A série GeForce 900 é uma família de unidades de processamento gráfico desenvolvidas pela Nvidia, sucedendo a série GeForce 700 e servido como introdução de ponta à microarquitetura Maxwell, batizada em homenagem a James Clerk Maxwell. Eles são produzidos com o processo de 28 nm da TSMC.

Com o Maxwell, o sucessor do Kepler, a Nvidia esperava três resultados principais: recursos gráficos aprimorados, programação simplificada e melhor eficiência energética em comparação com as séries GeForce 700 e GeForce 600.

Maxwell foi anunciado em setembro de 2010, com os primeiros produtos GeForce baseados em Maxwell lançados no início de 2014.

Arquitetura

Primeira geração Maxwell (GM10x)
A primeira geração Maxwell GM107/GM108 foi lançada como GeForce GTX 745, GTX 750/750 Ti e GTX 850M/860M (GM107) e GT 830M/840M (GM108). Esses novos chips fornecem poucos recursos adicionais voltados para o consumidor; Em vez disso, a Nvidia se concentrou na eficiência de energia. A Nvidia aumentou a quantidade de cache L2 de 256 KiB no GK107 para 2 MiB no GM107, reduzindo a largura de banda de memória necessária. Conseqüentemente, a Nvidia cortou o barramento de memória de 192 bits no GK106 para 128 bits no GM107, economizando ainda mais energia. A Nvidia também mudou o design do multiprocessador de streaming do Kepler (SMX), nomeando-o SMM. A estrutura do escalonador de warp é herdada do Kepler, o que permite que cada escalonador emita até duas instruções independentes entre si e ordenadas do mesmo warp. O layout das unidades SMM é particionado de modo que cada um dos 4 escalonadores de warp em um SMM controle 1 conjunto de 32 núcleos FP32 CUDA, 1 conjunto de 8 unidades de carregamento/armazenamento e 1 conjunto de 8 unidades de funções especiais. Isso contrasta com o Kepler, onde cada SMX tem 4 agendadores que agendam para um pool compartilhado de 6 conjuntos de 32 núcleos FP32 CUDA, 2 conjuntos de 16 unidades de carregamento/armazenamento e 2 conjuntos de 16 unidades de função especial. Essas unidades são conectadas por uma barra transversal que usa energia para permitir que os recursos sejam compartilhados. Esta barra transversal é removida em Maxwell. Unidades de textura e núcleos FP64 CUDA ainda são compartilhados. O SMM permite uma alocação de recursos mais refinada do que o SMX, economizando energia quando a carga de trabalho não é ideal para recursos compartilhados. A Nvidia afirma que um SMM de 128 núcleos CUDA tem 86% do desempenho de um SMX de 192 núcleos CUDA. Além disso, cada Graphics Processing Cluster, ou GPC, contém até 4 unidades SMX no Kepler e até 5 unidades SMM na primeira geração do Maxwell.

GM107 suporta CUDA Compute Capability 5.0 em comparação com 3.5 em GPUs GK110/GK208 e 3.0 em GPUs GK10x. O paralelismo dinâmico e o HyperQ, dois recursos das GPUs GK110/GK208, também são suportados em toda a linha de produtos Maxwell.

Maxwell fornece operações atômicas de memória compartilhada nativa para números inteiros de 32 bits e comparação e troca (CAS) de memória compartilhada nativa de 32 bits e 64 bits, que podem ser usadas para implementar outras funções atômicas.

Embora se pensasse que Maxwell usava rasterização de modo imediato baseado em bloco, a Nvidia corrigiu isso na GDC 2017 dizendo que Maxwell usa o Tile Caching.

NVENC
As GPUs baseadas em Maxwell também contêm o bloco NVENC SIP introduzido com o Kepler. O codificador de vídeo da Nvidia, NVENC, é 1,5 a 2 vezes mais rápido do que nas GPUs baseadas em Kepler, o que significa que pode codificar vídeo em 6 a 8 vezes a velocidade de reprodução.

PureVideo
A Nvidia também reivindica um aumento de desempenho de 8 a 10 vezes na decodificação de vídeo PureVideo Feature Set E devido ao cache do decodificador de vídeo emparelhado com aumentos na eficiência da memória. No entanto, H.265 não é suportado para decodificação completa de hardware, contando com uma mistura de decodificação de hardware e software. Ao decodificar o vídeo, um novo estado de baixo consumo de energia "GC5" é usado nas GPUs Maxwell para economizar energia.

Segunda geração Maxwell (GM20x)
Maxwell de segunda geração introduziu várias novas tecnologias: Super Resolução Dinâmica, Compressão de Cor Delta de Terceira Geração, Amostragem de Programação Multi-Pixel, Nvidia VXGI (Real-Time-Voxel-Iluminação Global), VR Direct, Multi-Projection Acceleration, e Multi-Frame Sampled Anti-Aliasing (MFAA) (no entanto, o suporte para Coverage-Sampling Anti-Aliasing (CSAA) foi removido). Suporte HDMI 2.0 também foi adicionado.

A segunda geração de Maxwell também alterou a proporção de ROP para controlador de memória de 8:1 para 16:1. No entanto, alguns dos ROPs geralmente estão ociosos na GTX 970 porque não há SMMs ativados suficientes para dar a eles trabalho e, portanto, reduz sua taxa de preenchimento máxima.

O Maxwell de segunda geração também tem até 4 unidades SMM por GPC, em comparação com 5 unidades SMM por GPC.

O GM204 suporta CUDA Compute Capability 5.2 em comparação com 5.0 nas GPUs GM107/GM108, 3.5 nas GPUs GK110/GK208 e 3.0 nas GPUs GK10x.

As GPUs GM20x de segunda geração Maxwell têm um NVENC atualizado que suporta codificação HEVC e adiciona suporte para resoluções de codificação H.264 em 1440p/60FPS e 4K/60FPS em comparação com NVENC em GPUs GM10x de primeira geração Maxwell que suportam apenas codificação H.264 1080p/60FPS.

Maxwell GM206 GPU suporta decodificação de hardware HEVC de função fixa completa.

Controvérsia publicitária

Especificações de hardware da GTX 970
Os problemas com as especificações da GeForce GTX 970 foram levantados pela primeira vez pelos usuários quando descobriram que os cartões, embora apresentassem 4 GB de memória, raramente acessavam a memória além do limite de 3,5 GB. Mais testes e investigações eventualmente levaram a Nvidia a emitir uma declaração de que as especificações inicialmente anunciadas do cartão foram alteradas sem aviso antes de o cartão ser disponibilizado comercialmente e que o cartão teve um impacto no desempenho quando a memória acima do limite de 3,5 GB foi colocada em uso.

As especificações de hardware de back-end da placa, inicialmente anunciadas como idênticas às da GeForce GTX 980, diferiam na quantidade de cache L2 (1,75 MB contra 2 MB na GeForce GTX 980) e no número de ROPs (56 contra 64 na GeForce GTX 980). o 980). Além disso, foi revelado que o cartão foi projetado para acessar sua memória como uma seção de 3,5 GB, mais uma de 0,5 GB, sendo o acesso a esta última 7 vezes mais lento que a primeira. A empresa então prometeu uma modificação específica do driver para aliviar os problemas de desempenho produzidos pelos cortes sofridos pelo cartão. No entanto, a Nvidia posteriormente esclareceu que a promessa havia sido uma falha de comunicação e que não haveria atualização de driver específica para o GTX 970. A Nvidia alegou que ajudaria os clientes que desejassem reembolsos a obtê-los. Em 26 de fevereiro de 2015, o CEO da Nvidia, Jen-Hsun Huang, registrou no blog oficial da Nvidia desculpas pelo incidente. Em fevereiro de 2015, uma ação coletiva alegando propaganda enganosa foi movida contra a Nvidia e a Gigabyte Technology no Tribunal Distrital dos EUA no norte da Califórnia.

A Nvidia revelou que é capaz de desabilitar unidades individuais, cada uma contendo 256 KB de cache L2 e 8 ROPs, sem desabilitar controladores de memória inteiros. Isso ocorre com o custo de dividir o barramento de memória em segmentos de alta e baixa velocidade que não podem ser acessados ao mesmo tempo, a menos que um segmento esteja lendo enquanto o outro segmento está gravando porque a unidade L2/ROP gerenciando ambos os GDDR5 os controladores compartilham o canal de retorno de leitura e o barramento de dados de gravação entre os dois controladores GDDR5 e ele próprio. Isso é usado na GeForce GTX 970, que, portanto, pode ser descrita como tendo 3,5 GB em seu segmento de alta velocidade em um barramento de 224 bits e 0,5 GB em um segmento de baixa velocidade em um barramento de 32 bits.

Em 27 de julho de 2016, a Nvidia concordou com um acordo preliminar da ação coletiva dos EUA, oferecendo um reembolso de $ 30 nas compras de GTX 970. O reembolso acordado representa a parte do custo dos recursos de armazenamento e desempenho que os consumidores presumiram obter quando compraram o cartão.

Suporte de computação assíncrona

Embora a série Maxwell tenha sido comercializada como totalmente compatível com DirectX 12, Oxide Games, desenvolvedora de Ashes of the Singularity, descobriu que as placas baseadas em Maxwell não funcionam bem quando a computação assíncrona é utilizada.

Parece que, embora esse recurso principal seja de fato exposto pelo driver, a Nvidia o implementou parcialmente por meio de um shim baseado em driver, com um custo de alto desempenho. Ao contrário das placas gráficas baseadas em GCN concorrentes da AMD, que incluem uma implementação completa de computação assíncrona baseada em hardware, a Nvidia planejava contar com o driver para implementar uma fila de software e um distribuidor de software para encaminhar tarefas assíncronas para os agendadores de hardware, capazes de distribuir a carga de trabalho para as unidades corretas. A computação assíncrona no Maxwell, portanto, requer que o jogo e o driver da GPU sejam especificamente codificados para computação assíncrona no Maxwell para habilitar esse recurso. O benchmark 3DMark Time Spy não mostra nenhuma diferença perceptível de desempenho entre a computação assíncrona habilitada ou desabilitada. A computação assíncrona é desativada pelo driver para Maxwell.

A Oxide afirma que isso levou a Nvidia a pressioná-los a não incluir o recurso de computação assíncrona em seu benchmark, para que a série 900 não ficasse em desvantagem contra os produtos da AMD que implementam computação assíncrona em hardware.

Maxwell requer que a GPU seja particionada estaticamente para computação assíncrona para permitir que as tarefas sejam executadas simultaneamente. Cada partição é atribuída a uma fila de hardware. Se qualquer uma das filas atribuídas a uma partição esvaziar ou não puder enviar trabalho por qualquer motivo (por exemplo, uma tarefa na fila deve ser adiada até que um hazard seja resolvido), a partição e todos os recursos nessa partição reservada pois essa fila ficará ociosa. A computação assíncrona, portanto, pode facilmente prejudicar o desempenho em Maxwell se não for codificada para funcionar com o agendador estático de Maxwell. Além disso, as tarefas gráficas saturam as GPUs da Nvidia com muito mais facilidade do que as GPUs baseadas em GCN da AMD, que são muito mais pesadas para a computação, portanto, as GPUs da Nvidia têm menos lacunas de programação que podem ser preenchidas por computação assíncrona do que as da AMD. Por esses motivos, o driver força uma GPU Maxwell a colocar todas as tarefas em uma fila e executar cada tarefa em série, e dar a cada tarefa os recursos indivisos da GPU, independentemente de cada tarefa poder ou não saturar a GPU.

Produtos

GeForce série 900M (9xxM)
Algumas implementações podem usar especificações diferentes.

Tabela de chipsets

GeForce série 900 (9xx)

Suporte descontinuado

 Windows XP 32-bit: 368.81 driver download
 Windows XP 64-bit: 368.81 driver download

A Nvidia anunciou que, após o lançamento dos drivers 390, não lançará mais drivers de 32 bits para sistemas operacionais de 32 bits.

