Kuzey Makedonya (, ), resmî adıyla Kuzey Makedonya Cumhuriyeti, Balkanlar'da denize kıyısı olmayan bir ülkedir. 1991'de Yugoslavya'dan ayrılarak bağımsız olmuştur.  Kuzeyde Sırbistan ve Kosova, batıda Arnavutluk, güneyde Yunanistan, doğuda Bulgaristan ile komşudur. Makedonya'nın kuzeyden üçte birlik bölümünü kaplamaktadır. Nüfusu yaklaşık 2 milyondur. Başkenti ve en büyük şehri Üsküp'tür ve nüfusun dörtte biri bu şehirde yaşar. Ülkedeki en büyük etnik grup Güney Slavlarına dâhil olan Makedonlardır. Arnavutlar nüfusun %25'ini oluşturur ve en büyük azınlıktır. Türkler, Çingeneler, Sırplar, Boşnaklar ve Ulahlar diğer etnik gruplardır.

Kuzey Makedonya tarihi Trak-İlirya kökenli Payonya krallığı ile başladı. MÖ 6. yüzyılda Pers Ahameniş İmparatorluğu tarafından ele geçirilen bölge MÖ 4. yüzyılda Makedonya krallığına dönüştü. MÖ. 2. yüzyılda Romalılarca fethedildi ve Makedonya eyaletinin bir parçası oldu. Roma İmparatorluğu'nun bölünmesinin ardından Bizans İmparatorluğu'nda kaldı. Kuzey Makedonya 6. yüzyıldan itibaren Slav kabilelerinin istila ve göçlerine maruz kaldı. Bulgarlar, Bizanslılar ve Sırplar arasında yüzyıllarca süren savaşlar 14. yüzyılda Osmanlıların bölgeyi ele geçirmesiyle son buldu. 1912-13 Balkan Savaşları'yla Kuzey Makedonya Sırp hakimiyetine girdi.

I. Dünya Savaşı'nda kısa süreliğine Bulgaristan'ın eline geçen Kuzey Makedonya savaşın ardından yeni kurulan Sırp, Hırvat ve Sloven Krallığı'na bağlandı. II. Dünya Savaşı'nda yeniden Bulgaristan tarafından işgal edilen bölge 1945 yılında komünist Yugoslavya'nın kurucu devletlerinden biri oldu.

1991 yılında Yugoslavya'dan barışçıl bir şekilde ayrılarak "Makedonya Cumhuriyeti" adıyla bağımsızlık ilan etti ve kısa ad olarak hâlen resmî olmayan kaynaklarda kullanılmakta olan "Makedonya" adını kullanmaya başladı. Birleşmiş Milletler tarafından 1993 yılında tanınan ülke, Yunanistan'ın itirazı sonucu Birleşmiş Milletler'e "Makedonya Eski Yugoslav Cumhuriyeti" adıyla üye olabildi. Makedon ve Yunan hükûmetleri, Haziran 2018'de ülkenin adının "Kuzey Makedonya Cumhuriyeti" olarak değiştirilmesi konusunda anlaşmaya vardı. Yeni ad Şubat 2019'da kullanılmaya başladı.

Üniter bir yapıya sahip Kuzey Makedonya parlamenter sistemle yönetilir. Ülke BM, NATO, Avrupa Konseyi, OSCE, CEFTA ve DTÖ üyesidir. 2005'ten beri Avrupa Birliği aday ülkesidir. Üst-orta gelir seviyesinde bir ülkedir ve bağımsızlıktan bu yana serbest bir ekonomi yaratmak amacıyla ciddi reformlar gerçekleştirmiştir. Gelişmekte olan ülkeler arasında değerlendirilen ülke İnsani Gelişme Endeksi'nde 82. sıradadır.

Tarih

Kuzey Makedonya Cumhuriyeti topraklarında antik çağlarda Payonya krallığı yer almaktaydı. Bu krallık Makedonya krallığının kuzeyindeydi; Paeonia halkıysa Traklara mensuptu. Kuzeybatıda Dardani, güneybatıda Enchelae, Pelagones ve Lyncestae adlı kabileler yerleşikti. Bunlardan ilk ikisi İliryalıydı, diğer ikisiyse kuzeybatı Yunanların Molosyalı kolundandı.

MÖ 6. yüzyılın sonlarında I. Darius komutasındaki Pers Ahameniş İmparatorluğu bölgeyi ele geçirdi. Yunanistan'a ikinci Pers saldırısının başarısızlıkla sonuçlanmasının ardından Persler günümüzün Makedonya Cumhuriyeti toprakları da dahil olmak üzere Avrupa'daki topraklarını terk etti.

MÖ 356 yılında II. Filip Yukarı Makedonya ve güney Paeonia'yı Makedonya krallığına kattı. Oğlu Büyük İskender Paeonia'nın geri kalanını Scupi bölgesine ulaşacak şekilde ele geçirdi; ancak Scupi ve çevresi Dardani hakimiyetinde kaldı.

MÖ 146 yılında Roma İmparatorluğu Makedonya eyaletini kurdu. Diocletianus dönemine gelindiğinde, bu eyalet güneyde antik Makedonya krallığını kapsayan "Macedonia Prima" ("İlk Makedonya") ve kuzeyde Paeonia'nın tamamıyla Dardania'nın bir kısmını, yani günümüzde Makedonya Cumhuriyeti topraklarının çoğunu kapsayan "Macedonia Salutaris" bölgelerine bölünmüştü. Stobi şehri bölgenin başkentiydi. Domitian döneminde (MS 81-96) Scupi bölgesi Roma egemenliğine geçti ve Moesia Superior eyaletine bağlandı. İmparatorluğun doğu bölgesinde Yunanca egemen dil olarak statüsünü korusa da Makedonya'da Latince yayılım gösterdi.

MS 6. yüzyılda Slavlar Kuzey Makedonya'ya yerleşti. 580'lerdeki Bizans kayıtları Ön Bulgarların yardımıyla Kuzey Makedonya'daki Bizans yerleşimlerine akın eden Slavlardan bahseder. 680'lerde Kuber liderliğinde Ön Bulgarlar, Slavlar ve Bizanslılardan oluşan bir grup Manastır civarına yerleşti. Bulgar hanı I. Presyan döneminde Kuzey Makedonya'daki Slavlar Bulgar yönetimine girdi. I. Boris döneminde bölgedeki Slavlar Hıristiyanlığı kabul etti.

1014 yılında Bulgaristan çarı Samuil'in ordusunu yenen II. Basileios komutasındaki Bizanslılar dört yıl içinde Kuzey Makedonya da dahil olmak üzere Balkanlarda kontrolü sağladı. 12. yüzyıl sonlarına gelindiğindeyse bu kontrol zayıflamıştı. 13. yüzyılın başlarında İkinci Bulgar İmparatorluğu bölgeyi ele geçirdi. Bizans İmparatorluğu iç çekişmeler nedeniyle yıkılan bu imparatorluktan bölgeyi 14. yüzyıl başlarında geri aldı. 14. yüzyılda kendilerini Bizans zulmü altında ezilen Slavların kurtarıcısı olarak gören Sırp İmparatorluğu bölgeyi ele geçirdi. Üsküp Stefan Dušan'ın krallığının başkenti oldu.

1389 yılındaki I. Kosova Muharebesi'nde Sırp ordusunu yenen Osmanlı İmparatorluğu, muharebe sonrasında Makedonya'yı ele geçirdi. Osmanlı idaresinde Makedonya adı kullanımdan kayboldu.

Osmanlı İmparatorluğu, Balkanlar'da topraklarını doğudan batıya olarak belirtilecek bir şekilde genişletmiş, bu bölge de Osmanlı idaresi için ilk büyük duraklardan olmuştur. İmparatorluğun içinde yüzyıllarca yer alan verimli, nüfuslu bir bölge özelliği kazanmıştır. Bu bölge 1912-1913 Balkan Savaşları sırasında Osmanlı İmparatorluğu'ndan ayrılan son bölgedir.

Balkanlar, Müslüman Osmanlı İmparatorluğu ile Hristiyan Avrupa devletleri arasında geçiş bölgesiydi. Bu sebeple etnik köken ve din açılarından homojen bir yapı oluşamamıştır. Bu durum, Balkanlar'ın bir kesimi olan Makedonya için de aynı şekilde geçerli olmuştur.

Osmanlı idaresi altında bölge Makedonya adıyla anılmamıştır. İlk fetihler döneminde Rumeli Eyaleti içinde yer alan bölgede en son Kosova Vilayeti, Manastır Vilayeti, Selanik Vilayeti adlı idari bölgelerin bazı kısımları ve tamamı yer almıştır.

Osmanlı döneminde Türk nüfusu bakımından oldukça yoğun olan bölge, Osmanlı idaresi sonrasında yaşanan siyasi ve toplumsal sıkıntılar sebebiyle büyük göçlere sahne olmuştur. Bütün göçlere rağmen, Makedonya bölgesi içinde özellikle Kuzey Makedonya içinde ciddi bir Türk nüfusu bugün de yaşamaktadır.

600 yıla yakın süre Osmanlı egemenliğinde kalan bölge, 20. yüzyılda Yugoslavya Sosyalist Federatif Cumhuriyeti'nin en güney kısımlarını oluşturmuştur.

1991 yılında özerk cumhuriyet  Kuzey Makedonya, Yugoslavya Sosyalist Federatif Cumhuriyeti'nin iç savaşlara girdiği dönemde bağımsızlığını ilan etmiştir.

Coğrafya

Kuzey Makedonya Cumhuriyeti'nin tek büyük ırmağı tam ortasından geçen Vardar Nehri'dir. Ülkede yüksekliği 2000 metreyi geçen 16 dağ bulunmaktadır. En büyük göller Arnavutluk, Yunanistan ve Kuzey Makedonya Cumhuriyeti'nin kesiştiği noktada bulunan Ohri, Prespa ve Doyran Gölü'dür. Deniz kıyısı olmayan Kuzey Makedonya Cumhuriyeti karasal iklimi vardır.

Dağlar

Kuzey Makedonya Cumhuriyeti'ndeki en önemli dağlar şunlardır:

İdari yapılanma

Kuzey Makedonya'nın idari yapılanmasında aşağıdaki sistemlerden oluşur:

 İstatistiksel Bölgeler
 Belediyeler

İstatistiksel bölgeler

Kuzey Makedonya'nın istatistiksel bölgeleri şunlardır:
 Üsküp Bölgesi
 Doğu Bölgesi
 Kuzeydoğu Bölgesi
 Pelagonya Bölgesi
 Polog Bölgesi
 Güneydoğu Bölgesi
 Güneybatı Bölgesi
 Vardar Bölgesi

Belediyeler

Kuzey Makedonya'da 84 belediye vardır. Ağustos 2004'te Kuzey Makedonya idaresi tarafından, söz konusu 84 belediye yeniden düzenlenmiştir. Bu belediye merkezlerinden on tanesi Büyük Üsküp'ü oluşturur.

Demografi

Nüfus
Kuzey Makedonya Cumhuriyeti nüfusu 2021 nüfus sayımına 1.836.713 kişidir. Halkın %58,6'sı büyük şehirlerde toplanmıştır. Kuzey Makedonya vatandaşı olup bir yılı aşkın süredir yurt dışında ikâmet eden nüfus 260.606 olup, çoğunlukla Arnavut kökenli vatandaşlardan oluşmaktadır. Ülke dışında yaşayan vatandaşlardan 12.482'si Türk kökenlidir. Kuzey Makedonya Cumhuriyeti'nde 70.961 etnik Türk yaşamaktadır.

Şehirler

Etnik gruplar

Kuzey Makedonya Cumhuriyeti çok etnik yapıya sahip bir devlettir. 2002 sayımlarına göre en büyük nüfus 1.297.981 kişiyle Makedonlar'a aittir. Sonraki dağılım Arnavutlar 509.083; Türkler 77.959; Çingeneler 53.879; Sırplar 35.939; Boşnaklar 17.018; Ulahlar 9695 şeklinde oluşmuştur.

2002 sayımlarına göre ülkenin etnik yapısı:

Din

Kuzey Makedonya Cumhuriyeti'nde en yaygın din %64,7 ile Makedon Ortodoks Kilisesi'ne bağlı Ortodoksluk, %34.3 ile en yaygın ikinci din İslam'dır. Kuzey Makedonya Cumhuriyeti oran açısından Türkiye, Kosova, Arnavutluk ve Bosna-Hersek'ten sonra Avrupa'daki en büyük Müslüman nüfusu barındırır.

Ülkede Müslümanlar'ın büyük çoğunluğunu Arnavutlar oluşturmaktadır. Bunun yanı sıra Türkler, Boşnaklar ve 40,000 - 80,000 kadar nüfusa sahip oldukları tahmin edilen bir Müslüman Makedon topluluğu da vardır. Müslüman Makedonlar, Hristiyanlardan ayırt edilmek için kendilerine Torbeş demektedirler. Ülkede 1200 kilise, 750 cami bulunur. Üsküp'te Ortodoks ve İslam dinine mensup insanlar için değişik okullar vardır.

