Çardak Denizli ilinin bir ilçesidir.

İlçe merkezi 1105 yılında Maymun dağı eteğinde Körin adıyla anılan Türkmen aşireti olarak kurulmuş, daha sonra şimdiki yerleşim yerine taşınmıştır.

Çardak, Orta Çağda halkın geçimini hayvancılıkla sağladığı küçük bir köy idi. Maymun dağı eteğindeki köy halkı, hayvanlarını güneş sıcağından korumak amacıyla; evlerin ön taraflarına veya yan taraflarına Çardak denilen gölgelikler yaparak önlem almaktaydı. Bu küçük Türkmen köyünün hemen güneyindeki kervan yolundan geçen diğer köylüler de, buraya "Çardaklı Köy" adını vermişlerdir. Bu isim yerli Türkmen halkı tarafından da benimsenmiş ve böylece köyün adı Çardak olarak kalmıştır.

Nüfus ve idari yapı
Çardak'a bağlı toplam 3 belde ve 5 köy vardır. Beldeler:  Beylerli, Gemiş. Köyler: Ayvaz, Çaltı, Gölcük, Hayriye, Söğüt.
Beldeler ve köyler, Denizli belediyesinin  2014 yılında Büyükşehir Belediyesi olmasıyla mahalle statüsüne geçmiştir.

Tarihi ve coğrafik yapısı
İlçe tarihinin Frigyalılardan başladığı tarihçilerin eserlerinden anlaşılmaktadır.

"Seven Church" Yedi Kilise adlı eserde İran Hükümdarı (Serhas) Keleneyi terk ettiği vakit, Frigya şerhinden (Avana) adındaki bir kasaba yakınından ve tuz çıkarılan bir gölün yanından geçtiğini bahsetmektedir. Ünlü tarihçi Heredot'un da kitabında bahsettiği bu gölün "Acı göl" olduğu ve sözü edilen yerleşim biriminin de Çardak olduğu sanılmaktadır. İlçeye Frigyalılardan sonra Selçuklular egemen olmuştur. İlçede bunlar ve daha sonraki uygarlılara ait kalıntılar mevcuttur. Daha çok ticari ve askeri politika güden Selçuklular, büyük kervan yolu üzerinde Ahkan ve İlçedeki Han Abat gibi tarihi tarihi yapılar inşa etmişlerdir. Çardak, Han Abat kervansarayı, ilçe merkezinin içerisinde kalmış durumdadır. Bu kervansaray da diğerleri gibi kervan yolu üzerinde kervanların konaklama yeri olarak yapılmıştır. Han-ı Abad kervansarayının, tarih araştırmacılarına göre, Selçuklu Sultanı 1. Alaettin Keykubat
zamanında 1299 yılında Esüddin tarafından yapıldığı yazılmakta ise de kervansaray kitabesinde "Bi Ribat (Han) Alaettin Keykubat günlerinde Başkomutan Ayaz tarafından 627 yılı Ramazanında yapıldığı" yazılmaktadır. Çardak, Selçuklu Hanedanı zamanında bir uç kalesi olarak, Selçukluların savunma merkezi olmuştur. Anadolu Beylikleri zamanında ise yöre, önce İnançoğulları'nın sonra da Germiyanoğulları'nın eline geçmiştir. Germiyanoğulları Beyliği, Osmanlı İmparatorluğu topraklarına Sultan Beyazıt Han tarafından katılmıştır. Timur, Ankara Savaşı'ndan sonra yöreyi ele geçirmiş, askerlerinin bir kısmı ilçede bulunan kervansarayda birkaç yıl kalmışlardır. Timur'un tekrar doğuya çekilmesi ile yörede beylikler dönemi yeniden başlamış, fakat kısa sürmüştür. 1429 yılında tüm yöre Osmanlı İmparatorluğu'na katılarak Aydın Sancağı'na bağlanmıştır. İdari bölümün yeniden düzenlendiği Cumhuriyet döneminde küçük bir köy olan Çardak sırasıyla önce Dinar ve sonra Honaz Bucağı'na bağlı kalmıştır. 1 Nisan 1958 yılında köy iken aynı tarihte ilçe olarak Denizli iline bağlanmıştır. İlçe topraklarının yüzölçümü 235,867 km²'dir. İlçe arazisi 4. zamana ait lığ tabakalarından meydana gelmiştir. Acı gölün kuzeybatı tarafları bu yapıdadır. Acı gölün kuzeyindeki Maymun dağı kısımları kalkerlerden meydana gelmiştir. Çardak ilçe merkezinin denizden yüksekliği 850 metredir. İlçe merkezinin kuzeyinde bulunan Maymun dağı ise 1733 m yüksekliktedir. Acı gölün batısında yer alan Hanı Abat ovası, kuzeyinde Maymun dağı, güneyinde Söğüt dağları ile çevrilidir. Akarsu bulunmamaktadır. Çardak, Ege ile Akdeniz bölgeleri arasında kalmakta olup, iklimi karasal iklimdir. Yazlar sıcak ve kurak, kışlar soğuk ve kar yağışlı geçmektedir. İlçe toprakları içerisinde Acıgöl, Beylerli Gölü ve Gölcük Gölü adıyla bilinen üç adet göl vardır, ancak; bunlardan Beylerli Gölü ile Gölcük Gölü'nde bugün itibarıyla su bulunmamaktadır.

Bu yazı Denizli Organize Sanayi Bölge Müdürlüğü Tanıtım ve Faaliyet Dergisi sayı 13'ten alıntı yapılmıştır (Kadir PALA) .

Havalimanı
Denizli şehir merkezine 65 km uzaklıkta olup DHMİ Genel Müdürlüğü ile Hava Kuvvetleri arasında yapılan "Askeri Meydanların Sivil Havacılık Hizmetleri İçin Kullanılması İle İlgili Protokol" gereğince 1991 yılında ilk olarak 250 m² civarındaki prefabrik bir binada yolcu hizmetleri verilmeye başlanmıştır. Mevcut Terminal alanın çok küçük olması ve yetersiz kalması nedeniyle 26 Ekim 1998 tarihinde başka bir Havalimanından transfer edilen 2000 m² lik prefabrik terminal binasında hizmete devam edilmiştir. Bu arada Havalimanının dış hat trafiğine açılması nedeniyle Gümrük ve Pasaport mekânları düzenlenmiştir. Artan yolcu trafiği ve Havalimanının Gümrük Kapısı ilan edilmesi nedeniyle mevcut terminal binasının da yetersiz kalacağı düşünüldüğünden 1998 yılında pistin güney doğusunda 2.200.000 yolcu/yıl kapasiteli, 280.000 m² alana oturan yeni bir terminal binası yapılması fizibilite çalışmaları yapılmış ve 2001 yılında temeli atılarak inşaatına başlanan yeni terminal binası 23 Nisan 2008 tarihinde hava trafiğine açılarak hizmet vermeye başlamış olup, anılan tarihten bu yana 18.739 m² lik yeni terminal binasında, kaliteli ve temiz bir çalışma ortamı ve elit hizmet anlayışı ile havacılık faaliyeti kapsamında hizmet vermeye devam etmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Çardak Belediyesi

Çardak, Denizli


Klauskirche bzw. Klauskapelle steht für:

 Klauskirche (Höhle), Durchgangshöhle bei Betzenstein
 Klauskirche Gatterstädt, siehe St. Petri (Gatterstädt)
 Klauskapelle (Goslar)
 Klauskirche in Heilbad Heiligenstadt, siehe St. Nikolaus (Heilbad Heiligenstadt)

Siehe auch:
 Bruder-Klaus-Kirche
 Nikolaikirche (Begriffsklärung)

Klauskirche


Die Brut der Gewalt heißen die Filme
 Die Brut der Gewalt, Alternativtitel des französisch-belgischen Kriminalfilms Eine Stadt zittert vor Solo von 1969
 Die Brut der Gewalt (1984), US-amerikanischer Film von James Bryan

Die Brut der Gewalt


Johann Böse (* 26. Mai 1739 in Stotel; † 7. Dezember 1804 in Bremen) war ein deutscher Zuckerfabrikant in Bremen.

Leben
Der Sohn eines mittellosen Kleinbauern in Stotel wurde mit 17 Jahren von einem entfernten Verwandten in dessen Hamburger Zuckerfabrik als Arbeiter eingestellt. Mit Fleiß und Bildungshunger arbeitete sich Böse in die Technologie des Zuckersiedens ein, so dass er eine von Heinrich Carl von Schimmelmann ausgelobte Preisfrage am besten beantwortete, daraufhin zum Werkmeister in dessen Kopenhagener Zuckerfabrik, der größten Nordeuropas, avancierte und darüber hinaus zum Vertrauten des Großkaufmanns wurde. Dieser hatte, profitierend vom atlantischen Dreieckshandel ein enormes Vermögen gemacht. Mit dessen Neffen Heinrich Ludwig von Schimmelmann ging Böse 1766 für drei Jahre auf die dänisch-westindischen Zuckerrohrplantagen der Familie. Die dort herrschenden erbarmungslosen Bedingungen der Sklavenarbeit sollen zu Konflikten und schließlich zur Trennung von den Schimmelmanns geführt haben.

Mit seinen dort gewonnenen Mitteln, Erfahrungen und Kenntnissen machte Johann Böse sich dann in Bremen selbständig. 1770 erwarb er das Bremer Bürgerrecht und richtete in der Wachtstraße 27, also in der Nähe des Schiffsanlegeplatzes an der Schlachte eine Zuckersiederei ein. 1772 heiratete er Gesine Otten aus der Nähe seines Geburtsortes, eine tüchtige Frau, die in den letzten Lebensjahren Böses die Geschäfte der florierenden Raffinerie weiterführte. Einige der in das Unternehmen geholten Brüder und Neffen Böses machten sich später als Zuckerfabrikanten in Bremen selbständig. So spielte die Familie Böse eine überragende Rolle im nicht unbedeutenden Bremer Zuckerhandel. Von den eigenen Kindern brachte es Heinrich Böse zu einigem Nachruhm in der Bremer Geschichte: er stellte 1814 das Freiwillige Bremische Jäger-Korps auf, das er als "Hauptmann" gegen Napoleon führte. Nach dem Tod der Mutter 1825 verkaufte er seine Zuckerfabriken und verließ Bremen.

Literatur
 Margret Steinbrunn: Johann Böse und seine Familie. Papierflieger-Verlag, Clausthal-Zellerfeld 2010.
 Horst Rössler: Vom Zuckerrohr zum Zuckerhut – Die Familie Böse und die Bremer Zuckerindustrie. In: Bremisches Jahrbuch 2011, S. 63–94.
 Jasper-Henning Hagedorn: Von der karibischen Zuckerplantage in die bremische Zuckerfabrikation: Johann Böse. In: ders.: Bremen und die atlantische Sklaverei. Waren, Wissen und Personen, 1780–1860. Nomos, Baden-Baden 2023, ISBN 978-3-7560-0678-6 (Zugleich: Univ., Bremen, Diss., 2022), S. 270–279.

Einzelnachweise

Person (Zuckerherstellung)
Unternehmer (Bremen)
Deutscher
Geboren 1739
Gestorben 1804
Mann

Johann Böse (Fabrikant)


Andrea Marie Truden (July 26, 1943 – November 7, 2011), better known by her pseudonym Andrea True, was an American pornographic actress and singer from the disco era. In addition to her given name, she had multiple stage names, including Inger Kissin, Singe Low, Sandra Lips, Andrea Travis, and Catherine Warren. As a singer, she is best known for the 1976 pop-disco hit "More, More, More" (performed as part of her recording project, the Andrea True Connection), which peaked at no. 4 on the US Billboard Hot 100 and no. 5 on the UK Singles Chart.

Early life
Andrea Marie Truden was born in Nashville, Tennessee, where she attended St. Cecilia Academy, a Catholic school for girls dedicated to the performing arts. She studied music at George Peabody College at Vanderbilt University. Her father, Frank, was an engineer, and he died when True was 16 years old. Her mother Anne owned a silverplating business and was a professional singer, specializing in polka, who recorded her own record and had performed with Frankie Yankovic's band. Her parents were immigrants from Slovenia.

As a child, True studied classical piano and was given a high rating for her piano audition for St. Cecilia Academy in 1954. At age 15, she hosted her own television program Teen Beat for Nashville station WLAC. While a junior at St. Cecilia, True participated in Junior Achievement, serving as vice-president of a TV production enterprise. In 1960, she received an award for her work from the Radio and Television Council of Middle Tennessee.

In a recorded interview published by The Rialto Report, True stated that she married David L. Wolfe at age 19, leaving college to follow her husband for his academic career, first to Oklahoma and then eventually to New York City in the late 1960s.

Career
True performed in a few pornographic films in Scandinavia in the 1960s and, by the end of the decade, began appearing in American adult films. Her first prominent role was in the film Head Nurse in 1972. She also appeared as an extra in non-adult films The Way We Were and 40 Carats. In 1975, she directed her first pornographic film, Once Over Nightly. Eventually, she performed in more than fifty hardcore porn films throughout the 1970s and early to mid-1980s in the early New York adult film industry.

During her heyday as a porn actress, around 1975, True was hired by a real estate business in Jamaica to appear in their commercials. While she was working there, the Jamaican government banned asset transfers in response to sanctions imposed by the U.S. after the election of Michael Manley, a supporter of Fidel Castro. In order to return to the U.S., True would have had to either forfeit her pay or spend the money before she went home. True, who by this time was trying to break into the music industry, chose to invest the money in recording a demo of "More, More, More", a song she had been working on with record producer Gregg Diamond, her partner in a project called The Andrea True Connection. Remixed by recording engineer Tom Moulton, "More, More, More" became a favorite in nightclubs. It reached no. 4 on the U.S. Billboard Hot 100, no. 1 on the U.S. disco chart, and no. 1 on the national singles chart in Canada. It also peaked at no. 5 in the UK and no. 9 in Germany. A full album with the same title followed, which performed moderately in North America and spawned the second single, "Party Line", a minor chart hit.

