Troia (titlul original în ) este un film epic american de aventură și război, scris de David Benioff, regizat de Wolfgang Petersen și co-produs de filiale din Malta, Mexic și Marea Britanie ale Studiourilor Shepperton. Filmul prezintă o distribuție de ansamblu, din care fac parte Brad Pitt, Eric Bana și Orlando Bloom. Are la bază opera Iliada a lui Homer, cu toate că filmul arată întreaga istorie a Războiului Troian, nu numai divergența dintre Ahile și Agamemnon din anul a nouălea. Ahile își conduce Mirmidonii împreună cu restul armatei grecești în invadarea cetății Troia, apărată de armata troiană condusă de Hector. Sfârșitul filmului (distrugerea Troiei) nu este preluat din Iliada, ci mai degrabă din opera Eneida a lui Virgiliu, deoarece Iliada se termină odată cu moartea și înmormântarea lui Hector.

Troia a încasat peste 497 milioane de dolari internațional, fiind temporar pe locul 60 în ierarhia filmelor cu cele mai mari încasări din toate timpurile. Filmul a fost primit cu reacții mixte și a avut o nominalizare la Premiul Oscar pentru cele mai bune costume. A fost al optulea film cu cele mai mari încasări din anul 2004.

Sinopsis

Filmul începe cu armata regelui Agamemnon din Micene, pregătită de lupta împotriva trupelor lui Triopas din Tesalia. Bătălia este evitată datorită mărețului războinic Ahile, care îl învinge pe campionul Tesaliei, Boagrius, într-o luptă corp-la-corp, forțând Tesalia să se alăture alianței șubrede a lui Agamemnon, formată din toate regatele grecești. Între timp, prințul Hector din Troia și fratele său mai mic, Paris, negociază un tratat de pace cu Menelau, regele Spartei. Cu toate acestea, Paris are o relație secretă cu soția lui Menelau, regina Elena, și o aduce în secret la bordul vasului care îi duce pe cei doi înapoi acasă. Hector este furios la descoperirea ei. La aflarea veștii, Menelau se întâlnește cu Agamemnon, fratele său mai mare, și îi cere ajutorul în cucerirea Troiei. Agamemnon, care voia să cucerească Troia de mult timp, acceptă, de vreme ce acest lucru îi va garanta controlul în Marea Egee. La sfatul regelui Nestor, Agamemnon îl roagă pe Odiseu, rege al Itacăi, să-l convingă pe Ahile să li se alăture. Ahile, care nu îl suportă pe Agamemnon, refuză inițial, dar se răzgândește atunci când mama sa, Tetis, îi spune că, cu toate că va muri, va fi preamărit pe vecie.

În Troia, regele Priam este uimit când o vede pe Elena împreună cu Hector și Paris, dar o primește ca oaspete și decide să se pregătească de război cu grecii. Aceștia ajung la puțin timp după și cuceresc plaja Troiei, în mare parte cu ajutorul lui Ahile și a Mirmidonilor săi, printre ei aflându-se și verișorul lui Ahile, Patrocle. Ahile distruge templul lui Apollo, dar le permite lui Hector și soldaților troieni supraviețuitori să se întoarcă în cetate. Ahile o ia pe Briseis, preoteasă și verișoară a lui Paris și Hector, ca și pradă de război, dar este furios când Agamemnon o batjocorește în fața lui, și îi spune că nu-l va ajuta la cucerirea Troiei.

Armatele din Troia și Grecia se întâlnesc în afara zidurilor cetății. Datorită unui înțelegeri, Paris se oferă să se dueleze personal cu Menelau pentru mâna Elenei și pentru a cruța Troia. Agamemnon, hotărât să cucerească orașul indiferent de rezultat, acceptă. Menelau îl rănește pe Paris și aproape îl omoară, dar el însuși este omorât de Hector. În bătălia ulterioară, mare parte din armata lui Agamemnon este ucisă de arcașii Troiei, iar Hector îl omoară pe Aiax. La insistențele lui Odiseu, Agamemnon dă ordinul de retragere. Pentru a le ridica moralul soldaților greci, el le-o lasă pe Briseis pentru amuzament. Când este amenințată cu violul, ea este salvată de Ahile. Cei doi se îndrăgostesc, iar Ahile decide că războiul este o cauză pierdută. Hotărăște să părăsească Troia de dimineață.

În ciuda obiecțiilor lui Hector, Priam îi cere să îi izgonească pe greci la noapte și să recapete controlul asupra plajei Troiei. Atacul îi unește pe greci și mirmidoni, care intră în luptă. Hector se duelează personal cu cineva despre care crede că ar fi Ahile și îi taie gâtul, doar pentru a descoperi ulterior că victima era de fapt Patrocle. Devastat, armatele încetează lupta pentru o zi. Ahile află de moartea verișorului său și jură răzbunare. Știind de venirea sa, Hector o conduce pe soția sa, Andromaca, spre un tunel secret de sub Troia și îi spune să-l aducă aici pe copilul lor și pe orice supraviețuitor al Troiei, în caz că el va pieri și orașul va fi distrus.

A doua zi, Ahile ajunge în fața Troiei și cere ca Hector să iasă afară. Cei doi se luptă și par egali până la un moment dat, după care Ahile îl învinge și îl omoară, târându-i corpul până pe plaja Troiei, răcindu-și relația cu Briseis. Deghizat, Priam se furișează în tabăra grecească și se întâlnește cu Ahile, pe care îl imploră să-l lase să-i ia corpul lui Hector înapoi în Troia pentru a-l înmormânta cum se cuvine. Având remușcări față de ce a făcut, Ahile îi permite lui Briseis să se întoarcă în Troia cu Priam, promițându-i regelui un armistițiu de douăsprezece zile pentru ca ritualul înmormântării să fie ținut cum se cuvine. El le spune soldaților săi să se întoarcă acasă fără el, deoarece trebuie să lupte în această bătălie de unul singur.

Agamemnon se înfurie auzind ce a făcut Ahile și decide că va cuceri Troia cu orice preț. Îngrijorat că Agamemnon îi va duce spre pierzanie pe greci, Odiseu concepe un plan pentru a ajunge în oraș: îi pune pe greci să construiască un cal de lemn uriaș din lemnul bărcilor lor și să abandoneze plaja Troiei, ascunzând bărcile rămase într-o peșteră din apropiere. La ordinul lui Priam, calul este adus în cetate. Un cercetaș al Troiei găsește bărcile ascunse din peșteră, dar este omorât de greci înainte de a putea să-i alerteze pe troieni. În acea noapte, grecii ascunși în cal ies la iveală și deschid porțile orașului pentru armata grecească, începând asediul Troiei. În timp ce Andromaca și Elena îi conduc pe supraviețuitori prin tunel, Paris îi dă Sabia Troiei lui Enea, spunându-i să-i protejeze pe troieni și să le găsească o nouă casă. Glaucus este omorât de Odiseu. Agamemnon îl omoară pe Priam, după care o găsește pe Briseis, care îl omoară. Paris, căutând să își răzbune fratele, îl lovește cu o săgeată pe Ahile în călcâi. Troianul îl mai lovește pe Ahile de câteva ori până ce acesta se prăbușește. Înainte de a muri, Ahile își ia rămas-bun de la Briseis, după care o privește cum pleacă cu Paris.

Cu Troia cucerită, Odiseu îl incinerează personal pe Ahile, în timp ce troienii supraviețuitori se îndreaptă spre Muntele Ida.

Distribuție

Brad Pitt în rolul lui Ahile
Eric Bana în rolul lui Hector
Orlando Bloom în rolul lui Paris
Diane Kruger în rolul Elenei
Brian Cox în rolul lui Agamemnon
Peter O'Toole în rolul lui Priam
Rose Byrne în rolul lui Briseis
Saffron Burrows în rolul Andromacăi
Brendan Gleeson în rolul lui Menelau
Sean Bean în rolul lui Odiseu
Julian Glover în rolul lui Triopas
James Cosmo în rolul lui Glaucus
John Shrapnel în rolul lui Nestor
Julie Christie în rolul lui Thetis
Garrett Hedlund în rolul lui Patrocle
Vincent Regan în rolul lui Eudorus
Trevor Eve în rolul lui Velior
Tyler Mane în rolul lui Aiax
Nathan Jones în rolul lui Boagrius
Frankie Fitzgerald în rolul lui Enea
 Nigel Terry în rolul lui Arheptolemus
 Ken Bones în rolul lui Hippasus
 Jacob Smith în rolul băiatului mesager

Producția
Orașul Troia a fost construit în Marea Mediterană, pe insula Malta, între aprilie și iunie 2003. Alte scene importante au fost turnate la Mellieħa, un oraș mic din nordul Maltei, și pe insula Comino. Zidurile exterioare ale Troiei au fost construite și filmate la Cabo San Lucas, Mexic. Producția filmului a fost întreruptă o perioadă, după ce uraganul Marty a afectat zonele de filmare. Rolul lui Briseis a fost oferit inițial actriței bollywoodiene Aishwarya Rai, dar ea a refuzat deoarece nu se simțea confortabil pentru filmarea scenelor de dragoste incluse. Rolul a ajuns în cele din urmă la Rose Byrne.

Muzica

Compozitorul Gabriel Yared a lucrat inițial la coloana sonoră a filmului timp de un an, fiind angajat de regizorul Wolfgang Petersen. Tanja Carovska a furnizat vocalize pe anumite porțiuni ale filmului, vocalize care au fost păstrate și în coloană sonoră ulterioară a lui James Horner. Cu toate acestea, reacțiile primite la o ecranizare timpurie au fost negative, iar în mai puțin de o zi, Yared a fost concediat, fără a mai primi șansa de a-și repara sau schimba muzica. James Horner a compus o coloană sonoră în aproximativ patru săptămâni. El a folosit vocalizele Carovskăi și a inclus muzică tradițională est-mediteraneană și instrumente de suflat din alamă. Horner a colaborat și cu cantautorul american Josh Groban și poeta lirică Cynthia Weil pentru a scrie o piesă originală pentru creditele de final ale filmului. Produsul acestei colaborări, "Remember" a fost interpretat de Groban și Carovska.

Coloana sonoră a filmului a fost lansată pe 11 mai 2004, prin Reprise Records.

Director's cut – Viziunea regizorului
Troy: Director's Cut a avut premiera la ediția 57 a Berlinalei pe 17 februarie 2007 și a avut parte de o lansare limitată în Germania în aprilie 2007. Conform datelor, Warner Home Video a cheltuit peste 1 milion $ pentru varianta director's cut, care include "cel puțin 1.000 de noi duble" sau aproape 30 minute de material suplimentar (cu o durată nouă de 196 minute). DVD-ul a fost lansat pe 18 septembrie 2007 în SUA. Coloana sonoră a fost schimbată drastic, multe dintre vocalizele feminine fiind eliminate. O adăugire la coloana sonoră este folosirea temei muzicale de la Planeta maimuțelor a lui Danny Elfman, în timpul scenei importante de luptă dintre Hector și Ahile, în fața Porților Troiei.

Anumite cadre au fost remontate sau extinse. De exemplu, scena de dragoste dintre Elena și Paris a fost reîncadrată pentru a include mai multă nuditate cu Diane Kruger. Scena de dragoste dintre Ahile și Briseis a fost și ea extinsă. Doar o scenă a fost eliminată: cea unde Elena îi îngrijește rănile lui Paris. Scenele de luptă au fost și ele extinse, arătându-se mai mult din carnajul lui Aiax asupra troienilor în timpul primului atac al armatei grecești. Poate cea mai importantă este scena distrugerii Troiei, abia prezentă în varianta pentru cinematografe, dar arătată complet aici, în care soldați violează femei și omoară copii. Personajelor le-a fost dat mai mult timp pentru a se dezvolta, în special lui Priam și lui Odiseu, ultimul dintre ei având o scenă jovială de introducere. În cele din urmă, au fost adăugate și scene-simbol: începutul fiind cu câinele unui soldat care își găsește stăpânul mort, iar sfârșitul conține o secvență în care troienii supraviețuitori călătoresc spre Muntele Ida conduși de Aeneas. Într-un comentariu de secvență, scenaristul filmului, David Benioff, a spus că, atunci când a intervenit discuția dacă să se urmărească firul narativ din Iliada sau să se facă ceea ce este mai bine pentru film, s-a ales imediat a doua variantă.

Recepție

Performanța comercială
La terminarea filmului, costurile producției erau de aproximativ 185 milioane $. Acest lucru a plasat Troia pe lista celor mai costisitoare filme. A avut premiera în afara competiției de la Cannes 2004.

