Nicolae Forcaș (n. secolul al XIX-lea, Mândra, Comitatul Făgăraș, Regatul Ungariei – d. 1941, Mândra, Regatul României) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918 (reprezentant pentru Cercul Făgăraș).

Biografie
A avut șase clase primare. A fost agricultor.

Activitae politică
A participat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918 ca delegat al cercului electoral Făgăraș.

Note

Bibliografie

 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în secolul al XIX-lea
Decese în 1941
Agricultori români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Români din Austro-Ungaria

Nicolae Forcaș


Böcüzade Süleyman Sami (5 Ocak 1851, Isparta - 30 Mayıs 1932, Isparta), Osmanlı Devleti'nde uzun bir bürokratlık kariyerinden sonra, Meclis-i Mebûsan 1908-1912 dönemi (emekliliğini istediği 1911'e kadar) Hamid-i Abad (Isparta) mebusluğu yapmış, emeklilik yıllarında da çok kapsamlı bir Isparta Tarihini kaleme almış Osmanlı yazarı, bürokrat ve siyasetçisidir.

5 Ocak 1851'de Isparta'da doğmuştur. 14 yaşında hafız ve hattat oldu. Isparta Rüşdiyesi'ni ve İstanbul Hukuk Mektebi'ni bitirerek hakimlik icazeti aldı. 18 yaşında kâtip olarak girdiği devlet hizmetinde hep Isparta'da kalarak 10 yıl boyunca Isparta şehremini (belediye başkanı) oldu. II. Meşrutiyet'in ilanı ile Isparta mebusu seçilerek Meclis-i Mebûsan'a girdi. 1911'de emekliliğini isteyerek ayrıldı. 1899'da İzmir Hizmet gazetesinde yayımlatmış olduğu Isparta Tarihi'ni yeniden elden geçirerek 1000 sayfaya yakın bir kaynak kitap haline getirdi.

30 Mayıs 1932'de Isparta'da öldü. 1961-1965 arasında Isparta Senatörlüğü ve bir süre Sağlık Bakanlığı yapmış olan Süleyman Suat Seren'in dedesidir.

Böcüzade'nin keskin bir gözlemci ve yaşadığı dönemin çalkantı ve kavgalarını iyi analiz eden bir düşünür olması, gelecekle ilgili düşüncelerini biçimlendirmiştir. Döneminin, içinde bulunduğu çaresizlik, teslimiyetçilik ve kadercilik anlayışına karşın, onun ayakları yere basan çözümlemeleri, bugün için bile geçerliliğini korumaktadır.

Böcüzade'nin kaleminden 1870'te Isparta'da çekirge tehlikesi
1297 (M/1870) de çekirge afeti olacağı tahmin edildiğinden, çekirge yumurtalarının kıştan toplattırılıp yok edilmesi için, çekirgenin konduğu yerleri saptayacak ekipler kurmak üzere Vilâyetten ödenek istenmişti. Vilâyetten İngiliz Ali Bey adında bir uzman gönderilmiş, giderlerin Menafi Sandıkları Sermayesinden ödenmesine izin verilmişti.

Memleket ileri gelenleri ile, Ulema ve Askeri erkândan kurulan bir komisyon, ilçelerde mülki ve askeri memurlardan kurulacak ekiplerin Çekirge Mücadelesi yapmak üzere görevlendirilmesine karar verildi. Bu toplantıda, İngiliz Ali Beyin, gerektiğinde uçkun haldeki çekirgeleri öldürmek üzere Tophaneden birkaç yüz kilo Barut alınmasını önermesi üzerine kıyamet koptu. Ulemadan biri çekirgelerin iki kanadında, Süryani harfleriyle yazılmış bir ayet bulunduğunu, bu ayetin «Çekirge sürülerinin, Tanrı tarafından, memlekette fesat ve zulüm görüldüğü zaman, şehirleri ve kasabaları tahrip etmek üzere, kullarına musallat ettiği» anlamında olduğunu bir kitapta okuduğunu söylemesi üzerine Müftü Tahsin Efendi («bu yaratıklara ateşle ceza vermek Tanrıya mahsustur!.») şeklinde bir iddia ortaya atmış, Yavruzade Şeyh Mehmet Efendi de («—Hükümetin aldığı önlemlere bizim karışmamız gerekmez. Çekirgelerin ne şekilde yok edilmesi gerekiyorsa, hükümet gereğini yapar. Bize dua etmekten başka bir şey düşmez. Biz simdi yerlerimize gidip duaya başlayalım. Papaz efendiler de ayni şekilde kiliselerinde dua edip ayin yapsınlar.») şeklinde konuşunca, İngiliz Ali Bey («Şeyh efendi, bu hurafeleri ve Yahudi masallarını bırakalım da, düşündüğümüz ve karar verdiğimiz tedbirleri uygulayalım.») der demez, ulema ve şeyhler ayağa kalkarak «— Biz ayeti celile ve doğru rivayetler okuyoruz. Ayeti celileye sizin Yahudi masalı demeniz küfürdür. Biz şimdi gider, durumu Hilâfet Makamına arz ederiz. Fakat Mutasarrıf Beyin, geldiği günden beri, yaptığı icraatı görerek — iman-ı kâmil sahibi olduğuna inandığımız için — bu şikâyeti kendilerinin yazmalarını ümit ve taleb ederiz.») demeleri üzerine, Mutasarrıf Ali beye hitapla «— Bey efendi, bu dakikada özür dilemez ve düşüncelerinizi değiştirmezseniz, durumu yüksek makamlara arz etmeye mecbur kalacağım.» deyince Ali Bey ayağa kalkarak, Müftü ve Şeyh efendilerin ellerini öpmüş ve okunan ayetin farkında olmadığını beyan ederek özür dilemişti.

O sırada, Kuleönü köyünden Deli Hafız adında birisi, 95 yaşında olan Isparta naibi Tevfik Efendiye başvurarak, tarlasındaki buğdayların, çekirgeler tarafından yok edilmesini önlemek üzere, çekirgelere hitaben bir ilâm yazmasını istemiş. Naip efendi Şer'iye mahkemesi başkatibine, abdest aldırtarak, çekirgelere hitaben üç tane ilâm yazdırmış. Bunları tarlasında çekirgelerin geleceği yerlere asmasını söylemiş. Deli Hafız bunları götürüp tarlasına asmış. O civardaki bazı köylülerin söylediklerine göre çekirge saldırmamış (!).

Eserleri
 Kuruluşundan Bugüne Kadar Isparta Tarihi
 Üç Devirde Gördüklerim

1851 doğumlular
1932 yılında ölenler
Isparta doğumlular
19. yüzyıl Osmanlı yazarları
20. yüzyıl Osmanlı yazarları
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
1908-1912 Osmanlı Meclis-i Mebusanı Isparta üyeleri
Osmanlı siyasetçileri
20. yüzyılda Osmanlılar

Böcüzâde Süleyman Sami


Bilecik ilinin bir ilçesidir. 1926'ya dek Söğüt'e bağlı, 1926'dan sonra Gölpazarı ilçesine bağlı bir bucak iken, 3392 sayılı yasa ile ilçe statüsüne alınmış, 11 Ağustos 1988'den itibaren ilçe olmuş. 26 Mart 1989'da Belediye olmuştur.

Tarihçe
Eski adı Kırka olan ilçe toprakları sırasıyla Hititler, Frigler, Lidyalılar, Perslerden sonra MÖ 336 yılında Büyük İskender'in eline geçmiştir. Helenistik dönemde Bitinya Krallığı'na bağlanan bölge, M. Ö. birinci asırda Pers asıllı fakat Yunanca konuşan Pontus Devleti'nin saldırısına uğradı. Bitinya'nın son kralı Üçüncü Nikomedes Romalıları yardıma çağırdı. Pontus Krallığı yenildi. Bitinya Kralı Üçüncü Nikomedes ölünce vasiyeti icabı bu yöre Roma İmparatorluğuna katıldı. Daha sonra Bizans İmparatorluğuna bağlanan bölge, 1074 yılında Anadolu Selçukluları tarafından fethedildiyse de bu egemenlik kısa sürdü. 1097 yılında bölge yeniden Bizans'ın eline geçti. Daha sonra İznik Rum İmparatorluğu'na bağlanan bölge, 1323 yılında Osmanoğulları bölgeyi ele geçirdi. 1402 yılında Candaroğullarının eline geçen bölge, 1419 yılında yeniden Osmanlıların eline geçti.

Osmanlı döneminde önce Sultanönü (Eskişehir) sancağına bağlandı. 15. yüzyılın başlarında Anadolu eyaletine bağlı Bursa sancağının Göynük kazasına bağlı bir köydü. Daha sonra Göynük kazası 16. yüzyılın yarısında Bolu sancağına bağlandı. 1694 yılında Bolu sancağı voyvodalığa yani bağımsız kazaya, Göynük de kazalıktan bucaklığa indirildi. Bu durum 1811'e kadar sürdü. 1811'de Bolu bağımsız sancak yani Mutasarraflık oldı. 1864 yılında Bolu sancağı Kastamonu vilayetine bağlandı. Bu dönemde Yenipazar ismini alan Kırka, Bolu Sancağının Göynük Kazasına bağlı köydü. 1894'te bugünkü Mihalgazi ve Sarıcakaya ilçeleriyle birlikte merkezi Bilecik olan Ertuğrul sancağının Söğüt kazasına bağlandı.

Tarım

Yıllara sarî Yenipazar'da ekilen alan toplamı yukarıdaki tablodaki gibidir. (Tablodaki 2010 verileri kesin olmayıp değişebilirler.) Ekilen tarla alanının %1,4'ü baklagiller, %67'si tahıllar, %15.5 yağlı tohumlar, %15.5 ise yem bitkileri tarımı için kullanılır. 2010 yılı için Yenipazar'da ekilen tarlanın üretime göre dağılımı ise şöyledir:

Nüfus
İlçe 23 köyden oluşmaktadır. İlçe; kuzeyde ve doğuda Bolu ili'nin Göynük, doğuda Eskişehir ilinin Sarıcakaya, batısında Gölpazarı, kuzeybatısında Sakarya ilinın Taraklı, güneyde İnhisar ve  Eskişehir'in Mihalgazi ilçeleriyle çevrilidir.

1894'te Bilecik'in Söğüt ilçesine bağlanan yöre, 1926 yılında ilçe yapılan Gölpazarı ilçesine bucak olarak bağlanmış, Aralık 1988'de ilçe olmuştur. 1997'de Göynük'ün Kösüre köyünün katılımıyla şimdiki sınırlara ulaşmıştır. Coğrafyasının dağlık ve iş imkânlarının kısıtlı olması nedeniyle ilçe göç vermektedir.

Seçimler

Yerel seçimler

2009 yerel yönetim seçimleri
29 Mart'ta yapılan seçimlerde Yenipazar belediye başkanlığını Adalet ve Kalkınma Partisi'nden Cengiz Arıkan kazanmıştır. Merkez belediye oy dağılımı şöyle gerçekleşmiştir:

Milletvekilliği seçimleri

2011 Türkiye genel seçimleri
12 Haziran seçimlerinde seçmen kütüğünde 3030 kişi kayıtlıydı. 2782 kişi ise oy kullandı. Oy kullanma oranı %91,82'dir. İlçenin %61,6'i seçmen olup %38,4'ü seçmen olma vasıfları taşımamaktadır. 12 Haziran seçimlerinde partilerin ilçe seçmenlerinden aldıkları oyların dağılımı şu şekildedir.

 YSK'nın belirlediği sıralamadır..

Önemli gezi yerleri

İnkaya Mağarası
İlçenin Karahasanlar köyüne 15 dakika mesafede bulunur. Tek bir galeride (40x44 m), 40 m'yi bulan tavan yüksekliği vardır. Eski zamanlarda iskan edildiği düşünülen mağarada; taban kalın bir fosil toprak ile kaplıdır. Duvarlarda da küçük oyuntular ve kazıntılar bulunmaktadır.

Yenipazar kanyonu
Kanyon, İnhisar ilçesi ile Yenipazar arasında 2896 metre boyunca uzanır. Kanyonun Yenipazar giriş yüksekliği 538 m olup Gedikkaya diye adlandırılırken, Harmanköy'e ulaşan çıkış yüksekliği 385 m'dir ve Harmankaya olarak anılır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yenipazar, Bilecik


Julie Volpelière est une artiste peintre française, spécialiste du portrait et de la peinture d'histoire, née à Marseille le  et morte à Paris le . Élève de Gioacchino Serangeli, elle expose au Salon de 1808 à 1839.

Biographie

Née à Marseille le , Louise Pauline Julie Volpelière étudie la peinture à Paris dans les années 1800 auprès de Gioacchino Serangeli, un ancien élève de Jacques-Louis David, originaire de la péninsule italienne et établi dans la capitale française depuis 1790.

Au Salon de 1810, elle reçoit une médaille d'or de deuxième classe.

Elle meurt à Paris le , à son domicile du 13, rue de la Grange-Batelière, , selon le Journal des artistes. L'un des témoins de son acte de décès est le peintre Jean-Étienne-Franklin Dubois (1796-1854).

Œuvres

Collections institutionnelles
 Portrait de George Barkworth, 1826, huile sur toile, , Kingston upon Hull, , KINCM:2005.108;
 La Vierge à la grappe, copie d'après Pierre Mignard; huile sur toile; Centre national des arts plastiques, en dépôt à la mairie de Lyon, Inv. FNAC PFH-5609; achat par commande à l'artiste pour l'église Saint-Georges de Lyon, 1831;
 Portrait de Louis-Philippe, copie, vers 1831; huile sur toile; Centre national des arts plastiques, en dépôt à Quimper à la préfecture du Finistère; commande d'État à l'artiste;
 Portrait de Jean-Baptiste Jourdan, copie d'après Horace Vernet, 1834, huile sur toile, ; Versailles, château de Versailles, MV 2377 ; commande d'État pour la salle de 1792 du musée de l'Histoire de France de Louis-Philippe Ier;
 Le Maréchal Lannes (en buste), copie d'après le portrait en pied par François Gérard, 1834, huile sur toile, ; Paris, musée de l'Armée, Inv 10, Ea 131; commande d'État pour le musée de l'Histoire de France de Louis-Philippe Ier;
 Guillaume Gouffier de Bonnivet, amiral de France, copie d'après un original du , 1834; huile sur toile, ; commande d'État pour le château d'Eu; Eu, musée Louis-Philippe du château d'Eu, inv 2001.1.11;
 Portrait en pied du roi Louis-Philippe, d'après François Gérard, vers 1837; huile sur toile, ; Centre national des arts plastiques, en dépôt depuis 1837 à Narbonne, au musée d'Art et d'Histoire, Inv. : FNAC PFH-6277; commande d'État à l'artiste;
 Sainte Catherine, copie d'après Murillo, huile sur toile; Centre national des arts plastiques, en dépôt à la mairie de Jargeau (1843), Inv. FNAC PFH-2114; achat par commande à l'artiste en 1842 pour l'église de Jargeau;

Envois aux Salons
Œuvres non localisées, sauf mention contraire.
 1810 : Plusieurs portraits ().
 1812
 Portrait en pied de Mlle L*** ()
 Portrait de Mlle D*** ()
 Une baigneuse ()