By the time of her singing career, True admitted she was burned out and tired of porn, saying, "I'd rather be a waitress or a typist than make another adult film", and also, "Don't think of me as a porn star any more, think of me as a recording star. I just want to record and perform". She was performing extensively and went on to play around 300 shows within a year from June 1976. Andrea True Connection came fifth in ASCAP's ranking of disco artists of the year.

In early 1977, True released the single "N.Y., You Got Me Dancing". It became a considerable hit, reaching no. 27 on Billboards pop chart and no. 4 on the disco chart. In early 1978, she had another hit with "What's Your Name, What's Your Number", which peaked at no. 56 in the U.S. and no. 34 in the UK. Both singles were included in her second album, White Witch. It was a commercial flop and did not chart due to a lack of promotion from Buddah Records as the label was struggling financially at the time. In 1980, she released her third and final album, War Machine, promoted by the anti-war title song. A more rock and new wave-oriented album, it was released only in Europe, but it flopped.

True never returned to adult film industry and for some time performed in clubs in Florida. After that, a growth developed on her vocal cords that required surgery, essentially ending her singing ability. She did, however, perform two sold out shows at the Paramount Theater in New York City in 1994, and worked on new music, which eventually never materialised. True received a renewed burst of publicity in 1999 when the Canadian group Len sampled the instrumental break from "More, More, More" in their single "Steal My Sunshine". Subsequently, True appeared on several VH1 specials including 100 Greatest Dance Songs in 2000 ("More, More, More" was the no. 45 greatest dance song), Where Are They Now? and 100 Greatest One-Hit Wonders (both in 2002), in which she said she wanted to be remembered as a person who "gave people pleasure" — then emphasized the words — "with my music". She also made an appearance in the 2005 documentary movie Inside Deep Throat.

Later years
In her later years, she was reported as working as a counselor for people struggling with substance abuse, and as an astrologer. "More, More, More" remained a popular song on television and in movies, and True was eventually able to claim outstanding royalties from the track's usage and sales. She spent her final years living in Woodstock, New York, suffering from declining health.

True died on November 7, 2011, at a hospital in Kingston, New York. She was 68 years old. The cause was given as heart failure. In line with her wishes, True's body was cremated.

Discography

Albums

Singles

Partial filmography
 Head Nurse (1972)
 Meatball (1972)
 Devil's Due (1973)
 Madame Zenobia (1973)
 Deep Throat Part II (1974)
 Illusions of a Lady (1974)
 Lady on the Couch (1974)
 The Chamber Maids (1974)
 The Seduction of Lynn Carter (1974)
 French Wives (1975)
 Hot Channels (1975)
 Christy (1975)
 Keep on Truckin (1975)
 Every Inch a Lady (1975)
 Once Over Nightly (1975; also director)
 Millionairess (1975)
 Erotic Adventures of Little Orphan Sammy (1976)
 Mash'd (1976; also director)
 Winter of 1849 (1976)
 Summer Session (1978)
 Debbie Does Las Vegas (1979)

References

External links

1943 births
2011 deaths
21st-century American women
American dance musicians
American disco singers
American people of Slovenian descent
American pornographic film actresses
American substance abuse counselors
American women pop singers
People from Nashville, Tennessee
Pornographic film actors from Tennessee

Andrea True


Sir John Boorman  (; born 18 January 1933) is a British filmmaker. He is best known for directing feature films such as Point Blank (1967), Hell in the Pacific (1968), Deliverance (1972), Zardoz (1974), Exorcist II: The Heretic (1977), Excalibur (1981), The Emerald Forest (1985), Hope and Glory (1987), The General (1998), The Tailor of Panama (2001) and Queen and Country (2014).

Boorman has directed 22 films and received five Academy Award nominations, twice for Best Director (for Deliverance, and Hope and Glory). He is also credited with creating the first Academy Award screeners to promote The Emerald Forest. In 2004, Boorman received the BAFTA Fellowship for lifetime achievement from the British Academy of Film and Television Arts. In January 2022, Boorman received a knighthood.

Early life
Boorman was born in Shepperton, Middlesex, England, the son of pub landlord George Boorman and his wife, Ivy (née Chapman). George Boorman was of Dutch parentage. Although not Roman Catholic, he was sent to be  educated at the Salesian School in Chertsey, Surrey.

Career
Boorman was conscripted for military service and became a clerical instructor in the British Army. He did not serve in the Korean War, but once faced court-martial for "seducing a soldier from the course of his duty" by criticising the war to his trainees; this was abandoned when Boorman showed that The Times newspaper was the source of all his comments. After army service he worked as a drycleaner and journalist in the late 1950s. He ran the newsrooms at Southern Television in Southampton and Dover before moving into television documentary filmmaking, eventually becoming head of the BBC's Bristol-based documentary unit. In 1963 he wrote and directed a documentary about professional football, Six Days to Saturday, which focused on a week in the life of Swindon Town, who were then in England's second division.

Having caught the attention of a producer, David Deutsch, Boorman was offered the chance to direct a film aimed at repeating the success of A Hard Day's Night (directed by Richard Lester in 1964): Catch Us If You Can (1965) is about another pop group, the Dave Clark Five. While it was not as successful commercially as Lester's film was, it drew good reviews from distinguished critics such as Pauline Kael and Dilys Powell, and smoothed Boorman's way into the film industry.

Boorman was drawn to Hollywood for the opportunity to make larger-scale films and in Point Blank (1967), based on a novel by Richard Stark ( a pen name of Donald E. Westlake), he brought a stranger's vision to the decaying fortress of Alcatraz and the proto-hippy world of the West Coast of the United States. Lee Marvin gave the then-unknown director his full support, telling MGM that he deferred all his approvals on the project to Boorman.

After Point Blank, Boorman worked with Lee Marvin and Toshiro Mifune on the robinsonade of Hell in the Pacific (1968), which tells a fable of two representative soldiers stranded together on an island.

After returning to the United Kingdom, Boorman made Leo the Last (US/UK, 1970). This film exhibited the influence of Federico Fellini and even starred a Fellini regular, Marcello Mastroianni. It won Boorman a Best Director award at the Cannes Film Festival.

Boorman achieved much greater resonance with Deliverance (US, 1972, adapted from a novel by James Dickey), depicting the ordeal of four urban men, played by Jon Voight, Burt Reynolds, Ronny Cox and Ned Beatty, who encounter danger from an unexpected quarter while whitewater-rafting through the Appalachian backwoods. The film became Boorman's first true box office success and earned him several award nominations.

At the beginning of the 1970s, Boorman planned to film The Lord of the Rings and corresponded about his plans with the author, J. R. R. Tolkien. Ultimately the production proved too costly, though some elements and themes can be seen in Excalibur (1981).

A wide variety of films followed. Zardoz (1974), starring Sean Connery, is a post-apocalyptic science fiction piece, set in the 23rd century where sex is divided into two worlds. According to the director's film commentary, the "Zardoz world" is on a collision course with an "effete" eternal society.

Boorman was selected as director for Exorcist II: The Heretic (USA, 1977), a move that surprised the industry given his dislike of the original film. Boorman declared: "Not only did I not want to do the original film, I told the head of Warner Brothers, John Calley, [that] I'd be happy if he didn't produce the film too." The original script by a Broadway playwright, William Goodhart, was intellectual and ambitious, being concerned with the metaphysical nature of the battle between good and evil, and influenced by the writings of Catholic theologian Pierre Teilhard De Chardin, "I found It extremely compelling. It was based on Chardin's intoxicating idea that biological evolution was the first step In God's plan, starting with inert rock, and culminating in humankind." Despite Boorman's continued rewriting throughout shooting, the film was rendered incomprehensible. The film, released in June 1977, was a critical disaster but a moderate box office success. Boorman was denounced by William Peter Blatty, the author of the original novel The Exorcist, and by William Friedkin, director of the first Exorcist film. Boorman later admitted that his approach to the film was a mistake. The Heretic is often considered not just the worst film of The Exorcist series, but one of the worst films of all time.

Excalibur, a long-held dream project of Boorman's, is a retelling of the Arthurian legend, based on Le Morte D'Arthur. Boorman cast Nicol Williamson and Helen Mirren over their protests, as the two disliked each other intensely, but Boorman felt that their mutual antagonism would enhance their presentations of the characters they were playing. The production was based in the Republic of Ireland, where Boorman had settled. For the film he employed all of his children as actors and crew (several of Boorman's later films have also been "family business" productions). The film, one of the first to be produced by Orion Films, was a moderate success.

The Emerald Forest (1985) saw Boorman cast his son Charley Boorman as an eco-warrior in a rainforest adventure that included commercially required elements – action and near-nudity – with authentic anthropological detail. Rospo Pallenberg's original screenplay was adapted into a book of the same name by award-winning author Robert Holdstock. Because the film's distributor faced business troubles that year, the film did not receive a traditional "For Your Consideration" advertising campaign for the 1985 Academy Awards, despite positive critical reviews. Boorman took the initiative to promote the film himself by making VHS copies available for no charge to Academy members at several Los Angeles-area video rental stores. Boorman's idea later became ubiquitous during Hollywood's award season, and by the 2010s, more than a million Oscar screeners were mailed to Academy members each year. However, Emerald Forest itself received no nominations from Boorman's strategy.

Hope and Glory (1987, UK) is his most autobiographical movie to date, a retelling of his childhood in London during The Blitz. Produced by Goldcrest Films, with Hollywood financing the film, it proved a box office hit in the US, receiving numerous Oscar, BAFTA and Golden Globe nominations. However, his 1990 US-produced comedy about a dysfunctional family, Where the Heart Is, was a major flop.

When his friend David Lean died in 1991, Boorman was announced to be taking over direction of Lean's long-planned adaptation of Nostromo, though the production collapsed. Beyond Rangoon (US, 1995) and The Tailor of Panama (US/Ireland, 2000) both explore unique worlds with alien characters stranded and desperate.

Boorman won the Best Director Award at the 1998 Cannes Film Festival for The General, his biopic of Martin Cahill. The film is about a glamorous, yet mysterious, criminal in Dublin who was killed, apparently by the Provisional Irish Republican Army. Boorman himself had been one of Cahill's burglary victims, having the gold record awarded for the score to Deliverance stolen from his home.

Released in 2006, his The Tiger's Tail was a thriller set against the tableau of early 21st century capitalism in Ireland. At the same time, Boorman began work on a long-time pet project of his, a fictional account of the life of Roman Emperor Hadrian (entitled Memoirs of Hadrian), written in the form of a letter from a dying Hadrian to his successor. In the meantime, a re-make/re-interpretation of the classic The Wonderful Wizard Of Oz with Boorman at the helm was announced in August 2009.

In 2007 and 2009 he took part in a series of events and discussions as part of the Arts in Marrakech Festival along with his daughter Katrine Boorman including an event with Kim Cattrall called 'Being Directed'.

In November 2012 he was selected as a president of the main competition jury at the 2012 International Film Festival of Marrakech.

In Autumn 2013 Boorman began shooting Queen and Country, the sequel to his 1987 Oscar-nominated Hope and Glory, using locations in Shepperton and Romania. The film was selected to be screened as part of the Directors' Fortnight section of the 2014 Cannes Film Festival.

John Boorman's debut novel, Crime of Passion, was published in 2016 (by Liberties Press, Dublin), with a French-language edition published by Marest in 2017.

Personal life
Boorman was a longtime resident of Ireland and lived in Annamoe, County Wicklow, close to the Glendalough twin lakes. In 2022, he put his property up for sale, intending to move to Surrey, England, where his son Charley lives. According to a 2012 interview, he was recently divorced. By 2020, he was married to his third wife.

He has seven children: Katrine (b. 1958), Telsche (1959–1996), Charles (b. 1966), and Daisy (b. 1966) with his first wife, Christel Kruse, to whom he was married until 1990; and Lola, Lee, and Lily Mae with his second wife, Isabella Weibrecht, whom he married in 1995.

His son, Charley Boorman, has a career as an actor but reached a wider audience when he and actor Ewan McGregor made a televised motorbike trip across Europe, Central Asia, Siberia, Alaska, Canada, and the Midwest US during 2004. His daughter Katrine Boorman (Igrayne in Excalibur) works as an actress in France.
Another daughter, Telsche, co-wrote the screenplay for Where the Heart Is with Boorman. She died of ovarian cancer in 1996 at the age of 36. She had been married to the journalist Lionel Rotcage, the son of French singer Régine, and they had a daughter together.

Boorman was appointed Commander of the Order of the British Empire (CBE) in the 1994 Birthday Honours for services to the film industry. In 2004, Boorman was also made a Fellow of BAFTA. Boorman was knighted in the 2022 New Year Honours for services to film.

