvolvimento de atividades para aumentar a consciência da necessidade de proteção ambiental e promoção do desenvolvimento sustentável pelo público em geral;

Durante o Ecotechnics '95 - Simpósio Internacional de Engenharia Ecológica em Östersund, Suécia, os participantes concordaram com a definição: "Ecotechnics é definido como o método de projetar sociedades futuras dentro de estruturas ecológicas."

Leitura adicional

 Allenby, BR, e DJ Richards (1994), The Greening of Industrial Ecosystems . National Academy Press, Washington, DC.
 Braungart, M. e W. McDonough (2002). Cradle to Cradle: refazendo a maneira como fazemos as coisas . North Point Press, .
 Huesemann, Michael H. e Joyce A. Huesemann (2011). Technofix: Por que a tecnologia não nos salvará ou o meio ambiente, Capítulo 13, "O design de tecnologias ambientalmente sustentáveis e apropriadas", New Society Publishers, Gabriola Island, British Columbia, Canadá,, 464 pp.
 Von Weizsacker, EU, C. Hargroves, MH Smith, C. Desha e P. Stasinopoulos (2009). Fator cinco: Transformando a economia global por meio de melhorias de 80% na produtividade de recursos, Routledge.

Ligações externas

 Pesquisa em ecotecnologia na Mid Sweden University, Östersund, Suécia
 The Institute of Ecotechnics, Londres, Reino Unido
 ecoTECHNOLOGY for Vehicles, Transport Canada, Ottawa, Canadá
 Eco Technology Show, 11 a 12 de junho de 2015, Brighton, Reino Unido

Tecnologias sustentáveis
Ciência ambiental

Ecotecnologia


Iva Dekaris (1967.), hrvatska biomedicinarka i oftalmologinja, članica suradnica HAZU od 2016. godine.

Životopis
Rođena je 1967. godine. Diplomirala je na Medicinskom fakultetu 1992., završila je poslijediplomski studij iz biomedicine (1995.) i oftalmologije (1999.) te je postala specijalistica oftalmologinja 1999. Završila je poslijedoktorsko istraživanje (postdoctoral research fellowship) iz područja transplantacije rožnice (1997./1998.) na Medicinskom fakultetu Sveučilišta Harvard (Harvard Medical School) u Bostonu. Naslovna je redovita profesorica Medicinskog fakulteta Sveučilišta u Rijeci, medicinska direktorica Specijalne bolnice Svjetlost, članica suradnica Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti od 2006. godine te potpredsjednica Europskog udruženja očnih banaka. Dobitnica je Hrvatske državne nagrade za znanost za mlade znanstvenike (1999.) i za biomedicinu (2013.) te još pet nagrada i priznanja. Djeluje kao ekspertica Europske komisije za "očna tkiva", kao stručna savjetnica na jednom europskom projektu, a u Hrvatskoj je vodila tri znanstvena projekta na temu transplantacije rožnice. Objavila je 300 znanstvenih i stručnih radova, od toga 49 u CC-u; kao suautorica napisala je 8 knjiga i 23 poglavlja. Sudjelovala ja na nizu skupova s više od 400 sažetaka te je kao pozvana predavačica od 2011. – 2016. održala 21 predavanje. Članica je uredničkog odbora tri međunarodna i dva domaća znanstvena časopisa te recenzentica za osam međunarodnih oftalmoloških časopisa. Zaslužna je za otvaranje prve banke očnih tkiva u Republici Hrvatskoj (1995.) i uvođenje nove tehnike transplantacije (slojevita-DSAEK) u Republici Hrvatskoj. Od 2022. dio je stručnog tima Poliklinike Bilić Vision.

Izvori

Životopisi, Rijeka
Hrvatski oftalmolozi

Iva Dekaris


Dışsallık; bir ekonomik birimin kendi faydasını artırmak için aldığı kararın, aslında hiçbir organik bağı olmayan başka bir ekonomik birimin aldığı kararının sonuçlarını dolaylı ya da dolaysız etkilediği durumlarda ortaya çıkan bir kavramdır. Buna göre bir ekonomik birimin seçimleri, diğer birime fayda ya da zarar olarak etki edebilir. Dışsallıklar genelde pozitif dışsallıklar ve negatif dışsallıklar olarak iki grupta toplanır.

Pozitif dışsallık
Pozitif dışsallık ya da bir diğer adıyla toplumsal yarar gözetimi; bir kişinin ya da kurumun aldığı bir kararın birincil kişi dışında başka kişi ya da kurumlara da yarar sağlayıcı nitelikte olma durumudur.

Örnekler
Devletin en çok kullandığı pozitif dışsallık yöntemleri vergi barışı ve teşvik politikalarıdır. Ülkelere göre vergilendirme sistemi farklı olmakla beraber genelde devlet, mükelleflerinden tahsil edemediği verginin faizinden vazgeçerek geçmişte alamadığı vergi ücretlerini kazanırken mükellef de daha önce yaşadığı borç ve hukuki yaptırım risklerinden kurtulur. Bu noktada vergi barışı pozitif bir dışsallık olur. Yine aynı şekilde teşvik politikasında da teşvikin niteliğine bağlı olarak devlet bazı haklarından vazgeçerek yatırımcıya daha kolay yatırım yapılabilir bir ortam hazırlar. Bunun sonucunda işsizlik azalırken, yatırımcının karı ve devletin vergi gelirleri görece artar.
Arı yetiştiricisi ve elma bahçesi sahibinin komşu olduğunu düşünün. Arı yetiştiricisi, arılarının polen taşıması sonucu komşu elma bahçesinin sahibine bir dışsallık aktarmış olur. Arı sayısı ne kadar çok olursa, elma bahçesinde de o kadar fazla elma yetişir. Aynı şekilde elma bahçesi de arıcı üzerinde olumlu dışsallık aktarmaktadır. Elma bahçesinde ne kadar çok arı olursa, arıcı da arılardan o kadar çok bal alacaktır.
Komşusu yüksek sesle klasik müzik dinleyen bir ev sahibi eğer bir klasik müzik hayranıysa, komşusunun müzik dinleme işinden yarar gördüğü için müzik bir pozitif dışsallık olur.

Negatif dışsallık
Negatif dışsallık, kişinin ya da kurumun aldığı bir kararın başka bir ekonomik birime zarar verme durumudur. Bu noktada bir birim fayda sağlarken diğer birim bu faydadan açık bir şekilde zarar görür. Kurumlar noktasında negatif dışsallıklar genelde maliyetlendirilen bir unsurdur.

Örnekler
Her yapının bir ömrü olduğu gibi otoyolların, köprülerin de bir ömrü vardır ve köprüyü kullanan her bir araç, köprünün kullanım ömrünü kısaltmaktadır. Öte yandan araç sahipleri köprü sayesinde daha önce gidemedikleri ya da daha fazla yakıt yakarak gidebildikleri yerlere daha kısa yoldan gitme fırsatına erişirler. Bu noktada köprü, devlet için negatif bir dışsallık örneği gösterir. Zira araç sahiplerinin köprüyü kullanma kararı, devletin daha yakın zamanda köprüyü yenilemesine neden olabilir. İşte bu noktada devlet bu negatif dışsallığı maliyetlendirerek zararını minimuma indirmeye çalışır.
Otobüste sigara içen birinin, içmeyen birisini etkilemesi de bir negatif dışsallıktır. Yolculukta sigara içme kararı, sigara içen için keyif verici iken sigara içmeyen için negatif bir etki oluşturur. Bu noktada sigara bir negatif dışsallık olur.

Refah ekonomisi
Finans
Ekonomi terimleri

Dışsallık


Füzér (em eslovaco: Fizér) é um município da Hungria, situado no condado de Borsod-Abaúj-Zemplén. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 428 habitantes.

Localidades de Borsod-Abaúj-Zemplén

Füzér


La LGV Séville - Cadix – ou línea de alta velocidad Sevilla-Cádiz en espagnol – est une ligne à grande vitesse espagnole reliant les villes andalouses de Séville et Cadix. Longue de , elle est en service depuis .

Histoire

Caractéristiques

Ligne

Gares

Ouvrages d'art

Exploitation

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

Séville - Cadix
Ligne ferroviaire en Andalousie
Transport à Séville
Transport à Cadix

LGV Séville - Cadix


John Merrill Knapp (* 9. Mai 1914 in New York City; † 7. März 1993 in Princeton, New Jersey) war ein US-amerikanischer Musikwissenschaftler und Hochschullehrer. Er ist vor allem für seine Forschungstätigkeit zu Georg Friedrich Händel bekannt.

Knapp studierte an der Yale University (Abschlussjahrgang 1936). Ab 1946 war er, zunächst als Musiklehrer, später als Assistant Professor und Associate Professor und von 1961 bis 1982 als ordentlicher Professor an der Princeton University tätig.

1985 wurde er mit dem Händelpreis des Bezirkes Halle ausgezeichnet.

Quellen

Musikwissenschaftler
Korporierter (Skull & Bones)
Hochschullehrer (Princeton University)
US-Amerikaner
Geboren 1914
Gestorben 1993
Mann

John Merrill Knapp


Max Delbrück henviser til:

 Max Delbrück (kemiker) (1850-1919) – tysk kemiker
 Max Delbrück (biofysiker) (1906-1981) – tysk biofysiker

Max Delbrück


Fabijan Svalina (Đakovo, 7. studenoga 1971.) je srijemski biskup koadjutor.

Životopis
Fabijan Svalina rođen je 7. studenoga 1971. godine u Đakovu od oca Mirka i majke Lucije rođ. Poljičak. Djetinstvo i osnovno školovanje završio je u Satnici Đakovačkoj. Srednju školu, Bogoslovno sjemenište i Katolički bogoslovni fakultet pohađao je u Đakovu, te je 1997. godine diplomirao. Za svećenika Đakovačke ili Bosanske i Srijemske biskupije zaređen je 29. lipnja 1997. godine u katedrali – manjoj bazilici sv. Petra u Đakovu.

Nakon ređenja obnašao je pastoralnu službu župnog vikara u Župi Uzvišenja sv. Križa u Osijeku - Retfala, potom od 1998. do 2004. odgojitelj – prefekt u Međubiskupijskom sjemeništu na Šalati u Zagrebu. Od 2004. do 2010. godine obnašao je u Đakovu službe tajnika Biskupskog ordinarijata, kancelara Nadbiskupskog ordinarijata i voditelja nadbiskupijskog Tiskovnog ureda. U više mandata bio je član Prezbiterskoga vijeća i član Zbora savjetnika.

Na Izvanrednom plenarnom zasjedanju Hrvatske biskupske konferencije (HBK)  u Zagrebu 25. siječnja 2010. izabran je za zamjenika generalnog tajnika HBK. Na toj službi bio je do siječnja 2017. godine.

U srpnju 2010. Imenovan je za v.d. ravnatelja Hrvatskog Caritasa, a potom, 2012. godine, i ravnateljem te ustanove HBK na čijem je čelu i danas.

Početkom 2011. godine imenovan je u Odbor HBK za organizaciju dolaska Svetoga Oca Benedikta XVI. u Hrvatsku te mu je, između ostalog, povjerena koordinacija susreta Svetog Oca s predstavnicima civilnog društva, akademske zajednice, kulture, poduzetnika, diplomatskog zbora i s poglavarima vjerskih zajednica u Hrvatskom narodnom kazalištu. 2011. godine imenovan je članom – supredsjedateljem Mješovitog povjerenstva Republike Hrvatske i Hrvatske biskupske konferencije za izradu popisa oduzete imovine Katoličkoj Crkvi za vrijeme komunističke vladavine.

Odlukom hrvatskih biskupa od 2017. godine postaje ravnateljem Hrvatske katoličke mreže (HKM) u koju je integriran Hrvatski katolički radio, Informativna katolička agencija, novi mediji i mrežna stranica HKM-a.

Hrvatski Caritas vodi u vrijeme nekoliko velikih nacionalnih žurnih projekata pomoći stradalima od prirodnih nepogoda i kriza izazvanih ljudskim faktorom; tako 2014. godine inicira pomoć stradalom stanovništvu od poplava u Hrvatskoj, Bosni i Hercegovini i Republici Srbiji; 2015. mobilizira mrežu Caritasa za pomoć u migrantskoj krizi, a 2020. godine nakon razornih potresa u Zagrebu i na Banovini aktivno provodi projekte HBK stambenom i socijalnom u zbrinjavanju stanovništva. 2021. godine inicijator je pregovora s predstavnicima Vlade Republike Hrvatske o provedbenom ugovoru za Hrvatski Caritas i dijecezanske Caritase.

Kapelanom Njegove Svetosti imenovan je 30. travnja 2012.