 1814
 Deux jeunes Calédoniennes arrêtées près du tombeau d'un guerrier ()
 Portrait de Mme T...y ()
 Etude de jeunes filles ()
 Portrait de Mlle Antoinette Béfort (), sa condisciple dans l'atelier de Serangeli
 1817
 Portrait de M. le comte de C***, enseigne dans la marine royale ()
 Portrait de Mme la baronne de H*** ()
 1819
 Portrait en pied de Mme le C. de C... ()
 Portrait de Maître G... ()
 Tête d'étude d'une jeune fille ()
 Tête d'étude d'une jeune mendiante ()
 Virgile composant la dixième églogue ()
 Une Sainte Famille ()
 Portrait de Mlle ***, en paysanne italienne ()
 1822
 Portrait en pied de Mme B... et de ses deux enfans (sic) ()
 Un Amour endormi ()
 Portrait en pied de Mme X*** ()
 Une jeune paysanne suisse ()
 Portrait de M. A. D. ()
 1824
 Trait d'une jeune princesse de la Souabe — Se promenant seule, elle rencontre une mendiante dont l'enfant est au moment d'expirer ; mère elle-même et nourrice, elle lui donne le sein ()
 Portrait en pied de Mme Veuve A. J. () — remarqué par le critique Auguste Jal, qui le décrit comme un ;
 Portrait de Mme la comtesse de C. (1er Supplément - Peinture, ()
 Plusieurs portraits, même numéro (2e Supplément - Peinture, ()
 1827
 Portrait à mi-corps de Mme D. ()
 Un jeune berger ()
 Portrait de la comtesse L. C. de C. (refusé par le jury)
 Portrait de jeune homme (soumis en retard au Salon, sort inconnu, n'apparaît pas au livret de l'exposition)
 1831
 Une odalisque ()
 Deux jeunes filles ()
 Portrait de Mlle *** ()
 Portrait de M***, avocat ()
 1833
 Une veuve et ses enfants ()
 Deux petits paysans ()
 1834 : Portrait à mi-corps du fils de M. L. C. ()
 1835
 Jeune femme dans un paysage (), collection de M. Leroux en 1835 ;
 Portrait de M. le baron de L..., ancien colonel ().
 1836
 Une Vénitienne () ;
 Zuleika, fiancée d'Abydos / (Don Juan, chap. Ier) () ;
 Portrait de Mme de ... ().
 1837
 Une jeune fille () ;
 Portrait de Mr W. de L... ().
 1838
 La jeune Noun recevant la première leçon de guitare d'Indiana, d'après le roman Indiana (1832) de George Sand () ;
 Jeune fille portant une corbeille () ;
 Jeune fille coiffée d'un chapeau de paille ().
 1839
 Une Gipsy () ;
 Portrait en pied du fils de M. L... () ;
 Portrait de M. L. B... () ;
 1840 (tous les tableaux soumis par l'artiste sont refusés par le jury)
 Portrait de Mlle L. V. (refusé par le jury) ;
 Portrait de Mariquitta (refusé par le jury) ;
 Jeune fille tenant un chat (refusé par le jury).

Galerie

Bibliographie
 .
 .

Notes et références

Liens externes

Peintre français du XIXe siècle
Peintre française
Peintre portraitiste français
Peintre d'histoire français
Peintre de genre français
Naissance en février 1780
Naissance à Marseille
Décès en novembre 1842
Décès dans l'ancien 2e arrondissement de Paris
Décès à 62 ans

Julie Volpelière


Człuchy (deutsch Schlochow; kaschubisch Człëchë bzw. Człëchi, slowinzisch Člȧ̃χi̯ bzw. Člȧ̃χɵvɵ) ist ein Dorf in der Gmina Smołdzino (Landgemeinde Schmolsin) im Powiat Słupski (Kreis Stolp) der polnischen Woiwodschaft Pommern.

Geographische Lage
Das Dorf liegt in Hinterpommern, etwa 26 Kilometer nordnordöstlich der Stadt Słupsk (Stolp) und einen Kilometer nordwestlich des Kirchdorfs Smołdzino (Schmolsin).

Geschichte
Am Anfang des 14. Jahrhunderts hatte Schlochow zu den umfangreichen Ländereien des Peter von Neuenburg, seinerzeit Wojewode von Stolp, gehört, Abkömmling eines pommerschen Grafengeschlechts, dem Historiker später den Beinamen Swenzonen gaben (benannt nach dem ältesten namentlich bekannten Familienmitglied, Swenzo, Kastellan von Stolp). Vermutlich war Schlochow älter – und hatte zum damaligen Zeitpunkt wohl auch eine größere Bedeutung – als der unmittelbare Nachbarort Schmolsin.
Nachdem Schlochow vor 1648 zum Herzogtum Pommern gehört hatte, zählte es in preußischer Zeit zu den sogenannten königlichen Dörfern. Es unterstand dem Amt Stolp und später dem Amt Schmolsin. Das Dorf war in der Form eines Sackgassendorfs angelegt worden. Um 1784 gab es in Schlochow fünf Bauern, einschließlich des Schulzen, und insgesamt fünf Haushaltungen.

Im Jahr 1925 standen in Schlochow 18 Wohngebäude. Im Jahr 1939 lebten in Schlochow 67 Einwohner in 18 Haushaltungen, und die Gemeinde hatte insgesamt 17 bäuerliche Betriebe.

Vor 1945 gehörte Schlochow zum Amtsbezirk Schmolsin im Landkreis Stolp, Regierungsbezirk Köslin, der Provinz Pommern. Die Gemeindefläche war 208 Hektar groß. Schlochow war der einzige Wohnort in der Gemeinde Schlochow.

Gegen Ende des Zweiten Weltkriegs besetzte am 8. März 1945 die Rote Armee das Dorf. Am 10. März 1945 wurde in der Ortschaft eine sowjetische Kommandantur eingerichtet. Da das Dorf im russischen Sperrgebiet an der Ostsee lag, mussten es alle Dorfbewohner von Ende März 1945 bis Juni 1945 vorübergehend verlassen. Nachdem die Rote Arme Anfang 1946 Schlochow geräumt hatte, übernahmen Polen die Gehöfte. Schlochow wurde in Człuchy umbenannt. Die deutschen Dorfbewohner wurden in der Folgezeit vertrieben.

Später wurden in der Bundesrepublik Deutschland 10 und in der DDR 39 aus Schlochow gekommene Dorfbewohner ermittelt.

Das Dorf gehört heute zum Powiat Słupski der Woiwodschaft Pommern (bis 1998 Woiwodschaft Słupsk).

Kirche
Die vor 1945 in Schlochow lebende Bevölkerung war evangelisch. Im 18. Jahrhundert gehörte Schlochow zum Kirchspiel Groß Garde. Später kam das Dorf zum Kirchspiel Schmolsin und gehörte damit zum Kirchenkreis Stolp-Altstadt.

Schule
Die Schulkinder von Schlochow gingen in Schmolsin zur Schule.

Literatur
 Karl-Heinz Pagel: Der Landkreis Stolp in Pommern. Lübeck 1989, S. 861–863 (Ortsbeschreibung Schlochow, PDF)

Weblinks
 Die Gemeinde Schlochow im ehemaligen Kreis Stolp (Gunthard Stübs und Pommersche Forschungsgemeinschaft, 2011)

Einzelnachweise

Ort der Woiwodschaft Pommern
Ort in Pommern
Gmina Smołdzino

Człuchy


Haworthia turgida var. longibracteata, una variedad de Haworthia turgida, es una  planta suculenta perteneciente a la familia Xanthorrhoeaceae. Es originaria de Sudáfrica.

Descripción
Es una planta suculenta perennifolia que alcanza un tamaño de 4 a 30 cm de altura. Se encuentra a una altitud de 0 a 500 metros en Sudáfrica.

Taxonomía
Haworthia turgida var. longibracteata fue descrita por (G.G.Sm.) M.B.Bayer y publicado en Haworthia Revisited 154, en el año 1999.
Sinonimia
 Haworthia longibracteata G.G.Sm.	basónimo
 Haworthia retusa f. longibracteata (G.G.Sm.) Pilbeam

Referencias

Enlaces externos

turgida var. longibracteata

Haworthia turgida var. longibracteata


1934 දී නියඟයක් ඇතිවූ අතර එය සහල් හිඟයකට බලපෑවේය. එම ප්‍රමාණය බුසල් මිලියන 3 ක් යයි ඇස්තමේන්තු කරන ලදී. ඔක්තෝබරයේ සිට ජල ගැලීම් ඇති වුණි. ඉන් පසු 1934 - 35 දි ඇතිවූ මැලේරියා වසංගතයට 1,000,000 ක් දෙනා ගොදුරු වූහ. අඩු ගණනේ 1,25,000 ක් මිය ගියහ. සහල් හිඟවීමෙන් ව්‍යාප්ත වූ මන්දපෝෂණය නිසා ලෙඩ රෝගවලට ඔරොත්තු දීමේ ශක්තිය හීන වී ඇති බව ස්වේච්ඡා ක්‍රියාකාරීන්ට තේරුම් ගියේය. ඔව්හු මාමයිට් යීස්ට් සාරයෙන් පෙති නිපදවමින් වසංගතය දුරු කිරීමට සහයෝගය දැක්වූහ. පිලිප් ගුණවර්ධන සහ ඇන්.ඇම්.පෙරේරා දෙපළ අවිස්සාවේල්ල පිලිප්පුවා සහ පරිප්පුවා මහත්තයා යන නම්වලින් හඳුන්වන්නට පටන් ගැනුණි. පරිප්පුවා යන නම ඔහුට පට බැඳුනේ වසංගතයට ගොදුරු වූ ජනතාවට වියළි සලාකයක් වශයෙන් පරිප්පු බෙදීම නිසාය.

ෆෝවර්ඩ් (forward) නම් සතිපතා ප්‍රගතිශීලි පුවත්පතෙහි සිබිල් නම් ලේඛකයා අවුරුදු කිපයකට පසු එම සිද්ධිය මතක් කරමින් "මැලේරියා සහන සැලසීම සම්බන්ධව කටයුතු කිරීම මෙම පුද්ගලයින් බොහෝ දෙනෙකුගේ දෙනෙත් පාදන්නක් විය. ඔවුන් එයින් සාමාන්‍ය හා ගම්බද ජනතාව ගැන දැනගැනීම ආරම්භ කළා පමණි. දුගී භාවය ඇදහිය නොහැකි තරම් ඉහළය. ජනගහන තදබදයද ඊට වැඩිය. මිනිස්සු පහලොවක්, විස්සක් හෝ ඊටත් වඩා ප්‍රමාණයක් කුඩා පැල්පත්වල හිර වී මැස්සන් මෙන් මිය ගියහ. මෙයයි යටත් විජිතවාදයේ ප්‍රථිඵලය. මෙම තත්වය මාක්ස් සහ ඒංගල්ස් එංගලන්තයේදී කරන ලද විශ්ලේෂණයකදී සොයාගත් වැඩ කරන ජනතාවගේ අන්තිම නරක තත්වයටත් වඩා නරක තත්වයකි. සටන් කළ යුත්තේ මෙම තත්වය නැති කිරීම සඳහාය" යනුවෙන් ලියා ඇත.

ලංකා සම සමාජය පක්ෂය පිහිටුවා ගැනීම

ලංකාවට නිදහස ඉල්ලා පළමුවෙන් කටයුතු කළ පක්ෂය වූයේ මාක්ස්වාදී, ලංකා සම සමාජ පක්ෂයයි. එය 1935 දී ආරම්භ වූයේ තරුණ සංගම් කිහිපයක එක් වීමෙනි. ලංකා සම සමාජ පක්ෂයේ ප්‍රථම ප්‍රකාශනයෙන් ඔවුන් කියා සිටියේ පූර්ණ වශයෙන් ජාතියේ නිදහස, නිෂ්පාදනය, බෙදාහැරීම සහ හුවමාරු කිරීම යනාදී සියල්ල ජාතිය සතු කිරීම, හා ජාති කුල ආගම් ගෝත්‍ර අනුව පැන නැගෙන අසමානතා තුරන් කිරීම ආදී කරුණු එම පක්ෂයේ ඉලක්කයන් බවයි.

1936 මහ මැතිවරණයෙන් පසු එම පක්ෂයේ නියෝජ්‍ය ප්‍රධානීන් වූ එන්.එම්.පෙරේරා සහ පිලිප් ගුණවර්ධනයන්ට රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවේදී ඉහත ඉලක්කයන් සපුරා ගැනීමට රැඩිකල් වාදී සාමාජිකයින් වූ රුහුනේ දොන් ඇල්වින් රාජපක්ෂ, ඉන්දීය දෙමළ ජනතාව වෙනුවෙන් සිටි නටේෂා අයියර් ආදිහු සහයෝගය දැක්වූහ. කලින් කලට සහයෝගය දැක්වූ අනෙකුත් අය නම් නුවර ජෝර්ජ් ඊ ද සිල්වා, මාතලේ බී.එච්.අලුවිහාරේ, ගම්පහ සී.පී.ජයසුන්දර, දුම්බර ඒ. රත්නායක සහ නියෝජ්‍ය කතානායක සුසන්ත ද පොන්සේකා වැනි පුද්ගලයින්ය. ඉංග්‍රීසිද, සිංහල සහ දෙමළ මෙන්ම රාජ්‍ය භාෂාවක් කළ යුතු යැයි ද ඔවුන් ඉල්ලා සිටියහ. නාගරික හා පොලිස් උසාවිවල නඩු කටයුතු ස්වදේශීය භාෂාවෙන් කළ යුතු වීම සහ පොලිස් ස්ථානවලදී ප්‍රකාශ ලබා ගන්නා විට ප්‍රකාශ දෙනු ලබන්නාගේ භාෂාවෙන්ම ඒවා සටහන් කළ යුතු වීම යනාදී යෝජනාවන් 1936 දී රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවෙන් සම්මත කොට නීති ලේකම් වෙත යැවූ නමුත් එම කරුණු සම්බන්ධයෙන් කිසිදු ක්‍රියා මාර්ගයක් නොගැනුනේය. 1956 දක්වා රජයේ පාලන භාෂාව වුයේ ඉංග්‍රිසියයි.

ඉන්දියාවේ කොංග්‍රස් සමාජවාදී පක්ෂය සමග ලංකා සම සමාජ පක්ෂය සහෝදර බැඳීමක් ඇති කර ගත් අතර ලංකා සම සමාජ පක්ෂයේ නියෝජිත කණ්ඩායමක් ඉන්දීය ජාතික කොංග්‍රසයේ ෆායිස්පූර් සමුළුවට 1936 දී සහභාගී වූහ. 1937 අප්‍රේල් මාසයේ කොංග්‍රස් සමාජවාදී පක්ෂයේ නායිකා කමලාදේවි චට්ටොපාද්‍යාය රටේ විවිධ පළාත්වල පැවැත්වූ රැස්වීම් ඇමතුවාය. මෙම සංචාරය සංවිධානය කරන ලද්දේ ලංකා සම සමාජ පක්ෂයයි. ඉන්දියාවේ සහ ශ්‍රී ලංකාවේ නිදහස සඳහා කරන අරගලයේදී නොබෙදී සිටීමේ ස්ථාවරයකට පැමිණීමට ඉහත සංචාරය උපකාරී විය. කමලා දේවියද සභාව ඇමතූ යාපනයේදී කලක් JYC සාමාජිකයින්ව සිටි පිරිසෙන් මෙම වාමාංශික ව්‍යාපාරයට හිතවත් අවංක පක්ෂපාතී පිරිස් එක් වූහ.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Sri_Lanka_independence_struggle#Malaria_epidemic_and_floods

මැලේරියා වසංගතය සහ ජලගැලීම්


Erebus Dağı, Antarktika'daki Ross Adası'nın batısında bulunan ve dünyadaki etkin yanardağlar içinde en güneyde yer alan bir stratovolkandır. Ross Adası'nı oluşturan dört yanardağdan Erebus dışındakiler, sönmüş yanardağlardır.