Awards and nominations
Academy Awards
 Best Picture (1973) (Deliverance) – Nominated
 Best Director (1973) (Deliverance) – Nominated
 Best Picture (1988) (Hope and Glory) – Nominated
 Best Director (1988) (Hope and Glory) – Nominated
 Best Original Screenplay (1988) (Hope and Glory) – Nominated
British Academy Film Awards
 Best Film (1988) (Hope and Glory) – Nominated
 Best Original Screenplay (1988) (Hope and Glory) – Nominated
 BAFTA Fellowship (2004) – Won
Cinema for Peace
 The Cinema for Peace Award for the Most Valuable Film of the Year (2004) (In My Country) – Won
Golden Globe Awards
 Best Director (1973) (Deliverance) – Nominated
 Best Director (1988) (Hope and Glory) – Nominated
 Best Screenplay (1988) (Hope and Glory) – Nominated

Partial filmography

Bibliography
 Boorman, John, with Bill Stair (1974) Zardoz (novel)

References

Further reading

External links

1933 births
20th-century British Army personnel
BAFTA fellows
BBC television producers
British expatriates in Ireland
British film directors
British film producers
British male film actors
British male screenwriters
British male television actors
British male video game actors
British male voice actors
British people of Dutch descent
Cannes Film Festival Award for Best Director winners
Commanders of the Order of the British Empire
English-language film directors
German-language film directors
Knights Bachelor
Living people
Military personnel from Middlesex
People from Shepperton
People from Annamoe

John Boorman


Die Osaka International 2012 im Badminton fanden vom 4. bis zum 8. April 2012 in der Präfektur Osaka statt. Austragungsort war das Moriguchi Shimin Taiikukan in der Stadt Moriguchi.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=15818B13-F356-4C2C-8896-E1D6B7E9D3CB

Einzelnachweise

Badminton 2012
2012

Osaka International 2012


Der Autobahnring von Kunming (), chin. Abk. G5601, ist ein lokaler Autobahnring rund um Kunming, der Hauptstadt der Provinz Yunnan. Er weist eine Länge von 113 km auf. Er kreuzt die überregionalen Autobahnen G5, G56, G60, G78, G80 und G85 sowie die regionale Autobahn Kunming–Mohan.

Autobahn in der Volksrepublik China
Straße in Asien
Straße in Yunnan
Kunming
Kunming

Autobahnring Kunming


Pentagram je debitantski studijski album norveškog black metal-sastava Gorgoroth. Diskografska kuća Embassy Productions objavila ga je 12. listopada 1994. godine. Jedini je album grupe na kojem su sudjelovali basist Samoth i bubnjar Goat Pervertor.

O albumu
Iako se Pentagram često navodi kao primjer takozvanog "surovog" black metala, neki su recenzenti na albumu primijetili utjecaj punk rocka i hardcore punka.

Na albumu se nalazi ponovno snimljena inačica pjesme "(Under) The Pagan Megalith" koja je izvorno bila objavljena na prvom Gorgorothovom demouratku, A Sorcery Written in Blood. Sastav je ponovno snimio i pjesmu "Ritual" koja se također pojavila na navedenom demu pod nazivom "Sexual Bloodgargling".

Popis pjesama

Recenzije
Alex Henderson, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu tri i pol od pet zvjezdica te je komentirao: "Na Pentagramu se čuje rana Gorgorothova postava koju su činili pjevač Hat, gitarist Infernus, basist Tomas Thormodsæter Haugen iliti Samoth (iz grupa Emperor i Zyklon) te bubnjar Goat Pervertor. To nije bila prva Gorgorothova postava (Kjettar je svirao bas-gitaru na Gorgorothovom demu A Sorcery Written in Blood iz 1993. godine), ali je definitivno bila rana postava -- i to ona koja se uistinu identificirala s grubom, osnovnom, ogoljenom prirodom stare škole punka. Zapravo je nemoguće slušati Pentagram i ne podsjetiti se korijena black metala [u žanrovima kao što su] punk, hardcore i thrash metal. Mnogi su Gorgorothovi naknadni albumi bili bolje producirani od Pentagrama, ali čak je i u tom slučaju ovo uzbudljivi prvijenac [ove] norveške black metal skupine".

Osoblje

Gorgoroth
 Infernus – gitara
 Hat – vokali
 Samoth – bas-gitara
 Goat – bubnjevi

Ostalo osoblje
 Pytten – produkcija, inženjer zvuka

Izvori

Albumi sastava Gorgoroth
Albumi iz 1994.

Pentagram (album)


Lička janjetina je meso muških i ženskih janjaca autohotne vrste ovce lička pramenka koja se uzgaja samo na uskom prostoru Like definiranom kao "kontinentalna regija omeđena planinama, Velebitom na jugu, Velikom Kapelom na zapadu, Plješivicom na istoku i Malom Kapelom na sjeveru".

Ubraja se u hrvatske autohtone proizvode. U listopadu 2018. godine upisana je u registar zaštićenih oznaka izvornosti i zaštićenih oznaka zemljopisnog podrijetla.

Specifičnog je okusa zbog prostora uzgajanja.

Izvori

Meso
Izvorno hrvatsko
Hrvatska kuhinja

Lička janjetina


O ars grammatica () é um título genérico ou próprio para pesquisas sobre a gramática latina. Sua primeira aparição parece ter sido composta por Remmius Palaemon (primeiro século EC), entretanto, está perdida.  A ars grammatica mais famosa desde a antiguidade tardia foi a composta por Donatus, que era um gramático latino do século IV. Foi o gramático mais influente do seu tempo.

Ars Grammatica de Donato
São dois os trabalhos circulam sob o nome de Donatus: "artes grammaticae". A primeira, a Ars Minor, é uma breve visão geral das oito partes do discurso:

 substantivo;
 pronome;
 verbo;
 advérbio;
 particípio;
 conjunção;
 preposição; e
 interjeição.

(nomen, pronomen, verbum, adverbium, participium, conjunctio, praepositio, interjectio ).

O texto é apresentado inteiramente em formato de perguntas e respostas (ex.: "Quantos números tem um substantivo?" "Dois: singular e plural." ).

Já a segunda parte do trabalho de Donatus é intitulada como Ars Maior, o seu conteúdo é um pouco mais extenso e mais elevado. Consiste em uma lista de falhas e graças estilísticas, incluindo figuras de linguagem como metáforas, sinédoques, alegorias e sarcasmos. Donatus também acrescenta esquemas como zeugma e anáfora.

Ars Grammatica de Diomedes

O "Ars Grammatica" ou "De Oratione et Partibus Orationis et Vario Genere Metrorum libri III" de Diomedes Grammaticus é um tratado gramatical latino. Diomedes provavelmente escreveu no final do século IV dC. O tratado, à sua época, foi dedicado a um certo Atanásio.

 Livro I as oito partes do discurso
 Livro II as idéias elementares de gramática e de estilo
 Livro III poesia, quantidade e metros

O terceiro livro sobre poesia é particularmente valioso, contendo extratos do "De poetica" de Suetônio. Este livro contém uma das listas mais completas de tipos de hexâmetros dactílicos da antiguidade, incluindo o teres versus, que pode ser a chamada linha áurea.

O Ars de Diomedes ainda existe em uma forma completa (embora provavelmente abreviada). Foi publicado pela primeira vez em uma coleção de gramáticos latinos impressos em Veneza por Nicolas Jenson por volta de 1476. A melhor edição da Ars Grammatica de Diomedes está em Grammatici Latini vol. Eu por Heinrich Keil.

Ars Grammatica de Alcuin
Por volta do ano de 790 a.C., Alcuin of York, professor inglês, compôs uma Ars grammatica como a primeira de um grupo de quatro opera didascalica ("obras educativas") em forma de perguntas e respostas que foi profundamente influênciado pela Ars grammatica de Donato. Os outros três textos foram De orthographia, Ars retórica e De dialectica. A Ars grammatica de Alcuin começa com uma seção Disputatio de vera philosophia que se pode traduzir como: diálogo sobre a verdadeira filosofia. Na avaliação de Rita Copeland e Ineke Sluiter, "o conteúdo dessas obras é altamente derivado, mas a pedagogia é inovadora, e a forma como o trabalho de compilação foi executado dá um novo toque ideológico ao material tradicional'.

Outras obras de ars grammatica
Outras obras existentes de Ars grammatica foram escritas por

 Carísio (quarto século)
 Caio Mário Vitorino (século IV)
 Maurus Servius Honoratus (quarto ao quinto século)
 Pseudo- Remmius Palaemon

Referências

Latim

Ars grammatica


Priljepnjak skriveni (lat. Apletodon incognitus) je vrsta riba iz obitelji Gobiesocidae. Vrsta je endemska za sjeveroistočni Atlantski ocean i sjeverozapadno Sredozemno more, a pronađena je i u Jadranu.

Opis
Tijelo im je izduženo. Prednji dio je širi i blago spljošten. Glava im je vrlo široka i spljoštena, kod mužjaka šira nego kod ženki.

Stanište
Mlade ribe su velike 1–2 cm i često obitavaju u zajednici s morskim ježevima i na livadama cvjetnice Posidonia oceanica. Veće jedinke se skrivaju pod kamenjem prekrivenim crvenim koraljnim algama i u praznim školjkama dagnji u blizini livada posidonije i Cymodocea nodosa. Žive na dubinama od 2 do 19 metara.

U okviru livade Posidonie često se nalaze u simpatriji s Opeatogenys gracilis.

Rasprostranjenost
Pronađena je u istočnom Atlantiku, oko Kanarskih otoka, Azora i otoka Madeira. U sredozemlju je zabilježena uz francusku obalu, oko Baleara, kod otoka Elbe, te manji broj uz Tursku obalu. Pronađena je i u sjevernom Jadranu, kod Premanture i Rovinja (Hofrichter i Patzner, 1997).

Izvori

Priljepnjaci

Priljepnjak skriveni


El parque natural regional de Grands Causses (en francés: Parc naturel régional des Grands Causses) es un parque natural regional de Francia situado en el sur del Macizo Central. Fue creado en el año 1995 y se extiende sobre 93 municipios del noreste de la región de Occitania, en el noreste y sur del departamento francés de Aveyron, en la región natural denominada Grands Causses. Con una superficie de , es uno de los parques más grandes de Francia detrás del de los volcanes de Auvernia y el de Córcega. Reagrupa .

El paisaje de los Grands Causses, incluido en parte dentro del parque, así como su economía, fueron moldeados por el pastoreo. Por ese motivo, 22 municipios del parque fueron incluidos en el territorio de «Causses y Cevenas» que entró a figurar en junio de 2011 en la lista del Patrimonio de la Humanidad de la UNESCO como patrimonio cultural de la humanidad. Esta distinción es un reconocimiento del valor universal de los «paisajes culturales agro-pastorales mediterráneos» tal y cómo se han desarrollado en los Causses y en los montes de Cevenas.

Entidades
El parque reagrupa seis mesetas:
 el causse de Sévérac
 el causse de Larzac
 el causse Noir
 el Millavois y el causse Rouge
 la meseta de Lévézou y las Raspes del Tarn
 la región natural de Rougier de Camarès, la de Saint-Affricain, y el país de Roquefort.

Referencias
 Parc naturel régional des Grands Causses, Web oficial
 Paisaje cultural agropastoral mediterráneo de Causses y Cévennes, Patrimonio mundial de la humanidad de la Unesco

Grands Causses
Patrimonio de la Humanidad en Francia
Macizo Central Francia
Áreas protegidas de la región de Occitania
Aveyron
Áreas protegidas establecidas en 1995
Francia en 1995

Parque natural regional de los Grands Causses


Newport East may refer to:

Newport East, Rhode Island, a residential area adjacent to Newport, Rhode Island in the United States
Newport East, a United Kingdom Parliament constituency
Newport East, a Senedd constituency

Newport East


Pil sv. Trojstva je objekt u mjestu Vrbovo općini Hrašćina zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Kameni pil posvećen sv. Trojstvu nalazi se na osami u polju u naselju Vrbovo kraj Hrašćine. Sastoji se od četverostranog kamenog stupa odsječenih bridova na kojemu leži masivni kapitel, a iznad njega kamena kocka s plitkim nišama na sve četiri strane. Samo u prednjoj niši reljefno je klesano raspelo rustičnih obilježja. Iznad toga je na vrhu mali zaobljeni stupić u kojem je bio zataknut željezni križ. Na kapitelu, ispod raspela, nalazi se teško čitljiv natpis: ANNO DNI 1740, a može se pretpostaviti se da se radi o godini obnove, jer je pil vjerojatno stariji.

Zaštita
Pod oznakom Z-3522 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Nepokretna pojedinačna kulturna dobra u Krapinsko-zagorskoj županiji

Pil sv. Trojstva (Vrbovo)


El Torneo Internacional de Chile fue un torneo de fútbol amistoso disputado en la ciudad de Santiago de Chile en 17 ocasiones entre 1942 y 1977. Se realizaba frecuentemente en verano, en dos distintas temporadas: la primera de ellas al finalizar el campeonato nacional de Primera División, y la segunda como término de la pretemporada y con anterioridad al inicio del campeonato nacional.

Participaban equipos chilenos y extranjeros; estos últimos eran mayoritariamente provenientes de Argentina, Brasil y Uruguay, como también de Europa Oriental. Además, en varias oportunidades, participaron selecciones nacionales.

Este evento era conocido en Chile como Torneo... seguido de la palabra asociada al número de equipos participantes. Por ejemplo, Torneo Pentagonal (cinco equipos), Torneo Hexagonal (seis equipos), etc.

Historia
Desde la instauración del profesionalismo, con anterioridad y con posterioridad al período 1942-1977, se han jugados diversos certámenes amistosos con equipos extranjeros, cuyos primeros antecedentes datan del año 1942.

En su desarrollo, el torneo ha tenidos distintos formatos:

 El principal o el más usado es el sistema de todos contra todos. La estadística de los resultados se refleja en una tabla con puntaje. Una excepción a esta regla son los torneos cuadrangulares (o también llamados «mini-torneos»), también con sistema de puntaje, en que participaban dos equipos chilenos y dos extranjeros, compitiendo los equipos nacionales solo con los extranjeros, es decir, dos partidos en vez de los tres normales en un cuadrangular de todos contra todos.