Troia a câștigat 133.378.256 $ în Statele Unite. Peste 73% din încasările filmului au venit din afara Statelor Unite. În cele din urmă, Troia a ajuns la un box office internațional de peste 497 de milioane $, fiind temporar pe locul 60 în topul filmelor cu cele mai mari încasări din toate timpurile. A fost al optulea film cu cele mai mari încasări din anul 2004 și este în topul 250 al filmelor cu cele mai mari încasări din toate timpurile.

Reacția criticilor
Troia a fost primit cu recenzii mixte. Pe Rotten Tomatoes, filmul are un rating de 54%, bazat pe 228 de recenzii. Conform site-ului, filmul conține "Un spectacol distractiv și musculos, dar fără rezonanță emoțională." Pe Metacritic, filmul are un scor de 56/100, bazat pe 43 de recenzii, indicând "recenzii mixte sau mediocre".

Roger Ebert i-a acordat filmului 2/4 stele. "Pitt este modern, nuanțat, introspectiv; el aduce complexitate unui rol care nu cere asta."

Distincții

Vezi și
 Film peplum
 Film epic
 Listă de filme bazate pe mitologia greco-romană
 Listă de filme bazate pe poezii
 Listă de filme despre războaie din Antichitate
 Listă de filme istorice

Referințe

Lectură ulterioară
 Petersen, Daniel (2006). Troja: Embedded im Troianischen Krieg (Troy: Embedded in the Trojan War). HörGut! Verlag. ISBN 3-938230-99-1.
 Winkler, Martin M. (2006). Troy: From Homer's Iliad to Hollywood Epic . Blackwell Publishing. ISBN 1-4051-3183-7.
 Proch, Celina/Kleu, Michael (2013). Models of Maculinities in Troy: Achilles, Hector and Their Female Partners, in: A.-B. Renger/J. Solomon (edd.): Ancient Worlds in Film and Television. Gender and Politics, Brill, pp. 175–193, ISBN 9789004183209.

Legături externe

Filme americane
Filme bazate pe poezii
Filme bazate pe mitologia greco-romană
Filme britanice
Filme de acțiune din anii 2000
Filme de război
Filme despre moarte
Filme despre răzbunare
Filme din 2004
Filme dramatice americane
Filme epice
Filme istorice
Filme în limba engleză
Filme regizate de Wolfgang Petersen
Filme Warner Bros.
Troia
Filme cu acțiunea în Grecia antică

Troia (film)


Anemia espiritosantensis é uma planta pertencente a família da Anemiaceae descrita pela primeira vez no ano de 1946, pelo botânico alemão Alexander Curt Brade.

Taxonomia

Descrição
A espécie foi descrita pela primeira vez no ano de 1946, pelo botânico alemão Alexander Curt Brade. A espécie é endêmica do estado do Espírito Santo e tem como altitude ideal os setecentos metros de altura, originária da Mata Atlântica.

Conservação
Segundo dados do Centro Nacional de Conservação da Flora (CNCFLORA),devido a história devastação sofrida na região, a planta foi incluída no ano de 2005 na lista de espécies ameaçadas de extinção do estado do Espírito Santo.

Distribuição
Segundo dados levantados pelos pesquisadores do Jardim Botânico do Rio de Janeiro, a espécie é endêmica do estado do Espírito Santo, presente na Mata Atlântica da região.

Bibliografia

 FUNDAÇÃO SOS MATA ATLÂNTICA; Instituto Nacional de Pesquisas Espaciais.  Atlas dos Remanescentes Florestais da Mata Atlântica: Período 2008-2010. 2011. 122 p.
 SIMONELLI, M.; FRAGA, C. N. (ORG.).  Espécies da Flora Ameaçadas de Extinção no Estado do Espírito Santo. Vitória, ES: IPEMA, 2007. 144 p.
 BRADE, A. C. Contribuição para o conhecimento da flora do estado do Espírito Santo (I. Pteridófita). Rodriguésia, v. 10, n. 21, p. 25-56, 1947.
 SALINO, A.; ALMEIDA, T. E.  Anemiaceae. In: STEHMANN, J. R.; FORZZA, R. C.; SALINO, A.; SOBRAL, M. COSTA, D. P. KAMINO, L. H. Y. Plantas da floresta atlântica. Rio de Janeiro, RJ: Jardim Botânico do Rio de Janeiro, p.516, 2009.
 MENDES, S. L.; PADOVAN, M. P. A Estação Biológica de Santa Lúcia, Santa Teresa, Espírito Santo. Boletim do Museu de Biologia Mello Leitão, n. 11/12, p. 7-34, 2000.
 BARROS, I. C. L.; SANTIAGO, A. C. P.; PEREIRA, A. F. DE N.; LABIAK, P. H. Anemiaceae in Lista de Espécies da Flora do Brasil, Jardim Botânico do Rio de Janeiro.

Plantas descritas em 1946
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Anemia espiritosantensis


The NASA X-43 was an experimental unmanned hypersonic aircraft with multiple planned scale variations meant to test various aspects of hypersonic flight. It was part of the X-plane series and specifically of NASA's Hyper-X program developed in the late 1990s. It set several airspeed records for jet aircraft. The X-43 is the fastest jet-powered aircraft on record at approximately Mach 9.6.

A winged booster rocket with the X-43 placed on top, called a "stack", was drop launched from a Boeing B-52 Stratofortress. After the booster rocket (a modified first stage of the Pegasus rocket) brought the stack to the target speed and altitude, it was discarded, and the X-43 flew free using its own engine, a scramjet.

The first plane in the series, the X-43A, was a single-use vehicle, of which three were built. The first X-43A was destroyed after malfunctioning in flight in 2001. Each of the other two flew successfully in 2004, setting speed records, with the scramjets operating for approximately 10 seconds followed by 10-minute glides and intentional crashes into the ocean. Plans for more planes in the X-43 series have been suspended or cancelled, and replaced by the USAF managed X-51 program.

Development
The X-43 was a part of NASA's Hyper-X program, involving the American space agency and contractors such as Boeing, Micro Craft Inc, Orbital Sciences Corporation and General Applied Science Laboratory (GASL). Micro Craft Inc. built the X-43A and GASL built its engine.

One of the primary goals of NASA's Aeronautics Enterprise was the development and demonstration of technologies for air-breathing hypersonic flight. Following the cancellation of the National Aerospace Plane (NASP) program in November 1994, the United States lacked a cohesive hypersonic technology development program. As one of the "better, faster, cheaper" programs developed by NASA in the late 1990s, the Hyper-X used technology and research from the NASP program which advanced it toward the demonstration of hypersonic air breathing propulsion,

The Hyper-X Phase I was a NASA Aeronautics and Space Technology Enterprise program conducted jointly by the Langley Research Center, Hampton, Virginia, and the Dryden Flight Research Center, Edwards, California. Langley was the lead center and responsible for hypersonic technology development. Dryden was responsible for flight research.

Phase I was a seven-year, approximately $230,000,000 program to flight-validate scramjet propulsion, hypersonic aerodynamics and design methods.
Subsequent phases were not continued, as the X-43 series of aircraft was replaced in 2006 by the X-51.

Design

The X-43A aircraft was a small unpiloted test vehicle measuring just over  in length. The vehicle was a lifting body design, where the body of the aircraft provides a significant amount of lift for flight, rather than relying on wings. The aircraft weighed roughly . The X-43A was designed to be fully controllable in high-speed flight, even when gliding without propulsion. However, the aircraft was not designed to land and be recovered. Test vehicles crashed into the Pacific Ocean when the test was over.

Traveling at Mach speeds produces a lot of heat due to the compression shock waves involved in supersonic aerodynamic drag.  At high Mach speeds, heat can become so intense that metal portions of the airframe could melt. The X-43A compensated for this by cycling water behind the engine cowl and sidewall leading edges, cooling those surfaces. In tests, the water circulation was activated at about Mach 3.

Engine

The craft was created to develop and test a supersonic-combustion ramjet, or "scramjet" engine, an engine variation where external combustion takes place within air that is flowing at supersonic speeds. The X-43A's developers designed the aircraft's airframe to be part of the propulsion system: the forebody is a part of the intake airflow, while the aft section functions as an exhaust nozzle.

The engine of the X-43A was primarily fueled with hydrogen fuel. In the successful test, about  of the fuel was used.  Unlike rockets, scramjet-powered vehicles do not carry oxygen on board for fueling the engine. Removing the need to carry oxygen significantly reduces the vehicle's size and weight. In the future, such lighter vehicles could take heavier payloads into space or carry payloads of the same weight much more efficiently.

Scramjets only operate at speeds in the range of Mach 4.5 or higher, so rockets or other jet engines are required to initially boost scramjet-powered aircraft to this base velocity. In the case of the X-43A, the aircraft was accelerated to high speed with a Pegasus rocket launched from a converted Boeing B-52 Stratofortress bomber. The combined X-43A and Pegasus vehicle was referred to as the "stack" by the program's team members.

The engines in the X-43A test vehicles were specifically designed for a certain speed range, only able to compress and ignite the fuel-air mixture when the incoming airflow is moving as expected. The first two X-43A aircraft were intended for flight at approximately Mach 7, while the third was designed to operate at speeds greater than  at altitudes of  or more.

Operational testing

NASA's first X-43A test on June 2, 2001 failed because the Pegasus booster lost control about 13 seconds after it was released from the B-52 carrier. The rocket experienced a control oscillation as it went transonic, eventually leading to the failure of the rocket's starboard elevon. This caused the rocket to deviate significantly from the planned course, and it was destroyed as a safety precaution. An investigation into the incident stated that imprecise information about the capabilities of the rocket as well as its flight environment contributed to the accident. Several inaccuracies in data modeling for this test led to an inadequate control system for the particular Pegasus rocket used, though no single factor could ultimately be blamed for the failure.

In the second test in March 2004, the Pegasus fired successfully and released the test vehicle at an altitude of about . After separation, the engine's air intake was opened, the engine ignited, and the aircraft then accelerated away from the rocket reaching . Fuel was flowing to the engine for 11 seconds, a time in which the aircraft traveled more than . Following Pegasus booster separation, the vehicle experienced a small drop in speed but the scramjet engine afterward accelerated the vehicle in climbing flight. After burnout, controllers were still able to maneuver the vehicle and manipulate the flight controls for several minutes; the aircraft, slowed by air resistance, fell into the ocean. With this flight the X-43A became the fastest free-flying air-breathing aircraft in the world.

NASA flew a third version of the X-43A on November 16, 2004. The Pegasus rocket booster separated from its B-52 carrier at 40,000 feet and its solid rocket took the combination to Mach 10 at 110,000 feet. The X-43A split away at Mach 9.8 and the engine was started at Mach 9.65 for 10-12 seconds with thrust approximately equal to drag, and then glided to the Pacific Ocean after 14 minutes. Dynamic pressure during the flight was . It reached Mach 9.68,  at 109,440 ft (33,357 m), and further tested the ability of the vehicle to withstand the heat loads involved.

Replacements
In January 2006 the USAF announced the Force Application and Launch from Continental United States or FALCON scramjet reusable missile.
In March 2006, it was announced that the Air Force Research Laboratory (AFRL) supersonic combustion ramjet "WaveRider" flight test vehicle had been designated as X-51A. The USAF Boeing X-51 was first flown on May 26, 2010, dropped from a B-52.

Variants
After the X-43 tests in 2004, NASA Dryden engineers said that they expected all of their efforts to culminate in the production of a two-stage-to-orbit crewed vehicle in about 20 years. The scientists expressed much doubt that there would be a single-stage-to-orbit crewed vehicle like the National Aerospace Plane (NASP) in the foreseeable future.

Other X-43 vehicles were planned, but  they have been suspended or canceled. They were expected to have the same basic body design as the X-43A, though the aircraft were expected to be moderately to significantly larger in size.

X-43B
The X-43B, was a full-size vehicle, incorporating a turbine-based combined cycle (TBCC) engine or a rocket-based combined cycle (RBCC) ISTAR engine. Jet turbines or rockets would initially propel the vehicle to supersonic speed. A ramjet might take over starting at Mach 2.5, with the engine converting to a scramjet configuration at approximately Mach 5.