Dana 7. listopada 2021., na spomendan BDM od Krunice istodobno u 12:00 sati u Vatikanu, Zagrebu (sjedištu Hrvatske biskupske konferencije), nadbiskupskom ordinarijatu u Đakovu i sjedištu Srijemske biskupije u Srijemskoj Mitrovici objavljena vijest kojom je Sveti Otac papa Franjo imenovao mons. Fabijana Svalinu biskupom koadjutorom Srijemske biskupije s posebnim ovlastima.

Dana 21. studenoga 2021. zaređen je za biskupa u katedrali sv. Dimitrija u Srijemskoj Mitrovici. Glavni zareditelj bio je mons. Paul Richard Gallagher, tajnik za odnose s državama pri Svetoj Stolici, a suzareditelji mons. Đuro Hranić, đakovačko osječki nadbiskup i mons. Đuro Gašparović, srijemski biskup.

Izvori

Svalina, Fabijan
Hrvatski biskupi
Srijemski biskupi

Fabijan Svalina


Timothy "Tim" Van Patten (* 10. Juni 1959 in Brooklyn, New York City) ist ein US-amerikanischer Fernsehregisseur, Schauspieler, Drehbuchautor und Filmproduzent.

Van Patten führte Regie bei Folgen von Die Sopranos, The Wire, Deadwood, Boardwalk Empire, Rom, The Pacific, Game of Thrones, Ed – Der Bowling-Anwalt und Sex and the City. Als Schauspieler ist er vor allem durch die Rolle des Salami in der US-amerikanischen Dramaserie The White Shadow bekannt geworden. Zudem spielte er den bösen Teenager Peter Stegman in Die Klasse von 1984 und Max Keller in der kurzlebigen Actionserie Der Ninja-Meister.

Leben
Van Patten wurde in Brooklyn, New York City geboren. Er wuchs in Massapequa, New York auf und besuchte dieselbe Highschool wie Jerry Seinfeld. Van Patten ist der Halbbruder vom Schauspieler Dick Van Patten und der Schauspielerin Joyce Van Patten, sowie der Onkel von Vincent Van Patten und Talia Balsam, beide ebenfalls Schauspieler. Eines seiner Kinder ist die Schauspielerin Grace Van Patten.

Karriere

Auszeichnungen
Im Jahr 2001 gewann Van Patten, zusammen mit Terence Winter, den Writers Guild of America Award und den Edgar Allan Poe Award für die Sopranos-Episode Pine Barrens (Verschollen im Schnee), Regie führte Steve Buscemi. Im Jahr 2004 führte Van Patten Regie bei der Folge Long Term Parking (Nur für Langzeitparker), welche einen Emmy für Best Writing in a Dramatic Series gewann.

Filmografie

Regie

Drehbuch
 2001: Die Sopranos (The Sopranos, Fernsehserie, Episode 3x11 Verschollen im Schnee)
 2010: Boardwalk Empire (Fernsehserie, Episode 1x07 Vergangenheit und Zukunft)

Darsteller

Weblinks

Einzelnachweise

Fernsehregisseur
Drehbuchautor
Filmschauspieler
Filmproduzent
Emmy-Preisträger
Person (New York City)
US-Amerikaner
Geboren 1959
Mann

Tim Van Patten


Francisco de Assis Magalhães Gomes (Ouro Preto, 16 de janeiro de 1906 - Belo Horizonte, 17 de julho de 1990) foi um engenheiro, físico, professor e historiador brasileiro.

Biografia
Em 1928, formou-se como engenheiro civil e de minas na Escola Nacional de Minas e Metalurgia de Ouro Preto, ganhando o prêmio de viagem à Europa como aluno laureado de sua turma. Entre 1933 e 1938, trabalhou como engenheiro na Prefeitura de Belo Horizonte e, a partir de 1933, foi professor de física do Curso Anexo da Faculdade de Medicina pois desde seus tempos de estudante e por incentivo de seu pai - o médico, botânico e químico Francisco de Paula Magalhães Gomes — resolvera se dedicar ao ensino e pesquisa da física. Em 1938, por concurso público, assumiu as cátedras de física da Escola de Minas de Ouro Preto e da Escola de Engenharia da UFMG. Em 1939, participou do grupo de professores e intelectuais que fundou a Faculdade de Filosofia Ciências e Letras, inicialmente uma instituição privada, depois integrada à UFMG em 1947, onde organizou seu Departamento de Física. Magalhães Gomes provocou uma grande atualização e modernização do ensino e pesquisa da física em Minas Gerais, promoveu o intercâmbio com instituições nacionais e internacionais, incentivando alunos e colaboradores a se especializarem no exterior. Revelou que, para isso, recebeu influência indireta e se inspirou na conduta do destacado físico Gleb Wataghin, de origem russo-italiana, que viera de Turim, em 1934, para organizar o Departamento de Física da Faculdade de Filosofia, Ciências e Letras da Universidade de São Paulo. Wataghin foi professor de importantes físicos brasileiros, que se tornaram colegas próximos de Francisco Magalhães Gomes, entre os quais Marcelo Damy de Souza Santos, Abrahão de Morais e Paulus Aulus Pompeia.

Em 1952, diante das perspectivas de desenvolvimento das aplicações pacíficas da energia nuclear, Magalhães Gomes liderou a organização do Instituto de Pesquisas Radioativas (IPR), da Escola de Engenharia da UFMG, que foi uma instituição pioneira no desenvolvimento da pesquisa nuclear no Brasil. Esta iniciativa contou com o decidido apoio técnico e financeiro do Conselho Nacional de Pesquisas (CNPq), por meio de seu primeiro presidente, almirante Álvaro Alberto, e de seu diretor científico, o físico Joaquim da Costa Ribeiro, professor da Faculdade Nacional de Filosofia. De acordo com o depoimento do cientista José Israel Vargas, ex-professor de química superior da UFMG e ex-ministro da Ciência e Tecnologia, o IPR "foi o primeiro do país dedicado inteiramente à pesquisa em energia nuclear, o que incluía a prospecção de minérios radioativos, estudos de física, metalurgia e materiais".

Poucos anos depois, ele dirigiu a equipe que instalou, no campus da UFMG (onde foi construída a sede do IPR) o reator nuclear de pesquisas Triga, adquirido da empresa estadunidense General Atomics, com apoio técnico e científico da Comissão Nacional de Energia Nuclear (CNEN) e financeiro do governo de Minas Gerais. O reator Triga, inaugurado em 1960, foi o segundo reator nuclear de pesquisa instalado no país. No discurso de inauguração do reator, Magalhães Gomes salientou o significado desenvolvimentista da iniciativa, afirmando que o país poderá "ter um desenvolvimento extremamente mais rápido do que o que tivemos até hoje se soubermos aproveitar dos imensos recursos que a ciência e tecnologia puseram à disposição do homem". Posteriormente, durante o governo Geisel, o IPR foi desligado da UFMG e incorporado à Nuclebrás com o nome de Centro de Desenvolvimento da Tecnologia Nuclear (CDTN), medida que, à época, foi criticada por Magalhães Gomes, que defendia sua permanência na UFMG e que, mais tarde declarou: " A intervenção se deu no governo Geisel (…) A Universidade Federal de Minas Gerais fez todos os esforços para demover o presidente da República. (…) Os militares têm mania de se dizerem mais nacionalistas do que os civis".

Magalhães Gomes também se empenhou na luta pela transformação da UFMG em uma universidade moderna e com os vários ramos do saber integrados e para que ela não fosse, segundo suas próprias palavras, "uma congérie de escolas sem maior ligação umas com as outras". Trabalhou, entre outros, com os reitores Mendes Pimentel e Pires e Albuquerque e, já nos anos sessenta, em meio às discussões sobre a reforma universitária, adotou publicamente posição de apoio ativo à reforma, contra a instituição da cátedra, pelo regime de tempo integral dos docentes, em favor da criação dos institutos centrais e pela democratização das decisões no âmbito da Universidade. Participou intensamente do grupo que organizou o Instituto de Ciências Exatas (ICEx) no campus da UFMG, que reuniu as áreas de física, química e matemática e, posteriormente, estatística e ciência da computação, sendo, de 1968 a 1972, seu primeiro diretor.

De 1955 a 1957, integrou o Conselho Deliberativo do Conselho Nacional de Pesquisas (CNPq), nomeado pelo presidente Café Filho e, a partir de  1962, foi membro efetivo da Comissão Nacional de Energia Nuclear, nomeado pelo presidente João Goulart. À época, a CNEN procurava desenvolver um projeto de reator nuclear brasileiro, sob a liderança de seu presidente, o físico Marcello Damy de Souza Santos, projeto que foi esvaziado com o golpe militar de 1964 e o afastamento de Marcello Damy da CNEN. Em 1965, Magalhães Gomes pediu demissão de membro da CNEN por discordar dos rumos da política nuclear e em protesto à perseguição a cientistas por parte do novo regime.

Foi membro titular da Academia Brasileira de Ciências desde 1951 e da Academia Mineira de Letras, eleito em novembro de 1982 devido a seu perfil de humanista e amante da literatura.

Publicou "História da Siderurgia no Brasil" (Editora Itatiaia/Ed. Universidade de São Paulo, 1983) e "A Eletrificação no Brasil", em 1986, sob o patrocínio da Eletropaulo- Eletricidade de São Paulo S.A., na série História e Energia.

Foi agraciado com a "Medalha Carneiro Felipe", concedida pela Comissão Nacional de Energia Nuclear (CNEM), em 1973, "pela sua relevante contribuição ao desenvolvimento de aplicações pacíficas da energia nuclear". Em junho de 1986, recebeu do governo da França a "Ordre des Palmes Académiques" pelos serviços prestados à cultura francesa.

Faleceu em Belo Horizonte em 17 de julho de 1990, aos 84 anos. Era casado com Maria Clara Birchal Magalhães Gomes, com quem teve treze filhos.

Em 2006, ano do centenário de seu nascimento, a Universidade Federal de Minas Gerais publicou o livro "Humanismo e Ciência para Francisco de Assis Magalhães Gomes", contendo vários artigos de sua autoria, notadamente sobre vultos universais da história da ciência e depoimentos de colegas e colaboradores. No mesmo ano, o Centro de Desenvolvimento da Tecnologia Nuclear (CDTN) o homenageou com a realização do simpósio "Átomos para o Desenvolvimento".Posteriormente, os estudantes do Instituto de Ciências Exatas (ICEx) da UFMG também o homenagearam ao dar seu nome ao Diretório Acadêmico.

Engenheiros do Brasil
Físicos do Brasil
Professores do Brasil
Historiadores do Brasil
Cientistas do Brasil

Francisco Magalhães Gomes


Kozağacı, Antalya ilinin Gündoğmuş ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin tarihiyle ilgili yapılan araştırmalarda özellikle Gressian ören yeri
arkeolojik kazısını yürüten Prof. Irving van Hoffen'ın yazılarına istinaden
mahallenin tarihinin M.Ö 3000 yıllarına kadar dayandığı tespit edilmiştir.Yazıtlarda
mahallenin isminin ceviz ağacı anlamına gelen latince Juglansia olduğu görülmüştür.
Orta dönem Roma İmparatorluğu zamanında gelen Selçuklu akınlarıyla köye farklı
ırklar ve Müslüman kimlik yerleşmeye başlamıştır.Bu dönemdeki kaynaklara göre
mahallenin adı Türkçeleşmiş ve şimdiki halini almıştır.Osmanlı Dönemi seyyahlarından
Şirvanlı Ahmed Efendi mahallesi gezmiş ve mahallenin adeta dünyada cennetten bir parçası olduğunu söylemiştir.

Coğrafya
Antalya iline 155 km, Gündoğmuş ilçesine5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Gündoğmuş'un mahalleleri

Kozağacı, Gündoğmuş


Ben Ogden est un fondeur américain, né le .

Biographie
Originaire de Landgrove, il étudie à l'université du Vermont.

Il commence à concourir sur des compétitions officielles durant la saison 2015-2016 et gagne sa première course junior en Suisse en 2017.

Gus Schumacher est sélectionné pour sa première compétition avec l'équipe nationale aux Championnats du monde junior 2018 à Goms, terminant septième du dix kilomètres classique et gagnant la médaille d'argent avec le relais.

En 2018-2019, son hiver est centré aussi sur les Championnats du monde junior à Lahti, ajoutant deux top dix à son palmarès avec une huitième place au sprint et une dixième place au trente kilomètres. Sur le relais, il aide son équipe à remporter la médaille d'or.

Un mois plus tard, il apparaît pour la première fois en Coupe du monde aux Finales de Québec ().

Finaliste du sprint aux Championnats du monde junior 2020 à Oberwiesenthal, il conserve aussi son titre sur le relais.

Alors qu'il entame sa saison tard dans l'hiver, il reçoit une sélection pour les Championnats du monde 2021, où son meilleur résultat individuel est  au sprint classique. Cet hiver, il se classe aussi onzième du sprint aux Championnats du monde des moins de 23 ans.