Kültür

Kuzey Makedonya, sanat, mimari, şiir ve müzik alanlarında zengin bir kültürel mirasa sahiptir. Birçok antik, korunan dini mekana sahiptir. Şiir, sinema ve müzik festivalleri her yıl düzenlenir. Makedon müziği tarzları Bizans kilise müziğinin güçlü etkisi altında gelişti. Kuzey Makedonya'da, esas olarak 11. ve 16. yüzyıllar arasındaki döneme ait önemli sayıda korunmuş Bizans fresk tablo vardır. Büyük bir kısmı çok iyi durumda olan ve Makedon dini resim okulunun şaheserlerini temsil eden binlerce metrekarelik fresk resmi korunmuştur.

Ülkedeki en önemli kültürel etkinlikler, klasik müzik ve drama yaz festivali, dünyanın 50'den fazla ülkesinden şairleri bir araya getiren Struga Şiir Akşamları, Manastır'daki Uluslararası Kamera Festivali, Açık Gençlik Tiyatrosu ve Üsküp'te Üsküp Caz Festivali vb. dir.
1947'de açılan Ulusal Opera, daha sonra Branko Pomorisac yönetiminde Cavalleria rusticana performansıyla "Makedon Operası" adını aldı. Her yıl Üsküp'te Mayıs Opera Akşamları yaklaşık 20 gece düzenlenir. İlk Mayıs Operası performansı Kiril Makedonski'nin Mayıs 1972'deki "Çar Samuil" performansıydı.

Mutfak

Ülkenin mutfağı, Akdeniz ve Orta Doğu (Osmanlı) etkilerini ve daha az ölçüde İtalyan, Alman ve Doğu Avrupa (özellikle Macar) yansıtır. Kuzey Makedonya'daki nispeten sıcak iklim, çeşitli sebzeler, otlar ve meyveler için mükemmel büyüme koşulları sağlar. Bu nedenle, Makedon mutfağı özellikle çeşitlidir.

Makedon mutfağı, süt ürünleri, şarapları ve rakı gibi yerel alkollü içeceklerin çeşitliliği ve kalitesiyle tanınır. Tavče gravče ve mastika sırasıyla Kuzey Makedonya'nın ulusal yemeği ve içeceği olarak kabul edilir. Diğer bazı önemli yemekler arasında Šopska salatası, ana yemeğe eşlik eden meze ve garnitür, ayvar, biber dolması, pastrmayliya ve diğerleri sayılabilir.

Ekonomi

2009'da Dünya Bankası tarafından sıralanan 178 ülke arasında dördüncü "en iyi ıslahçı devlet" olarak gösterilen Kuzey Makedonya, bağımsızlıktan bu yana önemli bir ekonomik reform geçirdi. Ülke son yıllarda GSYİH'nın %90'ından fazlasını ticaretin oluşturduğu açık bir ekonomi geliştirdi. 1996'dan bu yana Kuzey Makedonya 2005'te GSYİH'nın %3.1 oranında büyüdüğü, istikrarlı bir ekonomik büyüme gerçekleştirdi. Bu büyüme yüzdesinin 2006–2010 döneminde ortalama %5.2'ye yükselmesi bekleniyordu. Hükûmet, 2006'da yalnızca %3 ve 2007'de %2'lik bir enflasyon oranı ile enflasyonla mücadele çabalarında başarılı olduğunu kanıtladı. Hükûmet, küçük ve orta ölçekli işletmelerin (KOBİ) gelişimini teşvik etmek  ve yabancı yatırım çekmeye odaklanan politikalar uyguladı.

Mevcut hükûmet, ülkeyi yabancı yatırımlar için daha çekici hale yapmak için sabit vergi sistemi getirdi. Sabit vergi oranı 2007'de %12 iken 2008'de %10'a düşürüldü.
Bu reformlara rağmen 2005 itibarıyla Kuzey Makedonya'nın işsizlik oranı %37.2 ve 2006 itibarıyla yoksulluk yüzdesi %22 idi.
Bir dizi istihdam önlemlerinin yanı sıra çok uluslu şirketleri çekmedeki başarısı nedeniyle Kuzey Makedonya Devlet İstatistik Ofisi'ne göre 2015'in ilk çeyreğindeki işsizlik yüzdesi %27.3'e geriledi.
Hükûmetin doğrudan yabancı yatırımlara ilişkin politikaları ve çabaları, özellikle otomotiv endüstrisinden dünyanın önde gelen birçok imalat şirketinin yerel yan kuruluşlarının kurulmasıyla sonuçlandı, örneğin: Johnson Controls Inc., Van Hool NV, Johnson Matthey plc, Lear Corporation, Visteon Corp., Kostal GmbH, Gentherm Incorporated, Dräxlmaier Group, Kromberg & Schubert, Marquardt GmbH, Amphenol Corp., Tekno Hose SpA, KEMET Corporation, Key Safety Systems Inc., ODW-Elektrik GmbH vb.

GSYİH yapısı açısından 2013 itibarıyla, madencilik ve inşaat dahil imalat sektörü 2012'deki %21.1'den %21.4 ile GSYİH'nın en büyük bölümünü oluşturdu. Ticaret, ulaştırma ve konaklama sektörü 2013'te GSYİH'nın %18.2'sini temsil eder. Tarım 2012'de %16.7 iken bir önceki yıla göre %9.1'den %9.6'yı temsil etti.

Dış ticarette 2014 yılında ülke ihracatına en fazla katkı sağlayan sektör %21.4 ile "kimyasallar ve ilgili ürünler" olurken bunu %21.1 ile "makine ve ulaşım ekipmanları" sektörü izledi. Kuzey Makedonya'nın 2014 yılındaki ana ithalat sektörleri toplam ithalatın %34.2'si ile "esas olarak malzeme bazında sınıflandırılan mamul mallar", %18.7 ile "makine ve ulaşım teçhizatı" ve toplam ithalatın %14.4'ü ile "maden yakıtlar, madeni yağlar ve ilgili malzemeler" oldu. 2014 yılındaki dış ticaretin %68.8'i açık ara Kuzey Makedonya'nın en büyük ticaret ortağı olan Avrupa Birliği ile yapıldı (Almanya ile %23.3, İngiltere ile %7.9, Yunanistan ile %7.3, İtalya ile %6.2 vb.). 2014 yılında toplam dış ticaretin yaklaşık %12'si Batı Balkan ülkeleriyle yapıldı.

Kuzey Makedonya, Hırvatistan ile birlikte Kuzey Makedonya hane halkının gelirini yalnızca "zorlukla" veya "büyük güçlükle" idare edebileceklerini belirterek, vatandaşlarının %72'si ile mali açıdan zor durumda olan en yüksek paya sahip ülkelerden biridir. Kuzey Makedonya, Hırvatistan ile birlikte Batı Balkanlar'da bu istatistikte artış bildirmeyen tek ülke oldu.
Yolsuzluk ve nispeten etkisiz bir hukuk sistemi de başarılı ekonomik kalkınma üzerinde önemli kısıtlamalardır.
Kuzey Makedonya hâlâ Kişi başına düşen GSYİH'ye (PPP) göre Avrupa'daki en düşük ülkelerden birine sahiptir. Ayrıca, ülkenin gri pazar'ının GSYİH'nın %20'sine yakın olduğu tahmin edilmektedir.

Kişi başına düşen PPS GSYİH, 2017'de AB ortalamasının %36'sı seviyesindeydi.

Satın alma gücü paritesi'nde 9,157 ABD $'lık kişi başına GSYİH ve 0.701 İnsani Gelişme Endeksi ile Kuzey Makedonya diğer ülkelerin çoğundan daha az gelişmiştir ve eski Yugoslav devletlerinin çoğundan daha küçük ekonomisi vardır.

Günümüzde Kuzey Makedonya
Ülkenin başkenti Üsküp 500,000 civarındaki nüfusuyla aynı zamanda ülkenin en büyük şehridir. Ülkede Üsküp hariç büyük şehirler Manastır, Kumanova, Pirlepe, Kalkandelen, Ohri, Köprülü, İştip, Gostivar ve Ustrumca'dır. Ülkede 50 kadar doğal ve yapay göl ve yüksekliği 2,000 metreden fazla 16 dağ vardır.

Ülke Birleşmiş Milletler, Avrupa Konseyi, Frankofon, Dünya Ticaret Örgütü, NATO, Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı'na üye olmakla birlikte Aralık 2005'ten beri Avrupa Birliği ile müzakerededir.

Makedonya adlandırma sorunu

Ülke 1991 yılında Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti'nden Makedonya ismi ile bağımsızlığını ilan etti.
Birleşmiş Milletler ülkeyi 1993 yılında Eski Yugoslav Makedonya Cumhuriyeti (EYMC) (Makedonca: Поранешна Југословенска Република Македонија (ПЈРМ)) ismi ile tanıdığını duyurdu. Diğer uluslararası örgütler olan Avrupa Birliği, Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü, Uluslararası Para Fonu, Avrupa Yayın Birliği ve Uluslararası Olimpiyat Komitesi gibi örgütler ülkeyi Eski Yugoslav Makedonya Cumhuriyeti (EYMC) adıyla tanıdı.

Türkiye, Makedonya Cumhuriyeti'nin bağımsızlık ilanıyla beraber ülkeyi kendi ismi ile tanımıştır. Nitekim bu sebeple Makedonya'yı Eski Yugoslav Cumhuriyeti Makedonya ismiyle (FYROM) tanıyan NATO teşkilatına ait ve içinde Makedonya geçen tüm belgelerde metinde "FYROM" kısaltması geçerken belgenin sonundaki bir dipnotta Türkiye'nin ve diğer NATO üyeleri ABD, Arnavutluk, Bulgaristan, Estonya, Hırvatistan, İsveç, İzlanda, Kanada, Litvanya, Macaristan, Norveç, Polonya, Romanya ve Slovakya ile birlikte Makedonya'yı anayasal ismi ile tanıdığı ayrıca belirtilmiştir.

Diplomatik ilişkiler
Kuzey Makedonya Cumhuriyeti'nin şu ülkelerde temsilcilikleri vardır:
Amerika Birleşik Devletleri, Almanya, Arnavutluk, Avustralya, Avusturya, Belçika, Birleşik Krallık, Bosna-Hersek, Bulgaristan, Çin, Danimarka, Fransa, Hırvatistan, Hollanda, İspanya, İsveç, İsviçre, İtalya, Kanada, Katar, Kazakistan, Macaristan, Mısır, Polonya, Romanya, Rusya, Sırbistan, Slovenya, Türkiye, Ukrayna, Yunanistan ve Vatikan.

Resimler

Ayrıca bakınız

 2001 Makedonya çatışması
 Kuzey Makedonya millî futbol takımı
 Kuzey Makedonya Türkleri
 Kuzey Makedonya'da LGBT hakları
 Makedonca
 Yugoslavya SFC

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Makedonya
 Makedonya Cumhuriyeti (EYMC) Türkleri Resmi Web Sitesi
 Makedonya Cumhuriyeti (EYMC)-Yunanistan Anlaşmazlığı
 Makedonya tarih (bg, en)
 Makedonya Görülmesi Gereken Yerler
 Matka Kanyonu, Üsküp
 Kuzey Makedonya - 360° Sanal Tur

Balkanlar
Avrupa ülkeleri
Denize kıyısı olmayan ülkeler
Cumhuriyetler
Slav ülke ve bölgeler
1991'de kurulan bölgeler ve ülkeler
Avrupa Konseyi ülkeleri
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Güneydoğu Avrupa
NATO ülkeleri
Uluslararası Frankofoni Örgütü üyesi ülkeler
Güney Avrupa ülkeleri
Balkan ülkeleri

Kuzey Makedonya


El vuelo 1285 de Arrow Air fue un vuelo chárter que trasladaba tropas estadounidenses desde El Cairo (Egipto) a su base en Fort Campbell, Kentucky (Estados Unidos), haciendo escala en Colonia (Alemania Occidental) y Gander (Canadá), cuando se estrelló a los pocos minutos de su despegue cerca del Aeropuerto Internacional de Gander el 12 de diciembre de 1985. Sus 8 miembros de la tripulación y los 248 pasajeros (la mayoría soldados pertenecientes a la 101° Airbone División Aerotransportada del Ejército de Estados Unidos) murieron en este accidente. La aeronave que realizaba este vuelo era un Douglas DC-8-63CF construido en 1969 y arrendado a Arrow Air por Intenational Air Leasing, su propietaria.

Este accidente fue investigado por la Junta de Seguridad de Aviación Canadiense (CASB), que determinó como causas del accidente la acumulación de nieve en las alas y el sobrepeso de la aeronave al momento del despegue.

Es considerado el siniestro aéreo más grave en la historia de Canadá y es uno de los 20 accidentes más mortíferos en la historia de la aviación.

Aeronave
El avión, un McDonnell Douglas DC-8-63CF de 16 años y 9 meses, fue fletado para transportar personal del Ejército de los EE. UU, todos menos 12 miembros de la 101 División Aerotransportada , de regreso a su base en Fort Campbell, Kentucky. Habían completado un despliegue de seis meses en el Sinaí , en la misión de mantenimiento de la paz Fuerza Multinacional y Observadores. El DC-8 involucrado en el accidente (matrícula N950JW) se fabricó en 1969 y se entregó primero a Eastern Air Lines y luego se alquiló a otras aerolíneas (entre ellas UTA, Air Afrique, Capitol Air, Arista International Airlines, National Airlines y Air Algerie) antes de arrendarlo a Arrow Air bajo su propietario/empresa matriz, International Arrendamientos Aéreos.