X-43C
The X-43C would have been somewhat larger than the X-43A and was expected to test the viability of hydrocarbon fuel, possibly with the HyTech engine. While most scramjet designs have used hydrogen for fuel, HyTech runs with conventional kerosene-type hydrocarbon fuels, which are more practical for support of operational vehicles. The building of a full-scale engine was planned which would use its own fuel for cooling. The engine cooling system would have acted as a chemical reactor by breaking long-chain hydrocarbons into short-chain hydrocarbons for a rapid burn.

The X-43C was indefinitely suspended in March 2004. The linked story reports the project's indefinite suspension and the appearance of Rear Admiral Craig E. Steidle before a House Space and Aeronautics subcommittee hearing on March 18, 2004.  In mid-2005, the X-43C appeared to be funded through the end of the year.

X-43D
The X-43D would have been almost identical to the X-43A, but expanded the speed envelope to Mach 15. As of September 2007, only a feasibility study had been conducted by Donald B. Johnson of Boeing and Jeffrey S. Robinson of NASA's Langley Research Center. According to the introduction of the study, "The purpose of the X-43D is to gather high Mach flight environment and engine operability information which is difficult, if not impossible, to gather on the ground."

See also

References

Notes

External links

 X-43 Launch NASA Animation
 NASA page for the X-43 project
Dryden Flight Research Center X-43 Photo Collection
 International components of the X-43a
 Launch from B-52, infrared
 https://web.archive.org/web/20150316013940/http://videoclip.pk/watch_video.php?v=H1M8DKHXN2HO

2001 in spaceflight
Aircraft manufactured in the United States
2000s United States experimental aircraft
Proposed reusable launch systems
NASA aircraft
Hypersonic aircraft
Scramjet-powered aircraft
Aircraft related to spaceflight

NASA X-43


Pavetta abyssinica,  es una especie de arbusto perteneciente a la familia de las rubiáceas. Se encuentra en África desde Eritrea a Tanzania.

Descripción
Es un arbusto  que alcanza un tamaño de unos 5 metros de altura, con ramas pálidas. Las hojas opuestas, elípticas, reducidasen ambos extremos, cartáceas. Tiene flores tetrámeras sobre pedicelos cortos, apretadas en racimos terminales densos.  Fruta brillante, casi glabra.

Distribución
Se distribuye por África por Eritrea, Etiopía, Sudán, Sudán, Uganda y Tanzania.

Taxonomía
Pavetta abyssinica fue descrita por Johann Baptist Georg Wolfgang Fresenius y publicado en Museum Senckenbergianum 2: 166, en el año 1837.
Variedades aceptadas
Pavetta abyssinica subsp. abyssinica
Pavetta abyssinica var. bremekampiana (Pic.Serm.) Bridson
Pavetta abyssinica var. dolichosiphon (Bremek.) Bridson
Pavetta abyssinica var. lamurensis (Bremek.) Bridson
Pavetta abyssinica var. usambarica (Bremek.) Bridson
Sinonimia
Ixora abyssinica (Fresen.) Oliv.
subsp. abyssinica
Pavetta abyssinica var. glabra A.Rich.
Pavetta congesta R.Br.
Pavetta ellenbeckii K.Schum.
Pavetta kenyensis Bremek.
Pavetta maitlandii Bremek.
Pavetta silvicola Bremek.
Pavetta trichotropis Bremek.
var. bremekampiana (Pic.Serm.) Bridson
Pavetta bremekampiana Pic.Serm.
var. dolichosiphon (Bremek.) Bridson
Pavetta dolichosiphon Bremek.
var. lamurensis (Bremek.) Bridson
Pavetta lamurensis Bremek.
var. usambarica (Bremek.) Bridson
Pavetta usambarica Bremek.

Referencias

Enlaces externos

abyssinica

Pavetta abyssinica


est un film américain réalisé par Rollin S. Sturgeon, sorti en 1922.

Synopsis

Fiche technique
 Titre :
 Réalisation : Rollin S. Sturgeon
 Scénario : Will M. Ritchie d'après  de
 Producteurs : Adolph Zukor, Jesse Lasky
 Photographie : Faxon M. Dean
 Distributeur : Paramount Pictures
 Durée : 5 bobines
 Date de sortie :

Distribution

Jack Holt : Bob Haddington
Bebe Daniels : Val Hannon
Charles Ogle : Colonel Haddington
Alec B. Francis : Father Hillaire
Will Walling : John Hannon
Jack Carlyle : Brideman
Fred Huntley : Briston
Shannon Day : Lola Sanchez
Edythe Chapman : Belle Hannon
George Field : Paul Perez
Westcott Clarke : Clendenning

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Film américain sorti en 1922
Western américain
Film américain en noir et blanc
Film muet américain

North of the Rio Grande


Watertown est une ville américaine située dans le Comté de Carver, dans le Minnesota. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Liens externes

Ville au Minnesota
Localité dans le comté de Carver

Watertown (Minnesota)


الصندوق الاجتماعي للتنمية (اليمن) أنشئ الصندوق الاجتماعي للتنمية بموجب القانون رقم 10 لعام1997 للمساهمة في تحقيق وتنسيق برامجه مع أهداف خطة الدولة الاجتماعية والاقتصادية والحد من الفقر. وقد نفذ ثلاث مراحل من عملياته، وبدأ مرحلته الرابعة في بداية عام 2011. يقدم الصندوق فرصاً تنموية من خلال تحسين فرص الوصول على الخدمات الأساسية وزيادة الفرص الاقتصادية والحد من ضعف الفقراء، فضلا عن بناء القدرات على الصعيدين الوطني بما في ذلك سلطات الحكم المحلي والأطر المجتمعية. وللوصول إلى هذه الأهداف، يطبق الصندوق الاجتماعي أفضل الممارسات الدولية والمحلية والسياسات والنُهُج المجرَبة لمشاركة خبراته مع جميع الأطراف الأخرى في التنمية.

برامج الصندوق
للصندوق الاجتماعي للتنمية أربعة برامج رئيسة هي:

برنامج التنمية المحلية وتنمية المجتمع
 تحسين الوصول إلى الخدمات الأساسية مثل التعليم، المياه، الصحة، الطرقات الريفية للمناطق الأكثراحتياجا لها وبما يسهم في تنفيذ خطط الحكومة للتخفيف من الفقر الاستراتيجيات الوطنية القطاعية المختلفة التركيز على تمكين المجتمعات من تحديد مواردها المتاحة وأولويات احتياجاتها وتخطيط وتنفيذ مبادراتها كجزء هام من معالجة هذه الاحتياجات بشكل مستمر.
 تبسيط وتسهيل حشد مساهمة المستفيدين تجاه كلفة المشاريع، مع التركيز على التجديد والاستفادة المثلى من الموارد المحلية المتاحة وتحاشي أي ضغوط على هذه الموارد.
 الاستمرار في دعم وتفعيل التنمية المحلية في إطار الإستراتيجية الوطنية للحكم المحلي، عبر بناء القدرات الفنية والتنفيذية لعدد من السلطات بما يؤهلها من المشاركة أو تنفيذ المشاريع يقوم الصندوق بتمويلها مع تصميم المؤشرات الضرورية التي سيتم بموجبها قياس أدائها وتقييم قدرتها على إدارة الموارد.

برنامج بناء القدرات
 تنفيذ مشروعات لتطوير قدرات الشركاء في المجالات ذات الصلة بأنشطة الصندوق.
 تطوير القدرات في مجال المشاركة المجتمعية من خلال تطوير وإعداد برامج وأدلة تدريبه وتدريب مدربين/ات على المنهجية.
 نقل خبرات تنفيذ برنامج التمكين من أجل التنمية لمحافظات ومديريات تختار عبر شروط ومعايير عمل يتفق حولها مع المحليات.
 تطوير مشاريع تحفز العمل الطوعي في أوساط الشباب، وتنمي المهارات الذاتية لهم وتوجيههم نحو برامج تنموية هادفة.

برنامج تنمية المنشآت الصغيرة والأصغر
الأنشطة والخدمات التي تقدمها الوحدة:

أولاً الخدمات المالية:
تقدم الوحدة أيضاً خدمات مالية لمؤسسات وبرامج التمويل الأصغر وتختلف هذه الخدمة باختلاف احتياجات المؤسسة أو البرنامج.
المنح: وهي منح مؤقتة تتناقص تدريجياً وتمنح في السنوات الأولى من دورة حياة البرنامج / المؤسسة وذلك ليتمكن البرنامج / المؤسسة من تحقيق الاعتماد على الذات تشغيلياً وتحقيقا لاكتفاء المالي والوصول إلى الاستدامة، وعادة ما تكون تلك المنح لمواجهة نفقات كبيرة قد لا تتحملها برامج ومؤسسات التمويل الأصغر في مراحل نموها الأولى.
 القروض: تقوم الوحدة بإعطاء قروض طويلة الأجل لمؤسسات وبرامجالتمويل الصغير والأصغر وذلك لتغطية احتياجاتها لتمويل محفظة القروض لديها. ويتم إعطاء هذه القروض على حسب الآليات والشروط المتفق عليها بين الصندوق والجهة الكفيلة على أن تظل في اطار سياسات الصندوق الاجتماعي للتنمية.
 الدعم الفني: الغرض هو تقديم الدعم الفني للمؤسسة أو البرنامج لمزيد من التوسع والانتشار اوتحسين تقديم الخدمات ويجب أن تكون ضمن خطة أعمال المؤسسة.

ثانياً: الخدمات غير المالية:
تقدم هذه الخدمات عن طريق وكالة تنمية المنشآت الصغيرة والأصغر حيث قام الصندوق بإنشاء هذه الوكالة لتسهيل تقديم الخدمات غير المالية لأصحاب المنشآت الصغيرة والأصغر مثل خدمات تحليل سلسلة القيمة المضافة وتوفير المواد التدريبية والتدريب لأصحاب المنشآت الصغيرة التي تساعدهم في تطوير وتوسيع أعمالهم ومساعدتهم في تطوير منتجاتهم وتحسينها وإيجاد سوق خارجية لها وغيرها من الخدمات. ودور الوحدة يكمن في تقديم الدعم المالي والاستشارات للوكالة، ومراجعة أعمالها، وذلك حتى تستطيع توفير خدماتها بصورة فعالة والوصول إلى أكبر قدر ممكن من أصحاب المنشآت وبالتالي المساهمة في تنمية هذا القطاع.

برنامج الأشغال كثيفة العمالة (النقد مقابل العمل)
 استهداف الأسر الفقيرة خلال ركود المواسم الزراعية أو عند تعرضها للصدمات غير المتوقعة. مع التركيز على تبسيط آلية الاستهداف والتنفيذ لتوسيع حجم البرنامج
 التركيز على تنفيذ مشاريع أشغال كثيفة العمالة في حصاد مياه الأمطار وإعادة تأهيل المدرجات الزراعية، واستصلاح الأراضي الزراعية وصيانة وتحسين الطرق الريفية الواصلة إلى القرى، وتحسين مياه الشرب وإدارة مستجمعات المياه وغيرها من المجالات ذات الأولوية، طبقًا لاحتياجات كل مجتمع محلي؛ وبما يمكن تلك المجتمعات من زيادة الأصول الإنتاجية ورفع قدراتها على مواجهة الصدمات في المستقبل.
 الاستمرار مع المناطق الأكثر فقراً لمدد تصل لـ 3 سنوات لإحداث أثر أطول مدى.
 الاستمرار وتطوير النسخة الحضرية من هذا البرنامج والتركيز على جيوب الفقر في الحضر.

السياسات

ساهمَ الصندوقُ الاجتماعي للتنمية طوال السنوات الماضية في تطوير وترسيخ معايير تمويل المشاريع وتطوير المنهجية التالية للعمل التنموي، مبنية على أفضل الممارسات المعمول بها عالميا، والتي أثمرت عن نقلة متميزة نوعياً وكمياً في تطوير وتنفيذ مشروعات الصندوق وبرامجه
وبفضل الآليات والسياسات المتقدمة التي انتهجها في عملياته، تَمَكَنَ الصندوقُ من الحصول على عدد من الجوائز العالمية، ونيل ثقة وتقدير الممولين وبعثات التقييم التي أصبحت ترى أنه يشكل نموذجاً إيضاحياً للتعلـُم منه في جهود الإصلاح الإداري، وبيئة مؤسسية ملائمة لزيادة الطاقة الاستيعابية للتمويل التنموي الخارجي المقدَم لليمن.