En 2021-2022, Ogden démarre sa saison dans le groupe pour la Coupe du monde et vient chercher un bon résultat de suite avec une treizième place au sprint classique de Ruka. Il améliore cette performance d'une place au sprint libre de Davos, se qualifiant pour sa première demi-finale à ce niveau. Son hiver se poursuit avec une sélection pour le Tour de ski, puis pour les Jeux olympiques de Pékin

Palmarès

Championnats du monde

Légende :
  : pas d'épreuve
 — : non disputée par Ogden

Coupe du monde
 Meilleur résultat individuel : .

Classements détaillés

Championnats du monde junior
 Médaille d'or du relais en 2019 à Lahti.
 Médaille d'or du relais en 2020 à Oberwiesenthal.
 Médaille d'argent du relais en 2018 à Goms.

Références

Liens externes

Naissance en février 2000
Fondeur américain
Étudiant de l'université du Vermont
Fondeur aux Jeux olympiques d'hiver de 2022

Ben Ogden


Nick Bruce (16 de maio de 1992) é um desportista estado-unidense que compete no ciclismo na modalidade de BMX estilo livre. Ganhou uma medalha de bronze no Campeonato Mundial de Ciclismo Urbano de 2019, na prova de parque.

Palmarés internacional

Referências

Ciclistas de BMX dos Estados Unidos
Ciclistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Nick Bruce


La  eufonia piquigruesa, calandria piquigruesa, curruñatá piquigordo o fruterito de pico grueso (Euphonia laniirostris) es una especie de ave paseriforme de la familia Fringillidae que se encuentra en Bolivia, Brasil, Colombia, Costa Rica, Ecuador, Panamá, Perú y Venezuela. Anteriormente se clasificaba en la familia Thraupidae.

Hábitat
Vive en el bosque de galería, en el borde del bosque húmedo de áreas estacionalmente inundables y en áreas abiertas arboladas, por debajo de los 1.200 m de altitud. También se puede ver en ambientes urbanos y semi urbanos.

Descripción

Mide 12,5 cm de longitud. Presenta un fuerte dimorfismo sexual. El macho tiene todo el píleo y las partes inferiores de color amarillo intenso y las partes superiores y la cara negras. La hembra presenta plumaje verde oliva en las partes superiores y amarillento pálido en las inferiores.

Alimentación
Se alimenta de frutos y también de insectos.

Reproducción
Construye un nido esférico. La hembra pone 2 a 5 huevos brancos con pintas color castaño. La incubación dura 15 días.

Referencias

Enlaces externos

 Imágenes; Animal Diversity Web
 Thick-billed Euphonia videos, fotos y sonidos; Internet Bird Collection.
 https://web.archive.org/web/20170902083827/http://eafit.edu.co/campus-eafit/universidad-parque/aves/Paginas/calandria-piquigruesa.aspx

laniirostris
Aves de América Central
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Alcide d'Orbigny
Taxones descritos por Frédéric de Lafresnaye
Animales descritos en 1837

Euphonia laniirostris


Ekumenska trilogija: istočni kršćani, pravoslavni, protestanti je enciklopedijsko djelo na hrvatskom jeziku hrvatskog teologa i crkvenog povjesničara Jurja Kolarića iz 2005. godine. Sastoji se iz tri dijela te iz Ekumenskog dodatka. Prvi dio trilogije sadrži osnovne pojmove bogoslovlja, podatke o najznačajnijim kršćanskim zajednicama nastalima tijekom prvog tisućljeća, osobito o raznim Crkvama proizašlim iz reformatorskog pokreta. Drugi dio bavi se sintezom činjenica razjedinjenosti i podjele kršćanstva, odnosno ispadanja iz zajedništva Pracrkve. Povijesno postojanje Bizantskog Carstva stvorit će pravoslavlje i oformljenje četiri patrijarhata (aleksandrijski, carigradski, antiohijski i jeruzalemski) koji s patrijarhatom staroga Rima čine zajedništvo jedinstvene Crkve. Obrađene su crkvene zajednice proizašle iz Reformacije, u vrijeme pisanja trilogije bilo ih je oko 320. Treći dio trilogije sadrži tumačenje povijesti ekumenskog pokreta. Iscrpno je obrađena hrvatska ekumenska baština i njene proturječnosti. Četvrti dio i Dodatci sadrže tekstove o sve brojnijim religioznim pokretima i prirodnim religijama. Pisac Juraj Kolarić je za Ekumensku trilogiju nagrađen Poveljom "Josip Juraj Strossmayer" za humanističke znanosti.

Izvori

Hrvatska enciklopedistika
Knjige
Crkvena povijest
Kršćanska teologija
Ekumenizam


FK Dnipro Ukraynalı futbol kulübü. 1918 yılında kurulmuş olan kulüp maçlarını 31.000 kişilik Dnipro Stadyumu'nda oynamaktaydı. Mavi-beyazlı ekip 2 kere Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği şampiyonu olmayı başarmıştır. Ardından Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra 1992 yılında kurulan Premyer-Liha'da 2 defa lig ikincisi olmuştur. 2014-2015 sezonunda UEFA Avrupa liginde  final oynama başarısı göstermiştir. Ancak finalde Sevilla'ya 3-2 kaybederek Avrupa ikincisi olmuşlardır.

2017-18 sezonunda, puanları FIFA tarafından düşürüldü, bu da kulübün ligi 8. sırada bitirilmesiyle sonuçlandı.

7 Haziran 2018'de FIFA bir kez daha kulübü yeniden seçim yapması için süre verdi ve 2018-19 sezonunda kulüp Amatör Lig'de oynamaya başladı.

6 Haziran 2019'da kulübün tasfiye edileceği bilgisi ortaya çıktı.

Başarıları

Sovyetler Birliği
 Çempionat Futbolu
 Şampiyon: 1983, 1988
 İkinci: 1987, 1989
 Sovyetler Birliği Kupası
 Şampiyon: 1989
 Sovyetler Birliği Süper Kupası:
 şampiyon: 1988
 İkinci: 1983
 Sovyetler Birliği Federasyon Kupası:
 Şampiyon: 1986, 1989
 İkinci: 1990

 Ukrayna
 Premyer-Liha: İkinci: 1993, 2014
 Kubok Ukraniy: İkinci: 1995, 1997, 2004

 Avrupa
 UEFA Avrupa Ligi:
 Final: 2015
 UEFA Intertoto Kupası:'''
 İkinci: 2006

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmî site

1918'de kurulan futbol kulüpleri
Ukrayna'daki futbol kulüpleri
2019'da feshedilen futbol kulüpleri

FK Dnipro


Gifttyden er en dansk dokumentarfilm fra 1977 instrueret af Claus Bering.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1977

Gifttyden


Juan Ramón Jiménez (23. desember 1881 – 29. maí 1958) var spænskt ljóðskáld sem hlaut Nóbelsverðlaunin í bókmenntum árið 1958.

Ævi og störf
Juan Ramón Jiménez fæddist í Andalúsíu. Hann lagði stund á myndlist og lögfræði við Háskólann í Sevilla en uppgötvaði fljótlega að köllun hans væri ljóðlistin. Hann sendi frá sér fyrstu tvær bækur sínar einungis átján ára að aldri, en um svipað leyti missti hann föður sinn leiddi til alvarlegs þunglyndis. Í lækningaskyni var hann sendur á heilsuhæli í Madríd sem stýrt var af nunnum. Síðar samdi Jiménez fjölda lostafullra kvæða sem vísa til eldheitra ástarleikja með starfsstúlkum á heilbrigðisstofnun, en óvíst er hvort um raunverulegar lýsingar var að ræða.

Glíman við andlegu veikindin tók langan tíma en árið 1916 tók hann saman við skáldkonuna Zenobiu Camprubí sem varð stoð hans og stytta það sem eftir var ævinnar. Þegar spænska borgarastyrjöldin braust út flúði parið til Bandaríkjanna og settust síðar að í Puerto Rico þar sem Jiménez varð áhrifamikill kennari í bókmenntum.

Hann hlaut Nóbelsverðlaunin árið 1956 en það varpaði skugga á þau að kona hans lést tveimur dögum síðar úr krabbameini. Jiménez jafnaði sig aldrei eftir fráfall hennar og dó sjálfur tveimur árum síðar.

Ýmis verk Jiménez hafa verið þýdd á íslensku, meðan annars af Guðbergi Bergssyni, Thor Vilhjálmssyni og Hallberg Hallmundarsyni.

Tenglar
 Þórður Einarsson: "Juan Ramón Jiménez", Félagsbréf AB, 18.tbl. 1960

Jiménez, Juan Ramón
Handhafar bókmenntaverðlauna Nóbels

Juan Ramón Jiménez


Kries je hrvatski etnosastav. Formirao ga je 2002. godine osnivač i frontmen LEGEN-a. Sastav nosi ime po tradicijskom obredu koji se svake godine slavi između Jurjeva i Ivanja - krijesu. Nadahnuće pronalaze u melodijama i tekstovima tradicijskih pjesama, slavenskoj mitologiji, dinarskom i mediteranskom ritmu.

Napravili su glazbu za film Branka Ivande "Konjanik".

Sastav je nastao na temeljima grupe LEGEN.

Članovi
Mojmir Novaković - vokal, osnivač benda
Krešimir Oreški - udaraljke
Ivo Letunić - lijerica, gusle
Andres Amrus - diple, gajde
Davor Batisweiler - DJ
Erol Zejnilović - gitara
Konrad Lovrenčić - bas
Andor Vegh - gajde, flauta
Ivan Levačić - bubnjevi

Diskografija

Studijski albumi
Ivo i Mara (Kopito Records, 2004.), dvostruki album, uključuje i soundtrack filma Konjanik, gotovo sve pjesme na albumu govore o Ivi i Mari, glavnim likovima iz hrvatske mitološke predaje koji se i danas spominju u mnogim drevnim pjesmama i pričama hrvatskog naroda
Kocijani (Kopito Records, 2008.)
Selo na okuke / Village Tracks (samostalno, 2016., Riverboat Records, 2017.)

Ostalo
Osnivača benda često pitaju o razlici između Kriesa i LEGEN-a - za Slobodnu Dalmaciju originalno je rekao: "Riječ je o dva različita benda. Ovako bih to slikovito kazao: u Legenu smo skupljali ljekovite trave i onda najprije liječili sebe, a zatim i druge ljude. U Kriesu, prikupljamo drva za veliki krijes oko kojeg ljudi mogu slaviti".; kasnije je to za ravnododna.com parafrazirao u "...Legen [je] tražio ljekovite trave za publiku, dok Kries skuplja drva kako bi okupio ljude oko krijesa da okrijepe dušu." uz dodatak "Isti je pjevač, iako danas malo neozbiljniji nego je bio prije dvadesetak godina, i tradicijska glazba koju za inspiraciju uzimaju oba benda. Osim toga sve je drukčije. Ljudi u bendu, glazba i najviše od svega vrijeme u kojem je djelovao Legen i u kojem djeluje Kries."

Strani mediji o bendu
svjetski najutjecajniji časopis posvećen world musicu u suvremenoj glazbi "fRoots Magazin" povodom trećeg albuma: "Sve pjesme možda dolaze iz tradicije, no način na koji su izvedene posjeduje svu snagu i strast najboljeg punka. Zvuče kao da im sam život ovisi o svakom udarcu, svakoj noti. Čak i kada pjevač smekša svoj glas, kao na početku posljednje pjesme, "Buj Buja", zrak je ispunjen prijetećom atmosferom koja se samo pojačava kada gitara krene ubojitim, vijugavim riffom. To je izvrsna završna potpora naslovnoj pjesmi koja ostavlja bez daha... Pjesme s albuma "Selo na okuke" su možda stare, no bend ih kleše u simbole jednako relevantne danas kao i onda kad su prvi put zapjevane. Moderna glazba s dubokim korijenima. A Kries je rock bend, jedan od najpotentnijih koji ćete vjerojatno čuti. Nemojte nikada posumnjati u to."
"RootsWorld" povodom trećeg albuma: "Slušatelji će teško naći usporedbu s Kriesovom glazbom. Snažno muževno pjevanje i napjevi podsjećaju me na gregorijanske korale te norveške napjeve paganskog world-music benda Ym:Stammen. Perkusijski temelji pjesama podsjećaju me na grmljavinu brazilskog Nação Zumbi. Iako različite tradicije, što je posve sigurno, one ukazuju na raznolikost globalnog sela koje Kries zahtjeva i slavi... Kries se kreće izvan kategorizacije što 'Selo na Okuke/Village Tracks' čini dokumentom koji gori vječnom vatrom. ...perskusije prožimaju tradicionalne pjesme takvom težinom da Kries zvuči kao kakav soundtrack za ekstatične balkanske rituale."

