ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධාන ජන සමාජය වන සිංහල ජනතාවගේ සාම්ප්‍රදායික ඉවුම් පිහුම් වසර දහස් ගණනක් තුල වර්ධනයවූ අනන්‍ය ලක්‍ෂණ පෙන්නුම් කරයි.

සිංහලයෝ තම දහවල් හා රාත්‍රී ප්‍රධාන ආහාර වේල් සඳහා බත් හා ව්‍යංජන යොදා ගනී. බත් හා මාළු පිනි විශේෂ උත්සව අවස්ථාවලදී ද කෑම මේසයේ නො වරදින ආහාර වේලක් ලෙස දැකිය හැක.

==සාම්ප්‍ර

දායික ආහාර==

බත් වර්ග

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධාන ආහාර වේලක් ලෙස පිස ගන්නා ලද බත්, ව්‍යංජන සමඟ පිළිගැන්වේ. කිරිබත් නමින් හදුන්වන්නේ බත් වලින් පිස ගන්නා තවත් ආහාර වර්ගයකි. ශ්‍රී ලාංකිකයන් ව්‍යංජන ලෙස මස්, මාළු වලට අමතරව එලවළු සහ පලතුරු වලින් සකස් කරගන්නා ලද ව්‍යංජන ද භාවිතා කරයි. ශ්‍රී ලාංකික ප්‍රධාන ආහාර වේලක් සාමාන්‍යයෙන් බත් වලට අමතරව ව්‍යංජන තුනක් හෝ හතරකින් සමන්විත වේ. ශ්‍රී ලාංකිකයන් මෙම ප්‍රධාන ආහාර වර්ග වලට අමතරව අච්චාරු,චට්නි හා පොල් සම්බෝල ප්‍රධාන ආහාර වේලට එකතු කර ගනී. මෙම අමතර ආහාර වර්ගවලින් බත් හා මාළු පිනි වලට වැඩි රසයක් එකතුවන බව ශ්‍රී ලාංකිකයන්ගේ විශ්වාසයයි.

කිරි බත්

කිරිබත් යනු සිංහල සංස්කෘතියේ සුවිශේෂී ආහාරයකි.

පැණි බත්

දිය බත්
දිය බත් යනු රතු සහල්වලින් සකස් කරන ආහාරයකි.. බොහෝ විට පෙරදින රාත්‍රියේ ඉතිරි වූ බත් මගින් මේවා පිළියෙල කරගනු ලබයි.. එම බත් සීතල කර, එයට පොල්කිරි, රතු ළූනු , අමුමිරිස් යනාදිය දමා මෙය සකස් කරගනු ලබයි.. රසවත් ආහාරයකි..

කහ බත්

කහ බත්

ඇගිටි හාල් බත්

පොලොස් සම්බෝලය

super man හුන්සල්  බත්
හුනු සහල් බත් හෙවත් සුනු සහල් බත් යනු බොහෝවිට දුගී නැතහොත් සාමාන්‍ය ජනයා අනුභව කල සහල් වර්ගය විය. වී කෙටීමෙන් පසු ඉතිරි වුන කැබලිවලට කැඩී ගොස් තිබූ සහල් සුනු සහල් ලෙස හැදින්විය. සාමාන්‍ය ජනයාට එම සහල් ආහාරය විය . සුනු සහලේ බත් සහ ලුණු මිරිස බොහෝවිට කෑමට ගන්න ආහාරයකි. කෙසේ නමුත් සුනුසහල් බත් හා ලුණු මිරිසෙහි රස බොජුන් දහයක බත් පතකින්වත් ගත නොහැකිවග බොහෝ අතීත සාමාන්‍ය ජනයා පවසන අතර එය සැබෑවකි.

කහ බත්

කුඩු බත්

කහ බත්

කුළුබඩු
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ ආහාර පිළියෙල කිරීමේදි නොමසුරුව කුළුබඩු යොදා ගන්නා අතර ආහාර පිලියෙළ කිරීමට නිවැරදි යැයි සම්මතව පිළිගත් ආහාර වට්ටෝරු යොදා නො ගනිති. මේ නිසා ආහාර වර්ගවල රසය එය පිළියෙල කරන පුද්ගලයා අනුව යම්තම් වෙනස් වේ. එපමණක්ද නොව දිවයිනේ විවිධ ප්‍රදේශවල ජීවත්වන ජනතාව, විවිධ ජන වර්ග හා විවිධ ආගමික කොටස් ඔවුන්ගේ චාරිත්‍ර විධිවලට අනුකූලවන ආකාරයට ආහාර වර්ග සකස් කරන බැවින් ඒවායේ රසයන් ද එකිනෙක වෙන් වෙන්ව ගත් කළ වෙනස් වේ.ආහාර පිළියෙල කිරීමේදී ශ්‍රී ලාංකිකයන් මිරිස්, කරදමුංගු, දුරු, කොත්තමල්ලි සහ වෙනත් කුළු බඩු යොදා ගන්නා බැවින් ඒවා දකුණු ඉන්දියානු ආහාරවලට බොහෝ සමානකමක් දක්වයි. මීට අමතරව ආහාර රසවත් කිරීමට උම්බලකඩ වැනි ද්‍රව්‍ය ද යොදා ගනී. නමුත් ශ්‍රී ලාංකික ආහාරවලට ඒවාට ම ආවේණික වූ විශේෂ රසයක් ඇත.

දකුණු ඉන්දියානු ආහාරවලට වඩා ශ්‍රී ලංකාවේ ආහාරවල කුළු බඩු රසය ඉහළ අගයක් ගනී. එලෙස ම වැඩි ප්‍රමාණයක් මිරිස් භාවිතා කරමින් ආහාර පිසීම අතින් ද ශ්‍රී ලංකාව ලෝකයේ ප්‍රමුඛස්ථානයක් හිමි කරගෙන ඇත. මෙයට ප්‍රධාන හේතුවක් වන්නේ ආහාර පිලියෙළ කිරීමේදී ශ්‍රී ලාංකිකයන් අමු මිරිස්,කොච්චි මිරිස් හා මාළු මිරිස් ලෙස විවිධ ප්‍රභේදවල මිරිස් වර්ග නො මසුරුව භාවිතා කිරීම නිසාය.
උපතින්ම කුළු බඩු යෙදූ සැර ආහාර පාන ගැනීමට ශ්‍රී ලාංකිකයින්ට හැකියාව තිබුන ද සංචාරකයින්ට එම හැකියාව නැත. ඔවුන් නිතර ම පවසන්නේ ශ්‍රී ලංකාවේ ආහාර පිළියෙල කිරීමේ දී යොදා ගන්නා කුළු බඩු ප්‍රමාණය ඉතාමත් ම වැඩි බවය.මෙහි ප්‍රථිඵලයක් ලෙස බොහෝ දේශීය අවන්හල්වල කුළු බඩු ස්වල්ප වශයෙන් යොදා පිළියෙල කරගන්නා ආහාර සංචාරකයින්ට පිළිගන්වන අතර අපරදිග ආහාර වර්ග ද ඔවුන්ගේ රුචිකත්වය පරිදි ලබා ගත හැක. තවද ශ්‍රී ලාංකිකයින් සාමාන්‍යයෙන් නිවසේ දී ආහාර පිසීමට යොදා ගන්නා මිරිස් ප්‍රමාණයට වඩා අඩු ප්‍රමාණයක් පොදු උත්සව අවස්ථාවල ආහාර පිසීමේ දී යොදා ගනිති.

ආප්ප

"ආප්ප" ශ්‍රී ලංකාවට ආවේණික වූ තවත් සම්ප්‍රදායික ආහාර වර්ගයකි. ශ්‍රී ලාංකිකයෝ ප්‍රධාන ලෙස උදෑසන හෝ දහවල් ආහාරය ලෙස ආප්ප භාවිතා කරන අතර එය ලුණු මිරිස් සමඟ අනුභව කරනු ලබති. ආප්ප සෑදීමට හාල් පිටි, පොල් කිරි හා කිතුල් රා ස්වල්පයක් භාවිතා කරයි. රා ස්වල්පයක් යෙදීමෙන් හාල් පිටි මිශ්‍රණය ඉක්මණින් පැසීමට ලක්වන අතර බොහෝ අවස්ථාවල දී රා වෙනුවට යීස්ට් යොදා ගනී. පසුව මෙම මිශ්‍රණය තාච්චියක දමා පිස ගනු ලැබේ. බිත්තර ආප්ප, කිරි ආප්ප, වණ්ඩු ආප්ප හා පැණි ආප්ප ලෙස විවිධ ආප්ප වර්ග ඇති අතර ඒවායින් පැණි රසයෙන් යුක්ත වන්නේ වණ්ඩු ආප්ප හා පැණි ආප්ප පමණි.

පොල් සම්බෝල
පොල් සම්බෝල, බහුතර ශ්‍රී ලාංකිකයන් පිරිසක් විසින් ආහාරයට ගන්නා බව ප්‍රසිද්ධ කාරණයකි. ඉතා සිහින්ව ගා ගන්නා ලද පොල්, මිරිස්, උම්බලකඩ හා දෙහි යුෂ කලවම් කර අඹරා පොල් සම්බෝල සාදා ගනී. මෙසේ අඹරා ගන්නා මිශ්‍රණය බත් සමඟ ආහාරයට ගන්නා අතර මෙමඟින් ආහාර රුචිය වැඩි කරන බව විශ්වාස කරනු ලබේ.

මැල්ලුම්
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ පොල් සම්බෝලවලට අමතරව තම ප්‍රධාන ආහාර වේලට "මැල්ලුම්" ද එකතු කර ගනිති. මැල්ලුම් සාදා ගන්නේ සිහින්ව කපා ගන්නා ලද පලා කොළ, සිහින්ව ගා ගත් පොල් හා රතු ළූණු සමඟ මිශ්‍ර කිරීමෙනි. ශ්‍රී ලාංකික සාම්ප්‍රදායික අහාර බොහෝමයක ඒවාට ආවේණික වූ විශේෂිත රසයක් ඇති අතර එම රසය ලබා ගැනිමට පොල් කිරි බහුලව භාවිතා වේ.

කිරි කොස් මාලුව

රසකැවිලි

"කැවුම්" ශ්‍රී ලංකාවාසී සියලු දෙනාම බොහෝ සේ ප්‍රිය කරන රසකැවිලි වර්ගයකි. මෙම රසකැවිලි වර්ගය සදා ගැනීමේ දී හාල් පිටි හා පැණි ප්‍රධාන අමුද්‍රව්‍ය ලෙස යොදා ගන්නා අතර පසුව එය ගැඹුරු තෙලේ රන්වන් පාට වන තෙක් බැද ගනී. කැවුම්වල තවත් ප්‍රභේදයක් වන "මුං කැවුම්" සාදා ගන්නේ මුං ඇට නැමැති ධාන්‍ය වර්ගය යොදා ගැනීමෙනි. මුං ඇට පිටි හා පැණි මිශ්‍ර කර තලපයක් ලෙස සාදා ගෙන එයින් රුවිත හැඩයේ කැබලි කපා, ගැඹුරු තෙලේ බැදීමෙන් මුං කැවුම් පිළියෙල කර ගනී. තව ද සිංහල හා දෙමළ අළුත් අවුරුදු සමයේ දී කිරිබත් සමඟ විවිධ මාදිලියේ රසකැවිලි වර්ග වලින් සංග්‍රහ කිරීම සුලභ දසුනකි. ශ්‍රී ලාංකිකයන් භාවිතා කරන බොහෝ රසකැවිලි වර්ගවලට දකුණු ඉන්දියාවේ තමිල්නාඩු ප්‍රාන්තයේ රසකැවිලිවල ආභාෂය ලැබී ඇත.

පෘතුගීසි සහ ලන්දේසි ආභාෂ්‍ය
ශ්‍රී ලංකාව දීර්ඝ කාලයක සිට අනර්ඝ කුළු බඩු භාවිතා කරන රටක් ලෙස ලෝකයේ ප්‍රමුඛස්ථානයක් හිමි කරගෙන සිටී. පහළොස්වන සහ දහසයවන ශතවර්ෂවල දී ලෝකයේ විවිධ රටවලින් ශ්‍රි ලංකාවට පැමිණි වෙළෙන්ඳන්, ඔවුන්ගේ රටවල භාවිතා කරන ආහාර වර්ග හා විවිධ ඉවුම් පිහුම් ක්‍රම මෙරටට රැගෙන ආ අතර එවා දේශීය සාම්ප්‍රදායික ඉවුම් පිහුම් කලාවේ විශාල විවිධත්වයක් ඇති කිරීමට සමත් විය. "ලම්ප් රයිස්" ලෙස හඳුන්වන්නේ ලන්දේසි ආභාෂය ලද ශ්‍රි ලාංකික ආහාර වර්ගයකි.මෙය බත්, පිසූ මස්, විශේෂ ව්‍යංජනයක් යන සියල්ල කෙසෙල් කොළයක ඔතා පුළුස්සා ගැනීමෙන් සකස් කර ගන්නා ඉතා රසවත් ආහාරයකි. අතීතයේ සිට පැවත එන පෘතුගීසි හා ලන්දේසි රසකැවිලි වර්ග වර්තමානයේදී ද තවදුරටත් පෙර සේම ජනප්‍රියව භාවිතා වේ.බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිතයක්ව පැවති කාලයේ දී, බදින ලද හරක් මස් හා බදින ලද කුකුළු මස් ශ්‍රී ලාංකික ප්‍රධාන ආහාර වේලට එකතු විය.unawatuna mami hotel ekata yanna kema kanna

මැලේ ආභාෂය

"වටලප්පන්" ශ්‍රී ලාංකිකයන් අතින් පිළියෙල වෙන තවත් රසවත් රසකැවිලි වර්ගයක් වන අතර මෙය ප්‍රථමයෙන්ම ලංකාවට හඳුන්වා දෙන ලද්දේ මැලේ ජාතිකයන් විසිනි. නමුත් වර්තමානයේ දී මෙය ප්‍රධාන ශ්‍රී ලාංකීය රසකැවිලි විශේෂයක් ලෙස භාවිතා කරනු ලැබේ. "වටලප්පන්" පොල් කිරි, බිත්තර සහ හකුරු යොදා සාදා ගන්නා පුඩිං වර්ගයකි.

 අතිරස
 අග්ගල

කෙටි ආහාර

කෙටි ආහාර ලෙස පේස්ට්‍රි,රෝල්ස් හා පැටිස් බොහෝ විට භාවිතා කරනු ලැබේ. ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ ජනයාගේ ප්‍රියතම කෙටි ආහාර වර්ගය වන්නේ කුළු බඩු වලින් රසවත් කරන ලද, අල හා එළු මස් මිශ්‍රණය පිරවුමක් ලෙස යොදා සාදා ගන්නා ලද රෝල් ය.