وكان من أبرز تلك السياسات والنُهُج الآتي:

توسيع الشراكة في التنمية:
يحرصُ الصندوقُ على تعزيز وتوسيع علاقات الشراكة وتنسيق الجهود مع الجهات الحكومية ومنظمات المجتمع المدني والمؤسسات الدولية. ويلعبُ الصندوقُ دوراً رئيساً في دعم اللامركزية، ودعم السلطات والمجالس المحلية والمنظمات غير الحكومية التي تُعتبَرُ شريكاً أساسياً للصندوق في تنفيذ المشروعات والاستفادة منها.

تطوير برامج خاصة:
يقومُ الصندوقُ بتطوير برامجَ خاصةٍ لاستهداف ظواهر الفقر والاحتياج الشديد مثل تدني معدلات الالتحاق بالتعليم الأساسي من خلال برنامج تعليم الفتاة الريفية وشحة المياة ونقص الكوادر الصحية في المناطق الريفية بالإضافة إلى برامج أخرى مثل كذا التدخل المتكامل في التجمعات الأكثر فقراً، وبرامج التمويل للمنشآت الصغيرة والأصغر، وبرنامج الأشغال كثيفة العمالة وبرنامج التمكين من أجل التنمية.

اللامركزية:
يمنحُ الصندوقُ فروعه الثمانية، التي تغطي مختلف محافظات الجمهورية، صلاحياتٍ متعددةً في تطوير خطط التنمية واتخاذ القرارات وتنفيذ المشاريع، ويفتحُ فُرَصَ التنافس فيما بينها لتحقيق التميز في الإنجاز... بينما يقتصرُ دورُ المركز الرئيسي على التخطيط الإستراتيجي والمراقبة وحشد الموارد والتنسيق مع الممولين.

المراجعة والتقييم والتطوير المستمر:
تتنوع طرق ومستويات التقييم لتدخلات الصندوق بصفة مستمرة بإتباع أفضل الممارسات.. مع التركيز على النتائج وأثر التدخلات. ويستخدمُ الصندوقُ بياناتٍ من مصادرَ مختلفةٍ من خلال نظام المعلومات الإدارية الخاص بالصندوق والدراسات الميدانية على مستوى المشروع والأُسَر المُستهدَفَة. وَتُستخدَمُ نتائجُ المراجعة والتقييم في تطوير السياسات والتدخلات، وابتكار الحلول الفنية الملائمة.

الشفافية وكفاءة التكلفة:
يقدِمُ الصندوقُ نموذجاً لمؤسسة حكومية تُدار بأنظمة إدارية ومالية كفؤة، وبشفافية عالية في الإجراءات المُتَبَعَة في تنفيذ المشاريع المختلفة، وذلك من خلال الإجراءات المُعلَنَة والواضحة في التعامُل مع الطلبات والاحتياجات والاستجابة لها، واتخاذ القرارات بشفافية قبل وأثناء التنفيذ، وتوزيع واستخدام المخصصات المالية.. ويتمتَعُ الصندوقُ بكلفة إدارية متدنِية تقل كثيراً عن الكلفة الإدارية في بعض الصناديق الاجتماعية المشابهة في البلدان الأخرى، حيث تصل المصاريف الإدارية إلى أقل من 5% من إجمالي الموارد التي يحصل عليها الصندوق.

تقديم الخدمات وتحقيق النتائج:
يُعتَبَرُ التركيزُ على تقديم الخدمات، وعلى النتائج التي تحققها تدخلاتُ الصندوق، من العوامل التي أكسبت الصندوقَ سمعة طيبة، ومنحته ثقة المجتمعات المحلية. فقد حققت تدخلاتُ الصندوق أثراً في تحسين مستويات المعيشة.. فعلى سبيل المثال، أظهرَ تقييمُ الأثر المستقلُ أنه خلال الأعوام 2003–2006 زادَ عددُ الطلاب الملتحقين بالمدارس التي أنشأها الصندوق بنسبة 122% للبنات و91% للبنين في المناطق الريفية. وساهمت الطرقُ الريفية في خفض زمن الوصول إلى الخدمات والأسواق إلى النصف. كما ضاعفت برامجُ التمويل الأصغر عددَ عملائها النشطين من حوالي 3,282 إلى 25,588 عميلاً نشطاً، منهم 86% من النساء. وأفادت 84% من الأُسَر المستفيدة بأنَ وضعها تحسَنَ بعد الحصول على خدمات التمويل الأصغر.

معايير تمويل المشاريع

الاستهداف

يتمُ توجيه الموارد والمخصصات إلى أكثر التجمعات والفئات الاجتماعية فقراً واحتياجاً للخدمات من خلال المشاريع والتدخلات المختلفة لإحداث الأثر في تحسين حياتها ومعيشتها. وقد أظهرت دراسة 2006 لتقييم الأثر أنَ «استهداف الصندوق الاجتماعي اليمني للفئات الفقيرة هو الأفضل من بين كل الصناديق الاجتماعية في العالم التي طُبِقت عليها تحليلاتٌ مشابهة»، وأنَ 73% من هذه المخصصات ذهبت إلى «العُشيرات» الثلاث الأكثر فقراً، بينما 3% فقط ذهبت إلى «العُشير» الأفضل حالاً نسبياً.

الاستدامة

لضمان استدامة المشاريع، يحرصُ الصندوقُ على أن تلبِي المشاريعُ التي ينفِذها احتياجاتٍ فعليةً للمجتمعات المحلية، ووضع الترتيبات الكفيلة لتشغيلها وصيانتها عبر بناءُ القدرات المحلية والتنسيقُ مع الجهات الحكومية المعنية.

التنمية الملبية للاحتياج

ينتهجُ الصندوقُ سياسة الاستجابة للطلب، كما يروِجُ لأنشطته بين المجتمعات المستهدَفة لتحفيزها على تقديم طلبات بالخدمات التي تمثل أولوية بالنسبة لها وقد أظهرَ تقييمُ الأثر لعام 2006 بأنَ 95% من المشاريع المموَلة من قِبَل الصندوق كانت تمثل أولوية عالية لدى المستفيدين.

مشاركة المجتمع

يسعَى الصندوقُ إلى إحياءِ روح المبادرة المتوارَثة لدى اليمنيين منذ القِدَم للاعتماد على الذات، عن طريق تعزيز مبدأ مشاركة المجتمع في تنفيذ المشروعات عبر اتِباع منهجيات توفِرُ فُرَصَ المشاركة المجتمعية للذكور والإناث على حَدٍ سواء، بدءاً بتحديد الاحتياج ومروراً بالتنفيذ وانتهاءً بالتشغيل والصيانة. وَيُعَزِزُ الصندوقُ الممارسات الديمقراطية من خلال دفع المجتمع لتنظيم نفسه، وانتخاب أعضاء اللجان التنموية التي تمثله.

مشاركة المرأة

ينفِذُ الصندوقُ استراتيجيته الخاصة بالنوع الاجتماعي لزيادة فاعلية تدخلات الصندوق للتخفيف من الفقر للجنسين على حدٍ سواء، ولضمان مشاركة فاعلة للمرأة في اتخاذ القرار، ولاستفادة جميع أفراد المجتمع المحلي من التدخلات التنموية التي ينفذها الصندوق. وَتُشَكِلُ النساءُ حوالي النصف من إجمالي عدد المستفيدين من تدخُلات الصندوق، الأمر الذي يمثل دليلاً واضحاً على قدرة الصندوق على إغلاق فجوة التنمية بين الذكور والإناث.

أعضاء مجلس الإدارة

 رئيس مجلس الإدارة: محمد باسندوه - رئيس الوزراء
 نائب رئيس مجلس الإدارة: د. أمة الرزاق حمد - وزير الشئون الاجتماعية والعمل
د. محمد سعيد السعدي - وزير التخطيط والتعاون الدولي
 الأستاذ صخر الوجيه - وزير المالية
 الأستاذ محمد اليزيدي - وزير الإدارة المحلية
د. عبد الرزاق الأشول - وزير التربية والتعليم
د. عبد الحافظ نعمان - وزير التعليم الفني والتدريب المهني
د. أبو بكر القربي - عن المنظمات غير الحكومية
د. طارق سنان أبو لحوم - عن المنظمات غير الحكومية
عبد الرحمن ذيبان - من ذوي الخبرة
محمد حسن الزبيري - عن القطاع الخاص
عبد الله سالم الرماح - عن القطاع الخاص
أحمد دعميم - عن القطاع المصرفي

القطاعات
وتقوم عمليات الصندوق الاجتماعي للتنمية من خلال العديد من القطاعات مثل:

التعليم والمياه والزراعة والتدريب والدعم التنظيمي والصحة والموروث الثقافي وتنمية المنشآت الصغيرة والأصغر والبيئة والفئات ذات الاحتياجات الخاصة والتدخلات المتكاملة والطرق الريفية والنقد مقابل العمل.
كما تكون وحدات الصندوق هي المسؤولة عن وضع السياسات وتوفير الدعم لفروع الصندوق التسعة التي تغطي جميع محافظات الجمهورية ورصد التقدم المحرز في كل القطاعات والفروع.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للصندوق

اقتصاد اليمن
تنمية مستدامة
منظمات مقرها في اليمن

الصندوق الاجتماعي للتنمية (اليمن)


Emmanuel Jean-Michel Frédéric Macron (; ) este președintele Franței. Din 2006 până în 2009 a fost membru al Partidului Socialist (Parti Socialiste, PS). Din august 2014 până în august 2016 a fost ministru al economiei în al doilea guvern Valls sub președintele François Hollande (PS). Pe data de 24 aprilie 2022, Emmanuel Macron a câștigat cel de-al doilea mandat la președinția Franței.

Familia și studiile
Tatăl lui Emmanuel Macron este profesor de neurologie, iar mama sa medic. La vârsta de 16 ani Emmanuel Macron a câștigat un concurs de limba franceză. Ca elev al liceului iezuit "La Providence" din Amiens s-a îndrăgostit de Brigitte Auzière, profesoara sa de latină, actuala sa soție. Pentru a evita un scandal legat de relația celor doi, Emmanuel Macron s-a transferat la Lycée Henri IV din Paris, iar Brigitte Auzière la Liceul "Saint-Louis-de-Gonzague", un liceu catolic privat din Paris.

Emmanuel Macron a obținut bacalaureatul la Lycée Henri-IV. Apoi a studiat filozofia la Institut d'études politiques de Paris, unde din 1999 până în 2001 a fost asistent al lui Paul Ricœur. În 2004 a absolvit École Nationale d'Administration (ENA). După terminarea studiilor a fost înalt funcționar public, apoi a lucrat la banca de investiții Rothschild & Co.

Cariera politică
După o luptă la distanta detașat de Le Pen, Macron a câștigat cel de-al doilea mandat pe data de 24 aprilie 2022 , fiind primu președinte francez care este reales în două decenii diferite. Macron a câștigat alegerile prezidențiale franceze din 2017. În primul tur al alegerilor prezidențiale a obținut 24,01% din voturi și a intrat în al doilea tur de scrutin împotriva candidatei Marine Le Pen (FN), care obținuse 21,30% din voturi. În al doilea tur de scrutin a obținut 66,1% din voturi, cu o participare la vot de 74,5%. În data de 14 mai 2017 a preluat funcția de președinte de la François Hollande.

Note

Legături externe

|-

|-

Nașteri în 1977
Nașteri pe 21 decembrie
Candidați la alegeri prezidențiale franceze
Co-prinți de Andorra
Francezi în viață
Lideri naționali actuali
Marea Cruce a Legiunii de onoare
Miniștri francezi
Monarhi actuali
Politicieni francezi din secolul al XXI-lea
Premii Carol cel Mare
Președinți ai Franței
Romano-catolici francezi
Socialiști francezi

Emmanuel Macron


Megrelija-Gornja Svanetija ili Mingrelija-Gornja Svanetija (gruz. სამეგრელო-ზემო სვანეთი) je regija (Mhare) u zapadnoj Gruziji koja uključuje povijesne gruzijske pokrajine Mingreliju (Samegrelo) i Gornju Svanetiju (Zemo Svaneti). Glavni grad je Zugdidi.

Opći podatci
Površina regije je 7468 km², broj stanovnika je 308 400. Administrativno središte je Zugdidi. U regiji je 500 naseljenih područja, uključujući:
 sedam gradova: Abaša, Hobi, Martvili, Poti, Džvari, Zugdidi, Senaki
 dvije dabe (naselja): Mestia, Čhorotsku
 491 sela

Općine

Zemljopis
Regija se nalazi na zapadu zemlje, proteže se od Ruske Federacije do Crnog mora. Na zapadu graniči s Abhaškom AR, na jugu s Gurijom, a na zapadu s Imeretijom i regijom Rača-Lečhumi i Donja Svanetija.