Izvori

Hrvatski glazbeni sastavi
Hrvatski etno sastavi

Kries


Türkiyem - Mustafa Yıldızdoğan'ın 1993 yılında piyasaya sürdüğü üçüncü albümüdür.
 Türkiyem - Müşerref Akay'ın besteleyip söylediği şarkı.
 Türkiyem - Müşerref Akay'ın aynı adlı şarkısının üzerine kurulmuş 1983 tarihli sinema filmi.
 Türkiyem - 2011 yılında Malatya merkezden yayın yapmaya başlayan uydu kanalıdır.

Türkiyem


Haraldur Kálvsson eller Harald Kalvsson var fra 1412 og en årrække frem lagmand på Færøerne. Omkring 1450 var han med sikkerhed afløst af shetlændingen Roald.

Litteratur
 G. V. C. Young: Færøerne – fra vikingetiden til reformationen. København 1982. s. 88

Lagmænd fra Færøerne før 1816

Haraldur Kálvsson


Defect este un film românesc din 1970 regizat de VirgiI Mocanu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1970 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1970

Defect


Călătorie în timp (titlu original: A Wrinkle in Time) este un film american de televiziune din 2003 regizat de John Kent Harrison după un scenariu de Susan Shilliday. Este bazat pe romanul omonim al scriitoarei americane Madeleine L'Engle. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Katie Stuart, Gregory Smith, David Dorfman, Chris Potter, Kyle Secor, Seán Cullen, Sarah-Jane Redmond, Kate Nelligan, Alison Elliot și Alfre Woodard. Filmul a avut premiera la 10 mai 2004 pe canalul ABC.

Prezentare

Distribuție
 Katie Stuart - Meg Murry
 Gregory Smith - Calvin O'Keefe
 David Dorfman - Charles Wallace Murry
 Chris Potter - Dr. Jack Murry
 Kyle Secor - the Man With Red Eyes and "Hank", Jack Murry's research partner
 Sean Cullen - the Happy Medium
 Sarah-Jane Redmond - Dr. Dana Murry
 Kate Nelligan - Mrs. Which the witch
 Alison Elliott - Mrs. Who the talking lady
 Alfre Woodard - Mrs. Whatsit, the lady with the clothes
 Munro Chambers - Thomas Chambers as The Twins

Primire

Note

Legături externe

 L'Engle's Official Site

Vezi și
Listă de filme cu călătorii în timp

Filme din 2003
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de John Kent Harrison
Filme de televiziune
Filme canadiene
Filme Walt Disney
Filme de aventură în spațiul cosmic
Filme cu călătorii în timp
Filme cu extratereștri
Filme SF canadiene

Călătorie în timp (film)


Ensembles

Ensemble Marktplatz

An der südlichen, zum Fluss sanft abfallenden Hangseite des Vilstales liegt in ungewöhnlicher Längenerstreckung der Marktplatz, den die Straße Frontenhausen–Dingolfing durchzieht und an dessen Ostflanke die Straße nach Vilshofen hinausführt. Eine Befestigung des 760 erstmals erwähnten und 1445 mit Marktrecht ausgestatteten Ortes wurde begonnen aber nicht vollendet. Die südliche und nördliche Stirnseite des Platzes besetzen zwei Kirchen, die gotische Pfarrkirche mit dem Turmunterbau des 12./13. Jahrhunderts und die im Kern ebenfalls gotische Salvatorkirche, deren 1739 stuckierte Südflanke ein zierliches Gegenstück zur festungsartigen Wucht der höherstehenden Pfarrkirche darstellt. Nach Ortsbränden 1659, 1719 und 1746 hat das letzte Feuer 1835 insbesondere die Giebelhäuser nördlich der Einmündung der Landauer Straße in Mitleidenschaft gezogen. Sie wurden überwiegend als Traufseithäuser, an der östlichen Platzseite auch mit Halb- und Vollwalm wiedererrichtet. Der weitgehend geschlossenen Häuserzeile auf der Westseite stehen im Osten zu Gruppen gefasste oder einzeln angeordnete Häuser gegenüber, die von Torbogenmauern verbunden werden. Die Häuser im südlichen Platzabschnitt orientieren sich in der Fassadengestaltung mit Treppengiebeln an der Pfarrkirche. Aktennummer: E-2-79-134-1

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Reisbach

|}

Altersberg

|}

Anterskofen

|}

Atzmannsberg

|}

Bentlohn

|}

Brunnhäusl

|}

Edenthal

|}

Elsberg

|}

Englmannsberg

|}

Erlach

|}

Failnbach

|}

Gablkofen

|}

Geigenkofen

|}

Gigersreuth

|}

Griesbach

|}

Haberskirchen

|}

Haingersdorf

|}

Hiendlsöd

|}

Hornach

|}

Loitersdorf

|}

Mais

|}

Mienbach

|}

Mühlen

|}

Nackenberg

|}

Niederhausen

|}

Niederreisbach

|}

Obergries

|}

Oberhausen

|}

Obermünchsdorf

|}

Oberndorf

|}

Oberstuben

|}

Perastorf

|}

Reisach

|}

Reith

|}

Schornberg

|}

Siegersbach

|}

Sommershausen

|}

Thannenmais

|}

Untergries

|}

Untergünzkofen

|}

Unterkenading

|}

Vorderstetten

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Reisbach

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Reisbach
Baudenkmaler Reisbach

Liste der Baudenkmäler in Reisbach


Oficiul Național pentru Educație Fizică a fost o instituție de stat apărută în baza Legii educației fizice din 15 iunie 1922.

Note

Oficiul Național pentru Educație Fizică


Carlos Jaime Alazraqui (born July 20, 1962) is an American voice actor, stand-up comedian, impressionist, producer, and screenwriter, best known for his role as Deputy James Garcia on Reno 911! and for his voice acting roles. His extensive voice-over work includes the original voice of Spyro from Spyro the Dragon; Shamless O'Scanty, Leslie P. Lilylegs, Elliott Sampson and Tad Tucker on New Looney Tunes; the Taco Bell chihuahua in the Taco Bell commercials; Denzel Crocker, Juandissimo Magnifico, and Sheldon Dinkleberg on The Fairly OddParents; Rocko and Spunky on Rocko's Modern Life; Scooter on SpongeBob SquarePants; Lazlo, Clam, and other characters on Camp Lazlo; Rikochet in ¡Mucha Lucha!; Grandpapi Rivera in El Tigre: The Adventures of Manny Rivera; Carlos Casagrande, Sergio, Vito, and other characters on The Casagrandes; and Mr. Weed in Family Guy. He is a weekly contributor on The Stephanie Miller Show.

Early life
Carlos Jaime Alazraqui was born in Yonkers, New York on July 20, 1962, to Argentine parents. He has Sephardic Jewish heritage from his father. He moved with his family to Concord, California, at an early age. Alazraqui graduated from Concord High School. He attended college at California State University, Sacramento from 1982 to 1986, where he began competing in open mic contests. After winning in his fourth year, Alazraqui took his prize money and moved to Los Angeles.

Career

Stand-up comedy
Alazraqui originally began his career in stand-up comedy, he was the winner of the San Francisco Comedy Competition in 1993. He beat out fellow comedians Marc Maron and Patton Oswalt.

In addition, Alazraqui joined Miller's Sexy Liberal Comedy Tour in 2014, playing some of the dates with Ward and he has a semi-regular segment on Miller's radio show Coffee with Carlos.

Film and television
Alazraqui is known for his live-action work in Reno 911!, in which he portrayed Deputy James Garcia for five seasons (2003–08). He played the same role in the series' 2007 spinoff film Reno 911! Miami. As a nod to this role, he also played a "bumbling" Reno cop in the CSI: Crime Scene Investigation episode "Let it Bleed". He has been a celebrity on the Tom Bergeron version of Hollywood Squares.

Alazraqui also wrote and starred in The Last White Dishwasher, a short film.

In 2020, Alazraqui reprised his role as Deputy James Oswaldo Garcia in the seventh season of Reno 911! which aired on Quibi. He also appeared in the 2021 Paramount+ movie, Reno 911! The Hunt for QAnon. The eighth season of the series, now titled Reno 911! Defunded, premiered on The Roku Channel in February 2022.

Voice acting
Alazraqui has performed several voices for Nickelodeon cartoons, including Rocko on Rocko's Modern Life, as well as Denzel Crocker and Juandissimo Magnifico on The Fairly OddParents, Winslow T. Oddfellow and Lube on CatDog, and Scooter on SpongeBob SquarePants. He also voiced several additional voices for the Cartoon Network shows, Cow and Chicken, Kidscity: The Village Dome of Kids, and I Am Weasel during their runs in the mid-late 1990s. He also voiced Spyro in Spyro the Dragon. He was later replaced by Tom Kenny as Spyro in Spyro 2: Ripto's Rage!, Spyro: Year of the Dragon and Spyro: Enter the Dragonfly. In 1997, he voiced Crash Bandicoot in a promotional ad for the game Crash Bandicoot 2: Cortex Strikes Back. He also voiced the Taco Bell chihuahua in the Taco Bell commercials, Rikochet in the first two seasons of ¡Mucha Lucha! and Mr. Weed (the head of the "Happy Go Lucky" toy factory) on Family Guy. It is mentioned in the DVD commentary track that Alazraqui was reluctant to leave Family Guy. In particular, Seth MacFarlane suggests that the death of Alazraqui's character took the actor by surprise. He also voiced Dr. Julius No in GoldenEye: Rogue Agent.

In 2005, he added the voices for two Cartoon Network series: The Life and Times of Juniper Lee where he played Monroe, a guardian dog with a Scottish accent and three characters in Camp Lazlo: Lazlo, Clam and Chef McMuesli. In 2006, he added Salty Mike from Squirrel Boy and Walden in Wow! Wow! Wubbzy! on Nick Jr. to his credits. He played Wisk in Glen Hill's 2000 film version of L. Frank Baum's The Life and Adventures of Santa Claus. He also provided the voice of Nestor in the Happy Feet films. And he currently voices Baba Looey, Mudsy the Funky Phantom and Loopy De Loop.

Jeff "Swampy" Marsh, a storyboard writer for Rocko's Modern Life, described Alazraqui's normal voice as bearing "no accent at all". Marsh describes Alazraqui's "Scottish accent" as "one of the best" and that he performs his other accents as "all very well". According to Marsh, Alazraqui uses various accents in his comedy routines. He had worked for the Disney Channel on Handy Manny, where he provided the voice for Felipe, the bilingual Phillips-head screwdriver and for Abuelito, Manny's grandfather. He was the original "voice guy" on the Stephanie Miller Show, later being replaced by Jim Ward, who had previously substituted for him. In January 2008, Alazraqui returned to fill in briefly while Ward recovered from surgery. In 2014, he voiced Mesmo and Torts in Mixels. He voices Tio Tortuga in Sheriff Callie's Wild West.

He reprises his role as Denzel Crocker in live-action in The Fairly OddParents: Fairly Odder, which premiered on Paramount+ in March 2022.

Web
In 2009, he collaborated with Ted Nicolaou on the web series The Club, which was released in November 2010. The series features Jill-Michele Meleán, Debra Wilson, Johnny A. Sanchez, Lori Alan, and Daran Norris.

In 2013, Alazraqui starred as a drug dealer in one episode of the Melinda Hill web series Romantic Encounters.

Personal life
Alazraqui resides in Los Angeles, California, with his wife and two daughters. One daughter, Rylee, is a voice actor as well. Rylee is the voice of Rohk-Tahk in the Paramount+ series Star Trek: Prodigy.

Filmography

Awards and nominations
 2011 – Annie Award for Best Voice Acting in a Television Production – Nominated

References

External links

1962 births
20th-century American comedians
21st-century American comedians
American impressionists (entertainers)
American male comedians
American male film actors
American male television actors
American male video game actors
American male voice actors
American people of Argentine-Jewish descent
American people of Sephardic-Jewish descent
American stand-up comedians
Annie Award winners
California Democrats
California State University, Sacramento alumni
Cartoon Network people
Comedians from California
Comedians from Los Angeles County
Disney people
Hispanic and Latino American male actors
Living people
Male actors from California
New York (state) Democrats
People from Concord, California

Carlos Alazraqui


Bhutan (; ) veya Butan, resmi adıyla Bhutan Krallığı (), Güney Asya'da denize kıyısı olmayan bir ülkedir. Doğu Himalayalarda bulunan ülkenin batısında ve güneyinde Hindistan, kuzeyinde ise Çin'in Tibet bölgesi yer alır. Çok yakın olmalarına rağmen Bangladeş ve Nepal'le sınırdaş değildir. 754.000'in üzerinde nüfusa sahiptir, 38.394 km²'lik alanıyla 133. büyük ülkedir. Tarihî İpek Yolu üzerinde, Hint altkıtası, Güneydoğu Asya ve Tibet'in kesişim noktasında yer alan Bhutan meşrutiyetle yönetilir ve Mahayana Budizmini baz alan bir ulusal kimliğe sahiptir.