El vuelo constaba de tres tramos, con paradas para repostar en Colonia y Gander. El avión partió de El Cairo a las 20:35 UTC del miércoles 11 de diciembre de 1985 y llegó a Colonia el jueves 12 de diciembre de 1985 a las 01:21 UTC.

Tripulación de vuelo
Los pilotos a cargo del vuelo 1285 eran el experimentado capitán John Griffin, quien además era instructor de vuelo, el primer oficial John Connelly y el ingeniero de vuelo Michael "Mike" Fowler, quienes abordaron el avión en la escala que éste realiza en Colonia, Alemania Occidental.

Aterrizaje en Gander
El vuelo 1285 de Arrow Air llegó al Aeropuerto Internacional de Gander a las  (hora de Alemania). Allí los pasajeros bajaron del avión mientras éste se reabastece de combustible; minutos después el ingeniero de vuelo Michael Fowler realizó una inspección externa al DC-8, sin hallar nada inusual en el exterior del avión, tras lo cual regresan los 248 pasajeros al avión.

El controlador de tráfico aéreo asigna al capitán John Griffin la pista 22 del Aeropuerto Internacional de Gander para el despegue a Fort Campbell por una pista alternativa de 3000 m.

Accidente

El DC-8 comenzó su despegue en la pista 22 del Aeropuerto Internacional de Gander desde la intersección de la pista 13 a las , girando a la pista; poco después despega a una velocidad de 167 nudos.

Segundos más tarde el avión presenta problemas para ganar altitud después del giro, la velocidad de despegue aumenta a 172 nudos y luego disminuye, causando el descenso del avión sin que la tripulación lo pueda remontar. Poco después se estrella en un bosque cerca del lago Gandery, a unos 700 m cerca de la pista 22 del Aeropuerto Internacional de Gander; momentos antes de caer a tierra el avión golpeó un edificio abandonado, provocando una explosión que incendió el combustible que tenía en ese instante, matando a los 248 pasajeros y 8 miembros de la tripulación.

Investigación del CASB

El día del accidente, la Organización de la Yihad Islámica se atribuyó la responsabilidad. La Yihad Islámica ya se había atribuido la responsabilidad del atentado contra los cuarteles en Beirut en 1983 que mató a más de 200 soldados estadounidenses. La reivindicación fue rechazada por los gobiernos de Canadá y Estados Unidos poco después. Según United Press International, "Horas después del accidente, la Jihad Islámica, un grupo extremista musulmán chiíta, afirmó que destruyó el avión para demostrar [su] capacidad para atacar a los estadounidenses en cualquier lugar". Funcionarios del Pentágono y del gobierno canadiense rechazaron la reivindicación, hecha por una llamada anónima a una agencia de noticias francesa en Beirut.

La Junta de Seguridad de Aviación Canadiense investigó el accidente y bajo la firma de cinco de los nueve miembros de la junta, encontró como causas del accidente la formación de hielo en las alas del avión. Después del aterrizaje continuó expuesto a la acumulación de nieve en las alas, capaz de producir la rugosidad de la superficie superior de las mismas. Además se descubrió que antes del despegue el avión no fue descongelado en tierra.  No obstante, otros aviones que no habían sido descongelados pudieron despegar sin problemas ese día.

Se emitió la declaración de causa probable en su informe final:

La Junta de Seguridad de Aviación Canadiense no pudo determinar la secuencia exacta de los hechos que condujeron a este accidente. Sin embargo, la Junta cree que el peso de la evidencia apoya la conclusión de que poco después del despegue, el avión experimentó un aumento de arrastre y reducción de ascenso que resultó en una pérdida de sustentación a baja altura desde la cual no fue posible la recuperación. La causa más probable de pérdida que se determinó fue la contaminación de hielo en la superficie superior del ala. Otros posibles factores, tales como la pérdida de empuje del motor número 4 y las velocidades de despegue inadecuadas han agravado los efectos de la contaminación.

Cuatro miembros de la CASB se mostraron en desacuerdo con esta teoría, emitiendo una afirmación de dictamen de minoría que no hubo evidencia presentada en la investigación, demostrando que el hielo había estado en el borde de las alas.
El informe de minoría determina:

Un incendio en vuelo que pudo resultar de detonaciones de origen desconocido, provocando fallas en la aeronave.

Lamentablemente la única pieza que podía demostrar cuál era la causa más probable del accidente era la grabadora de voz en cabina (CVR), que estaba deteriorada y no grabó nada, mientras la grabadora de datos en vuelo (FDR) era un modelo antiguo que registraba 4 parámetros en una cinta de acero inoxidable. Estos dispositivos serían sustituidos unas semanas después por Arrow Air.

El exjuez de la Corte Suprema de Canadá, Willard Estey, presentó una revisión del informe del CASB en 1989, notificando que la evidencia disponible no apoya ni desmiente cualquier conclusión. Como consecuencia la confianza del público en el CASB fue socavada y el Gobierno Federal creó el Consejo de Seguridad de Transporte de Canadá (TSBC).

Algunas teorías postularon que la velocidad de despegue fue mal programada en el panel de instrumentos.

Memorial
 En el lugar del accidente se erigió un monumento en memoria de las víctimas del vuelo 1285, que se titula Testigo silencioso.

 En Fort Campbell fue erigido un monumento en memoria de los 248 soldados de la 101° División Aerotransportada del Ejército de los Estados Unidos y cerca de allí hay un parque memorial en Hopkinsville, Kentucky.

Similitud con otros accidentes
 El 13 de enero de 1982, el vuelo 90 de Air Florida, un Boeing 737-200 se estrelló en el río Potomac, en Washington D. C. 74 personas a bordo y 4 personas en tierra fallecieron en este accidente y una auxiliar de vuelo y 4 pasajeros escaparon con vida del siniestro. Al igual que el vuelo 1285, el vuelo 90 tenía nieve acumulada en las alas y el avión que realizaba este vuelo fue descongelado de forma incorrecta.

 El 10 de marzo de 1989, el vuelo 1363 de Air Ontario, un Fokker F28, se estrelló a los pocos minutos de despegar del Aeropuerto Regional de Dryden con rumbo a Winnipeg. 24 personas a bordo fallecieron y 45 sobrevivieron. La causa del accidente fue la acumulación de nieve en las alas del avión.

 El 23 de marzo de 1992, el vuelo 405 de UsAir, un Fokker F28, se estrelló a los pocos minutos de despegar del Aeropuerto Internacional de La Guardia de Nueva York. 24 personas a bordo sobrevivieron al accidente y 27 murieron. La causa del accidente fue atribuida al descongelamiento inadecuado que recibió el avión y a la acumulación de nieve en las alas.

Mayday: Catástrofes aéreas
Este accidente fue reseñado en la novena temporada de la serie Mayday: Catástrofes aéreas, del canal National Geographic Channel, en el episodio "Opiniones divididas". También fue presentado en Mayday: Informe Especial, en el episodio titulado "Catástrofes controversiales".

Galería

Véase también
 Accidente de aviación
 Anexo:Accidentes más graves de aviación (1943-presente)
 Anexo:Accidentes e incidentes notables en la aviación civil

Referencias

Enlaces externos

 Informe final del accidente (Archivo) - Canadian Aviation Safety Board (en inglés)
 Opinión disidente (Archivo) - Canadian Aviation Safety Board (en inglés)
 http://www.youtube.com/watch?v=FdEMGdM2b_Y

Arrow Air
Arrow Air
Canadá en 1985
Estados Unidos en 1985
Arrow Air
Arrow Air
1285
Accidentes e incidentes de Mayday: catástrofes aéreas

Vuelo 1285 de Arrow Air


محمد نزيم قايدي. مخرج جزائري شاب. يعمل في التلفزيون الجزائري.بدأ عمله مع الأفلام بالمونتاج ك اللعبة لجمال فزاز الله يرحمه و غيره من الأعمال الأخرى, أخرج العديد من البرامج قبل أن يدخل مجال الإخراج الدرامي. قدم للجمهور مسلسلين بعنوان : الامتحان الصعب، و قلوب في صراع وحصل على جوائز محلية, في 2011 أخرج عمل جديدي ديني بعنوان مكارم التي تبث في قناة القرأن الكريم

مخرجون جزائريون

نزيم قايدي


The National Liberal and Conservative Party was the name adopted by the Conservative Party of Canada in 1920 after the end of the Unionist government of Robert Borden.

The Conservatives, led by Arthur Meighen, adopted the name in the hope of making permanent the war-time Unionist coalition of Conservatives and pro-conscription Liberals (known as Liberal-Unionists). Very few Liberals stayed with the party, and some Conservatives balked at the move. MP John Hampden Burnham quit the government caucus to sit as an Independent Conservative and then resigned from the House of Commons in an attempt to win a by-election on the issue.

After its defeat in the 1921 election the party caucus adopted the name Liberal-Conservative Party used under Sir John A. Macdonald though it was commonly known as the Conservative Party. The name was officially changed to the National Conservative Party at the party's 1938 convention.

See also
Unionist Party (Canada)
Conservative Party of Canada (historical)
List of political parties in Canada

References

Federal political parties in Canada
Conservative Party of Canada (1867–1942)

National Liberal and Conservative Party


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Plavecké Podhradie enthält die drei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Plavecké Podhradie im Okres Malacky.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Weblinks

Plavecke Podhradie
!


is a town in Chita District, Aichi Prefecture, Japan. , the town had an estimated population of 17,393 in 7338 households, and a population density of 453 persons per km2. The total area of the town was .

Geography
Minamichita is located in the extreme southern tip of Chita Peninsula in southern Aichi Prefecture, including a number of islands in Mikawa Bay. The town is bordered by Mikawa Bay to the east, and Ise Bay to the west. Part of the town's area are within the borders of the Mikawa Wan Quasi-National Park.

Neighboring municipalities
Aichi Prefecture
Mihama

Demographics
Per Japanese census data, the population of Minamichita had been declining steadily over the past 70 years.

Climate
The town has a climate characterized by hot and humid summers, and relatively mild winters (Köppen climate classification Cfa). The average annual temperature in Minamichita is . The average annual rainfall is  with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around , and lowest in January, at around .

History
The area of Minamichita was part of Owari Province and controlled by Owari Domain under the Edo period Tokugawa shogunate. It was a major port on the coastal trade route between Edo and Osawa. After the Meiji restoration, it was organized into villages within Chita District, Aichi with the establishment of the modern municipalities system.

The modern town of Minamichita was established on June 1, 1961, through the merger of the towns of Utsumi, Mihama, and Morozaki, and the villages of Shinojima and Himakajima, all within Chita District. During March 2006, discussions were held to merge Minamichita with the town of Mihama to the north to form the new city of "Minamicentrair" after the popular nickname for Chūbu Centrair International Airport, but the merger proposal was strongly opposed by the majority of the inhabitants of Minamichita, and the merger did not take place.

Economy

The primary sector dominates the economy of Minamichita, notably commercial fishing and agriculture. Secondary industries include food processing, and seasonal tourism to beach resorts.

The Yamadera kiln (山寺窯) was located in Utsumi, today part of Minamichita. The kiln was active in the years Meiji 40 (1907) - Taishō 3 (1914). It produced Utsumi ware (内海焼).

Education
Minamichita has six public elementary schools and five public junior high schools operated by the town government, and one high school operated by the Aichi Prefectural Board of Education.

Transportation

Railway
 Meitetsu – Chita New Line

Highways
  Minamichita Road

Seaports
Morogizaki Port

Local attractions
Minamichita Onsen - hot spring resort
Himakajima - island in Mikawa Bay
Shinojima - island in Mikawa Bay

References

External links

Towns in Aichi Prefecture
Populated coastal places in Japan

Minamichita


Wishaw es una parroquia civil y un pueblo del distrito de North Warwickshire, en el condado de Warwickshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Wishaw tiene una superficie de 4,88 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Wishaw tenía 165 habitantes (53,94% varones, 46,06% mujeres) y una densidad de población de 33,81 hab/km². El 23,03% eran menores de 16 años, el 69,7% tenían entre 16 y 74 y el 7,27% eran mayores de 74. La media de edad era de 36,67 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 26,77% estaban solteros, el 62,2% casados y el 11,02% divorciados o viudos.

El 96,39% de los habitantes eran originarios del Reino Unido y el 3,61% de cualquier otro lugar salvo del resto de países europeos. Según su grupo étnico, el 96,34% eran blancos, el 1,83% mestizos y el 1,83% asiáticos. El cristianismo era profesado por el 73,94% y el islam por el 1,82%, mientras que el 17,58% no eran religiosos y el 6,67% no marcaron ninguna opción en el censo.

81 habitantes eran económicamente activos, 78 de ellos (96,3%) empleados y 3 (3,7%) desempleados. Había 54 hogares con residentes y 3 vacíos.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Warwickshire
Parroquias civiles de Warwickshire

Wishaw (Warwickshire)


لونغ آيلاند آيس تي هو عباره عن مشروب خليط كحولي أو ما يعرف بالكوكتيل, هو مشروب منعش قوي حديث العهد يشتهر بين طبقة الشباب/شابات حيث مذاقه الحلو والمواد الغازيه وقوة الكحول فيه تجتمع لتشكل أحد أبرز المشروبات الشبابيه الليليه.