Stanovništvo

Etničke grupe
Prema gruzijskom popisu stanovništva iz 2014. godine, 99,37 % stanovnika su Gruzijci, a 0,35 % Rusi. U toj regiji žive i druge etničke skupine, uključujući Ukrajince, Armence, Abhaze i Grke.

Jezici
Gruzijskim jezikom govori čitavo stanovništvo regije i etničke manjine poput Rusa i drugih. Mingrelski je kartvelski jezik kojim govore Mingreli, podskupina Gruzijaca, porijeklom iz Mingrelije. Svanski je također kartvelski jezik, kojim govore Svani, podgrupa Gruzijaca porijeklom iz Svanetije.

Religija
Oko 99 % stanovništva izjašnjava se pravoslavnim kršćanima. Postoji i mala manjina armenskih kršćana i rimokatolika.

Vanjske poveznice
 Službena mrežna stranica

Izvori

Gruzijske regije

Megrelija-Gornja Svanetija


Die Westhovener Aue, selten auch Westhovener Wigge, ist ein Erholungsgebiet und ehemaliges militärisches Gelände am Rhein im Kölner Stadtteil Westhoven.

Lage
Die ca. 0,7 km² große Aue grenzt im Norden an die Kölner Straße und an das Gelände der ehemaligen Kaserne Brasseur, im Osten an den Sportplatz des SV Ensen-Westhoven an der Oberstraße, den Wohnpark Westhoven und den Friedhof Westhoven an der Paulstraße/Robertstraße, und an die Armand-Peugeot-Str., im Süden an den Rhein, im Nord-Westen an die Autobahn A4.

Flora

Die Renaturierungsmaßnahmen des ehemaligen Kasernengeländes in den Jahren 2004 und 2005 orientierten sich in der Pflanzenauswahl an der natürlichen Pflanzengesellschaft der Aue. Neben den Standortbedingungen galten als Auswahlkriterien Eigenschaften wie Blüten- und Fruchtausbildung sowie Nahrungsquelle für Tiere. Die übrigen Flächen bleiben der freien Sukzession überlassen. Das an das Rheinufer angrenzende Gebiet der ehemaligen belgischen Kaserne Brasseur wurde in den Geltungsbereich aufgenommen und dem Entwicklungsziel Erhaltung und Weiterentwicklung einer weitgehend naturnahen Landschaft zugesprochen.

Fauna
Neben Wasservögeln wie Stockente, Blässhuhn, Nilgans, Kanadagans und Höckerschwan (selten zu Gast) wird der Landteil vom Rotfuchs durchstreift. Im See ist der Karpfen am häufigsten vertreten, gefolgt von Zander und Brasse. Auch sind zwei weiße Kois zu beobachten.

Geschichte

Verteidigungsring

Im westlichen Teil der Aue wurde von 1876 bis 1881 das Zwischenwerk IXa errichtet. Es ist Teil des Kölner Festungsrings und zugleich die südlichste rechtsrheinisch gelegene Anlage dieser Kette preußischer Militäranlagen. Dazu gehörte auch das 1500 Meter nordöstlich, im gesperrten Waldstück zwischen Porzer Ringstraße, Am blauen Stein und der heutigen Gereon-Kaserne, gelegene Fort IX.

Durch das Engagement Konrad Adenauers mussten nach dem Ersten Weltkrieg nicht alle militärischen Anlagen zerstört werden. So konnten Zwischenwerk und Fort – bereinigt um die fortifikatorisch wesentlichen Bauteile – erhalten werden. Die Militäranlagen wurden vielfach in Erholungsraum (z. B.: Grüngürtel) umgewandelt.

Nationalsozialismus und Zweiter Weltkrieg
Im Juli 1935 begann der Bau einer Pionier-Kaserne zwischen Kölner Straße und Rhein. Da im Rheinland als Folge des Ersten Weltkrieges zunächst keine militärischen Einrichtungen gebaut werden durften, aber dennoch inzwischen im Geheimen der Aufbau von Militärstrukturen erfolgte, geschah dies unter dem Deckmantel einer Einrichtung der Landespolizei bzw. einer neuen Werksschule für den Reichsnährstand mit landwirtschaftlicher Versuchsanstalt. Das Kasernengelände setzte sich aus 63,5 Hektar der Stadt Köln und mehreren Morgen der Landmaschinenfirma Massey-Harris zusammen. Nach der Besetzung des entmilitarisierten Rheinlands am 7. März 1936 bezog das Pionier-Bataillon 26 nur 20 Tage darauf die Kaserne. Das Bataillon war zuvor aus der Technischen Landespolizei-Abteilung 6 (Bonn) hervorgegangen, nachdem es im südlichen Barackenlager Wahnheide (Pionierlager) zwischenzeitlich untergebracht worden war.
Die Kaserne wurde ab Sommer 1938 Unverzagt-Kaserne genannt, nach dem am 15. Juli 1918 an der Marne gefallenen Pioniergeneral Unverzagt.
Das Militärgelände umfasste ein Stabsgebäude, drei Wohnblocks, einen großen technischen Bereich, Kraftfahrzeughallen, eine Exerzier- und Sporthalle, einen großen Landübungsplatz (Westhovener Aue) und einen Wasserübungsplatz. Die Übungsplätze umfassten Brückensysteme, verschiedene Betonwerke, Grabenabschnitte für den Behelfsbrückenbau und eine Hindernisbahn, Gerätehallen für Schlauchboote und Pontongerät B sowie ein ehemaliges Ausflugslokal, das als Offiziersheim diente. Etwas später wurde der kleine Hafen fertiggestellt.

Östlich der Kölner Straße wurde von 1937 bis zum 23. Januar 1938 eine weitere Pionierkaserne (Mudra-Kaserne) errichtet, in die das Pionier-Bataillon 26 (inzwischen teilmotorisiert) umzog, um Platz für das vollmotorisierte Mindener Pionier-Bataillon 46 zu schaffen. Ab 1938 wurde das Übungsgelände der Unverzagt-Kaserne um 100 Hektar (westlich bis an die Autobahn) vergrößert, da die Mudra-Kaserne keinen eigenen Übungsplatz hatte.

Während des Zweiten Weltkriegs schlug auf dem Gelände eine Vielzahl an Bomben ein. Das Gelände wurde nicht vollständig von den Kampfmitteln geräumt, weswegen heute ein absolutes Betretungsverbot außerhalb der ausgebauten Wege besteht.

Nachkriegszeit

Soldaten richteten die Kasernen notdürftig für Ausgebombte und Heimatvertriebene her. Von Beginn bis Oktober 1951 wurden die Kasernen für den Einzug der belgischen Streitkräfte vorbereitet. Die Unverzagt-Kaserne wurde zur Adjt. Brasseur (nach Adjutant Brasseur, gefallen beim Sprengen einer Brücke über dem Albert-Kanal 10./11. Mai 1940). Die Mudra-Kaserne wurde zur Nieuwpoort-Kaserne (nach der Teilnahme des dort stationierten Bataillons an der Verteidigung Nieuwpoort im Ersten Weltkrieg). 1952 wurde die Passendaele-Kaserne (nach der Teilnahme des Bataillons an den Kampfhandlungen um die Stadt Passendaele im Ersten Weltkrieg) nördlich der Porzer Ringstraße erbaut und 1953 durch das 12. Pionier-Bataillon belegt. Die Nieuwpoort-Kaserne wurde 1965 von den Belgiern wieder aufgegeben, da zunächst geplant war, das deutsche schwere Pionierbataillon 719 dort unterzubringen, das schließlich aber in Köln-Longerich die Lüttich-Kaserne bezog. In der Brasseur-Kaserne waren in der Militärdruckerei (früher An der Westhovener Aue-Straße gelegen) 60 Deutsche beschäftigt, um die belgischen Truppen in Deutschland mit Zeitungen und Formularen zu versorgen.
Auf dem westlichen Wiesengelände zur Autobahn entstand ein großes Munitionsdepot.

1961 besuchte der belgische König Baudouin den Standort.

1985 wurde der Westhovener Leinpfad der Bevölkerung wieder zugänglich gemacht, nachdem es seit 1937 Teil des Übungsgeländes und somit der Weg am Rhein unterbrochen war. Ebenso wurde das Gelände des Munitionsdepots freigegeben.

Der belgische Premierminister Martens und Bundeskanzler Kohl statteten der Kaserne am 29. September 1987 einen Truppenbesuch für eine Gefechtsübung mit deutscher Beteiligung ab. Anschließend räumte man der Zusammenarbeit der Streitkräfte für die Verteidigung Westeuropas eine hohe Wichtigkeit ein.

Retentionsgebiet und Naherholung

Die belgischen Streitkräfte verließen 1995 die Anlage, die Druckerei wurde 2004 stillgelegt.

Auf dem Gesamtgelände der Westhovener Aue befanden sich ursprünglich neben der Autobahnabfahrt eine große Wäscherei und eine Kiesgrube. Später wurde parallel zur Kölner Straße eine Brunnengalerie für das Wasserwerk Westhoven angelegt. In der Mitte des westlichen, zur Autobahn gelegenen Teils entstand eine große Kleingartenanlage mit drei Kleingartenvereinen. Zwischen Westhover Weg und Weidenweg wurde eine Grünfläche als Hundelaufwiese freigegeben. Nach Schließung der Wäscherei entstand dort eine Tennishalle. Am westlichen Rheinufer befindet sich der Campingplatz "Wiesenhaus" mit Gaststätte.

Rückbau des Übungsgeländes
Die Stadt Köln entschied sich Ende der 1980er-Jahre gegen eine Bebauung und für den Erhalt der Aue als Retentionsgebiet. Nach dem Hochwasser von 1993 und 1995 mit 10,69 m Kölner Pegel wurde das Hochwasserschutzkonzept beschlossen. Darin wird u. a. von einer zukünftigen Bebauung für die Westhovener Aue abgesehen. Ab 9 m Kölner Pegel wird die Westhovener Aue überflutet. Nachdem 2002 die Stadt das Gelände gekauft hatte, wurde ab 2004 das ehemalige Übungsgelände zurückgebaut:
 Abriss von Gebäuden, Fundamenten (51.800 m³) und Straßen (12,750 m²)
 Anlage von Wiesen auf entsiegelten Flächen (ca. 3.615 m²)
 Pflanzung von auentypischen Gehölzen (2.240 Stk. auf 3.500 m²)

Ab Frühjahr 2005 wurde das Gelände für die Öffentlichkeit freigegeben. Aufgrund der Kampfmittelrückstände ist das Betreten außerhalb der ausgebauten Wege verboten.

Rückbau des Kasernengeländes

1995 war zunächst eine weiterführende Nutzung einiger Kasernengebäude als Wohnunterkünfte vorgesehen. Sie wurden jedoch 2010 abgerissen.

Der Plan von August 2001, 600 Bürgerkriegsflüchtlinge in der Kaserne Brasseur unterzubringen, wurde nach Bürgerprotesten verworfen.

Die Abrissarbeiten kosteten 1,1 Mio. EUR. Außer der Kampfmittelräumung einer Bombe aus dem Zweiten Weltkrieg und entfernbarer Verunreinigungen um die ehemalige Militärtankstelle ist der Boden unbelastet. Nach dem Rückbau der Gebäude sind noch versiegelte Flächen erhalten geblieben. Sie sollen ab 2017 entfernt werden. Der westliche Teil des oberen Kasernengelände, das sich mit der Wasserschutzzone des Wasserwerks Westhoven deckt, wird entweder aufgeforstet oder erhält ein Biotop, erklärt der Eigentümer Bundesanstalt für Immobilienaufgaben.
Das östliche Gelände gehört der Stadt Köln, wo sich ab 2012 ein Gewerbegebiet entwickelte. Die Zufahrt erfolgt von der Kreuzung Kölner Str./Porzer Ringstraße, aber ohne befahrbaren Übergang zur Oberstraße.

Auf dem ehemaligen Kasernengelände wurde am 12. Januar 2017 eine weitere amerikanische 125-Kilogramm-Weltkriegsbombe gefunden und entschärft.

Siehe auch
 Belgische Streitkräfte in Köln

Einzelnachweise

Literatur

Weblinks

Westhoven (Köln)
Parkanlage in Köln

Westhovener Aue


ماري (ومعها: المجيدية) هي قرية لبنانية، تقع في قضاء حاصبيا في محافظة النبطية. وهي ضمن «اتحاد قرى العرقوب».