වෙනත් කෙටි ආහාර වර්ග
 වඩේ
 මාළු කට්ලට්
 රෝල්ස්
 පැටිස්

ප්‍රිය සම්භාෂණවල දී හා නිවසට පැමිණෙන ආගන්තුකයින්ට සංග්‍රහ කිරීමට නිතරම මෙම කෙටි ආහාර භාවිතා කරනු ලැබේ.ගෝලීයකරණය සමඟ ශ්‍රී ලංකාව තුල ක්ෂණික ආහාර සපයන අවන්හල් විශාල වශයෙන් ආරම්භ විය. කෙටි ආහාර ලෙස ශ්‍රී ලාංකිකයෝ මෙම ක්ෂණික ආහාර පරිභෝජනය කරති.

ආශ්‍රිත ලිපි
 දෙමළ බොජුන්

බාහිර සබැඳුම්
 ශ්‍රී ලංකාවේ ඉවුම් පිහුම්
 මාලිනීගේ මුළුතැන්ගෙය
 ශ්‍රී ලංකාවේ ආහාර වට්ටෝරු
 ශ්‍රී ලංකාවේ ආහාර රටා
 ශ්‍රී ලංකාවේ ආහාර වට්ටෝරු හා සංස්කෘතිය

ශ්‍රී ලාංකික ආහාර

සිංහල බොජුන්


Studioul de filme M. Gorki (în ) este una din cele mai mari instituții cinematografice din Moscova. De la constituirea Uniunii Sovietice, mai mult de 1000 de filme au fost produse aici, unele devenind filme clasice, premiate la diferite festivaluri internaționale de film.

Istoric

Filmografie selectivă
 1936 Privighetoarea (Соловей-Соловушко), regia Nikolai Ekk / primul film color sovietic
 1948 Tânăra gardă (Молодая гвардия / Molodaia gvardia), regia Serghei Gherasimov
 1951 Medicul de țară (Сельский врач / Selski vraci), regia Serghei Gherasimov
 1952 Orice naș își are nașul (На всякого мудреца довольно простоты / Na vsiakogo mudreța dovolno prostotî), regia Anatoli Dormenko și Vladimir Suhobokov
 1953 Descoperirea misterioasă (Таинственная находка / Tainstvennaia nahodka), regia Boris Buneev
 1956 Prea târziu (Разные судьбы / Raznîe sudbî), regia Leonid Lukov
 1960 Cenușăreasa (film-balet din 1960) (Хрустальный башмачок / Hrustalnîi bașmaciok), regia Aleksandr Rou și Rostislav Zaharov
 1962 Casa de la răscruce (На семи ветрах / Na semi vetrah), regia Stanislav Rostoțki
 1962 Oameni și fiare (Люди и звери / Liudi i zveri), regia Serghei Gherasimov
 1965 Hiperboloidul inginerului Garin	(Гиперболоид инженера Гарина / Ghiperboloid injenera Garina), regia Aleksandr Ghințburg
 1966 Inimă de mamă (Серце матері), regia Mark Donskoi, cu Elena Fadeeva
 1966 Lampa lui Aladin (Волшебная лампа Аладдина / Volshebnaia lampa Aladdina), regia Boris Rîțarev
 1967 Bela (Герой нашего времени / Gheroi nașego vremeni), regia Stanislav Rostoțki
 1975 Fiice și mame (Дочки-матери / Dociki-materi), regia Serghei Gherasimov
 1977 Albul Bim - Ureche neagră (Белый Бим Чёрное ухо), regia Stanislav Rostoțki
 1979 A patra înălțime (Четвёртая высота), regia Igor Voznesenski
 1980 Pâine, aur, nagan (Хлеб, золото, наган), regia Samvel Gasparov
 1981 Fericire de țigan (Цыганское счастье), regia Serghei Nikonenko
 1981 Pe cer "vrăjitoarele npții" (В небе «ночные ведьмы»), regia Evghenia Jigulenko
 1983 Confruntarea decisivă'' (Приступить к ликвидации), regia Boris Grigorev

Vezi și
 Listă de studiouri de film

Legături externe

 Pagina oficială a Studioului M. Gorki
 Studioul M. Gorki pe Internet Movie Database

Studiouri de film din Europa

Studioul M. Gorki


Morgan County er navnet på 11 counties i USA, 9 af dem er opkaldt efter Daniel Morgan
 Morgan County, Alabama
 Morgan County, Colorado (opkaldt efter Colonel Christopher A. Morgan)
 Morgan County, Georgia
 Morgan County, Illinois
 Morgan County, Indiana
 Morgan County, Kentucky
 Morgan County, Missouri
 Morgan County, Ohio
 Morgan County, Tennessee
 Morgan County, Utah (opkaldt efter Jedediah Morgan Grant, far til Heber J. Grant)
 Morgan County, West Virginia

Morgan County


Die Bairakli-Moschee (auch Bayraklı-Moschee,  /Bajrakli dschamija) ist eine Moschee in Samokow in Bulgarien. Die Moschee wird in der Liste der bulgarischen Kulturdenkmäler von nationaler Bedeutung geführt.

Geschichte
Die Moschee wurde im 16. Jahrhundert ursprünglich als rechteckiger, flachgedeckter Hallenbau errichtet. Sie wurde in den 1830er-Jahren durch Meister der Samokow-Schule umfassend umgestaltet. In den 1950er- und 1960er-Jahren wurde sie von dem Architekten Nikola Muchanow und dem Kunstmaler Georgi Belstoïnew umfassend restauriert und als Museum eingerichtet.

Anlage
Es handelt sich um eine reine Holzkonstruktion. Für die Wölbungen wurden die natürlichen Krümmungen der Holzbalken nutzbar gemacht. Beim Umbau wurde die Moschee als quadratischer Zentralbau mit einer Pendentifkuppel auf vier freistehenden Säulen umgestaltet. Der große Gebetssaal ist 14 × 14,5 m groß. Das Minarett ist mit einer spiralförmigen Verzierung aus Backsteinen versehen.

Ausstattung
Den ornamentalen Freskenschmuck schufen die Maler Iwan Obrasopisow, Kosta Waljow und Christo Jowewitsch aus Samokow.

Weblinks

Literatur
Pejo Berbenliev: Kunstdenkmäler in Bulgarien. Ein Bildhandbuch. 1983: Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt. S. 385 mit Fotos Nr. 236, 237, ohne ISBN.

Osmanische Moschee in Bulgarien
Erbaut im 16. Jahrhundert
Samokow
Moscheebau in Bulgarien
Moscheebau in Europa
Umgenutztes Bauwerk in Bulgarien
Profanierte Moschee

Bairakli-Moschee (Samokow)


لو نوفيل أوبسرفاتور  هي مجلة أسبوعية فرنسية تهتم بكامل المعلومات الإخبارية. تُصدر أكثر من 500.000 نسخة. تأسست المجلة في 19 نوفمبر 1964 من طرف الفيلسوف والصحفي الفرنسي أندري غورز والصحفي جان دانيال. اللذان تركا العمل في مجلة ليكسبرس لتأسيس مجلتهم. كانت لو نوفيل أوبسرفاتور لوقت طويل تتمتع بشعبية كبيرة لدى المثقفين الباريسيين.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي (باللغة الفرنسية)

تأسيسات سنة 1964 في فرنسا
مجلات باللغة الفرنسية
مجلات أسست في 1964
مجلات أسبوعية فرنسية
مجلات نشرت في باريس

لو نوفيل أوبسرفاتور


Nationale Sluitingsprijs 2016 var den 83. udgave af cykelløbet Nationale Sluitingsprijs. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 11. oktober 2016. Løbet blev vundet af Roy Jans fra .

Hold

Resultater

Eksterne henvisninger

Nationale Sluitingsprijs
UCI Europe Tour 2016

Nationale Sluitingsprijs 2016


Indonesien deltog første gang i olympiske lege under sommer-OL 1952 i Helsingfors og har siden deltaget i alle sommerlege undtaget 1964 i Tokyo og 1980 i Moskva. Indonesien har aldrig deltaget i vinterlegene.

Medaljeoversigt

Eksterne henvisninger
 Indonesiens OL-statistik  på Sports-reference.com

Indonesien ved sommer-OL
OL

Indonesien ved OL


I høst er et maleri af L.A. Ring fra 1885. Det betragtes som et af hans hovedværker. Maleriet viser L.A. Rings bror, Ole Peter Andersen, der ved at høste med le på sin gård i Tehusene ved Fakse på Sydsjælland. På det store lærred var der et slettet maleri af Drænrørsgravere. Det blev brugt til en høstscene baseret på studier af broderens bevægelse. Kunstnerisk er Rings forbillede den franske maler Jean-François Millets gengivelser af det hårde og nøjsomme liv på landet.

Maleriet er et af de meget få, hvortil Ring brugte tegnede og malede forstudier. I 1886 udførte han en pastel med samme motiv i mindre format. Det findes i Loeb Danish Art Collection.

Det er et monumentalt portræt, men ikke af broderen, der har sit ansigt skjult, men af landarbejderen. Men det er også en skildring af manden med leen.

Den meget høje horisontlinje er karakteristisk for mange af Rings værker.

Proveniens
Blev givet til den danske stat i 1955 af direktør O. P. Christensen. .
Et værk af Ring med titlen I Høst var i Holger Drachmanns eje, til det blev solgt ved auktion i 1895

Noter

Eksterne henvisninger og kilder
 Laurits Andersen Ring: I høst - Statens Museum for Kunst
 L.A. Ring - Statens Museum for Kunst

Malerier af L.A. Ring
Malerier fra 1885
Malerier fra Statens Museum for Kunst

I høst


Days in Grief est un groupe allemand de post-hardcore, originaire de Cologne.

Histoire
Days in Grief sort son premier album, ...Lessons from the Past, en , qui rassemble des démos autoproduites. Lors de l'enregistrement du deuxième album Portrait Of Beauty en 2003, il signe un contrat avec le label Poisonfree-Records que le groupe rompt rapidement en raison de divergences d'opinion, puis vient chez EatTheBeat Music.

Avant la sortie de Portrait of Beauty au printemps 2004, Days in Grief est la première partie de The Heartbreak Motel et partage la scène avec Caliban, Atreyu et Hatebreed. Avec le nouvel album, il part ensuite en tournée avec Tribute to Nothing.

Près d'un an plus tard, le troisième album Behind the Curtain of a Modern Tomorrow paraît, le groupe se produit en première partie de Bullet for My Valentine à l'automne 2005. La participation à la tournée Taste of Chaos avec des groupes à succès international tels que Rise Against et Killswitch Engage suit en novembre.

En , Days in Grief annonce sa dissolution sur son site Internet.

Discographie
Albums
 2002 : …Lessons from the Past
 2004 : Portrait of Beauty
 2005 : Behind the Curtain of a Modern Tomorrow
 2007 : Days in Grief

Singles
 2004 : All Inside
 2005 : The Abstract Feeling of Being Lost
 2005 : Breathe

Références

Liens externes

Source de la traduction

Groupe allemand de post-hardcore
Groupe musical formé en 2001
Groupe musical séparé en 2007
Groupe musical allemand des années 2000

Days in Grief


La bataille de Woosung (吴淞战役, Battle of Woosung) oppose les forces britanniques et chinoises le  lors de la première guerre de l'opium.

Après leur série de victoires dans la province du Zhejiang à Chusan, Chinhai, Ningpo, Tzeki et Chapu, les Britanniques font toujours face au refus de la cour impériale chinoise, trompée par les faux rapports reçus de ses généraux, de conclure une paix. Ils poursuivent alors leur avancée pour démontrer leur puissance et capturent la port de Woosung qui protège l'entrée du Huangpu pour pouvoir attaquer la grande ville de Shanghai, qui sera elle-même capturée avec peu de résistance trois jours plus tard.

Contexte
Situé au confluent du Yangzi Jiang et du Huangpu, Woosung contrôle l'accès maritime, via le système fluvial, à Shanghai. Le site était déjà fortifié avant la guerre de l'opium en raison de son emplacement stratégique. En 1828, lors d'une inspection,  compte  soldats et 231 canons. Il reproche cependant le fait que l'artillerie soit principalement composée de modèles obsolètes de petit calibre.

Après le déclenchement de la guerre de l'opium, l'armée Qing renforce les défenses de Woosung. Des fortifications en terre sont érigées de part et d'autre de la rive du fleuve. Du côté ouest se tiennent  soldats avec 144 canons. Du côté est, autant de soldats avec 20 canons.  hommes avec 50 canons sont stationnés à Baoshan. De plus, 700 soldats sont positionnés au nord-ouest de Baoshan pour prévenir une attaque de flanc. La principale position de défense côtière est commandée par le commandant des défenses côtières de Jiangnan, l'amiral . Les troupes de Baoshan sont quant à elles sous le commandement du nouveau gouverneur général de , Niu Jian.

Niu Jian est le commandant suprême. Il décrit la préparation chinoise avant la bataille comme adéquate et est certain de la victoire de ses propres forces. Il n'a aucune connaissance des réelles capacités techniques des Britanniques. Il affirme ainsi avant la bataille que les navires de guerre à vapeur britanniques doivent être tirés à terre par des bœufs à contre-courant du fleuve.

Le corps expéditionnaire britannique déploie huit navires de guerre conventionnels, six navires à vapeur, quatorze navires de transport et  soldats au sol pour l'attaque de Woosung.

Bataille
Le 13 juin, le  et la flotte britannique jettent l'ancre au large de Woosung. Le bombardement du port commence le 16 juin tandis que les transports, chargés de troupes, restent à 6 km des côtes.

Le contre-feu des lignes de fortifications chinoises de 5 km sur la rive nord de la rivière fait quelques victimes, mais en deux heures, les tirs britanniques annihilent l'artillerie chinoise. Les navires commencent alors à débarquer les Royal Marines et des détachements sélectionnés de marins qui s'emparent des fortifications, sabotent les canons et maintiennent leurs positions jusqu'à ce que la principale force terrestre puisse être amenée des navires de transports au large.

Bien qu'une majorité de la garnison ait fui au milieu de la bataille, l'amiral Chen continue de se battre jusqu'à ce qu'il soit finalement tué. Liu Guobiao, commandant et proche de Chen, emporte alors son cadavre sur son dos loin de la mêlée et le cache dans une touffe de roseaux pour l'empêcher d'être découvert par les Britanniques.

Conséquences
Dans la soirée, une fois Woosung sous contrôle, les troupes britanniques commencent à avancer vers Shanghai. Des soldats et des marins débarqués marchent le long de la rive gauche du Huangpu, tandis que d'autres se déplacent dans des navires à vapeur remorquant de petits bateaux. La seule opposition provient d'une batterie côtière, à mi-chemin en amont du fleuve en direction de Shanghai, mais qui est finalement réduite au silence par les tirs de la Royal Navy.

Le 18 juin, après avoir réduit au silence une autre batterie côtière juste en aval de Shanghai, les Britanniques atteignent la ville et l'occupent le lendemain.