 También se usó el sistema de eliminación directa, antiguamente conocido como «tipo Copa Carranza» y que normalmente se aplicaba en torneos cortos o rápidos, con cuatro equipos. En la segunda jornada se enfrentaban los ganadores del primer partido para definir el primer y segundo lugar (o campeonato y subcampeonato, respectivamente) y los perdedores del primer lance lo hacían para definir el tercer y cuarto puesto.

 El tercer tipo de competencia era un sistema que combinaba los dos anteriores. Iniciaba con el sistema de todos contra todos, que incluía puntaje, clasificando los mejores a un mini-torneo definitorio de eliminación directa. También, en forma inversa, el sistema consistía primero en una eliminación directa para jugar una liguilla final, todos contra todos, con puntaje, para determinar al campeón.

Con el paso del tiempo estos torneos fueron ampliando su ámbito de acción, extendiéndose a distintas ciudades de Chile, entre ellas: Arica, Iquique, Calama, Antofagasta, La Serena, Viña del Mar, Concepción y Temuco.

Historial
Esta tabla muestra las principales posiciones de las series del Torneo Internacional de Chile. Para más información sobre una torneo en particular, véase la página especializada de ella en Detalle.

Curiosidades

En la edición de 1965, Santos derrotó por 6-4 a la Selección de Checoslovaquia, con Pelé anotando 3 goles, para O Peixe este partido está considerado por la prensa chilena como el mejor partido que se haya disputado en Chile.
La ANFP de Chile lo cataloga como "El partido del siglo" siendo el "partido más espectacular jugado en nuestro país".

Torneos formato con puntaje

Torneos formato con eliminación

Torneos formato mixto

Referencias

Bibliografía
 Colección completa Revista Estadio,  (septiembre de 1941 – octubre de 1982).
 Colección completa Revista Gol y Gol, (abril de 1962 – noviembre de 1969).
 Colección completa Revista Deporte Total, (junio de 1981 – octubre de 1989), y (septiembre de 1997 – agosto de 1998)
 Colección completa Revista Minuto 90, (agosto de 1987 – mayo de 1995).
 Colección completa Revista Triunfo, (junio de 1986 – enero de 2009).
 Colección completa Revista "Siempre Campeones", (octubre de 1996 – septiembre de 1999).

Torneo Internacional de Chile


Prag (; ), Çekya'nın başkenti ve en büyük şehri. Geçmişte Çekoslovakya'nın da başkentiydi. Orta Bohemya'da Vltava Nehri'nin üzerinde yer alır ve 1.2 milyon nüfusu vardır. İş dünyası istatistiklerine göre bu sayıya ek olarak 300.000 kişi de resmi kaydı olmaksızın Prag'da yaşamaktadır. Prag, geniş bir kitle tarafından dünyanın en güzel şehirlerinden biri olarak gösterilir.
Prag "Altın Şehir", "Doksanların Sol Bankası", "Masal Şehri", "Şehirlerin Anası" ve "Avrupa'nın Kalbi" gibi isimlerle de anılır. Prag konumu gereği çevresindeki ülkeler ile merkezi bir konum oluşturur. Avrupa'daki en fazla iç kaleye sahip 3 şehirden birisidir. Bu şehrin gölgesi Franz Kafka olmuştur. Kafka için bile fazlasıyla turist çeken bir Orta Çağ şehridir. Prag Şehri 5 Nobel ödülüne sahiptir.

Prag'ın bir özelliği de II. Dünya Savaşı'nda pek zarar görmemiş olmasıdır. Bu sayede birçok tarihi ev ve mekanı barındırır. Bu yerler arasında Aziz Vitus Katedrali de yer alır. Turizm alanında son yıllarda çok fazla rağbet görmektedir.

1992'den beri Prag'ın tarihi merkezi, Birleşmiş Milletler Eğitim, Bilim ve Kültür Örgütü (UNESCO)'nun Dünya Mirasları listesinde yer almaktadır.

Tarihi
Çeklerin ataları Prag çevresine ağırlıklı olarak 5. Yüzyıl'dan sonraki göçlerle gelmişlerdir. Prag'ın gelişmesi 9. Yüzyıl'ın sonlarında kurulan Bohemya Devleti'nin başkenti olmasıyla mümkün olmuştur. Prag'ın merkezinde yer aldığı topraklar Premysl hanedanından düklerin ve daha sonra aynı hanedandan Bohemya krallarının ikametgâhı olmuştur. Prag 973'te piskoposluk, 1344'te başpiskoposluk merkezi haline gelmiştir. Prag merkezli krallık 1310' da Lüksemburg hanedanına geçmiştir. Şehrin gelişmesi Kral IV. Charles döneminde (1346-1378) hızlansa da 15. Yüzyıl'da mezhep çatışmalarından dolayı çıkan Hussit Savaşları ve 17. yüzyıldaki Otuz Yıl Savaşları Prag ve Bohemya halkına büyük zararlar verdi. 16. yüzyıldan itibaren Bohemya Habsburglar'ın yönetimi altına girdi. Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu zayıfladıkça Prag, önce Avusturya İmparatorluğu sonra da Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun bir parçası haline geldi.

Avusturya-Macaristan İmparatorluğu, I. Dünya Savaşı sonunda yıkılınca Prag 1918 yılında Çekoslovakya'nın başkenti oldu.

Adolf Hitler 15 Mart 1939'da Prag'a girmek için Alman Ordusuna emir verdi ve Prag Kalesi'nde bir Alman himayesi olan Bohemya ve Moravya Protektorası ilan edildi. Tarihinin çoğu bölümünde Prag, Çekçe, Almanca ve (çoğunlukla Çek ve/veya Almanca konuşan) Yahudi nüfusu ile çok ırklı bir kent olmuştur. 1939'da ülke Nazi Almanyası tarafından işgal edildi ve İkinci Dünya Savaşı sırasında Yahudilerin çoğu sürgün edildi ve Reinhard Heydrich liderliğinde Almanlar tarafından öldürüldü.

Prag Savaş sonunda USAAF tarafından çok sayıda bombardıman yaşadı. 1.000'den fazla kişi yaralandı, 701 kişi öldü, binalar, fabrikalar ve yüzlerce tarihi yer yıkıldı. 5 Mayıs 1945'te, Nazi Almanyası'nın tesliminden dört gün önce, Almanya'ya karşı bir ayaklanma meydana geldi. Dört gün sonra Sovyet 3. Şok Ordusu şehre girdi. Alman nüfusunun çoğunluğu ya kaçtı ya da savaş sonrası Beneš kararnameleri tarafından ülkeden atıldı.

Kardeş şehirler

Prag şu kentlerle kardeş şehir bağlantısı kurmuştur:

Galeri

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Merkez Bohemya ili

Dış bağlantılar

 Prag'ın web sayfası (Çekçe)

Prag


Nicotianoideae potporodica  pomoćnica, dio reda Solanales. Sastoji se od dva tribusa, sa ukupno osam rodova i preko 120 vrsta u Americi, Africi i Australiji.

Najvažniji rod je duhan, Nicotiana.

Tribusi i rodovi
 Subfamilia Nicotianoideae Miers
 Tribus Nicotianeae Dumort.
 Nicotiana L. (86 spp.)
 Tribus Anthocercideae G. Don
 Symonanthus Haegi (2 spp.)
 Anthocercis Labill. (10 spp.)
 Duboisia R. Br. (4 spp.)
 Cyphanthera Miers (8 spp.)
 Crenidium Haegi (1 sp.)
 Anthotroche Endl. (3 spp.)
 Grammosolen Haegi (4 spp.)

Krumpirovke

Nicotianoideae


Joseph Raymond McCarthy (14 Kasım 1908 - 2 Mayıs 1957) 1947 ve 1957 yılları arasında Wisconsin eyaleti Cumhuriyetçi parti senatörüydü. Senatodaki 10 yıllık görev süresinde McCarthy ve çalışanları, komünist parti ya da komünist sempatizanları hakkında sorumsuz suçlamalarla kötü bir şöhret kazandılar. Bu suçlamalar ABD hükûmetindeki insanlara özellikle Amerika Birleşik Devletleri Dışişleri Bakanlığı'nda ve denizaşırı ülkelerde hükûmet kütüphanelerinde çalışanlara yöneltilmişti.

Komünizm korkusu yaratan McCarthy'nin iddiaları dönemin birçok ismini zor duruma soktu, bazı kimselerin mesleki hayatının sonunu getirdi.

2 Mayıs 1957'de Bethesda, Maryland'daki Bethesda Deniz Hastanesinde 48 yaşında ölene kadar komünizm ve sosyalizm aleyhinde konuşmaya devam etti. Ölüm belgesinde ölüm nedeni "Hepatit, akut, nedeni bilinmiyor" olarak listelendi. Doktorlar daha önce onun kritik durumda olduğunu bildirmemişti. Bazı biyografi yazarları bunun alkolizmden kaynaklandığını veya alevlendiğini söylüyor.

McCarthy, Wisconsin Eyalet'nin 1. Sınıf Senatörlüğünü kazanan son Cumhuriyetçidir.

Ayrıca bakınız
 McCarthycilik

Kaynakça

1908 doğumlular
Wisconsin doğumlular
1957 yılında ölenler

Amerikalı subaylar
Amerikalı antikomünistler
Alman asıllı Amerikalılar
İrlanda asıllı Amerikalılar
Wisconsin'in ABD senatörleri
II. Dünya Savaşı'nda Amerikalı askerler
Cumhuriyetçi Parti (Amerika Birleşik Devletleri) mensubu siyasetçiler

Joseph Raymond McCarthy


الصخرة  تدل على أشياء :
 بطل المصارعة الحرة دواين جونسون .
 فيلم الصخرة من بطولة شون كونري ونيكولاس كيج .
 الصخر كمادة جيولوجية .

صفحات توضيح أسماء أماكن

ذا روك (توضيح)


Frederik Winther (født 4. januar 2001) er en dansk fodboldspiller, der spiller for den tyske Bundesliga klub FC Augsburg.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Frederiks Winther Spillerprofil hos DBU
Frederik Winther | Spillerprofil hos Bundesliga

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Lyngby Boldklub
Fodboldspillere fra FC Augsburg

Frederik Winther (fodboldspiller, født 2001)


Das Hochkar-Schutzhaus, ursprünglich als Kremser Hütte bezeichnet, ist eine Schutzhütte der Sektion Scheibbs des Österreichischen Touristenklubs. Es liegt im Skigebiet Hochkar in Niederösterreich, bei Lassing im Gemeindegebiet Göstling an der Ybbs, nahe der steiermärkischen Landesgrenze.

Lage
Das Hochkar-Schutzhaus liegt im Nordkar des Hochkars (), dem Hauptmassiv der Göstlinger Alpen in den Lassingalpen der Ybbstaler Alpen. Es befindet sich auf der Bodenalm in  Höhe, und ist heute von den etlichen Häusern des Schigebiets umgeben, insbesondere der Sportpension Hochkar, die Kontaktstelle für die Hütte ist, und der kleinen Jausenstation Hochkaralm.

Geschichte
Im Jänner 1887 beschloss die Generalversammlung der Sektion Krems-Stein des Österreichischen Touristenklubs (ÖTK) den Bau einer Kremser Hütte.; am 14. September 1890 wurde das Schutzhaus eröffnet. Schon in den 1920ern wurde das Schigebiet als Wiener Hausberg beliebt. In den Jahren 1921 und 1924 erfolgten erste Erweiterungen, um dem Andrang gerecht zu werden. Ab 1923 wurde das Haus ganzjährig bewirtschaftet. Heute ist das Hochkar-Schutzhaus, das von der Sektion Scheibbs des ÖTK betreut wird, sowohl Herberge wie auch Jausenstation und Gaststätte, für den Schibetrieb ebenso wie in der Sommersaison.

Zustieg, Lifte und Wanderungen
Die Hochkaralpenstraße ist Mautstraße.
Das Hochkar-Schutzhaus ist zu Fuß von Lassing in 2½ Stunden erreichbar (Blachl – Wassergraben – Schottenschlag – Hochkarboden), und von Göstling in 4 Stunden. Von Fachwerk erfolgt der Aufstieg über den Hochkargipfel in 3½ Stunden.

Von der Hütte führen Lifte sowohl auf den Hochkargipfel (Viersesselbahn Hochkar Vorgipfel), wie auch den Häsing (Viersessellift) und in die Höll (Viersessellift Almlift, von wo es auf die Leckerplan weitergeht).

Wanderziel ist der Hochkargipfel in 1¼ Stunden – mit dem Sessellift auf die Kammhöhe etwa 20 Minuten bis zum Gipfel.

Nach Osten läuft hier der Alpinweg als Höhenweg bis zum Dürrenstein, und weiter nach Lunz am See oder zumindest als 2-Tages-Tour zum Ötscher. Hier liegt nach 8 Stunden die Ybbstaler Hütte am Dürrenstein.
Die Schwarzalm-Hütte ist in 2½ Stunden erreichbar, über die nicht bewirtschaftete Brunnecker Hütte als leichte Wald- und Almwanderung.

Außerdem erreicht man die wenig weit entfernte Hochkarhöhle, die unter Naturschutz steht und als Schauhöhle mit Führungen zugänglich ist.

Bei der Hochkaralm gibt es seit 2008 einen Hochseilgarten, dort beginnt auch der Heli Kraft Klettersteig.

Weblinks
 outdooractive: Hochkar-Schutzhaus
 Homepage des Hochkar-Schutzhaus

Einzelnachweise

Alpenhütte in Niederösterreich
Bauwerk in Göstling an der Ybbs

Hochkar-Schutzhaus


10720 Danzl este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10720 Danzl este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitt Peak National Observatory în cadrul proiectului Spacewatch. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,18 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 3,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1986
Centura de asteroizi

10720 Danzl


Le Laboratoire de cyberjustice est une unité de recherche affiliée au Centre de recherche en droit public de l'Université de Montréal. Il a été créé en 2010 par le Professeur Karim Benyekhlef. Le Laboratoire de cyberjustice concentre son activité sur les relations entre les technologies de l'information, les nouvelles technologies et le droit, le tout dans une perspective multidisciplinaire.