As GPUs de notebook baseadas na arquitetura Kepler mudaram para suporte legado em abril de 2019 e pararam de receber atualizações críticas de segurança após abril de 2020. A Nvidia GeForce 910M e 920M da família de GPUs 9xxM são afetadas por essa mudança.

A Nvidia anunciou que, após o lançamento dos 470 drivers, faria a transição do suporte de driver para os sistemas operacionais Windows 7 e Windows 8.1 para o status legado e continuaria a fornecer atualizações críticas de segurança para esses sistemas operacionais até setembro de 2024.

Ver também
 Lista de unidades de processamento gráfico da Nvidia
 GeForce 400
 GeForce 500
 GeForce 600
 GeForce 700
 GeForce 800M
 GeForce 10 series
 GeForce 20 series
 GeForce 30 series
 Nvidia Quadro
 Microarquitetura Tesla

Ligações externas
 GeForce GTX 980 Whitepaper
 The Ultimate GPU, TITAN X. Available Now
 GeForce GTX TITAN X
 GeForce GTX 980M
 GeForce GTX 970M
 GeForce GTX 965M
 GeForce GTX 960M
 GeForce GTX 950M
 GeForce 945M
 GeForce 940MX
 GeForce 940M
 GeForce 930MX
 GeForce 930M
 GeForce 920MX
 GeForce 920M
 GeForce 910M
 Nvidia Nsight
 techPowerUp! GPU Database

Nvidia
Placas de vídeo
GeForce

GeForce 900


Decisiones de vida es un unitario argentino que se transmitió entre el 3 de octubre de 2011 y el 2 de enero de 2012  por Canal 9, producida por LC Acción. Ganadora, junto con Maltratadas, Historias de la primera vez, Vindica, El pacto y Los Sónicos de los concursos organizados por el INCAA en 2011.

La trama, basada en una idea original de Enrique Estevanez, se centra en determinados conflictos donde los personajes se verán obligados a tomar importantes resoluciones.

Temática
"Este unitario es uno de las ganadoras del concurso "Ficción para Todos", junto con Maltratadas, Vindica, El pacto, Los Sónicos y El paraíso, con el cual el Instituto Nacional de Ciencias y Artes Audiovisuales (Incaa) promueve la realización de programas para ser emitidos en alta definición. De las 10 series ganadoras de 13 episodios de una hora, América emitirá las cuatro que estrena esta semana, Canal 9 emitirá en breve otras cinco y Telefé, una más."

Contará una nueva historia que requerirá una pronta solución por parte del protagonista.

Críticas
El diario La Nación la criticó como regular:

Reparto
 Lidia Catalano  (1.º episodio)
 Hilda Bernard  (1.º episodio)
 Villanueva Cosse  (1.º episodio)
 Vanesa González (2.º episodio)
 Laura Azcurra (2.º episodio)
 Georgina Barbarossa (2.º episodio)
 Mariano Torre (2.º episodio)
 Esteban Prol (2.º episodio)
 Pepe Novoa (2.º episodio)
 Susana Ortiz (2.º y 7.º episodio)
 Alejandro Awada (3.º episodio)
 Facundo Espinosa (3.º y 9.º episodio)
 Mariana Richaudeau (3.º episodio)
 Juan Palomino (4.º episodio)
 Raúl Rizzo (4.º episodio)
 Ana Celentano (4.º episodio)
 Juan Manuel Rodil (4.º episodio)
 Giselle Bonaffino (4.º episodio)
 Juan Manuel Guilera (5.º y 13.º episodio)
 Marcela Ferradás (5.º episodio)
 Osvaldo Santoro (5.º episodio)
 Carina Zampini (6.º episodio)
 Virginia Lago (6.º y 10.º episodio)
 Héctor Calori (6.º episodio)
 Graciela Stéfani (6.º y 13.º episodio)
 Laura Novoa (7.º episodio)
 Damián de Santo (7.º episodio)
 Sol Estevanéz (7.º episodio)
 Graciela Pal (7.º episodio)
 María Valenzuela (8.º episodio)
 Stéfano De Gregorio (8.º episodio)
 Jimena Piccolo (8.º episodio)
 Silvia Kutika (9.º episodio)
 Eduardo Blanco (9.º episodio)
 Paloma Contreras (9.º episodio)
 Nora Cárpena (10.º episodio)
 Gian Franco Apostolo (10.º episodio)
 Juan West (10.º episodio)
 Roberto Piazza (10.º episodio)
 Juan Gil Navarro (11.º episodio)
 Claudia Lapacó (11.º episodio)
 Magela Zanotta (11.º episodio)
 Eleonora Wexler (12.º episodio)
 Esteban Meloni (12.º episodio)
 Laura Insúa (12.º episodio)
 Mónica Lairana (12.º episodio)
 Luz Cipriota (13.º episodio)
 Esteban Masturini (13.º episodio)
 Jorge Nolasco (13.º episodio)
 Cristina Allende (13.º episodio)

Premios Martín Fierro

Episodios

Referencias

Enlaces externos

Series de televisión de Canal 9 (Buenos Aires)
Series de televisión iniciadas en 2011
Series de televisión finalizadas en 2012
Series de televisión de Argentina

Decisiones de vida


Lihtenştayn veya resmî adıyla Lihtenştayn Prensliği (, ), Orta Avrupa'nın güneybatısında yer alan ve Almanca konuşulan bir mikrodevlet. Lihtenştayn, meşrutiyet ile yönetilen bir prensliktir. 160 km²'lik yüzölçümüyle Avrupa'nın dördüncü en küçük ülkesidir. İsviçre ve Avusturya arasında yer alır.

Coğrafya ve iklim

Lihtenştayn, Orta Avrupa'da, İsviçre ile Avusturya arasında yer almaktadır. 160 km²'lik yüzölçümü ile dünyanın altıncı küçük devletidir. Sınırları 76 km uzunluğundadır.

Ren Vadisi ülkenin yarısını kaplar. Diğer yarısı ise Alp bölgesinden oluşmaktadır.

Hükûmet merkezi Oberland bölgesinde yer alan 5.521 nüfuslu Vaduz'dadır.

Lihtenştayn, Özbekistan ile birlikte kendisinin ve komşularının denize kıyısı bulunmayan iki ülkeden biridir.

En yüksek noktası 2.599 m yüksekliğindeki Grauspitz dağları, en alçak noktası ise 430 m irtifadaki Ruggeller Riet'dir.

Vaduz'da 2004 yılında ortalama sıcaklık 10 °C idi. Vaduz'da 2004 yılında ortalama yağış miktarı 891 mm olmuştur.

Tarih

Roma İmparatorluğu döneminde bugünkü Lihtenştayn toprakları Raetia ilinin küçük bir bölümünü oluşturuyordu. Bu topraklar, Avrupa'daki stratejik çıkar çatışmalarından uzakta yer alıyordu. Öyle ki, yüzyıllar boyunca kıtayı etkileyen büyük olaylardan pek etkilenmediler. Bugünkü hanedandan önce arazide Hohenems kontları hüküm sürüyordu.

Ülkeye adını Liechtenstein ailesi vermiştir. Aile, ülkeye oldukça uzaklarda, Aşağı Avusturya'daki Liechtenstein şatosunda oturmaktaydı. Şato, 1140'tan 13. yüzyıl ortalarına ve 1807'den günümüze kadar ailenin mülkiyetinde kaldı. Yüzyıllar boyunca aile Moravya, Aşağı Avusturya, Silezya ve Styria'da geniş araziler edindi. Ancak tüm bu topraklar daha kıdemli derebeylerine bağlı kaldı, özellikle de Liechtenstein prenslerinin danışmanlık yaptığı Habsburg'lara. Kendine doğrudan bağlı hiç toprağı olmadığı için Liechtenstein ailesi İmparatorluk meclisi Reichstag'da bir sandalye edinemedi.

Mecliste temsil edilmek aileye büyük bir güç sağlayacağından Liechtenstein'lar bunu kendilerine hedef olarak belirlediler. Bu nedenle, arada bir derebeyi olmaksızın, doğrudan Kutsal Roma İmparatoru'na bağlı bir toprak aramaya başladılar. Bir süre sonra, sırasıyla 1699 ve 1712'de, aile minik Schellenberg Herrschaft'ını (lordluğunu) ve Vaduz kontluğunu Hohenems'lerden almayı başardı. Bu küçük derebeylikler, tam da Liechtenstein'ların aradığı gibi, kendi kontlarından sonra arada bir derebeyi olmaksızın doğrudan İmparator'a bağlıydı.

Böylece 23 Ocak 1719'da satın alma işlemleri tamamlandığında, Kutsal Roma İmparatoru 6. Charles, Vaduz ve Schellenberg'in birleştiğini açıkladı ve siyasi konumunu da "gerçek kulu Anton Florian Liechtenstein" onuruna Liechtenstein ismini verdiği Fürstentum (prenslik) seviyesine çıkardı. O gün, Liechtenstein Kutsal Roma İmparatorluğunun özerk bir üyesi hâline gelmiş oluyordu. Ancak, bu siyasi manevranın bir fırsatçılık örneği olduğunu kanıtlarcasına, Liechtenstein prensleri daha 120 yıl boyunca yeni prensliğe adım atmayacaktı.

1806'da Kutsal Roma İmparatorluğu'nun büyük bölümü I. Napolyon tarafından işgal edildi. Lihtenştayn için bu durum ciddi sonuçlar doğurdu: İmparatorluğun siyasi ve hukuki mekanizmaları çöktü, İmparator II. Franz tahtı bıraktı. Sonuç olarak Lihtenştayn, kendi sınırları dışında herhangi bir otoriteye bağlı olmaz hâle geldi. Modern yayınlar genellikle (ama hatalı olarak) Lihtenştayn'ın bağımsızlığını bu olaylara bağlarlar. Aslında hukuken Lihtenştayn prensi egemen bir derebeyi olmak dışında ayrıca hükümdar hâline geliyor, ancak ülke bağımsız olmuyordu. 25 Temmuz 1806'da Ren Konfederasyonu kurulduğunda, Lihtenştayn Prensi, koruyucusu olan Fransız İmparatoru Napolyon Bonapart'a bağlı bir vassal durumuna geliyordu. Bu durum, 19 Ekim 1813'te Konfederasyon'un çözülmesine kadar devam etti.

Bundan kısa süre sonra, 20 Haziran 1815'te, Lihtenştayn, başkanlığı Avusturya-Macaristan İmparatoru tarafından Alman Konfederasyonu'na katıldı ve 24 Ağustos 1866'ya kadar üyesi kaldı.

1818'de I. Johann, sınırlı haklar tanıyan bir anayasa ilan etti. 1818'de ayrıca, Liechtenstein ailesinden bir prens, Prens Alois, ilk defa ülkeyi ziyaret etti. Ancak egemen prensin ziyareti ta 1842'ye kadar gerçekleşmeyecekti.

19. yüzyılda Lihtenştayn pek çok ilerleme kaydetti: 1836'da bir seramik fabrikası olan ilk fabrikanın açılışı, 1861'de Tasarruf ve Kredi Bankası'nın kuruluşu, ilk pamuk dokuma makinesinin çalışmaya başlaması. Ren üzerindeki iki köprü, 1868 ve 1872'de inşa edildi, ülkeyi kat eden bir demiryolu hattı döşendi.