و هو عباره عن 1 جزء من ستت أجزاء أي 1من6 (1/6) ثلج و 2 من 6 خليط من التريبل سيك وجن (مشروب كحولي) والفودكا والبكاردي (روم) و(الكوانتيرو) مما يكون خليط قوي
ثم يضاف المشروب الغازي (كوكاكولا _كوك)المعروف ب(بيبسي) ويكون المشروب الغازي باقي النسبة المتبقيه أي 3من6 مما يجهله حلو ومنعش
بعض المحترفين قد يضيفون بعض قطرات بمقدار ملعقه كبيره (داش) من عصير الليمون بعد تجهيز المشروب، إلا أنه في الغالب يقدم بقطعة ليمون بالداخل ولا يمنع من وضع قطعه بالخارج على فوهة الكأس وغالبا يقدم في كأس طويل (سليم جيم).

مراجع

كوكتيلات بالرم

مشروبات كحولية

لونغ آيلاند آيس تي


යෝජනාවේ ඉලක්ක

එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්‍ෂක කවුන්සිලයේ යෝජනා
එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය

එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්‍ෂක මණ්ඩලයේ 1373වන යෝජනාව


Deliler, Osmanlı kara ordusunda görevli bir askeri birliğin ismidir. Deli adı verilen süvarilerden oluşan bu birlik, savaşlarda üstün cesaret göstermeleri ve farklı giyinme şekilleri sebebiyle bu isimle anılmıştır. Asıl olarak kendilerine kılavuz, rehber manasına gelen delil ismi verilmesine karşın, cesur ve korkusuzca düşmana atılmaları nedeniyle halk arasında deli olarak anılmışlardır. Deli adını almalarının sebebi gönüllü 20-25 yaş arası gençlerden oluşmalarıydı ve savaşlarda ordunun en ön saflarında çarpışmalarıydı.

Yeniçerilerin Pirleri olduğu gibi Delilerin de Pirleri vardı. Yeniçerilerin Piri Ali bin Ebu Talib olmasına rağmen Delilerin Piri Ömer bin Hattab'tır. Çok Cesur oldukları için bu ismi aldılar. Silah olarak eğri pala, kalkan, mızrak ve bozdoğan taşıyan Deliler, başlarına pars ya da benekli sırtlan derisinden yapılmış tüylü bir miğfer giyerlerdi. Kalkanlarını da yine kuş tüyleriyle süsleyen Delilerin giysileri aslan, kaplan ve tilki postundan, şalvarları da ayı ya da kurt derisindendi. Ayaklarına ise "serhatlik" denen sivri burunlu mahmuzlu bir çizme giyerlerdi. Üzerlerine ayı, pars, aslan veya sırtlan postundan kılları dışarıda şalvarlar giyerlerdi. Bayraklarında "Kaderde ne varsa o gelir başa" yazılıydı. Sonradan giysilerinde değişiklik yapıldı, 17. yüzyıldan itibaren başlarına bir arşın uzunluğunda siyah kuzu derisinden üstü sarıklı bir kalpak giymeye başladılar.

Çoğunluğu Türk'tür ve Rumeli'de yaşayan halklar arasından seçilmişlerdir. Türkler, Boşnaklar, Hırvatlar, ve diğer Slav halklarından oluşturulan Osmanlı birlikleri, Rumeli beylerbeyi ve serhat beylerinin maiyet askerleri arasında yer alırlar. Bu askerler Serhadkulu isimli askerler arasında yer almışlardır.

16. yüzyılda Deliler Rumeli beylerbeyi, Semendere ve Bosna sancak beylerinin yönetiminde, 17. yüzyılın sonlarından itibaren de Anadolu vezir ve beylerbeylerinin yönetimi altında olmuşlardır. Altmışar kişilik "bayrak" adı verilen ocaklara ayrılmışlar, seferlerde "Delibaşı" adı verilen komutanları tarafından yönetilmişlerdir. 18. yüzyılda bozulmaları sonucu yönetimi altındaki beylerbeyinin görevden alınması sonucu görevlerini kaybetmişlerdir. Bu süreçten sonra köylere saldırmaya başlamışlar, eşkıyalık faaliyetleri sebebiyle 1829'da II. Mahmut tarafından dağıtılmışlardır.

Gözünü budaktan sakınmayan yürekli ve korkusuz kişiler oldukları için efsanevi bir ünleri vardır.

Bir rivayete göre de ıslatılmış mermer üzerine çıplak elle tokat atarak talim ederlerdi. İri yarı adamların ellerinde sadece bir kalkanla ve dahi kimi zaman o bile olmaksızın üzerlerine saldırdığını gören düşman askeri ne olduğunu anlayamadan, mermere meydan okuyan meşhur Osmanlı tokadıyla karşı karşıya gelir, ve bunun nasıl bir şey olduğunu anladığında ya ölü ya da artık savaşamayacak denli sakat bir asker olurdu. Osmanlı tokadı kavramı buradan çıkmıştır.

Popüler kültürde
Osman Kaya tarafından yönetilen Deliler: Fatih'in Fermanı isimli filmde, Osmanlı elçisini infaz eden Romanya Prensi Vlad'ı (III. Vlad) öldürmek için, küçük bir Deliler Birliği'nin Vlad'ın üzerine gönderilmesi anlatılır.

Galeri

Kaynakça

Serhat kulu
Yerli kulu
Osmanlı İmparatorluğu'nun askeriyesi

Deliler


Bektaşlı, Bala - Ankara ili Balâ ilçesine bağlı mahalle
 Bektaşlı, Kırıkhan - Hatay ili Kırıkhan ilçesine bağlı mahalle
 Bektaşlı, Andırın - Kahramanmaraş ili Andırın ilçesine bağlı mahalle
 Bektaşlı, Alaplı - Zonguldak ili Alaplı ilçesine bağlı köy
 Bektaşlı, Yenifakılı - Yozgat ili Yenifakılı ilçesine bağlı köy

Bektaşlı


فاسيليس كونستانتينيو  ، من مواليد 1947 ، لاعب كرة قدم يوناني سابق.

لعب مع منتخب اليونان لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في كندا
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أثينا
أشخاص من ماروسي
رياضيون من أثينا
رياضيون يونانيون مغتربون في كندا
رؤساء نادي باناثينايكوس
لاعبو أوفي كريت
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو باناثينايكوس
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو كرة قدم مغتربون في كندا
لاعبو كرة قدم مغتربون يونانيون
لاعبو كرة قدم من أثينا
كونستانتينيو
لاعبو منتخب اليونان لكرة القدم
مدربو باس جيانينا
مدربو كرة قدم يونانيون
كونستانتينيو
مواليد في ماروسي

فاسيليس كونستانتينيو


{{තොරතුරුකොටුව මැතිවරණය
| election_name = එක්සත් ජනපද ජනාධිපතිවරණය, 1968
| country = එක්සත් ජනපද
| flag_year = 1960
| type = presidential
| ongoing = no
| previous_election = එක්සත් ජනපද ජනාධිපතිවරණය, 1964
| previous_year = 1964
| next_election = එක්සත් ජනපද ජනාධිපතිවරණය, 1972
| next_year = 1972
| election_date = නොවැම්බර් 5, 1968
| votes_for_election         =  මැතිවරණමය පර්ෂදයෙහි සියළුම පර්ෂද ඡන්ද 538
| needed_votes               = 270 පර්ෂද
| turnout                    = 60.8%

| image1 =
| nominee1 = රිචඩ් නික්සන්
| party1 = රිපබ්ලිකන් පක්ෂය (එක්සත් ජනපදය)
| home_state1 = නිව්යෝර්ක්
| running_mate1 = ස්පීරෝ ඇග්නිව්
| electoral_vote1 = 301
| states_carried1 = 32
| popular_vote1 = 31,783,783
| percentage1 = 43.4%| image2 =
| nominee2 = හර්බට් හම්ප්‍රි
| party2 = ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය (එක්සත් ජනපදය)
| home_state2 = මිනසෝටා
| running_mate2 = එඩ්මන්ඩ් මස්කි
| electoral_vote2 = 191
| states_carried2 = 13 + ඩීසී
| popular_vote2 = 31,271,839
| percentage2 = 42.7%

| image3 =
| nominee3 = ජෝර්ජ් වොලස්
| party3 = ඇමරිකන් ඉන්ඩිපෙන්ඩන්ට් පක්ෂය
| colour3=ff9955
| home_state3 = ඇලබාමා
| running_mate3 = කර්ටිස් ලමේ
| electoral_vote3 = 46
| states_carried3 = 5
| popular_vote3 = 9,901,118
| percentage3 = 13.5%
| map =
| map_size = 349px
| map_caption = ජනාධිපතිවරණ ප්‍රතිඵල සිතියම. රතු නිරූපණය කරන්නේ නික්සන්/ඇග්නිව් දිනූ ප්‍රාන්ත වන අතර, නිල් නිරූපණය කරන්නේ හම්ප්‍රි/මස්කි දිනූ ප්‍රාන්ත වෙති. තැඹිලි නිරූපණය කරන්නේ වොලස්/ලමේ දිනූ ප්‍රාන්ත මෙන්ම නික්සන්/ඇග්නිව් වෙනුවට වොලස්/ලමේ වෙත ඡන්දය ප්‍රකාශ කළ උතුරු කැරොලයිනා වෙතින් වූ  අවිශ්වාසී වරකයෙක්ගේ ගේ ඡන්දයද වෙයි. සංඛ්‍යා වෙතින් නිරූපණය වන්නේ එක් එක් ප්‍රාන්තය වෙත වෙන් කර තිබූ පර්ෂද ඡන්ද වෙති.
| title = ජනාධිපති
| before_election = ලින්ඩන් බී. ජොන්සන්
| before_party = ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය (එක්සත් ජනපදය)
| after_election = රිචඩ් නික්සන්
| after_party = රිපබ්ලිකන් පක්ෂය (එක්සත් ජනපදය)
}}1968 වසරෙහි එක්සත් ජනපද ජනාධිපතිවරණය'''  යනු,  1968, නොවැම්බර් 5 දිනදී පැවැත්වුනු, 46වන සිව්-වාර්ෂික ජනාධිපතිවරණය වෙයි. රිපබ්ලිකානු නාමිකයාවූ, හිටපු උප-ජනාධිපති රිචඩ් නික්සන් විසින්, ඩිමොක්‍රටික් නාමිකයාවූ, ධූරාන්දර උප-ජනාධිපති හර්බට් හම්ප්‍රි පරාජය කොට මැතිවරණය ජය ගති. කැරලි කෝලහාල සහ අපරාධ වලින් පෙලී තිබුණු දේශයෙහි නගරයන්හී නීතිය සහ සාමය යළි පිහිටුවීමේ පොරොන්දුව සහිතව නික්සන් විසින් සිය මැතිවරණ ව්‍යාපාරය ගෙන ගියේය.

සටහන්

1968 වසරෙහි එක්සත් ජනපද ජනාධිපතිවරණය


اقترح منذ مدة طويلة في 1966 م تكنولجيا ليزر الإضاءة ظل مكلف للغاية ليستخدم للتجارة وضعيف في الأداء لتحل بدل المصابيح مع استثناء أجهزة العرض العالية الأداء
,في لاس فيجاس خلال معرض الأجهزة الإلكترونية الاستهلاكية في عام 2006 ، Novalux شركة المطور للNecsel ، وأظهر الليزر مصدر الإضاءة لإسقاط وعرض نموذج أولي الخلفية الإسقاط "الليزر" التلفزيون. أولا تقارير عن التنمية من تلفزيون الليزر التجارية ونشرت في وقت مبكر في 16 شباط / فبراير، 2006 مع قرار على نطاق واسع وفي 7 كانون الثاني / يناير، عام 2008 ، في الحدث المرتبطة خلال معرض الأجهزة الإلكترونية الاستهلاكية عام 2008 ، أصبحت شركة ميتسوبيشي الرقمية والإلكترونيات في الولايات المتحدة الأمريكية، لاعبا رئيسيا في الأسواق، في الليزر الأحمر والشاشات الكبيرة، وأظهرت أول شاشة ليزر في الأسواق 65 بوصة وتدعم 1080 وسمي "ميتسوبيشي
LaserVue
عرض للبيع في معرض متجر للإلكترونيات وغيرها من عدة محلات الأحد، تشرين الثاني / نوفمبر16 لعام 2008

الليزر يمكن أن تصبح مثالية لUHP استبدال المصابيح التي هي حاليا في استخدام أجهزة العرض والإسقاط في مثل الإسقاط الخلفي أمام التلفزيون وأجهزة عرض. أجهزة التلفزيون الحالية قادرة على عرض فقط 40 ٪ من سلسلة الألوان أن البشر يمكن أن تتصور. وفي المقابل، تكنولوجيا الليزر سوف تكون قادرة على استنساخ نحو 80 ٪ من ألوان مرئية للعين البشرية . الليزر في التلفزيون يتطلب ثلاثة متميزة الأطوال الموجية : الأحمر، الأخضر والأزرق. وفي حين أن الليزر الحمراء الثنائيات هي متاحة تجاريا، لا توجد المتاحة تجاريا والخضراء والزرقاء ليزر الثنائيات التي يمكن أن توفر الطاقة اللازمة في درجة حرارة الغرفة مناسبة في الحياة مع الوقت. وبدلا من مضاعفة وتيرة يمكن استخدامها لتوفير الزرقاء والخضراء الأطوال الموجية. عدة أنواع من الليزر يمكن استخدام تواتر مصادر الضعف : ألياف الليزر، وتضاعف تجويف الليزر، والخارجية تضاعفت الليزر تجويف، eVCSELs وOPSLs (بصريا مضخوخ اشباه الموصلات الليزر). ومن بين الضعف بين تجويف الليزر VCSELs وقد أظهرت الكثير من الوعد ويمكن أن يكون أساسا لالمنتجة على نطاق التردد الضعف الليزر. ألف VECSEL هو التجويف الرأسي، ويتكون من اثنين من المرايا. وعلى رأس واحد منهم هو الصمام الثنائي كما النشطة متوسطة. هذه الجمع بين الليزر عالية الكفاءة الشاملة مع حزمة نوعية جيدة. ضوء من السلطة العليا ليزر تحت الحمراء بين الثنائيات هو تحويلها إلى الضوء المرئي بواسطة خارج تجويف waveguided الجيل الثاني متناسق. الليزر البقول مع نحو 10 كيلوهرتز معدل الرسوب وأطوال مختلفة وترسل إلى جهاز رقمي Micromirror حيث توجه كل مرآة نبض أو إما onto الشاشة إلى إغراق. لأن من المعروف جيدا موجات لجميع الطلاءات يمكن أن يكون الأمثل للحد من انعكاسات.