Description

Le Laboratoire analyse, entre autres, l'impact des technologies sur la justice et développe des outils adaptés à la réalité des systèmes judiciaires et extra-judiciaires. Pour ce faire, les chercheurs ont accès à une infrastructures simulant l'environnement des procédures judiciaires et des audiences, ce qui permet d'étudier comment l'utilisation des technologies de l'information peut avoir un impact positifs sur l'accès à la justice.

Le Laboratoire a notamment collaboré à des initiatives telles que la création du service de médiation électronique de l'Office de la protection du consommateur au Québec. Le laboratoire a également développé l'outil Justice Bot pour le compte du Tribunal administratif du logement.

Infrastructure

Le Laboratoire abrite un réseau de deux salles d'audiences de hautes technologies, une à l'Université de Montréal et une à l'Université McGill, ainsi qu'une unité mobile, spécialement pensées pour la virtualisation des audiences judiciaires.

Cette infrastructure est complétée par des installations matérielles et logicielles qui permettent la capture, la diffusion et l'enregistrement de sources vidéos et audios pendant l'audience, que les participants soient présents dans la salle ou à distance. Cela rend possible l'étude des outils de visioconférence et d'échange à distance de l'information dans le cadre d'un procès.

Notes et références

Liens externes
 Site Web de l'organisme
 Site Web de l'Office de protection du consommateur
 Site Web du Tribunal administratif du logement

Université de Montréal

Laboratoire de cyberjustice


Pimenta (lat. Pimenta), rod tropskog zimzelenog korisnog drveća iz porodice Mirtovki. Pripada mu desetak vrsta rasprostranjenih po Srednjoj i Južnoj Americi.

Poznatije vrste su pimen drvo ili ljuti karamfil (P. dioica) i obalno rum drvo (P. racemosa).

Vrste
 Pimenta adenoclada (Urb.) Alain
 Pimenta berciliae T.N.C.Vasconc. & Peguero
 Pimenta cainitoides (Urb.) Burret
 Pimenta dioica (L.) Merr.
 Pimenta ferruginea (Griseb.) Burret
 Pimenta filipes (Urb.) Burret
 Pimenta guatemalensis (Lundell) Lundell
 Pimenta haitiensis (Urb.) Landrum
 Pimenta intermedia (Bisse) Urquiola
 Pimenta jamaicensis (Britton & Harris) Proctor
 Pimenta obscura Proctor
 Pimenta odiolens (Urb.) Burret
 Pimenta oligantha (Urb.) Burret
 Pimenta podocarpoides (Areces) Landrum
 Pimenta pseudocaryophyllus (Gomes) Landrum
 Pimenta racemosa (Mill.) J.W.Moore
 Pimenta richardii Proctor
 Pimenta samanensis (Alain) Peguero
 Pimenta yumana (Alain) T.N.C.Vasconc.

Izvori

Myrteae

Pimenta


Stvoritelj je Bog odgovoran za stvaranje Zemlje, svijeta i svemira u religiji i mitologiji. U monoteizmu postoji jedan Bog, obično je on i Stvoritelj. Niz monolatističkih tradicija razdvaja sekundarnog kreatora od primarnog transcendentnog bića, identificiranog kao primarnog kreatora.

Biblijski izvještaj o stvaranju sastoji se od dvije priče, koje su uglavnom ekvivalentne prvim poglavljima Knjige Postanka. Prvi izvještaj (Post 1,1 do 2,3) koristi ponavljajuću strukturu božanske zapovijedi i ispunjenja, nakon čega slijedi izjava "i bi večer i bi jutro, [xti] dan," za svaki od šest dana stvaranja. U svakom od prva tri dana postoji čin diobe: prvi dan dijeli tamu od svjetla, drugi dan  "vode iznad" od "voda ispod", a treći dan more od kopna. U svakom od sljedeća tri dana odvijaju se ove podjele: četvrti dan Stvoritelj obasjava tamu i svjetlost sa suncem, mjesecom i zvijezdama; peti dan nastanjuje mora i nebo ribama i pticama; i konačno, kopnena bića i čovječanstvo nastanjuju Zemlju.

Prva priča odnosila se na kozmički plan stvaranja, dok se druga fokusira na čovjeka kao kultivatora svoje okoline i kao moralnog činitelja. Drugi izvještaj, za razliku od uređene sedmodnevne sheme iz Postanka 1, koristi jednostavan tečan narativni stil koji ide od Božjeg stvaranja prvog čovjeka preko Edenskog vrta do stvaranja prve žene i institucije braka. Svemoćni Bog iz Postanka 1 stvara čovječanstvo sebi na sliku.

Rano spajanje grčke filozofije s pripovijestima iz hebrejske Biblije potječe od Filona Aleksandrijskoga (umro 50.), koji je pisao u kontekstu helenističkog judaizma. Filon je identificirao židovsko božanstvo Stvoritelja, Jahvu, s Aristotelovim Nepokretnim pokretačem (Prvi uzrok) u pokušaju da dokaže da su Židovi imali monoteistička gledišta čak i prije Grka. Slično teoretsko stajalište pokazao je i Toma Akvinski, povezavši aristotelovsku filozofiju s kršćanskom vjerom, nakon čega slijedi tvrdnja da je Bog prvo biće, prvi pokretač i čisti čin.

Deuterokanonska Druga knjiga o Makabejcima ima dva relevantna odlomka. Poglavlje 7 govori o majci židovskog protomučenika koja je rekla svom sinu: "Molim te, dijete, pogledaj nebo i zemlju i sve što je na njima i znaj da je sve to Bog načinio ni od čega i da je tako nastao i ljudski rod. (2 Mak 7,28)." U prvom poglavlju, tekst se odnosi na svečanu molitvu koju su izgovorili Jonatan Makabejac, Nehemija i izraelski svećenik, dok su prinosili žrtve u čast Bogu: "Gospode, Gospode Bože, stvoritelju svega, strašni, jaki, pravedni, milosrdni, jedini kralju, jedini dobri, jedini darežljivi, jedini pravedni, svemogući i vječni (2 Mak, 1,24-25)". Proslov Evanđelja po Ivanu počinje riječima: "U početku bijaše Riječ i Riječ bijaše u Boga i Riječ bijaše Bog. Ona bijaše u početku u Boga. Sve postade po njoj i bez nje ne postade ništa. (Iv, 1,1-3)"

Izvori

Religija

Stvoritelj


المنظمة العالمية للأرصاد الجوية  واختصاراً  هي منظمة دولية متخصصة تابعة للأمم المتحدة. تتكون عضوية المنظمة من 185 دولة و 6 أقاليم. وقد انبثقت من المنظمة الدولية للأرصاد الجوية والمنظمة البحرية الدولية، والتي أسست في 1873.

أسست المنظمة العالمية للأرصاد الجوية في عام 1950، وفي 1951 أصبحت هيئه متخصصة للأمم المتحدة في علم الطقس (أي الطقس والمناخ)، وعلم المياه العملية وعلوم الجيوفيزياء التي لها صلة. تأخد المنظمة من مدينة جنيف بسويسرا مقرا لها ويرأسها أمين عام ينتخب من قبل برلمان المنظمة كل أربع سنوات. والرئيس الحالي الكسندر بيدريتسكى والأمين العام الحالي هو ميشيل جيرارد.
في يونيو 1976، وبناء على تقارير صحفية توقعت حدثا مماثلا للعصر الجليدي الصغير، أطلقت المنظمة العالمية للأرصاد الجوية تحذيرا هاما للغاية من ظاهرة احترار المناخ العالمي (الاحتباس الحراري -الصوبة-) المحتملة.

تاريخ المنظمة
المنظمة العالمية للأرصاد الجوية هي وكالة متخصصة تابعة للأمم المتحدة. وهي منظومة من الأمم المتحدة موثوقة ومخولة من الأمم المتحدة بشأن حالة وسلوك الغلاف الجوي للأرض، وتفاعله مع والمحيطات والمناخ ينتج وما ينجم عنها من توزيع للموارد المائية.

تضم المنظمة العالمية للأرصاد الجوية في عضويتها 188 عضوا من الدول والأقاليم (منذ 24 يناير، 2007). أنشأت في عام 1950، وأصبحت المنظمة العالمية للأرصاد الجوية وكالة متخصصة تابعة للأمم المتحدة في عام 1951 للأرصاد الجوية (الطقس والمناخ) والهيدرولوجيا التطبيقية والعلوم الجيوفيزيائية ذات الصلة.

لقد نشأت عن منظمة الأرصاد الجوية الدولية والمنظمة البحرية الدولية، التي تأسست في عام 1873. ومذاك لم تعد المعلومات عن الطقس والمناخ والدورة الطبيعية للمياه خاضعة للحدود الدولية، حيث أن التعاون الدولي على نطاق عالمي هو أمر أساسي لتطوير الأرصاد الجوية والهيدرولوجيا التطبيقية، وكذلك لجني فوائد من تطبيقاتها. وتقوم المنظمة العالمية للأرصاد الجوية بتوفير إطار لهذا التعاون الدولي.

منذ تأسيسها، لعبت المنظمة العالمية للأرصاد الجوية دورا فريدا وقويا في الإسهام في سلامة ورفاه البشرية. فقد استطاعت أن تسهم مساهمة كبيرة في حماية الأرواح والممتلكات ضد الكوارث الطبيعية، والحفاظ على البيئة، وتعزيز الأوضاع الاقتصادية والرفاه الاجتماعي لجميع قطاعات المجتمع في مجالات مثل الأمن الغذائي والموارد المائية والنقل. وذلك في إطار قيادة المنظمة العالمية للأرصاد الجوية، وضمن إطار برامج المنظمة، والخدمات الوطنية للأرصاد الجوية والهيدرولوجيا.

مهام المنظمة

من أغراض المنظمة العالمية للأرصاد الجوية:
 تيسير سبل التعاون العالمي لإنشاء شبكات من المحطات للقيام بمراقبة الأحوال الجوية والمناخية والهيدرولوجية والجيوفيزيائية.
 تبادل المعلومات وتجهيزها وتوحيد البيانات ذات الصلة.
 تساعد على نقل التكنولوجيا والتدريب والبحوث.
 تعزز التعاون بين خدمات اللجان الوطنية للأرصاد الجوية والهيدرولوجيا للأعضاء، وتوسيع دائرة تطبيقات الأرصاد الجوية لخدمات الطقس العامة، والزراعة، والطيران، والشحن، والبيئة، وقضايا المياه، والتخفيف من آثار الكوارث الطبيعية.

قامت المنظمة العالمية للأرصاد الجوية بتيسير التبادل الحر وغير المقيد للبيانات، والمعلومات، والمنتجات، والخدمات في الوقت الحقيقي –وقت تسجيل البيانات- أو قريبا من الوقت الحقيقي بالنسبة للمسائل المتعلقة بسلامة وأمن المجتمع، والرفاه الاقتصادي، وحماية البيئة. مما يسهم في صياغة السياسات في هذه المجالات على الصعيدين الوطني والدولي.

في الحالة الخاصة بالطقس والمناخ والأخطار المتصلة بالمياه، والتي تشكل ما يقرب من 90 ٪ من الكوارث الطبيعية، توفر برامج المنظمة العالمية للأرصاد الجوية معلومات حيوية للنهوض تحذيرات من أن إنقاذ الأرواح والحد من الأضرار التي تلحق بالممتلكات والبيئة
كما تسهم المنظمة العالمية للأرصاد الجوية في الحد من آثار الكوارث التي يسببها الإنسان، مثل تلك المرتبطة الحوادث الكيميائية والنووية، وحرائق الغابات والرماد البركاني. وقد بينت الدراسات أنه بغض النظر عن الفوائد التي لا تحصى بالنسبة لرفاه الإنسان، كل دولار يستثمر في خدمات الأرصاد الجوية والمائية تنتج عائد اقتصادي أكبر بعدة مرات، وغالبا بعشر مرات أو أكثر.

تقوم المنظمة العالمية للأرصاد الجوية بدور رائد في الجهود الدولية الرامية إلى رصد وحماية البيئة من خلال برامجها. بالتعاون مع وكالات الأمم المتحدة الأخرى واللجنة الوطنية للأرصاد الجوية والهيدرولوجية، وتدعم المنظمة العالمية للأرصاد الجوية تنفيذ عدد من الاتفاقيات البيئية، وتسهم بدور فعال في تقديم المشورة وإجراء تقييمات للحكومات بشأن المسائل ذات الصلة. هذه الأنشطة التي تساهم في ضمان التنمية المستدامة ورفاهية الأمم.

بالتعاون بين المنظمة العالمية للأرصاد الجوية وبرنامج الأمم المتحدة للبيئة (يونيب) تم تكوين اللجنة الدولية للتغيرات المناخية (IPCC Intergovernmental Panel on Climate Change). كما أنها مسؤولة مسؤولية مباشرة عن إنشاء لجنة رصد الغلاف الجوي العالمي (GAW Global Atmosphere Watch).