Ülkenin güneyinde subtropikal özellikler gösteren vadiler, kuzeyinde ise subalpin kuşak Himalaya Dağları yer alır. Ülkenin dağlık bölgelerinde 7.000 metreden daha yüksek zirveler bulunur. Ülkenin en yüksek noktası olan Gangkhar Puensum zirvesi, ayrıca dünyada tırmanılmamış en yüksek dağdır. Yaban hayatı oldukça zengindir, doğu Himalayalarda yaşayan takin Bhutan'ın sembol hayvanıdır. Başkent Thimphu en büyük şehirdir.

Hint altkıtasında ortaya çıkan Budizm Gotama Buda hayattayken Bhutan ve komşusu Tibet'e yayıldı. Birinci binyılda Bengal'deki Pala İmparatorluğu'ndan gelen Vajrayana Budizmi etkili oldu. Budizm Hindistan'da gerilerken Tibet, Bhutan, Sikkim ve Nepal'in bir bölümü Mahayana kolunun sığınağı oldu. Bhutan da Tibet İmparatorluğu'nun etkisi altına girdi. 16. yüzyılda Ngawang Namgyal Bhutan vadilerini tek bir devlet olarak birleştirdi. Namgyal üç Tibet saldırısını püskürttü, diğer din okullarını bastırdı, Tsa Yig adlı hukuk sistemini oluşturdu, dini ve sivil yöneticilerden oluşan bir yönetim kurdu. Namgyal ilk Zhabdrung Rinpoche kabul edildi ve halefleri Tibet'teki Dalay Lama gibi Bhutan'ın ruhani liderleri oldular. 17. yüzyılda ülke Kuzeydoğu Hindistan, Sikkim ve Nepal'de egemenlik kurdu, Cooch Behar Devleti'ni de etkisi altına aldı. 19. yüzyıldaki Bhutan Savaşı'nın ardından Himalayaların eteklerinde Bhutan'a açılan kapı niteliğindeki ovalar (duars) Britanya Hindistanı'na geçti. Wangchuck hanedanı iktidara yükseldikten sonra Britanyalılarla daha iyi ilişkiler kuruldu. 1910'da yapılan bir antlaşmayla Bhutan içişlerinde özerk, dışişlerinde Britanya'ya bağlı hale geldi. Bu düzenleme 1949'da Hindistan'la yapılan antlaşmayla devam etti. 1971'de Birleşmiş Milletlere katıldı. Aralarında Bangladeş, İsrail, Kuveyt, Brezilya, Japonya, Tayland ve Türkiye'nin de bulunduğu 55 ülke ve Avrupa Birliği'yle diplomatik ilişkiler kuruldu. Ancak halen Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 5 daimi üyesi ile ilişkisi bulunmamaktadır. Bhutan Hindistan ordusuna bağlı olsa da kendi askeri birliklerine sahiptir.

Bhutan, az gelişmiş ülke kategorisi içinde değerlendirilir. 2008 Anayasası'yla Bhutan seçimle gelen Ulusal Meclis ve Ulusal Konsey'in bulunduğu parlamenter sisteme geçmiştir. Ülkenin lideri ise "Ejder Kral" ismi verilen Bhutan Kralı'dır. Güney Asya Bölgesel İşbirliği Teşkilatı'nın (SAARC) kurucu üyesidir. İnsani Gelişme Endeksi'nde 2020 verilerine göre Güney Asya'da Sri Lanka ve Maldivlerin ardından üçüncü sıradadır. Ayrıca İklim Kırılganlığı Forumu (CVF), Bağlantısızlar Hareketi, BIMSTEC, IMF, Dünya Bankası, UNESCO ve Dünya Sağlık Örgütü (DSÖ) üyesidir. 2016 yılında ülke SAARC ülkeleri arasında ekonomik özgürlükler, iş yapma kolaylığı, barışçıllılk ve düşük yolsuzlukta birinci sıradaydı. Bhutan dünyada hidrolik güç elde etmekte kullanılabilecek en fazla su kaynağına sahip ülkelerden biridir. Hidroelektrik enerjisi ülkenin ana ihracatını oluşturmaktadır. İklim değişikliği sebebiyle eriyen buzullar Bhutan için endişe kaynağıdır.

Coğrafya
Batısında ve güneyinde Hindistan'ın, kuzeyinde Çin'in yer aldığı Bhutan'ın coğrafî konumu 27-30 Kuzey enlemi, 90-30 Doğu boylamı üzerindedir. Ülkenin toplam yüzölçümü 47,000 km² olup 1,075 km'lik bir kara sınırına sahiptir. Ülkenin sınırlarından 470 km'si Çin ile 605 km'si ise Hindistan'ladır.

Ülke, dağlık bir arazi üzerine kuruludur. Ancak iklim çeşitlilik göstermektedir. Kuzey ovalarda tropikal iklim hâkimdir. Orta kısımdaki vadilerde kışlar soğuk, yazlar sıcak geçer. Himalayalar'da ise kışlar sert, yazlar serindir.

Ülkede birkaç verimli ova ve ağaçsız bozkır yer almaktadır. Ülkenin en düşük rakımlı yeri, Drangme Chhu (97 m) adındaki bölgedir. Buna karşılık en yüksek rakımlı noktası Kula Kangri'nin zirvesi olup tam 7.553 m'dir.

Ülkede kereste, alçıtaşı, kalsiyum karbür, hidro güç sanayileri yapılmaktadır. Ancak ülkede tarıma elverişli arazi hemen hemen yoktur. Ülkedeki tarıma elverişli alan oranı % 2, otlaklar % 6, ormanlık arazi % 66 kadardır. Ülkedeki arazilerin sadece 340 km² kadarı sulanabilmektedir. Ülkede tüm yıl boyunca sert fırtınalar, yağış sezonu boyunca yaygın toprak kaymaları görülmektedir.

Bhutan Anayasası, ülkede ormanlık alanların ülke yüzölçümünün % 60'ın altında olamayacağını düzenlemiştir. Bu kapsamda devlet, kırsal kesimde yaşayan halka bedava elektrik kullanımını teşvik etmektedir. Bhutan aynı zamanda hidroelektrik santralleri bakımından zengindir.

Nüfus yapısı
Ülke nüfusu 2018 tahminlerine göre 754.388 kadardır. 2006 verilerine göre ülkenin %39,99'u 0-14 yaş arası; %56,05'i 15-64 yaş arası ve %3,96'sı 64 yaş üzeridir. Ülkedeki nüfus artış oranı %2,17'dir. Ülkede mülteci oranı çok düşüktür. Bhutan'da bebek ölüm oranı 108.89 ölüm/1,000 doğan bebek civarıdır. Ülkedeki ortalama yaşam süresi 52.79 yıldır. Bu oran kadınlarda 52.41 yıl, erkeklerde 53.16 yıldır. Ülkede ortalama her kadının 5.07 çocuğu mevcuttur. Ülkedeki AIDS oranı %0.01 den azdır. Ülkedeki okur yazar oranı 2008 verilerine göre %59.5'tir.

Etnik gruplar, dil ve din
Ülkede yaşayan ana grupları Ngaloplar (Batı Butanlılar) and Şarçoplar (Doğu Butanlılar) oluşturur. Şarçopların sayısı az miktarda daha fazla olmakla birlikte, ülkedeki siyasi ve ekonomik güç Ngaloplarda yoğunlaşmıştır. Kral ve siyasi üst sınıf Ngalop grubunu mensuptur.

Lhotşampalar (Güney Butanlılar), çoğunlukla kökenleri Nepal'e dayanan bir etnik gruptur. Bu grubun kökenlerini, 19. yüzyılın sonlarında Britanya Hindistanı'nda yer alan Doğu Nepal'den göç eden kişiler oluşturmuştur. 1988 nüfus sayımında ülkenin yaklaşık %45'ini oluşturmuşlardır. 1980'lerin sonlarından sonra Bhutan hükûmeti, 108,000 Güney Butanlıyı tehcir etmiş ve mülklerine el koymuştur. Bu, büyük bir göç dalgasına (zorunlu veya kendi isteğiyle) yol açmıştır. Günümüz itibarıyla Lhotşampa, Bhutan nüfusunun %20'sini oluşturmaktadır.

Ülkedeki din oranları Tibet Budistleri %75, Hint ve Nepal Hinduları %25 şeklindedir. Ülkede Dzongka (resmî), Şarçopça, Bumthangca, Kurtopçe, Nepalce gibi diller konuşulmaktadır.

Yönetim

Ülkenin resmi adı "Butan Krallığı"dır. Ülkenin yerel adı "Druk Yul (Barışçıl Ejderhanın Ülkesi)" olarak bilinir. Ülke yönetimi parlementer demokrasiyi baz alan anayasal monarşi üzerine kuruludur. Ülkenin başkenti Thimphu'dur. Ülkedeki idari bölgeler aşağıdaki gibidir:

Ülke, Hindistan'dan 8 Ağustos 1949'da ayrılmıştır. Butan'ın dikdörtgen biçimli bayrağı bir köşegen ile ikiye ayrılmıştır. Üstteki altın sarısı üçgen laik kraliyet gücünü, alttaki portakal renkli üçgen ise Budizmi simgelemektedir.
Bayrağın ortasında ise Butan'ı simgeleyen bir ejderha bulunmaktadır.

Ekonomi
8 Ağustos 1949'da bağımsızlık kazanan Butan'ın dış ilişkilerini Hindistan yürütmektedir. Dışarıdan aldığı yardımın büyük kısmı da Hindistan'dan gelmektedir. Butan - Hindistan bağlantıları hava taşımacılığında ve yol yapımında girişilen işbirlikleriyle daha da güçlenmiştir. Butan 1970'li yıllarda takas ekonomisini bırakıp para sistemine geçmiştir. Nüfusun büyük çoğunluğu tarım ve hayvancılıkla uğraşmaktadır. Budist Butan Krallığı monarşiyi ve Budist yaşam biçimini koruyabilmek için kapılarını teknolojik gelişmelere kapalı tutmuştur.

2000 yılı itibarıyla ülkenin satınalma gücü paritesi 2,3 milyar $, reel büyüme %6, civarındadır. Ülkede çalışan kesimin %38'i tarım, %37'si sanayi ve %25'i hizmet sektöründe çalışmaktadır. Enflasyon oranı %7 olup millî gelirler 146 milyon $; giderler ise 152 milyon $ şeklindedir. Ülke sanayisi çimento, ormancılık ürünleri, meyve, alkollü içecek, kalsiyum karbür üzerinedir.

Ülkedeki işsizlik oranı %9,3'tir. Ülkedeki tarım ürünleri pirinç, mısır, narenciye, hububat, süt ürünleri, yumurta şeklindedir. Ülke ihracatı 154 milyon $ olup alçıtaşı, kereste, el sanatları ürünleri, çimento, meyve, elektrik türü ürünler Hindistan'a satılmaktadır. Ülkenin ihracat ortakları arasında en büyük pay %94 ile Hindistan'dır. Ayrıca Bangladeş de bu payda yer almaktadır.

Ülkedeki ithalat miktarı ise yaklaşık 269 milyon $'dır. Butan, dış ülkelerden yakıt ve yağlama maddeleri, hububat, makine ve yedekleri, araçlar, kumaşlar, pirinç satın almaktadır. Hindistan %77 ile en fazla satın alınan ülkedir. Hindistan'ı Japonya, Birleşik Krallık, Almanya ve ABD izlemektedir. Ülkenin dış borç tutarı 120 milyon $'dır. Butan'ın para birimi "Butan Ngultrumu" (BTN) ve Hindistan Rupisi (INR)'dir.

Altyapı

İletişim
Ülkede 1997 itibarıyla 6.000 telefon kullanıcısı yer almaktadır. Ülkenin telefon kodu 975 olup AM 0, FM 1 ve kısa dalga radyo yayınları mevcuttur. 1999 yılında 48 televizyon kanalının yayınlanmasıyla Bhutan, dünyanın en son televizyon yayını veren ülkesi olmuştur. Ülkenin internet kodu .bt'dir.

Ulaşım ve taşımacılık
Aşağıda ulaşım hakkındaki sayısal değerler bulunmaktadır.

 Demiryolları: 0 km
 Karayolları (1996):
 toplam: 3,285 km
 asfalt: 1,994 km
 asfalt olmayan: 1,291 km
 Deniz yolları: yok
 Limanları: yok
 Hava alanları: 2 (2000 verileri)

Turizm

Butan 2014 yılında 133.480 yabancı ziyaretçiyi ağırladı. Sektör 21.000 kişiyi istihdam ediyor ve GSYİH'nın% 1.8'ini oluşturuyor. Ancak, Butan'ın pahalılığına getirdiği açıklama olan kaliteli turistleri çekme hedefi, aslında sadece zengin turistleri kastettiği için eleştirilebilir ve tanım gereği "kalite" nin aslında "zengin" anlamına gelip gelmediği sorusunu ortaya çıkarır.