Bu yanardağ, bölgede bulunan ve New Mexico Madencilik ve Teknoloji Enstitüsü (New Mexico Institute of Mining and Technology)nce işletilen Erebus Dağı Volkan Gözlemevi (Mount Erebus Volcano Observatory) tarafından izlenmektedir.

Jeolojik yapı
1972'den beri sürekli aktif durumda olan Erebus Dağı, günümüzde Antarktika'nın en etkin yanardağıdır. Krateri, dünyada çok az sayıda bulunan daimi lav göllerinden birinin ev sahibidir ve bu lav gölü, günlük olarak Stromboli tipi patlamalara maruz kalmaktadır. 2005'te küçük çaplı kül püskürmeleri izlenmiş ve hatta, lav gölünün yakınındaki yarıklardan da küçük bir lav akıntısı gözlenmiştir.

Deniz seviyesinden yüksekliği 3.794 metre olan Erebus, tıpkı Etna gibi, alt yarısı kalkan yanardağı ve üst yarısı da stratovolkan konisi olan bir dağdır. Jeolojik tarihi boyunca görece farklı nitelikte lav püskürmeleri ve yapı değişimleri göstermiş olması nedeniyle, poligenetik stratovolkan olarak sınıflandırılır:
 En eski püskürme ürünlerini, görece başkalaşmamış ve koyu kıvamlı olmayan bazanit yapılı lav akıntıları oluşturur. Dağın kalkan yapılı geniş alt yarısı bu akıntıların ürünüdür.
 Daha sonraki bazanit ve fonotefrit lavlar, genç bir Erebus'un aşınmış kalıntısı olan Fang Ridge (Azı Dişi Sırtı) ve dağın yamaçlarındaki birbirinden ayrı diğer bölgelerin üzerinde birikmiştir.
 Daha koyu kıvamlı fonotefrit, tefrifonolit ve trakit lav püskürmeleri, bazanit akıntılarından sonra oluşmuştur.
 Güncel püskürme etkinliğinin bileşimiyse, dağın açıktaki lav akıntısının çoğunu oluşturan anortoklas-porfirik tefritik fonolit ve fonolittir.

Erebus'un stratovolkan konisi yapılı üst yarısının yamaçları yaklaşık 30° dikliktedir ve büyük ölçekli kenar setlerine sahip tefritik fonolit lav akıntılarının hâkimiyetindedir. Bu eğimde yaklaşık 3.200 metreye ulaşıldığında, 100.000 yıldan daha genç bir kalderayı temsil eden zirve platosuna bağlı bariz bir kırılma gözlenir. Bu kalderanın kendisi, düşük hacimli tefritik fonolit ve fonolit lav akıntıları ile dolmuştur. Kalderanın ortasındaysa, temel yapısında dağılmış lav bombaları ve büyük miktarda anortoklas kristali birikintileri bulunan, dik yamaçlı bir koni oturur. Dağın tepesindeki etkin lav gölü de bu zirve konisinin tepesinde bulunur. Yanardağın sık ürettiği Stromboli tipi patlamalar, en içte bulunan kraterdeki çeşitli yarıklardan ve en sık olarak da 10 metre çapa ulaşabilen gaz balonlarının lav gölünden patlayıcı bir şekilde çıkması tarzında gelişir.

Geçmiş
Erebus Dağı, coğrafya keşifleri nedeniyle sonradan "Sör" unvanıyla onurlandırılan bir İngiliz deniz subayı ve kâşif olan James Clark Ross tarafından keşfedilmiştir. 1839'la 1843 yılları arasında, komutasındaki HMS Erebus ve HMS Terror adlı gemilerle Antarktika'ya keşif gezileri düzenlemiş olan James Clark Ross, kıtanın kıyı şeridinin büyük bölümünün haritasını çıkarmış ve 1841'de de Ross Denizi, Victoria Arazisi ve gemilerinin adlarını verdiği Erebus Dağı ile Terör Dağı'nı keşfetmiştir.

Erebus Dağı'na ilk defa 1908'de, Sör Ernest Shackleton ve ekibinin Nimrod keşif seferi sırasında çıkılmıştır.

Uçak kazası
 Ana madde: Yeni Zelanda Hava Yolları - Uçuş 901
Yeni Zelanda Hava Yolları - Uçuş 901, Yeni Zelanda'nın Auckland Uluslararası Havalimanı'yla Antarktika arasındaki tarifesiz ve gidiş-dönüş yolcu taşıma hizmetiydi. Şubat 1977'de başlatılan ve McDonnell Douglas DC-10-30 tipi uçakla yürütülen bu servis, uçağın 1979'daki bir uçuş sırasında Erebus Dağı'na çakılması ve taşıdığı 257 yolcunun tümünün ölmesiyle sona ermiştir.

Kaynakça
 İngilizce Wikipedia'daki Mount Erebus maddesinin 15 Haziran 2006 sürümü.
 İngilizce Wikipedia'daki James Clark Ross maddesinin 8 Şubat 2006 sürümü.

Dış bağlantılar
 Global Volcanism Program (Küresel Volkanizm Programı) sitesinde Erebus .
 Mt. Erebus Volcano Observatoy (Erebus Dağı Volkan Gözlemevi).

Fotoğraflar

Aktif yanardağlar
En uç noktalar
Ross Adası
Antarktika'daki yanardağlar
Stratovolkanlar
VEI-2 yanardağlar
Üçbinlikler

Erebus Dağı


La playa de Sacido, es una playa de 130 metros de longitud, situada en el municipio de Vivero, en la provincia de Lugo (Galicia, España).
Esta playa goza de instalaciones y servicios, y de una ocupación media en la temporada estival, siendo sus aguas tranquilas. Está rodeada por un alto acantilado.
Limita con la playa de Covas, estando separada de ésta por la Punta Anchoura.

La playa se encuentra cerrada al público desde 2019 por el peligro de desprendimientos.

Véase también
 Playa de Alegrín, Vivero
 Playa de Area, Vivero
 Playa de Celeiro, Vivero
 Playa de Covas, Vivero
 Playa de Portonovo, Vivero
 Playa de Seiramar, Vivero

Referencias

Enlaces externos
 Catálogo de Playas del Ministerio de Medio Ambiente.

Vivero
Sacido

Playa de Sacido


Visoka je zaseok sela Gdinja, općina Jelsa i predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Datacija: 18. i 19. stoljeće. Selo Gdinj primjer je izrazito raštrkanog naselja. Visoka je jedan od gdinjskih zaseoka na južnoj strani glavne otočke transverzale koja spaja istok i zapad Hvara. Stambene katnice su građene od priklesanog kamena obilno povezanog vapnenim mortom s crvenicom. Dvostrešna drvena krovišta pokrivena su utorenim crijepom. Gospodarske kuće su prizemnice građene od grubo obrađenog kamena. Zaseok Visoka obilježava ruralna arhitektura i organizacija prostora karakteristična za istočni dio otoka Hvara.

Zaštita
Pod oznakom RST-0072-1963. zavedena je pod vrstom "kulturno-povijesna cjelina", pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "ruralna cjelina".

Izvori

Vanjske poveznice

Zaštićene ruralne cjeline u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Gdinj

Visoka (Gdinj)


රාමායණය (,  ) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ පුරාතන ඉන්දියාවේ මහා සංස්කෘත වීර කාව්‍ය ද්විත්වය අතුරින් එකකි. අනෙක් මහා කාව්‍යය වන්නේ මහාභාරතයයි. මෙම කාව්‍ය ද්වය මඟින් හින්දු ඉතිහාස සකස් වේ.

රාමායණය යනු ලෝක සාහිත්‍යයේ විශාලතම පුරාණ වීර කාව්‍යයන් අතුරින් එකකි. එය පද්‍ය 24,000කට ආසන්න ප්‍රමාණයකින් සමන්විත වේ (බොහෝ විට ශ්ලෝක/අනුස්තුභ ආකාරයෙන් සකසා ඇත). කාණ්ඩ  හෙවත් පොත් හතකට බෙදා ඇති අතර පළමු සහ හත්වැන්න පසුව එකතු කිරීම් වේ. එය අයත් වන්නේ ඉතිහාස, අතීත සිදුවීම් (පූරාවෘත්ත), ආඛ්‍යාන ප්‍රභේදයන්ට වන අතර මිනිස් ජීවිතයේ අරමුණු පිළිබඳ ඉගැන්වීම් සමඟ අන්තර් සම්බන්ධිත වේ. පාඨයේ මුල්ම අදියර සඳහා විද්වතුන්ගේ ඇස්තමේන්තු ක්‍රි.පූ. 7 සිට 4 වැනි සියවස දක්වා පරාසයක පවතී, පසුකාලීන අවධීන් ක්‍රි.ව. 3 වැනි සියවස දක්වා විහිදේ.

රාමායණයෙහි කාණ්ඩ හත පහත පරිදි වේ.

බල කාණ්ඩ
අයෝධ්‍යා කාණ්ඩ
ආරණ්‍ය කාණ්ඩ
කිෂ්කින්දා කාණ්ඩ
  සුන්දර කාණ්ඩ
  යුධ කාණ්ඩ
  උත්තර කාණ්ඩ

කතා සාරාංශය
රාමායණය මගින් අයෝධ්‍යා රාජධානියේ දශරථ රජුට දාව රාම නම් දෙවි කෙනෙකුගේ උපත ලැබීම පිළිබඳවත්, විශ්වමිත්‍ර ඍෂිවරයා යටතේ ඔහු ගුරුහරුකම් ලැබීම සහ සහ ජනක රජුගේ දියණිය වන සීතා සිය මනාලිය වශයෙන් දිනාගැනීමේ තරඟාවලියේදී ශිවගේ බලවත් දුන්න බිඳ දමා රාම විසින් ඇයව දිනා ගැනීම ආදිය විස්තර කරනු ලබයි. වීර කාව්‍යයේ කේන්ද්‍රීය චරිත වන්නේ රාම සහ ඔහුගේ කැප වූ බිරිඳ සීතා ය. දශරථ රජු මහලු වියට පත් වූ පසු, තම වැඩිමහල් පුත්‍රයා වන රාම, ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙස අභිෂේක කිරීමට තීරණය කළ බව විවෘත සභාවේදී ප්‍රකාශ කරන අතර, ඒ අනුව රජ මාලිගයෙහි පිරිස ප්‍රීතියට පත් වේ. නමුත් දශරථ රජුගේ දෙවන බිරිඳ වන කයිකේයි රැජින, ඇගේ පුත්‍රයා වන භරතට රජකම ලබාදීම සඳහා තම ස්වාමිපුරුෂයා තම පුත් භාරතට පක්ෂව ඔහුගේ යෝජනාව වෙනස් කිරීමටත් රාමව වසර දාහතරකට පිටුවහල් කිරීමටත් පොළඹවයි. රාම තම ඉරණම ඉතා ගෞරවාන්විතව පිළිගෙන තම බිරිඳ සහ ඔහුගේ ප්‍රියතම අර්ධ සහෝදරයා වන ලක්ෂ්මණ  සමඟ දණ්ඩක වනයට විශ්‍රාම යයි.

දශරථ රජු මිය ගිය විට, ඔහුගේ පුත් භරත අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙස කැඳවනු ලැබේ. නමුත් ඔහු රාමගේ සිංහාසනය පැහැර ගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කරන අතර, රාමට සිංහාසනය ලබාදීම සඳහා වනයෙහි ඔහුව සොයනු ලබයි. රාම තම පියාගේ තීරණයට හරස් වීම ප්‍රතික්ෂේප කරමින්, සිය රනින් වැඩ දැමූ පාවහන් ගලවා භරතට දෙන්නේ ඔහු සිංහාසනයෙන් ඉල්ලා අස්වීම සංකේතවත් කරමිනි. නමුත් නැවත පැමිණෙන භරත, රාමගේ පාවහන් සහ රාජ්‍යත්වයේ සලකුණ වන කහ පැහැති කුන්තය සිංහාසනය මත තබා තමන් රාම රජුගේ පූර්ණ බලධාරියා ලෙස කටයුතු කරණු ලබයි. දැන් රාම වනයේ දිගටම ගමන් කරන අතර, ශුද්ධ වූ පිළිවෙත්වල යෙදී සිටින වනයේ තාපසයන්ට අතවර කරන යක්ෂයින්ට එරෙහිව සටන් කිරීම ඔහුගේ මෙහෙවර බවට පත් වෙයි. මේ නිසා ලක්දිව වෙසෙන යක්ෂයන්ගේ රජු වන රාවණා, රාමගෙන් පළිගැනීමට සැලසුම් කරයි.

දණ්ඩක වනයේ දී, සීතා ගේ ආරක්ෂකයින් දෙදෙනා වන රාම සහ ලක්ෂ්මණ, ඔවුන් නොමඟ යැවීමට වනාන්තරයට යවන ලද රන් මුවෙකු පසුපස හඹා යාමේහි යෙදී සිටියදී, ලංකාවේ රාක්ෂස රජු වූ රාවණා, තාපස ඇඳුමින් වෙස්වළා ගෙන පැමිණ, සීතා තම අගනුවරට පැහැරගෙන යයි. ආපසු එන රාම ගේ බලාපොරොත්තු සුන් වී යයි. අද්භූත හඬක් ඔහුගේ සතුරන් ජය ගැනීමට සහ සීතා බේරා ගැනීමට මාර්ගය රාමට පවසයි. සීතා රාවණාගේ අවධානය දැඩි ලෙස ප්‍රතික්ෂේප කරන අතර රාම සහ ඔහුගේ සොහොයුරා ඇයව බේරා ගැනීමට පිටත් වෙයි. බොහෝ වික්‍රමාන්විත ක්‍රියාවලින් පසුව, ඔවුන් වඳුරන්ගේ රජු වන සුග්‍රීව සමඟ මිත්‍රත්වයට පත් වෙයි. ලංකාවේ සීතා සිටින බව සොයා ගැනීමට හනුමාන් සමත් වන අතර වඳුරන් ලංකාවට ගොඩබිමෙන් අපූරු පාලමක් ඉදිකරයි. වඳුරු ජෙනරාල් හනුමාන් සහ රාවණාගේම සහෝදරයා වන විභීෂණගේ සහාය ඇතිව ඔවුන් ලංකාවට පහර දෙයි. රාමා, රාවණා මරා දමා සීතා ගලවා ගන්නා අතර ඇගේ නිර්මල බව පිළිබඳ සැක දුරු කිරීම සඳහා ගින්නෙන් පීඩා විඳින පරීක්ෂණයකට ලක් කරනු ලබයි. කෙසේ වෙතත්, ඔවුන් නැවත අයෝධ්‍යාවට පැමිණි විට, ජනතාව තවමත් රැජිනගේ නිර්මලකම ගැන ප්‍රශ්න කරන බව රාමාට දැනගන්නට ලැබෙන අතර ඔහු ඇයව වනාන්තරයට පිටුවහල් කරයි. එහිදී ඇයට වාල්මිකී මුනිවරයා (රාමායණයේ කීර්තිමත් කතුවරයා) හමුවන අතර ඔහුගේ ආරාමයේදී ඇය රාමගේ පුතුන් දෙදෙනා බිහි කරයි. පුතුන් වැඩිවිය පැමිණි විට පවුල නැවත එකතු වන නමුත් සීතා නැවතත් ඇගේ නිර්දෝෂීභාවය ප්‍රකාශ කිරීමෙන් පසු ඇද වැටෙන අතර ඇගේ මව වන මහී කාන්තාව විසින් ඇයව පිළිගෙන ගිලගනු ලබයි.