التقارير الشيفرية في الأرصاد الجوية Codes

تمشيا مع جهودها لتعزيز وتوحيد الأرصاد الجوية، ولما كان من المتعذر استخدام اللغة القومية في تبادل بيانات الأرصاد الجوية وذلك لتعدد اللغات العالمية. أنتجت المنظمة العالمية للأرصاد الجوية العديد من الصيغ أوالرموز -الشفرات- لتمثيل وتبادل المعلومات عن الأرصاد الجوية، وعلم المحيطات Oceanography، والبيانات الهيدرولوجية. وتدون الصيغ التقليدية، مثل سينوب SYNOP، المعلومات المناخية الشهرية CLIMAT وبيانات الأرصاد الجوية من الجو العلوي TEMP، وهي قائمة على الرموز Code. أما الصيغ الجديدة فهي BUFR وCREX ، والرموز الرقمية المستخدمة في التعبير عن بيانات الطقس حسب مواقعها الجغرافية -خطوط الطول والعرض- (GRIB1,GRIB2 (GRIdded Binary، ويستخدم لتمثيل المعلومات الأرصادية بواسطة رسوم الحاسوب، كما في grads، NCL command language. وهناك صيغ أخرى كثيرة.

مؤتمر منظمة الأرصاد الجوية العالمية حول التنبؤات المناخية ومعلومات صنع القرار
وقد اقيم مؤتمر المناخ العالمي الثالث (WCC-3) في 31 أغسطس إلى 1 سبتمبر 2009 في جنيف-سويسرا-، تحت مظلة المنظمة العالمية للأرصاد الجوية،
استخدام تطبيقات التنبؤات المناخية صنع القرار حول المواضيع الاقتصادية المتعلقة بالمجتمع، والغذاء والمياه، والطاقة، والصحة، والسياحة، والتطوير. ويهدف المؤتمر إلى المساهمة في مشروع أهداف الألفية للتطوير -الأمم المتحدة-، وأهداف الأمم المتحدة المناخية في دعم تكييف المناخ.

مصادر

وصلات خارجية

تأسيسات سنة 1950 في سويسرا
مجموعة الأمم المتحدة الإنمائية
معاهدات جمهورية شعبية في أنغولا
معاهدات جمهورية شعبية في موزمبيق
منظمات الأمم المتحدة مقرها في جنيف
منظمات بيئية أسست في 1950
منظمات تغير المناخ
منظمات علم المياه
منظمات علمية عالمية
منظمة العالمية للأرصاد الجوية
وكالات أرصاد جوية

المنظمة العالمية للأرصاد الجوية


Paul Wilkinson ist der Name folgender Personen:

* Paul Wilkinson (Politikwissenschaftler) (1937–2011), britischer Politikwissenschaftler
 Paul Wilkinson (Fußballspieler) (* 1964), englischer Fußballspieler

Paul Wilkinson


Télégraphe () is a station on line 11 of the Paris Métro in the 19th and 20th arrondissements. It is named after the nearby rue de Télégraphe, which was once a chemin de ronde (a raised protected walkway behind a battlement) of the park of the Château de Ménilmontant. Its name comes from the optical telegraph invented by  Claude Chappe (1763–1805) in 1792.  This was the first practical telecommunications system, but was eventually replaced by the electric telegraph. Chappe installed the relay station, containing the telegraph's apparatus which he called a tachygraphe, on this peak of 128 meters altitude.

History
The station opened as part of the original section of the line from Châtelet to Porte des Lilas on 28 April 1935.

On 1 April 2016, half of the nameplates on the station's platforms were temporarily replaced by the RATP as part of April Fool's Day, along with 12 other stations. It was humorously renamed "#TWEET" , a reference to the evolution of text messaging in the 21st century and as a tribute to Twitter.

As part of modernization works for the extension of the line to Rosny-Bois-Perrier in 2023 for the Grand Paris Express, the station was closed from 8 June 2019 to 15 July 2019 to raise its platform levels and its surface tiled to accommodate the new rolling stock that will be used (MP 14) to accommodate the expected increase passengers and to improve the station's accessibility. An additional entrance will also added at the corner of rue de Belleville and rue du Docteur Potain and will be equipped with a lift.

In 2019, the station was used by 1,823,734 passengers, making it the 257th busiest of the Métro network out of 302 stations.

In 2020, the station was used by 1,194,040 passengers amidst the COVID-19 pandemic, making it the 220th busiest of the Métro network out of 305 stations.

Passenger services

Access
The station has 3 entrances:

 Entrance 1: rue du Télégraphe
 Entrance 2: rue de Belleville
 Entrance 3: Cimetière de Belleville

Station layout

Platforms
The station has a standard configuration with 2 tracks surrounded by 2 side platforms. The station's tracks are separated by a supporting wall to strengthen the station box as it is built in soft ground. Due to the significant depth of the platforms, certain landings between flights of stairs that led to the mezzanine level were equipped with seats for travellers to rest. This was removed during the station's renovation and modernisation as part of the "Un métro + beau" programme by the RATP on 28 June 2016. This feature still exists at Buttes Chaumont.

Other connections
The station is also served by lines 20 and 60 of the RATP bus network, and at night, by lines N12 and N23 of the Noctilien bus network.

Gallery

References

Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro line 11
Paris Métro stations in the 19th arrondissement of Paris
Paris Métro stations in the 20th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1935

Télégraphe station


Weekend est le  single digital de la chanteuse Taeyeon. Il est sorti digitalement le 6 juillet 2021 sous le label SM Entertainment. Le titre à ensuite été ajouté le 14 février 2022 au troisième album de la chanteuse, INVU.

Clip vidéo
Après avoir annoncé un retour estival de Taeyeon avec un nouveau single, le label a dévoilé du 29 juin au 1er juillet, plusieurs séries de photos. Le teaser du M/V est dévoilé le 4 juillet, 2 jours avant la sortie officielle de Weekend.

Le clip, dans des tons rose pastel et une ambiance rétro, montre la chanteuse désirant s'évader et partir en week-end après une journée de travail.

Promotion
Ce retour estival est marqué par un live spécial sur la plateforme V-LIVE, intitulé "Weekend: TAEYEON Entertainment's first half general meeting".

Weekend marque le grand retour de Taeyeon sur les différents shows musicaux coréens. La promotion du titre débute officiellement sur le plateau du M Countdown le 8 juillet, avant d'être interprété sur les plateaux du Music Bank le 9, du Music Core le 10 et de l'Inkigayo le 11 juillet. Une vidéo réaction est également postée le 7 juillet en collaboration avec l'équipe de l'émission Amazing Saturday ; elle cumulera plus d'1 million de vues en une semaine.

Réception et ventes
Le titre rencontre un certain succès en Asie, notamment dans trois pays : En Corée du Sud d'une part, "Weekend" s'étant classé à la  place du classement musical national, le Gaon Digital Charts, et dans le top 10 de tous les principaux classements de streaming du pays (MelOn, Bugs ou encore Genie) tout en atteignant la  place des tendances YouTube du pays. En octobre, "Weekend" devient son titre ayant passé le plus de semaines dans le top 10 du classement hebdomadaire national, avec 15 semaines.

En Thaïlande, le clip s'est hissé à la  position des tendances YouTube et est entré dans le top 100 hebdomadaire de plusieurs sites de streaming comme Spotify ( place) ou JOOX K-Pop 50 ( place)

En Chine, le single se vend à plus de 100 000 exemplaires en moins d'une semaine et le M/V a occupé la première place du classement hebdomadaire des titres les plus visionnés sur le site QQ Music, l'un des leaders du streaming chinois. Il s'agit actuellement du single de Taeyeon le plus vendu en Chine avec plus de 237 000 exemplaires.

Weekend s'est également classé dans plusieurs pays : dans les classements nationaux de Taïwan et de Singapour, mais également dans le classement Spotify hebdomadaire de plusieurs pays asiatiques, comme l'Indonésie, la Malaisie ou encore le Vietnam.

Classements

Classements hebdomadaires

Classement mensuel

Classement annuel

Références

Single musical sorti en 2021
Single publié par SM Entertainment
Chanson en coréen

Weekend (chanson de Taeyeon)


An Carex corstorphinei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Claridge Druce. An Carex corstorphinei in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex corstorphinei


Hipgnosis, Storm Thorgerson tarafından kurulan, Pink Floyd'un Dark Side of the Moon, More, Wish You Were Here, Led Zeppelin'in Houses of the Holy ve Presence albüm kapaklarını dizayn eden, bir süre sonra da dağılan tasarım şirketidir.

Reklam şirketleri
İngiltere merkezli şirketler
Grafik tasarım stüdyoları
Pink Floyd
1968'de kurulan şirketler

Hipgnosis


Skolevalget 2015 var det første officielle skolevalg i Danmark og fandt sted torsdag den 29. februar 2015. Der blev stemt på 9 forskellige ungdomspartier om 179 fiktive pladser til det danske parlament folketinget.

Skolevalget er et valg for danske skoleelever i  8., 9. og 10. klasser. Det var det første der blev afholdt udelukkende for statslige midler. Tidligere har TV2 også stået bag skolevalg, men dette var det første, som undervisningsministeriet stod bag alene.

Valget blev udskrevet d. 12. januar af statsminister Helle Thorning-Schmidt, til afholdelse d. 29. januar. Ca. 75.000 elever deltog.

Forløb
Op til valget den 29. januar blev der gennemført et tre uger langt undervisningsforløb på de tilmeldte skoler, hvor eleverne på 8. og 9. klassetrin modtog særligt tilrettelagt undervisning med henblik på styrkelse af elevernes demokratiske engagement og viden om valghandlingen.

Undervisningsforløbet tog udgangspunkt i Fælles Mål, hvor eleverne skulle lære samfundets demokratiske spilleregler og grundværdier at kende. I den sidste uge af undervisningsforløbet blev der blandt andet gennemført debatter på skolerne med repræsentanter fra de politiske partier.

Skolevalg fik både massiv politisk og forskningsmæssig opmærksomhed som et initiativ, der har potentiale til at styrke de unges deltagelse i demokratiet. Valgretskommissionen har i en af sine anbefalinger peget på indførelse af skolevalg, da det er vigtigt at øge valgdeltagelsen blandt unge førstegangsvælgere, som har været meget lav ved seneste valg. I Norge og Sverige har man haft positive erfaringer med afholdelse af skolevalg i mange år.

Skolevalg afholdtes første gang i 2015 og igen i 2017. Skolevalget blev etableret i et projektsamarbejde mellem Folketinget og Undervisningsministeriet, hvor udgiften på seks millioner blev delt 50/50 over en periode på fire år. Skolevalget var en del af Folketingets fejring af 100-året for grundloven af 1915.

Der var i alt 25 mærkesager, som de unge kunne vælge i mellem. De fordelte sig over emner fra religion og etik til unge og uddannelse:

 Hårdere straffe for personfarlig kriminalitet
Gør aktiv dødshjælp lovlig
Sænk prisen på offentlig transport
Fjern topskatten
Tillad alle hunderacer
Bekæmp farligt børnearbejde
Sænk momsen på økologiske fødevarer
Indfør niveauopdeling i folkeskolen
Afskaf 24-års reglen
Fjern karakterkrav på erhvervsskolen
Afskaf social dumping
Indfør minimumspriser på alkohol
Adskil kirke og stat
Ligelig fordeling af flygtninge i EU
Nedrustning af det danske militær
Privatskoler skal tage et socialt ansvar
Automatisk tilmelding til donorregisteret
Ja til atomkraft
Afskaf nationale tests i folkeskolen
Afskaf racismeparagraffen
 Omlæg SU til lån
 Indfør forbud mod sexkøb
Brugerbetaling på lægebesøg
 Fri hash
 Afskaf monarkiet

Der blev over de tre uger afholdt 336 debatter på skoler over hele landet med deltagelse af ungdomspolitikere.

Resultat
Resultatet blev en sejr til blå blok, der fik 105 mandater, mod rød bloks 74. Bedst gik det for Venstres Ungdom, der kunne hive 49 mandater hjem, efter 27,4% af stemmerne.

{| style="margin-left:1em;"
|-
|

15
Begivenheder i 2015

Skolevalg 2015


Karl August Ludwig Hans von Esebeck, depuis 1869 baron von Esebeck (né le 11 avril 1786 à Deux-Ponts et mort le 21 décembre 1871 à Potsdam) est un lieutenant général prussien.

Biographie

Origine
Il est le fils du général de division prussien  (1745-1809) et de son épouse Wilhelmine Charlotte, née Schönberg  (née le 5 février 1752 et morte le 8 septembre 1827).

Carrière militaire
Esebeck est arrivé le  décembre 1797 comme caporal dans le  d'infanterie du prince Louis-Ferdinand de Prusse. Il y est promu sous-lieutenant à la mi-janvier 1804. Au cours de la guerre de la Quatrième Coalition, Esebeck est grièvement blessé lors de la bataille d'Auerstedt. Après la paix de Tilsit, il est jugé inapte au service et reçoit son congé le 8 novembre 1807 avec une pension annuelle de 96 thalers et la perspective d'un emploi dans le service civil. Le 23 mars 1808, il reçoit le caractère de capitaine d'état-major avec la permission de porter son ancien uniforme militaire.

À la veille de la campagne d'Allemagne, Esebeck est engagé le 1er avril 1813 comme chef de la compagnie de chasseurs volontaires dans le 3e régiment d'infanterie prussien-oriental de Landwehret est promu capitaine à ce poste le 1er juillet 1813. Esebeck reçoit la croix de fer de  classe pour son action dans la bataille de Gross Beeren et l'Ordre de Saint-Vladimir de  classe. Il participe à la bataille de Dennewitz, à la bataille de Jüterbog et aux sièges de Wittemberg, Wesel et La Fère. Le 20 décembre 1813, avec un brevet daté du 18 mai 1814, il est  promu major et commandant de bataillon dans le  régiment d'infanterie westphalien de Landwehr. Du 26 juillet au 29 décembre 1815, Esebeck est affecté au  westphalien de Landwehr, puis au bataillon de Landwehr de la Garde de Königsberg en tant que commandant. Le 20 février 1822, il est promu lieutenant-colonel par brevet du 10 avril 1822. Le 30 mars 1826, il est nommé commandant du régiment de réserve de la Garde-Landwehr. Le 27 juin 1826, Esebeck reçoit une prime de 300 thalers.