Galerie

Notes et références

Bibliographie
 Bulletins of State Intelligence. Westminster: F. Watts. 1842.
 Rait, Robert S. (1903). The Life and Campaigns of Hugh, First Viscount Gough, Field-Marshal. Volume 1. Westminster: Archibald Constable.
.
.

1842 en Chine
Woosung
Bataille de 1842
Juin 1842

Bataille de Woosung


Annan dans le Dumfriesshire était un royal burgh qui a envoyé un Commissaire au Parlement d'Écosse et à la Convention des États.

Après les Actes d'Union de 1707, Annan, Dumfries, Kirkcudbright, Lochmaben et Sanquhar ont formé le district de Dumfries, renvoyant un membre à la Chambre des communes de Grande-Bretagne.

Liste des commissaires de burgh

 1661–62, 1665 convention, 1667 convention: Hew Sinclair de Englishtoun, provost
 1669–74: William Grahame de Blastwood
 1678 convention: David Johnston, bailie
 1681–82: James Carruthers
 1685–1686, 1689 convention, 1689–1695: Bryce Blair, former provost (mort c.1698)
 1698–1702, 1702–1707: Sir William Johnstone de Sheenes

Références

Article connexe
 Liste des circonscriptions au Parlement d'Écosse au moment de l'Union

Circonscription du Parlement d'Écosse (jusqu'en 1707)
Politique dans le Dumfries and Galloway

Annan (circonscription du Parlement d'Écosse)


Oluşturmacılık ya da diğer adıyla yapılandırmacılık olarak bilinen öğrenme ve öğretme kuramıdır. Yapılandırmacılık kuramının öncülüğünü Piaget, Vygotsky ve Glasersfeld yapar. Eğitimde oluşturmacılık çocuğun konu hakkındaki kendi anlayışını oluşturmasına izin verilecek şekilde eğitilmesini söyleyen bir eğitim metodudur. Öğretmenin amacı materyali örtmek değil çocuğun konuyla ilgili gerçekleri ortaya çıkarmasına yardımcı olmaktır. Sanat ve mimaride oluşturmacılık endüstriden etkilenen tasarımlar ve endüstride kullanılan malzemeleri kullanan hiçbir sosyal fonksiyonu olmayan saf sanattan yana olan Rusya'da 1914 ve sonrasına ait bir sanatsal akımdı. Vladimir Tatlin ve daha sonra Antoine Pevsner ve Naum Gabo gibi oluşturmacılar tarafında kuruldu. Kasimir Malevich de oluşturmacı sayılabilecek parçalar yapsa da daha çok daha önceki süprematism çalışmaları ile tanınır. Hareket El Lissitzky'nin başını çektiği yeni grafik tasarım tekniklerinin gelişimini etkilemiştir.

Politika biliminde ve uluslararası ilişkiler teorisinde oluşturmacılık uluslararası ilişkilerde standart gerçekçi ve liberal görüşleri reddeder ve devletlerin çıkarlarının uluslararası anarşinin etkilerinden değil özdeşlik ve uluslararası normlardan çıktığını ortaya koyar. Oluşturmacı teori aynı zamanda dil ve belâgatın gerçeği nasıl oluşturduğu ile de ilgilenir. Alexander Wednt oluşturmacılık üzerine birkaç makale yazmıştır. Matematik ve mantıkta oluşturmacılık: Sezgici Matematik, Oluşturmacı Mantık, Oluşturmacı Matematik.

"Türkçe kaynaklara baktığımızda Konstrüktivizm kavramıyla ilgili bir uzlaşmanın henüz gerçekleşmemiş olduğunu görmekteyiz. Kimi araştırmacılar constructivism kavramına karşılık oluşturmacılık terimini kullanırken kimileri de yapılandırmacılık (Köseoğlu, Budak ve Kavak, 2002; Yurdakul ve Demirel, 2004; Şaşan, 2002) ve hatta yapısalcılık, kurgulamacılık (çevrimiçi https://web.archive.org/web/20080430215333/http://www.elma.net.tr/) ve hatta birden fazla terimi bir arada (yapısalcı oluşturmacılık) (Koçoğlu ve Köymen, 2002; Turan, 2001) önermektedir. Çoğunlukla inşacılık terimiyle ifade edilmektedir.

Buradan çıkışla constructivism kavramı üzerinde anlayış birliğine varmak için tek bir Türkçe karşılık kullanmak gereği ortaya çıkmaktadır. Bu çalışmada "constructivism" kavramının karşılığı olarak "oluşturmacılık" benimsenmiştir. Constructivism, öğrenme ve eğitim bağlamlarında, terim olarak bilginin oluşturulmasına işaret eder. Bilgi kavramına bakışımız constructivism kavramına olan bakışımızı da sağaltacaktır. Şöyle ki; constructivist anlayışta bilgi bilenden bağımsız bir şekilde doğada var değildir. "Bilgi özneden bağımsız değildir" (von Glasersfeld, 1996), "Özne bilgiyi kendi için öteki öznelerle etkileşimi sırasında oluşturur, oluşturduğu bilgiden kendi de çevresi de etkilenir" (Piaget, 1973; Vygotsky, 1978; Moll, 1992). Bu açıdan bakınca oluşturma kavramının Türkçedeki karşılığı ve içerdiği kavramlar şöyle sıralanabilir. Öncelikle oluşturma(k) dönüşlü bir fiildir. Bu fiilin gerçekleşmesi sırasında bu fiili gerçekleştiren de etkilenir. Bilgi oluşturma sırasında bilgiyi oluşturan özne en çok etkilenir. Bilgi oluşturma zihinsel süreçlerin gerçekleşmesi sürecinden geçilerek başarılır, böylece bilgi oluşturma bireysel ve içsel bir kavramdır (Smith, 1993). Dahası, oluşturma aynı zamanda işteş bir fiildir. Zira bilgi oluşturma eylemi çevreden ve öteki öznelerin varlığından bağımsız değildir. Bilgi oluşturma diğer öznelerle etkileşim sürecinde, birlikte, gerçekleştirilir. Dolayısıyla oluşturma kavramı içerisinde birliktelik, toplumsallık da vardır. Moll'a (a.g.e., s. 1-6.) göre Vygostky eğitimin toplumsal ve kültürel bir etkinlik olduğunu ve bilimsel olarak incelenecek kavramları da ayrıştırmak yerine bütün olarak görülmesi gerektiğini söylüyordu. Sözcüklerin anlamlarının da düşünme ve konuşmanın birliği olarak tasavvur ediyordu. İşteş-Dönüşlü bir fiil olan oluşturma(k) kavramı da bu bütünlüğü sağlamaktadır. Göndergeleri arasında eylem, eylemi etkileyen ve etkilenen de vardır. "

Üstelik structuralism kavramı için yapısalcılık yoğunlukla kullanılmaktadır, constructivism ise structuralism'le farklı açılardan dünyaya anlam vermeye çalışır. Bu bağlamda, constructivism yapısalcılık olarak değil de "oluşturmacılık" olarak adlandırılabilir düşüncesindeyim.

Oluşturmacı öğretim modeli (öğretim çerçevesi)

Durum, Gruplama, Köprü, Sorular, Gösterme ve Yansıtma (Gagnon, Jr. G. W. ve M. Collay, 2001)

Başlatma – Oluşturma – Uygulama (Stephens & Brown, 2000)
Öğrenme Döngüsü Modeli: Keşfetme, Kavram Tanıtma ve Kavram Uygulama
5E Modeli: Girme – Keşfetme – Açıklama – Derinleştirme – Değerlendirme (Bybee, 1997)
7E Modeli: Ortaya Çıkarma - Girme – Keşfetme – Açıklama – Derinleştirme – Değerlendirme – Yayma (Eisenkraft, 2003)
Analiz – Tasarım – Değerlendirme (Brooks ve Brooks, 1999)

Önerdiğim ve derslerimde kullandığım Oluşturmacı Öğretim Modeli (Oluşturmacı Öğretim Çerçevesi)

Bağlam ve Benzetme
Problem Ortaya Koyma ve Sorular
Tartışma
Birleştirme
Kavram Tanıtma ve Çelişki
Bağlantılar
Uygulama
Yansıtma
Değerlendirme ve Yayma

Can, T. (2004). Yabancı dil olarak İngilizce öğretmenlerinin yetiştirilmesinde kuram ve uygulama boyutuyla oluşturmacı yaklaşım. Yüksek Lisans Tez Çalışması, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü İngiliz Dili Eğitimi Bölümü, İstanbul.

Kaynakça

Felsefi akımlar
Eğitim felsefesi

Oluşturmacılık


Elvas, Portekiz'in Alentejo bölgesine bağlı Alto Alentejo alt bölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede, 11 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Ajuda, Salvador e Santo Ildefonso
 Alcáçova
 Assunção
 Barbacena
 Caia e São Pedro
 Santa Eulália
 São Brás e São Lourenço
 São Vicente e Ventosa
 Terrugem
 Vila Boim
 Vila Fernando

Portekiz'in belediyeleri
Alto Alentejo
İspanya-Portekiz sınırı

Elvas


Décio Paulino () foi um nobre romano do , ativo no Reino Ostrogótico.

Vida

Décio Paulino era membro da distinta família senatorial dos Décios e foi filho de Basílio Venâncio, o cônsul em 508, e irmão de Décio, cônsul em 529. Deve ter tido ainda ao menos outro irmão, que também foi designado ao consulado. No fim de 533, o rei Atalarico enviou cartas a ele e ao senado anunciando previamente a nomeação de Décio ao consulado do ano seguinte. Em 534, quando tornar-se-ia cônsul ordinário do Ocidente, com o imperador Justiniano  como seu colega oriental, ainda era jovem.

Ver também

Bibliografia

Cônsules do Reino Ostrogótico
Décios

Décio Paulino


Crvenocvjetni kesten (crveni divlji kesten, ružičasti kestenovac; lat. Aesculus × carnea), umjetna hibridna  vrsta kestena nastala spajanjem američkog crvenog kestena (Aesculus pavia) sa običnim divljim kestenom.

To je listopadni grm ili niže stablo, razgranato i guste krošnje, koje naraste od 10 do 25 metara visine. Kora mu je crvenosmeđa, listovi složeni, na dugoj peteljci; cvjetovi svijetlocrveni su skupljeni u guste piramidalne cvatove. Plod je zelenosmeđa kapsula.

Razmnožava se sjemenom i cijepljenjem divljeg kestena. Uzgaja se kao ukrasna biljka, često po drvoredima. Otporan je na niske temperature, do -30°. Sporog je rasta.

Sinonimi
 Aesculus × floribunda Dippel
 Aesculus × plantierensis André
 Aesculus × rosea Loudon
 Aesculus × rubicunda Loisel.
 Aesculus × rubicunda var. rosea Loudon
 Aesculus × spectabilis Dippel
 Pavia × carnea (Zeyh.) Spach
 Pavia × rubicunda Lodd. ex Dippel
 Pawia × rubicunda (Loisel.) Kuntze
Izvori za sinonime

Galerija

Vanjske poveznice

Izvori

Hippocastanoideae

Crvenocvjetni kesten


වසර   () යනු ජූලියානු දින දසුන ප්‍රකාර,    දිනයකින් ඇරඹෙන  අවුරුද්දක් (බැඳිය විසින් මුළු දින දසුන දක්වනු ඇත) විය.

1004


Lastovsko otočje pripada skupini južnodalmatinskih otoka, a nalazi se u Dubrovačko-neretvanskoj županiji u Hrvatskoj¸. Otočje zauzima površinu od 196km².

Otočje čini ukupno 46 otoka, otočića i hridi. Daleko najveći otok, prema kojem je otočje dobilo ime, je Lastovo.

Popis otoka:
 Sušac
 Bijelac
 Kopište (Kopist)
 Pod Kopište (Škoj od Kopist)
 Crnac
 Prežba
 Mrčara
 Pod Mrčaru (Škoj od Mrčare)
 Mali Rutvenjak
 Veji Rutvenjak
 Vlašnik
 Bratin
 Makarac
 Karlovića Tovari
 Hljeb Velji (Hljeb)
 Hljeb Mali
 Mali Maslovnjak
 Veji Maslovnjak
 Mrca (Škoj od Mrtac)
 Zaklopatica (Škoj od Zaklopatice)
 Uska (Škoj od Uske)

Lastovci:
 Mali Arženjak
 Veji Arženjak
 Češvinica
 Mali Golubinjak
 Veji Golubinjak
 Kručica
 Mali Lukovac
 Srednji Lukovac
 Gornji Lukovac
 Petrovac
 Saplun/Mladine
 Stomorina
 Škoj od Barja
 Mrkljenta bijela
 Mrkljenta crna
 Tajan Veli
 Tajan Mali

Vrhovnjaci:
 Bratac Mali
 Bratac
 Donja Sestrica (Sestrica Mala)
 Srednja Sestrica
 Gornja Sestrica (Veja Sestrica)
 Mrkjenta pod Smokvicu (Obrovac)
 Donji Vlašnik (Smokvica)
 Srednji Vlašnik
 Gornji Vlašnik
 Mrkjenta kod Glavata
 Glavat

Izvori

Vanjske poveznice

Lastovsko otočje

Lastovsko otočje


30837 Steinheil este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
30837 Steinheil este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Freimut Börngen. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,13 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 15,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 30001-31000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

30837 Steinheil


Olaylar
 İslam inancına göre İsra ve Miraç hadisesi gerçekleşti.
Birinci Akabe Biatı; Arabistan'da destek arayan Muhammed'e Yesrib şehrinden gelen 6 kişilik bir grup müslüman olarak biat etti. Bu ileride gerçekleşecek hicretin başlangıcıdır.
 İl Kağan tarafından Tang Hanedanı'na karşı sefer yapıldı. Sefer, Göktürk zaferiyle sonuçlandı.

Doğumlar
 III. Erdeşîr, Sasani İmparatorluğu çocuk hükümdarı (ö. 630)
 Ukbe bin Nafi, Arap komutan ve Emevi valisi (ö. 682)

Ölümler
 Çula Kağan, Doğu Göktürk Kağanlığı hükümdarı

621


William John Robert Cavendish, marqués de Hartington (10 de diciembre de 1917-10 de septiembre de 1944) fue hijo mayor de Edward Cavendish, décimo duque de Devonshire y Mary Cavendish, duquesa de Devonshire. Era esposo de Kathleen Agnes Kennedy, hermana del futuro presidente de EE.UU. John F. Kennedy.

Política

Lord Hartington era miembro del Partido Conservador. Se presentó como candidato oficial de la coalición de gobierno para las elecciones del 18 de febrero de 1944 por Derbyshire West. Lord Hartington fue derrotado por el independiente Charles White.

Matrimonio

Lord Hartington se casó el 6 de mayo de 1944 en una oficina de registro de Chelsea en King's Road, Londres con Kathleen Kennedy, hija del exembajador de EE.UU. en Gran Bretaña, Joseph Patrick Kennedy y su esposa, Rose Fitgerald Kennedy. Ella fue "entregada" por su hermano mayor, el Teniente de la Marina de EE.UU., Joseph P. Kennedy, Jr.