1866'da Avusturya-Prusya Savaşı patlayıp sona erdikten sonra Lihtenştayn üzerinde siyasi bir baskı oluştu: Prusya, savaşla ilgili referandumda oyların yanlış sayıldığı iddiasıyla savaşın sorumlusu olarak Lihtenştayn'ı gösteriyordu. Bu nedenle Lihtenştayn, Prusya ile barış anlaşması imzalamayı reddetti ve savaş durumunda kaldı (ancak hiçbir sıcak çatışma yaşanmadı). Bu durum, 1930'ların sonunda Lihtenştayn'ın işgalini savunanların öne sürdüğü tezlerden birini oluşturdu.

I. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar Lihtenştayn, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'na sıkıca bağlı kaldı. Ancak savaşın neden olduğu iktisadi yıkım, ülkeyi diğer komşusu olan İsviçre ile gümrük ve para birliğine gitmeye zorladı. Avusturya Macaristan İmparatorluğu'nun dağılmasıyla birlikte, Lihtenştayn'ın eski bir Kutsal Roma İmparatorluğu derebeyliği olarak artık Avusturya'ya bağlı olmadığı görüşü ortaya atıldı. Zira Avusturya, o günlerde yeni kurulmakta olan bir ülkeydi ve İmparatorluğun hukuki mirasçısı olduğunu reddediyordu. Böylece Lihtenştayn, Avrupa'nın bağımsızlığını son kazanan egemen ülkesi hâline geldi. Ülke, Kutsal Roma İmparatorluğu'na tarihsel bir devamlılık içinde bağlandığını da öne sürebilecek durumdadır.

1938'de, Avusturya'nın Almanya tarafından ilhak edilmesinden hemen sonra, 84 yaşındaki Prens I. Franz tahttan ayrıldı ve 31 yaşındaki üçüncü kuzeni Prens II. Franz Joseph'i halefi tayin etti. Prens I. Franz, görevden çekilme nedeni olarak yaşını öne sürse de, asıl nedenin Almanya'nın yeni komşusu Lihtenştayn'ı işgal etmesi hâlinde tahtta olmak istememesi olduğu düşünülmektedir. 1929'da evlendiği karısı, Viyanalı zengin bir Yahudiydi ve yerel Naziler onu şimdiden hedef gösteriyordu. Lihtenştayn'da bir Nazi partisi olmasa da, Nazi sempatizanı hareket uzun süredir Milliyetçi Birlik Partisi'nde yer buluyordu.

II. Dünya Savaşı'nda Lihtenştayn tarafsız kaldı. Savaş bölgelerinde Liechtenstein ailesine ait hazineler korunmak üzere Lihtenştayn'a ve Londra'ya nakledildi. Savaşın sonlarında Polonya ve Çekoslovakya, "Alman malı" olarak gördükleri diğer topraklarla birlikte Liechtenstein ailesininkileri de istimlâk ettiler. Bu istimlakler 1.600 km²'nin üzerinde tarım ve orman arazisini, sarayları ve şatoları içeriyordu. Uluslararası Mahkeme'de konuyla ilgili dava açıldı. Soğuk Savaş boyunca Lihtenştayn vatandaşlarının Çekoslovakya'ya girmeleri yasaktı. Lihtenştayn, savaşta Almanlarla işbirliği yapan Birinci Milliyetçi Rus Ordusu'ndan 500 kadar askere sığınma hakkı tanıdı. Bu olayı anmak üzere, sınır kasabası Hinterschellenberg'de bir anıt dikildi (ülkenin turizm haritalarında yer alır). Bu sığınma hakkı, ülkenin o zamanlar içinde bulunduğu fakirlik düşünülürse kayda değerdir. Bu kadar sığınmacının doyurulması, Lihtenştayn gibi küçük bir ülke için zor olmuştur. Sonunda Arjantin, sığınmacıları kalıcı olarak topraklarına yerleştirmeyi kabul etti. Buna karşılık, İngiltere, Almanya tarafında savaşan Rusları sınırdışı etmiş ve Sovyetler'in eline düşen bu kişiler Gulag'lara sürülmüştü.

Savaşın ardından gelen iktisadi zorluk döneminde Liechtenstein ailesi, ellerindeki sanat eserlerini satmak zorunda kaldı. Satılan eserler arasında bulunan Leonardo da Vinci'nin paha biçilmez portresi "Ginevra de' Benci" de bulunuyordu. Ancak bunu izleyen onyıllarda Lihtenştayn bolluk yaşadı. İktisat, düşük kurumlar vergisi oranlarının sağladığı avantajla modernleşti, çok sayıda yabancı şirketi ülkeye çekti.

Lihtenştayn Prensi, tahminen 6 milyar $'lık servetiyle dünyanın en zengin devlet başkanlarından birisidir. Ülkenin vatandaşları dünyadaki en yüksek hayat standartlarından birine sahiptir.

Nüfus
Lihtenştayn'ın nüfusu 2004 yılı itibarıyla yaklaşık 34.600'dür. Nüfus yoğunluğu 216 kişi, artış hızı 2004 yıl sonu itibarıyla %0,9'dur.

Ülkede ikamet eden yabancıların oranı takriben %34'tür. Bunlardan 885'i Türkiye Cumhuriyeti vatandaşıdır. Lihtenştayn'daki 1.000 kişiden 6'sı göçmendir. Lihtenştayn halkının yaş ortalaması 38,2'dir.

Siyaset
Lihtenştayn, demokratik parlamenter monarşiyle idare edilmektedir. Devlet başkanı Prens II. Hans Adam'dır. Prensin siyasi yetkileri hayli geniştir. Kanunları veto edebilir, referanduma sunabilir, parlamentoyu dağıtarak seçimlere gidebilir. Ancak 2003'te yapılan anayasa değişikliğiyle ülkede cumhuriyet ilan edilmesi hâlinde prensin bunu önleyecek veto yetkileri elinden alınmıştır.

Parlamento 25 milletvekilinden oluşmaktadır. Başbakan Adrian Hasler'e bağlı dört bakan bulunmaktadır. Kabine, parlamentonun önerisi ile dört yıllığına göreve getirilir.

Ülkenin millî bayramı 15 Ağustos'tadır.

Ekonomi

2001 yılında Lihtenştayn'ın gayri safi yurt içi hasılası 4,2 milyar İsviçre Frangı idi.

Kişi başına düşen milli gelir bazında Dünya'nın en zengin 2. ülkesidir.

Lihtenştayn'da 250'den fazla çalışanı olan 15 işletme vardır. Ticari şirketlerin %70'inden fazlası 1 ila 9 kişi arasında kişi çalıştıran küçük işletmelerdir.

Pek çok Lihtenştayn firması araştırma ağırlıklı alanlarda uzmanlaşmış olup, küresel pazar liderleridir.

Lihtenştayn Ticaret ve Sanayi Odası'nda (LIHK) kayıtlı bulunan sanayi işletmeleri 2004 yılında araştırma ve geliştirme konularında yaklaşık 307 milyon İsviçre Frangı tutarında yatırım yapmıştır. Bu da kişi başına 8.900 İsviçre Frangından fazla bir rakama tekabül etmektedir.

Lihtenştayn'daki bankalar 2004 yıl sonu itibarıyla 107 milyar İsviçre Frangı tutarında müşteri varlığını yönetmiştir. Bu bankaların toplam bilanço değeri takriben 34 milyar İsviçre Frangıdır. Komşu ülke İsviçre'nin bankaları ise aynı dönemde yaklaşık 3'550 milyar İsviçre Frangı yönetmiştir.

Lihtenştayn 2004 senesinde yaklaşık 104.000 turisti misafir etmiş ve bu turistlerden 50.000'i geceleme yapmıştır.

Aralık 2005 verilerine göre Lihtenştayn'da işsizlik oranı %2,4'tür.

Lihtenştayn, ağırlığını sanayi ürünleri ve imal edilmiş mamullerin oluşturduğu (gayri safi yurt içi hasılanın %40'ı) çeşitli mal ve hizmetler ihraç eden bir ülkedir.

Lihtenştayn Ticaret ve Sanayi Odası'nda (LIHK) kayıtlı bulunan 32 sanayi şirketi, 2004 yılında 5,1 milyar İsviçre Frangının üzerinde ihracat gerçekleştirmiştir. Ülkenin kişi başına ihracatı yaklaşık 14.000 İsviçre Frangıdır.

Lihtenştayn'da 2004 yıl sonu verilerine göre 29.500 kişi istihdam edilmiştir. Kişi başına 0,85 çalışan düşmektedir. Çalışanlardan yaklaşık 15.600'ü Lihtenştayn'da ikamet etmektedir. 13.900 kişi ise yurt dışından (öncelikle Avusturya ve İsviçre'den) ülkeye girip çalışmaktadır. Ülkedeki iş gücünün üçte ikisini yabancı uyruklular oluşturmaktadır. Bunlardan 850'si Türk vatandaşıdır.

Lihtenştayn Ticaret Odası'na kayıtlı (LIHK) sanayi işletmeleri, 2004 yılında yurt dışındaki yaklaşık 187 kuruluşta 28.400 kişiyi istihdam etmiştir.

Lihtenştayn Kronu
1898 yılından 1921 yılına kadar Lihtenştayn'da kullanılan para birimidir. Metal paralar daha az, banknotlar daha fazla kullanılmaktaydı. 1 Kron 100 hellere bölünmüştü. 1921 yılında İsviçre'nin para birimi İsviçre Frangı'na geçildi. Lihtenştayn kronunun değeri Avusturya-Macaristan kronu veya Avusturya kronuyla aynı değerdeydi; ancak kronun istikrarsızlaşması nedeniyle franka geçilmiştir.

Spor
Ülke nüfusunun %45'i (15.510 kişi) en az bir spor derneğine üyedir. Her 198 Lihtenştaynlıdan biri bir spor derneği başkanıdır.

Lihtenştayn Futbol Birliği, Lihtenştayn'da üye sayısı en fazla olan spor kuruluşudur: 7 kulüpte toplam 2.500 üyesi vardır. Her 20 Lihtenştaynlıdan biri aktif futbolcudur.

2006 Mart FIFA dünya derece listesinde Lihtenştayn 124. sırada bulunmaktaydı.

Alp disiplini kayak
Kayak, Lihtenştayn'ın ulusal sporudur. Lihtenştayn Kayak Birliği 1936 yılında kurulmuştur. Bu birlik sekiz adet kulübü ve yaklaşık 2.500 üyesi ile Lihtenştayn'da üye sayısı en fazla spor derneklerinden biridir.

Lihtenştayn toplam 9 olimpiyat madalyası kazanmıştır, bu madalyaların hepsi de Alp disiplini kayak branşında kazanılmıştır. Böylece her 3.845 Lihtenştaynlıya bir olimpiyat madalyası düşmektedir.

Malbun'daki Lihtenştayn Kayak Merkezi, toplam 21 km uzunluğunda kayak pistine sahiptir.

Çeşitli
 Lihtenştayn'ın ülkeyi korumak ve sınırları gözetmek için kurduğu küçük bir askerî birlik vardır. Bu askeri birlik 125 kişiden oluşmaktadır.
 Lihtenştayn'da yaşayan Türk uyruklular, İsviçrelilerden, Avusturyalılardan, İtalyanlardan ve Almanlardan sonra en büyük beşinci yabancı grubunu oluştururlar.
 Lihtenştaynlı Manfred Schurti, 1972 senesinde Formula Süper V şampiyonasında Avrupa şampiyonu olmuştur.
 Yaklaşık 3.150 işletmesiyle Lihtenştayn'da 11 kişiye 1 işletme düşmektedir.
 1936 olimpiyatı sırasında Liechtenstein ve Haiti bayraklarının aynı olduğu görüldü, bu nedenle Liechtenstein kendi bayrağına taç görüntüsü eklendi.

Kaynakça
 Tarih bölümü, İngilizce Vikipedi'den çevrilmiştir.