Ülkede şu an hiçbir UNESCO Dünya Mirası alanı bulunmamaktadır, Ancak 2012'den beri UNESCO'nun dahil edilmesi için ilan edilmiş sekiz geçici alana sahiptir. Butan ayrıca dağ macerası yürüyüşü ve yürüyüşü ile ünlüdür. Jhomolhari Base Camp Trek, Snowman Trek ve Masagang trek, Butan'daki popüler gezilerden bazılarıdır.

Sağlık
Dünya Bankasının 2016 verilerine göre Butan'ın Ortalama yaşam süresi 70.2 yıl (erkekler için 69.9 ve kadınlar için 70.5)

Butan'da temel sağlık hizmeti, Butan Anayasası tarafından öngörüldüğü üzere ücretsizdir.

Üye olunan uluslararası kuruluşlar

 AsDB (Asya Kalkınma Bankası)
 CP
 ESCAP (Asya ve Pasifikler Ekonomik ve Sosyal Komisyonu)
 FAO (Tarım ve Gıda Örgütü)
 G-77
 IBRD (Uluslararası İmar ve Kalkınma Bankası)
 ICAO (Uluslararası Sivil Havacılık Örgütü)
 IDA (Uluslararası Kalkınma Birliği)
 IFAD (Uluslararası Tarımsal Kalkınma Fonu)
 IMF (Uluslararası Para Fonu)
 Intelsat
 IOC (Uluslararası Olimpiyat Komitesi)
 IOM (Uluslararası Göçmen Teşkilatı)
 ITU (Uluslararası Telekomünikasyon Birliği)
 NAM
 OPCW (Kimyasal Silahları Yasaklama Organizasyonu)
 SAARC (Güney Asya Bölgesel iş birliği Teşkilatı)
 UN (Birleşmiş Milletler)
 UNCTAD (Birleşmiş Milletler Ticaret ve Kalkınma Konferansı)
 UNESCO (Eğitim-Bilim ve Kültür Örgütü)
 UNIDO (Endüstriyel Kalkınma Örgütü)
 UPU (Dünya Posta Birliği)
 WHO (Dünya Sağlık Örgütü)
 WIPO (Dünya Fikri Mülkiyet Teşkilatı)
 WTrO (Dünya Ticaret Örgütü)

Kaynakça

Denize kıyısı olmayan ülkeler
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Güney Asya ülkeleri
1949'da kurulan bölgeler ve ülkeler
Krallıklar

Bhutan


Mads Hansen (hokejaš na ledu), norveški hokejaš na ledu
Mads Hansen (rukometni sudac), danski rukometni sudac
Mads Hansen (nogometaš), norveški nogometaš

Mads Hansen


Hellinsia devriesi es una polilla de la familia Pterophoridae.

Distribución
Se encuentra en las Islas Galápagos.

Descripción
Su envergadura es de 17 a 18 mm. Las antenas tienen escalas de color marrón amarillento y pálido. La cabeza es de color marrón, pero con blanco como una delgada fila entre las antenas. El tórax es de color amarillo marrón por delante y hacia atrás más pálido. Las alas anteriores son de color marrón amarillento, con manchas marrones oscuras. Las alas posteriores y sus márgenes son uniformemente marrón grisáceo.

Los adultos se han avistado en noviembre y diciembre.

Las larvas se alimentan de Ipomoea setifera, Ipomoea tiliacea y Merremia umbellata.

Etimología

Esta especie debe su nombre al profesor T.J. De Vries, de la Pontificia Universidad Católica del Ecuador en Quito, que recogió el tipo de series.

Referencias

Insectos de Ecuador
devriesi

Hellinsia devriesi


La Columbia University Press es una editorial universitaria establecida en Nueva York, y afiliada a la Universidad de Columbia. Es dirigida actualmente por James D. Jordan (2004-hoy día) y publica títulos en humanidades y ciencias, incluidos los campos de literatura y culturales, historia, trabajo social, sociología, religión, cine, y estudios internacionales. Fundada en 1893, la Columbia University Press destaca de entre las demás prestigiosas editoriales académicas americanas por la publicación de trabajos de referencia como la The Columbia Encyclopedia (1935-hoy día), El índice de poesía Columbia Granger (en línea como el Mundo de Poesía Online Columbia) y la Gaceta Columbia del Mundo (también en línea) así como otras publicaciones musicales. Otras distinciones de su lista incluye una serie de traducciones al inglés de clásicos de las lenguas asiáticas, un número de ellos creciendo con el apoyo de la editorial a programas de instrucción e investigación  llevados por las facultades de Columbia en esos campos. Fue también la primera editorial universitaria en publicar en formato electrónico. La editorial fundó un sitio únicamente en línea: Columbia International Affairs Online (CIAO) y Columbia Earthscape.

Enlaces externos
 Columbia University Press homepage
 Columbia International Affairs Online (CIAO)
 Columbia Granger's World of Poetry
 Columbia Gazetteer of the World

Universidad de Columbia
Editoriales de Estados Unidos
Editoriales universitarias

Columbia University Press


An Staberoha in uska genus han Liliopsida. An Staberoha in nahilalakip ha familia nga Restionaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Staberoha

Staberoha


Crkva Rođenja Blažene Djevice Marije je crkva u naselju Novo Selo Okićko koje je u sastavu općine Klinča Sela, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Crkva se nalazi na rubu naselja uz groblje, usječena u strminu brijega i okružena cinktorom. Dvobrodna je građevina s užim svetištem i poligonalnom apsidom, sakristijom uz svetište i masivnim poligonalnim zvonikom ispred glavnog pročelja. Vremenski i građevinski je slojevita, a stariji slojevi dograđivani su kroz 17.st., kada je dobila drugu lađu, zvonik i cinktor s portalom. U 18. st. je barokizirana, a srušeno je gotičko svetište. Sačuvana je renesansna kamena plastika, posuda za vodu, krstionica i okviri južnog ulaza i sakristije te prozora na zvoniku. Vrijednost crkve predstavljaju barokni inventar iz 18.st. – oltari i naročito propovjedaonica, kamena plastika portala cinktora iz 17. st. te oltari i oslik iz 19. st.

Zaštita
Pod oznakom Z-1886 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Zagrebačkoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj

Crkva Rođenja Blažene Djevice Marije u Novom Selu Okićkom


من الممكن للتغير أن يأخذ المعاني التالية:
 عملية أن تصبح الأشياء مختلفة.
 التغير الاجتماعي
 تنامي
 التفاضل
 كميات قليلة من المال يتم تبادلها مقابل كمية أكبر.
 مصطلح يستخدم كثيراً في الحملات الانتخابية، مثل حملة باراك أوباما.

كما من الممكن للتغير أيضاً أن يشير إلى:
 الجزر المتغيرة، في نيوفنلند واللابرادور.
 التغير(دراما تلفزيونية يابانية).
 مجلة التغير، تنشرها مؤسسة كارنيغيي للعلوم المتقدمة.

صفحات توضيح أسماء أماكن

تغير (توضيح)


Acer velutinum es una especie de árbol perteneciente a la familia de las sapindáceas. Es nativa de Azerbaiyán, Georgia y norte de Irán. Crece en la humedad del Bosque mixto hircano del Caspio así como en parte del este de Georgia.

Descripción
Es un árbol alto de hoja caduca que alcanza un tamaño de más de 40 m de altura
, con un diámetro de tronco superior a 1 m. Tiene una corona amplia y el tronco está cubierto de una corteza suave, gris y fina. Las ramas jóvenes son de color verde, más tarde tornan de color rojizo, las ramas gruesas en el extremo son de color marrón a gris. Las hojas son de 15 a 25 cm de ancho y son una de las mayores entre todas las especies. Las flores son de color amarillo-verdoso y se agrupan en una recta inflorescencia vertical, de 8-12 cm de largo. Aparecen al mismo tiempo que las hojas.

Taxonomía
Acer velutinum fue descrita por Pierre Edmond Boissier y publicado en Diagnoses plantarum orientalium novarum, ser. 1, 6: 28–29, en el año 1845
Etimología
Acer: nombre genérico que procede del latín ǎcěr, -ĕris = (afilado), referido a las puntas características de las hojas o a la dureza de la madera que, supuestamente, se utilizaría para fabricar lanzas. Ya citado en, entre otros, Plinio el Viejo, 16, XXVI/XXVII, refiriéndose a unas cuantas especies de Arce.

velutinum: epíteto latíno
Sinonimia
 Acer insigne Boiss. & Buhse
 Acer pseudoplatanus var. vanvolxemii (Mast.) Wesm.
 Acer pulchrum G.Nicholson
 Acer van-volxemii Mast.

Referencias

Enlaces externos

velutinum
Árboles del Transcáucaso
Árboles de Asia continental

Acer velutinum


Fabien Barthez (d. 28 Haziran 1971) emekli Fransız kaleci. Kariyeri boyunca Nantes,Marseille,Monaco ve Manchester United gibi Avrupa'nın köklü takımlarında forma giyen Barthez Fransa'nın değişilmez kalecisiydi. Fransa ile birlikte 1 kez dünya şampiyonluğu yaşamış Barthez, gelmiş geçmiş en iyi kalecilerden biridir. Fransa'yla  1998 FIFA Dünya Kupası'nı ve 2000 Avrupa şampiyonluğunu 2006 FIFA Dünya Kupası'nda İtalya'ya finalde penaltılarla kaybeden kadroda da yer alıyordu. 2000'de ise Avrupa Kupasının kazanılmasında Fransa'ya, Zidane ile beraber en önemli katkıyı sağladı. 2006 Dünya Kupası'ndan sonra Zidane ile birlikte futbol hayatlarına son vermişlerdir.

Motor sporları kariyeri

Yeşil sahalardan emekli olan Barthez spor kariyerini asfalt pistlerde devam etirmektedir.

2008'de Porsche Matmut Carrera Kupası ile motor sporları kariyerinin ilk adımlarını attı ve 2009'da gösterdiği performansla Fransa'nın en önemli motor sporları organizasyonlarından olan Fransa GT Şampiyonası'na adını yazdırdı.

Sofrev ASP takımının kapıları, elbette sponsor ve reklam desteğinin de yardımıyla ardına kadar açılmıştı. 2011'de, Fransa GT'deki henüz ikinci yılında, "Pilotlar Şampiyonası Centilmenlik Kupası"nın sahibi oldu.

2012'de Fransa GT'de yarışmaya devam ederken, Le Mans 24 Saat yarışlarının test sürüşlerinde piste çıktı. 15 tur attı, pisti, şartları, otomobili ve hepsinden ötesi kendisini denedi. Ancak bu zorlu mücadeleyi sonraki yıllara bırakmaya karar verdi.

2013'te, Ferrari'nin F453'ünü pistlerde adeta uçuracaktı. 2 yarış galibiyeti ve 4 podyumla, en yakın rakibine 21 puan fark atarak Fransa GT şampiyonu oldu.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Légion d'honneur şövalyeleri
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
Fransa millî futbol takımı futbolcuları
Fransız gurbetçi futbolcular
Kaleci futbolcular
Premier League futbolcuları
2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
Avrupa Futbol Şampiyonası kazanan futbolcular
Manchester United FC futbolcuları
1998 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
FIFA Konfederasyonlar Kupası kazanan futbolcular
1996 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2000 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2004 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
1971 doğumlular
Toulouse FC futbolcuları
Olympique de Marseille futbolcuları
AS Monaco FC futbolcuları
FC Nantes futbolcuları
Yaşayan insanlar
Ligue 1 futbolcuları
FIFA Dünya Kupası kazanan futbolcular
İngiltere'deki Fransız gurbetçiler
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular

Fabien Barthez


Die Sturmflutkette vom Herbst 1973 bezeichnet eine Reihe von Sturmfluten im Herbst 1973 an der deutschen Nordseeküste. In der Zeit zwischen dem 13. November und dem 14. Dezember kam es zu einer bisher noch nicht beobachteten Häufung schwerer und sehr schwerer Sturmfluten. Allein in Hamburg wurden in diesem Zeitraum insgesamt 28 Sturmfluten registriert, davon zwei schwere und vier sehr schwere. Insbesondere die Sturmfluten vom 16. und 19. November sowie vom 6. Dezember richteten im Weser- und Elbegebiet schwere Schäden an. Bei der Sturmflut vom 13. November 1973 kam an der Ochtum ein Mensch ums Leben.