උද්ධෘත

බාහිර සබැඳි

 |

 The Ramayana of Valmiki English translation by Hari Prasad Shastri, 1952 (revised edition with interwoven glossary)
 A condensed verse translation by Romesh Chunder Dutt sponsored by the Liberty Fund
 The Ramayana as a Monomyth from UC Berkeley (archived)
Collection: Art of the Ramayana from the University of Michigan Museum of Art

සංස්කෘත වීර කාව්‍ය
හින්දු පාඨ ග්‍රන්ථ
හින්දු කාව්‍ය කලාව

රාමායණය


චීන බෞද්ධ ප්‍රතිමා කලාව යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ චීනයේ බෞද්ධාගමික චින්තනය අනුව නිර්මාණය වූ ප්‍රතිමා නිර්මාණයන් ය. මෙහි දී දක්නට ලැබෙන ප්‍රතිමා නිර්මාණ අතර ගෞතම බුදුන් වන්සේගේ රුව, බෝධිසත්ත්වයන්ගේ රූ, භික්ෂූන්ගේ රූ සහ විවිධ දේව ප්‍රතිමා දැකගත හැක. චීනය වෙත බුදු දහම හඳුන්වා දෙන ලද්දේ ක්‍රි.පූ. 2වන සියවසේ දී චීනයේ හන් රාජවංශ සමයේ ය. ක්‍රි.ව. 2වන සියවස වන විට, එය වඩාත් හොඳින් ස්ථාපිත විය. ආදිතම නිරූපණයන් තුළ බුදුන් වහන්සේගේ රුව මානවරූපී ස්වරූපයෙන් ප්‍රතිමාකරණය සිදු නොවී ය. එහි දී වජ්‍රාසනය, සිරිපතුල හෝ බෝධි වෘක්ෂය වැනි විවිධාකාර සංකේත භාවිතා විය. ස්තූප සම්ප්‍රදායයන් චීනයේ පැගෝඩා නම් ගෘහනිර්මාණ අංග නිර්මාණය කෙරෙහි ආභාසය ලබා දිණි. ලෙන් විහාර ක්‍රමය ද වැඩිදියුණු වූ අතර, එහි දී බුදුන් වහන්සේගේ ඉගැන්වීම් හා සම්බන්ධ දර්ශන නිරූපණය කරමින් ලෙන් විහාර සහ කුටි අලංකාර කෙරිණි. මෙම විහාර සහ ප්‍රතිමා නිර්මාණකරණය බුදු දහමේ ව්‍යාප්තියට හේතුවූ අතර, බැතුමතුන්හට වන්දනා කිරීමට සහ බවුන් වැඩීමට ආදේශකයක් හිමි විය.

ඉන්දියාව තුළ ඇරඹි බුද්ධ ප්‍රතිමා කලාව ක්‍රි.ව. 4වන සියවස වන විට චීනය වෙත සම්ප්‍රාප්ත විය. ඉන්දියානු ආභාසය ලබමින්, විවිධ ආසන ක්‍රමවලින් යුක්තව නිරූපණය කළ මෙම ප්‍රතිමා විවිධ මුහුණේ ඉරියව් ප්‍රකාශනය සහ චීන වස්ත්‍ර ශෛලීන් සමග මුසුවෙමින් උච්චස්ථානයට පත් විය. මෙසේ දෘශ්‍යමය සංකලනයක් දක්නට ලැබිණි. ඉන්දියානු ප්‍රභේදයන්හි දක්නට ලැබෙන උත්තුංග දේහධාරී ස්වභාවය සහ දුහුල් වස්ත්‍ර නිරූපණය වෙනුවට චීන ප්‍රතිමාවල සිහින් දේහ සහ ඝනකම් වස්ත්‍ර දක්නට ලැබේ. මෙම ප්‍රතිමා නිර්මාණකරණයේ දී වැලිගල්, හුනුගල්, සෙරමික්, රන් ආලේපිත ලෝකඩ මෙන්ම තඹ සහිත වෙනත් මිශ්‍ර ලෝහ ද භාවිතා විය. වරත්මානයේ ඒකාකාර අයුරින් දක්නට ලැබුණ ද, අතීතයේ මෙම ප්‍රතිමා දීප්තිමත්ව වර්ණ ගන්වා තිබිණි.

ආරම්භයේ දී, ප්‍රතිමාකරණයට භාවිතා වූ ප්‍රධාන තේමාව වූයේ බුදුන් වහන්සේගේ රුවයි. නමුත් පසුකාලීනව බුද්ධ රූපය පිරිවරා සිටිනු වෙනුවට, වෙන් වෙන්ව නිර්මාණය කරන ලද බෝධිසත්ත්ව රූ ද දැකගත හැකි විය. චීනය තුළ වන්දනාවට ලක්වූ වැදගත් බෝධිසත්ත්වවරුන් දෙදෙනකු ලෙස අව‍ලෝකිතේශ්වර (ගුවාන්යින්) සහ මංජුශ්‍රී (වෙන්ෂූ) සැලකේ. "ශුද්ධ භූමි" හෙවත් "සෙන්" බුද්ධාගම තුළ මෙම බෝධිසත්ත්වවරුන් ප්‍රඥාවේත් සද්ගුණයේත් ප්‍රතිමූර්තීන් ලෙස සැලකුණු අතර, බුද්ධත්වය ලැබීමට අවශය ගුණාංගවලින් ඔවුන් පිරිපුන් යැයි සැලකිණි. ක්‍රි.ව. 4වන සහ 6වන සියවස්වල චීනය යුධ කාලසීමාවක පැවති අතර, බෞද්ධාගමිකයන් විශ්වාස කළේ සිය සිල්වත්භාවය හේතුවෙන් තමන්ට නිසි මඟපෙන්වීමක් ලැබෙනු ඇති බවත්, සිය ප්‍රදේශ සහ පාලකයන්ට සුවතාවය සහ සමෘද්ධිමත්භාවයක් ලැබෙනු ඇතැයි කියා ය. බෞද්ධාගමික සම්ප්‍රදායයන් තුළ ආකර්ෂක දේවතාවන්ට ද ප්‍රධාන ස්ථානයක් හිමිවූ අතර, ඉදිරි සියවස් කිහිපය තුළ දී චීනයේ බුද්ධාගම වඩා සංකීර්ණ ස්වභාවයක් පෙන්නුම් කළේ ය.

ආශ්‍රේයයන්

බෞද්ධ කලාව
චීන ප්‍රතිමා කලාව
චීනයේ බුද්ධාගම

චීන බෞද්ධ ප්‍රතිමා කලාව


සමාජය තුල ඇති පොදු වැරදි වැටහීම් ලැයිස්තුවක් මෙහි දැක්වේ. ලැයිස්තුවේ සෑම අයිතමයක්ම එම වැරදි වැටහීමට නිවැරදි කිරීමක් ලෙස දක්වා ඇත. එනම් එක් එක් අයිතමය මගින් ඒ ඒ දුර්මතය වැරදි ඇයිදැයි පැහැදිළි කර ඇත.

කලාව සහ සංස්කෘතිය

ඉතිහාසය

විද්‍යාව, තාක්ෂණය සහ ගණිතය

තාරකා විද්‍යාව සහ අභ්‍යාවකාශය

 චීන මහා ප්‍රාකාරය අභ්‍යාවකාශයට හෝ සඳ මතුපිටට පෙනෙන එකම කෘතිම වස්තුව නොවේ. ඇපලෝ අභ්‍යාවකාශගාමීන් කිසිවෙක් සඳ මතදී චීන මහා ප්‍රාකාරය දුටු බවට පවසා නැත. පහළ පෘථිවි කක්ෂයෙහි සිටින අභ්‍යාවකාශගාමීන්ට වුවද එය දැකගත හැක්කේ දුරේක්ෂයකින් පමණි. කෙසේ නමුත් රාත්‍රියේදී නගරවල ආලෝකය නම් පහළ පෘථිවි කක්ෂයට පැහැදිළිව දිස්වෙයි.
 කලු කුහර වලටද ඇත්තේ අනෙක් අභ්‍යාවකාශ වස්තූන් වලට සමාන වූ ගුරුත්ව බලපෑම් ය. ඕනෑම ග්‍රහ වස්තුවක් මෙන් ඒවා ද ආසන්නයේ ඇති අනෙක් වස්තූන් ඒ වෙත ඇදගනියි (ඉතාම ආසන්නයේදී හැර). උදාහරණයක් ලෙස, සූර්යයා වෙනුවට සූර්යයා තරම් ස්කන්ධයකින් යුත් කලු කුහරයක් එහි ප්‍රතිස්ථාපනය කළොත් ග්‍රහලෝක වල කක්ෂයන්ට එයින් කිසිම වෙනසක් සිදු නොවනු ඇත.
 ඍතු ඇතිවන්නේ හිරු සහ පෘථිවිය අතර දුර වෙනස් වීමෙන් නොවේ. ඍතු විපර්යාසයට හේතුව පොළොවේ අංශක 23.4 ක අක්ෂීය ඇලවීම යි. එක් එක් අර්ධගෝලය එහි ගිම්හාන සමයේදී හිරු දෙසට නැඹුරුව ඇල වී පිහිටයි. මේ නිසා එයට වැඩි දවල් කාලයක් සහ කෙටි රාත්‍රී කාලයක් හිමි වෙයි. ශිශිර සමයේදී එම අර්ධගෝලය හිරුට විරුද්ධ පසට නැඹුරු වෙයි. එයින් කෙටි දවල් කාලයක් සහ දිගු රාත්‍රී කාලයක් ලැබෙයි.
 උල්කාවක් හෝ අභ්‍යාවකාශ යානයක් අභ්‍යාවකාශයේ සිට වායුගෝලය තුලට ඇතුල් වෙද්දී තාපය නිපදවෙන්නේ ඝර්ෂණය නිසාම නොවේ. එයට ප්‍රධානම හේතුව එම වස්තුව ඉදිරිපස ඇති වාතය ඇඩියබටික් සම්පීඩනයට ලක් වීමයි.
 සූර්යයාගේ වර්ණය ඇත්තෙන්ම කහ නොවේ සුදු යි. කහ, තැඹිලි සහ රතු වැනි වර්ණයන්ගෙන් හිරු දිස්වීමට හේතුව වායුගෝලය මගින් ආලෝකය විසිරවීම යි.

ජීව විද්‍යාව

පෘෂ්ඨවංශීන්

 වයස්ගත අලින් මරණාසන්න වූ විට තම රැළ අතහැර 'අලි සොහොන' නම් ස්ථානයකට යන්නේ නැත.
 ගොනුන් රතු වර්ණය දුටු විට කෝප වන්නේ නැත. ගවයන් ද්වි-වර්ණ පෙනුම ඇති සත්ත්වයන් වන අතර ඔවුන්ට රතු වර්ණය අනෙක් වර්ණයන්ට වඩා කැපී පෙනෙන්නේ නැත. රතු පැහැති සළුවක් වනන විට ගවයන් එයට පහර දෙන්නේ ඒ සළුව වැනීමේ ක්‍රියාව ඔවුන්ට තර්ජනයක් හෝ අනතුරක් ලෙස දැනෙන නිසා ය.
 සුනඛයන් ඛේඨය මගින් දහඩිය පිට කරන්නේ නැත. ඇත්තෙන්ම සුනඛයන්ට ද ස්වේද ග්‍රන්ථි පිහිටා ඇත. ඔවුන් ප්‍රධාන වශයෙන් දහඩිය පිට කරන්නේ යටි පතුල් තුළිනි. කේසේ වෙතත්, හති දැමීම මගින් සුනඛයන්ට ශරීර උෂ්නත්වය පාලනය කර ගැනීමට උදවු වේ.
 සුනඛයන් මිනිසුන් තරම් හත් ගුණයක් වේගයෙන් වයසට යන්නේ නැත. වයස් ගතවීමේ වේගය සුනඛ වර්ගයා අනුව වෙනස් වේ.
වවුලන් අන්ධ සත්වයන් නොවේ. 70% ක් පමණ වවුල් විශේෂයන් දෝංකාරය උපයෝගි කරගනිමින් ගමන් මග සොයාගන්නා නමුත්, සියලු වවුලන්ට පෙනීමේ හැකියාව ඇත.
 පැස්බරුන් සතුරන්ගෙන් බේරිමට හෝ නිදා ගැනීම සඳහා වැල්ලේ හිස සඟවාගන්නේ නැත.
 ගෝල්ඩ්ෆිෂ් මත්සයෙකුගේ මතකය තත්පර කිහිපයක් නොවේ. ඔවුන්ට මාස ගණනක මතකයක් තිබිය හැකිය.
 මෝරුන්ට පිළිකා වැළඳිය හැක. මෝරුන්ට පිළිකා නොවැළඳේ යන දුර්මතය ප්‍රසිද්ද වූයේ 1922 පළවූ Sharks Don't Get Cancer යන ග්‍රන්ථය නිසා ය. එය යොදාගැනුනේ මෝරුන්ගේ කාටිලේජ එකතු කර ඒවා පිළිකා වළක්වන ඖෂධ ලෙස විකිණිමේ ව්‍යාපාරයක් ප්‍රචාරය කිරීම සඳහා යි.
 මහා සුදු මෝරා මිනිස් කිමිදුම්කරුවන් සීල් සත්වයන් යැයි වරදවා වටහාගන්නේ නැත. සීල් සතුන්ට පහර දීමේදී මෝරා ඉක්මනින් ජලය මතුපිටට පැමිණ ඉතා ප්‍රචණ්ඩ ලෙස පහරදෙයි. මනුෂ්‍යයන්ට පහරදෙන විට ඊට වඩා සෙමින් සහ අඩු ප්‍රචණ්ඩත්වයකින් යුතුව පහර දෙයි. මහා සුදු මෝරන්ට ඉතා තියුණු ඇස් පෙනීමක් ඇති අතර, ඔවුන් මිනිසුන් සපා කන්නේ විලෝපිකයෙකු ලෙසින් නොව හුරුපුරුදු නැති වස්තුවක් හඳුනා ගැනීම පිණිස ය.
 ඉත්තෑවන්ට ඔවුන්ගේ කූරු විදිමේ හැකියාවක් නැත. කූරු ගැලවිය හැකි වුවත් ඒවා විදීමට නොහැකිය.
 මීයන් හට කේජු (චීස්) වලට විශේෂ ප්‍රියතාවයක් නොමැත. ඔවුන් කේජු කන්නේ වෙනත් විකල්පයක් නොමැති විටක දීය. මීයන් වඩා ප්‍රිය කරන්නේ පැණිරස, සීනි සහිත ආහාර යි. මෙම දුර්මතය හට ගත්තේ කුමක් නිසාදැයි පැහැදිළි නැත.
 පිරානා මත්සයින් මාංශ භක්ෂකයින් නොවේ සර්ව භක්ෂකයන් ය. ඔවුන් රංචු වශයෙන් ගැවසෙන්නේ විලෝපිකයන්ගෙන් ආරක්ෂා වීමට මිස ඔවුන් ආක්‍රමණශීලි නිසා නොවේ. අනතුරක් ගැන ඉව වැටුනහොත් ඉතාම කලාතුරකින් ඔවුන් මිනිසුන්ට පහර දෙයි. නමුත් සපාකෑම් බොහෝවිට සිදු වන්නේ අත්වල සහ පාදවලයි.