Notlar

Avrupa ülkeleri
Almanca konuşan ülkeler
Denize kıyısı olmayan ülkeler
Prenslikler
Batı Avrupa
Alman Konfederasyonu'nun devletleri
Ren Konfederasyonu'nun devletleri
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Kutsal Roma İmparatorluğu'nun devletleri
Avrupa Birliği'nde NUTS 1 istatistiksel bölgeleri
Avrupa Birliği'nde NUTS 3 istatistiksel bölgeleri
Avrupa Birliği'nde NUTS 2 istatistiksel bölgeleri
Avrupa Konseyi ülkeleri
Orta Avrupa
Liberal demokrasiler
1866'da kurulan bölgeler ve ülkeler
Orta Avrupa ülkeleri

Lihtenştayn


Canalul Matca este un canal antropic ce unește pârâul Bigic, afluent stânga al râului Crișul Alb, cu râul Mureș. El colectează tributarii Mureșului dinspre Munții Zarandului. Scopul său este de a furniza apă pentru irigații și de colector de ape mari.

În lungul acestui canal se produce un transport de apă din bazinul hidrografic al râului Mureș spre bazinul Crișul Alb apreciat de Institutul de Meteorologie și Hidrologie la circa 9.000.000 m³/an.
Captarea apei se face din râul Mureș prin priza de apă de la Păuliș. Debitul maxim este de 20 m³/s, iar debitul mediu de 4 m³/s. Stația de pompare de la Păuliș furnizează acestui canal o cantitate de apă de circa 4 m³/s, preluată din Mureș, la care se adaugă, în aceeași albie, apele ce se scurg de pe versantul de vest al munților Zarandului, astfel încât Canalul Matca la deversarea sa în Râul Cigher poate atinge un debit maxim de 20 m³/s.

Principalele pâraie care alimentează canalul matca sunt: Fântânele, Șiriuța, Coji, Grădău și Valea Rea, toate având debite reduse și chiar seacă uneori.

Unii consideră Matca drept o albie veche a râului Mureș, variantă care are o serie de adepți dar și de sceptici.

Canalul Matca este un canal săpat, executat în mai multe etape succesive. Primele informații despre lucrări de desecare au ca referință hărțile topografice, scara 1: 200 000, rezultate în cadrul celei de a treia campanii de ridicări topografice ale militarilor Imperiului Habsburgic, din 1910, fiind măsurată o lungime 19,7 km. Ulterior canalul Matca a fost extins, în etapa anilor 1940-1941 până la lungimea de 33,5 km, iar în perioada 1960-1970, până la 41,2 km. Cu porțiunea de legătură a canalului Matca săpată spre sud (spre râul Mureș), canalul are o lungime de 41,2 km și o suprafață bazinală de 257 km², conform cu Atlasul Cadastrul Apelor 1992.

Note

Geografia Banatului
Matca, Canalul

Canalul Matca


David Schmidtz (nascido em 1955) é um filósofo canadense-americano é chairman de Ciências Morais no Chambers College of Business and Economics da West Virginia University, editor-chefe da revista Social Philosophy & Policy. Anteriormente, ele foi Kendrick Professor of Philosophy e Eller Chair of Service-Dominant Logic na University of Arizona. Enquanto no Arizona, ele fundou e atuou como chefe inaugural do Departamento de Economia Política e Ciência Moral.

Publicações selecionadas

Livros

Artigos e capítulos

  Com comentários de Robin Attfield, Thom Brooks, Greg Bognar, Martin Drenthen, Matt Ferkany, Kendy M. Hess, Dan C. Shahar, James P. Sterba, e Gary Varner.
  A review of Amartya Sen's The Idea of Justice.

Ligações externas
 David Schmidtz's homepage

Filósofos dos Estados Unidos

David Schmidtz


Liga ACB (ya da ACB Ligi) İspanya'daki en üst düzey basketbol ligidir. İspanya Basketbol Ligi 1956 yılında "Liga Nacional" adıyla kurulmuştur. 1983 yılında ismi ve statüsü değişerek Liga ACB adını almıştır.

FIBA kuralları uygulanan ligde her sezon 18 takım mücadele etmektedir.

2022-23 sezonu takımları

Tarihçe
 1957'dan 1982-83'e; Liga Nacional
 1983-84'ten 1987-88'e; ACB Primera División
 1988'den günümüze; Liga ACB

Liga Nacional (1957-1983) arası Şampiyonlar

Şampiyonluklar

1983'ten günümüze (ACB dönemi) Şampiyonlar

Finaller

Şampiyonluk sahipleri (Liga Nacional & ACB)

 .....1957  Real Madrid
 .....1958  Real Madrid
 1958-59  Barcelona
 1959-60  Real Madrid
 1960-61  Real Madrid
 1961-62  Real Madrid
 1962-63  Real Madrid
 1963-64  Real Madrid
 1964-65  Real Madrid
 1965-66  Real Madrid
 1966-67  Joventut Badalona
 1967-68  Real Madrid
 1968-69  Real Madrid
 1969-70  Real Madrid
 1970-71  Real Madrid

 1971-72  Real Madrid
 1972-73  Real Madrid
 1973-74  Real Madrid
 1974-75  Real Madrid
 1975-76  Real Madrid
 1976-77  Real Madrid
 1977-78  Joventut Badalona
 1978-79  Real Madrid
 1979-80  Real Madrid
 1980-81  Barcelona
 1981-82  Real Madrid
 1982-83  Barcelona
 1983-84  Real Madrid
 1984-85  Real Madrid
 1985-86  Real Madrid

 1986-87  Barcelona
 1987-88  Barcelona
 1988-89  Barcelona
 1989-90  Barcelona
 1990-91  Joventut Badalona
 1991-92  Joventut Badalona
 1992-93  Real Madrid
 1993-94  Real Madrid
 1994-95  Barcelona
 1995-96  Barcelona
 1996-97  Barcelona
 1997-98  Manresa (TDK)
 1998-99  Barcelona
 1999-00  Real Madrid
 2000-01  Barcelona

 2001-02  Baskonia (Tau Cerámica)
 2002-03  Barcelona
 2003-04  Barcelona
 2004-05  Real Madrid
 2005-06  Málaga (Unicaja)
 2006-07  Real Madrid
 2007-08  Baskonia (Tau Cerámica)
 2008-09  Barcelona
 2009-10  Baskonia (Caja Laboral)
 2010-11  Barcelona
 2011-12  Barcelona
 2012-13  Real Madrid
 2013-14  Barcelona
 2014-15  Real Madrid
 2015-16  Real Madrid

 2016-17  Valencia
 2017-18  Real Madrid
 2018-19  Real Madrid
 2019-20  Baskonia (Kirolbet Baskonia)
 2020-21  Barcelona
 2021-22  Real Madrid
 2022-23  Barcelona

Kulüplere göre toplam şampiyonluk sayıları (Liga Nacional & ACB)

Dış bağlantılar
 ACB.COM - Resmi sitesi

Kaynakça

Liga ACB


Pikmin 2 er et strategispil udviklet og udgivet af Nintendo til Nintendo GameCube i 2004. Spillet er efterfølgeren til Pikmin og er det andet spil i Pikmin-serien.

Som sin forgænger fokuserer Pikmin 2 på at udforske overfladen af en ukendt planet fra et mikroskopisk perspektiv, hvor spilleren leder og delegerer opgaver til en horde af små plantelignende væsner kaldet "pikmin". Pikmin kan styres til at ødelægge forhindringer, besejre fjender og hente objekter. Det introducerer flere spilmekanikker der ikke forekommer i Pikmin, herunder evnen til at styre to forskellige ledere af pikmin på én gang og tilføjelsen af nye typer pikmin.

Spillet fik kritisk anerkendelse og opnåede samlede scorer på henholdsvis 89,44% og 90 på GameRankings og Metacritic. Det blev udgivet til Wii i 2009 som en New Play Control!-titel. Efterfølgeren til spillet, Pikmin 3, blev udgivet i 2013 til Wii U.

Referencer

Ekstern henvisning
 Officiel Pikmin hjemmeside

Computerspil fra 2004
GameCube-spil
Strategispil

Pikmin 2


Richard Napier (Exeter, 4. svibnja 1559. - ?, 1. travnja 1634.), engleski svećenik, liječnik i astrolog. Rodio se kao treći sin u obitelji Alexandera Napiera i Ann Burchley. Njegov brat Robert Napier, bio je prvi baronet od Luton Hooa.
Bio je učenik i dobar prijatelj engleskog astrologa Simona Formana, od kojeg je naučio astrologiju. Godine 1577. upisao je teologiju na koledžu u Exteru, koju je diplomirao 1580. godine, a magisterij je ostvario 1586. godine. Godine 1590. imenovan je rektorom u Great Linfordu, gdje je ostao do kraja života.

Nije bio osobito dobar propovjednik pa je unajmio nekolikcinu zamjenika, koji su obavljali posao umjesto njega. Godine 1597. upoznao je Simona Formana, s kojim se sprijateljio. Iz sačuvanih dokumenata, može se vidjeti da je Napier učio astrologiju, alkemiju, različite vrste magije i teologiju. Svoja znanja, uključujući znanje o ljekovitim biljkama upotrebljavao je za liječenje svojih pacijenata.

Napier je naslijedio mnoge tajne rukopise i knjige od Formana, uključujući i knjigu magije Picatrix. Te je knjige ostavio u nasljeđe svom nećaku, a na kraju su došle u posjed političara, astrologa i alkemičara Elisa Ashmolea (1617. – 1692.).

Vanjske poveznice

 Richard Napier - casebooks.lib.cam.ac.uk

Životopisi, Engleska
Astrolozi

Richard Napier


Marlon de Souza Lopes (født 5. september 1976) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kawasaki Frontale.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Marlon de Souza Lopes


Azize Mustafazade (; d. 19 Aralık 1969, Bakü), Azerbaycanlı piyanist, besteci ve şarkıcı.

Aziza Mustafa Zadeh olarak tanınan müzisyen, eserlerini çoğunlukla fusion ve caz türlerinde yaratmıştır, bazı eserlerinde muğam ve avant-garde esintileri de göze çarpar. Azerbaycan müziğini ilk kez cazla bir araya getiren Vakıf Mustafazade'nin kızıdır. Annesi de Gürcü asıllı bir şarkıcı olan Aziza, küçük yaşlarından itibaren piyano çalmaya başlamıştır. 17 yaşındayken, Washington'da düzenlenen Thelonious Monk Piyano Yarışması'nın birincisi olmuş, ardından annesiyle birlikte Almanya'ya yerleşmiştir.

1991'de kendi ismini taşıyan ilk albümünü, 1993 yılında ise ikinci albümü Alwaysi çıkardı. Bir yıl sonra Phono Akademi Ödülü ve Echo Müzik Ödülü'nü kazandı.

Müzik eleştirmenlerine göre müzikal tarzı çok etkilendiğini söylediği Keith Jarrett'ı andırmaktadır. Her fırsatta Zeki Müren ve Âşık Veysel'e olan hayranlığını da belirtmekle birlikte bir albümünde Âşık Veysel'in Uzun İnce Bir Yoldayım adlı türküsünü yorumlamıştır. Şu anda annesi ve aynı zamanda menajeri olan Eliza Mustafa Zadeh ile birlikte Mainz, Almanya'da yaşamaktadır. Boş vakitlerinde en çok uyumayı ve resim yapmayı sevdiğini söylemiştir. Ayrıca bir vejetaryendir.