Orkan vom 13. November 1973
Genau ein Jahr nach dem Orkan Quimburga kam es in Norddeutschland zu einem weiteren Orkanereignis, das mindestens 25 Menschen das Leben kostete. Bedingt durch die deutlich weiter nach Norden verschobene Zugbahn kam es an der gesamten deutschen Nordseeküste zu einer sehr schweren Sturmflut, der auf der nordfriesischen Insel Nordstrand etwa 100 Schafe zum Opfer fielen. An der Ochtum gab es einen Toten. Auf dem Knechtsand in der Außenweser strandete das dänische Küstenmotorschiff Balka (299 BRT), nachdem es mit schwerer Schlagseite manövrierunfähig geworden war. Die Besatzung konnte durch den Helgoländer Seenotrettungskreuzer Adolph Bermpohl gerettet werden.

Orkan vom 19. November 1973
Nur sechs Tage nach der ersten schweren Sturmflut kam es an der gesamten deutschen Nordseeküste zu einer zweiten Sturmflut. Bei dieser Sturmflut wurden vor allem im ostfriesischen Küstengebiet sowie an der Jade die höchsten Wasserstände der Sturmtidenkette verzeichnet. In den damals noch nicht durch Sperrwerke gesicherten Unterläufen von Hunte, Lesum und Ochtum entstanden schwere Schäden unter anderem an Sommerdeichen und Straßen sowie den Gebieten vor den Hauptdeichen. Auf den Inseln in der Unterweser sowie auf Krautsand wurden die auf unzureichend hohen Wurten liegenden Gebäude zum zweiten Mal innerhalb einer Woche überflutet. Auf den Ostfriesischen Inseln und auf Sylt kam es zu Dünenabbrüchen. Kritisch wurde auch die Lage am Seedeich vor dem Christianskoog in der Meldorfer Bucht.

Orkan vom 6. Dezember 1973
Am 6. Dezember kam es zur vorletzten Sturmflut der Kette vom Spätherbst 1973, bei der die höchsten Wasserstände der Sturmtidenkette im Wesergebiet unterhalb Brakes sowie in der Unterelbe erreicht wurden. In Hamburg wurde bei dieser Sturmflut fast der Höchstwasserstand der Sturmflut von 1962 erreicht, obwohl in der Stadt selbst überhaupt kein Sturm herrschte, sondern es lediglich sehr stark windig war. Zwar kam es nicht zu Deichbrüchen, dafür aber zu sehr schweren Schäden im überfluteten Hafengebiet, wo zahlreiche Betriebe von der unerwartet sehr hoch auflaufenden Flut überrascht wurden. Der nach der Sturmflut 1962 nicht erhöhte Seedeich vor dem Christianskoog wurde erneut schwer beschädigt und konnte nur durch einen massiven Einsatz von Hilfskräften gehalten werden.

Auf See brach infolge des Sturms die Ankerkette des damals noch in der Elbmündung ausliegenden Feuerschiffs Elbe II. Das Feuerschiff lief im Klotzenloch querab von Cuxhaven auf Grund und wurde dort später von Schleppern geborgen. Die Besatzung wurde durch das in Cuxhaven zur Reserve liegende Seenotrettungsboot Rickmer Bock gerettet.

Fünf Seemeilen nördlich des Feuerschiffs Elbe I sank das Hamburger Motorschiff Grete Hauschildt (424 BRT), nachdem in der schweren See die Lukendeckel eingeschlagen worden waren. Trotz einer dramatischen Rettungsaktion, an der neben mehreren Hubschraubern auch das Fährschiff Prinz Hamlet und der Supertanker Fernhaven beteiligt waren, konnten nur drei der sieben Besatzungsmitglieder gerettet werden.

Literatur
 Johann Kramer: Sturmfluten. Küstenschutz zwischen Ems und Weser. H. Soltau, Norden 1984, ISBN 3-922365-26-4.
 Karl Lüders: Sturmtidenketten. Jahresbericht 1973 der Forschungsstelle Norderney. Bd. 25, 1974.

Einzelnachweise

1973
Schleswig-holsteinische Geschichte (20. Jahrhundert)
Niedersächsische Geschichte (20. Jahrhundert)
Geschichte Bremens im 20. Jahrhundert
Hamburger Geschichte (20. Jahrhundert)
Oldenburgische Geschichte
Nordfriesische Inseln
Ostfriesische Inseln
Geschichte (Ostfriesland)
Elbe-Weser-Dreieck
Bremerhaven im 20. Jahrhundert
Geschichte (Cuxhaven)
Geschichte (Delmenhorst)
Brake (Unterweser)
Hochwasserereignis (Nordsee)
Hochwasserereignis (Elbe)
Hochwasserereignis (Weser)
Naturkatastrophe 1973
Wetterereignis (20. Jahrhundert)

Sturmflutkette vom Herbst 1973


El Giro del Friuli Venezia Giulia (oficialmente: Giro della Regione Friuli Venezia Giulia) es una carrera ciclista profesional italiana por etapas que se disputa en la región de Friuli-Venecia Julia.

Fue creada en 1962 como carrera aficionado y mantuvo ese status hasta 2004 siendo ese último año como aficionado de categoría 2.6 (máxima categoría aficionado), por ello la mayoría de sus ganadores han sido italianos. En 1976 no se disputó debido al Terremoto del Friuli de 1976. En 2006 ascendió al profesionalismo encuadrado en el UCI Europe Tour, dentro la categoría 2.2 (última categoría del profesionalismo).

Palmarés
En amarillo: edición aficionado.

Palmarés por países

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial
 Giro del Friuli Venezia Giulia (sitiodeciclismo.net)
 Giro del Friuli Venezia Giulia (cqranking.com)

Competiciones de ciclismo de Italia
Carreras del UCI Europe Tour en Italia
Deporte en Friuli-Venecia Julia
Ex competiciones de ciclismo amateur
Ciclismo en 1962
Deporte en Italia en 1962

Giro del Friuli Venezia Giulia


Stephen Christopher Yaxley-Lennon (født 27. november 1982 i Luton), kendt under pseudonymet Tommy Robinson og tidigere under pseudonymerne Andrew McMaster og Paul Harris er en britisk højreorienteret aktivist. Robinson var med til at grundlægge English Defence League (EDL) og ledede organisationen 2009–2013. Han har yderligere været medlem af British National Party og i 2015 blev han involveret i den britiske Pegida.

Eksterne henvisninger

Debattører

Tommy Robinson


Lindsay Ann Hawker (Coventry, 30 de dezembro de 1984 — Ichikawa, 26 de março de 2007) foi uma professora britânica. Hawker foi assassinada no início de 2007 no Japão por Tatsuya Ichihashi, um japonês de 28 anos. Ichihashi fugiu da polícia e permaneceu foragido por dois anos e oito meses.

Em 10 de novembro de 2009, a mídia japonesa e a BBC News informaram que a polícia havia capturado Ichihashi. Em 4 de julho de 2011, confessou ter matado Hawker, afirmando que a sufocou para impedi-la de gritar enquanto a estuprava. Ele foi condenado à prisão perpétua em 21 de julho de 2011.

Antecedentes
Lindsay Hawker nasceu de Bill e Julia Hawker, que moravam em Coventry, Inglaterra. A sua família veio de Brandon, Warwickshire, uma vila fora de sua cidade natal. Ela foi educada na King Henry VIII School, Coventry e estudou biologia na Universidade de Leeds, onde quase obteve um diploma de primeira classe, graduando-se em 2006. Seu ex-diretor George Fisher declarou: "Lindsay ingressou na King Henry VIII School em 1998, no início do 9º ano. Ela é lembrada por todos que a conheceram como uma jovem encantadora, brilhante, atenciosa e altamente inteligente." Em outubro do mesmo ano, chegou ao Japão após ser contratada pela escola de idiomas Nova, para dar aulas de inglês. Ela deveria retornar para a Universidade de Leeds em 2007 para continuar seus estudos depois de passar um ano no exterior. Hawker dividia sua acomodação com duas outras professoras estrangeiras. No dia em que desapareceu, sua família ficou aflita por sua falta de contato; ela havia usado e-mail, Skype e telefonemas para manter contato com sua família.

O caso

Primeiro contato com o assassino

Em 20 de março de 2007, Hawker pegava um trem a caminho de casa e Tatsuya Ichihashi estava sentado à sua frente. Quando desceu, ele abordou a jovem, que estava montando em sua bicicleta, dizendo que era sua professora de inglês. Ela negou, e Ichihashi disse que Hawker era uma professora de inglês, o que a jovem confirmou em seguida. O homem insistiu que lhe desse aulas e correu atrás dela enquanto pedalava e foi ao seu apartamento pedindo água. Por precaução, ela o apresentou para suas duas colegas de apartamento. Ichihashi pegou uma caneta e papel e desenhou uma foto de Lindsay ali mesmo e assinou com seu nome, número de telefone e endereço de e-mail. Após conversarem por e-mail, Hawker finalmente concordou e decidiu se encontrar com Ichihashi em uma cafeteria para dar uma aula particular, o que foi permitido pela escola Nova.

O crime

Os dois se encontraram em uma cafeteria na manhã de domingo, 25 de março. Uma câmera de segurança filmou a jovem e seu assassino no balcão do café, onde estavam pedindo bebidas. Lindsay estava vestindo um casaco branco até a altura do joelho, já Ichihashi trajava roupas casuais escuras e um chapéu de lã preto ou cinza, enquanto gesticula como se perguntasse o que Hawker gostaria de beber. A mídia local informou que os funcionários do café relataram que os dois chegaram alguns minutos antes das 9h do dia 25 de março no horário de Tóquio, concluiram uma aula de inglês e sairam às 9h45. O assassino alegou que não tinha dinheiro suficiente para o valor da aula, 3 500 ienes, e convidou Hawker a sua residência onde realizaria o pagamento. Após isso, os dois pegaram um táxi e seguiram até o apartamento de Ichihashi localizado em Fukuei 2-chome, Ichikawa. A professora iria cumprir um turno às 10h50 na escola de inglês em que trabalhava, então pediu ao motorista que a esperasse, um sinal que mostra sua não intenção de permanecer no local por muito tempo. Ao notar a demora, o taxista deixa o lugar pouco menos de dez minutos.

Os dois subiram até o 4° andar onde o apartamento está localizado, e ao adentrar na sala, Ichihashi bateu no rosto da vítima, depois usou faixas de contenção para amarrar seus pulsos e cometeu o estupro. Embora o criminoso tenha afirmado que os dois lutaram por apenas alguns minutos, os documentos do tribunal mostram que Lindsay tinha hematomas pesados ao redor do olho direito que são consistentes com um punho, indicando que havia sido submetida a um ataque prolongado. Ela também teve contusões em outras partes do corpo devido à colisões com móveis. Apesar de Lindsay, com 1,70m de altura, ter aprendido artes marciais, Ichihashi era mais alto, com pouco menos de 1,80m — e faixa preta, praticando artes marciais e habitualmente pedalando 25 quilômetros por dia, o que favoreceu seu ataque. O tribunal julgou que Hawker estava viva até às 2 ou 3 da manhã de 26 de março, quando Ichihashi a sufocou até a morte usando as mãos. O estrangulamento durou pelo menos três minutos, fazendo com que sua traqueia fosse esmagada. Com a intenção de se livrar do corpo, Tatsuya deixou sua casa e foi até uma loja para comprar areia e terra composta onde enterrou o corpo da jovem em uma banheira e despejou um produto químico que os japoneses utilizam para decompor lixo, arrastando a banheira até a varanda de seu apartamento.

A fuga

Alarmada com sua ausência, a escola Nova chamou a polícia, já que estava programada para dar aulas nos dias 25 e 26 de março respectivamente. Primeiramente os oficiais visitaram o condomínio de Hawker e lá encontraram o esboço que continha o número de telefone do suspeito, o qual Tatsuya havia desenhado dias antes do desaparecimento. A essa altura, Ichihashi não tinha nenhum histórico de condenação, mas havia uma alegação de roubo e lesão contra ele. Às 17h40, dois policiais foram enviados até o apartamento do suspeito — mas não chegaram lá até às 19h00 — e embora não pudessem bater na residência sem justa causa, já suspeitavam que Lindsay poderia ter sido vítima de um crime. Os policiais pediram reforços e às 19h45, nove agentes já estavam reunidos no que parecia ser uma situação de refém.