අපෘෂ්ඨවංශීන්

 ගැඩවිලෙකු දෙකට වෙන් කළ පසු ගැඩවිලන් දෙදෙනෙක් වන්නේ නැත. පූර්ව ප්‍රතිජනනය සිදු කළ හැක්කේ ගැඩවිල් වර්ග කිහිපයකට පමණි. එවැනි ගැඩවිලෙකු දෙකඩ කළ පසු ජීවත් විය හැක්කේ මුඛය පිහිටා ඇති ශරීරයේ ඉදිරිපස කොටසට පමණක් වන අතර පිටුපස කොටස මියයයි. කේසේ නමුත් සමහර ප්ලැනේරියානු පැතලි පනුවන් විශේෂ නම් දෙකඩ කළ පසු පණුවන් දෙදෙනෙක් බවට පත්වේ.
 ගෙමැස්සන්ගේ ආයු කාලය පැය විසි හතරකට පමණ සීමා නොවේ. ඔවුන්ට දින 20 ක 30 ක සාමාන්‍ය ආයු කාලයක් ඇත.

ශාක

 මාංශ භක්ෂක ශාක වලට ගොදුරු නොමැතිව ජීවත් විය හැක. නමුත් කෘමීන් අල්ලා ගැනීම ඒවාගේ වර්ධනයට උපකාරී වෙයි.
 සූරියකාන්ත මල් හිරු දෙසට හැරෙන්නේ නැත. ඒවා දිනය පුරාම එක් දිශාවකට ස්ථිරව යොමු ව තිබේ (බොහෝවිට නැගෙනහිරට). කෙසේ නමුත් මුල් වර්ධන අවදියේදී නොමේරු පොහොට්ටුව හිරු දෙසට යොමු වෙයි. මේ හැසිරීම හඳුන්වන්නේ හීලියෝට්‍රොපවාදය ලෙසයි.

පරිණාමය සහ පාෂාණීය ධාතු විද්‍යාව

 පරිණාමවාදයෙහි ඇති වාදය යන වචනයෙන් එහි විද්‍යාත්මක සත්‍යතාව පිළිබඳ සැකයක් ඉස්මතු නොකෙරෙයි. විද්‍යාත්මක වාදයක් (theory) හෝ සිද්ධාන්තයක් යනු "විද්‍යාත්මක ක්‍රමයට අනුකූලව නැවත නැවතත් පරීක්‍ෂා කර සත්‍යාපනය කර ඇති ස්වාභාවික ලෝකයේ සහ විශ්වයේ අංශයක් පැහැදිලි කිරීමක්" ය.
 පරිණාමවාදය ජීවයේ ආරම්භය පැහැදිළි කිරීමට උත්සාහ කරන්නේ නැත. පරිණාමවාදය ප්‍රධාන වශයෙන් පැහැදිළි කරන්නේ ජීවය ආරම්භයට පසු ජීවින් පරම්පරා ගණනක් පුරා වෙනස්කම් වලට භාජනය වී ඇති බවයි. ජීවයේ ආරම්භය පැහැදිළි කිරීමට උත්සාහ කරන විද්‍යාත්මක න්‍යාය හැඳින්වෙන්නේ අජීවජ්නනය ලෙසය.
 පරිණාමය යනු හැම විටම පහළ දියුණු මට්ටමක සිට ඉහළ දියුණු මට්ටමකට වෙනස් වීම නොවේ. එමෙන්ම පරිණාමය යනු සැමවිටම සංකීර්ණත්වයෙන් ඉහළ යාමක්ද නොවේ. යම් ජීවියෙකු කාලයත් සමග වඩා සරල බවට පත් විය හැකිය.
 පරිණාමය සිදුවන්නේ ජීවියෙකුගේ පැවැත්ම සඳහා උදවු වීමට නොවේ.
 ක්‍රිටේෂීය-පැලියොජීන් වඳවීයාමේ සිදුවීමේදී සියලුම ඩයිනසෝරයෝ වඳ වී ගියේ නැත. සමහරක් පියාපත් සහිත කුඩා ඩයිනසෝරයන් පක්ෂීන් බවට පරිණාමය විය.
 මිනිසුන් සහ ඩයිනසෝරයෝ සමකාලයෙහි ජීවත් වූයේ නැත. අවසාන (පක්ෂී-නොවන) ඩයිනසෝරයා මියගොස් ඇත්තේ වසර මිලියන 66 කට පෙරය. මුල්ම හෝමෝ ගණයට අයත් සාමාජිකයින් (මිනිසුන්) ජීවත් වූයේ වසර මිලියන 2.3 - 2.4 කට පෙරය. ඩයිනසෝරයන් සහ මිනිසුන් ජීවත් වූ කාලය අතර වසර මිලියන 63 ක පරතරයක් ඇත. කෙසේ නමුත් වුලී මැමත් සහ වකුටු වූ දත් ඇති කොටියා මිනිසා සමග සමකාලීනව ජිවත්වූ සතුන් ය.
 ඛණිජ තෙල් බවට පත්වී වී ඇත්තේ ඩයිනසෝරයන්ට වඩා බැක්ටීරියා සහ ඇල්ගී ය.
 ක්ෂීරපායීන් පරිණාමය වූයේ වර්තමානයේ සිටින උරගයන්ගෙන් නොවේ. ක්ෂීරපායින් සහ උරගයන් දෙපිරිසම පරිණාමය වී ඇත්තේ එක් පොදු ආදිකල්පිකයෙක් ගෙනි.
 මිනිසුන් පරිණාමය වී ඇත්තේ වර්තමානයේ සිටින චිම්පන්සීන්ගෙන් හෝ වඳුරන්ගෙන් නොවේ. මිනිසුන් සහ වර්තමානයේ සිටින චිම්පන්සීන් ද එක් පොදු ආදිකල්පික වානරයෙකුගෙන් පරිණාමය වී ඇත. මිනිසාගේ සහ චිම්පන්සීන්ගේ අවසාන පොදු නෑදෑයා ජීවත් වූයේ වසර මිලියන 5කටත් 8කටත් පෙරය.

පරිගණක සහ අන්තර්ජාලය

 මැක් හෝ ලිනක්ස් මෙහෙයුම් පද්ධති සහිත පරිගණක වලට ද වයිරස, ට්‍රෝජන් හෝස් වැනි අනිෂ්ට මෘදුකාංග වලින් බලපෑම් ඇති විය හැකිය. මැක් හා ලිනක්ස් සඳහා විශේෂයෙන්ම ඉලක්ක කර සෑදූ අනිෂ්ට මෘදුකාංග ඇත. කෙසේ නමුත්, පරිගණක වයිරස ඉතා විශාල ප්‍රමාණයක් නිර්මාණය කර ඇත්තේ මයික්‍රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස් මෙහෙයුම් පද්ධතිය ඉලක්ක කරගෙන ය.
 ගැඹුරු ජාලය (deep web) යනු අසභ්‍ය දර්ශන, නීති විරෝධී මත් ද්‍රව්‍ය වෙළඳාම හෝ සොරකම් කරන ලද බැංකු විස්තර ආදීයෙන් පිරුණු ජාලයක් නොවේ. නීති විරෝධි කටයුතු සිදුවෙන්නේ අඳුරු ජාලය නමින් හඳුන්වන ගැඹුරු ජාලයෙහි ඉතා කුඩා කොටසක පමණි. ගැඹුරු ජාලය මූලිකවම සමන්විත වන්නේ ශාස්ත්‍රීය පුස්තකාල සහ දත්ත සමුදායන් වැනි පිරික්සුම් යන්ත්‍ර වලට හසු නොවෙන දෑ ගෙනි.
 වෙබ් බ්‍රව්සර වල ඇති Incognito mode වැනි පුද්ගලික සැරිසැරීමේ (Private browsing) ක්‍රමවේදයන්ගෙන් පරිශීලකයන්ව වෙබ් අඩවි වලින් හෝ අන්තර්ජාල සේවා සපයන්නාගෙන් සඟවන්නේ නැත. IP ලිපින හා පරිශීලක ගිනුම් වැනි දෑ මගින් ඔවුන්ට පරිශීලකයින් පැහැදිළිව වෙන් වෙන්ව හඳුනාගත හැකිය.

පරිසර විද්‍යාව

 ගෝලිය උණුසුම ඇතිවන්නේ ඕසෝන ස්ථරයේ ඇති සිදුරක් නිසා නොවේ. ඕසෝන ක්ෂය වීම යනු ක්ලෝරොෆ්ලෝරොකාබන් වායුගෝලයට නිකුත් වීම නිසා හටගන්නා වෙනම ගැටලුවකි.
 "එකම තැනට දෙවරක් අකුණු වදින්නේ නැත" යන්න අකුණු පිළීබඳව ආදි කල්පිකව පැවතගෙන එන කිසිදු විද්‍යාත්මක පදනමක් නොමැති මිත්‍යා මතයකි. නිව් යෝක් හී එම්පයර් ස්ටේට් ගොඩනැගිල්ලට වසරකට අකුණු සියයක් පමණ පතිත වේ.

මනුෂ්‍ය ශරීරය සහ සෞඛ්‍යය

 නින්දෙන් ඇවිදන අයෙක්ව අවදි කිරීම ඔවුන්ට හානිදායක නැත. අවදි වීමෙන් පසු ඔවුන් තාවකාලිකව ව්‍යාකූල තත්වයකට පත්විය හැකිය. නමුත් නින්දෙන් ඇවිදින අයට ඇතිවන සෞඛ්‍ය ගැටලු බොහෝවිට නින්ද මද වීම හා නින්දෙන් ඇවිදිද්දී සිදුවන අනතුරු නිසා වන ඒවා ය.
 යම් පුද්ගලයෙකු ජලයේ ගිලෙන බව වටපිටාවේ සිටින අයෙකුට පැහැදිළිව නොතේරීමට ඉඩ ඇත. පුද්ගලයෙක් ජලයේ ගිලීමේදී දක්වන සහජ ප්‍රතිචාරය නිසා අත් වැනීම හෝ කෑ ගැසීම සිදු කිරීම අපහසු ය.
 මනුෂ්‍ය ශිරා වල ඇති රුධිරය නිල් පාට නොවේ. හිමෝග්ලොබින් නිසා රුධිරයට රතු පැහැය ලැබී ඇත. ඔක්සිජන් රහිත රුධිරයට (ශිරා වල ඇති) තද රතු වර්ණයක් ඇති අතර ඔක්සිජන් මිශ්‍ර රුධිරයට (ධමනි වල ඇති) ලා රතු වර්ණයක් ඇත. සම හරහා බලන විට ශිරා නිල් හෝ කොළ පැහැයෙන් පෙනීමට ඉඩ ඇත්තේ සම හරහා ආලෝකය විසරණය වීම සහ මිනිස් වර්ණ සංජානනයේ වෙනස්කම් නිසා ය. බොහොමයක් වෛද්‍ය රූප සටහන් වලද ශිරා නිල් පැහැයෙන් සහ ධමනි රතු පැහැයෙන් දැක්වීම මෙම දුර්මතය ව්‍යාප්ත වීමට හේතු වී ඇත.
 රික්තයකට නිරාවරණය වීම මගින් ශරීරය එක්වරම පුපුරා යන්නේ නැත (ඉතාම වේගවත් පාලනයකින් තොර අවපීඩනයකදී හැර).
 පෙට්‍රල් පානය කළ පුද්ගලයෙක්ට විශේෂ හදිසි වෛද්‍යය ප්‍රතිකාර කිරීම අවශ්‍ය නැත. වමනය කිරීමට තැත් කිරීමෙන් තත්වය වඩාත් නරක බවට පත් විය හැක.

මූලාශ්‍ර

පොදු වැරදි වැටහීම් ලැයිස්තුව


Prodidomus nigellus est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du Yémen. Elle se rencontre vers Aden.

Description
La femelle holotype mesure .

La femelle décrite par Dalmas en 1919 mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Simon en 1890.

Publication originale
 Simon, 1890 : « Études arachnologiques. 22e Mémoire. XXXIV. Étude sur les arachnides de l'Yemen. » Annales de la Société Entomologique de France, , ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique du Yémen

Prodidomus nigellus


In physics and mathematics, a random field is a random function over an arbitrary domain (usually a multi-dimensional space such as ). That is, it is a function  that takes on a random value at each point (or some other domain). It is also sometimes thought of as a synonym for a stochastic process with some restriction on its index set. That is, by modern definitions, a random field is a generalization of a stochastic process where the underlying parameter need no longer be real or integer valued "time" but can instead take values that are multidimensional vectors or points on some manifold.

Formal definition

Given a probability space , an X-valued random field is a collection of X-valued random variables indexed by elements in a topological space T. That is, a random field F is a collection

where each  is an X-valued random variable.

Examples
In its discrete version, a random field is a list of random numbers whose indices are identified with a discrete set of points in a space (for example, n-dimensional Euclidean space). Suppose there are four random variables, , , , and , located in a 2D grid at (0,0), (0,2), (2,2), and (2,0), respectively. Suppose each random variable can take on the value of -1 or 1, and the probability of each random variable's value depends on its immediately adjacent neighbours. This is a simple example of a discrete random field.

More generally, the values each  can take on might be defined over a continuous domain. In larger grids, it can also be useful to think of the random field as a "function valued" random variable as described above. In quantum field theory the notion is generalized to a random functional, one that takes on random values over a space of functions (see Feynman integral).

Several kinds of random fields exist, among them the Markov random field (MRF), Gibbs random field, conditional random field (CRF), and Gaussian random field. In 1974, Julian Besag proposed an approximation method relying on the relation between MRFs and Gibbs RFs.

Example properties

An MRF exhibits the Markov property

for each choice of values . Here each  is the set of neighbors of  . In other words, the probability that a random variable assumes a value depends on its immediate neighboring random variables.  The probability of a random variable in an MRF is given by

where the sum (can be an integral) is over the possible values of k. It is sometimes difficult to compute this quantity exactly.

Applications
When used in the natural sciences, values in a random field are often spatially correlated. For example, adjacent values (i.e. values with adjacent indices) do not differ as much as values that are further apart. This is an example of a covariance structure, many different types of which may be modeled in a random field. One example is the Ising model where sometimes nearest neighbor interactions are only included as a simplification to better understand the model.

A common use of random fields is in the generation of computer graphics, particularly those that mimic natural surfaces such as water and earth. Random fields have been also used in subsurface ground models as in

In neuroscience, particularly in task-related functional brain imaging studies using PET or fMRI, statistical analysis of random fields are one common alternative to correction for multiple comparisons to find regions with truly significant activation.

They are also used in machine learning applications (see graphical models).

Tensor-valued random fields

Random fields are of great use in studying natural processes by the Monte Carlo method in which the random fields correspond to naturally spatially varying properties. This leads to tensor-valued random fields in which the key role is played by a statistical volume element (SVE), which is a spatial box over which properties can be averaged; when the SVE becomes sufficiently large, its properties become deterministic and one recovers the representative volume element (RVE) of deterministic continuum physics. The second type of random field that appears in continuum theories are those of dependent quantities (temperature, displacement, velocity, deformation, rotation, body and surface forces, stress, etc.).

See also
 Covariance
 Kriging
 Variogram
 Resel
 Stochastic process
 Interacting particle system
 Stochastic cellular automata

References

Further reading

Spatial processes

Random field


est un shoot 'em up développé par Success.

Le jeu est publié en  au Japon sur borne d'arcade via le System 16 de Sega. Cotton est ensuite porté sur PC-Engine en 1993 et édité par Hudson Soft. Cotton est converti la même année au Japon sur Sharp X68000, publié le  et édité par . Le jeu est réédité quelques années plus tard sur PlayStation, sous forme d'une conversion presque parfaite de la version arcade. Le jeu est ré-intitulé pour l'occasion  et est publié au Japon le . Cotton est porté le  au Japon sur la console portable de SNK, la Neo-Geo Pocket Color.