Albümleri
 Aziza Mastafa Zadeh (1991)
 Always (1993)
 Dance Of Fire (1995)
 Seventh Truth (1996)
 Jazziza (1997)
 Inspiration: Reflection and Colors (2000)
 Shamans (2002)
 Contrasts (2006)
 Contrasts 2: OperaJazz (2007)
 Generations (2020)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Aziza Mustafa Zadeh'nin resmi sitesi
 Azerbaycan uluslararası makalesi
 AllAboutJazz.com: Aziza Mustafa Zadeh: Body and Soul and Mugam!
 Aziza Mustafa Zadeh auf Deutsch
 Listen to Aziza Mustafa Zadeh , Azerbaycan uluslararası sitesi müzik bölümü

1969 doğumlular
Bakü doğumlu kadın şarkıcılar
20. yüzyılda Azeri şarkıcılar
21. yüzyılda Azeri şarkıcılar
Azeri caz şarkıcıları
Azeri kadın şarkıcı-şarkı yazarları
Azeri caz piyanistleri
Azeri besteciler
Azeri deistler
Gürcü asıllı Azeriler
Azeri asıllı Gürcüler
Scat singing
Yaşayan insanlar
21. yüzyıl piyanistleri
Azerice şarkı söyleyen şarkıcılar
Azeri kadın şarkıcılar

Azize Mustafazade


Jeremiah Vardaman Cockrell (* 7. Mai 1832 bei Warrensburg, Missouri; † 18. März 1915 in Abilene, Texas) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1893 und 1897 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Jeremiah Cockrell war der Bruder von US-Senator Francis Cockrell (1834–1915). Er besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat sowie das Chapel Hill College. Während des Goldrauschs ging er im Jahr 1849 nach Kalifornien. Im Jahr 1853 kehrte er nach Missouri zurück, wo er sich in der Landwirtschaft betätigte. Nach einem Jurastudium und seiner Zulassung als Rechtsanwalt begann er in diesem Beruf zu arbeiten. Während des Bürgerkrieges diente Cockrell im Heer der Konföderation, in dem er bis zum Oberst aufstieg. Nach dem Krieg ließ er sich in Sherman nieder, wo er als Anwalt praktizierte. Im Jahr 1872 wurde er im Grayson County Bezirksrichter. Gleichzeitig schlug er als Mitglied der Demokratischen Partei eine politische Laufbahn ein. In den Jahren 1878 und 1880 war er Delegierter auf den regionalen demokratischen Parteitagen in Texas. Danach zog er in das Jones County. Zwischen 1885 und 1893 fungierte er als Richter im 39. Gerichtsbezirk seines Staates.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1892 wurde Cockrell im damals neu eingerichteten 13. Wahlbezirk von Texas in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1893 sein neues Mandat antrat. Nach einer Wiederwahl konnte er bis zum 3. März 1897 zwei Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Im Jahr 1896 verzichtete er auf eine weitere Kandidatur. Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus arbeitete Jeremiah Cockrell im Jones County als Farmer und Viehzüchter. Er starb am 18. März 1915 in Abilene. Mit seiner Frau Maranda Douglas hatte er fünf Kinder.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Richter (Texas)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1832
Gestorben 1915
Mann

Jeremiah V. Cockrell


Kirk Kerkorian (June 6, 1917 – June 15, 2015) was an Armenian-American businessman, investor, and philanthropist. He was the president and CEO of Tracinda Corporation, his private holding company based in Beverly Hills, California. Kerkorian was one of the important figures in the shaping of Las Vegas and, with architect Martin Stern Jr., is described as the "father of the mega-resort". He built the world's largest hotel in Las Vegas three times: the International Hotel (opened in 1969), the MGM Grand Hotel (1973) and the MGM Grand (1993). He purchased the Metro-Goldwyn-Mayer movie studio in 1969.

Of Armenian descent, Kerkorian provided over $1 billion for charity in Armenia through his Lincy Foundation, which was established in 1989 and particularly focused on helping to rebuild northern Armenia after the 1988 earthquake. Kerkorian also provided money to ensure that a film based on the history of the Armenian genocide would be made. The resulting film, called The Promise, premiered in April 2017 in the United States. In 2000 Time magazine named him the 10th largest donor in the US. Kerkorian was declared an honorary citizen of Armenia. He was bestowed the title of National Hero of Armenia, the highest state award.

Early years
Kirk Kerkorian was born on June 6, 1917, in Fresno, California, to Armenian parents who escaped present-day Turkey via cattle boat during the Armenian Genocide. Armenian was his first language and he "didn't learn the English language until he hit the streets." His family moved to Los Angeles following the depression of 1920–21. Dropping out of school in eighth grade, Kerkorian became a fairly skilled amateur boxer under the tutelage of his older brother Nish Kerkorian, fighting under the name "Rifle Right Kerkorian" to win the Pacific amateur welterweight championship. Kirk Kerkorian also had an older sister, Rose Kerkorian.

Business career

Aviation
Sensing the onset of World War II, and not wanting to join the infantry, Kerkorian learned to fly at the Happy Bottom Riding Club in the Mojave Desert—adjacent to the United States Army Air Corps's Muroc Field, now Edwards Air Force Base. In exchange for flying lessons from pioneer aviator Pancho Barnes, he agreed to milk and look after her cattle.

On gaining his commercial pilot's certificate in six months, Kerkorian learned that the British Royal Air Force was ferrying Canadian-built de Havilland Mosquitos over the North Atlantic to Scotland. The Mosquito's fuel tank carried enough fuel for , while the trip directly was . Rather than take the safer Montreal–Labrador–Greenland–Iceland–Scotland route (although, going further north could mean the wings icing, and the plane crashing), Kerkorian preferred the direct "Iceland Wave" route, which blew the planes at jet-speed to Europe—but it was not constant, and could mean ditching. The fee was $1,000 per flight. Although accounts claim the risk was that one in four planes failed to make it, the actual rate was closer to one in forty. In May 1944, Kerkorian and his Wing Commander John de Lacy Wooldridge rode the wave and broke the old crossing record. Wooldridge got to Scotland in six hours, 46 minutes; Kerkorian, in seven hours, nine minutes. In two and a half years with RAF Ferry Command, Kerkorian delivered 33 planes, logged thousands of hours, traveled to four continents and flew his first four-engine plane.

After the war, having saved most of his wages, Kerkorian spent $5,000 on a Cessna. He worked as a general aviation pilot and made his first visit to Las Vegas in 1944. After spending much time in Las Vegas during the 1940s, Kerkorian quit gambling and in 1947 paid $60,000 for Trans International Airlines, which was a small air-charter service that flew gamblers from Los Angeles to Las Vegas. He then bid on some war surplus bombers, using money on loan from Seagram's. Gasoline, and especially airplane fuel, was in short supply at the time, so he sold the fuel from the planes' tanks, paid off his loan, and still had the airplanes. He operated the airline until 1968 when he sold it for $104 million to the Transamerica Corporation.

Las Vegas
In 1962, Kerkorian bought  in Las Vegas, across the Las Vegas Strip from the Flamingo, for $960,000. This purchase led to the building of Caesars Palace, which rented the land from Kerkorian; the rent and eventual sale of the land to Caesars in 1968 made Kerkorian $9 million ($70 million today).

In 1967, he bought  of land on Paradise Road in Las Vegas for $5 million and, with architect Martin Stern Jr., built the International Hotel, which at the time was the largest hotel in the world; The first two performers to appear at the hotel's enormous Showroom Internationale were Barbra Streisand and Elvis Presley. Presley brought in some 4,200 customers (and potential gamblers), every day, for 30 days straight, breaking in the process all attendance records in the county's history. Kerkorian's International Leisure also bought the Flamingo Hotel; eventually, both hotels were sold to the Hilton Hotels Corporation and were renamed the Las Vegas Hilton and the Flamingo Hilton, respectively.

After he purchased the Metro-Goldwyn-Mayer movie studio in 1969, Kerkorian (with architect Martin Stern Jr.) opened the original MGM Grand Hotel and Casino, larger than the Empire State Building and the largest hotel in the world at the time it was finished. On November 21, 1980, the original MGM Grand burned in a fire that was one of the worst disasters in Las Vegas history. The Clark County Fire Department reported 84 deaths in the fire; there were 87 deaths total, including three which occurred later as a result of injuries sustained in the fire. After only 8 months the MGM Grand reopened. Almost three months after the MGM fire, the Las Vegas Hilton caught fire, killing eight people.

In 1986, Kerkorian sold the MGM Grand hotels in Las Vegas and Reno for $594 million to Bally Manufacturing. The Las Vegas property was subsequently renamed Bally's. Spun off from Metro-Goldwyn-Mayer, MGM Resorts International owns and operates several properties, including the current MGM Grand, the Bellagio, the New York-New York, Mandalay Bay, The Luxor, Excalibur, Park MGM, the Cosmopolitan and the CityCenter complex in Las Vegas.

MGM sold its Treasure Island Hotel and Casino property to billionaire and former New Frontier owner Phil Ruffin for $750 million.

MGM
In 1969, Kerkorian appointed James Thomas Aubrey Jr. as president of MGM. Aubrey downsized the struggling MGM and sold off massive amounts of historical memorabilia, including Dorothy's ruby slippers from the 1939 film The Wizard of Oz, the majority of the studio's backlots in Culver City and overseas operations such as the British MGM studio at Borehamwood. Kerkorian sold MGM's distribution system in 1973, and gradually distanced himself from the daily operation of the studio. He also owned minority interest in Columbia Pictures but his holdings were thwarted by the Justice Department who filed an antitrust suit due to his owning stock in two studios. In 1979, Kerkorian issued a statement claiming that MGM was now primarily a hotel company; however, he also managed to expand the overall film library and production system with the purchase of United Artists from Transamerica in 1981, becoming MGM/UA Entertainment Company. In March 1986, he sold MGM to Ted Turner. After the purchase was made, Turner sold the United Artists subsidiary back to Kerkorian.

Turner kept ownership of MGM from March 25 to August 26, 1986. He racked up huge debts and Turner simply could not afford to keep the studio under those circumstances. To recoup his investment, Turner sold the production/distribution assets and trademarks of MGM (including its post-April 1986 libraries) to United Artists while retaining the pre-May 1986 MGM library, Associated Artists Productions (the pre-1950 Warner Bros. Pictures library and Fleischer Studios/Famous Studios Popeye cartoons) and RKO Radio Pictures libraries, as well as Gilligan's Island and its animated spin-offs The New Adventures of Gilligan and Gilligan's Planet. The MGM studio complex was sold to Lorimar-Telepictures, which was later acquired by Warner Bros.; in 1990, the lot was sold to Sony Corporation's Columbia Pictures Entertainment in exchange for the half of Warner's lot that it had rented since 1972. Also in 1990, the MGM film company was purchased by Italian financier Giancarlo Parretti, who then merged the former Cannon with the MGM purchase to create the short-lived MGM-Pathé Communications. Parretti defaulted on the loans he'd used to buy MGM, leaving MGM in the hands of the French bank, Crédit Lyonnais. Crédit Lyonnais invested significant sums to revive the moribund company and eventually sold it back to Kerkorian in 1996. Kerkorian soon expanded the company, purchasing Orion Pictures, The Samuel Goldwyn Company and Motion Picture Corporation of America from John Kluge's Metromedia in 1997, and bought the pre-April 1996 PolyGram Filmed Entertainment library in 1999 from its parent Philips, which was in process to sell PolyGram to Seagram.

In 2005, Kerkorian sold MGM once more to a consortium led by Sony. He retained a 55% stake in MGM Mirage.

On November 22, 2006, Kerkorian's Tracinda investment corporation offered to buy 15 million shares of MGM Mirage to increase his stake in the gambling giant from 56.3% to 61.7%, if approved.

In May 2009, following the completion of a $1 billion stock offering by MGM Mirage, Kerkorian and Tracinda lost their majority ownership of the gaming company, dropping from 53.8 percent to 39 percent and even after pledging to purchase 10 percent of the new stock offering they now remain minority owners.