Muerte

Cuatro meses después de su casamiento, el 10 de septiembre de 1944, el mayor de las Coldstream Guards Lord Hartington fue muerto en acción en Bélgica, alcanzado por el disparo de un francotirador. Su compañía estaba tratando de conquistar la ciudad de Heppen, que se encontraba bajo el mando de las SS, en el curso de la Segunda Guerra Mundial.

En las semanas antes de su muerte, el batallón de Lord Hartington, el 5.º, sirvió en la División Acorazada de la Guardia, incurriendo en varios combates en el norte de Francia. A principios de septiembre, cruzaron el Somme y avanzaron hacia Bruselas, donde su unidad fue una de los primeras en liberar la ciudad.

Sucesión

Su lugar en el orden de sucesión fue tomado por su hermano menor, Lord Andrew Cavendish, convirtiéndose así en Duque de Devonshire.

Familia Cavendish
Familia Kennedy
Militares británicos de la Segunda Guerra Mundial
Marqueses
Nobles de Reino Unido
Anglicanos del Reino Unido
Nacidos en Londres

William Cavendish, marqués de Hartington


Studio KO est une agence d'architecture et d'architecture intérieure créée en 2000 et dirigée par Karl Fournier et Olivier Marty. Elle se dote, en 2001, d'une antenne à Marrakech.

Constituée d'une soixantaine de collaborateurs, elle compte un architecte associé, Nabil Afkiri qui dirige le studio de Paris.

L'une des plus importantes réalisations de Studio KO est le Musée Yves-Saint-Laurent de Marrakech inauguré en 2017 et distingué par le Grand Prix Afex 2018. L'agence a également travaillé sur les restaurants du chef Cyril Lignac, sur le  de Londres – avec le magnat de l'hôtellerie André Balazs –, et sur la villa tangéroise de Pierre Bergé.

Notes et références

Liens externes

Agence d'architecture ayant son siège en France
Entreprise fondée en 2000

Studio KO


The Artful Escape (anteriormente conhecido como The Artful Escape of Francis Vendetti) é um jogo eletrônico de plataforma desenvolvido pela Beethoven & Dinosaur, e publicado pela Annapurna Interactive. Foi lançado em 9 de setembro de 2021 para Microsoft Windows, Xbox One e Xbox Series X/S, e em 25 de janeiro de 2022 para Nintendo Switch, PlayStation 4 e PlayStation 5.

Jogabilidade
The Artful Escape é um jogo eletrônico de plataforma, onde o jogador controla Francis movendo-o por uma paisagem musical infundida. Além de correr e pular, Francis possui um violão que pode tocar para criar vários efeitos, como interagir com o cenário ou enfrentar chefes.

Desenvolvimento
The Artful Escape foi idealizado por Johnny "Galvatron", um dos membros fundadores e guitarrista da banda The Galvatrons. Antes de formar a banda, Galvatron estudou cinema e animação por computador na faculdade em Melbourne, Austrália, mas depois formou o The Galvatrons e assinou um contrato com a gravadora Warner Bros. logo após a formatura. Durante os quase dez anos que passou com a banda, ele também continuou seu interesse por jogos eletrônicos, submeteu alguns artigos para várias publicações e criou pequenos jogos baseados na música da banda enquanto excursionavam pela Austrália e Reino Unido. Galvatron se cansou das longas turnês e foi atraído mais pelos objetivos artísticos. A banda eventualmente entrou em hiato, o que permitiu que Galvatron buscasse outros esforços criativos, incluindo escrever um livro, criar um curta-metragem e, eventualmente, desenvolver um jogo.

The Artful Escape, como descrito por Galvatron, é uma história no estilo de "David Bowie viajando de Londres em uma viagem interestelar para criar Ziggy Stardust". Além de Bowie, Galvatron citou obras de Stanley Kubrick, Wes Anderson e Steven Spielberg para ajudar a estabelecer o estilo de arte que ele usou para o jogo, bem como usar suas próprias experiências das turnês musicais e da indústria da música. Alguns dos desenhos dos personagens e cenários são baseados em rabiscos que Galvatron fez em seus livros escolares quando era mais jovem. Johnson Vendetti é baseado no músico Bob Dylan, de acordo com Galvatron.

Galvatron formou a Beethoven & Dinosaur, um estúdio australiano, para trabalhar no jogo. O estúdio inclui o compositor Josh Abrahams, o guitarrista Eden Altman e os programadores Justin Blackwell e Sean Slevin. O estúdio recebeu cerca de 17 mil dólares através da Unreal Dev Grant da Epic Games para The Artful Escape of Francis Vendetti em junho de 2015 para ajudá-los a desenvolver o título na Unreal Engine 4. O estúdio então obteve aprovação através do programa Steam Greenlight para publicação na plataforma Steam no mês seguinte. O estúdio lançou uma campanha no Kickstarter em março de 2016 para garantir cerca de 35 mil dólares em fundos adicionais para completar a versão do jogo para Microsoft Windows e OS X. No entanto, o Kickstarter não conseguiu arrecadar fundos suficientes, mas o estúdio conseguiu um acordo de publicação com a Annapurna Interactive para continuar o desenvolvimento do jogo e permitir a produção de versões para os consoles PlayStation 4 e Xbox One. A Beethoven & Dinosaur foi a destinatária de uma doação para pequenas empresas da cidade de Melbourne em 2017.

O jogo, ainda sob o nome The Artful Escape of Francis Vendetti, foi exibido pela primeira vez de forma jogável na PAX East em março de 2017. O jogo teve uma revelação maior durante a E3 2017 em junho como um título de destaque na conferência de imprensa da Microsoft, onde foi revelado que o jogo teria um lançamento exclusivo para o console Xbox One e para Windows. No evento Xbox London da Microsoft em novembro de 2019, o jogo foi confirmado para uma data de lançamento em 2020 para Xbox One, Microsoft Windows e para dispositivos iOS via Apple Arcade. Em novembro de 2020, a Annapurna Interactive confirmou que o jogo seria adiado para 2021.

O jogo foi apresentado durante a vitrine de julho de 2021 da Annapurna Interactive. Além do lançamento planejado para 9 de setembro de 2021, foi mostrado que o jogo incluiria o trabalho de voz de Michael Johnston como Francis, Caroline Kinley como Violetta, juntamente com o trabalho de voz de apoio de Lena Headey (Tastemaker), Jason Schwartzman (Zomm), Mark Strong (Stargordon) e Carl Weathers (Lightman).

Recepção

The Artful Escape recebeu avaliações "geralmente favoráveis", de acordo com o agregador de resenhas Metacritic.

A GamesRadar+ elogiou o elenco de voz, destacando as performances de Michael Johnston e Caroline Kinley, nas quais ajudaram a "fundar o mundo na emoção humana". A GameSpot gostou da arte e estética do jogo, mas criticou a escrita, dizendo que o elenco "fala em metáforas estranhas que visam astúcia, mas acabam sendo banais". A IGN apreciou as fases e o áudio de The Artful Escape, escrevendo que "as performances de seu elenco e a qualidade de sua trilha sonora são tão estelares quanto os reinos celestes arregalados pelos quais cruza".

Rachel Watts, da PC Gamer, sentiu que a jogabilidade de The Artful Escape não estava à altura do lado gráfico: "A mecânica de guitarra musical de The Artful Escape nunca atinge as alturas de seus visuais impressionantes". O The Guardian gostou da mensagem do jogo, descrevendo-o como "um conto tocante de como se libertar das expectativas criativas dos outros". A Kotaku não gostou da curta duração das sequências de quebra-cabeças musicais, escrevendo que "não são longas o suficiente para apreciar os procedimentos". Matthew Castle, da Rock Paper Shotgun, desejou que The Artful Escape tivesse mais rejogabilidade além do playthrough inicial, dizendo que o jogo é "um passeio incrível, mas significa que você ouviu tudo o que ele tem a oferecer em algumas horas". A Polygon classificou-o como o 44.º melhor jogo de 2021, dizendo que ele ofereceu "os momentos mais extravagantes, luxuosos, autoindulgentes e divertidos de qualquer jogo deste ano". A Push Square deu ao jogo sete estrelas de dez, elogiando suas batalhas de guitarra, direção de arte, trilha sonora, escrita e voz, enquanto criticava a falta de jogabilidade substancial, quedas de quadros e, ocasionalmente, plataformas desajeitadas. A Nintendo Life revisou o porte do jogo para Nintendo Switch, dando-lhe oito estrelas, elogiando seus visuais, som e ideias imaginativas, enquanto questionava os sacrifícios feitos para portar o jogo para o Switch.

Prêmios e indicações
The Artful Escape foi indicado ao Golden Joystick Awards 2021 nas categorias "Melhor Design Visual", "Melhor Áudio" e "Jogo de Xbox do Ano". O jogo recebeu três indicações no The Game Awards 2021 para "Melhor Direção de Arte", "Melhor Trilha Sonora" e "Melhor Estreia Independente".

Ligações externas
Página oficial

Jogos eletrônicos de 2021
Jogos eletrônicos de plataforma
Jogos eletrônicos musicais
Jogos para Nintendo Switch
Jogos para PlayStation 4
Jogos para PlayStation 5
Jogos para Windows
Jogos para Xbox One
Jogos para Xbox Series X e Series S
Jogos eletrônicos com Unreal Engine
Jogos eletrônicos para um jogador
Jogos eletrônicos desenvolvidos na Austrália
Jogos eletrônicos ambientados no Colorado
Jogos eletrônicos da Annapurna Interactive
Vencedores do BAFTA Games Award

The Artful Escape


بلڤيدير (بالفرنسية: Belvédère) هو حي من أحياء مدينة الدار البيضاء، و يقع في وسط المدينة وينتمي لدائرة الصخور السوداء.

الشوارع
أهم شوارع الحي هي:
 شارع محمد الخامس الذي يربط محطة المسافرين بمركز المدينة
 شارع إيميل زولا الذي يربط ساحة آل ياسر بشارع مولاي سليمان
 شارع باحماد، إشارة إلى أحمد بن موسى الشرقي، الذي يربط شارع بن تاشفين بشارع مولاي إسماعيل في اتجاه الرباط

المباني و الشركات

في هذا الحي هناك مقرات عدة شركات و مقاهي و مقاهي الإنترنت و قاعات الرياضة و مركز الكلى و مستشفى الأطفال و مقر جماعة الصخور السوداء و المقر العام للضمان الاجتماعي المغربي و عدة مصارف بالإضافة إلى مبنى ابن بطوطة، وهو سمي على الرحالة المغربي ابن بطوطة، (17 طابق و 200 شقة) الذي يعتبر من أكبر المباني بالدار البيضاء و عمارة زين المحبة 100 شقة.
قرب مقر الجماعة الحضرية يوجد مبنى مسرح محمد السادس الذي يضم معهدا موسيقيا و مكتبة و مقهى للإنترنت باشتراك سنوي بقيمة رمزية.

المصانع
في السنوات الأخيرة تم التقليل من عدد المصانع و الشركات لجعل حي بلفدير حيا سكنيا. مازالت تتواجد المصانع التالية في الحي
مصنع دوتز فار Deutz لتركيب الجرارات و الآلات الزراعية
 مصنع الداخلة للصناعات البلاستيك
 مصنع لإصلاح الشاحنات
مصنع خاص بأدوات السيارات

الحدائق و المتنزهات

في الساحة الكبيرة للحي توجد ساحة سيدي محمد تتموضع بها حديقة قرب محطة القطار المسارين التي تربط الدار البيضاء بـالرباط و مراكش.
في وسط الحي توجد ما يسمى الجردة لقديمة و هي حديقة عامة بها ملاعب في الأعياد و الأيام التي ليس فيها دراسة و أيام الإضرابات التعليمية تكون مكتظة.

الملاعب و النوادي الرياضية
الجردة لقديمة يوجد بها ملعبان لكرة القدم و آخر لكرة السلة بالإضافة إلى مقهى و مقر لما بعد السجن.
يوجد ملعب عمومي ثاني بالإضافة إلى الجردة لقديمة اسمه ملعب ليوتي لكنه تكتريه الإعدادية الفرنسية، أما في غير أوقات تواجد الإعدادية فيمكن ولوجه للعب كرة القدم، أساسا به ملعبا كرة قدم و ملعبا كرة سلة بالإضافة إلى مسار للجري و آخر للقفز الطولي.

يوجد بالحي عدة نوادي كنادي ليديك الرياضي لرياضات الجيدو و الكراتيه و الكرة الطائرة و نادي صحارى للفنون القتالية و عدة نواد أخرى.

الإعلام

توجد على موقع يوتوب قناة خاصة بحي بلفدير تم إطلاقها في بداية رمضان 2016 تحت اسم Bélvédère NEWS TV، مختصة في تتبع ماتقوم به الجمعيات من أنشطة، وتحاول إيصال كل الأخبار لساكنة الحي عند ولوجها، وتتبع المنتخبين والجماعة الحضرية والمقاطعات الموجودة على تراب الحي، ويطمح مؤسسيها إلى إنشاء قناة فضائية تلفزية خاصة، كما توجد صفحة رسمية لبلفدير على مواقع التواصل الاجتماعي.

التعليم

في بلفدير توجد مدرستان تابعتان للمدارس الفرنسية (AEFE) إعدادية أناطول و المدرسة الابتدائية كلود بيرنارد.

بالإضافة إلى مراكز التكوين المهني، توجد المؤسسات التعليمية المغربية العمومية التالية ببلفدير
 ثانوية الامام مالك
 إعدادية إبراهيم الروداني
 إعدادية ابن رشد
 مدرسة مولاي ادريس الأول

أما المؤسسات التعليمية الخاصة فهي
 شمس
 بدر
 الضحى 1
 السعادة
 الوفاق
 الثانوية و الإعدادية بلفدير
 ليما

ميدان الجمعيات

العديد من الجمعيات تتواجد في الحي اشهرها جمعية ابن رشد النشيطة و رئيسها هو محمد الغرويطي و من أهم أعضائها الكاتبة خناتة بنونة و الشاعر حسن العلوي البلغيتي و الشاعرة الطاهرة حجازي. هده الجمعية هي الأولى التي بادرت إلى إنشاء صالات للدراسة و القراءة لحوالي 15000 منخرط منهم 16 فريق كرة قدم و 1800 امرأة في محاربة الأمية و 800 امرأة في دروس للخياطة و الحياكة و 200 لاعب كرة قدم و 7 مهرجانات مسرح.

المستجدات

في التسعينيـات و بعد تقسيم الجهات تم تغيير اسم الحي ليصبح 'حي فلسطين' وهذا الإسم هو مبعثة للفخر لدى ساكنيه ولكل المسلمين . لكن في الواقع لا يتقبلون ولا يعترفون بهذه التسمية وظل اسمه القديم متداولا بين الناس ، خصوصا أبناء الحي الأصليين ,

انظر أيضاً
الدار البيضاء
محطة المسافرين

المراجع

أحياء الدار البيضاء

بلفدير


Édouard Roger-Vasselin (født 28. november 1983 i Gennevilliers) er fransk tennisspiller der blev en professionel i 2001.