 يكون نصف الوزن والتكلفة للعرض البلازما أو شاشات الكريستال السائل      * يتطلب حوالي 25 ٪ من الطاقة المطلوبة عن طريق عرض البلازما أو شاشات الكريستال السائل      * أن تكون رقيقة جدا مثل البلازما وشاشات الكريستال السائل هي عرض اليوم      * لقد غاية طيف واسع من الألوان. مرتين لون اليوم HDTVs.      * لها 50,000 ساعة الحياة      * الحفاظ على كامل إنتاج الطاقة لعمر الليزر، مما يؤدي إلى وجود الصورة التي لا تتحلل تدريجيا مع مرور الوقت، مثل مع البلازما، وشاشات الكريستال السائل إنبوب أشعة القطب السالب والتكنولوجيا

وهناك تقارير أيضا أن وصف بعض من أوجه القصور الحالية لعروض الليزر، مثل ما يلي :      * السلامة. ارتفاع السلطة متماسك من جانب المنبعثة مصادر الليزر هو يحتمل أن تكون خطرة لحقوق الرؤية. دمج الأجهزة اللازمة ونشرها مع المرشحات تزيل هذا الخطر.
     * الرقطة. ونظرا لضيق متماسك مصدر ضوء، لطخة سيكون في عرض المسألة. هذا وقد تم أيضا مشكلة في عروض الليزر والإضاءة وقد تم حلها من خلال تعديل مصدر للضوء وبالتالي توسيع عرض النطاق الترددي والحد من إمكانية للتدخل متماسك. المطالبة أن هذه المسألة يمكن أن تقلل من استخدام ونشر عناصر مصادر متعددة. هذه، على أنه لا يجوز عرض قرار وتأثير نظام التكلفة.

هو دراسة وتطبيق المصدر أن الأجهزة الإلكترونية، وكشف ومراقبة الخفيفة، وعادة ما يعتبر الفرعي للالضوئية في الميدان. وفي هذا السياق، على ضوء وغالبا ما تتضمن أشكال غير مرئية من الإشعاع مثل أشعة غاما، الأشعة السينية، الأشعة فوق البنفسجية والأشعة تحت الحمراء، بالإضافة إلى الضوء المرئي. إلكتروضوئي الأجهزة الكهربائية لأو بصرية أو البصرية إلى محولات الطاقة الكهربائية، أو الأدوات التي تستخدم هذه الأجهزة في عملها. البصريات الكهربائية هو خطأ كثيرا ما تستخدم مرادفا، ولكنه في الحقيقة أوسع فرع من فروع علم الفيزياء الذي يتناول جميع أوجه التفاعل بين الضوء والمجالات الكهربائية، سواء كانت أو لم تكن تشكل جزءا من جهاز إلكتروني. Optoelectronics على أساس مقدار الميكانيكية الضوء على آثار مواد شبه موصلة، في بعض الأحيان في وجود المجالات الكهربائية

مراجع

تقانات ناشئة
تقنية شاشات
منتجات عرضت في 2008

تلفاز الليزر


Idrissa Thiam, né le  à Sebkha, est un footballeur mauritanien. Il joue au poste d'ailier à l'ASAC Concorde.

Biographie

En club

Formé à l'ASAC Concorde, il part le 2 septembre 2019 au Cádiz CF B, sous forme de prêt, avant d'y signer définitivement en juillet 2020.

En sélection
Il joue son premier match avec la Mauritanie le 9 octobre 2020, lors d'une rencontre amicale contre le Sierra Leone, en entrant en jeu en seconde période. Il se met en évidence en délivrant une passe décisive.

Il dispute ensuite la Coupe arabe de la FIFA 2021 qui se déroule au Qatar. Lors de ce tournoi, il joue trois matchs. Avec un bilan d'une victoire et deux défaites, la Mauritanie est éliminée dès le premier tour.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international mauritanien
Naissance en septembre 2000
Naissance en Mauritanie

Idrissa Thiam


NGC 7796 je eliptična galaktika u zviježđu Feniksu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7796
  Auke Slotegraaf: NGC 7796 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7796 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7750 - 7799

7796

NGC 7796


Donald Herod Peterson (October 22, 1933 – May 27, 2018) was a United States Air Force officer and NASA astronaut. Peterson was originally selected for the Air Force Manned Orbiting Laboratory (MOL) program, but, when that was canceled, he became a NASA astronaut in September 1969. He was a mission specialist on STS-6 on board Challenger. During the mission Peterson performed a spacewalk to test the new airlock and space suits. He logged 120 hours in space. Peterson retired from NASA in 1984.

Biography

Early life and education
Donald Peterson was born in Winona, Mississippi, on October 22, 1933. Peterson graduated from Winona High School in 1951. One of his high school teachers said, "I never did hear any adverse criticism of him by students or teachers.  He was just superior."

Peterson desired financial help for college, and after listening to a Navy recruiter's speech, elected to join a service academy. He enrolled in the United States Military Academy at West Point, New York, and received a Bachelor of Science degree in 1955, electing to join the Air Force. He was commissioned as a second lieutenant.

After working with Air Training Command until 1960, he was asked if he would be interested in getting a degree in nuclear engineering so he could join a program involving aircraft powered by a nuclear reactor. He enrolled in nuclear engineering at the U.S. Air Force Institute of Technology. Six months before graduation, the program was cancelled. He earned his Master of Science degree in 1962. He also worked towards his Ph.D. at the University of Texas.

USAF career
After graduating from West Point in 1955, his assignments included four years as a flight instructor and military training officer with the Air Training Command, three years as a nuclear systems analyst with the Air Force Systems Command, and one year as a fighter pilot with Tactical Air Command, including three months of combat weapons training.

He was a graduate of the Aerospace Research Pilot School at Edwards Air Force Base, California, and was one of the third group of astronauts assigned to the USAF Manned Orbiting Laboratory (MOL) program.

He logged over 5,300 hours flying time, including more than 5,000 hours in jet aircraft.

NASA career

Peterson became part of NASA Astronaut Group 7 in September 1969 after the MOL program was cancelled. He served on the astronaut support crew for Apollo 16.

Peterson retired from the United States Air Force with the rank of colonel after having completed more than 24 years of active service, but continued his assignment as a NASA astronaut in a civilian capacity. His areas of responsibility included engineering support, man/machine interface, and safety assessment.

Medical issues likely prevented Peterson from training as a space shuttle pilot. He was a mission specialist on STS-6, which launched from Kennedy Space Center, Florida, on April 4, 1983. He was accompanied by Paul J. Weitz (spacecraft commander), Col. Karol J. Bobko (Pilot), and Dr. Story Musgrave (Mission Specialist). The crew had a combined 111 years of flying experience and an average age of 48 years and 5 months. The crew was dubbed "The Geritol Bunch" for their high experience.

During this maiden voyage of the spacecraft Challenger, the STS-6 crew conducted numerous experiments in materials processing, recorded lightning activities, deployed the first tracking and data relay satellite (TDRS-A), and activated three Getaway Specials. Peterson and Musgrave conducted the Shuttle program's first extravehicular activity (EVA) to test the new suit, the Shuttle airlock, and new tools and techniques for construction and repair outside a spacecraft. After 120 hours of orbital operations STS-6 landed on the concrete runway at Edwards Air Force Base, California, on April 9, 1983. With the completion of this flight, Don Peterson had logged 4 hours 15 minutes in extravehicular activity and a total of 120 hours in space.

Post-NASA career
Peterson resigned from the NASA Astronaut Corps in November 1984 and worked as a consultant in the area of crewed aerospace operations.

Personal life and death
Peterson married Bonnie Ruth Love in 1957. They had three children. She died in 2017. He died on May 27, 2018, at his home in El Lago, Texas, of Alzheimer's disease and bone cancer, at the age of 84.

Honors
He was awarded the Air Force Commendation Medal, the Meritorious Service Medal, and the JSC Group Achievement Award (1972).

References

External links

1933 births
2018 deaths
American test pilots
NASA civilian astronauts
People from Winona, Mississippi
Military personnel from Mississippi
United States Air Force officers
United States Military Academy alumni
Air Force Institute of Technology alumni
U.S. Air Force Test Pilot School alumni
Space Shuttle program astronauts
Spacewalkers

Donald H. Peterson


1961 Yaz Üniversite Oyunları, 2. Yaz Üniversite Oyunları'dır ve Bulgaristan'ın Sofya şehrinde düzenlenmiştir.

Madalyalar

Spor dalları

 Atletizm
 Basketbol
 Dalış
 Eskrim
 Jimnastik
 Yüzme
 Tenis
 Voleybol
 Sutopu

Dünya Üniversite Yaz Oyunları
Yaz Üniversite Oyunları
Yaz Üniversite Oyunları
Bulgaristan'da düzenlenen uluslararası spor müsabakaları
Sofya'daki spor müsabakaları
Sofya tarihi

1961 Dünya Üniversite Yaz Oyunları


Ercole Maria Zanotti, frère de Giampietro, est un poète et écrivain italien, né à Paris en 1684 et mort en 1763.

Biographie
Né en 1684, à Paris, il fit ses études à l'Université de Bologne, et ayant embrassé l'état ecclésiastique, se distingua dans la carriere de la prédication. Ses talents lui méritèrent un canonicat en 1741. Après avoir langui plusieurs années, il mourut le 14 juin 1763.

Œuvres
On cite de lui :

 Une Vie de Saint Bruno, Bologne, 1741, in-4° ;
 Les Vies de Saint Procule, chevalier bolonais, et de Saint Procule, évêque de Troyes, tous deux martyrs, ibid., 1742, in-4° ;
 La Vie de Nicolas Albergati, chartreux, puis évêque de Bologne et cardinal, ibid., 1757, in-4°.
 Des Rime dans divers recueils. Il a laissé plusieurs ouvrages manuscrits dont on trouvera la liste dans les Scrittori bolognesi du comte Giovanni Fantuzzi.

Bibliographie

Liens externes

Poète italien du XVIIIe siècle

Ercole Maria Zanotti


João Vieira ist eine Insel im Osten des Bissagos-Archipels. Sie liegt vor der Küste Guinea-Bissaus im Atlantischen Ozean in unmittelbarer Nähe der Westküste der nördlichen Hälfte Afrikas.

Die Insel ist Teil des Verwaltungssektors Bubaque.

Die Insel ist ein wichtiges Brutgebiet für Meeresschildkröten und Zentrum des Parque Nacional Marinho João Vieira e Poilão. Südlich der Insel liegt die kleine Insel Maio, nördlich von ihr die Insel Roxa und westlich Cavalos.

Einzelnachweise

Insel (Guinea-Bissau)
Insel (Afrika)
Insel (Atlantischer Ozean)
Region Bolama

João Vieira (Insel)


A Temporada da Indy NXT de 2022 foi a 37ª da história da categoria e a 21ª sancionada pela IndyCar, além de ter sido a primeira temporada com o novo nome, adotado em novembro de 2022. Pela segunda temporada seguida, um piloto da Escandinávia sagrou-se campeão: o dinamarquês Christian Rasmussen, da HMD Motorsports with Dale Coyne Racing, venceu com 65 pontos de vantagem sobre Hunter McElrea, da Andretti Autorsport (539, contra 474 do norte-americano). Nolan Siegel, companheiro de equipe de Rasmussen, levou o prêmio de melhor estreante do campeonato.

Foram realizadas 14 provas (2 serão com rodadas duplas) entre os dias 5 de março (ruas de St. Petersburg, na Flórida) e 1 de setembro, em Laguna Seca.

Equipes e pilotos

Calendário

Classificação
Sistema de pontuação

 O piloto que larga na pole-position ganha um ponto extra.
 Cada piloto que liderar pelo menos uma volta recebe um ponto extra.
 O piloto que liderar o maior número de voltas também recebe um ponto de bonificação.
 O piloto que marcar a volta mais rápida da prova também ganha um ponto extra.

Ver também
 Temporada da IndyCar Series de 2023

2023
Indy NXT
Indy NXT

Temporada da Indy NXT de 2023


L'allée Louise-Abbéma est une voie située dans le  de Paris, en France.

Situation et accès
L'allée est située au sud du square Sarah-Bernhardt.