Auto industry
Kerkorian had an on-again/off-again relationship with the American auto industry. His involvement began in 1995 when with the assistance of retired Chrysler chairman and CEO Lee Iacocca, Kerkorian staged a takeover attempt of the Chrysler Corporation. Chrysler's management treated the takeover as hostile, and after a lengthy battle, Kerkorian canceled his plans and sold his Chrysler stake in 1996. As part of the settlement, Iacocca was placed under a gag order forbidding him from discussing Chrysler in public or print for five years. Two years later, Chrysler management agreed to be acquired by German automaker Daimler-Benz. Kerkorian always drove an American vehicle, including a Ford Taurus and Jeep Cherokee.

Kerkorian once owned 9.9 percent of General Motors (GM). According to press accounts from June 30, 2006, Kerkorian suggested that Renault acquired a 20 percent stake in GM to rescue GM from itself. A letter from Tracinda to Rick Wagoner was released to the public, to pressure GM's executive hierarchy, but talks failed. On November 22, 2006, Kerkorian sold 14 million shares of his GM stake (it is speculated that this action was due to GM's rejection of Renault and Nissan's bids for stakes in the company as both of these bids were strongly supported by Kerkorian); the sale resulted in GM's share price falling 4.1% from its November 20 price, although it remained above $30/share. The sale lowered Kerkorian's holding to around 7% of GM. On November 30, 2006, Tracinda said it had agreed to sell another 14 million shares of GM, cutting Kerkorian's stake to half of what it had been earlier that year. By the end of November 2006, he had sold substantially all of his remaining GM shares. After Kerkorian sold, GM lost more than 90% of its value, falling as low as $1/share by May 2009, and filed bankruptcy on June 1, 2009.

On April 5, 2007, Kirk Kerkorian made a $4.58 billion bid for the Chrysler Group, the U.S. arm of Daimler-Chrysler. After Daimler-Chrysler announced they were interested in selling the Chrysler division on February 14, large investors such as Cerberus Capital Management, The Blackstone Group and Magna International each announced intentions to bid on the company. Kerkorian's bid, while not expected, was not surprising given his long involvement in the U.S. automobile industry. During the bidding process, he sought the aid of his close associate Jerome York who was a former CFO at both Chrysler and IBM. On May 14, 2007 80% of the Chrysler arm of Daimler-Chrysler was sold to Cerberus for $7.4 billion.

Kerkorian began buying Ford Motor Company stock in April 2008, and spent about $1 billion to accumulate a 6% stake in the automaker. By October 2008, the investment had lost two-thirds of its value, and he began selling. Tracinda explained, "In light of current economic and market conditions, it sees unique value in the gaming and hospitality and oil and gas industries and has, therefore, decided to reallocate its resources and to focus on those industries."

On October 21, Tracinda sold the 7.3 million Ford shares at an average price of $2.43, and said it planned to cut further its existing 6.1 percent stake in Ford, for a potential total loss of more than half a billion dollars. Kerkorian sold his remaining stake in Ford on December 29, 2008.

Wealth
Kerkorian's net worth in 2008 was $16.0 billion according to Forbes magazine, making him the 41st richest person in the world and the richest person in California at that time. By 2011, Kerkorian was among those hardest hit by stock market recession as his net worth tumbled to $3.2 billion. In 2013 he was listed as the 412th richest person with a net worth of $3.9 billion.

Personal life
Kerkorian was an "intensely private person". He almost never gave interviews and seldom appeared in public. "Kerkorian rarely attended board meetings and never gave speeches. He was shy, but was a tough negotiator. Those who knew him describe him not as a Hughesian hermit, but as a gentle, gracious, normal guy."

Kerkorian was an avid tennis player, played in tournaments, associated with other players like Lornie Kuhle, and routinely played with Alex Yemenidjian, a former MGM executive, and former owner of the Tropicana Las Vegas resort. He had a penchant for expensive clothes (especially custom-made outfits by Italian designer Brioni), but drove relatively low cost vehicles, such as a Pontiac Firebird, Jeep Grand Cherokee and a Ford Taurus.

Kerkorian died in Beverly Hills, California, on June 15, 2015, nine days after his 98th birthday. He is buried at Inglewood Park Cemetery in Inglewood, California, near Los Angeles.

Family

Kerkorian was married four times, first to Hilda Schmidt from 1942 to 1952. His next marriage, to Jean Maree Hardy, lasted from 1954 to 1984. The two had met at the Thunderbird resort in Las Vegas. Hardy, a dancer from England, traveled the world instructing dance troupes. They met and fell in love while she was sent to check opportunities to choreograph a performance in Las Vegas. The marriage produced Kerkorian's two daughters, Tracy and Linda, whose names serve as a portmanteau for Kerkorian's personal holding company, Tracinda Corporation, and his charitable organisation, the Lincy Foundation. Although divorced, they remained close friends and confidants.

Kerkorian's short-lived third marriage (1999) was to professional tennis player Lisa Bonder, 48 years his junior, which lasted only one month. The two had signed a prenuptial agreement before marrying. Kerkorian subsequently was involved in a breach of privacy suit filed against him by Steve Bing. Kerkorian claimed Bing was the father of Bonder's daughter, an allegation which was later confirmed by DNA paternity testing. On August 10, 2006, the Los Angeles Times reported that Kerkorian's attorneys were being sued by Bonder because of their connection to former high-profile private investigator Anthony Pellicano, who in 2008 began serving a fifteen-year prison sentence for running a wiretapping scheme. Bonder's attorney alleged that Kerkorian's lawyers hired Pellicano to wiretap telephone calls between him and Kerkorian's ex-wife in order to gain a tactical advantage in the divorce proceedings, an allegation that was later proven true. Pellicano also took a strand of Bing's used dental floss (surreptitiously acquired from rubbish) and used it to prove that it was Bing and not Kerkorian who fathered Bonder's daughter. Attorney Terry Christensen was subsequently convicted of racketeering for hiring Pellicano to tap Bonder's phone, and received a three-year prison sentence that was confirmed on appeal.

Kerkorian's short-lived fourth marriage (2014) was to Una Davis, born in 1966. The marriage lasted only 57 days and divorce proceedings were underway when Kerkorian died in June 2015.

The Lincy Foundation and philanthropic activities

Kerkorian was active in philanthropy through his charitable foundation, The Lincy Foundation, named after his daughters, Linda and Tracy. The foundation reportedly donated more than $1 billion, though Kerkorian never allowed anything to be named in his honor. The foundation covered half of the cost of an 80-kilometer highway in Armenia. Over the next decade, Kerkorian financed more than $200 million of infrastructure projects in Armenia, including $60 million to the reconstruction of schools and streets and the renovation of many museums, theaters and concert halls.

The Lincy Foundation was dissolved in 2011 after 22 years of charitable activities after dispensing its last $200 million to University of California, Los Angeles. Half was earmarked for medical research, scholarships and other projects while the other half was earmarked to create the "Dream Fund" for charitable causes around the country.

Estate
Most of the $2 billion estate was left to charity, with a three-person committee left to distribute the funds within three years. In December 2018 the estate settled with his 4th wife for $12.5 million, along with $10.0 million and $50.0 million for two philanthropic foundations, advised by his 4th wife.

Awards and recognition
Armenia issued a Kirk Kerkorian stamp in 2017. The city of Gyumri unveiled a statue of Kerkorian in 2018.

References

Bibliography

Further reading

External links

 Kirk Kerkorian article at Armeniapedia.org

1917 births
2015 deaths
20th-century American businesspeople
20th-century American philanthropists
American billionaires
Armenian billionaires
American male boxers
American casino industry businesspeople
American chief executives of financial services companies
American film studio executives
American financiers
American hoteliers
American investors
American people of Armenian descent
American transportation businesspeople
American venture capitalists
Burials at Inglewood Park Cemetery
Corporate raiders
Metro-Goldwyn-Mayer executives
National Hero of Armenia
Businesspeople from Beverly Hills, California
People from Fresno, California
Automotive businesspeople

Kirk Kerkorian


Testamentet er en dansk stumfilm fra 1908 instrueret af Viggo Larsen.

Medvirkende

 Viggo Larsen

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1908

Testamentet (film)


Akkuş, Ordu ilinin bir ilçesidir. Yüzölçümü 636 km²'dir. Kuzeyinde Ünye ve Samsun, güneyinde Niksar ve Tokat ile çevrili bir alanda yer almaktadır.

Tarih
İlçenin eski adı Karakuş'tur. 1954'te Akkuş olarak değiştirilmiştir. Resmi kayıtlarda 1950'de Karakuş, 1955'te Akkuş olarak geçer. Bu sırada idari merkezin adı ise, Çaldere'ydi.

Akkuş topraklarının tarihi MÖ yıllara kadar uzanmaktadır. Bölge ve çevresi MÖ 1200-700 yılları arasında Frigler, daha sonra Kimmerler, Lidyalılar, MÖ 585'te Pers Krallığı ile MÖ 291'de kurulan Pontus Krallığının, daha sonraki dönemlerde de Roma İmparatorluğu'nun hakimiyetine girmiştir. Malazgirt (1071) zaferiyle birlikte, Selçuklu sultanı Melikşah'ın emirlerinden Danişmend tarafından Anadolu'da kurulan ilk Türk devletlerinden biri olan Danişmendliler'in idaresine girmiştir. Daha sonra Selçuklu Sultanı II. Kılıç Arslan tarafından Selçuklu topraklarına dahil edilmiştir.

Akkuş topraklarında çağlar içinde Tibaren ve Khalip kavimlerinin yaşadığı, sonraki dönemlerde Pontus Krallığı'nın egemen olduğu bilinmektedir. Danişmendliler ve Hacıemiroğlu Beyliği'nin yönetiminde de kalan Akkuş, 15. yüzyılda Fatih Sultan Mehmet tarafından Osmanlı egemenliğine alınmıştır.

Akkuş (o zamanki ismiyle Karakuş) 1864 yılına kadar evvela Sivas Vilayetine bağlı Niksar'ın nahiyesi, daha sonra doğrudan Sivas'a bağlı kaza yapılmıştır. Bu devire ait bazı köylerin nüfus defterleri mevcuttur. 1864 yılında Canik Sancağına bağlı Ünye'nin sancak yapılmasıyla Akkuş Ünye'ye bağlanmış ve 1954 yılına kadar Ünye'ye bağlı bir nahiye olarak kalmıştır (Ünye 1867'de tekrar kaza yapılarak Canik'e bağlanmıştır). Karakuş nahiyesinin ilk merkezi ilçeye bağlı Akpınar kasabası, 1884 yılından sonra Çaldere köyü olmuştur (bugünkü kaza merkezi).

1867'de kurulmuş olan Trabzon vilayetinin 1869 tarihli ilk salnamesine göre Karakuş nahiyesinin sadece erkek nüfusu tespit edilmişti. Buna göre Karakuş nahiyesinin erkek nüfusu 3.509 Müslümandan oluşuyordu. Nahiye sınırları içinde gayrimüslim yaşamıyordu. Bu tarihte sadece yetişkin erkek nüfusunun tespit edildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda toplam nüfusun bunun dört katı olması gerekir. Buradan hareketle Karakuş nahiyesinin tahmini nüfusunun 7.018 kişi olduğu söylenebilir.

Ordu kazası 1920'de Trabzon sancağından ayrılıp müstakil bir sancak yapılınca, Ünye ve beraberinde Akkuş da Ordu'ya bağlandı.

Coğrafya

Arazi Yapısı
İlçe Orta Karadeniz'in iç kesimlerinde Canik sıradağları üzerinde Argan tepesi eteklerinde kurulmuştur. Ünye-Niksar karayolu üzerinde Ünye'ye 62 kilometre mesafede yer almaktadır. İlçenin denizden yüksekliği 1340 metredir.

40.79 derece Doğu boylamı, 39.01 Derece Kuzey enlemi koordinatlarında bulunmaktadır.

İlçenin iki önemli akarsuyu Tifi ve Karakuş çaylarıdır. Tifi Çayı, irili ufaklı derelerin birleşmesi ile oluşmuştur ve Yeşilırmak'la birleşmektedir.