Han har vundet fjorten ATP-titler i double, herunder i 2014 Roland Garros sammen med Julien Benneteau, tredive år efter sejren af parret Leconte-Noah. Han nåede også finalen ved Wimbledon i 2016 med den samme partner.

I singlerækkerne nåede han ATP-finalerne fra  Delray Beach 2013 og Chennai i 2014.

Biografi

Han er søn af Christophe Roger-Vasselin, en semi-finalist på Roland Garros i 1983. Han er, med sin far, en af de tre far-søn "par", der er blandt de 100 bedste i verden. Han er også barnebarn af George Roger-Vasselin, grundlægger af Check-Restaurant. Opvokset i La Baule-Escoublac i Loire-Atlantic, er Edouard også en stor tilhænger af FC Nantes.
Han er gift og far til en dreng født i 2014.

2001 - 2006 : debut
I 2001 var han fransk mester blandt de 17-18 årige. Han er også tredobbelt fransk teammester i klubben Paris, Jean-Bouin (2004-2005-2006).

2007 - 2011 : første deltagelse i en Grand Slam
Takket et wild-card til French Open 2007, deltog han for første gang i en Grand Slam turnering. Han når tredje runde ved at slå den Brasilianske Marcos Daniel, og derefter tjekken Radek Štěpánek den 30 maj 2007 i sin første kamp over fem sæt på 3-6, 6-1, 0-6, 6-4, 6-4. Han bekræfter hans resultater i Grand Slam ved ligeledes at nå til tredje runde i Wimbledon den efterfølgende måned. Efter kvalifikationsrunden, efter at have besejret Juan Ignacio Chela, taber han mod sin ven fra klubben Paris Jean-Bouin, Richard Gasquet, med et score på 6-3, 6-4, 6-2.

Han når for første gang blandt de 100 verdensbedste spillere, og med plads 82, hans højeste placering nogensinde, også adgang til ATP-turneringer.

Takket en indbydelse spiller han mixed double ved Roland-Garros i 2008 med Stephanie Foretz, men de når ikke længere end til første runde.

I 2011 spillede han i finalen i tournament i Newport, på græs. Et par måneder senere kvalificerer han sig til hans første Masters 1000 i Cincinnati. Han taber i kampen mod Janko Tipsarević (0-6, 6-3, 65-7).

2017 : slutningen af karriere i single, udelukkende konkurrencer i double
Den 27. december 2016 meddeler Edouard Roger-Vasselin at stoppe hans karriere i single, på grund af hoftesmerter. Han sagde i en pressemeddelelse kun at ville spille i double for at aflaste hans hofte, i håb om at .Julien Benneteau og han afbryder deres samarbejde.

Track record

Finalen i herresingle

Afsnit ved at dobbeltklikke herrer

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Frankrig
Personer fra Gennevilliers

Édouard Roger-Vasselin


Rijeka Pagua je jedna od najdužih rijeka na karipskom otoku Dominici. Izvire u području D'Leau Gommier u Središnjem šumskom rezervatu, gdje dijeli isto porječje kao i rijeka Layou. Teče prema sjeveroistoku, tvoreći zapadnu granicu teritorija Kalinago. Ulijeva se u Atlantski ocean u zaljevu Pagua, na istočnoj obali Dominike.

Selo Concord leži na rijeci Pagua.

Povezani članci
 Dodatak:Popis rijeka u Dominici

Izvori

Vanjske poveznice

 Map of Dominica
  GEOnet Names Server
 Water Resources Assessment of Dominica, Antigua and Barbuda, and St. Kitts and Nevis

Atlantski slijev (Sjeverna Amerika)
Vodene mase u Dominici

Pagua (rijeka)


NGC 230 este o galaxie spirală situată în constelația Balena. A fost descoperită în anul 1886 de către Francis Leavenworth.

Note

Vezi și
 NGC 229
 NGC 231

Legături externe
 NGC 230 pe spider.seds.org
 NGC 230 pe WikiSky

Galaxii spirale
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1886
Obiecte astronomice descoperite de Francis Leavenworth

NGC 230


Rimkrønikerne er en samling vigtige historiske værker på vers og med rim fra Sveriges middelalder. Samlingen består af Gamle krønike eller Erikskrøniken som skildrer Folkungaslægtens brødrestridigheder (1229–1319); Nye krøniken eller Karlskrøniken som skildrer begyndelsen af unionsstriden og Karl Knutssons styre (1389–1452), samt denne krønikens fortsættelse; Sturekrønikene som skildrer fortsættelsen af unionsstridene under Karl Knutsson og Sturene (1452–1520).

Til disse krønikene findes der yderligere en fortsættelse på 632 vers til Erikskrøniken i en hensigt at binde den sammen med Karlskrøniken til et fælles værk som omfatter tiden 1319–1389. Den er skrevet omkring år 1452 og har ringe historisk værdi. Forfatteren er helt ukendt, men man antager at det er samme person, som har skrevet Erikskrøniken selv om det ikke er bevist. Håndskriften viser samme skribent og samme tid. Hensigten med Erikskrøniken er at bevise Karl Knutssons slægtskab med Erik den Hellige. I den forbindelse tillægges Erik Eriksson foruden to dokumenterede søskende også yderligere to apokryfiske (ubekræftede) søskende.

Der findes også yderligere et tillæg, et digt om kong Albrecht som er Sveriges ældste politiske allegori, og som samtidig har en værdi som et historisk vidnesbyrd på samtidens omdømme af kong Albrecht. Digtet er sandsynligvis forfattet kort tid efter Albrechts død. Forfatteren på denne skrift er også ukendt.

De tre ovennævnte rimkrøniker; Eriks-, Karls- og Sture-krønikerne, kaldes under et for Den store rimkrønike for at skille den fra Den lille rimkrønike. Den sidste og senere krøniken blev skrevet samtidig med og muligvis af den samme forfatter som Den prosaiske krønike, en gang på midten af 1400-tallet. Der findes ligeledes flere forskellige tillæg om Karl Knutsson og Sturene, deriblandt et på 526 vers.

Heller ikke Den lille rimkrøniken har stor historisk eller litterær værdi, men har en værdi som det første sikre bevis på at Sverige kendte til litteratur fra Norge. På den samme tid blev Vilkinasagaen, det vil sige Sagaen om Didrik af Bern, også kaldet for Didrikssagaen, oversat til svensk og den indeholder en række norske sagnkonger (Filmer eller Vilkin, Nordian, Hernit, Osantrix og Hernit Hernitsson) som uden forvirring blev langt ind i den svenske kongerække. Under danskerhadets tid var det vigtig at gøre de norske sagnkonger til fuldgode svenske herskere for med det kunne vise til at alle lande rundt om Østersøen en gang lå under svenskekongens herredømme.

De svenske rimkrønike er blevet udgivet flere gange. J. Messenius utga en del af Store rimkrøniken i Then gamble rijmkrönikes första deel (1616). Den lille rimkrøniken samt Den prosaiske krøniken i Twå små gamble Sweriges och Göthes chrönikor (1615, nyt oplag i 1643, trykt på nyt på 1650- og 1660-tallet). Store rimkrøniken og Lille rimkrøniken blev udgivet af J. Hadorph i Twå gambla swenske rijmkrönikor (1674), videre af K. J. Fant i Scriptores rerum suecicarum medii 3evi (1818), og til slutt kom en samlet udgivelse af alle rimkrønikerne med tillæg og varianter i G. E. Klemmings Svenska medeltidens rimkrönikor (3 bind, 1865–1868).

Se også
 Den danske Rimkrønike

Litteratur
 Nordisk familjebok, 1916

Eksterne henvisninger
 Runepress: Nordisk familjebok, spalte 419-420
 Rimkrönikorna (Nordisk familjebok 1916)

Litteratur fra Sverige
Litteratur fra middelalderen
Sveriges historie

Rimkrønikerne


හැදින්වීම
හ්‍රී ලාංකිය ජාතියට ආවේණීක ක්‍රීඩාවකි
 මෙම ක්‍රීඩාව කණෟඩායම් වශයෙන් පිත්තෙන් පන්දුවට පහර දෙනු ලබන තරගයන්ගේ ගණයට අයත් වේ.
 එක් කණ්ඩායමකට ක්‍රීඩකයින් දහසය දෙනකු යොදා ගනිමින් පවත්වනු ලබයි.

වෙනත්

මුලාශ්‍ර

එල්ලේ
ක්‍රීඩා
එල්ලේ ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවෝ

එල්ලේ ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවෝ


The Vibrators, 1976'da Birleşik Krallık'ta kurulan Punk Rock grubudur.

Diskografi

Single
 Automatic Lover - 1978
 Judy Says (Knock You In The Head)- 1978

Stüdyo Albümleri
 Pure Mania - 1977
 V2 - 1978
 Guilty - 1982
 Alaska 127 - 1984
 Fifth Amendment - 1985
 Recharged - 1988
 Meltdown - 1988
 Vicious Circle - 1989
 Volume 10 - 1990
 Hunting for You - 1994
 Unpunked - 1996
 French Lessons with Correction - 1997
 Buzzin - 1999
 Noise Boys - 2000
 Energize - 2002
 Punk: The Early Years - 2006

İngiliz müzik grupları

The Vibrators


Die  ("Guatemaltekische Akademie für Sprache") ist für die Überwachung und Normierung der spanischen Sprache in Guatemala zuständig. Ihr Sitz ist in Guatemala-Stadt.

Geschichte
Ab 1871 entstanden in mehreren lateinamerikanischen Ländern Akademien zur Pflege und Normierung der spanischen Sprache nach dem Vorbild der .
Als letzte der im 19. Jahrhundert gegründeten Akademien wurde am 30. Juni 1887 die Guatemaltekische Akademie für Sprache von den acht Intellektuellen Juan Fermín de Aycinena y Aycinena, Fernando Cruz, Ángel María Arroyo, Agustín Gómez Carrillo de Albornoz, Antonio Batres Jáuregui, José Matías Quiñónez, Antonio Machado y Palomo und Guillermo Francisco Hall Avilés ins Leben gerufen und im folgenden Jahr vom Präsidenten Manuel Barillas offiziell anerkannt.
Im Jahre 1951 beteiligte sich die Akademie an der Gründung der , in der die Real Academia Española und die gegenwärtig 21 weltweit existierenden Akademien für Spanische Sprache zusammenarbeiten.
Im Rahmen dieser Zusammenarbeit wirkt die Akademie seit der 21. Ausgabe (1992) auch an der Herausgabe des Diccionario de la Lengua Española mit. Eine Reihe typisch guatemaltekischer Ausdrücke wurden hierdurch im Laufe der Jahre in das Wörterbuch aufgenommen. Auch an der Herausgabe der Nueva Gramática de la Lengua Española im Jahre 2009 hat die Akademie mitgewirkt.

Organisation
Die 24  sind meist bekannte Autoren, aber beispielsweise auch Journalisten, Musikwissenschaftler, Informatiker, Wirtschaftswissenschaftler oder Philosophen. Sie werden auf Lebenszeit bestellt.

Mitglieder
Derzeit sind folgende Personen Mitglieder () der Akademie, in der Reihenfolge ihrer Berufung:
{|
|- style="vertical-align: top;"
|
 Margarita Carrera Molina
 Gustavo Adolfo Wyld Ferraté
 Francisco Albizúrez Palma
 Mario Alberto Carrera Galindo (Schatzmeister)
 Julia Guillermina Herrera Peña
 Francisco Pérez de Antón
 Amable Sánchez Torres
 Rigoberto Juárez Paz
 Ana María Urruela de Quezada
 Mario Antonio Sandoval Samayoa (Direktor)
 Carmen Matute
 Lucrecia Méndez de Penedo
 Francisco Morales Santos
</td>
 Delia Quiñónez Castillo de Tock (Beisitzerin)
 Gonzalo de Villa y Vásquez, Erzbischof von Santiago de Guatemala
 Dieter Hasso Lehnhoff Temme
 Mario Roberto Morales Álvarez
 María Raquel Montenegro Muñoz (Stellvertretende Direktorin)
 José Oswaldo Salazar de León
 Julio Roberto Palomo Silva
 Gustavo Adolfo García Fong (Sekretär)

Durch Tod der Inhaber vakante Sitze
 Luz Méndez de la Vega († 8. März 2012)
 Teresa Fernández-Hall de Arévalo († 24. April 2012)
 María del Carmen Meléndez de Alonzo († 19. April 2012)
|}

Ehemalige Mitglieder

Weblinks
 Angaben zur  auf der offiziellen Website der  (spanisch)
 Artikel über die Guatemaltekische Akademie für Sprache in der "Revista D" (spanisch)

Akademie der Wissenschaften
Sprachpolitik
Organisation (spanische Sprache)
Organisation (Guatemala-Stadt)
Gegründet 1887

Academia Guatemalteca de la Lengua


Quake II, id Software tarafından geliştirilerek, Activison tarafından 1997 senesinde dağıtılan bir FPS bilgisayar oyunudur.

İsimlendirilme

Quake ile aynı ismi taşıyor olsa da bir devam oyunu değildir. İsimlendirilme pazarlama nedenlerinden dolayı gerçekleştirilmiştir.

Aynı durum Quake III Arena için de geçerlidir. Doğrudan devam oyunu olarak Quake 4 2005, daha sonra ise Quake II'den önce yaşananları konu alan Enemy Terrority: Quake Wars 2007 tarihinde çıkarılmıştır.

Quake II motoru

Oyunun motoru piyasada bulunan birçok geliştirici tarafından kullanılmıştır.

Quake II RTX
NVidia firması, Quake II'ye ray-tacing teknolojisini ekleyip, silah modellemeleri ve kaplamaları yenileyerek Quake II RTX versiyonunu geliştirdi. Quake II RTX, 6 Haziran 2019'da ücretsiz olarak dağıtılacak.

Kaynakça

1997 video oyunları
Activision oyunları
Kooperatif video oyunları
Birinci şahıs nişancı oyunları
Mac OS oyunları
Çok oyunculu çevrimiçi oyunlar
Nintendo 64 oyunları
PlayStation oyunları
Bilimkurgu video oyunları
Microsoft Windows oyunları
Kapak resmi aranan video oyunları
Id Software oyunları
Interactive Achievement Award sahipleri
Quake (seri)
Video oyun devamları
Genişleme paketine sahip video oyunları
Elektronik spor oyunları
Amerika Birleşik Devletleri'nde geliştirilen video oyunları

Quake II


Les Zoques sont un peuple autochtone du Mexique. Ils parlent les langues zoques.

Notes et références

Peuple amérindien du Mexique

Zoques


Ot serdca k nebu (ruski: От сердца к небу, "Od srca k nebu") četvrti je studijski album ruskog pagan metal sastava Arkona. Diskografska kuća Soundage Productions objavila ga je 31. listopada 2007., dok ga je iduće godine objavio Napalm Records.