Origine du nom
La voie porte de le nom de Louise Abbéma (1853-1927), peintre et graveuse française.

Historique

Annexes

Articles connexes
 Liste des voies du  arrondissement de Paris
 Liste des voies de Paris se référant à un nom de femme

Notes, sources et références

Louise Abbema
Louise Abbema
Louise Abbema

Allée Louise-Abbéma


Valparaíso este un municipiu din departamentul Antioquia, Columbia.

Municipii în departamentul Antioquia

Valparaíso, Antioquia


Doiras ist eine Parroquia und ein Ort in der Gemeinde Boal, in der Autonomen Gemeinschaft Asturien im Norden Spaniens.Die 149 Einwohner (2011) leben auf einer Fläche von 12,95 km², 8,4 km von der Gemeindehauptstadt Boal entfernt am rechten Ufer des Rio Navia.Der Diensthabende Pfarrer ist D. José María Antón Magadán

Sehenswürdigkeiten
 Pfarrkirche Santa María Magdalena
 Palacio de Berdín in Doiras aus dem 18. Jahrhundert
 Stausee "Embalse de Doiras"

Dörfer und Weiler

Auch wenn in anderen Quellen noch mehrere Dörfer angegeben sind, sind dies, die in der INE aktuell dem Parroquia zugeordneten.

Einzelnachweise

Weblinks
 Infoseite im Tourismusportal vivirasturias englisch und spanisch
 Karte von Asturien (PDF; 12,5 MB)

Ort in Asturien
Boal (Asturien)

Doiras


Priit ist als eine Kurzform von Priidik (einer estnischen Form von Friedrich) ein estnischer männlicher Vorname.

Namensträger
 Priit Aimla (* 1941), estnischer Schriftsteller, Dramatiker und Humorist
 Priit Kruus (1981–2018), estnischer Literaturwissenschaftler und Schriftsteller
 Priit Narusk (* 1977), estnischer Skilangläufer und Biathlet
 Priit Nigula (1899–1962), estnischer Dirigent und Pianist
 Priit Pajusaar (* 1964), estnischer Musikproduzent, Schlagerkomponist und Arrangeur
 Priit Pärn (* 1946), estnischer Zeichentrick-Regisseur
 Priit Pikamäe (* 1973), estnischer Jurist
 Priit Põhjala (* 1982), estnischer Semiotiker und Kinderbuchautor
 Priit Tomson (* 1942), sowjetischer Basketballspieler
 Priit Viks (* 1982), estnischer Biathlet

Einzelnachweise

Männlicher Vorname
Kurzform (Vorname)
Estnischer Personenname

Priit


Draper Laboratory is an American non-profit research and development organization, headquartered in Cambridge, Massachusetts; its official name is The Charles Stark Draper Laboratory, Inc (sometimes abbreviated as CSDL). The laboratory specializes in the design, development, and deployment of advanced technology solutions to problems in national security, space exploration, health care and energy.

The laboratory was founded in 1932 by Charles Stark Draper at the Massachusetts Institute of Technology (MIT) to develop aeronautical instrumentation, and came to be called the MIT Instrumentation Laboratory. During this period the laboratory is best known for developing the Apollo Guidance Computer, the first silicon integrated circuit based computer. It was renamed for its founder in 1970, and separated from MIT in 1973 to become an independent, non-profit organization.

The expertise of the laboratory staff includes the areas of guidance, navigation, and control technologies and systems; fault-tolerant computing; advanced algorithms and software systems; modeling and simulation; and microelectromechanical systems and multichip module technology.

History

In 1932 Charles Stark Draper, an MIT aeronautics professor, founded a teaching laboratory to develop the instrumentation needed for tracking, controlling and navigating aircraft. During World War II, Draper's lab was known as the Confidential Instrument Development Laboratory. Later, the name was changed to the MIT Instrumentation Laboratory or I-Lab. As of 1970, it was located at 45 Osborn Street in Cambridge.

The laboratory was renamed for its founder in 1970 and remained a part of MIT until 1973 when it became an independent, not-for-profit research and development corporation. The transition to an independent corporation arose out of pressures for divestment of MIT laboratories doing military research at the time of the Vietnam War, despite the absence of a role of the laboratory in that war.

As it divested from MIT, the laboratory was initially moved to 75 Cambridge Parkway and other scattered buildings near MIT, until a centralized new  building could be erected at 555 Technology Square. The complex, designed by Skidmore, Owings & Merrill (Chicago), was opened in 1976 (later renamed the "Robert A. Duffy Building" in 1992).

In 1984, the newly-built  Albert G. Hill Building was opened at One Hampshire Street, and connected across the street to the main building via a securely enclosed pedestrian skybridge. However in 1989, Draper Lab was compelled to cut its workforce of over 2000 in half, through a combination of early retirement, attrition, and involuntary layoffs. This drastic shrinkage was caused by cutbacks in defense funding, and changes in government contracting rules. In response, Draper expanded its work addressing non-defense national goals in areas such as space exploration, energy resources, medicine, robotics, and artificial intelligence, and also took measures to increase its non-government work, eventually growing to 1400 employees within the decade.

In 2017, a formerly open-air courtyard between the original buildings was converted into an enclosed  multistory atrium to accommodate security scanning, reception, semipublic areas, temporary exhibition space, and employee dining facilities. The open, airy interior space, designed by Boston architects Elkus Manfredi, features a green wall planting and plentiful seating.

A primary focus of the laboratory's programs throughout its history has been the development and early application of advanced guidance, navigation, and control (GN&C) technologies to meet the needs of the US Department of Defense and NASA. The laboratory's achievements include the design and development of accurate and reliable guidance systems for undersea-launched ballistic missiles, as well as for the Apollo Guidance Computer that unfailingly guided the Apollo astronauts to the Moon and back safely to Earth. The Apollo project was led by Margaret Hamilton and included work by programmers such as Don Eyles, and Hal Laning.

The laboratory contributed to the development of inertial sensors, software, and other systems for the GN&C of commercial and military aircraft, submarines, strategic and tactical missiles, spacecraft, and uncrewed vehicles. Inertial-based GN&C systems were central for navigating ballistic missile submarines for long periods of time undersea to avoid detection, and guiding their submarine-launched ballistic missiles to their targets, starting with the UGM-27 Polaris missile program.

Locations

Draper has locations in several US cities:
 Cambridge, Massachusetts (headquarters)
 Houston, Texas at NASA Johnson Space Center, as well as a separate office
 Reston, Virginia Reston Customer Service Office
 Washington, DC Washington Navy Yard
 Huntsville, Alabama at NASA's Marshall Space Flight Center, as well as a separate office
 St. Petersburg, Florida Rapid Prototyping Facility
 Pittsfield, Massachusetts US Navy Integrated Repair Facility
 Cape Canaveral, Florida US Navy Trident Guidance Program Technical Support Facility
Former locations include Tampa, Florida at University of South Florida (Bioengineering Center).

Technical areas

According to its website, the laboratory staff applies its expertise to autonomous air, land, sea and space systems; information integration; distributed sensors and networks; precision-guided munitions; biomedical engineering; chemical/biological defense; and energy system modeling and management. When appropriate, Draper works with partners to transition their technology to commercial production.

The laboratory encompasses seven areas of technical expertise:

 Strategic Systems: Application of guidance, navigation, and control (GN&C) expertise to hybrid GPS-aided technologies and to submarine navigation and strategic weapons security.
 Space Systems: As "NASA's technology development partner and transition agent for planetary exploration", development of GN&C and high-performance science instruments. Expertise also addresses the national security space sector.
 Tactical Systems: Development of maritime intelligence, surveillance, and reconnaissance (ISR) platforms, miniaturized munitions guidance, guided aerial delivery systems for materiel, soldier-centered physical and decision support systems, secure electronics and communications, and early intercept guidance for missile defense engagement.
 Special Programs: Concept development, prototyping, low-rate production, and field support for first-of-a-kind systems, connected with the other technical areas.
 Biomedical Systems: Microelectromechanical systems (MEMS), microfluidic applications of medical technology, and miniaturized smart medical devices.
 Air Warfare and ISR: Intelligence technology for targeting and target planning applications.
 Energy Solutions: Managing the reliability, efficiency, and performance of equipment throughout complex energy generation and consumption systems, including coal-fired power plants or the International Space Station.

Notable projects

Project areas that have surfaced in the news referred to Draper Laboratory's core expertise in inertial navigation, as recently as 2003. More recently, emphasis has shifted to research in innovative space navigation topics, intelligent systems that rely on sensors and computers to make autonomous decisions, and nano-scale medical devices.

Inertial navigation
The laboratory staff has studied ways to integrate input from Global Positioning System (GPS) into Inertial navigation system-based navigation in order to lower costs and improve reliability. Military inertial navigation systems (INS) cannot totally rely on GPS satellite availability for course correction (which is necessitated by gradual error growth or "drift"), because of the threat of hostile blocking or jamming of signal. A less accurate inertial system usually means a less costly system, but one that requires more frequent recalibration of position from another source, like GPS. Systems which integrate GPS with INS are classified as "loosely coupled" (pre-1995), "tightly coupled" (1996-2002), or "deeply integrated" (2002 onwards), depending on the degree of integration of the hardware. , it was envisioned that many military and civilian uses would integrate GPS with INS, including the possibility of artillery shells with a deeply integrated system that can withstand 20,000 g, when fired from a cannon.

Space navigation

In 2010 Draper Laboratory and MIT collaborated with two other partners as part of the Next Giant Leap team to win a grant towards achieving the Google Lunar X Prize send the first privately funded robot to the Moon. To qualify for the prize, the robot must travel 500 meters across the lunar surface and transmit video, images and other data back to Earth. A team developed a "Terrestrial Artificial Lunar and Reduced Gravity Simulator" to simulate operations in the space environment, using Draper Laboratory's guidance, navigation and control algorithm for reduced gravity.

In 2012, Draper Laboratory engineers in Houston, Texas developed a new method for turning the International Space Station, called the "optimal propellant maneuver", which achieved a 94 percent savings over previous practice. The algorithm takes into account everything that affects how the station moves, including "the position of its thrusters and the effects of gravity and gyroscopic torque".

, at a personal scale, Draper was developing a garment for use in orbit that uses Controlled Moment Gyros (CMGs) that creates resistance to movement of an astronaut's limbs to help mitigate bone loss and maintain muscle tone during prolonged space flight. The unit is called a Variable Vector Countermeasure suit, or V2Suit, which uses CMGs also to assist in balance and movement coordination by creating resistance to movement and an artificial sense of "down". Each CMG module is about the size of a deck of cards. The concept is for the garment to be worn "in the lead-up to landing back on Earth or periodically throughout a long mission".

In 2013, a Draper/MIT/NASA team was also developing a CMG-augmented spacesuit that would expand the current capabilities of NASA's "Simplified Aid for EVA Rescue" (SAFER)—a spacesuit designed for "propulsive self-rescue" for when an astronaut accidentally becomes untethered from a spacecraft. The CMG-augmented suit would provide better counterforce than is now available for when astronauts use tools in low-gravity environments. Counterforce is available on Earth from gravity. Without it an applied force would result in an equal force in the opposite direction, either in a straight line or spinning. In space, this could send an astronaut out of control. Currently, astronauts must affix themselves to the surface being worked on. The CMGs would offer an alternative to mechanical connection or gravitational force.

Commercial Lunar Payload Services

On November 29, 2018, Draper Laboratory was named a Commercial Lunar Payload Services (CLPS) contractor by NASA, which makes it eligible to bid on delivering science and technology payloads to the Moon for NASA. Draper Lab formally proposed a lunar lander called Artemis-7. The company explained that the number 7 denotes the 7th lunar lander mission in which Draper Laboratory would be involved, after the six Apollo lunar landings. The lander concept is based on a design by a Japanese company called ispace, which is a team member of Draper in this venture. Subcontractors in this venture include General Atomics which will manufacture the lander, and Spaceflight Industries, which will arrange launch services for the lander. As of September 2023, Draper and ispace are developing a lunar lander called APEX 1.0 to deliver CLPS payloads to the moon
in 2026.

Intelligent systems
Draper researchers develop artificial intelligence systems to allow robotic devices to learn from their mistakes, This work is in support of DARPA-funded work, pertaining to the Army Future Combat System. This capability would allow an autonomous under fire to learn that that road is dangerous and find a safer route or to recognize that its fuel status and damage status. , Paul DeBitetto reportedly led the cognitive robotics group at the laboratory in this effort.

, the US Department of Homeland Security funded Draper Laboratory and other collaborators to develop a technology to detect potential terrorists with cameras and other sensors that monitor behaviors of people being screened. The project is called Future Attribute Screening Technology (FAST). The application would be for security checkpoints to assess candidates for follow-up screening. In a demonstration of the technology, the project manager Robert P. Burns explained that the system is designed to distinguish between malicious intent and benign expressions of distress by employing a substantial body research into the psychology of deception.

As of 2010 Neil Adams, a director of tactical systems programs for Draper Laboratory, led the systems integration of Defense Advanced Research Projects Agency's (DARPA) Nano Aerial Vehicle (NAV) program to miniaturize flying reconnaissance platforms. This entails managing the vehicle, communications and ground control systems allow NAVs to function autonomously to carry a sensor payload to achieve the intended mission. The NAVS must work in urban areas with little or no GPS signal availability, relying on vision-based sensors and systems.