جغرافيتها
ترتفع قرية الماري عن سطح البحر 450 م، وتبعد عن العاصمة بيروت 114 كلم (عن طريق مرجعيون). وهي آخر قرى وادي التيم جنوبًا على مقربة من مجرى نهر الحاصباني. وفيها بضعة ينابيع.

زراعاتها
أبرز زراعاتها: زيتون وتين وعنب وحنطة وبصل…، فضلا عن الإنتاج الحيواني من حليب وألبان وبيض ومختلف أنواع الطيور الداجنة.

عائلاتها
يبلغ عدد أهالي الماري نحو 852 نسمة (2014م)، منهم 184 ناخبًا غالبيتهم من الدروز، وأبرز عائلاتها:

 موحدون دروز: أبو حمد، أبو داود، أبو العلا، أبو كمر، البطحيش، الحاصباني، حمّود، ذياب، زرقطة، زيّود، سارة، سمّور، الشرقاوي، شمس، عثمان، العنز، فيّاض، القدسي، قيس، ماجد، يوسف.

 مسيحيون: إبراهيم، حنّا، الخوري، سعادة، شاتيلا، صافي، عسّاف.

أصل الاسم
يرجح أن أصل الاسم (MRI) كلمة آرامية ـ سريانية تعني سادات وأحبار ومقدّمين. وجدت في أراضيها بقايا آثار قديمة متعدّدة العهود. أما المجيديّة فكان اسمها الخروجيّة نسبة إلى شجر معروف، وبعد ما تملكها الأمير مجيد إرسلان نسبت إليها فعرفت بالمجيديّة.

معالم
كنيسة أثريّة ذات طراز صليبي، ومجالس درزيّة، وهناك بضعة حوانيت ومشاغل حرفيّة.

المراجع

أماكن مأهولة في لبنان
تجمعات درزية في لبنان
قرى لبنان

ماري (حاصبيا)


Die Gryn von Treis sind eines der Treiser Adelsgeschlechter, das sich anhand des Beinamens gut von anderen in dem Moselörtchen ansässigen Trierer Ministerialenfamilien unterscheiden lässt.  Ihr Name lebt noch heute in dem mundartlichen Namen "Grinserhof" für Grenzhäuserhof fort. Ihr Name kommt auch in den Varianten Grien, Grün, Grein, Krein etc. vor und leitet sich von dem grünen Wappenschild mit 3 (2:1) silbernen Lilien ab, der sie von den Stetzges von Treis mit rotem Wappenschild unterschied. Die Wappenähnlichkeit und urkundliche Hinweise machen außerdem eine Verwandtschaft zu den Rittern von Monreal, von Owylre und von Klotten wahrscheinlich

Diese Treiser Linie, die sich durch mehrere Stiftungen an regionale Klöster hervortat, ist nur über zwei Generationen im 13. und 14. Jahrhundert (bis 1325) nachweisbar, ihre Lieger Verwandten hingegen noch einhundert Jahre länger. Letztere lassen sich im Stift Münstermaifeld am dortigen St. Lubentius-Altar ab Ende des 14. bis ins zweite Drittel des 15. Jahrhunderts als Altaristen nachweisen.

Der erste sichere Urkundenbeleg für die Gryn von Treis datiert vom 27. August 1254 für die Brüder Theodor und Conrad Gryn von Treis. Damals schenkte ersterer dem Kloster Himmerod "seinen Hof auf dem Berge Tris" und sein Bruder verkaufte demselben Kloster gleichzeitig seinen dortigen Besitz. Die beiden Brüder werden noch bis 1283 (Konrad) und 1406 (Theodor) erwähnt. Mit großer Wahrscheinlichkeit waren sie Söhne des 1254 erstmals erwähnten und vor 1297 gestorbenen Ywan von Treis.

Einzelnachweise

Treis-Karden
Rheinländisches Adelsgeschlecht

Gryn von Treis


Kryptochroma est un genre d'araignées aranéomorphes de la famille des Thomisidae.

Distribution
Les espèces de ce genre se rencontrent au Brésil, en Guyane et en Colombie.

Liste des espèces
Selon  :
 Kryptochroma gigas Machado & Viecelli, 2021
 Kryptochroma hilaris Machado & Teixeira, 2021
 Kryptochroma macrostyla (Mello-Leitão, 1929)
 Kryptochroma parahybana (Mello-Leitão, 1929)
 Kryptochroma pentacantha (Mello-Leitão, 1929)
 Kryptochroma quadrata Machado & Viecelli, 2021
 Kryptochroma quinquetuberculata (Taczanowski, 1872)
 Kryptochroma renipalpis (Mello-Leitão, 1929)
 Kryptochroma septata Machado & Teixeira, 2021

Publication originale
 Machado, Viecelli, Guzati, Grismado & Teixeira, 2021 : « Kryptochroma: a new genus of bark-dwelling crab spiders (Araneae, Thomisidae). » European Journal of Taxonomy, ,  (texte intégral & corrigendum).

Liens externes

Notes et références

Thomisidae
Genre d'araignées (nom scientifique)

Kryptochroma


An Syngonanthus pulchellus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Harold Norman Moldenke. An Syngonanthus pulchellus in nahilalakip ha genus nga Syngonanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Syngonanthus

Syngonanthus pulchellus


Gæfusmæra (fræðiheiti: Oxalis tetraphylla) er jurt af smæruættkvísl sem er ættuð frá Norður og Mið-Ameríku (Mexíkó suður til Panama). Allir hlutar hennar eru ætir.

Til hennar teljast tvær undirtegundir
 O. t. guerreroensis
 O. t. mexicana

Tilvísanir

Súrsmæruætt

Gæfusmæra


Cycloloba es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Cycloloba septemguttata (Fabricius, 1794)
 Cycloloba truncatipennis (Boheman, 1848)

Referencias

Enlaces externos
 Cycloloba en ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Anthiini

Cycloloba


بوعلام، مدينة وبلدية تابعة إقليميا إلى دائرة بوعلام ولاية البيض الجزائرية.

الموقع الجغرافي
يحد بوعلام كل من:
 شمالا:
 جنوبا:بريزينة
 شرقا:بلدية البيض
 غربا:

التضاريس

أحياء وقرى البلدية

الإقتصاد

وصلات أخرى

وصلات داخلية
 دائرة بوعلام
 ولاية البيض

وصلات خارجية
 إذاعة البيض الجهوية: الموقع الرسمي.
 الموقع الرسمي لولاية البيض.
 متوسطة ابن خلدون (البيض).

مصادر

بلديات ولاية البيض

بوعلام


بلدية القُلَيعة , هي بلدية تقع في مقاطعة المرية. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 966 نسمة.

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

مراجع

أماكن مأهولة في المرية
بلديات المرية
أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية

القليعة (المرية)


Silvana Vranić (Rijeka, 1961.), hrvatska akademkinja, jezikoslovka, filologinja, kroatistica i dijalektologinja.

Životopis
Rođena u Rijeci. Doktorirala 12. listopada 1999. temom 'Čakavski ekavski dijalekt: sustav i podsustavi' pred povjerenstvom: dr. sc. Iva Lukežić, red. prof. (mentorica), akademik Milan Moguš, dr. sc. Marija Turk, izv. prof., Rijeka, Filozofski fakultet u Rijeci. Za članicu suradnicu Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti izabrana je 12. svibnja 2012.

Glavna djela
 "Čakavski ekavski dijalekt: sustav i podsustavi", Rijeka, 2005.;
 "Grobnički govor XX. stoljeća (gramatika i rječnik)", Rijeka, 2007. (s Ivom Lukežić i Sanjom Zubčić);
 "Rječnik govora Novalje na otoku Pagu", Novalja, 2016.

Izvori

Vanjske poveznice
Tko je tko u hrvatskoj znanosti
WorldCat

Životopisi, Rijeka
Hrvatski jezikoslovci
Hrvatski filolozi
Hrvatski dijalektolozi

Silvana Vranić


Ledene iglice je oborina koja se sastoji od sitnih nerazgranatih ledenih kristala u obliku iglica, pločica ili štapića. Kristali ledenih iglica su često vrlo maleni, pa se čini kao da lebde u zraku. Padaju iz prozračnog oblaka ili iz vedra neba, a dobro su vidljivi kada svjetlucaju na Suncu (takozvani dijamantni prah). Pojavljuju se za stabilna vremena kada su temperature veoma niske, osobito u polarnim krajevima.

Hidrometeori

Hidrometeori su proizvodi vodene pare koji u krutom ili tekućem stanju padaju na Zemlju (kiša, rosulja, snijeg, tuča, sugradica), ili lebde u atmosferi (magla, sumaglica), ili lebde vjetrom uzdignuti sa Zemljine površine (mećava, vijavica, dim mora), ili se talože na tlu (rosa, mraz, inje, poledica, snježni pokrivač).

Izvori

Led
Atmosferske optičke pojave

Ledene iglice


Apidae su porodica kukaca iz reda opnokrilaca, u natporodici Apoidea i njenom kladusu Anthophila (pčele).

Apidae se dijele na tri potporodice:

 prave pčele (Apinae) u koje spadaju medonosne pčele i bumbari;
 pčele kukavice (Nomadinae), kleptoparazitske pčele koje napadaju gnijezda drugih pčela dok ove vani sakupljaju pelud. Koristeći tu priliku, ženke ovih nedavno prozvanih "pčela kukavica", liježu (poput ptica kukavica) svoja jajašca u košnicu domaćina.
 Xylocopinae ili tzv. 'pčele drvarice' čije ime potječe od njihovog gniježđenja; gotovo sve vrste ukopavaju se u tvrdi biljni materijal poput mrtvog drva ili bambusa. Glavne iznimke su vrste u podroda Proxylocopa koje kopaju tunele za gniježđenje u prikladnom tlu. Ime potporodice dolazi od starogrčkog xylokopos/ξυλοκὀπος "drvosječa"

Iako većina pčela živi usamljeno (solitarno), neke, poput medonosnih pčela, žive u organiziranim zajednicama, pčelinjacima, unutar kojih grade pčelinje saće. Pčelinjak ima jednu maticu, jedinu plodnu ženku o kojoj skrbe radilice. Radilice brinu i o leglu, donose hranu i grade sače. Muške jedinke su trutovi kojima je jedini zadatak oplođivati maticu, a nakon parenja ili na kraju sezone ugibaju.

Najpoznatije pčele medarice su: A. cerana (istočna ili Indijska pčela medarica), A. dorsata (divovsska pčela medarica), A. florea (malena pčela medarica) i A. mellifera (Europska ili zapadna pčela medarica).

Izvori

Utegnutozadčani

Apidae


Bent Jacobsen es un músico y activista LGBT danés.

Jacobsen se inscribió en 1972 en la organización gaylésbica Bøssernes Befrielsesfront de la Ciudad libre de Christiania, donde trató de ganar el interés de otros miembros de la organización por crear un proyecto musical.

Después de colaborar como cantante en el disco Den sidste olie de Benny Holst, en 1975 grabó su primer álbum como solista, Bøsse, para el que pudo contar con la colaboración de los músicos Anders Koppel, Niels Tuxen, Kasper Winding y Jens Rugsted de The Savage Rose. En 1977 se unió a la banda de Krautrock Warmer Südwind. Desde 1997 es miembro del grupo a capela Schwanzen Sänger Knaben, con el que realiza giras por Europa.

Bøsse
El disco Bøsse (en español «marica») fue editado en 1975 con el código DEMOS 24 por la editorial Demos, perteneciente a izquierda radical. En la letra del disco se trata por primera vez la homofobia, el heterosexismo, el ambiente gay y el trato de la homosexualidad y los roles de género por parte de la familia y la sociedad, por lo que el álbum es considerado un hito dentro del movimiento LBGT danés.

En el cuadragésimo aniversario del Bøssehuset («Casa de los maricas») de Christiania en 2011, se volvió a editar el álbum en forma de CD.

Canciones
 Bøsse – 2:03
 Husmodervals – 1:44
 Bøssebarens dronning – 4:08
 Til en mandschauvinist – 2:35
 Om selvundertrykkelse – 2:06
 Pædofili-blues – 3:40
 Hvordan kan du vide? – 3:30
 Kampsang  – 1:10
 Den kære familie – 4:40
 Eengangsknald – 2:11
 Aftenrøde – 4:33
 Menneske, mennesker – 3:18
 Morgensang – 3:17

Enlaces externos

Referencias

Activistas por los derechos LGBT de Dinamarca
Músicos gais
Personas homosexuales de Dinamarca

Bent Jacobsen


Uniküla ist ein Dorf (estnisch küla) im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland) im Nordosten Estlands. Seit Oktober 2013 liegt es in der Landgemeinde Lüganuse (Lüganuse vald). Bis zu deren Bildung lag es in der Landgemeinde Maidla (Maidla vald).