İklim
İklim yaylaların tipik karakteristikleri ile uyumludur. İlçe yılın 4-5 ayı karlar altındadır. Yılın kalan aylarında sis ve yağmur dönüşümlü olarak ilçenin iklim yapısını şekillendirmektedir. Yaz aylarında nadiren yüzünü gösteren güneşli günlerde ilçenin sık gürgen ve çam ormanlarından kaynaklanan temiz havasına ve tabiat güzelliklerinin seyrine doyum olmaz.

Ekonomi
Akkuş halkının başlıca geçim kaynağı tarım (şeker fasulye, fındık, kara lahana, mısır, mahlep vb.), orman, hayvancılık, el sanatları ve ticarettir. Halıcılık son yıllarda büyük gelişme göstermiştir.

Yayla ve kış turizmi için çok uygun koşullara sahiptir. İlçe makus kaderinin değişebilmesi için bu koşulları değerlendirebilecek yatırımcı ve girişimcileri beklemektedir.

Nüfus
İlçeye bağlı 44 mahalleden oluşmaktadır.

Kültür
Akkuş ilçesinde kültürel yapı Orduya bağlı olsa da Tokat'a yakın olduğundan benzerlikleri vardır. İlçede halk oyunları, giyim-kuşam, yemekler (Tokat kebabı, mısır ekmeği vs.) ve diğer unsurlar Tokatla benzemektedir. Bu kültür benzerlikleri sadece coğrafi sebeplerden dolayı değil, tarihi sebeplerden de dolayıdır, zira yöre 1864 yılına kadar Sivas ve Niksar'a bağlı kalmıştır.

Akkuş fotoğrafları

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Akkuş Kaymakamlığı
 Akkuş Belediyesi

Akkuş


An Xanthosoma daguense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Xanthosoma daguense in nahilalakip ha genus nga Xanthosoma, ngan familia nga Araceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 X. d. amargalense
 X. d. daguense

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Xanthosoma

Xanthosoma daguense


Despéiname la vida é uma telenovela boliviana criada e dirigida por Daniel Aguire e Pato Romay. Foi exibida pela Unitel entre 16 de julho de 2018 a 29 de outubro de 2018 em 76 capítulos. É considerada a primeira telenovela boliviana gravada em HD.

Sinopse
A história concentra-se na construção capítulo a capítulo, passo a passo, do romance entre Enrique (Ronico Cuéllar), executivo de uma empresa de automotores e María (Grisel Quiroga), a peinadora. Na telenovela tiveram que "reduzir" a Ronico Cuéllar (o presentador-comediante televisivamente é ameno, ocorrente, de diálogos muito fluídos e intensos) com diálogos pausados e bastante formais, mas longe da personalidade extrovertida que projeto em ecrã e a vida real. A Grisel Quiroga no papel de María vê-lha, nos primeiros capítulos, mais terna e compreensiva, mas percebe-se que depois empurrá-la-ão em sua personalidade mais jovial e alegre. Irremediavelmente tanto a R. Cuéllar como a G. Quiroga desde que têm uma VIDA TELEVISIVA também lhes persegue a comparação com sua VIDA REAL, por isso os televidentes que seguem Despéiname a vida andam comparando essa dupla vida tão as estrelas típica nos culebrones, pois têm que brigar entre sua vida real e sua vida televisiva.Por seu lado, Susy Diab é Danitza, a bela-villana que, junto a sua mãe, estão na "caçada" de um homem. Diab sempre foi muito expressiva e uma forte personalidade que se refletem na telenovela. Minha Arauz é a menina Camilita, uma personagem simpático que engancha tanto a heróis (Enrique e María) como villanos (Danitza) e se vai roubando o coração da audiência. Gabriela Sandoval é Rosita, a garota surpresa do culebrón com suas ocorrências. Em fim, há personagens que vão hilvanando romances e conflitos com um bom elenco de atores bolivianos que sobressaíram em suas atividades.

Elenco
Conta com Ronico Cuéllar, Grisel Quiroga, Susy Diab, Lorena Sugier, Vania Taborga, Elías Serrano, Mario Chávez, Gabriela Sandoval, Hernán Hurtado, Yovinka Arredondo, Miguel Cavassa e Jorge Urquidi

Exibição

Bolívia

Trilha sonora
Ficou a cargo de Rigeo com o tema principal de abertura "La ideal".

Referências

Telenovelas em espanhol
Telenovelas da Bolívia

Despéiname la vida


Khaled Mohamed Khaled (født 26. november 1975),med kunstnernavnet DJ Khaled er en amerikansk musikproducer, DJ, pladeselskabschef og forfatter. Han var radiovært på den Miami-baserede undergrundsmusik-radiostation WEDR "99 Jamz" og DJ for hiphop-gruppen Terror Squad. Fra 2004 til 2006 assisterede Khaled på produktionen af hiphop-albummerne Real Talk af Fabolous, True Story af Terror Squad, All or Nothing og Me, Myself, & I af Fat Joe.

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra New Orleans
Musikere fra USA
Rappere fra USA
Dj's fra USA
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet

DJ Khaled


Walter Holdt (* 20. Dezember 1899 in Hamburg; † 18. Juni 1924 ebenda) war ein deutscher Künstler, Maskentänzer und Musiker.

Anfangsjahre

Walter Holdt war ein Sohn des dänischen Kaufmanns Hinrich Holdt und dessen Ehefrau Marie aus Hamburg. Er verbrachte Kindheit und Jugend in Hamburg. Ob er eine Ausbildung ablegte, ist nicht dokumentiert. Während des Ersten Weltkriegs leistete er Militärdienst ohne Fronteinsatz. Hinrich Holdt bat seinen Sohn, den ihm gehörenden kaufmännischen Betrieb weiterzuführen, was dieser aber ablehnte, da er Künstler werden wollte.

1919 trat Holdt in die "Kampfbühne" ein, die Lothar Schreyer am Theater der Expressionisten neu gegründet hatte. Weitere Mitgliedern waren Hannah Grothendieck, Max Billert, Max Olderock und Lavinia Schulz, die kurze Zeit später Holdts Lebensgefährtin wurde. Die Gruppe spielte nicht öffentlich vor ausgewählten Zuschauern. Die Uraufführung fand am 21. Oktober 1919 in der Hamburger Kunsthochschule statt. Die Schauspieler zeigten "Die Haidebraut" und "Kräfte" von August Stramm. Walter Holdt schloss sich der Gruppe höchstwahrscheinlich erst nach dieser Premiere an. Weihnachten 1919 war er in dem mittelalterlichen "Krippenspiel" als Josef zu sehen. Die Aufführung fand in der Katharinenkirche statt.

Da sie sich während der folgenden Proben zu exzentrisch verhalten hatten, mussten Holdt und Schulz die Gruppe Anfang 1920 verlassen. Sie bezogen eine Souterrainwohnung am Besenbinderhof 5 und heirateten heimlich. Sie schufen nun eigene Kostüme und Ganzkörpermasken. Außerdem kreierten sie Tänze, die entweder grotesk-lustig oder dramatisch waren. Lavinia Schulz übernahm den Großteil der Kostümgestaltung und Herstellung. Holdt konnte dagegen besser tanzen und schaffte auch mit einem schweren Ritterkostüm ein Spagat. Beide verfassten die Schrift "Mann und Tote Frau", die sie im Mai 1921 als Holzschnittmappe herausgaben.

Zusammenarbeit mit Hans Heinz Stuckenschmidt
Anfang 1921 besuchten Holdt und Schulz den Künstlerstammtisch "Die Tafelrunde". Dort machten sie Bekanntschaft mit Hans Heinz Stuckenschmidt, der bei ihnen einzog. Stuckenschmidt begleitete das Ehepaar fortan als Komponist und Musiker. Sie lebten in einer kargen Wohnung, in der sie tagsüber probten und arbeiteten. Nachts brachten sie in der Wohnung Hängematten an. Im Dezember 1921 traten sie erstmals bei einer Abendveranstaltung alleine im Museum für Kunst und Gewerbe auf. Für gewöhnlich nutzten sie Veranstaltungen, bei denen sie einzelne Tänze darboten. Dazu gehörten das Kabarettlokal "Die Jungfrau" am Gänsemarkt, die Hamburger Künstlerfeste und die "Abende der Tafelrunde". Lovis H. Lorenz notierte, dass das Paar Ende 1922 mit Elsbeth Baack einen Soloabend in den Hamburger Kammerspielen unweit des Besenbinderhofs gestaltete.

Holdt und Schulz verarbeiteten zunächst "Sturm"-Dichtungen und nordische Heldensagen zu Tänzen. Später arbeiteten sie avantgardistisch und gestalteten expressionistische Masken, die sich mit aktuellen Problemen wie der Industrialisierung auseinandersetzten, die sie kritisierten. Dazu tanzten sie zu atonaler Musik und machten Bewegungen, die in völligem Gegensatz zum klassischen Bühnentanz standen. Die Masken schufen sie aus ideologischen Gründen aus Abfall. Dazu gehörten schwere Sackleinen und Kisten, die ihre Bewegungsmöglichkeiten bestimmten. Da sie kein Geld für ihre Auftritte haben wollten, lebten sie nahe dem Hungertod.

Im Frühjahr 1922 spielte Holdt für kurze Zeit als Schlagzeuger in einem Jazztrio. Gemeinsam mit Hans Heinz Stuckenschmidt und Viktor Schlichter hatte er Auftritte in dem Nachlokal "Alkazar" in St. Pauli. Da er weiterhin tanzte, gab er die Auftritte als Musiker aufgrund der Doppelbelastung wenig später auf. Sein Vater bot ihm daraufhin erneut an, in seinem Unternehmen mitzuarbeiten, was Walter Holdt absolut nicht wollte.

Tod durch Mord
1923 wurde Lavinia Schulz schwanger, woraufhin Stuckenschmidt die gemeinsame Wohnung am Besenbinderhof verließ. Das Jahr 1924 brachte zunehmende Probleme in Ehe und Beruf des Ehepaares mit sich. Walter Holdt probte er aufgrund von Erschöpfung zunehmend weniger. Lavinia Schulz befürchtete daher, dass das gemeinsame Schaffen als Künstler bedroht sei und erschoss ihren Ehemann, während er schlief. Anschließend zielte sie auf sich selbst. Sie starb einen Tag später im Krankenhaus St. Georg. Der seinerzeit einjährige gemeinsame Sohn Hans Heinz erlitt keine Verletzungen. Er zog zu Hinrich und Marie Holdt, die ihn adoptierten.

Nachlass
Walter Holdt und Lavinia Schulz hinterließen 29 teilweise nicht fertiggestellte Masken und Kostüme. Hinzu kamen viele Tanzschriften, Skizzen, Modeentwürfe und Briefe. Den Großteil der Schriften und Zeichnungen erstellte Lavinia Schulz. Das Museum für Kunst und Gewerbe zeigte den Nachlass 1925 im Rahmen einer von Max Sauerlandt ausgerichteten Gedächtnisausstellung im Museum für Kunst und Gewerbe. Danach lagerten sie auf dem Dachboden des Museums. Die Nationalsozialisten konfiszierten die Masken vermutlich aus diesem Grund nicht als "Entartete Kunst". Der Nachlass wurde erst 60 Jahre später zufällig gefunden. Zwölf der erhaltenen Ganzkörpermasken sind in der Dauerausstellung des Hamburger Museums für Kunst und Gewerbe zu sehen. Das Leben und die Kunst von Lavinia Schulz und Walter Holdt stehen im Mittelpunkt des 2019 erschienenen Romans Pixeltänzer von Berit Glanz.