Medical systems

In 2009, Draper collaborated with the Massachusetts Eye and Ear Infirmary to develop an implantable drug-delivery device, which "merges aspects of microelectromechanical systems, or MEMS, with microfluidics, which enables the precise control of fluids on very small scales". The device is a "flexible, fluid-filled machine", which uses tubes that expand and contract to promote fluid flow through channels with a defined rhythm, driven by a micro-scale pump, which adapts to environmental input. The system, funded by the National Institutes of Health, may treat hearing loss by delivering "tiny amounts of a liquid drug to a very delicate region of the ear, the implant will allow sensory cells to regrow, ultimately restoring the patient's hearing".

, Heather Clark of Draper Laboratory was developing a method to measure blood glucose concentration without finger-pricking. The method uses a nano-sensor, like a miniature tattoo, just several millimeters across, that patients apply to the skin. The sensor uses near-infrared or visible light ranges to determine glucose concentrations. Normally to regulate their blood glucose levels, diabetics must measure their blood glucose several times a day by taking a drop of blood obtained by a pinprick and inserting the sample into a machine that can measure glucose level. The nano-sensor approach would supplant this process.

Notable innovations
Laboratory staff worked in teams to create novel navigation systems, based on inertial guidance and on digital computers to support the necessary calculations for determining spatial positioning.

 Mark 14 Gunsight (1942)—Improved gunsight accuracy of anti-aircraft guns used aboard naval vessels in WWII
 Space Inertial Reference Equipment (SPIRE) (1953)—An autonomous all-inertial navigation for aircraft whose feasibility the laboratory demonstrated in a series of 1953 flight tests.
 The Laning and Zierler system (1954: also called, "George")—An early algebraic compiler, designed by Hal Laning and Neal Zierler.
 Q-guidance—A method of missile guidance, developed by Hal Laning and Richard Battin
 Apollo Guidance Computer—The first deployed computer to exploit integrated circuit technology of on board, autonomous navigation in space
 Digital fly-by-wire—A control system that allows a pilot to control the aircraft without being connected mechanically to the aircraft's control surfaces
 Fault-tolerant Computing—Use of several computers work on a task simultaneously. If any one of the computers fails, the others can take over a vital capability when the safety of an aircraft or other system is at stake.
 Micro-electromechanical (MEMS) technologies—Micro-mechanical systems that enabled the first micromachined gyroscope.
 Autonomous systems algorithms—Algorithms, which allow autonomous rendezvous and docking of spacecraft; systems for underwater vehicles
 GPS coupled with inertial navigation system—A means to allow continuous navigation when the vehicle or system goes into a GPS-denied environment

Outreach programs
Draper Laboratory applies some of its resources to developing and recognizing technical talent through educational programs and public exhibitions. It also sponsors the Charles Stark Draper Prize, one of the three so-called "Nobel Prizes of Engineering" administered by the US National Academy of Engineering.

Exhibitions

From time to time, Draper Laboratory hosts free exhibitions and events open to the public, which are presented in special semi-public spaces at the front of the central atrium space in the main Duffy Building. For example, in 2019 Draper presented Hack the Moon, a celebration of the 50th anniversary of the first Apollo Moon landing on July 20, 1969. The exhibition featured artifacts, such as the Apollo Guidance Computer hardware developed at Draper, and the mission software developed by Draper staffers including Don Eyles, Margaret Hamilton, and Hal Laning. Visitors could practice landing the Apollo Lunar Module on a software simulator, and then attempt to land while riding inside a full-sized motion simulator like the one used by the astronauts to practice the actual mission. Talks by Draper staffers and retirees, and free public concerts rounded out the festivities. A special Hack the Moon website was created to memorialize the celebration.

Other exhibitions have highlighted different aspects of the research projects conducted at Draper, including information about employment opportunities. All visitors must pass through a security scanner similar to those used at airports, but special security clearances are not required to access the semi-public areas.

Technical education
The research-based Draper Fellow Program sponsors about 50 graduate students each year. Students are trained to fill leadership positions in the government, military, industry, and education. The laboratory also supports on-campus funded research with faculty and principal investigators through the University R&D program. It offers undergraduate student employment and internship opportunities.

Draper Laboratory conducts a STEM (Science, Technology, Engineering, and Mathematics) K–12 and community education outreach program, which it established in 1984. Each year, the laboratory distributes more than $175,000 through its community relations programs. These funds include support of internships, co-ops, participation in science festivals and the provision of tours and speakers-is an extension of this mission.

, Draper Laboratory also sponsors Draper Spark!Lab, at the National Museum of American History on the National Mall in Washington, DC. The hands-on invention workspace operated by the Smithsonian Institution is free to all visitors, and focuses on educational activities for children aged 6 to 12 years.

Draper Prize
The company endows the Charles Stark Draper Prize, which is administered by the National Academy of Engineering. It is awarded "to recognize innovative engineering achievements and their reduction to practice in ways that have led to important benefits and significant improvement in the well-being and freedom of humanity". Achievements in any engineering discipline are eligible for the $500,000 prize.

See also
List of United States college laboratories conducting basic defense research

References

1932 establishments in Massachusetts
Apollo program
Commercial Lunar Payload Services
Defense companies of the United States
Laboratories in the United States
Massachusetts Institute of Technology
Non-profit organizations based in Massachusetts
Organizations based in Cambridge, Massachusetts
Science and technology in Massachusetts
Scientific organizations established in 1932
University and college laboratories in the United States

Draper Laboratory


Direct Rail Services (DRS) is a rail freight company in Great Britain, and is one of the publicly owned railway companies in the United Kingdom.

DRS was created as a wholly-owned subsidiary of British Nuclear Fuels Ltd (BNFL) during late 1994 with the primary purpose of taking over the rail-based handling of nuclear material from British Rail. As early as 1997, the company began diversification into other operations, initially bidding for contracts to haul freight traffic for other companies such as Tesco and Eddie Stobart Group. Furthermore, DRS has branched into passenger services, these have included charters, such as the Northern Belle, and contracts with operators such as National Express East Anglia, Chiltern Railways, and Arriva Rail North. Additional rolling stock, such as the Class 57 and Class 88 locomotives, have been acquired by DRS during the 2010s.

In 2005, DRS was transferred from BNFL to the newly-created Nuclear Decommissioning Authority (NDA). During early 2021, further restructuring led to DRS, along with sibling subsidiaries Pacific Nuclear Transport Limited (PNTL) and International Nuclear Services (INS), falling under a new NDA division, Nuclear Transport Solutions (NTS).

History

Early operations
The origins of Direct Rail Services (DRS) can be traced back to the privatisation of British Rail during the 1990s; British Nuclear Fuels Ltd (BNFL) had a long-standing arrangement with British Rail for the latter to undertake the haulage of nuclear flask traffic, but the pending dissolution of British Rail led to BNFL considering other options. In October 1994, it was announced that BNFL had decided to perform rail transport and other railway-related services internally. For this purpose, DRS was set up as a wholly-owned rail freight subsidiary of BNFL, initially using a small fleet of five Class 20/3 locomotives.

Prior to 1998, DRS's nuclear haulage activities were exclusively related to the transporting of nuclear fuel rods from overseas to Sellafield for processing. During 1998, DRS took over the movement of fuel rods from various nuclear power stations across Britain, such as Heysham, Valley (for Wylfa), Bridgwater (for Hinkley Point), Berkeley (for Oldbury), Hunterston, Torness, Seaton Carew, Dungeness and Sizewell.

During 1997, DRS began to diversify into the haulage of other traffic, having secured a contract to operate milk traffic from Penrith to Cricklewood. In 2002, it commenced running intermodal freight trains from Grangemouth to the Daventry International Rail Freight Terminal using Class 66/4 locomotives; it carries containers for both the Malcolm Group and Asda. In May 2020, DRS announced it had launched a new electrified freight route between the Daventry Freight Terminal and Mossend Yard, outside Glasgow.

The ownership of DRS was transferred from BNFL to the Nuclear Decommissioning Authority (NDA), following the creation of the NDA on 1 April 2005 under the terms of the Energy Act 2004. Since April 2021, DRS, as well as its sibling NDA subsidiaries Pacific Nuclear Transport Limited (PNTL) and International Nuclear Services (INS), have been operated by a newly-created NDA division, Nuclear Transport Solutions (NTS).

During 2006, DRS started a new service, the Tesco Express, on behalf of the Eddie Stobart Group in partnership with Tesco, the UK's largest food retailer, to move containers from Daventry north to Mossend and Inverness using a new dedicated low-emission Class 66 locomotive in Eddie Stobart livery, 66411 Eddie the Engine. A daily service from Grangemouth to Inverness followed in 2009, with another Class 66 in a promotional livery, this time 66414 James the Engine. The Daventry  Scotland Stobart contract transferred to DB Schenker in January 2010, along with the onward daily service to Inverness, though this reverted to DRS operation in summer 2011. In January 2022, DRS and Tesco signed a three-year extension deal; by this point, the company was transporting roughly 12,000 containers for Tesco per month.

As of 2021, DRS has stated its intention to grow its presence in the rail freight sector, particular in Scotland.

Passenger services

In 2007, seven Mark 3 carriages from Virgin Trains were refurbished at the Oxley depot. The following year saw the coaches used to operate charter services under the Stobart Rail banner, however, the Stobart Rail operation ceased in July 2008.

In June 2009, DRS commenced operating rescue locomotive duties on the Great Eastern Main Line for the train operator National Express East Anglia, as well as hauling Class 90 electric locomotives from  to  on summer Saturdays. This included Summer Saturday Wherry Lines services. DRS have periodically operated services on the Wherry Lines during periods of diesel multiple unit shortage. During October 2014, it commenced operating a two-year contract to operate services on the Wherry Lines under contract to Abellio Greater Anglia. It was operated by top and tailed Class 47s hauling Mark 2s, top and tail Class 37s were introduced in mid-2015.

Between 30 November 2009 and 28 May 2010, DRS ran a service on the Cumbrian Coast Line between  and  following a road bridge being destroyed by floods. The trains were made up of Class 37s, Class 47s and Class 57s top and tailing DRS' Mark 3 carriages.

During April 2011, DRS commenced a five-year contract under which it provided Class 47 locomotives to haul the Northern Belle, a luxury passenger train. By 2013, the company was operating 140 passenger charters annually, roughly 100 of which were for the Northern Belle. By April 2018, the train was being hauled by Class 57s operated by West Coast Railways, the owner of the Norther Belle, instead.

On 9 January 2012, a trial service was introduced for six weeks by the NDA for its workers, with DRS supplying a Class 37 to haul four Mark 2 carriages between  and . Although the trial was reported to have been a success, plans to introduce regular services from December 2012 did not materialise until May 2015. To operate these services, DRS purchased a fleet of Mark 2 carriages and had these overhauled at Eastleigh Works. In May 2015, the company started to operate some services on the Cumbrian Coast Line under contract to Northern Rail (later Arriva Rail North) using top and tail Class 37s which hauled Mark 2 coaches. On 27 July 2015, one of the Class 37s was replaced by a DBSO, with the other replaced at a later date. On 29 January 2018, one set was made to be Top and Tail Class 68s, while the other stayed a Class 37 and DBSO. On 21 May 2018, there was only one set out, which was the Top and Tail Class 68s only running between Carlisle and Barrow-in-Furness. This service was ultimately replaced by Class 156 Diesel Multiple Units (transferred from ScotRail) on 28 December 2018, with special commemorative 'farewell' service being run for charity on 11 January 2019.

In June 2014, it was announced that Chiltern Railways had signed a contract with DRS for the latter to provide six of its Class 68 locomotives to haul express passenger services, replacing Class 67s hired from DBS. On 15 December 2014, the first of DRS-hauled Chiltern service departed Marylebone station; Chiltern noted that the Class 68s will be capable of hauling extended trains in the future. In addition to the locomotives themselves, DRS provided commissioning and maintenance services.

Depots

Direct Rail Services initially operated from a base at the nuclear reprocessing plant in Sellafield, but in 1998 moved into Carlisle Kingmoor depot which had been disused since 1987.
A second depot was opened at Crewe Gresty Bridge in March 2007. This is on the site of a former wagon works.
It also operates the Motherwell depot, where it carries out inspection work and re-fuelling.

Fleet
The initial fleet of locomotives were five Class 20/3s which were overhauled at Brush Traction, Loughborough for their new duties.

In 1997, six Class 37/6s were purchased from international high speed passenger operator Eurostar. DRS would later build up an extensive fleet of Class 37 and 47 locomotives from various sources. In 2001, a number of Class 33s were purchased. During 2004, three Class 87s were trialed, but returned to their leasing company after six months. During 2008, DRS initiated efforts to acquire Class 57 locomotives; by 2013, it operated nine former Freightliner 57/0s as well as 12 former Virgin Trains 57/3s.

On 12 September 2013, it was announced that DRS would be the launch customer for the new Vossloh Euro Dual dual-mode freight locomotive by Vossloh España. These would become . DRS took delivery of the first of 15 new s in February 2014; these are diesel-only versions of the Class 88s which would arrive later. During October 2014, a further ten were ordered followed by another seven in July 2015. In April 2015, two Class 68s commenced operating Fife Circle Line services for Abellio ScotRail. A further batch of six Class 68s (6802068025) were delivered by on 5 April 2016.