Popis pjesama

Recenzije
Kanadski je časopis Exclaim! napisao pozitivnu recenziju za album. Njezin je autor istaknuo raznolikosti u tonu i strukturi pjesama na albumu i napisao da je Arkona "uspješno obavila težak zadatak" spajanja žestokih modernih zvukova s tradicionalnom glazbom. Njemačka inačica časopisa Metal Hammer albumu je dodijelila 5 od 7 bodova. About.com komentirao je da je pjevačica Maria "Masha" Arkhipova "izvrsna vokalistica" koja je u stanju pjevati na laganim pjesmama, ali i vrlo kvalitetno vrištati i growlati.

Osoblje

Arkona
Masha "Scream" – akustična gitara (na pjesmi "Sva"), vokali, klavijature, tamburin, komuz, produkcija, miksanje, inženjerica zvuka, mastering
Sergey "Lazar" – recitacija (na pjesmi "Nad propast'ju let"), gitara, zborski vokali, produkcija, miksanje, inženjer zvuka
Ruslan "Kniaz" – bas-gitara
Vlad "Artist" – bubnjevi
Ostalo osoblje
Kris Verwimp – naslovnica

Dodatni glazbenici
Vasiliy Derevyanny – domra (na pjesmama 3 i 8)
Vladimir Cherepovsky – gajde, hurdy gurdy, zviždaljka, sopilka, okarina, zafun
Alexander "Shmel" – zborski vokali
Andrey Bairamov – udaraljke
Alexandra Grakhovskaya – zborski vokali
Maria Sazonova – zborski vokali
Valery Naumov – zborski vokali
Alexander "Deer" – harmonika

Izvori

Albumi iz 2007.
Albumi sastava Arkona

Ot serdca k nebu


La Comisión Chilena de Derechos Humanos es un organismo no gubernamental cuyo objetivo es la defensa de los derechos humanos en Chile, además de la documentación de las violaciones a los derechos fundamentales cometidas durante la dictadura en ese país. Tiene su sede en la antigua Clínica Santa Lucía en Santiago, centro de detención y tortura durante la dictadura.

Historia

Fundación y trabajo en dictadura
La Comisión Chilena de Derechos Humanos fue fundada el 10 de diciembre de 1978 con el objetivo de «[trabajar] en forma pluralista, libre y autónoma, por la vigencia efectiva, respeto, protección y promoción de los derechos económicos, sociales, culturales, civiles y políticos consagrados en la carta internacional de derechos humanos, en los tratados, resoluciones y acuerdos complementarios de Naciones Unidas y demás organismos internacionales en los cuales Chile es miembro».

Concurrieron a la fundación de este organismo el sindicalista Clotario Blest, el abogado Máximo Pacheco, la escritora Mila Oyarzún y el abogado Jaime Castillo Velasco. El abogado Castillo lideró la Comisión desde 1987 hasta el año 2003. Desde el comienzo de su trabajo, la Comisión Chilena de Derechos Humanos fue recopilando antecedentes orientados a la defensa de los perseguidos por la dictadura, participando en su defensa legal, tanto a nivel nacional como a través de organismos internacionales. Además, la Comisión trabajó en tareas de educación, promoción y estudio del tema de los derechos humanos.

Durante años la Comisión y sus profesionales se encargaron de documentar tanto las denuncias de violaciones a los derechos humanos como la situación política social durante la dictadura. Elaboraban Informes Mensuales, los cuales posteriormente fueron digitalizados y puestos a disposición del público en la página web de la institución.

Archivo de memoria
Al término de la dictadura, la estructura del organismo cambió a un nuevo ordenamiento basado en cinco Programas de Trabajo. A partir del año 2000 y sobre todo después del 2003, fecha en que fallece Jaime Castillo Velasco, las actividades de la Comisión Chilena de Derechos Humanos se ha enfocado únicamente a la atención del público que consulta el Archivo, que tras el retorno a la democracia ha tenido un importante rol como fuente de información para restaurar la dignidad de los perseguidos, apoyar sus reivindicaciones y mantener la vigencia de los derechos humanos en nuestro país y a realizar capacitaciones sobre el tema de los Derechos Humanos.

En diciembre de 2019 la institución denunció un robo de computadoras desde su sede, las cuales contenían «información sensible en materia de derechos humanos», incluyendo testimonios de víctimas de violaciones de derechos humanos recopiladas durante las protestas ocurridas en Chile desde octubre de ese año.

Sede

El inmueble que aloja actualmente a la comisión ubicado en calle Santa Lucía 162, Santiago, fue sede del Movimiento de Acción Popular Unitaria (MAPU) desde 1972. En 1974 pasó a ser una clínica clandestina de la Dirección de Inteligencia Nacional (DINA), conocida como Clínica Santa Lucía. Tras la recuperación de la democracia ha funcionado como sede de la Comisión Chilena de Derechos Humanos.

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web oficial

Asociaciones de derechos humanos (Chile)
Derechos humanos en la dictadura militar de Chile

Comisión Chilena de Derechos Humanos


El partido Concentración Obrera fue fundado en 1928 por un grupo de dirigentes que se escindieron del Partido Comunista de la Argentina, encabezados por José Fernando Penelón, uno de los fundadores de aquel partido que integraban su dirección y que en ese momento era concejal en la ciudad de Buenos Aires. En 1931 Penelón fue reelegido para ese cargo por su nuevo partido. En las elecciones de 1946 se opuso tanto a la candidatura de Perón como a la Unión Democrática.

La escisión del Partido Comunista
Hacia 1927 un sector del Partido Comunista de la Argentina, fundamentalmente su base obrera, que tenía mayoría en la dirección del partido, postulaba una mayor atención a las reivindicaciones sociales y a la acción municipal y electoral buscando la formación de un partido con raíces locales. La principal figura de este sector era José Fernando Penelón, que además de haber sido elegido en 1926 concejal para integrar el Consejo Deliberante de la ciudad de Buenos Aires era secretario general del Partido, así como del Buró Sudamericano de la Internacional Comunista. Sus oponentes, encabezados por Rodolfo Ghioldi, ponían más acento en constituirse en los representantes locales de la Internacional Comunista que en adquirir peso dentro de la sociedad argentina.

Cuando se agudiza el debate, el dirigente Victorio Codovilla, que integraba el primer sector, regresó precipitadamente de Moscú donde se encontraba y se plegó a las posiciones de los antipenelonistas. Ante la magnitud del conflicto, los dirigentes de la Internacional, convocaron a Moscú a Codovilla, R. Ghioldi y Penelón, pero este último por prevención prefirió no ir y la Internacional falló en favor del otro sector, que pasó a controlar el partido. Se produjo entonces el éxodo de un grupo de dirigentes y militantes entre los que se contaban, además de Penelón, figuras como Gotoldo Hummel, Germán Müller, Guillermo Schulze, Domingo Torres, Amadeo Zeme, Ruggiero Rúgilo, Florindo Antonio Moretti, Pedro Chiarante, Ricardo Cantoni y Luis Sommi (estos cuatro últimos retornaron al PCA posteriormente), que en 1928 fundan el Partido Comunista de la Región Argentina, bajo el liderazgo de Penelón.

Desarrollo posterior
El partido posteriormente tomó el nombre de Partido Comunista de la República Argentina y , después que el gobierno militar surgido del golpe de Estado de 1930 le retiró la personería jurídica, fue refundado como Partido Concentración Obrera, que alcanzó cierta influencia política en el ámbito comunal que permitió que Penelón fuera reelegido concejal por el período 1931-1935. Durante su gestión el partido se opuso a la privatización de los servicios públicos dependientes de la Municipalidad de Buenos Aires y contra las actividades de las empresas monopólicas, habiendo participado en el debate oponiéndose a la escandalosa prórroga de la concesión de la CHADE.

En 1945 se opuso tanto a la candidatura peronista como a la de la Unión Democrática (a la que definió de "fundamentalmente oligárquica") y propuso, sin éxito, que radicales, socialistas, comunistas y demoprogresistas apoyaran la fórmula Honorio Pueyrredón-Alfredo Palacios. De cara a las elecciones de 1951 llevando a Penelón como candidato a Presidente, obteniendo 1223 votos, lo que representó el 0,02% de los sufragios.

Bibliografía

Referencias

Partidos políticos fundados en 1928
Partidos políticos desaparecidos de Argentina
Partidos comunistas de Argentina desaparecidos
Escisiones del Partido Comunista de Argentina

Concentración Obrera


غريدلي  هي إحدى مدن مقاطعة بوتي، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 23 نوفمبر، 1905.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لغريدلي في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان غريدلي 5,382 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 1,841 أسرة وعدد العائلات 1,266 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 1,963 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 66.57% من البيض و0.32% من الأمريكيين الأفارقة و1.54% من الأمريكيين الأصليين و3.47% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.02% من سكان جزر المحيط الهادئ و24.06% من الأعراق الأخرى و4.01% من عرقين مختلطين أو أكثر و38.63% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 1,841 أسرة كانت نسبة 41.9% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 48% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 15.3% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 5.5% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 31.2% من غير العائلات. تألفت نسبة 26.5% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 15.1% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.86، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.48.

بلغ العمر الوسطي للسكان 32.9 عاماً. وكانت نسبة 30.1% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 10% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 25.3% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 18.4% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 14% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 92.9 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 88.2 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 24,368 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 29,957 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 28,347 دولارًا مقابل 24,444 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 12,267 دولارًا. وكانت نسبة 19.5% من العائلات ونسبة 23.3% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 35.7% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 5.8% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان غريدلي 6,584 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 2,183 أسرة وعدد العائلات 1,559 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 2,406 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 65.05% من البيض و0.84% من الأمريكيين الأفارقة و1.49% من الأمريكيين الأصليين و3.78% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.05% من سكان جزر المحيط الهادئ و23.57% من الأعراق الأخرى و5.22% من عرقين مختلطين أو أكثر و45.57% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 2,183 أسرة كانت نسبة 41.7% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 49.8% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 15.5% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 6.1% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 28.6% من غير العائلات. تألفت نسبة 23.8% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 13.6% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.96، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.54.

بلغ العمر الوسطي للسكان 33.1 عاماً. وكانت نسبة 28.7% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 10.1% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 25.5% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 21.5% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 14.1% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 48.5% ذكور و51.5% إناث.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لغريدلي:

أعلام
 إسحاق أوستن

مراجع

مدن كاليفورنيا
مدن في مقاطعة بوتي (كاليفورنيا)

غريدلي (كاليفورنيا)


Aeon Unveils the Thrones of Decay treći je studijski album njemačkog ekstremnog metal sastava Downfall of Gaia. Album je 7. studenog 2014. godine objavila diskografska kuća Metal Blade Records.

Popis pjesama

Osoblje
Downfall of Gaia
Anton Lisovoj – vokali, bas-gitara
Dominik Goncalves dos Reis – vokali, gitara
Peter Wolff – vokali, gitara
Michael Kadnar – bubnjevi
Ostalo osoblje
Jack Shirley – miksanje
Brad Boatright – mastering
Christoph Scheidel – snimanje
Alex Mody – fotografija

Izvori

Albumi iz 2014.
Albumi sastava Downfall of Gaia

Aeon Unveils the Thrones of Decay


نظام معلومات الأسماء الجغرافية  هو قاعدة بيانات تحتوي أسماء ومعلومات مواضع لأكثر من إثني مليون معلمًا في الولايات المتحدة الأمريكية والأراضي التابعة لها. يعدّ النظام معجمًا جغرافيًا. تم تصميم نظام معلومات الأسماء الجغرافية بواسطة هيئة المسح الجغرافي للولايات المتحدة بالتعاون مع مجلس الولايات المتحدة للأسماء الجغرافية؛ بهدف توحيد الأسماء الجغرافية للمواقع في الولايات المتحدة.

قاعدة البيانات للأسماء الجغرافية جزء من نظام يتضمن معلومات طبوغرافية ومراجع للكتب. يتم فيه الاستشهاد بأسماء الكتب والخرائط التاريخية التي تؤكد اسم المكان أو المعلم. وسجلت الأسماء المتعددة، والبديلة للاسم المعتمد فيدراليًا للمعلم. لا تمحو قاعدة البيانات أي مدخلة، إلا في حالة وقوع تكرار واضح.

تغيير الأسماء
يقبل النظام طلبات المواطنين لتغيير أسماء المواقع والمعالم، من خلال صفحة الويب هذه يمكن تقديم طلب لتغيير اسم، المبرر التغيير وداعمون له مطلوبان. تخصص اجتماعات لمناقشة التغييرات والمقترحات.

مراجع

وصلات خارجية
 نظام معلومات الأسماء الجغرافية
 مجلس الولايات المتحدة للأسماء الجغرافية

الماسح الجيولوجي الأمريكي
ترميز جغرافي
جغرافيا الولايات المتحدة
قواعد بيانات جغرافية
قواعد بيانات حكومية في الولايات المتحدة

نظام معلومات الأسماء الجغرافية


Aishwarya Rai (Hintçe: ऐश्वर्या राय) (d. 1 Kasım 1973, Mangalore, Karnataka) Bollywood'da ve Hollywood'da çalışan sinema oyuncusu. 1994 Dünya Güzellik Kraliçesi.
Dünya çapında altı ödül sahibidir. Hint aktör Abhishek Bachchan ile evlenen Rai 2011 yılında bir kız çocuğu sahibi olmuştur.

Filmografi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Aishwarya Rai Link Collection

Yaşayan insanlar
1973 doğumlular
20. yüzyılda Hint kadın oyuncular
21. yüzyılda Hint kadın oyuncular
Hint kadın sinema oyuncuları
Hint kadın modeller
Filmfare Ödülü sahipleri
Hint Hindular
Hint güzellik yarışması birincileri
Miss World birincileri
Ordre des Arts et des Lettres subayları
Panama Belgeleri

Aishwarya Rai


Pelirni papir ili florpost papir je vrlo fini bezdrvni papir, tanak, lako proziran, visoko satiniran, bez punila, bijel ili obojen, gramature od 25 do 40 g/m2. Upotrebljava se kao pisaći papir, zatim za tiskanje ljekarničkih uputa, a proizveden u jednoj ili više boja služi kao fini omotni papir.

Bezdrvni papir

Bezdrvni papir sadrži bijeljenu ili nebijeljenu celulozu bez primjese drvenjače. Upotrebljava se kao kvalitetan pisaći i tiskovni papir.

Pisaći papir

Pisaći papir je bezdrvni papir, srednjefini papir ili papir s malom primjesom drvenjače, gramature od 60 do 90 g/m2. Bijel je ili obojen pastelnim tonovima, satiniran ili strojnogladak, a bolje vrste imaju vodeni znak. Upotrebljava se za pisanje, punokeljen je i neproziran, pa se tintom može pisati na obje strane.

Izvori

Papir
 Tiskarstvo

Pelirni papir


كيونزير (Scionzier) بلدية فرنسية تقع في إقليم سافوا العليا تابع لمنطقة رون ألپ جنوب شرق فرنسا .