Das Dorf hat 85 Einwohner (Stand 2000). Es liegt am Fluss Purtse (Purtse jõgi).

Ort in Estland
Geographie (Lüganuse)

Uniküla (Lüganuse)


Viticoideae, potporodica medićevki. Sastoji se od nekoliko rodova, a ime je dobila po rodu Vitex.

Rodovi

 genus Cornutia L.
 genus Gmelina L.
 genus Petitia Jacq.
 genus Premna L.
 genus Pseudocarpidium Millsp.
 genus Teijsmanniodendron Koord.
 genus Vitex L.

Izvori

Usnače (biljke)

Viticoideae


O Tratado de Åbo ou o Tratado de Turku foi um tratado de paz assinado entre o Império Russo e a Suécia em Åbo (finlandês: Turku) em 18 de agosto [O.S. 7 de agosto] de 1743 no final da Guerra Russo-Sueca de 1741–1743.

História
No final da guerra, o Exército Imperial Russo havia ocupado a maior parte da Finlândia, levando o marechal de campo Trubetskoy e o chanceler Aleksey Bestuzhev a exigir a aplicação do princípio uti possidetis neste caso. Ao adquirir a Finlândia, os políticos russos aspiravam mover a fronteira sueca consideravelmente para o norte, reduzindo assim o perigo de ataque sueco à capital russa, São Petersburgo. Na esperança de obter a independência, as propriedades finlandesas ofereceram o trono efêmero de seu país ao duque Peter de Holsten-Gottorp, o herdeiro aparente da coroa russa.

Outra parte na corte russa, representada pelo conde pró-sueco Jean Armand de Lestocq e pelos parentes holsteinianos de Peter, propôs devolver a Finlândia aos suecos em recompensa por ter seu tio, Adolf Frederick de Holstein-Gottorp, eleito herdeiro do trono de Suécia. A imperatriz Elizabeth da Rússia deu seu apoio à última facção, em parte porque ela se lembrava com carinho do irmão de Adolf Frederick, seu futuro esposo, que havia morrido vários meses antes do casamento (em junho de 1727).

De acordo com o tratado resultante, a Suécia cedeu à Rússia as áreas a leste do rio Kymi com a fortaleza de Olavinlinna e as cidades de Lappeenranta e Hamina. Assim, a fronteira sueca foi movida para o norte de acordo com os desejos da facção de Bestuzhev. Por outro lado, os suecos concordaram em eleger Adolf Frederick como o príncipe herdeiro. Este movimento expôs o país ao risco de guerra contra a Dinamarca-Noruega, portanto, a Frota do Báltico navegou para Estocolmo para proteger a capital sueca em caso de ataque dinamarquês. Os territórios foram incorporados ao Governorado de Vyborg.

Após o tratado, a Rússia passou a controlar a parte sul da Carélia. No entanto, Elizabeth garantiu religião, propriedades, leis e privilégios dos habitantes dos territórios cedidos. Por exemplo, esses territórios haviam adotado apenas alguns anos antes (junto com o restante da então Suécia) a Lei Geral da Suécia de 1734.

Referências

Outras fontes

  Shirokorad A.B. Northern Wars of Russia. Moscow, 2001.

Tratados da Suécia
Tratados do Império Russo
Tratados de paz
História da Finlândia
Relações entre Rússia e Suécia

Tratado de Åbo


2016 în cinematografie — 2017 în cinematografie — 2018 în cinematografie
În 2017 în cinematografie au avut loc mai multe evenimente: premiera a numeroase filme și ceremonii de acordare a unor premii.

Evenimente

Premiere românești

Filme cu acțiunea în 2017
Aceasta este o listă de filme cu acțiunea în 2017 (și nu care au apărut în 2017)
 Cherry 2000 (1987)
 Justiția viitorului (1987): Evenimentele de la începutul filmului au loc în 2017 când economia mondială intră în colaps și există un deficit major de alimente, instrumente și ulei. Multe țări încep războaie cu altele. Statele Unite ale Americii se transformă într-o națiune cu drepturi limitate.
 Fortress (1992)
 Barb Wire (1996)
 Click (2006): 5 februarie 2017 este data în care personajul lui Adam Sandler devine CEO la firma sa de arhitectură.
 Surrogates (2009).
 Oblivion (2013): Despre evenimentele care au dus la ruinarea Pământului se spune că ar fi avut loc în 2017, când o specie extraterestră a distrus Luna.

Premiere

Ianuarie-Martie

Aprilie–Iunie

Iulie–Septembrie

Octombrie–Decembrie

Filmele cu cele mai mari încasări

Premii

Note

Vezi și
 Listă de filme de animație din 2017

Cinematografie

2017 în cinematografie


Jeannie C. Riley (født Jeanne Carolyn Stephenson, 19. oktober 1945) er en Amerikansk country musik og gospel sangerinde.

Hun er bedst kendt for sit country og pop hit "Harper Valley PTA" (skrevet af Tom T. Hall) fra 1968, som med en uge, missede at bliver nummer et på Billboard Country og Pop hitlisterne på samme tid.

I de efterfølgende år, hun havde moderat hitlistesucces med country musik, men fik aldrig igen gentaget succesen med "Harper Valley PTA". Hun blev en genfødt kristen og begyndte at indspille gospel musik i slutningen af 1970'erne.

Tidligt liv og vej til berømmelse
Jeanne Carolyn Stephenson blev født i 1945 i Stamford, Texas. Som teenager blev hun gift med Mickey Riley og fødte en datter, Kim Michelle Riley den 11. januar 1966. Senere flyttede de til Nashville, Tennessee, efter at have modtaget et brev fra Weldon Myrick, der havde hørt en demo af Jeannie og troede, at hun kunne blive en succes.

I Nashville arbejdede Riley som sekretær for Passkey Music, mens hun optager en demo i fritiden.

Rileys karriere var stagnerende indtil den tidligere Mercury Records producent, Shelby Singleton, modtog en demo af Rileys stemme. Singleton var begyndt, og lykkes med sit eget pladeselskab, Plantation Records, på det tidspunkt. Han arbejdede med Riley på indspilning af Tom T. Halls demosang som Singleton så potentiale i, "Harper Valley PTA." Den indspilning blev hurtigt en af de bedst kendte countrymusik-sange nogensinde.

Succes
"Harper Valley PTA" blev udgivet i 1968. Sangen blev hurtigt et hit for Riley, og den nåede nummer 1 på både Billboard Pop- og Country-hitlisterne, hvilket først blev gentaget i 1981 af Dolly Parton med sangen "9 to 5". Sangen handler om en enkekvinde ved navn Mrs. Johnson, som konfronterer en gruppe medlemmer af PTA efter hendes datter får en seddel med hjem fra skole, der kritiserer Mrs. Johnsons brug af miniskørt, at hun går ud med mænd og andre ting, som de ikke synes godt om. Klimakset i sangen kommer, da Mrs. Johnson afslører gruppens hykleri ét medlem af gangen, idet deres egen opførsel er meget værre end det, som Mrs. Johnson bliver kritiseret for.

Riley og sangen blev berømt på meget kort tid, og hun vandt Grammy for Bedste vokale Country-præstation af en kvinde og Country Music Associations pris for 'Single of the Year'. Riley blev også en af de få country-kunstere der er blevet nomineret i de store kategorier inden for pop-Grammy Award; "BedsteNye Kunstner" og "Årets Album". Sangen solgte over 5,5 mio. eksemplarer og blev certificeret guld af RIAA blot fire uger efter udgivelsen. Albummet af samme navn solgte over 1 mio. eksemplarer og blev ligeledes certificeret guld.

"Harper Valley PTA" gjorde at Riley some den første kvindlige countrymusiker nogensinde i 1969 fik sin egen specialudsendelse kaldet Harper Valley U.S.A., som hun var vært på sammen med Jerry Reed, der bl.a havde optrædener af Mel Tillis og sangskriveren Tom T. Hall.

Der blev lavet både en film fra 1978 og en tv-serie i 1981-83, der begge hed Harper Valley PTA og begge havde Barbara Eden i rollen som Mrs. Johnson.

Diskografi

Albummer

Singler

Henvisninger

Modtagere af Grammy Award
Countrymusikere
Musikere fra USA

Jeannie C. Riley


Protuberantia occipitalis interna eller Indre occipitale protuberans er placeret på den indre overflade af nakkebenet, i det punkt hvor de fire opdelinger af Eminentia cruciformis mødes. På hver side løber en fure for den tværgående sinus.

Referencer

Hovedets anatomi

Protuberantia occipitalis interna


An Diuris alba in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Diuris alba in nahilalakip ha genus nga Diuris, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Diuris

Diuris alba


La campagne End Human Trafficking Now (EHTN) a été fondée en 2006 dans le but d'unir le monde des affaires dans la lutte contre la traite des êtres humains et l'esclavage moderne.

Historique
La campagne est née de la « Table ronde du monde des affaires contre la traite des êtres humains », une réunion tenue le 23 janvier 2006 à Athènes, en Grèce, et organisée sous les auspices du ministère grec des Affaires étrangères. L'objectif était de réunir des chefs d'entreprise et des PDG du secteur privé, des représentants d'organisations non gouvernementales (ONG), d'organisations internationales et de gouvernements pour partager leur expertise, trouver une position commune et élaborer des mesures pour contrer la traite des personnes. La réunion était coparrainée par des organisations internationales de premier plan dans la lutte contre la traite des êtres humains : l'Organisation internationale pour les migrations (OIM), le Fonds de développement des Nations unies pour la femme (UNIFEM), l'Office des Nations unies contre les drogues et le crime (ONUDC), la Banque mondiale et le Centre de Genève pour la gouvernance du secteur de la sécurité (DCAF). Parmi les participants notables figuraient la reine Silvia de Suède, la reine Sabika de Bahreïn, l'ancien secrétaire général de l'ONU Boutros Boutros-Ghali, le secrétaire général d'Interpol Ronald Noble et le compositeur français Jean Michel Jarre.

Principes éthiques d'Athènes
De ce rassemblement a émergé un ensemble de principes éthiques contre la traite des êtres humains, connus sous le nom de Principes éthiques d'Athènes. Tous les signataires déclarent une tolérance zéro à l'égard des entreprises qui profitent de la traite des êtres humains et s'engagent à :
 Démontrer explicitement la position de tolérance zéro envers la traite des êtres humains, en particulier à l'encontre des femmes et des enfants à des fins d'exploitation sexuelle,
 Contribuer à la prévention de la traite des êtres humains, notamment par des campagnes de sensibilisation et d'éducation,
 Développer une stratégie d'entreprise pour une politique anti-traite qui s'étendra à toutes nos activités,
 Veiller à ce que leur personnel respecte pleinement cette politique anti-trafic,
 Encourager les partenaires commerciaux, y compris les fournisseurs, à appliquer des principes éthiques contre la traite des êtres humains,
 Dans un effort pour renforcer l'application de la loi, il est nécessaire d'appeler les gouvernements à lancer un processus de révision des lois et réglementations qui sont directement ou indirectement liées à l'amélioration des politiques de lutte contre la traite,
 Signaler et partager des informations sur les meilleures pratiques.

La première entreprise à souscrire aux principes a été Manpower Inc., dont le président des affaires corporatives et des affaires gouvernementales est également président du conseil d'administration d'EHTN.

En 2012, plus de  avaient signé les Principes.