Gameplay
Le jeu met en avant une sorcière du nom de Cotton, elle est assistée d'une petite fée du nom de Silk. Le personnage est doté d'un tir classique pour débuter, mais au fil de l'aventure, les niveaux du jeu contiennent des cristaux qui changent de couleur, une fois le cristal posé au sol, il prend une couleur définitive. Les couleurs possèdent leur propre attribut. Le cristal jaune donne un peu d'expérience au joueur, le cristal orange a la même fonction mais donne plus d'expérience. Le cristal bleu confère au personnage un sort de foudre, et le cristal rouge, un sort de feu.

Les power-ups du jeu sont des sorts magiques, ils sont principalement utilisés de manière offensives, Cotton peut envoyer un dragon de feu (magie rouge) sur l'ennemi ou lancer une attaque imprégnée de l'élément de foudre (magie bleue), ces sorts consomment un stock de magie chacun. Il existe également un sort magique défensif, la barrière, elle permet de protéger temporairement Cotton des attaques ennemies et consomme un stock de magie bleue. À la fin de chaque niveau, des bonus sont dispersés à l'écran en guise de récompense.

Cotton Reboot
En 2019, une nouvelle version du jeu basée sur le portage Sharp X68000 est annoncée par le revendeur japonais BEEP. Le jeu s'intitule Cotton Reboot! et est développé par Rocket-Engine. Les développeurs ont opté pour la version X68000, qui possède selon eux, un équilibrage plus fin du jeu et pensent que cette version de Cotton est globalement plus complète. Cotton Reboot! présente un mode original, qui reprend fidèlement la version X68000 et un mode arrangé, où le jeu est affiché dans un format 16/9 avec des graphismes et des personnages repensés.

Les protagonistes sont par ailleurs doublés dans cette version. Le personnage principal, Cotton, est doublée par Nami Miyaki, Silk par Kaede Horikawa, Queen Velvet par Tsubasa Himeno et Needle par Yoshinori Ishikawa. Le jeu est publié au Japon au format physique et digital le  sur PlayStation 4 et le  sur Nintendo Switch. Reboot est ensuite publié sur la plateforme Steam le .

Références

Liens externes

Jeu vidéo sorti en 1991
Jeu vidéo développé au Japon
Jeu d'arcade
Jeu Neo-Geo Pocket
Jeu PC-Engine
Jeu PlayStation
Jeu Success
Jeu X68000

Cotton: Fantastic Night Dreams


QSO B0222+185 plus connue sous le nom de QSO J0225+1846 est un lointain blazar radio-bruyant connu pour son immense jet de matière visible dans le domaine des rayons X. QSO B0222+185 se situe dans la constellation du Bélier à plus de 7 milliards d'années-lumière.

Découverte
QSO B0222+185 a été découvert par le CGRaBS lors d'une étude radio à haute fréquence (24 et 43 GHz).

Caractéristiques

Émission de QSO B0222
Ce blazar est responsable d'une multi-émission dans les domaines des ondes radio, rayons X, infrarouge et les rayons gamma.

Signal de QSO B0222
Selon le CGRaBS le signal de QSO B0222+185 est polarisé. Lorsque le signal est polarisé cela signifie que l'objet émetteur est un intense champ magnétique. L'étude faite par le CGRaBS a permis de mettre en évidence le puissant champ magnétique de QSO B0222+185 (1015 tesla).

Jet de QSO B0222
QSO B0222+185 possède un jet de matière visible dans le domaine des rayons X, ce jet n'a pas encore été expliqué.

Références

Blazar
Quasar
Trou noir supermassif

QSO B0222+185


Dodot es una marca comercial de Procter & Gamble que comercializa pañales y toallitas infantiles en España y Portugal. Se trata, según el Observatorio de las Marcas Valiosas de Gran Consumo presentado el 13 de julio de 2011 por el Centro de la Marca de Esade, de la segunda marca mejor valorada por los españoles. Es similar a Pampers.

Productos
Dodot comercializa diferentes gamas de pañales y toallitas: Dodot Activity para niños hasta los dos años, Dodot Sensitive para recién nacidos y Dodot Básico, una gama más económica de pañales. Además la marca comercializa otras gamas de producto como las toallitas Kandoo para aprender a ir al baño; Liberty, pañales braguita; Babykini, que son bañadores desechables y Happyjama, pañales para niños que experimentan pérdidas de orina más allá de los 3 años.

Historia
Dodot ha sido una marca pionera que siempre ha estado ligada a la historia del pañal en España. Antes de la existencia del pañal actual se usaban trozos de tela reutilizables que resultaban menos higiénicos y cómodos para el uso diario.

En el año 1971, Dodot lanzó su primer pañal, una pieza de celulosa con cintas adhesivas que se debía insertar dentro de unas braguitas de plástico. Posteriormente, en 1976 ponía en el mercado el pañal que unía las dos partes, lo que fue conocido como "bragapañal desechable", el auténtico precursor del actual pañal. De esta manera, Dodot lanzaba el primer pañal de un solo uso del mercado español, un producto pionero en cuanto a higiene, comodidad y calidad de vida de las madres y sus hijos. En 1988 Dodot lanzó el primer pañal súper absorbente de España llamado Dodot Seco Total, que reducía el tiempo de contacto de la piel con la humedad y en 1982 lanzó las toallitas para bebés.

En 2001, Dodot lanzó la gama de Dodot Etapas que se componía de diferentes tallas que se adaptaban a las etapas de crecimiento y desarrollo del bebé y que incluía innovaciones en cuanto a absorción y elasticidad. El siguiente salto cualitativo y de innovación llegó en 2010 con el lanzamiento del iPañal Dodot Activity, que es el pañal más fino creado por Dodot.

A lo largo de su historia, Dodot ha ido introduciendo también diferentes innovaciones acordes con el desarrollo tecnológico de cada momento, como la cobertura transpirable, las cintas ris-ras, la loción dermoprotectora, la doble capa súper absorbente o el núcleo anatómico.

Compromiso social
Dentro de la política de responsabilidad social corporativa cabe destacar que UNICEF y Dodot tienen un acuerdo de colaboración en España y Portugal por el que la marca de pañales y toallitas Dodot apoya a la organización en su misión de trabajar por el cumplimiento de los derechos de todos los niños y niñas del mundo. Dodot es considerada, según el Observatorio de las Marcas Valiosas de Gran Consumo presentado el 13 de julio de 2011 por el Centro de la Marca de Esade, la segunda marca mejor valorada por los españoles.

Referencias

Enlaces externos
 Página de Dodot.
 Responsabilidad social corporativa de Dodot.

Empresas de España
Marcas comerciales
Pañales

Dodot


Orange is a city in the Central Tablelands region of New South Wales, Australia. It is  west of the state capital, Sydney [ on a great circle], at an altitude of . Orange had an urban population of 41,920  at the 2021 Census, making the city a significant regional centre. A significant nearby landmark is Mount Canobolas with a peak elevation of   and commanding views of the district. Orange is situated within the traditional lands of the Wiradjuri Nation.

Orange was the birthplace of poets Banjo Paterson and Kenneth Slessor, although Paterson lived in Orange for only a short time as an infant. Walter W. Stone, book publisher (Wentworth Books) and passionate supporter of Australian literature, was also born in Orange. The first Australian Touring Car Championship, known today as V8 Supercar Championship Series, was held at the Gnoo Blas Motor Racing Circuit in 1960.

History

The Orange region is the traditional land of the Wiradjuri people. Known as the people of the three rivers, the Wiradjuri people have inhabited New South Wales for at least 60,000 years.

In 1822 Captain Percy Simpson arrived in the Wellington District and established a convict settlement which was called "Blackman's Swamp" after James Blackman; Simpson had employed James Blackman as a guide because he had already accompanied an earlier explorer, John Oxley into that region.

In the late 1820s, the surveyor J. B. Richards worked on a survey of the Macquarie River below Bathurst and also of the road to Wellington. On a plan dated 1829, he indicated a village reserve, in the parish of Orange. Sir Thomas Mitchell named the parish Orange, as he had been an associate of the Prince of Orange in the Peninsular War, when both were aides-de-camp to the Duke of Wellington, whose title was bestowed on the valley to the west by Oxley.

Initial occupation by graziers began in late 1829, and tiny settlements eventually turned into larger towns as properties came into connection with the road. In 1844, the surveyor Davidson was sent to check on encroachments onto the land reserved for a village, and to advise on the location for a township. His choices were Frederick's Valley, Pretty Plains, or Blackman's Swamp.

Blackman's Swamp was chosen, and it was proclaimed a village and named Orange by Major Thomas Mitchell in 1846 in honour of Prince William of Orange. At nearby Ophir, a significant gold find in Australia was made in 1851, resulting in a sporadic population movement which is known as the Australian gold rush. Additional gold finds in nearby areas led to the establishment of Orange as a central trading centre for the gold.

The growth of Orange continued as the conditions were well suited for agriculture, and in 1860 it was proclaimed a municipality. The railway from Sydney reached Orange in 1877. In 1946, 100 years after it was first being established as a village, Orange was proclaimed as a minor city.

Orange was proposed as a site for Australia's national capital city, prior to the selection of Canberra. The new capital city would have adjoined the town of Orange, which would have been included in the surrounding federal territory.

Population

According to the 2021 census of Population, there were 41,920 people in the Orange urban centre.
 Aboriginal and Torres Strait Islander people made up 7.8% of the population.
 83.7% of people were born in Australia. The next most common countries of birth were England 1.6%, India 1.2%, New Zealand 1.0%, Philippines 0.7% and Nepal 0.6%.
 87.1% of people only spoke English at home. Other languages spoken at home included Malayalam 0.7%,  Nepali 0.6%, Mandarin 0.4%, and Tagalog 0.3%.
 The most common responses for religion were No Religion 32.6%, Catholic 26.3%,  and Anglican 15.6%.
 Of the employed people in Orange, 7.1% worked in hospitals (except psychiatric hospitals). Other major industries of employment included gold ore mining 4.8%, other social assistance services 4.4%, state government administration 3.7%, and primary education 2.6%.

Geography and climate

Owing to its altitude, Orange has a temperate oceanic climate (Köppen Cfb), with warm summers (though with cool mornings) and cold, wet winters with frequent morning frosts. The city is relatively wet for an inland location owing to orographic effects from Mount Canobolas, especially during the cooler months when snow falls; Orange is the snowiest major city in Australia, but even so it is far from a regular occurrence on account of its northern latitude. Due to its windward position on the western side of the ranges, Orange experiences significantly wetter winters than the cities in the east, namely Lithgow and Bathurst.

Compared with most population centres in Australia it has colder winters, especially in terms of its daytime maximum temperatures, owing to its westerly exposure. In summer, the average (and absolute) maximum temperatures are also lower than in most inland centres, on account of its elevation. Owing to its inland location, the humidity is low in the summer months with the dewpoint typically around 10 °C. Having 99.8 clear days annually, it is still cloudier than the coastal areas of Sydney and Wollongong (104 and 107 clear days, respectively), with a marked lack of sunshine in winter compared to summer.

The climate has enabled the area to be a major apple and pear producer, and a centre for cool-weather wine production.

Economy

Orange is a well-known fruit growing district, and produces apples, pears, and many stone fruits such as cherries, peaches, apricots, and plums; oranges are not grown in the area, since its climate is too cool. In recent years, a large number of vineyards have been planted in the area for rapidly expanding wine production. The growth of this wine industry, coupled with the further development of Orange as a gourmet food capital, has ensured Orange's status as a prominent tourism destination.

Other large industries include:
 Cadia gold mine is a large open cut gold and copper mine located about 20 kilometres south of Orange. The mine has been developed throughout the 1990s and is a major employer in the region with an expected lifespan of several decades. Cadia is the second largest open-cut mine in Australia, following the Super Pit at Kalgoorlie, Western Australia. Large mineral deposits are also being uncovered from the more recently developed Ridgeway underground mine which is adjacent to the Cadia Mine.
An Electrolux white goods factory, closed in 2017.
Orange is also the location of the headquarters of the New South Wales Department of Industry (Department of Industry, Skills and Regional Development, the New South Wales Department of Primary Industries).

Education

Primary and public schools

 St Mary's Catholic Primary School
 Orange Public, opened 1880
 Orange East Public
 Calare Public School
 Orange Christian School
 Kinross Wolaroi School
 Bletchington Primary School
 Anson Street Public School
 Glenroi Heights Public School
 Bowen Public School
 Canobolas Public School
 Clergate Public School
 Catherine McAuley Catholic
 Orange Anglican Grammar School

The following primary schools are not within the city limits of Orange but are located within the rural fringe of Orange:

 Spring Hill Public School
 Nashdale Primary School
 Spring Terrace Public School
 Borenore Public School
 Clergate Public School
 Mullion Creek Public School

Secondary schools

 Orange High School
 James Sheahan Catholic High School
 Canobolas Rural Technology High School
Orange Christian School (K–12)
 Kinross Wolaroi School (Prep–12)
 Orange Anglican Grammar School (Transition 4yrs – 12)
MET School Orange Campus (3–12)
De La Salle College (defunct)

Tertiary education

A campus of Charles Sturt University is located on the outskirts of northern Orange.
A large campus of TAFE is also located in Orange.
Orange Regional Conservatorium

Churches

St Joseph's and St Mary's Catholic Churches
Holy Trinity Anglican Church
Orange Uniting Churches
 Orange Baptist Church
 Orange Presbyterian Church
 St Peter's Lutheran Church
New Life City Church
Orange Evangelical Church
Orange Christian Assembly
Mountain Hope Church
 Salvation Army
 Orange Seventh-day Adventist Church
 Orange Church of Christ
 Slavic Pentecostal Church
  The Church of Jesus Christ of Latter-Day Saints
  Open Heavens Church

Suburbs and Localities

The following are listed as the suburbs within Orange City Council, according to the New South Wales Division of Local Government:

Ammerdown: a residential locality to the north west of Orange on the Mitchell Highway.
Bletchington: containing mostly residential areas with one school, it is one of the largest residential areas, and it is often split into North Orange and Bletchington. Within the suburb are the Orange Botanic Gardens, the Orange Adventure Playground, and the Waratah Sports Ground.
Bloomfield: containing farmland, Bloomfield Golf Course, Riverside Mental Institution and Orange Health Service (a major regional hospital) along with the Gosling Creek Reservoir and the Gosling Creek nature reserve.
Borenore: a locality,  west of Orange, comprising primarily farmland. Also the site of the Australian National Field Days.
Bowen: containing residential, predominantly public housing, industrial, commercial, Kinross Woloroi School, and government offices, this suburb also has the main road out of Orange to Sydney. It also contains the Orange Showground and the Orange Cemetery.
Calare: the suburb is located to the west of the CBD. It is mostly a residential area, and contains Calare Public School and Orange High School, and Wentworth Golf Course. It is also commonly split into Calare, Bel-Air and Wentworth Estate and has The Quarry and Towac Park Racecourse. It houses most new areas of Orange
Canobolas: this mainly farming and recreation area, contains the Mount Canobolas State recreation area and Mount Canobolas.
Clifton Grove: containing farmland and large residential blocks, some parts of the estate are down stream from the Suma Park Reservoir and the area also contains the Kinross State Forest.
Clover Hill: a residential suburb to the north of the CBD.
Glenroi: a mainly residential area with areas of public housing, along with the Electrolux white goods manufacturing plant. It also contains industrial land in areas surrounding the factory, as well as a more recent industrial area known as Leewood Estate.
Huntley: a locality south of Orange.
Lucknow: a small village approximately  east of Orange. It is a historic mining town with small residential, small industrial and commercial with most being farmland.
March: a locality north of Orange.
 Millthorpe: a village south east of Orange. The area constituting a suburb of Orange is constituted of farmland lying to the northwest of the village.
Narrambla: a mainly industrial and farming land area.
 Nashdale:a community located approximately 8 kilometres west of Orange. The community gathers around the local Nashdale Public School and hall.
Orange: the suburb comprises the central business district of the city, which contains an original grid street plan. The main street of Orange is Summer Street. The CBD can be defined as being the area of the city bounded by Hill, March, Peisley, and Moulder Streets.
Orange East: beginning on the eastern side of the railway line, Orange East is mostly residential, but contains some light businesses, especially on Summer, Byng, and William Streets.
Orange South: directly to the south of the CBD, beginning past Moulder Street this area contains Wade Park and the Orange Base Hospital.
Shadforth: a locality to the east of Orange bypassed by the Mitchell Highway that contains Shadforth Quarry.
 Spring Hill: a village to the southeast of Orange.
Spring Terrace: a locality and small village located south of Orange, centred on the local primary school.
Springside: a rural locality to the south of Orange.
Suma Park: a lightly populated residential area on the eastern outskirts of Orange. It contains Suma Park Reservoir, Orange's main water supply.
Summer Hill: a lightly populated residential, industrial, and farmland area on the south eastern outskirts of Orange on the Mitchell Highway.
Warrendine: a mostly residential area and contains James Sheahan Catholic High School and industrial land. It also has small school farmland and Jack Brabham Park.