Le 30 mars 1828, il est promu colonel par brevet du 5 mai 1828 et, un an plus tard, transféré comme commandant dans le  de grenadiers. À la suite de sa blessure à Auerstedt, Esebeck souffre de maux de tête et obtient le 16 mai 1829 l'autorisation de faire son service au chapeau. Le 30 mars 1835, il rejoint la  de Landwehr en tant que commandant et est promu major général le 30 mars 1836. Le 30 mars 1839, Esebeck est nommé commandant de la  d'infanterie. En raison d'une maladie, il obtient le 2 juin 1839 un congé de dix semaines pour se reposer à Wiesbaden. Le 7 avril 1842, Esebeck prend en charge la  d'infanterie et est promu lieutenant-général le 30 mars 1844. En cette qualité, il reçoit le 2 septembre 1844 l'étoile de l'ordre de l'Aigle rouge de  classe avec feuilles de chêne. Le 5 mars 1845, il est mis à disposition avec la pension légale. Esebeck reçoit son congé le 17 janvier 1850, mais est de nouveau mis à disposition le 29 décembre 1860. Pour ses services, il est élevé au rang de baron le 6 mars 1869 et meurt le 12 décembre 1871 à Potsdam.

Il est seigneur de Reichenwalde et chevalier de l'Ordre de Saint-Jean.

Famille
Esebeck se marie le 21 septembre 1809 Frederike von Saucken (1788–1830) Le couple a plusieurs enfants :

 Friederike (1810-1829)
 Rudolf Ernst Karl Julius (1812-1890), colonel, commandant du  d'infanterie, commandant du château de Berlin marié avec Susette Marie Couchoud (1820-1890)
 Nathalie (1815-1882) mariée le 1er octobre 1833 avec  (1804-1872), général de division prussien
 Hermann Karl Wilhelm (1816–1876), major marié en 1843 avec Laura von Studnitz (1821-1897)
 Karl August Eberhard Hugo (né en 1818) marié avec Anna von Schön (née en 1817), fille de Theodor von Schön
 Karl Friedrich August Eberhard (1821-1866), major du régiment de fusiliers de la Garde, mort du choléra à Brünn en Moravie, marié avec Clara Emilie Julie von Rothkirch-Panthen (1828–1903), fille du baron Friedrich Jaroslaw von Rothkirch-Panthen (1794-1873)
 Elise Karoline Hermione (née en 1823)

Après la mort de sa première femme, Esebeck se marie le 15 avril 1831 avec Thérèse Angélique von Stülpnagel (née le 12 novembre 1810 et morte le 25 août 1887), une fille du général Wolf Wilhelm Ferdinand von Stülpnagel. Le couple a plusieurs enfants :

 Ferdinand Friedrich Wilhelm Karl (né le 21 mai 1833 et mort le 28 juin 1893), colonel marié avec Frida  (née le 12 janvier 1839 et morte le 29 mars 1891), fille du ministre d'État et haut président de la province de Posnanie Gustav von Bonin
 Friedrich Karl Johann (né le 24 avril 1835 et mort le 6 août 1870), capitaine au  d'infanterie, tué à la bataille de Frœschwiller-Wœrth, marié en 1868 avec Anna Therese Rabe von Pappenheim (née le 7 avril 1846 et morte le 27 décembre 1922)
 Konstanz Karl Wilhelm (1836–1894), général prussien marié avec Marie comtesse von Klinckowström (née le 28 novembre 1841 et morte le 6 décembre 1875)
 Magdalena Friederike Thérèse Caroline (née le 24 janvier 1842)
 Johanna Klara Thérèse Friederike (née le 2 septembre 1847)

Bibliographie
 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 5, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1938], DNB 367632802, S. 268–270, Nr. 1543.
 Gothaisches genealogisches Taschenbuch der freiherrlichen Häuser 1888. Acht und dreißigster Jahrgang, S. 195f.

Références

Generalleutnant prussien
Personnalité prussienne des guerres napoléoniennes
Récipiendaire de l'ordre royal prussien de Saint-Jean
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle rouge de 2e classe
Récipiendaire de 2e classe de la croix de fer
Ordre de Saint-Vladimir
Baron
Naissance en avril 1786
Naissance à Deux-Ponts
Naissance dans le Palatinat-Deux-Ponts
Décès en décembre 1871
Décès à Potsdam
Décès dans la province de Brandebourg
Décès à 85 ans

Karl August von Esebeck


Remigijus Žemaitaitis (* 30. Mai 1982 in Šilutė, Litauen) ist ein litauischer Politiker. Er ist seit 2009 Mitglied des Seimas und seit 2016 Parteivorsitzender der Tvarka ir teisingumas bzw. seit 2020 von Laisvė ir teisingumas.

Leben
Nach dem Abitur 2000 am 1. Gymnasium Šilutė absolvierte Žemaitaitis von 2000 bis 2005 das Magisterstudium der Rechtswissenschaften (Spezialisierung: Handelsrecht) an der Vilniaus universitetas. Ab 2006 studierte er im Masterstudiengang der Wirtschaft an der Vilnius University International Business School in Vilnius.

Von August 2002 bis Juli 2005 arbeitete Žemaitaitis als Jurist im Unternehmen UAB "Dervira" und 2004 in der Obersten Wahlkommission. Von 2004 bis 2005 war Spezialist am 2. Stadtkreisgericht Vilnius, 2005 Richtergehilfe, von 2005 bis 2007 Gehilfe des Vorsitzenden im Bezirksgericht Vilnius, von 2007 bis 2008 Berater des Bürgermeisters der Stadt Vilnius Juozas Imbrasas (Tvarka ir teisingumas), 2009 Mitarbeiter der EU-Abgeordneten Rolandas Paksas und J. Imbrasas.

Als der Sozialdemokrat Zigmantas Balčytis 2009 in das Europäische Parlament gewählt wurde und seinen Sitz im Seimas aufgab, kam es in dessen bisherigem Wahlkreis Šilalė-Šilutė zu einer Nachwahl, die Žemaitaitis gewann. Bei der Parlamentswahl 2012 verteidigte er seinen Sitz in diesem Wahlkreis. Vier Jahre später zog er bei der Wahl im Oktober 2016 an der Spitze der nationalen Liste von TT erneut in den Seimas ein. Bei dieser Wahl musste die Partei deutliche Verluste hinnehmen. Rolandas Paksas trat vom Parteivorsitz zurück und Žemaitaitis wurde sein Nachfolger. 2018 wurde er zudem Stellvertretender Seimas-Präsident. Tvarka ir teisingumas fusionierte im Juni 2020 mit der Lietuvos laisvės sąjunga (LLS; Litauische Freiheitsunion) zur Partei Laisvė ir teisingumas (Freiheit und Gerechtigkeit), deren Vorsitzender Žemaitaitis seither ist.

Familie
Žemaitaitis ist verheiratet mit Juristin Živilė Žemaitaitienė, Rechtsanwaltsgehilfe der Kanzlei "ADLEX".

Quellen

Weblinks
 Blog von Remigijus Žemaitaitis
 Website (Seimas-Portal)

Seimas-Mitglied (21. Jahrhundert)
Stellvertretender Vorsitzender des Seimas
Mitglied des Wirtschaftsausschusses (Litauen)
Mitglied des Rechtsausschusses (Litauen)
Jurist in der Kommunalverwaltung (Litauen)
Parteivorsitzender der Tvarka ir teisingumas
Absolvent der Universität Vilnius
Person (Rajongemeinde Šilutė)
Sowjetbürger
Litauer
Geboren 1982
Mann

Remigijus Žemaitaitis


Le fascia parotidien est un fascia qui tapisse les parois de la loge parotidienne.

Il est en continuité avec le fascia massétérin avec lequel il forme une poche qui enveloppe la glande parotide, son canal excréteur et les branches du nerf facial.

C'est un prolongement de la lame superficielle du fascia cervical.

Il est constitué de deux couches une couche superficielle et une couche profonde.

La couche superficielle est en continuité avec le fascia temporal au niveau crânien et avec le fascia massétérin latéralement. Cette couche est attachée à l'arcade zygomatique en haut et à la mandibule en bas.

La couche profonde recouvre le muscle stylo-hyoïdien, le muscle stylo-glosse et le muscle stylo-pharyngien.

Le fascia envoie de nombreuses cloisons qui passent entre les lobules du tissu glandulaire. Le nombre de cloisons augmente avec le poids de l'individu.

Notes et références

Crâne

Fascia parotidien


Fatih Tekke (d. 9 Eylül 1977, Trabzon), Forvet mevkiinde forma giymiş, eski millî futbolcu ve teknik direktördür.

Futbol Kariyeri

Trabzonspor Kulübü

1. Dönem
16 yaşında Trabzonspor A takımına yükselen; Hami Mandıralı, Ünal Karaman, Tolunay Kafkas, Abdullah Ercan, Ogün Temizkanoğlu, Orhan Kaynak'lı kadroda yer alan Fatih Tekke, tecrübesizliği ve agresifliği yüzünden Altay Spor Kulübü'ne kiralandı.

2. Dönem
1998-99 sezonunda Trabzonspor'a geri döndü. Ama çalkantılı dönemlerden geçen Trabzonspor'da pek başarılı olamadı. Sürekli değişen teknik direktörler ve taktik anlayış içerisinde Fatih Tekke sürekli olarak farklı mevkilerde denendi ama başarılı olamadı ve gönderildi.

3. Dönem
2002-03 sezonunda Trabzonspor'a geri döndü. Takıma katılmasıyla Trabzonspor 2 Türkiye Kupası'yla birlikte 2 lig ikinciliği kazandı. Ayrıca 2004-05 sezonunda 31 golle Süper Lig Gol Kralı ve UEFA Gümüş Ayakkabı sahibi oldu.

Altay SK
1997-98 sezonunda Altay'da kiralık olarak forma giydi. Altay'da futbol hayatını sürdürürken Çanakkale Dardanelspor maçında ayağı kırıldı.

Gaziantepspor Kulübü
2000-01 sezonu öncesi Trabzonspor'dan ayrılıp Gaziantepspor'a transfer oldu. Fatih Tekke, buradaki formuyla A millî takıma kadar yükseldi.

Zenit St.Petersburg

2006-2007 sezonunun başında 7.5 milyon € ücretle Trabzonspor'dan Rusya'nın Premier Lig ekiplerinden Zenit takımına transfer olmuştur.

FK Zenit forması ile 2007-08 sezonu Rusya Premier Ligi şampiyonluğu yaşamış ve UEFA Kupası Finalinde İskoçya'nın Rangers takımını yenerek UEFA Kupasını kaldırmıştır.

Finalindeki futboluyla UEFA internet sitesinde (uefa.com) sitenin okurları tarafından maçın adamı seçilmiştir. En son olarak Zenit takımıyla son UEFA Şampiyonlar Ligi Şampiyonu Manchester United'ı yenerek UEFA Süper Kupası'nı kazanmıştır.

10 Kasım 2009 itibarıyla kulübün resmi sitesindeki istatistiklere göre Rusya Premier Liginde, Rusya kupasında, UEFA Kupasında ve Şampiyonlar liginde toplam 84 maça çıkmış ve 30 gol atmıştır. Zaman zaman yedek kaldığı için takımı tarafından düşünülmediği medyada yer alsa da Rusya'da yeni başlayan sezona çok başarılı bir giriş yapmıştır.

Zenit forması ile 73 Premier Lig maçında 24 gol atmıştır.

FC Rubin Kazan

Mart 2010'dan geçerli olmak üzere Rubin Kazan ile 3 yıllık sözleşme imzalamıştır. Rubin Kazan formayı ile 5 maça çıkmış hiç gol atamamıştır.

Beşiktaş JK

2010-11 sezonu öncesi transfer döneminin son günü olan 31 Ağustos 2010 çarşamba günü Beşiktaş kulübü ile Rubin Kazan kulübü millî oyuncunun transferinde 750 bin € bonservis bedeli karşılığında anlaştı. İki yıllık sözleşmeye imza atan Fatih Tekke ise yıllık 1,5 milyon TL garanti para artı maç başına 40 bin TL alacak. Yeni takımında 33 numaralı formayı giyecek olan millî oyuncu Türkiye'ye döndüğü için çok mutlu olduğunu belirtirken, konuşmasında şunları söyledi:

Beşiktaş'ın teknik direktörü Bernd Schuster ile anlaşamadıkları iddia edilerek takımdan gönderilmiştir. Fatih Tekke Beşiktaş'tan ayrılış sürecini şu sözleriyle anlatmıştır:

Ankaragücü
Fatih Tekke, ara transfer döneminde Ankaragücü takımı ile 19 Ocak 2011 tarihinde 1,5 yıllık sözleşme imzalamıştır.

Orduspor
Transfer dönemiminin bitmesine anlar kala 2 yıllık sözleşmeye imza atmıştır.

Millî takım kariyeri

Fatih Tekke 6 kez Türkiye U-15 millî takım formasını giymiştir.

Türkiye U-16 millî takım forması ile 18 maça çıkmış bu maçlarda 5 gol atmıştır. 1994 yılında İrlanda'da yapılan Avrupa U-16 Futbol Şampiyonası'nda U-16 takımı ile şampiyonluk yaşamıştır.

Türkiye U-17 millî takım ile 10 maça çıkmıştır.

Türkiye U-18 millî formayı 13 kez giymiş, rakip takım filelerini 5 kez havalandırmayı başarmıştır.

1 kez Türkiye U-21 millî takım formasını giymiştir.