أعلام
 دومينيك مارتن
 ستيفان بايل

مراجع

بلديات إقليم سافوا العليا
مدن فرنسا

كيونزير


Ćorkovići su naseljeno mjesto u općini Kotor Varoš, Republika Srpska, Bosna i Hercegovina.

Zemljopis

Ćorkovići se nalaze na strmim, jugozapadnim padinama Petrova polja, na nadmorskoj visini od oko 910–930 metara. Ispod sela protiče Ćorkovac, lijeva pritoka Vrbanje.  Kroz njega prolazi lokalna cesta koja povezuje regionalnu cestu R-440: Kotor-Varoš – Obodnik – Šiprage – Kruševo Brdo s komunikacijom Skender Vakuf – Imljani – Korićani – Vitovlje – Turbe, preko Ilomske. Od Šipraga je udaljeno oko 8 kilometara, a od Kotor-Varoša oko 40 kilometara.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 175

 Srbi - 175

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 97

 Srbi - 85
 Bošnjaci - 10
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 2

Izvori

Naselja u Republici Srpskoj
Kotor Varoš

Ćorkovići


L'élection présidentielle de 2016 peut désigner :

 l'élection présidentielle de 2016 en Transnistrie ;
 l'élection présidentielle de 2016 en république du Congo ;
 l'élection présidentielle ghanéenne de 2016 ;
 l'élection présidentielle américaine de 2016 ;
 l'élection présidentielle taïwanaise de 2016 ;
 l'élection présidentielle béninoise de 2016 ;
 l'élection présidentielle gabonaise de 2016 ;
 l'élection présidentielle moldave de 2016 ;
 l'élection présidentielle centrafricaine de 2015-2016 ;

Voir aussi

 Liste d'élections en 2016
 Élection présidentielle de 2015
 Élection présidentielle de 2017

Élection présidentielle de 2016


إبراهيم عيـسى كشـت كاتب وباحـث أردني. ولد في مدينة عـمان عـام 1962 ، من أصول شـركسية .

مؤلـفاته

أصدر مؤلـفات عـدة في مجـال الإدارة، والفـكر، و قضـايا المجتمـع، أولها كتابه (ومضات إدارية) الذي صدر عـام 1999، وأعيدت طباعته عدة مرات، وأصدر مسرحية حول التخلف الاجتماعي بعنوان (الشمعة التي أضاءها فطين)، و من مؤلفاته أيضا كتاب (تفكيرنا بين النمط السقيم والمنهج السليم) الذي صدر عـام 2006 ، و كتاب المعاني السامية 2010، كماصدر عدة مؤلفات قانونية بالمشاركة مع آخرين .

يكتب لجريدة الرأي الأردنية منذ عدة سنوات ضمن زاوية تحمل اسم في النفس والمجتمع، وهو عضو رابطة الكتاب الأردنيين وعضو في الجمعية الفلسفية الأردنية.

المراجع

أردنيون شركس
أشخاص على قيد الحياة
مواليد 1962
كتاب أردنيون في القرن 20
كتاب أردنيون في القرن 21
مواليد في مدينة عمان
أشخاص من مدينة عمان

إبراهيم كشت


ඕස්ට්‍රේලියානු ප්‍රධාන භූමිප්‍රදේශය (), ඕස්ට්‍රේලියාවේ පිහිටි ප්‍රාන්තයකි.

මූලාශ්‍ර

ඕස්ට්‍රේලියානු ප්‍රධාන භූමිප්‍රදේශය

ඕස්ට්‍රේලියානු ප්‍රධාන භූමිප්‍රදේශය


Jadranska aero-svemirska asocijacija (eng. Adriatic Aerospace Association; akronim A3), hrvatska nevladina, neprofitna i neovisna udruga osnovana 18. prosinca 2017. godine s ciljem poticanja istraživanja i razvoja u aero-svemirskom sektoru, posredovanja u projektima, obrazovanja i savjetovanja te međunarodne suradnje.

A3 je osnovana uz podršku Instituta Ruđera Boškovića. Prvi projekt udruge je lansiranje prvog hrvatskog satelita u svemir. Radi se o CubeSatu oblika kocke od jednog litra u kojem se nalaze sve komponente. Satelit je dobio ime Perun 1.

Članovi Asocijacije su pokrenuli postupak kojem je cilj ostvariti članstvo u Europskoj svemirskoj agenciji.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Službena stranica

Neprofitne organizacije
Hrvatske udruge
Astronautika

Jadranska aero-svemirska asocijacija


Der WWF-Australia ist eine nationale Sektion des World Wide Fund For Nature. Die Organisation mit Sitz in Sydney wurde 1978 gegründet und setzt sich in Australien und im Südpazifik für den Schutz der Biosphäre ein. Bekanntheit erreichte der WWF-Australia durch die Earth Hour, die 2007 erstmals stattfand. Ziel der Kampagne ist es, dass Menschen weltweit für eine Stunde das elektrische Licht ausschalteten, um auf das Problem des Klimawandels hinzuweisen. Daraus entwickelte sich eine weltweite Kampagne, die 2016 in 178 Ländern stattfand.

Organisation
Der WWF-Australia wird von rund 50.000 Personen finanziell unterstützt, durch einen Vorstand von Direktoren geführt und hat 80 sogenannte Governors. Es gibt des Weiteren ein Verwaltungsteam und 100 Angestellte, die in Naturschutzprogrammen, Außeneinsätzen, Spendensammlungen und in administrativen Aufgaben tätig sind.

Der WWF-Australia legt seine Ziele in Fünfjahresplänen fest. Darin enthalten sind aktuell der Schutz des Great Barrier Reef, der Biosphäre der südwestlichen australischen Region, des Regenwaldes im Landesinneren von Borneo, der Meereswelt des sogenannten Coral Triangle und Südwest-Pazifik, ferner für die Entwicklung einer Nachhaltigkeit der Meeresfischerei und des Klimawandels.

Geschichte
Die Gründung erfolgte am 29. Juni 1978 in Sydney und die erste jährlich stattfindende Versammlung fand 1979 im Sydney Opera House statt. In den ersten Jahren nach ihrer Gründung widmete sich der WWF-Australia vor allem dem Schutz der nationalen Tierwelt und gründete 1987 ein Beobachtungsprogramm um den illegalen Handel von Wildtieren und deren Produkten zu unterbinden, dabei wurden auch Agenturen in Neuseeland und im Südpazifik gegründet. 1999 war der Einfluss des WWF-Australia bedeutsam, dass das für den Umwelt-Schutzprogramm bedeutende australische Gesetz Environment Protection and Biodiversity Conservation (EPBC) Act verabschiedet wurde.

In den 2000er Jahren führte der Verein Kampagnen zum Meeresschutz durch, darunter zum Schutz des Great Barrier Reef und das Ningaloo Reef. Der Verein erreichte, dass die australische Regierung 2004 den geschützten Gebietsanteil des Great Barrier Reef von damals 4,6 auf 33 % erhöhte. Weitere Initiativen zum Schutz der Landschaften in australischen Bundesstaaten wie Küsten-, Feuchtgebiete und Regenwälder wurden initiiert. In den 2000er Jahren setzte sich der WWF-Australia außerdem erfolgreich für das Verbot einer Ausbeutung von Rohstoffen in der Antarktis ein. In Queensland engagierte sich der WWF-Australia für die Begrenzung der Landrodung durch die Holz- und Landwirtschaft ein. Der bedeutsame und ursprünglich erhaltene Regenwald in Tasmanien in der Tarkineregion wurde nach eine WWF-Kampagne geschützt.

2007 initiierte der Verein die Earth Hour, an der zwei Millionen Menschen und 2.000 Unternehmen im Großraum von Sydney das Licht eine Stunde lang ausschalteten. Ziel war es, das Bewusstsein für den Klimawandel insbesondere in Australien zu steigern. Diese Kampagne weitete sich im Verlauf der kommenden Jahre zu einer weltweiten Initiative aus.

Weitere Kampagnen zum Schutz der Biosphäre umfassten 2007 Macquarie Island, wobei die heimische Tierwelt vor der zugewanderten Tierwelt geschützt werden musste, und den Ausweisungen von Meeresschutzgebieten, wie die 180.000 km² großen Prince Edward Islands Marine Protected Areas im Südpazifik.

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Australien
Naturschutzorganisation
Organisation (Sydney)
Umwelt- und Naturschutz (Australien)
Gegründet 1978

WWF Australia


A Diocese de Wa  () é uma circunscrição eclesiástica da Igreja Católica localizada em Wa, pertencente à província eclesiástica da Arquidiocese de Tamale em Gana. Seu atual bispo é Richard Kuuia Baawobr, M. Afr.. Sua Sé é a Catedral de Santo André.

Possui 25 paróquias servidas por 93 padres, abrangendo uma população de 964.800 habitantes, com 43,7% da dessa população jurisdicionada batizada (422.000 católicos), em 2016.

História
A diocese foi erigida em 3 de novembro de 1959 com a bula Cum venerabilis do Papa João XXIII, obtendo o território da diocese de Tamale (agora uma arquidiocese). Ela era originalmente sufragânea da Arquidiocese de Cape Coast.

Em 30 de maio de 1977 passou a fazer parte da província eclesiástica da arquidiocese de Tamale.

Lista de bispos
A seguir uma lista de bispos desde a ereção da diocese.

Ligações externas

Igreja Católica no Gana
Circunscrições eclesiásticas erigidas pelo papa João XXIII

Diocese de Wa


An Ischaemum burmanicum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Norman Loftus Bor. An Ischaemum burmanicum in nahilalakip ha genus nga Ischaemum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ischaemum

Ischaemum burmanicum


Abdalqadir as-Sufi, nombre de nacimiento Ian Dallas (Ayr, Escocia, Reino Unido, 1930-Ciudad del Cabo, Sudáfrica, 1 de agosto de 2021), fue un ulema y filósofo británico, sheik de tarbiyah (Instrucción), líder de la Tariqa Darqawi-Shadhili-Qadiri, fundador del Movimiento Mundial Murabitun y autor de numerosos libros sobre el islam, el sufismo (Tasawwuf) y la teoría política. Fue un dramaturgo y actor antes de convertirse al islam en 1967 con el imán de la mezquita al-Qarawiyyin (Qarawiyyin Mezquita) en Fez, Marruecos.

Vida temprana
Es descendiente del crítico literario y escritor E. S. Dallas. Viajó mucho por Grecia, Francia e Italia.

En 1963 actuó en la película de Federico Fellini 8½ como "Il partner della telepata".

Abdalqadir as-Sufi ha trabajado en la difusión del islam desde entonces y tiene estudiantes de todo el mundo en diversos países. Sigue escribiendo, entre sus últimas publicaciones están El libro de Tawhid, El libro de Hubb, El libro de Amal y El libro de Safar, y como Ian Dallas "Obras Completas de Ian Dallas", "La Ciudad Entera" y "El Tiempo del beduino" - sobre la política del poder, "Renovación política" y "El Ínterin es mío" (2010). Actualmente reside en Ciudad del Cabo, Sudáfrica, donde tiene reuniones regulares de dhikr y la enseñanza de las ciencias islámicas.

Referencias

Enlaces externos
Shaijabdalqadir.es

Sufíes
Musulmanes de Escocia
Musulmanes de Marruecos
Nacidos en Ayr

Abdalqadir as-Sufi


The Church of Christ (Holiness) U.S.A. is a Holiness body of Christians headquartered in Jackson, Mississippi. In 2010, there were 14,000 members in 154 churches.

History

The Church of Christ (Holiness) U.S.A. shares a common early history with the Church of God in Christ. Charles Price Jones, a Missionary Baptist preacher in Alabama and later Mississippi, accepted the doctrine of Holiness around 1896. During this time C.P. Jones became associated with W. S. Pleasant, J. A. Jeter, Charles Harrison Mason, along with other Holiness leaders. In 1897, C.P. Jones conducted a Holiness convention from June 6–15 at the church he pastored, Mt. Helm Baptist Church, in Jackson, Mississippi. In 1898, the name Mt. Helm Baptist Church was changed to Church of Christ. This new group of Holiness leaders was expelled from the Jackson Baptist Association. From that expulsion, they adopted the name Christ Association of Mississippi of Baptized Believers in Christ in 1900, and the national Holiness movement accepted the name by C. H. Mason—Church of God in Christ—in 1906. In that same year, an annual convocation selected J. A. Jeter, C. H. Mason, and D. J. Young to investigate the Azusa Street Revival conducted by  William J. Seymour. C.H. Mason and D. J. Young accepted William Seymour's teaching concerning the baptism of the Holy Spirit and returned with such doctrinal message with great enthusiasm. After an extended discussion on the issue of the baptism of the Holy Spirit, at the 1907 convention, a right hand of fellowship, a separation occurred, with C. H. Mason, D. J. Young and others leading a Holiness, Pentecostal group. C. P. Jones retained its Holiness emphasis when other early African-American leaders such as C. H. Mason embraced Pentecostalism.

The name Church of God in Christ was widely held by both groups until 1907, when Bishop C. H. Mason had the name COGIC, incorporated. Churches of the Holiness division began to use the name Church of Christ Holiness, and in October 1920 was chartered in the state of Mississippi as the Church of Christ (Holiness) U.S.A..

Theology

The Church of Christ (Holiness) U.S.A. is trinitarian with a Holiness emphasis. Water baptism of believers by immersion and the Lord's supper as a memorial are held to be ordinances of the church. Foot washing is also practiced, but it is not regarded as an ordinance. The church does not reject speaking in tongues (glossolalia). The church emphasizes that the Holy Spirit is an indispensable gift to every believer, but places no emphasis on an initial evidence as speaking in tongues to be the results of such gift.

Leadership

The church is episcopal in structure with a Senior Bishop as the highest official and spiritual leader.  The church in the United States is divided into eight dioceses - Eastern, North Central, Northern, Pacific North West, South Central, South Eastern, South Western, and Western. In 2008 the Church of Christ (Holiness) had 15,000 members in 167 congregations in the United States, the Dominican Republic and Africa.

Board of Bishops

•  Bishop Vernon Kennebrew – Senior Bishop and Presiding Bishop of the Southwestern Diocese.
•  Bishop Lindsay E. Jones – National President and Presiding Bishop of the North Central Diocese
•  Bishop Emery Lindsay – Presiding Bishop of the Western Diocese & Pacific Northwest Diocese
•  Bishop Dale Cudjoe - First Vice President and Presiding Bishop of the Northern Diocese
•  Bishop H.Vonzell Castilla- Second Vice President,(newly elected and consecrated) Bishop of the Southeastern Diocese (July 2016)
•  Bishop Maurice Nicholson – Presiding Bishop of the Eastern Diocese
•  Bishop Robert Winn – Retired and Chairman of the COCHUSA World Mission Board
•  Bishop Victor Smith - Retired
•  Bishop Carl Austin - Retired

Its annual "National Convention" is held during the month of July.  The church celebrated its 124th National Convention in July 2020, in Dallas, Texas.