Mining
Cadia-Ridgeway Mine is a large open cut gold and copper mine located about 20 kilometres south of Orange, the mine has been developed throughout the 1990s employing several thousand employees with an expected lifespan of several decades. Cadia is the second largest open cut mine in Australia after the Super Pit at Kalgoorlie. Large mineral deposits are also being uncovered from the more recently developed Ridgeway underground mine which is adjacent to the Cadia Mine.

Winemaking

The Orange wine region is defined as the area above 600m in the local government areas of Orange, Cabonne and Blayney and can be usefully described as a circle around Orange. The Orange region is good for grape growing and winemaking due to a combination of geology, soils, climate and temperature. Together these factors combine to produce grapes and wine of distinct flavours and colour. The climate perhaps plays the biggest part in giving Orange some distinct natural advantages – the cool temperatures during most of the growing season coupled with dry autumn conditions are ideal for grape growing.

Wineries

 Amour Wines
 Angullong Wines
 Atallah Wines
 Bloodwood
 Boree Lane
 Borrodell on the Mount
 Brangayne of Orange
 Canobolas Smith
 Cargo Road Winery
 Cooks Lot

 Colmar Estate
 Cumulus Estate
 Dindima
 De Salis
 Faisan Estate
 Habitat Vineyard
 Heifer Station Vineyard
 Highland Heritage
 Hoosegg Wines

 Mayfield Vineyard
 Montoro Wines
 Mortimer's Wines
 Nashdale Lane
 Orange Mountain Wines
 Patina
 Philip Shaw
 Printhie / Swift
 Ross Hill
 Rowlee Wines
 Rikard Wines

 Sassy Wines
 Sea Saw Wines
 Slow Wine Co.
 Strawhouse Wines
 Stockman's Ridge
 Swinging Bridge
 Tallwood Wines
 Tamburlaine Wines
 Word of Mouth Wines

Wineries that use Orange region grapes in their wines include Brokenwood Wines (Hunter Valley based), Logan (Mudgee), Tamburlaine (Hunter Valley), Gartelmann (Hunter Valley), Windowrie (Central Ranges), Eloquesta Wines (Mudgee) and Lowe Wines (Mudgee).  In 2007, South Australian based Penfolds winery released the 2007 Penfolds Bin 311 Orange Region Chardonnay.

Media
Orange is served by several radio stations, including 105.1 Triple M Central West 2GZFM, 105.9 Hit Central West, FM107.5 Orange Community Radio, 103.5 Rhema FM, One Central West FM88 and 2EL 1089AM – a commercial station that gets most of its programming from 2SM in Sydney. The Australian Broadcasting Corporation (ABC) also broadcasts from four radio stations in Orange including ABC Local Radio (2CR) on 549AM and three national networks – ABC Classic FM on 102.7 FM, ABC Radio National on 104.3 FM, and Triple J on 101.9 FM.

The city receives five network television stations – Seven (a Seven Network affiliate, owned and operated by Seven Network), WIN TV (a Nine Network affiliate), Southern Cross 10 (a Network 10 affiliate), ABC TV and SBS TV.

 Seven News produces a half-hour local news bulletin for the Central West, airing each weeknight at 6pm. It is produced from local newsrooms in Orange and Dubbo and broadcast from studios in Canberra.
 WIN Television produces a half-hour local news bulletin for the Central West, airing each weeknight at 5:30pm. It is produced from its local newsroom in Orange and broadcast from studios in Wollongong.
 Southern Cross 10 produces short news updates of 10 News First throughout the day from its Hobart studios.

Subscription television service Foxtel is available in Orange and the surrounding region via satellite.

The local newspapers are the Central Western Daily, The Orange App (online daily news), the Midstate Observer and Orange City Life.

Attractions

Orange has many attractions. There are bush walking trails in Orange including; Spring Glade Walking Track, Cook Park Heritage Walk, Summits Walking Tracks, Nangar National Park and Mullion Range State Conservation Area. Borenore Caves is a series of limestone caves. Duntryleague Golf Club and Clubhouse, Mount Canobolas and Federal Falls in the Mount Canobolas State Conservation Area, Lake Canobolas, Gnoo Blas Motor Racing Circuit, the historic centre of Orange and the Orange Botanic Gardens are also near the town.  Elephant Park, near Moulder Park, got its name from when circuses visited the town, and the elephants seen there.

Transport

Roads
Orange is situated on the Mitchell Highway, linking the city to Molong, Wellington, Dubbo and Bourke to the north west, and to Bathurst to the east and from there to Sydney via the Great Western Highway (). Due west are Parkes () and Forbes (), which is midway along the Newell Highway, running from Brisbane, Queensland to Melbourne, Victoria. In 2007 a bypass road, known as the northern distributor road, was opened for use after decades of planning.

Public transport
Orange Buslines operate a number of routes within the city and a service to the neighbouring city of Bathurst. Newman's Bus Service operates route two on weekdays to Blayney. Australia Wide Coaches operate a daily coach service to Sydney.

NSW TrainLink operate several coach services with connecting train services from Lithgow to Sydney, as well as a less frequent coach service to Cootamundra for connection to Melbourne.

Air
Orange is also serviced by a regional-class airport, Orange Airport, located approximately 15 km to the south of the city, in an area known as Huntley.

Railways

Orange has two railway stations. The main station, on the Main Western Line to Bourke, was opened in 1877 and is served by the daily NSW TrainLink Central West XPT service between Sydney and Dubbo and the weekly Outback Xplorer service between Sydney and Broken Hill. A smaller station, opened in 1970, known as Orange East Fork, lies on the branch line to Broken Hill was served by the weekly Indian Pacific service to Perth but due to low passenger numbers using this station (16 for the entire year 2017) this "bare bones" station is no longer used and the Indian-Pacific no longer stopping between Mt. Victoria and Broken Hill.

Notable residents

Architecture
 John Andrews AO - internationally acclaimed architect resides in the city
 John Blackwood, 11th Baron Dufferin and Claneboye, is an architect who for most of his career practised in Orange.

Business
 James Dalton (1834–1919), an early Australian merchant, pastoralist, and Roman Catholic lay leader, a key figure in the early development of Orange and district

Film and television
 Billy Bevan (1887–1957), actor, born William Bevan Harris in Orange.
 Mark Furze, a television actor and singer, born in Orange in 1986.
 Elizabeth Lackey, an actress and model, attended Orange High School in the 1980s.

Food and hospitality
 Kate Bracks, winner of the third series of MasterChef Australia, from Orange

Medicine
 Janet Carr, physiotherapist and academic, raised in Orange
 Anna Windsor (born 1976), Multi Olympian and Commonwealth Games swimmer. Medical Doctor based in Orange.

Music and creative arts
 Murray Cook, a vocalist, songwriter and guitarist; best known as one of the members of The Wiggles, grew up in Orange
 Susan, Crown Princess of Albania (1941–2004), the wife of Leka, Crown Prince of Albania, educated and taught art at Presbyterian Ladies' College, Orange
 Shannon Noll, a singer; best known for the song 'What About Me?', was born in Orange.
 Chris Qua, of Daly-Wilson Big Band and Galapagos Duck, jazz musician was born in Orange.

Poetry
 Banjo Paterson (1864–1941), poet, born near Orange
 Kenneth Slessor (1901–1971), poet, born in Orange

Police
 Frederick Hanson (1914–1980), former Commissioner of New South Wales Police, born in Orange

Politics
 Sir Charles Cutler (1918–2006), a former politician including holding office for 28 years as an elected Member for Orange, and former Deputy Premier
 J. J. Dalton (1861–1924), the second son of James Dalton, the first Australian-born member of the British Parliament, born in Orange
 Tim Gartrell, former National Secretary of the Australian Labor Party and now Chief Executive of GenerationOne, born in Orange in 1970
 Sir Neville Howse, VC (1863–1930), the first Australian recipient of the Victoria Cross, a physician living in Orange, twice elected Mayor, and later federal politician

Sports
 Robbie Abel, rugby union footballer, born in Orange in 1989
 Jason Belmonte, tenpin bowler, born in Orange in 1983
 Jack Besgrove, Australian softballer, born in Orange in 2003
 Edwina Bone, hockey player for Australia, was born in Orange
 Darren Britt, former rugby league footballer, born in Orange in 1969
 Adam Clune, rugby league player, born in Orange in 1995
 Andrew Dawes, Australian Paralympic coach, born in Orange in 1969
 Tino Fa'asuamaleaui, rugby league player, born in Orange in 2000
 Jo Garey, Australian cricketer 1995, lives in Orange.
 Bob Lindfield, professional rugby league player, born in Orange in 1901
 David Lyons, professional rugby union player, born in Orange in 1980
 Phoebe Litchfield, Australian cricketer, lives in Orange.
 James Maloney, rugby league player, born in Orange in 1986
 Ted McFadden born in Orange 1880 played in the inaugural Balmain Tigers Rugby League Team (1908–1910)
 Daniel Mortimer, rugby league player, born in Orange in 1989
 Peter Mortimer, father of Daniel Mortimer, a former professional rugby league footballer and manager, now news reporter and winery owner, living in the Orange region
 Lucas Parsons, golfer, born in Orange in 1969
 Max Stewart, racing driver, born in Orange in 1935
 Jack Wighton, rugby league player, born in Orange in 1993
 Tameka Yallop, soccer player for Australia, born in Orange in 1991

Heritage listings
Orange has a number of heritage-listed sites, including:
 215-223 Anson Street: Uniting Church and Kindergarten Hall, Orange
 3-25 Bathurst Road: Bowen Terrace
 84 Byng Street: Union Bank of Australia building, Orange
 Forest Road: Bloomfield Hospital, Orange
 Peisley Street: Orange railway station, New South Wales
 24-26 Summer Street: Cook Park, Orange
 29 Summer Street: Berrilea
 222 Summer Street: Orange Post Office
 Woodward Street: Duntryleague

Water resources

Orange has several water sources used for domestic consumption, both currently in use and formerly used. Currently Suma Park Dam and Spring Creek Reservoir are used for domestic water consumption. Two other dams, Lake Canobolas and Gosling Creek Reservoir, were previously used for domestic water consumption; however, they are now used for recreational purposes. The city is currently on Level 2 water restrictions, following good rain (Sept 2020).  Orange City Council is undertaking a number of strategies to supplement its supply, including stormwater harvesting.

The first batch of harvested stormwater was released into Suma Park Dam on 21 April 2009. The harvested stormwater was tested by Analytical Laboratory Services, an independent laboratory based in Sydney. ALS tested for 90 potential pollutants. The tests revealed that the water quality met all targets. The first batch contained 14 megalitres. It is believed to be an Australian first for harvesting stormwater for potable use. The hardware is in place, operating rules have been developed and environmental factors and impacts on downstream users have been considered. A three-month trial will ensure all these elements are working together to ensure high water quality and environmental standards are met.

There are several phases involved in the commissioning period. The hardware, which includes three separate pumping stations, creek flow monitoring points and advanced electronics including fibre optic cables, will undergo further operating tests. The other elements of the scheme include a weir on Blackmans Swamp Creek, which creates a 3 megalitre pool and the site for the first pump station, a 200 megalitre dam and two 17 megalitre batching ponds. The pumps on the creek transfer stormwater to the 200 megalitre dam at a rate of up to 450 litres per second and are designed to rapidly extract peak storm flows from the creek. The operating rules require that a base flow immediately downstream in the creek must be maintained. The creek flow monitoring points ensure these standards are met. The monitoring station also measures when harvesting can commence. The trigger is flows passing the monitor in Blackmans Swamp Creek exceeding 1000 litres per second.

The local mine, Cadia-Ridgeway Mine, uses the city's treated effluent to supplement its water supply.

Orange is currently planning to implement a pipeline from the Macquarie river to boost the town water supply. This is hotly debated, and researchers believe that it will endanger threatened wetland areas.

Historic buildings

Anson House
Australia Cinema
Bowen Terrace
Centrepoint Arcade Building
Cook Park Greenhouses and caretakers houses
Dalton Bros Buildings (Myer Building: facade only remains)
Hotel Canobolas (a fine example of Art-Deco style, erected 1939)
Hotel Orange
Holy Trinity Anglican Church
Memorial Hall
Metropolitan Hotel
Orange Court House
Orange Fire Station
Orange Post Office
Orange Public School
Orange Town Hall
Royal Hotel
Saint Joseph's Church
Scout Hall
The former Strand Theatre
Wyoming Court

Historic houses

Strathroy Manor
Duntryleague House
Kangaroobie Mansion
Croagh Patrick
Woloroi House
Galbally
Killenny
Mena
Ammerdown House
Glenroi House (no longer standing, demolished for McDonald's)

Sister cities
Orange is a sister city to:
 Orange, United States (1963)
 Ushiku, Japan (1990)
 Mount Hagen, Papua New Guinea (1985)
 Timaru, New Zealand (1986)

See also

 List of cities in Australia

References

External links

 Orange City Council

1846 establishments in Australia
Populated places established in 1846
Cities in New South Wales
Towns in the Central West (New South Wales)
Central Tablelands
City of Orange
Mining towns in New South Wales
Proposed sites for national capital of Australia

Orange, New South Wales


Jocelyn Bell Burnell (født 15. juli 1943 i Belfast, Nordirland) er en britisk astrofysiker som opdagede den første pulsar (i Krabbetågen). Det skete i forbindelse med at hun arbejdede på sin afhandling under ledelse af Antony Hewish, som sammen med kollegaen Martin Ryle i 1974 fik Nobelprisen for opdagelsen. Det forhold at hun ikke blev inkluderet i prisen kritiseredes skarpt af blandt andet den kendte astronom Fred Hoyle, som selv havde bidraget til forståelsen af den første pulsar.

Akademisk karriere
Hun tog en B.Sc. i fysik ved University of Glasgow 1965 og opnåede ph.d.-graden ved University of Cambridge 1969.

Jocelyn Bell arbejdede ved Southamptons universitet (1968-1973), University College London (1976-1982) og Royal Observatory, Edinburgh (1982-1991). Mellem 1973 og 1987 forelæste hun desuden ved Open University. Fra 1991 til 2001 var hun professor i fysik ved Open University. Hun var desuden gæsteprofessor ved Princeton University. Hun var også Royal Astronomical Societys præsident mellem 2002 og 2004. P.t. er hun gæsteprofessor i astrofysik ved University of Oxford.