1998-2007 yılları arasında 32 kez A millî takım formasını giymiş, bu maçlarda 14 kez gol sevinci yaşamıştır.

Teknik direktörlük kariyeri
29 Mart 2015 tarihinde Kayseri Erciyesspor ile sözleşme imzaladı.

21 maçta topladığı 17 puanla 16. sırada bulunan Denizlispor'un başına Şubat 2018'de getirildi. Tekke yönetiminde çıktığı 13 maçta 21 puan toplayarak 38 puana ulaştı ve Denizlispor'u küme düşme hattından çıkararak sezonu 15. sırada tamamlamasına katkı sağladı.

2019-2020 sezonunda TFF 1. Lig ekiplerinden İstanbulspor'u çalıştıran Tekke, ligi 4. sırada tamamlayarak Play-off'larda mücadele etme hakkı kazanmıştır. Play-off'larda Altay'a 3-2 ve 1-0'lık skorlarla kaybeden İstanbulspor, Süper Lig'e yükselme şansını kaybetmiştir.

Fatih Tekke, 2021-22 sezonunun 2. haftasında TFF 1. Lig ekiplerinden Bursaspor ile 1+1 yıllık sözleşme imzalamıştır. Bursaspor teknik direktörü olarak 4 maçta alınan 2 mağlubiyet, 1 galibiyet ve 1 beraberlik sonucunda 19 Eylül 2021 tarihinde görevine son verildi.

24 Ekim 2022 tarihinde Osman Zeki Korkmaz'ın istifasının ardından, 25 Ekim 2022'de Süper Lig takımlarından İstanbulspor'un yeni teknik direktörü oldu. Kariyerinde 3. kez İstanbulspor'un teknik direktörlük görevine getirilen Tekke, yeni kulübü ile 5 yıllık sözleşme imzaladı.

İstatistikler

Kulüp Takım İstatistikleri

Millî takım istatistikleri

Millî takım golleri

NOT: Ev sahibi olarak Türkiye baz alınmıştır.

Başarıları

Kulüp Takım Başarıları

 UEFA Kupası Şampiyonluğu
 2008 - Zenit
 UEFA Süper Kupası Şampiyonluğu
 2008 - Zenit
 Rossiyskaya Premyer-Liga Şampiyonluğu
 2007 - Zenit
 Superkubok Rossii Şampiyonluğu
 2008 - Zenit
 2010 - Rubin Kazan
 Türkiye Kupası Şampiyonluğu
 2003 - Trabzonspor
 2004 - Trabzonspor

Millî takım başarıları

 Avrupa U-16 Futbol Şampiyonası Şampiyonluğu
 1994 - Türkiye U-16

Kişisel Başarıları

 Süper Lig Gol Kralı (2004/05 - Trabzonspor 31 Gol)
 UEFA Gümüş Ayakkabı Ödülü (2004/05 - Trabzonspor 31 Gol)
 Süper Lig 100'ler kulübü (1995/06 - Trabzonspor & Altay & Gaziantepspor 126 Gol)
 UEFA Kupası Finali'nin En İyi Oyuncusu (2008 - Zenit)
 31 golle istatistik olarak Dünya en çok gol atan 2. Futbolcusu oldu. (2004-05 - Trabzonspor)
 2005 yılında Dünya'da en çok gol atan ikinci futbolcu ödülünü kazandı.
 Türkiye millî takımı'nın en çok gol atan 13. futbolcusu. (Tanju Çolak, Oktay Derelioğlu, Semih Şentürk, Emre Belözoğlu ile birlikte)
 Türkiye millî takımının tarihindeki 500. golünü attı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Ve Tekke imzaladı / AsiKartallar.Org
 Fatih Tekke Beşiktaş'ta
 Footballdatabase.com künyesi
 Fatih Tekke'nin en iyi golleri

 Fatih Tekke İstatistikleri
 Beşiktaş JK Resmi Web Sitesi - Fatih Tekke Profili

1977 doğumlular
Köprübaşı doğumlular
Türk erkek futbolcular
Altay SK futbolcuları
Süper Lig gol kralları
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Süper Lig 100'ler kulübü futbolcuları
Trabzonspor futbolcuları
FK Rubin futbolcuları
Yaşayan insanlar
Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Gaziantepspor futbolcuları
Rossiyskaya Premyer-Liga futbolcuları
FK Zenit futbolcuları
Orduspor futbolcuları
Forvet futbolcular
Rusya'daki gurbetçi futbolcular
Rusya'daki Türk gurbetçiler
Türkiye 15 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 16 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 17 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türk gurbetçi futbolcular
MKE Ankaragücü GSK futbolcuları
Trabzon doğumlu futbolcular
Türk teknik direktörler
1. Lig teknik direktörleri
Boluspor teknik direktörleri
Bursaspor teknik direktörleri
Denizlispor teknik direktörleri
Manisaspor teknik direktörleri
İstanbulspor teknik direktörleri
Kayseri Erciyesspor teknik direktörleri
Trabzon doğumlu teknik direktörler
Süper Lig teknik direktörleri

Fatih Tekke


Lucía (eigentlich: María Isabel Lineros Rodríguez; * 2. April 1965 in Sevilla) ist eine spanische Schlagersängerin und Moderatorin.

Sie wurde ausgewählt, Spanien beim Eurovision Song Contest 1982 in Harrogate zu vertreten. Mit dem folkloristischen Schlager Él erreichte sie den zehnten Platz. Danach wurde sie in ihrer Heimat Sevilla als Hörfunk- und Fernsehmoderatorin tätig.

Weblinks

Musiker (Spanien)
Schlagersänger
Moderator
Interpret eines spanischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Spanier
Geboren 1965
Frau

Lucía (Sängerin)


An Anthurium tenuicaule in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Anthurium tenuicaule in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an duro.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium tenuicaule


Robert John "Bob" Duffy (* 21. August 1954 in Rochester, New York) ist ein US-amerikanischer Politiker der Demokratischen Partei. Er war von Januar 2011 bis Januar 2015 Vizegouverneur des Bundesstaates New York unter Gouverneur Andrew Cuomo. Zuvor bekleidete er seit 2006 das Amt des Bürgermeisters seiner Heimatstadt Rochester.

Leben
Duffy wurde 1954 in Rochester geboren, nach dem Abschluss der Highschool 1972 begann er einen Studienlehrgang im Bereich Kriminalwissenschaft. Ab 1976 war er bei der Polizei seiner Stadt tätig, wo er zum Captain aufstieg. Im Jahr 1998 wurde er zum Leiter der Stadtpolizei ernannt. Nachdem der bisherige Bürgermeister von Rochester, William A. Johnson, im Jahr 2005 bekanntgab, er werde nicht erneut zur Wahl stehen und sich in den Ruhestand verabschieden, kündigte Duffy seine Kandidatur für dieses Amt an. Nach gewonnener Wahl trat er es zum Jahresbeginn 2006 an.

Im Vorfeld der Gouverneurswahlen des Jahres 2010 wurde er von dem demokratischen Anwärter Andrew Cuomo für das höchste Amt New Yorks als Running Mate ausgewählt. Robert Duffy wurde folglich von den Demokraten nominiert und mit Cuomo im November 2010 zum Vizegouverneur von New York gewählt. Das Duo konnte sich mit 62 % der Stimmen klar durchsetzen. Thomas S. Richards übernahm im Anschluss das Amt des Bürgermeisters von Rochester. Am 1. Januar 2011 wurde Duffy als Vizegouverneur vereidigt.

Im Mai 2014 teilte Duffy der Öffentlichkeit mit, er werde aus gesundheitlichen Gründen bei der Gouverneurswahl im November 2014 nicht erneut als Running Mate von Andrew Cuomo zur Verfügung stehen. Gouverneur Cuomo entschied sich für die frühere Kongressabgeordnete Kathy Hochul als Anwärterin für den Posten des Vizegouverneurs, die ihn zum Jahreswechsel auf 2015 ablöste.

Duffy ist seit 1986 verheiratet und hat zwei Kinder.

Einzelnachweise

Weblinks
 Informationen zu Vizegouverneur Robert Duffy auf der Webseite des New Yorker Gouverneurs

Vizegouverneur (New York)
Bürgermeister (Rochester, New York)
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1954
Mann

Robert Duffy


Agrilus pekinensis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1924.

Referências

pekinensis

Agrilus pekinensis


මාටින් ජෝන් සාගර්ස් (උපත 1972 මැයි 23) යනු ඉංග්‍රීසි ප්‍රාන්ත ක්‍රිකට් විනිසුරුවෙකි සහ විශ්‍රාමික ඉංග්‍රීසි ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි. ඔහු ටෙස්ට් තරඟ තුනකට පෙනී සිටීම ඇතුළුව එංගලන්ත ක්‍රිකට් කණ්ඩායම වෙනුවෙන් ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කළ අතර ඔහුගේ පළමු පෙළ ක්‍රිකට් දිවියේ වැඩි කාලයක් ගත කළේ කෙන්ට් ප්‍රාන්ත ක්‍රිකට් සමාජයේ ය. සාගර්ස් උපත ලැබුවේ නොර්ෆොක්හි කිංග්ස් ලින් හි ය.

සාගර්ස් 1996 සහ 1998 අතර ඩර්හැම් සමඟ ඔහුගේ වාර තුනේදී එතරම් සාර්ථක නොවූ නමුත් පසුව කෙන්ට් හා සම්බන්ධ වූ අතර 2000 සිට 2003 දක්වා සෑම වසරකම පළමු පන්තියේ කඩුලු 50 කට වඩා ලබා ගත්තේය. ඔහු 2007 දී ණයට එසෙක්ස් වෙනුවෙන් ද ක්‍රීඩා කළේය. ඔහු 1995-6 හි කුඩා ප්‍රාන්ත තරඟ සඳහා ඔහුගේ උපන් නෝර්ෆොක් වෙනුවෙන් ක්‍රීඩා කළේය.

2003/04 දී තුවාල ලැබූ ඇන්ඩෲ ෆ්ලින්ටොෆ් වෙනුවට ඩකාහිදී ආදේශකයක් ලෙස සාගර්ස් ටෙස්ට් තරගයට පිවිසි අතර ඊළඟ ගිම්හානයේදී නවසීලන්තයට එරෙහිව ටෙස්ට් තරග තුනෙන් දෙකකට ද ක්‍රීඩා කළේය. ලීඩ්ස්හිදී ඔහු තම පළමු පන්දුවෙන්ම මාර්ක් රිචඩ්සන්ගේ කඩුල්ල දවා ගත් නමුත්, සමහර වැරදි පන්දු යැවීම සහ පිත්තේ දුර්වල දස්කම් හේතුවෙන් ඔහු බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්වන්ට එරෙහි තරඟ සඳහා ඉවත් කිරීමට හේතු විය. පිත්තෙන් ඔහු ඉනිම තුනකදී ලකුණු 1, 0 සහ 0 ලබා ගත් අතර, ඔහුගේ ටෙස්ට් දිවිය අවසන් කළේ 0.33ක පිතිකරණ සාමාන්‍යයක් සමඟිනි.

2009 අගෝස්තු මාසයේදී සාගර්ස් දණහිසේ ආබාධයකට ලක් වූ අතර මසකට පසුව ඔහුගේ වෘත්තීය ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවෙන් සමුගන්නා බව නිවේදනය කළේය. කෙන්ට් හි ක්‍රිකට් සභාපති ග්‍රැහැම් ජොන්සන්, සාගර්ස් හට උපහාර පුද කරමින් කියා සිටියේ, "විශේෂයෙන්ම ඔහු අපගේ මැහුම් ප්‍රහාරය එල්ල කළ කාලපරිච්ඡේදය තුළ මාටින්ට අපි බොහෝ සෙයින් ණයගැතියි. මෙම සාර්ථකත්වයේ පදනම මත ඔහුට ජාත්‍යන්තර මට්ටමින් පිළිගැනීමක් ලැබුණි. ඔහුගේ වෘත්තීය ජීවිතය තුළ සෑම විටම උද්යෝගිමත් සහ ධනාත්මක වන අතර, ඔහු මෙම ගුණාංග ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවෙන් පසුව සිදු වන දේ සඳහා ඔහුගේ සැලසුම් තුළට ගෙන යනු ඇත."

2012 දී සාගර්ස් පූර්ණ කාලීන ක්‍රිකට් විනිසුරුවරයෙකු බවට පත් වූ අතර, ඔහු එංගලන්තයේ ප්‍රාන්ත ශූරතා තරඟවලට සහභාගී විය.

2020 දී ඔහු ICC ජාත්‍යන්තර විනිසුරු මඩුල්ලට පත් කරන ලදී. 2022 ජනවාරි මාසයේදී, ඔහු බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්හි පැවති 2022 ICC වයස අවුරුදු 19 න් පහළ ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානය සඳහා පිටියේ විනිසුරුවන්ගෙන් කෙනෙකු ලෙස නම් කරන ලදී.

යොමු කිරීම්

ජීවමාන ජනයා
1972 උපත්

මාටින් සාගර්ස්


Characiosiphonaceae, porodica zelenih algi u redu Chlamydomonadales. Postoje 2 priznate vrste unutar dva roda.

Rodovi
 Characiosiphon Iyengar
 Lobocharacium Kugrens, Clay & Aguiar

Izvori

Vanjske poveznice

Porodice Chlamydomonadales

Characiosiphonaceae


Die Polish International 2009 im Badminton fanden vom 26. bis zum 29. März 2009 in Warschau statt.

Medaillengewinner

Weblinks
http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=67EF88DC-2E97-4212-924D-F9D981C266E1

 2009
Badminton 2009
Badmintonwettbewerb in Warschau
BE Circuit 2008/09

Polish International 2009