Os vizinhos foram questionados se tinham visto uma mulher estrangeira; eles não tinham. Os agentes passaram pelo apartamento ao lado até a varanda com vista para a casa de Ichihashi. Estava escuro, mas eles estavam bem ao lado de sua sacada e logo perceberam uma banheira no local. Às 21h45, alguns polícias estavam de plantão na porta do apartamento e Tatsuya saiu carregando uma mochila. De imediato a polícia disse: "Você é Ichihashi e queremos falar com você sobre uma mulher estrangeira e queremos entrar". Porém — sem nem mesmo calçar os sapatos — o suspeito se virou para eles e saiu correndo escada abaixo, um policial agarrou-o pela mochila que estava levando, mas não conseguiu contê-lo. Os agentes não possuíam rádios para se comunicar entre si, isso impediu de alertar os colegas no andar de baixo. Ichihashi saltou os últimos metros da escada até o chão e fugiu em meio ao denso bloco de prédios residenciais. A polícia permaneceu em seu encalço, até que se encontraram novamente. Tatsuya estava usando sapatos que ele deve ter roubado do lado de fora de um apartamento próximo, passando pelos policiais pela segunda vez, desaparecendo em seguida.

Logo após a fuga do suspeito, o corpo nu e coberto de hematomas de Hawker foi localizado dentro da banheira que estava na varanda do apartamento. Seu cabelo foi raspado e colocado em um saco plástico encontrado na cozinha. Foram realizados testes de DNA em amostras biológicas coletadas do corpo da vítima que coincidiram com os de Ichihashi.

Investigação

Na terça-feira, a polícia obteve um mandado de prisão para Ichihashi por suspeita de abandonar o corpo de Hawker; eles o colocaram na lista nacional de procurados. Em 29 de março, os detetives removeram um carrinho de compras no seu prédio, no qual acredita-se que tenha transportado os sacos de solo de horticultura que ele usou para enterrar a vítima. Naquele mesmo dia, vinte policiais invadiram o Hotel Chateau — um hotel do amor perto da estação Nishi-Funabashi, a leste de Tóquio — mas não o encontraram. A polícia divulgou um novo pôster de procurado de Tatsuya, que incluía uma imagem aprimorada do suspeito disfarçado de mulher.

No início de 2008, a polícia investigou avistamentos de Tatsuya entre seções de Kabukichō populares entre os homossexuais, onde ele havia sido identificado por seus parceiros sexuais masculinos. No entanto, na última parte do ano, a investigação parou. Em outubro de 2008, 140 policiais estavam envolvidos na investigação relativamente grande. Naquele mês, a polícia sugeriu que Ichihashi pode ter cometido suicídio. O pai de Lindsay chamou isso de estratagema para reduzir a operação, que algumas fontes internas disseram estar chegando ao fim. A polícia japonesa não disse nem à família Hawker nem ao Ministério das Relações Exteriores e da Commonwealth britânico.

Crimes no Japão
2007 no Japão
Mortes por asfixia

Assassinato de Lindsay Hawker


Amber Augusta Rudd (født 1. august 1963 i London, England) er en britisk konservativ politiker, der var indenrigsminister fra 2016 til 2018, hvor hun blev afløst af Sajid Javid.

Medlem af Underhuset
Amber Rudd blev medlem af Underhuset i 2010. Hun er valgt for Hastings og Rye i den sydøstlige del af Øst Sussex.

Klima- og energiminister
Amber Rudd var minister for energi og klimaforandring (Secretary of State for Energy and Climate Change) fra 11. maj 2015 til 13. juli 2016.

I 2012–2013 var hun parlamentarisk privatsekretær for finansministeren. I 2014–2015 var hun undersekretær for klimaforandring. I 2014–2015 var hun viceminister for energi og klimaforandring.

Indenrigsminister
Den 13. juli 2016 blev Amber Rudd udnævnt til indenrigsminister i Regeringen Theresa May. Den 30. april 2018 trak hun sig efter anklager om vildledning af Parlamentet i en sag om udvisning af indvandrere.

Referencer

Britiske konservative politikere
Indenrigsministre fra Storbritannien
Klima- og energiministre fra Storbritannien
Personer fra London

Amber Rudd


الغرغول (جمعه: غراغيل) أو الكَرغَل أو المِزْرَان أو الميزاب أو غار الغول في العمارة هو مخلوق قبيح منحوت أو مصنوع مع صنبور مصمم لنقل مياه السطح بعيداً عن جانب المبنى، وبالتالي فهو يمنع مياه الأمطار من الجريان على جدران البناء مما قد يسبب تآكل الملاط بين الحجارة. استخدم المهندسون المعماريون في غالب الأحيان أكثر من غرغول في مبنى واحد، لتجزئة عملية التخلص من مياه الأمطار المتدفقة على السطح من أجل تقليل الأضرار المحتملة والناجمة عن العواصف الممطرة. يُقص الحوض في الجزء الخلفي من الغرغول وعادة ما يخرج ماء المطر من خلال الفم المفتوح. يكون الغرغول في العادة حيواناً خيالياً ممدوداً وذلك لأن طول الغرغول يحدد المدى الذي ستبتعد به المياه عن الجدار. عند استخدام أكتاف التدعيم في العمارة القوطية، قُطّعت القنوات المقنطرة إلى دعامات في بعض الأحيان لتحويل المياه عن جدران الممر.

أصل الكلمة

ينشأ مصطلح غرغول من الكلمة الفرنسية gargouille التي يعني مرادفها بالإنجليزية «الحلق» أو المعروف باسم «المريء». في اللاتينية، تُشتق gurgulio وgula وgargula، («الحلق» أو «المريء») وكلمات مماثلة كلها من الجذر gar، «يبتلع»، والتي تمثل جميعها صوت غرغرة المياه. (على سبيل المثال، كلمة garganta البرتغالية والإسبانية، «الحلق»، gárgola، «المزراب»). ترتبط الكلمة أيضًا بالفعل الفرنسي gargariser (يصدر صوت الغرغرة)، والذي يشترك في الجذر اللاتيني مع الفعل «gargle» (يصدر صوت الغرغرة) ومن المحتمل أن يكون مقلدًا في الأصل. الكلمة الإيطالية المرادفة للغرغول هي doccione أو gronda sporgente، وهي عبارة معمارية حرفية تعني «مزراب بارز». (تستخدم الإيطالية أيضًا مصطلح gargolla o garguglia، عندما يكون لها شكل بشع).

عندما لا يُبنى الغرغول ليشكل صنبور ماء، بل يؤدي وظيفة تزينية أو فنية فقط، فإن المصطلح الصحيح لمثل هذا التمثال هو غروتيسك أو شيميرا أو بوس. هناك اختلافات إقليمية أيضًا مثل ذا هانكي بانك والتي تعني (الشرير العظيم). يُقال إن الغرغول يحمي أصحاب المبنى كالكنيسة ويخيف أي روح شريرة أو ضارة، وكذلك الحال بالنسبة للبوس والشيميرا.

أسطورة الغرغول
انتشرت أسطورة فرنسية حول اسم القديس رومانوس (الفرنسية: رومان عُرف في الفترة بين نحو 631- 641 ميلادي)، وهو المستشار السابق لملك الميروفنجيون كلوتير الثاني الذي أصبح أسقفًا لروان. تتحدث الأسطورة عن إنقاذه البلاد حول روان من وحش يدعى الغرغول أو غوجي. يُقال إن الغرغول يمتلك شكل التنين التقليدي بأجنحته التي تشبه أجنحة الخفافيش وعنقه الطويل وقدرته على نفث النار من فمه. هناك نسخ متعددة من القصة، منها أن القديس رومانوس أخضع الغرغول باستخدامه الصليب أو أنه أسر المخلوق بمساعدة متطوع واحد كان رجلًا مدانًا. في كلا القصتين، يُرجع رومانوس الغرغول إلى روان ويحرقه، إلا أن رأسه وعنقه لا يحترقان بسبب قدرتهما أساسًا على نفث النار، وبالتالي يُثبت الرأس على جدران الكنيسة التي بُنيت حديثًا لإخافة الأرواح الشريرة وحماية المدينة. مُنح أساقفة روان الحق في إطلاق سراح سجين واحد في اليوم الذي نُقلت فيه آثار القديس رومانوس في موكب وذلك إحياءً لذكراه.

لمحة تاريخية

غالبًا ما يُطبق مصطلح الغرغول على أعمال العصور الوسطى، لكن اعتماد بعض الوسائل المختلفة لتحويل المياه دون اللجوء إلى استعمال المزاريب جرى في كل العصور. أظهرت الغرغولات في العمارة المصرية القديمة تباينًا بسيطًا تمثل عادة في شكل رأس أسد. شوهدت صنابير المياه على شكل رأس الأسد على المعابد اليونانية أيضًا، وكانت إما منحوتة أو مصبوبة من الرخام أو من الطين النضيج. من الأمثلة الجيدة على ذلك، 39 صنبور مياه على شكل رأس الأسد في معبد زيوس. في الأصل، امتلك المعبد 102 غرغولًا أو صنبورًا، لكن وبسبب وزنها الكبير (إذ كانت منحوتة من الرخام)، انكسر الكثير منها فكان لا بد من استبدالها.

هناك العديد من الغرغولات والشيميرات في الكاتدرائيات التي تعود إلى القرون الوسطى. بحسب ما جاء به المهندس المعماري والمؤلف الفرنسي يوجين فيوليه لو دوك، وهو أحد أكبر منفذي الغرغول في القرن التاسع عشر، تظهر أولى الغرغولات المعروفة في العصور الوسطى في كاتدرائية لاون (نحو 1200- 1220)، ومن الأمثلة الأكثر شهرة عليها هو غرغولات كاتدرائية نوتردام دو باري. على الرغم من أن معظمها يمتلك ميزات غروتيسك إلا أن مصطلح غرغول يشمل جميع أنواع الأشكال. صُورت بعض الغرغولات على أنها رهبان أو مجموعة من الحيوانات والأشخاص، وحمل الكثير منها طابعًا فكاهيًا. لم تؤد هذه الحيوانات الغريبة أو الشيميرات وظيفة الأنابيب المطرية، وبالتالي سميت من أجل الدقة غروتيسك فهي كانت بمثابة زخرفة، ولكنها سُميت غرغول بين عامة الشعب.

تنبثق جميع صنابير المياه المزخرفة منها وغير المزخرفة من الأسطح على مستوى الدريئة، وكانت عبارة عن أدوات لتفريغ مياه الأمطار من المباني حتى أوائل القرن الثامن عشر. منذ ذلك الوقت، استخدمت المزيد من المباني أنابيب التصريف لنقل المياه من الأسطح إلى المزاريب فالأرض، ولم تنشأ إلا أعداد قليلة جدًا من المباني التي تستخدم الغرغول، لأن قسمًا من الناس وجدوها مخيفة، حتى أن بعضها تساقطت بسبب وزنها الثقيل مما تسبب بأضرار جسيمة. جعل قانون البناء في لندن عام 1724، الذي أقره برلمان بريطانيا العظمى من استخدام أنابيب التصريف أمرًا إلزاميًا في كل الأبنية الجديدة.

الكنيسة الكاثوليكية
تمثل الاستخدام الأساسي للغرغول في تصوير الشر من خلال شكل الغرغول، في حين تفترض نظرية أخرى أن الغروتيسك في العمارة كانت عبارة عن أدوات ردع. تتضح المعتقدات الوثنية في بعض الأحيان من استخدام الغرغولات التي تعكس التاريخ الثقافي الفريد للمجتمع الذي تعد الكاتدرائية جزءًا منه. اشتهر القديس برنارد من كليرفو بموقفه ضد نحت الغرغولات على جدران الدير الخاص به، في القرن الثاني عشر قبل استخدام الغرغولات كصنابير للمياه إذ قال:

ماذا تفعل هذه الوحوش الخيالية في الأديرة أمام أعين الأخوة أثناء قراءتهم؟ ما هو المعنى وراء هذه القرود النجسة وهذه الأسود الوحشية الغريبة وهذه الوحوش؟ ما هو الغرض الذي وُضعت من أجله هنا هذه المخلوقات، نصفها وحش ونصفها رجل وهذه النمور المرقطة؟ أرى عدة أجساد برأس واحد وعدة رؤوس بجسم واحد. هذا مخلوق رباعي الأرجل برأس ثعبان وهناك سمكة برأس رباعي ثم نجد مرة أخرى حيوانًا نصفه حصان ونصفه الآخر ماعز...من المؤكد أننا وإن لم نخجل من هذه السخافات، يجب علينا على الأقل أن نأسف على ما أنفقناه عليها.

بحسب ليستر بوربانك برييدهام الذي كتب عن الغرغولات والشيميرات والغروتيسك في النحت القوطي الفرنسي، «هناك رمزية كبيرة في فن النحت القوطي، لكن يتعين علينا أن نتوخى الحذر من قراءتها بقدر أكبر مما يحتاجه المعنى».

المراجع

أشياء يعتقد أنها تحمي من الشيطان
مستحدثات في القرن 13
تاريخ العمارة
تصريف المياه
عمارة قوطية
عناصر معمارية زخرفية
تراث شعبي
تراث شعبي فرنسي
منحوتات خارجية
موروثات شعبية خارقة للطبيعة

غرغول