Privatliv
Hun blev i 1968 gift med Martin Burnell. De har en søn og to sønnesønner. Bell er aktiv kvæker. Hun har også arbejdet for at forbedre betingelserne for kvindelige fysikere og astronomer.

Referencer

Fysikere fra Storbritannien
Briter i 1900-tallet
Briter i 2000-tallet
Astrofysikere
Modtagere af Copleymedaljen
Medlemmer af Royal Society
Medlemmer af Royal Society of Edinburgh

Jocelyn Bell


Winn-Dixie Stores, Inc., styled as Winn✓Dixie, is an American supermarket chain headquartered in Jacksonville, Florida. Winn-Dixie operates more than 546 stores in Louisiana, Mississippi, Alabama, Georgia, and Florida. The company has had its present name since 1955 and can trace its roots back to 1925.

Winn-Dixie is known for its private label Chek brand soft drinks, which are produced in over 20 different flavors plus diet and caffeine-free varieties—one of the widest assortments. Winn-Dixie has been known as "The Beef People" throughout its lifetime.  In its advertising and print media, Winn-Dixie used slogans such as "We're Right For You" starting in 1982, "America's Supermarket" from 1985 until 2001, "The Real Deal" from 2001 to 2004, and since 2018, "It's a Winn Win!" Winn-Dixie has also been known for its use of the brand promises of "Fresh Checked Every Day" for its Jacksonville, Florida locations, "Getting Better All The Time" in its locations in Central Florida, "El Sabor De Tu País", or "The Flavor Of Your Country", in its Miami area stores, and "Local Flavor Since 1956" in its Louisiana area stores.

Winn-Dixie was listed in the S&P 500 and had been traded on the New York Stock Exchange under the ticker symbol "WIN" since February 18, 1952, prior to filing for Chapter 11 bankruptcy in 2005.  The company was traded under the symbol "WINN" on the NASDAQ before its purchase. The bankruptcy left the chain with fewer stores than it had in the late 1960s.

On December 19, 2011, BI-LO, another Southeastern supermarket chain, announced plans to purchase Winn-Dixie. On March 9, 2012, Winn-Dixie became a wholly owned subsidiary of Southeastern Grocers, and Winn-Dixie's ticker symbol was removed from the NASDAQ. Southeastern Grocers announced at the time of acquisition that the merged company would be based at Winn-Dixie's headquarters in Jacksonville.  BI-LO had previously been based in Greenville, South Carolina.  In 2015, Bi-Lo Holdings changed its name to Southeastern Grocers and remained in Jacksonville. On August 16, 2023, it was announced that Aldi Süd would acquire 400 Winn-Dixie and Harvey's Supermarket stores and convert some of them to the Aldi banner by the beginning of 2024. The 28 Fresco y Mas stores and four stand-alone pharmacies were not part of the agreement with Aldi. The company as a whole will be sold to a new investor group, Fresco Retail Group, LLC.
.

History

Beginnings
Winn-Dixie was founded and built up by William Milton Davis and his sons Artemus Darius Davis, James Elsworth Davis, Milton Austin Davis and Tine Wayne Davis. William Davis started in business in Burley, Idaho, where he bought a general store in 1914 that he later renamed Davis Mercantile. As was common then, he sold most goods on credit. The advent of cash-only grocery stores in the 1920s hurt Davis's business as the new stores offered lower prices and larger selections.

In 1925, William Davis borrowed $10,000 from his father and moved to Miami, Florida, where he purchased the Rockmoor Grocery. In 1927, the company was renamed Table Supply, and four more stores were opened. In 1931, the Davis family bought the Lively Stores chain for $10,000, to create a chain of 33 Table Supply stores across Florida from Miami to Tampa. William Milton Davis died in 1934, leaving his four sons in charge of the company.

In 1939, the Davis brothers bought 51 percent of Winn & Lovett, a chain of 73 stores. In 1944, the brothers bought the remainder of Winn & Lovett and merged the two chains under the Winn & Lovett name.  The company headquarters moved to Jacksonville. Winn & Lovett purchased the Steiden Stores chain of 31 stores in Kentucky in 1945 as well as Margaret Ann Stores, with 46 stores in Florida, in 1949. In 1952, Winn & Lovett became the first industrial corporation based in Florida to be listed on the New York Stock Exchange (NYSE).

Acquisitions
Winn & Lovett continued to grow by acquiring other chains. Penney Stores in Mississippi, Ballentine Stores and Eden Stores in South Carolina were all acquired in 1955. Winn & Lovett also bought the 117-store Dixie Home chain, and they changed its name to Winn-Dixie.

In 1956, Winn-Dixie bought Ketner-Milner Stores in North Carolina, H. G. Hill Stores in Louisiana and Mississippi, as well as King Stores in Georgia.

In 1967, Winn-Dixie bought the City Markets chain in the Bahamas, effectively extending their reach into the Caribbean.  Operating 12 stores through its domestic subsidiary, W-D (Bahamas) Limited's competitors included the domestic Super Value Food Stores and Grand Union's own Caribbean operations until it sold the chain to Bahamian investors in 2006.

In 1976, Winn-Dixie purchased the Buddies Supermarket chain, based in Fort Worth, Texas, expanding the Winn-Dixie moniker into Texas, Oklahoma, and New Mexico.

In 1995, Winn-Dixie expanded with the purchase of the Cincinnati-based Thriftway Food Drug. In 2000, it acquired Jitney Jungle.

Involvements
Although Winn-Dixie Stores (and its predecessor Winn & Lovett) has been publicly traded since 1952, the Davis family has always maintained control of the corporation.  As of February 2005, when the company entered bankruptcy, the heirs of William Milton Davis still held about 35 percent of Winn-Dixie stock.

The Davis brothers also became involved in Florida politics, supporting conservative causes. It is reported that their financial support helped George Smathers beat incumbent U.S. Senator Claude Pepper in 1950.  Former U.S. Treasury Secretary Donald Regan is reported to have said of his financial guru, James E. Davis: "When J.E. calls, I listen." It is reported that after reading Booker T. Washington's Up From Slavery, James E. Davis began a program of Winn-Dixie supporting historically black colleges and universities.

The Davis brothers endowed the Stetson University School of Business Administration with a building, Davis Hall, which was dedicated in 1967.  On the dedicatory plaque inside the building, below the names of the donors, was the inscription, "Learn management that you may produce or distribute goods and services to improve the living for the people and produce a good return on invested capital for investors."

In the 1990s, Winn-Dixie gave a generous contribution to the Boy Scouts of America of the Central Florida Council, resulting in the renaming of Camp La-No-Che to Winn-Dixie Scout Reservation. However, when Winn-Dixie encountered financial difficulties and could not sustain its promised contribution, it released Central Florida Council from its obligation to retain the name, which has since been changed.

Winn-Dixie has long been involved in Jacksonville, including a former sponsorship as the official supermarket of the Jacksonville Jaguars of the National Football League (NFL).

Financial difficulties
Winn-Dixie Stores closed all 76 stores it operated in Texas and Oklahoma at the end of its 2002 fiscal year ending on June 26. In April 2004, Winn-Dixie announced the closure of 156 stores, including all 111 stores located in the Midwest. Included were over 20 stores that had operated under the Thriftway name in and around Cincinnati purchased by Winn-Dixie in 1995. Another 40 stores in the Atlanta area were converted to the Save Rite Grocery Warehouse brand, as an alternative to store closure. Later that year in October, the company sold 10 stores in North Carolina and Virginia to Salisbury-based Food Lion, with the stores in Clarksville, Danville, Martinsville, South Hill, Stanleytown, and Elizabethtown converting to the Food Lion name.

SaveRite
Winn-Dixie discontinued its use of the name SaveRite in 2011.

2005 bankruptcy
On February 22, 2005, Winn-Dixie filed for bankruptcy. On June 21, it announced the sale or closure of 326 stores.  As part of the restructuring, the company pulled out of the Carolinas, Tennessee, Texas, and Virginia. Once the restructuring was completed, Winn-Dixie's footprint was reduced to the Bahamas, and five of the Deep South states—almost all of Florida and Alabama, the southeastern half of Louisiana, the southeast corner of Mississippi, and the southwest and coastal corners of Georgia. With the closures, Winn-Dixie now had fewer stores than it had in the 1950s.

On February 28, 2006, it was announced that 35 more stores were to be sold or closed within the coming months, with the Central and South Florida areas being the most affected. On March 31, 2006, it was announced that the chain would sell its 12 Bahamian locations, which had been operated by a wholly owned subsidiary, W-D Limited, under the names City Market and Winn-Dixie.

BI-LO acquisition

On June 29, 2006, Winn-Dixie announced that it had filed a plan of reorganization with the U.S. Bankruptcy Court for the Middle District of Florida. The company emerged from Chapter 11 protection on November 21, 2006, in a much stronger financial position.  Upon emerging from bankruptcy in 2006, Winn-Dixie made great strides toward success which included a steadfast effort to modernize its existing store base while focusing on new locations for the future.

On December 19, 2011, Winn-Dixie agreed to be sold to BI-LO for $530 million.  As part of the deal, Winn-Dixie became a subsidiary of BI-LO although its stores would continue to operate under the Winn-Dixie name.

As of March 9, 2012, Winn-Dixie became part of Bi-Lo Holdings, the parent company of both BI-LO and Winn-Dixie, ending 67 years of Davis family ownership. The combined company operates 750 stores in seven southeastern states, employing approximately 63,000 team members. The merged company is based at Winn-Dixie's headquarters in Jacksonville.

On October 8, 2013, all remaining Sweetbay Supermarket locations were rebranded as Winn-Dixie. Bi-Lo Holdings changed its name to Southeastern Grocers in 2015.

In May 2017, Southeastern Grocers announced the closing of eight Winn-Dixie stores as part of a corporate-wide closure of 23 locations along with the elimination of some department lead roles at stores. In July 2017, it was announced that Southeastern Grocers would debut the Harveys brand in the Central and West Florida markets with the conversion of 7 Winn-Dixie stores. In October 2017, Southeastern announced that 3 more West Florida Winn-Dixie stores would be converted to the Harveys brand as well as  converting an additional 5 South Florida stores to Fresco y Más in November 2017.

2018 bankruptcy and beyond
In February 2018, it was announced that Southeastern Grocers was selling eight Winn-Dixie locations in south Louisiana to Texas-based, Brookshire Grocery Company as well as an additional three Mississippi and four New Orleans market locations to Baton Rouge-based, Shoppers Value Foods.

On March 15, 2018, Southeastern Grocers announced they would file a plan of reorganization under Chapter 11 by the end of March. According to the company, the restructuring would decrease overall debt levels by over $500 million. Under this plan, 35 Winn-Dixie stores would close, along with an additional 59 stores across the BI-LO, Harveys, and Fresco y Más brands.

On March 22, 2018, it was announced that the Orange Beach, Alabama Winn-Dixie location was being sold to Rouses Markets. On March 28, 2018, Southeastern agreed to sell three Winn-Dixie stores in northeast Alabama to wholesaler Mitchell Grocery Corp on behalf of two of its current customers, Johnson's Giant Foods and The D'Alessandro Organization LLC, while the Winn-Dixie location in Atmore, Alabama, was being acquired by Ramey's. An additional three BI-LO locations in South Carolina along with three Harveys locations in Georgia would be sold to three independent Piggly Wiggly store owners. The deals are in conjunction with the restructuring support agreement revealed by Southeastern Grocers. On March 31, 2018, it was announced that the Andalusia, Alabama Winn-Dixie location's lease and equipment would be purchased by a Piggly Wiggly franchisee. On May 1, 2018, an independent Piggly Wiggly operator announced that they would reopen the Montgomery, Alabama Winn-Dixie location that closed as part of the original restructuring plan. Subsequently, in 2020, Southeastern Grocers announced its plans to close its Montgomery location on the Eastern Boulevard. This was likely due to a combination of factors, the two biggest being reportedly theft and a remodel of the nearby Sturbridge Village location. Workers affected by the closure of this location were eligible to transfer to either Sturbridge or Carter Hill.

In May 2018, Southeastern Grocers' restructuring plan was confirmed by a U.S. Bankruptcy judge in Delaware. At the end of that month, Southeastern Grocers announced that it had completed its financial restructuring and was emerging from bankruptcy. As part of the restructuring, $522 million in debt was exchanged for equity in Southeastern Grocers, though it was not announced who was receiving the equity shares. Southeastern Grocers exited bankruptcy with 575 stores in seven states, down from 704 locations. They also announced a planned remodels of 100 stores in 2018.

In February 2019, Southeastern Grocers announced plans to close 22 locations in Florida, Georgia, North Carolina, and South Carolina. This round of closures included 7 Winn-Dixie locations.

2023 sale to Aldi
On August 16, 2023, Southeastern Grocers entered into an agreement to sell 400 Winn-Dixie and Harvey's Supermarkets stores to German supermarket chain Aldi Süd. Stores will either remain open under the Winn Dixie or Harvey's brand or convert to the ALDI Süd format. The 28 Fresco y Mas stores and four stand-alone pharmacies were not part of the agreement with Aldi and will be operated by Fresco Retail Group, LLC.

Locations
As of November 28, 2022, Winn-Dixie operates more than 546 grocery stores in Florida, Alabama, Louisiana, Georgia, and Mississippi.

Brands

Winn-Dixie has run over 60 private label brands over the years. In 2003 the company cut the number down to a three-tier system of brands: the "Prestige" brand for upscale private label products, "Winn-Dixie" for its mainstream items, and "Thrifty Maid" for its value items. In 2007, all three brands received redesigned packaging with plans to replace the "Prestige" brand with "Winn & Lovett". In 2010, Winn-Dixie replaced its value-centered brand Thrifty Maid with "ValueTime".  ValueTime was replaced with Clear Value in 2012. The brands of "Clear Value", for the budget-minded shopper, "Winn-Dixie", which is designed to be as good as or better than national brands, and "Winn & Lovett", the premium, top-tier label, are the current private labels the organization uses store-wide.   These brands were on numerous products in almost all departments. Beginning in 2016, SE Grocers began to transition to a unified private label brand under the "SE Grocers" brand, with 4 different tiers.  Currently, Winn-Dixie's private label brands are as follows:

SE Grocers Essentials, a budget-priced brand on staple items
SE Grocers, a mid-market private label brand equivalent to popular, national brands on everyday items
SE Grocers Naturally Better, a natural, organic, and health conscious brandSE Grocers Prestige, a higher-end line offering more gourmet, exclusive, and health-conscious itemsChek, a soda brandTopCare, the company's health and beauty aid lineWhiskers & Tails, pet food and suppliesKuddles'', baby food, diapers, and everyday items

In early 2013, BI-LO phased out its own private label soft drinks in its BI-LO stores in favor of the popular "Chek" brand.

As of May 2017, Winn-Dixie employs more than 38,000 associates who serve customers in approximately 500 grocery stores, 150 liquor stores, and 280 in-store pharmacies.

In 2020 Southeast Grocers began the Romay Davis Belonging, Inclusion and Diversity Grant with the goal of funding minority-supporting organizations.

References

External links

Companies based in Jacksonville, Florida
Economy of the Southeastern United States
Supermarkets of the United States
American companies established in 1925
Retail companies established in 1925
Companies that filed for Chapter 11 bankruptcy in 2005
Companies that filed for Chapter 11 bankruptcy in 2018
1925 establishments in Florida
Companies formerly listed on the Nasdaq
Announced mergers and acquisitions

Winn-Dixie