Literatur

 Nils Jockel: Die Maskentänzer Lavinia Schulz und Walter Holdt, ("Flugkraft in goldene Ferne...", Bühnentanz in Hamburg seit 1900, Hamburg, 1989, Katalog der gleichnamigen Ausstellung, Museum für Kunst und Gewerbe Hamburg, 1989)

Einzelnachweise

Tänzer (Deutschland)
Person (Hamburg)
Deutscher
Geboren 1899
Gestorben 1924
Mann

Walter Holdt


10000 (titusind) er:
 Det naturlige tal efter 9999, derefter følger 10001.
 Et heltal.
 Et lige tal.
 Et kvadrattal (1002)

Bestemte tal

10.000 (tal)


Séverni () es un jútor del raión de Korenovsk del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado a orillas del Zhuravka,  tributario del Beisuzhok Izquierdo, afluente del río Beisug, 23 km al oeste de Korenovsk y 55 km al nordeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 18 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Diadkóvskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace.
 Este artículo es una traducción parcial de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Северный (Кореновский район).
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net .

Localidades del raión de Korenovsk del krai de Krasnodar

Séverni (Korenovsk, Krasnodar)


قائمة الجامعات ومؤسسات التعليم العالي في لبنان.

الجامعات

1 تابعة إلى جامعة البلمند.

المعاهد والكليات الجامعية
هناك ثمانية معاهد خاصة معترف بها رسمياً في لبنان:

طالع
سلوى نصار: أول رئيسة كلية في لبنان وأول لبنانية تحصل على شهادة دكتوراة في الفيزياء. عملت على تشجيع ولوج المرأة العربية للدراسات العليا.

مراجع

روابط خارجية

 صفحة وزارة التربية والتعليم العالي المديرية العامة للتعليم العالي في الأرشيف

جامعات لبنان
لبنان
قوائم الجامعات والكليات في آسيا
قوائم متعلقة بالتعليم في لبنان

قائمة جامعات لبنان


KNHS may refer to:

Koninklijke Nederlandsche Hoogovens en Staalfabrieken, Netherlands based steelmaker
Keystone National High School
 KNHS-LP, a low-power radio station (93.1 FM) licensed to serve Lafayette, Louisiana, United States
 KNHS (California), a former high school radio station in Torrance, California, United States; a defunct radio station
 Kingsgrove North High School, a high school in Sydney, Australia
  (KNHS), Dutch National Equestrian Federation

KNHS


Marijin Trsat, hrvatski katolički mjesečnik za kršćansku kulturu.

Povijest
Pokrenut je 1963. godine. Izlazio je pod imenom Bakarska zvona, a od 1981. kao Zvona. Izlazio je mjesečno, a povremeno neredovito. Izdavači su dosad bili Uprava Svetišta Gospe Trsatske. Izlazio je u Bakru i Rijeci. Uređivali su ga Josip Šojat, Ante Sironić, Ivan Devčić, Arsen Badurina, Gordana Fumić, Ured za odnose s javnošću Riječke nadbiskupije te Helena Anušić.

Izvori

Hrvatski katolički tisak
Riječki tisak

Zvona (Rijeka)


Les Philippines participent aux Jeux olympiques d'hiver de 2022 à Pékin en Chine du 4 au . Il s'agit de sa sixième participation à des Jeux d'hiver. La délégation comprend sept personnes dont le seul participant Asa Miller en ski alpin.

Résultats en ski alpin

Asa Miller, skieur de 21 ans natif de Portland s'entrainant aux États-Unis dans l'Oregon, parvient à décrocher un quota sur le slalom et le slalom géant ; Miller avait déjà participé aux jeux précédant où il avait été classé  en Slalom géant.

Notes et références

Liens externes
 Philippines aux Jeux de Pékin 2022 sur le site du CIO

Philippines
2022
2022 aux Philippines

Philippines aux Jeux olympiques d'hiver de 2022


තුන්කාල ආරාධනාව යනු මාංශගතවීම සිහිකෙරෙන කතෝලික වන්දනාවකි .

පෙළ

තුන් කාලේ ආරාධනය 🙏😘=
℣. ස්වාමීන්ගේ දූතයා මරියතුමියට සැලකලේය,
℟. එවිට ස්ප්‍රීතු සාන්තු විසින් ගර්භණී වූවාය.

නමෝ මරියනී, ප්‍රිය ප්‍රසාද පූර්ණවන්තියනී; ස්වාමින්වහන්සේ ඔබ කෙරෙහිය: ස්ත්‍රීන් අතුරෙන් ආශිර්වාද ලද්දී ඔබවහන්සේය, ඔබගේ ශ්‍රී කුසයෙහි ඵලයවන් ජේසුස් ආශිර්වාද ලද්දාහුමය.* සාන්ත මරියනී, දේව මෑණියනී, පාපිවූ අප උදෙසා, දැනුත් අපේ මරණ වෙලේදීත් යාච්ඤා කල මැනව ආමෙන්.

℣. මේ මම ස්වාමීන්වහන්සේගේ දාසිය වෙමි.
℟. ඔබ කී වචනය ලෙස මට සිදුවේවා.

නමෝ මරියනී, ප්‍රිය ප්‍රසාද පූර්ණවන්තියනී; ස්වාමින්වහන්සේ ඔබ කෙරෙහිය: ස්ත්‍රීන් අතුරෙන් ආශිර්වාද ලද්දී ඔබවහන්සේය, ඔබගේ ශ්‍රී කුසයෙහි ඵලයවන් ජේසුස් ආශිර්වාද ලද්දාහුමය.* සාන්ත මරියනී, දේව මෑණියනී, පාපිවූ අප උදෙසා, දැනුත් අපේ මරණ වෙලේදීත් යාච්ඤා කල මැනව ආමෙන්.

℣. වචනය තෙමද මාංශගත වුණේය.
℟. අප සමගද වාසය කලේය.

නමෝ මරියනී, ප්‍රිය ප්‍රසාද පූර්ණවන්තියනී; ස්වාමින්වහන්සේ ඔබ කෙරෙහිය: ස්ත්‍රීන් අතුරෙන් ආශිර්වාද ලද්දී ඔබවහන්සේය, ඔබගේ ශ්‍රී කුසයෙහි ඵලයවන් ජේසුස් ආශිර්වාද ලද්දාහුමය.* සාන්ත මරියනී, දේව මෑණියනී, පාපිවූ අප උදෙසා, දැනුත් අපේ මරණ වෙලේදීත් යාච්ඤා කල මැනව ආමෙන්.

℣. ක්‍රිස්තුතුමන්ගේ වාක්දාත වලට අප හේතුවන්ත වන ලෙස.
℟. කන්‍යා ශුද්ධවූ දේව මාතාවෙණි අප නිසා යාච්ඤා කල මැනව.

යාච්ඤා කරම්හ,
ස්වාමිනී සුරදූතයා සැලකල වචනයෙන්, ඔබගේ පුත්‍රවූ ක්‍රිස්තුතුමන්ගේ මනුෂ්‍යයාවීම දැනුගත්තාවූ මේ අපි, එතුමන්ගේ දුක්ප්‍රාප්තිය හා කුරුසිය උදෙසා, මෝක්ෂ ප්‍රතාප මහිමතාවයෙන්, මාංශෝස්ථානය ලබන ලෙස, අපගේ ආත්ම ඔබගේ කරුණාප්‍රතාපයට හේතු යුක්ත කොට වදාල මැනව. මේකීදේ අපගේ ස්වාමීන්වූ ජේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ උදෙසාම අපට ලැබේවා.
℟. ආමන්
.
ලමුන් උදෙසා 🙏🙏👋

තුන්කාල ආරාධනාව


Christophe Réaux (born December 16, 1965, France) largely and mainly known by the pseudonym Croc, is a French games designer, specialized in role-playing games (RPG) although he also has designed at least both a board game (L'Âge des dieux, Age of Gods) and a miniatures game (Hell Dorado). He is considered in his own country as a role-playing games pioneer and one of the most important designers in the ambit of such games. Croc's games are edited by Siroz (a homophone of the French word cirrhose, meaning "cirrhosis"), now called Asmodée éditions, French for Asmodeus. Croc met the founders of Siroz (Nicolas Théry, Éric Bouchaud and Laurent Tremmel) in the "20 Naturel" RPG club of Vélizy (near Versailles) in the mid-1980s at secondary school (high school).

One of his games, In Nomine Satanis/Magna Veritas (1989), led to the less controversial English-language game, In Nomine.

Games
Croc's first game, Bitume (bitume being the French word for "asphalt") (created in 1984 and edited in 1986) is a post-apocalyptic Mad Max-style game. In the game, Harley's comet comes too close to Earth and causes a cataclysm that destroys civilisation.

Animonde (1988) is "poetic-fantasy" world, where technology (Middle-Age level) is replaced by animals (e.g. door hinges are crabs and swords are the legs of praying mantises).

In In Nomine Satanis/Magna Veritas (INS/MV, 1989), the contemporary world is the battleground of heaven and hell, in what looks like a war between two gangs or secret services. The character may adopt the role an angel or a demon, but these are very similar.

In Heavy Metal (1991), in a futuristic world, a great wall separates the rich inhabitants of the north and the poor of the south (Africa). This ultra-violent society is controlled by the CRU, the Cybernetic Repression Units (Unités de répression cybernétiques, URC).  The player may play a robot from the CRU or a rebel standing against this situation.  By interacting with humans, the CRU's begin to acquire human emotions and a conscience.

In Bloodlust (1991), a heroic fantasy world inspired by characters such as Conan and Elric, the gods have incarnated themselves into weapons with great magical powers, and exist in a symbiotic relationship with their human wielders.

Stella Inquisitorus (1993) is a space opera version of In Nomine Satanis/Magna Veritas that takes place in the year 6993.

In Scales (1994), a contemporary world, the player characters are dragons in human incarnations ignorant of their true nature that discover their powers little by little.

Nightprowler (1995) is a heroic fantasy game dedicated to thieves and assassins.

In C.O.P.S. (2003), the situation is close to the style of the John Carpenter movie Escape from L.A.. At the beginning of the twenty-first century, all of United States' pollution and criminals are sent to California; the state decides to stop this and declares its independence as a land of freedom. It is now 2030, and a strong police force is created to avoid the abuse of freedom and control that the criminal situation has inherited from the past. The characters are members of the C.O.P.S. (Central Organisation for Public Security), a section of the LAPD. This game is sometimes considered as the fourth edition of Berlin XVIII, a game edited in 1988 that took place in Berlin (Germany), with a social and political context marked by the Cold War (recall that this date was before the fall of the Berlin Wall); Berlin XVIII was edited by Siroz (first in the Universom collection then as a standalone game), created by Laurent Tremmel and Nicolas Thery (Croc contributed to the third edition). Was founded in 2003 by The King Of Salad

Translation work
Croc also translated the Car Wars boardgame and its GURPS Autoduel version (both edited and owned by Steve Jackson Games) into French, and contributes to Le Livre des cinq anneaux, the French version of AEG's Legend of the Five Rings, edited by Siroz/Asmodée, for which he had yet participated (among others) in the translation of the adventures supplement City of Lies (into French: La Cité des mensonges).

See also
Casus Belli (magazine)

References

External links
 Siroz/Asmodée official website  (French)
  Croc's publications

Role-playing game designers
Living people
1965 births

Croc (game designer)


San Borja bezeichnet:
 Francisco de Borja (Jesuit) (1510–1572), spanisch auch San Borja, Heiliger
 San Borja (Ledesma), Ort in Argentinien
 San Borja (Ballivián), Stadt in der Provinz Ballivián, Bolivien
 San Borja (Río Blanco), Ortschaft am Río Blanco im Departamento Beni, Bolivien
 Municipio San Borja, Municipio in der Provinz Ballivián, Bolivien
 Distrikt San Borja, Bezirk in der Provinz Lima in Peru

San Borja