References

Handbook of Denominations in the United States, by Frank S. Mead, Samuel S. Hill, and Craig D. Atwood

External links
Church of Christ (Holiness) U.S.A. - official Web Site
Profile of Church of Christ (Holiness) U.S.A. on the Association of Religion Data Archives website

Christian organizations established in 1920
Holiness denominations
Historically African-American Christian denominations
Christian denominations established in the 20th century

Church of Christ (Holiness) U.S.A.


كناو  بالفارسية (گُتاو)، قرية صغيرة تتبع ناحية كوخرد  (بالفارسية: بخش كوخرد)  من توابع مدينة بستك وتقع في محافظة هرمزگان في جنوب إيران.
من تقع على بعد 16 كيلومتراً في جنوب مدينة بستك.

حدود قرية مِردُنُو
حدود مِردُنُو: من الشمال: (جبال بست)،، ومن الجنوب « صحراء خلوص »، ومن الغرب « نهر المالح »، ومن الشرق تنتهي بـقرية خلوص.

السكان
يبلغ عدد سكان هذه القرية حسب تعداد السكان لعام 2006 للميلاد، (337) نسمه تشكل (84 عائلة)، من أهل السنة والجماعة وعلى المذهب الشافعي. يتكلون الهندية والفارسية باللهجة المحلية، القرية بها مسجد، ومدرسة ابتدائية مشتركة، وعيادة صحية صغيرة، ومركز الاتصالات السلكية واللاسلكية، وحوالي الف نخلة مثمرة. وخمسة برك لحفظ مياه الأمطار، إذا سالت الأودية أيام هطول الأمطار الموسمية.

سكان هذه القرية من الأصول الهندية الذين هاجرو من أقليم السند منذ زمن بعيد وأستوطنو في سهولها، ومع ورود الإسلام في عهد الخليفة الراشد عمر بن الخطاب أعنقوا الإسلام.

مهنة السكان
يمتهنون بمهنة الزراعة وتربية المواشي والأغنام.

المصادر

 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران kookherd , an Islamic District on the bank of Mehran River) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، كوخردى، محمد.  « شهرستان بستک وبخش کوخرد »  ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی. (فارسي)
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372..
 سلامى، بستكى، أحمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  « تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  « تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد، ،  « اتواطلس إيران » ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

انظر أيضاً
  كوخرد حاضرة إسلامية على ضفاف نهر مهران

وصلات خارجية
 الادارية لمحافظة هرمزگان
 الادارية لمحافظة هرمزگان (بلده كوخرد)

أماكن مأهولة في مقاطعة بستك
بلدة كوخرد
مدن إيران

كتاو


Adıge Cumhuriyeti, Rusya'nın güneyindeki Kafkas Dağları'nın kuzeybatı eteklerinden kuzey yönüne, Kuban Irmağına doğru uzanan bir alanda yer almıştır. Rusya Federasyonu içinde bir özerk yönetimdir. Kuban ve Laba ırmaklarının solunda, 300 km uzunluğunda ve 10–30 km genişliğinde bir şerit üzerinde, 27 Temmuz 1922'de "Çerkes (Adıge) Özerk Oblastı" adıyla kuruldu. İlk kurulduğunda yüzölçümü 2.660 km kare idi. 24 Ağustos 1922'de "Adıge (Çerkes) ÖO", 24 Ağustos 1928'de de "Adıge Özerk Oblastı" (AÖO) adını aldı. 3 Temmuz 1991'de Rus SFSC'ne bağlı bir özerk cumhuriyet oldu. Ardından Adigey Cumhuriyeti adıyla Rusya Federasyonu içinde kaldı. Adigey Cumhuriyeti, Rusya'ya bağlı Krasnodar Krayı içinde kalmış bir cep (enklav) konumundadır. 2002'de 447.109 olan nüfusu içinde yerli Adıgeler 108.115 (%24.2), sonradan gelme ve şimdi çoğunlukta olan Ruslar 288.280 (% 64.5) idi.

Tarih

Adıgeler 1864 yılı ve sonrasında, "Çerkesya" adı verilen topraklarından büyük oranda (%95'ten çok) Türkiye'ye sürülmüş olduklarından, ancak şimdiki küçük yerleştirme yerlerinde tutunabilmişlerdir. 27 Temmuz 1922'de kurulan Adıge Özerk Oblastı'nda, 2 Eylül 1924'te 5 rayon (ilçe) ve 32 köy Sovyet'i (bucak) birimi vardı. 1930'larda, Stalin döneminde, kolhozlaşma döneminde, yöredeki muhalif Adıgelere ve Ruslara yönelik bir yıldırma kampanyası uygulandı: Şovgenovski rayonunda, AÖO'nı Türkiye'ye "ilhak etmeye çalışmak" gibi bir gerekçeyle çok sayıda genç yönetici idam edilmiş, çok sayıda kişi de çalışma kamplarına sürülmüştür. Yine bu dönemde başlatılan Rus nüfusu ulusal bölgelere taşıyıp yerleştirme programı nedeniyle de Adıge nüfus oranı %20'ler düzeyine düşmüştür.

İlk kurulduğunda oblast topraklarında kent tipi bir yerleşim bulunmadığından yönetim merkezi, oblast sınırları dışındaki Krasnodar kentinde idi. 1936'da Maykop kenti sınır içine alındı ve özerk oblastın (sancak) merkezi oldu. Daha sonra güneydeki Maykopski rayonu da oblasta bağlandı. Böylece yüzölçümü 7.600 kilometre kareye (Krasnodar Barajı ile birlikte 7.800 km kare) çıktı. Adıge ÖO, 1991'de Krasnodar krayından ayrılıp ilkin bağımsız bir özerk oblast, ardından 3 Temmuz 1991'de de cumhuriyet oldu ("Jineps" gazetesi, Eylül ek 1).

İdari yapı
 Yasama organı "Adıge Devlet Parlamentosu-Khase" (Хасэ) olup iki kanattan oluşur: ilk 27 üye, 9 seçim çevresinin (rayon) her biri adına üçer üye olmak üzere seçilir ve Khase'nin üst kanadını (Senato) oluşturur. 9 rayonun 7'sinde Adıge nüfus, daha yoğun olduğundan, daha çok sayıda Adıge adaylar seçilir. Geri kalan 27 üye ise, her bir rayona 1 üye verilerek, kalan 18 üye de nüfus sayısına göre rayonlara bölüştürülerek seçilir. Daha büyük nüfuslu rayonlarda (Maykop kenti, Maykop rayonu, Giaginski rayonu) Rus nüfusun çoğunlukta olması nedeniyle, bu son 27 üyenin çoğunluğu Rus adaylardan seçilir, bu da Khase'nin alt kanadını (Temsilciler Meclisi), ikisi birlikte, tek bir organ olan Devlet Parlamentosu-Khase'yi oluşturur. Böylece Rusça ve Adıgece konuşanların siyasal temsil eşitliği (paritet) korunur.
 Devlet Başkanı (Prezident), RF Devlet Başkanı tarafından 5 yıllığına atanır. Başbakan ve Bakanlar Parlamento dışından olmak üzere Devlet Başkanı tarafından atanır ve görevden alınabilir. Atamaların yürürlüğe girmesi için Khase (Parlamento) onayı da gereklidir.
 Yargı, Adalet Divanı (Yüksek Mahkeme) ve alt kademe mahkemelerden oluşur. AC Başsavcılığı RF Başsavcılığına doğrudan bağlıdır.
 AC'de Rusça ve Adıgece (K'emguy lehçesi) resmi dillerdir.
 AC, 2 kentsel alan ve 7 rayona,rayonlar da okrug (bucak) denilen daha alt yönetim birimlerine ayrılır. Tüm bu birimlerin seçimle oluşan yerel meclisleri, seçilen ya da atanan yöneticileri bulunur (Ayrıca bk. Adıgey Cumhuriyeti Yasaları, "AC Anayasası" bölümü, Ankara, 2000).

Yönetim ve yerleşim birimleri

 rayon (ilçe),rayonlar "kentsel" ve "kırsal rayon" birimleri biçiminde ikiye ayrılır.
 kırsal yerleşim birimleri.

Beldeler (ya da "kent tipi" yerleşimler), bunlar da iki tipe ve daha alt tiplere ayrılmaktadır:

 kentler (gorod)
 cumhuriyet merkezince yönetilen kentler.
 beldeler.
 belde tipinde köy yerleşimleri:
 işçi köyleri
 yazlık ya da sayfiye köyleri (daça)
 kaplıca ya da tedavi merkezi köyleri.
 köy tipi yerleşimler, genellikle tarım ve hayvancılık yapılan yerlerdir ve şu alt tiplere ayrılırlar:
 avul (Adıgece-quadje/къуаджэ;Adıge ya da yerli Kafkaslı köyü)
 khutor (хутор, mezra, birkaç evlik küçük Rus köyü)
 selo (büyük Rus köyü)
 poselok (Rus köyü)
 stanitsa (станица, Kazak köyü)

Yerel yönetim birimleri, bunlar cumhuriyet merkezince yönetilenler ve yerinden yönetilen yerel birimler biçiminde iki tipe ayrılır:
 kentsel okruglar (городские округа)
 kırsal okruglar ("сельские" ve "посёлковые округа")
Bu yerel yönetim düzenlemeleri yeni oluşturulmuştur. Daha önce "okrug" (bucak) yerine "sovet" (совет) deyimi kullanılıyordu.

Yerel idari bölümler

Cumhuriyette iki kentsel yönetim birimi vardır:
 Maykop (Adıgece:Mıyequape/Мыекъуaпэ), başkent (2002'de 156.931; 2006'da 167.900)
 Adıgeysk (Адыгэкъалэ)(12.209)
Rayonlar (ilçe):
 Giaginski (Djedje/Джэджэ), rayon nüfusu 33.456, yönetim merkezi Giaginski stanitsası (2002'de 15.160). Yerel okrugları:
 Ayrumovski
 Dondukovski (Hadjemıqohable/Хьаджэмыкъохьаблэ)
 Giaginski (Djedje)
 Kelemerski
 Sergiyevski
 Koşehablskiy rayonu (Koşhable), rayon merkezi Koşehablski avulu (2002'de 7.309), rayon nüfusu 31.296. Yerel okrugları:
 Bleçepsinski (Leşepsıne ya da Blaçepsıne)
 Dmitriyevski
 İgnatiyevski
 Khodzinski (Fedz ya da Xodz)
 Koşehabl
 Mayski
 Natırbovski (Natırbıy)
 Volnenski
 Yegerukayski (Yedjerıquay)
 Krasnogvardeyski rayonu, rayon merkezi Krasnogvardeyski selo (2002'de 9.065), rayon nüfusu 31.536. Yerel okrugları:
 Beloselski
 Bolşesidorovski
 Hatukayski (Хьатикъуай)
 Sadovıy
 Ulyapski (Vılap/Улап)
 Yelenovski
 Maykopski rayonu (Mıyequape rayon), rayon merkezi Tulski beldesi, nüfusu 58.485. Beldeleri:
 Kamennomostski (2002'de 7.580; 1989'da 8.292)
 Tulski (2002'de 10.502; 1989'da 9.538)
Yerel okrug birimleri:
 Abadzehski (Abdzexehable)
 Dahovski (Asrethable)
 Kirovski
 Krasnooktyabrski
 Krasnoulski
 Kujorski
 Pobedenski
 Timiyazevski
 Şovgenovski rayonu (Şeudjen), rayon merkezi Hakurınehabl avulu (2002'de 3.828), rayon nüfusu 16.388. Yerel okrugları:
 Dukmasovski
 Djerokayski (Djıraqıy)
 Hakurınehablski (Hakurınehabl)
 Hatajukayski (Adıgece "Хьатыгъужъыкъуай")
 Mamhegski (Mamxığ)
 Zarevski
 Tahtamukay rayonu (Texhutemıquay), merkezi Tahtamukay avulu (2002'de 5.117), rayon nüfusu 65.674. Beldeleri:
 Enem (2002'de 17.654; 1989'da 17.843)
 Yablonovski (2002'de 25.063; 1989'da 24.939)
Yerel okruglar:
 Afıpsıpski (Afıpsıp)
 Kozetski (Kozet)
 Şendjinski (Şındjıye)
 Starobjegokayski (Бжьыхьакъоежъ)
 Tahtamukayski (Texhutemıquay)
 Tevçejski rayonu (Тэуцожъ), rayon merkezi Ponejukay avulu (Penezhıquay/Пэнэжъыкъуай; 2002'de 3.388), rayon nüfusu 19.951. Beldesi:
 Tlyustenhabl (Tleustenhabl/Лъэустэнхьабл)(2002'de 4.961)
Yerel okruglar:
 Assokolayski (Asqelay)
 Gabukayski (Ğobequay/Гъобэкъуай)
 Djijihablski (Djedjehabl/Джэджэхьабл)
 Pçegatlukayski (Pçıhalvıquay/Пчыхьал1ыкъуай)
 Ponejukayski (Penezhıquay)
 Voçepşıy (Ueçepşıy/Очэпшый)(Ayrıca bk. К.Х.Меретуков, "Адыгейский топонимический словарь", Москва, Издательство "Прометей", 1990); Administrative divisions of Adygea, Wikipedia).

Kaynakça

İdari yapılanmaları
Rusya'nın Federal Bölgeleri'nin idari yapılanmaları

Adige Cumhuriyeti'nin idari bölümleri


Ved folketingsvalget den 23. januar 1968 blev indvalgt medlemmer fra følgende partier:

De valgte medlemmer

Parti- og personskift i perioden 1968-71

Partiskift

Personskift

Kilder
 http://www.dst.dk/Site/Dst/Udgivelser/GetPubFile.aspx?id=20208&sid=valg1968
 http://www.dst.dk/Site/Dst/Udgivelser/GetPubFile.aspx?id=20207&sid=valg1971

Folketingsmedlemmer i 1900-tallet
1968

Folketingsmedlemmer valgt i 1968


Muzejska građa u Muzeju Cetinske krajine u gradiću Sinju je zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Muzej čuva, istražuje i prezentira kulturno-povijesnu baštinu Cetinske krajine. Zaštićena građa obuhvaćena je sljedećim zbirkama: Umjetničkoj, Etnografskoj, Kulturno-povijesnoj, Numizmatičkoj, Prirodoslovnoj zbirci, Zbirci razglednica, Zbirci plakata, Zbirci odlikovanja, medalja i plaketa, Zbirci oružja, Zbirci dokumenata, Zbirci fotografija i fotografskog pribora te Arheološkoj zbirci.

Zaštita
Pod oznakom Z-3913 zavedena je kao pokretno kulturno dobro — muzejska građa, pravna statusa zaštićenoga kulturnog dobra, vrste muzejska građa.

Izvori

Zaštićena kulturna dobra u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Sinj
Muzeji u Hrvatskoj

Muzej Cetinske krajine – muzejska građa