On 8 January 2016, DRS announced it would sell 12 of its older locomotives, including one  locomotive (20312), six Class 37 locomotives (37503/510/521/608/611/670) and five Class 47 locomotives (47810/13/18/28/53) along with two of its Mark 2 coaches. By January 2022, the company was in the process of disposing of older rolling stock, such as Class 20s, Class 37s, Class 57s, and Mark 2 coaches, along with associated spare parts and other elements; this was reportedly one part of a wider fleet modernisation effort.

66301-66305 left DRS for GBRF at the end of 2022, as DRS restructured its fleet.

Current fleet

Future fleet
In September 2017, Direct Rail Services issued a tender for ten brand new diesel-electric locomotives for mixed-traffic operations.

References

External links

Government-owned companies of the United Kingdom
Nuclear technology in the United Kingdom
Railway companies established in 1995
Rail transport in Cumbria
Rail freight companies in the United Kingdom
1995 establishments in England

Direct Rail Services


Mario Vargas Llosa, ("Yosa" şeklinde okunur) (d. 28 Mart 1936 Arequipa, Peru) Perulu roman, öykü ve oyun yazarı, eleştirmen, 2010 yılında  Nobel Ödülü kazanmıştır.

Hayatı
Dedesinin konsolos olarak görev yaptığı Cochabamba'da yetişti. Lima'daki askeri bir okuldan mezun oldu. Lima San Marcos Üniversitesi'nde edebiyat eğitimi gördü. İspanya'da Madrid Üniversitesi'nde doktora yaptı.

Yayınlanan ilk eseri 1952'de basılan "İnkanın Kaçışı" adlı oyundu. Ardından çeşitli dergilerde öyküleri yayınlandı. Gazetecilik ve televizyonculuk yaptı. "Cuadernos de Composiction" ile "Literatura" dergilerinin yayın kadrosunda yer aldı. 1959-1966 arasında Paris'te yaşadı. İlk romanı "Kent ve Köpekler" 1963'te yayınlandığında büyük ilgi gördü. Birçok dile çevrildi.

3 yıl Londra'da yaşadı. 1969'da ABD'de Washington Üniversitesi'nde ders verdi. 1970'te Barselona'ya yerleşti. 1974'te Lima'ya döndü.

1990'da Demokratik Cephe'nin adayı olarak katıldığı Peru başkanlık seçimlerinde başarılı olamadı. Latin Amerikalı yazarların en tanınmış ve ustalarındandır. Hâlen eşi ve üç çocuğuyla birlikte Avrupa'da yaşıyor.

Eserlerinin Özellikleri
Latin Amerika'nın kır ve kent yaşamını, değişik insanlarını anlatan romanlarında kendine özgü bir üslup kullandı. Gerçekçiliği ve anlatımdaki ustalığıyla başarı kazandı.
2010 Nobel Edebiyat Ödülü'nü almıştır.

Eserleri

Öykü
 Başkanlar
 Elebaşılar Hergeleler (1992)

Roman
 Kent ve Köpekler (1963, 1984)
 Yeşil Ev (1966, 1984)
 Köpek Yavruları (1967)
 Katedralde Konuşma (1974)
 Yüzbaşı ve Kadınlar Taburu (1973, 1988)
 Mayta'nın Öyküsü (1992)
 And Dağları'nda Terör (1993)
 Julia Teyze (1977, 1994)
 Don Rigiberto'nun Not Defterleri (1999)
 Masalcı (1996)
 Palomino Molero'yu Kim Öldürdü (1986, 1991)
 Üveyanne'ye Övgü (1994)
 Dünyanın Sonunu Getiren Savaş (1982)
 Teke Şenliği (2003)
 Kelt Rüyası
 Cennet Başka Yerde

Oyun
 İnkanın Kaçışı (1952)
 Tacnalı Bayan (1981)

Edebiyat Eleştirisi
 Garcia Marquez: Bir Tanrı Katilinin Öyküsü (1971)
 Sonsuz Cümbüş: Flaubert ve Madam Bovary (1975)
 Sartre ve Camus Arasında (1981)

Kaynakça

1936 doğumlular
Perulu yazarlar
Yaşayan insanlar
Nobel Edebiyat Ödülü sahipleri
İspanya vatandaşlığına kabul edilenler
Perulu siyasetçiler
Perulu deneme yazarları
Perulu gazeteciler
Maria Moors Cabot Ödülü sahipleri
Perulu Nobel Ödülü sahipleri
İspanyol Nobel Ödülü sahipleri
Peru doğumlular
Miguel de Cervantes Ödülü sahipleri

Mario Vargas Llosa


Emine Işınsu Öksüz (17 Mayıs 1938, Kars - 5 Mayıs 2021), Türk roman ve oyun yazarı, şair ve dergi editörü.

Hayatı
Işınsu, 17 Mayıs 1938'de babasının Tümen Komutanı olarak görev yaptığı Kars'ta doğdu.  Annesi Halide Nusret Zorlutuna'dan dolayı sürekli edebiyattan söz edilen, şiir okunan bir çevrede, babasının görevlerinden ötürü de Sarıkamış, Urfa, Karaman gibi yurdun çeşitli yerlerinde ve her birinde birkaç yıl yaşayarak büyüdü.

Yetiştiği okullar, bu sık yer değiştirmeleri yansıtır. İlk okulu Urfa, Sarıkamış ve Ankara'da okudu. Liseden mezun olduğu okul TED Ankara Koleji'dir. Bir yarıyıl AFS bursiyeri olarak ABD'de bulundu. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi İngiliz Dili ve Edebiyatı, aynı fakültenin Felsefe bölümlerinde ve Orta Doğu Teknik Üniversitesi İşletme Bölümü'nde bir süre okudu. İngiliz Dili ve Edebiyatı'nda okurken bir yarıyıl AFS bursuyla ABD'ye gitti.

İlk eseri 17 yaşında iken basılan şiir kitabı İki Nokta'dır. 1963'te ödül kazanan Küçük Dünya'dan sonra yoğun şekilde romana yöneldi. Roman yazmanın dışında 1970'lerin önemli fikir ve sanat süreli yayınlarından Töre Dergisi'ni 1971-1981 yılları arasında çıkardı. Birçok dergi ve gazetede yazıları yayınlandı; Yeni İstanbul ve Sabah gazetelerinde köşe yazarlığı yaptı.

Yazar İskender Öksüz ile evli olan Işınsu, üç çocuk annesiydi. 2008'den beri Alzheimer hastalığı ile mücadele eden Işınsu, 5 Mayıs 2021'de 82 yaşında hayatını kaybetti. Cenazesi ertesi gün Hacı Bayram Camii'nde düzenlenen cenaze töreninin ardından Ankara Gölbaşı Mezarlığına defnedildi.

Edebi kimliği
Işınsu'nun romanlarında mekân tasvirlerinden çok insan psikolojisi öne çıkar. Birinci tekil şahıs anlatımıyla yazılan ilk romanı Küçük Dünya'da her şey romanın kahramanın ruh halinden süzülerek aktarılır. Diğer romanlarında birinci tekil şahıs terk edilse de yine olayları ve mekânları kahramanların duygu süzgecinden geçtikten sonra ve onların algılamalarıyla görürüz. Bu psikolojik ağırlık zaman zaman şuur akımını andırır.

Roman konuları arasında kadının tutsaklığı, Türklerin tutsaklığı (Bulgaristan, Kerkük, Batı Trakya), Türkiye'nin sancıları öne çıkar. Son dönem eserlerinde Türk tasavvufunun zirveleri Yunus Emre, Niyazi Mısri, Hacı Bayram Veli ve Hacı Bektaş Veli'nin hayatları ele alınmıştır.

Ödüller
• "Küçük Dünya" ile T. C. Turizm Bakanlığı Sanat Armağanı
• "Ak Topraklar" ile Türk Edebiyatı Vakfı Roman Ödülü
• "Bir Yürek Satıldı" oyunu ile Türkiye Radyo Televizyon Kurumu Radyofonik Oyun Yarışması'nda dram dalı birinciliği.
• "Sancı" ile Türkiye Millî Kültür Vakfı Roman Ödülü
• "Canbaz" ile Türkiye Yazarlar Birliği Roman Ödülü
• Türk Ocakları Hamdullah Suphi Tanrıöver Armağanı
• Karaman Türk Dili Ödülleri, "Türkçeyi Doğru ve Güzel Kullanan Yazar Ödülü"
• İLESAM (Türkiye İlim ve Edebiyat Eseri Sahipleri Meslek Birliği), "Şeref Ödülü"
• Türkiye Yazarlar Birliği- İstanbul Şubesi, "Ömür Boyu Roman Ödülü"

Üyelikler

• Türk Edebiyatı Vakfı Mütevelli Heyeti üyesi

• İlim ve Edebiyat Eseri Sahipleri Merkez Birliği (İLESAM) üyesi

• Türkiye Yazarlar Birliği Üyesi

Eserleri

Romanlar

 Küçük Dünya (1966) ISBN 975-437-059-1
 Azap Toprakları (1970) ISBN 975-8971-39-5
 Ak Topraklar (1971) ISBN 975-8971-46-8
 Tutsak (1973) ISBN 975-8971-37-9
 Sancı (1974) ISBN 975-437-044-3
 Çiçekler Büyür (1978) ISBN 975-437-060-5
 Canbaz (1982) ISBN 975-437-078-8
 Kaf Dağı'nın Ardında (1988) ISBN 975-437-066-4
 Alpaslan (1990) ISBN 975-422-172-3
 Atlı Karınca (1990) ISBN 975-8971-48-4
 Un coeur aux encheres (1991) ISBN 975-17-0890-7
 Cumhuriyet Türküsü (1993) ISBN 975-8971-42-5
 Nisan Yağmuru (1997) ISBN 975-437-201-2
 Havva (1999) ISBN 975-437-255-1
 Bir Ben Vardır Bende Benden İçeri (2002) ISBN 975-8971-44-1
 Bukağı (2004) ISBN 975-437-472-4
 Hacı Bayram (2005) ISBN 975-897-144-2
 Hacı Bektaş Veli (2008) ISBN 605-526-115-3
 Bir Aile (2013) ISBN 605-526-149-8

Küçük Dünya, Yönetmen Osman Sınav tarafından televizyon dizisi olarak çekilmiş ve TRT'de yayınlanmıştır. Atlı Karınca, Yönetmen Osman Sınav tarafından televizyon dizisi olarak çekilen bir orijinal senaryodur. Ancak TRT'nin "aydınlarla alay ediyor" gerekçesiyle yayınını yasaklaması üzerine roman halinde yayınlanmıştır.

Oyunlar

• Bir Yürek Satıldı (1967)

• Bir Milyon İğne (1967)

• Adsız Kahramanlar (1975)

TRT'de radyofonik oyun olarak yayınlanan Bir Yürek Satıldı, daha sonra televizyon dizisi olarak filme çekildi ve yine TRT'de yayınlandı.

Diğer

• Dost Diye Diye (deneme-1995) ISBN 975-437-153-9

• Bir Gece Yıldızlarla (hikâyeler- 1991) ISBN 975-8971-36-0

Hakkında

"Emine Işınsu'nun Sekiz Romanında Şahıslar Dünyası", Ayşenur İslam, Gazi Üniversitesi, Ankara, 1992.

"Emine Işınsu", Ahmet Kökdemir, Doktora Tezi, 19 Mayıs Üniversitesi, Samsun, 1995.

"Emine Işınsu'nun Romanlarında Kadınlar", Aynur Türkoğlu, Yüksek Lisans Tezi,  Selçuk Üniversitesi, Konya, 1997.

Kaynakça

1938 doğumlular
Kars doğumlu yazarlar
Kars doğumlu gazeteciler
TED Ankara Kolejinde öğrenim görenler
Türk roman yazarları
Türk oyun yazarları
Türk köşe yazarları
Alzheimer hastalığı olan kişiler
Türk deneme yazarları
Türk hikâye yazarları
2021 yılında ölenler
Gölbaşı Mezarlığı'na defnedilenler
20. yüzyıl Türk yazarları
20. yüzyıl Türk kadın yazarları

Emine Işınsu


Gara Argeșel este o stație de cale ferată care deservește comuna Valea Mare Pravăț, județul Argeș, România.

Argeșel

Gara Argeșel


Paulo Roberto Rink (Curitiba, Brasil, 21 de febrero de 1973), es un ex-futbolista alemán de origen brasileño, se desempeñaba como mediapunta. Jugó con la Selección de Alemania y disputó una Eurocopa.

Clubes

Futbolistas de Paraná
Futbolistas nacionalizados en Alemania
Futbolistas de Alemania en la Copa FIFA Confederaciones 1999
Futbolistas del Clube Atlético Mineiro

Futbolistas del Club Athletico Paranaense

Futbolistas de la Associação Chapecoense de Futebol
Futbolistas del Bayer 04 Leverkusen en los años 1990
Futbolistas del Bayer 04 Leverkusen en los años 2000
Futbolistas del Santos Futebol Clube
Futbolistas del FC Nürnberg en los años 2000
Futbolistas del Energie Cottbus en los años 2000
Futbolistas del Olympiakos Nicosia
Futbolistas del SBV Vitesse en los años 2000

Futbolistas del Jeonbuk Hyundai Motors Football Club

Futbolistas del AC Omonia Nicosia
Futbolistas de Alemania en la Eurocopa 2000
Nacidos en Curitiba

Paulo Rink