Références

Liens externes

Association ou organisme de lutte contre la traite des êtres humains

End Human Trafficking Now


An Prasophyllum suaveolens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni David Lloyd Jones ngan Robert J. Bates. An Prasophyllum suaveolens in nahilalakip ha genus nga Prasophyllum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Victoria. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Prasophyllum

Prasophyllum suaveolens


Anna Sofía "Ansy" Sevdal (født 20. december 1993) er en færøsk fodboldspillere, som har spillet 37 landskampe for Færøerne (per 21. august 2020). Siden 2013 har hun spillet for EB/Streymur/Skála i 1. deild kvinnur. Tidligere har hun spillet for B68/NSÍ fra 2008 til 2009 og for Víkingur Gøta fra 2010 til 2012.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldlandsholdsspillere fra Færøerne
Kvindelige fodboldspillere fra Færøerne

Ansy Sevdal


Apostolat laika, sudjelovanje vjernika - laika u različitim oblicima života i djelovanja kršćanske zajednice. Kao dio pastoralnog bogoslovlja, izučava se povijesni pregled razvitka pastoralne/praktične teologije, sadašnje shvaćanje pastoralne teologije i njezina pozicija unutar teologije i njezina uloga u Crkvi i društvu, zatim područje pastoralno-teološkog odnosno praktično-teološkog istraživanja, povijesni pregled shvaćanja i ostvarivanja apostolata vjernika laika, govori se o crkvenim službama vjernika unutar Crkve; o mogućnostima i perspektivama angažmana vjernika laika u Crkvi u svijetu i u prilikama na vlastitom zemljopisnom području. Pretečom apostolata laika smatra se sv. Juraj Preca. U organizator apostolata laika spadaju i Antun Marija Claret. Danas postoji u Katoličkoj Crkvi Kongregacija za apostolat laika, čiji je član bio Gabrijel Bukatko. Na Drugom vatikanskom saboru član komisije za apostolat laika bio je Dragutin Nežić. Poznata apostolska organizacija laika je u službi Crkve pod crkvenim pravcem je Marijina legija koju je osnovao Frank Duff.
Odgovornost Papinskoga vijeća za laike, obitelj i život je "za promicanje života i apostolata vjernika laika, za pastoralnu skrb o obitelji i njezino poslanje prema Božjem planu i zaštiti i podršci ljudskog života".
Vatikanski dekret o laičkom apostolatu nosi naslov Apostolicam Actuositatem.

Izvori

Apostolat laika

Apostolat laika


Tørslev Hage er et sommerhusområde der ligger ved landsbyen Tørslev på Hornsherred syd for Jægerspris på vestsiden af Roskilde Fjord.
Sommerhusområdet er fra 1960 erne  og der er udsigt til øen Stenø, Kølholm og til Marbæk der ligger over på den anden side af Roskilde Fjord syd for Frederikssund.

Området var kendt for sin flotte natur og stilheden.

September 2019 åbnede Vejdirektoratet den fire sporede motortrafikvej (Fjordlandsvej) over fjorden, der skærer sig midt ind gennem sommerhusområdet. Der er dog fire meter høje støjskærme langs vejen på denne strækning.

Noter

Jægerspris
Lokaliteter i Frederikssund Kommune

Tørslev Hage


Mustafa Fehmi Efendi veya Soyadı Kanunu'ndan sonra Mustafa Fehmi Gerçeker, TBMM'nin kuruluşuyla yürütme görevi verilen I. İcra Vekilleri Heyeti, II. İcra Vekilleri Heyeti ve III. İcra Vekilleri Heyeti'nde Umuru Şeriye ve Evkaf (Diyanet İşleri ve Vakıflar) Vekili olarak görev yapmış, TBMM'de 1. Dönem, 2. Dönem, 3. Dönem, 4. Dönem, 5. Dönem, 6. Dönem, 7. Dönem ve 8. Dönem'de 1920'den 1950'ye, ölüm tarihine kadar, 30 yıl boyunca Bursa milletvekilliği yapmış din ve siyaset adamıdır.

TBMM'nin kuruluşundan Cumhuriyet'in ilanına kadarki 5. İcra Vekilleri Heyeti'nde ve Cumhuriyet'in ilanından hemen sonra kurulan ilk hükûmette (1. TC Hükûmeti) Diyanet İşleri vekil (bakan) düzeyinde yürütülmekte ve vekil protokolde Heyet Reisinden (1. İcra Vekilleri Heyeti'nde Mustafa Kemal Paşa) hemen sonra gelmekteydi.

1868 Karacabey doğumludur. Babası Karamanlı Seyit Ahmet'in oğlu ve sesi güzel olduğu için Bülbül Efendi ismiyle tanınan Mehmet Emin, annesi Karacabey eşrafından Nizam Mehmet'in kızı Fatma'dır. Anne babası 1839 yılında evlenmişlerdir. Mustafa Fehmi 1887 yılında Rüştiye öğrenimini bitirmiş, İstanbul Koska'da (Laleli) Mustafa Çelebi Medresesine kaydolunmuş ve icazetine kadar orada öğrenim görmüştür. 1900 yılında Fatih Camii Öğretmenlerinden Alasonyalı Hacı Ali Zeynelabidin Efendi'den icazetname aldı ve aynı yıl Mihaliç'e döndü.

Mihaliç halkı Mustafa Fehmi Hoca için aldıkları bir arsaya bir medrese yaparak çocuklarını ona teslim ederler. Mustafa Fehmi, II. Meşrutiyet ile, Bursalı Tahir Bey'in destek girişimleri ile İttihat ve Terakki Cemiyeti'ni Karacabey'de kurar.

5 Temmuz 1910'da Karacabey müftülüğüne atanır. Bir taraftan da Murat Hüdavendigar Camii (Karacabey Ulu Cami)'nin imamlığını yapar. Ancak, bu görevleri çok uzun sürmez. İstanbul'da Hürriyet ve İtilaf Fırkasının etkin konuma gelmesiyle, Meşihat Makamı (Şeyhülislam) da bu etkinin altında olduğundan ve Mustafa Fehmi de İttihatçı olduğu için 1919'da Müftülükten ve Evkaf Komisyonu Başkanlığı'ndan azledilir.

Yunan ordusunun İzmir'e asker çıkardığı günlerde, Karacabeyliler Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti'ni kurar ve başkanlığına Mustafa Fehmi Hoca, yardımcılığına Belediye Tabibi Dr. Ahmet Nâfiz Yazgan getirilir. Bu dönemde, Erzurum ve Sivas Kongrelerinden sonra Ankara'ya gelmiş olan Heyet-i Temsiliye Reisi Mustafa Kemal Paşa'dan, Ankara'da kurulacak Büyük Millet Meclisi için Bursa'dan beş milletvekili istendiğine dair telgraf gelir. Bir milletvekilliği Karacabey'e ayrılmıştır. 3 Nisan 1920 günü Belediye salonunda toplanan Cemiyet üyeleri, Mustafa Fehmi Bey'i milletvekili olarak seçer ve kendisi ertesi gün Ankara'ya gönderilir.

23 Nisan 1920 Cuma günü Hacı Bayram Camiinde topluca kılınan namazdan sonra, meclis binası önüne yurdun çeşitli yerlerinden gelmiş olan milletvekilerinin önünde, Mustafa Fehmi Bey de Türkiye Millet Meclisinin açılış duasını yapanlar arasındadır. 4 Mayıs 1920 günü Mustafa Kemal Paşa'nın hazırladığı İcra Vekilleri Heyeti listesi Türkiye Büyük Millet Meclisinde kabul edilir. Mustafa Fehmi Bey bu listede, ilk Türkiye Büyük Millet Meclisinin Umur-u Şeriye ve Evkaf Vekili olarak yerini alır. Bu görevi 27 Nisan 1922'ye kadar devam eder ve III. İcra Vekilleri Heyeti dönemi içinde yerini Abdullah Azmi Torun'a bırakır. 1922-1950 arasında da milletvekili olarak Meclis'ye yer almıştır.

8 çocuğu olmuştur. Oğullarından Mehmet Tevfik Gerçeker 1960'lı yıllarda vekaleten Danıştay Başkanlığı, Anayasa Mahkemesi üyeliği ve Diyanet İşleri Başkanlığı gibi üst düzey görevler yapmıştır. Bir diğer oğlu Ragıp Gerçeker ise valilik ve kaymakamlık görevlerinde bulunmuş, emniyet müdürlüğünde görev yapmıştır.

15 Eylül 1950 tarihinde ölmüştür. İslam hukuku alanında, özellikle fıkıh, tefsir ve kelamda uzman olan Mustafa Fehmi Bey'in Hilye-i Fahr-i Alem (1944) adlı manzum bir kitabı vardır.

Kaynakça

 Türkiye Cumhuriyeti Başbakanlık
 Karacabey Kaymakamlığı

1868 doğumlular
TBMM 1. dönem Bursa milletvekilleri
TBMM 2. dönem Bursa milletvekilleri
TBMM 3. dönem Bursa milletvekilleri
TBMM 4. dönem Bursa milletvekilleri
TBMM 5. dönem Bursa milletvekilleri
TBMM 6. dönem Bursa milletvekilleri
TBMM 7. dönem Bursa milletvekilleri
TBMM 8. dönem Bursa milletvekilleri
1950 yılında ölenler
Türk din adamları
Bursa doğumlu siyasetçiler
TBMM Dilekçe Komisyonu
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler

Mustafa Fehmi Gerçeker


Madgermanes werden in Mosambik rund 15.000 Mosambikaner genannt, die als Vertragsarbeiter aufgrund eines Staatsvertrages zwischen der DDR und Mosambik seit 1979 in der DDR arbeiteten. Sie wurden nach der Wende in der DDR 1990 durch die Bundesrepublik nach Mosambik ausgewiesen. Der Ausdruck Madgermanes ist eine Verballhornung des Produkthinweises "Made in Germany" bzw. bedeutet so viel wie "die verrückten Deutschen".

Geschichte

Bis zur Wende
Ein Teil ihres Lohnes sollte in der DDR ausgezahlt werden, ein weiterer Teil in Mosambik; letzteres geschah jedoch nie.

Die Mosambikaner wurden in der DDR für unbeliebte Arbeiten eingesetzt und gezwungen zur Normerfüllung Sonderschichten und Überstunden zu leisten. Gleichzeitig waren sie einer vielfältigen Stigmatisierung und Ausgrenzungserfahrungen sowohl im Betrieb als auch außerhalb ausgesetzt. Aufgrund ihrer Hautfarbe wurde ihr Leben begrenzt "innerhalb eines unsichtbaren Zauns aus alltäglichen Vorurteilen und Rassismen."

Nach der Wiedervereinigung
Während ihres Einsatzes der Arbeiter aus Mosambik in der DDR wurden zwischen 25 und 60 Prozent des Lohnes, soweit der 350 Ostmark überstieg, einbehalten und ihnen versprochen, dass der Fehlbetrag nach ihrer Rückkehr ausgezahlt würde. Die Bundesregierung überwies zu diesem Zweck kurz nach der Wende etwa 75 Millionen D-Mark an Mosambik. Die Masse dieses Geldes kam offenbar nie bei den ehemaligen Vertragsarbeitern an und wurde von Regierungsmitarbeitern in Mosambik unterschlagen. Betroffene, unterstützt von Aktivisten, sehen die deutsche Bundesregierung in der Verantwortung und forderten wiederholt weitere Geldzahlungen für die rund 17.000 ehemaligen Arbeiter.

Diese Madgermanes demonstrieren regelmäßig gegen den in ihrer Heimat nicht ausgezahlten Lohn und hatten 2004 unter anderem kurzzeitig die deutsche Botschaft in Mosambik besetzt. Damit wollten sie die Bundesrepublik dazu bringen, Verantwortung für die nachträgliche Bezahlung der Madgermanes zu übernehmen. In ihrem Heimatland gelten sie als Unruhestifter und werden deshalb bei der Arbeit trotz ihrer in der DDR erworbenen Ausbildung diskriminiert. Zudem versuchten die Madgermanes im Jahr 2010 das mosambikanische Parlament zu stürmen. Der Arbeitsminister versprach daraufhin, 1800 Menschen die ausstehenden Löhne auszuzahlen.

Das Auswärtige Amt ebenso wie die mosambikanische Botschaft haben erklärt, dass alle ausstehenden Gelder nach Mosambik geflossen seien. Die Forderungen nach Zahlung der einbehaltenen Lohnanteile wurden auch weiterhin nicht erfüllt, hinzu kommen ungeklärte Rentenansprüche aus Einzahlungen in das DDR-Sozialsystem. Schätzungsweise 1500 Kinder aus damaligen Beziehungen haben ihre Väter nach deren erzwungener Rückkehr nie kennengelernt.

Literatur

 Birgit Weyhe: Madgermanes. Avant-Verlag, Berlin 2016, ISBN 978-3-945034-42-2 (Comic einer in Ostafrika aufgewachsenen deutschen Autorin und Zeichnerin)

Weblinks

Einzelnachweise

Migration (Mosambik)
Außenpolitik (DDR)
Personenbezeichnung (Arbeitermilieu)
Arbeitsmigration
Deutsch-mosambikanische Beziehungen
Sozialstrukturelle Gruppe
Ethnische Minderheiten in Deutschland
Immigration (DDR)
Afrikanische Diaspora
Wirtschaft (DDR)
Personenbezeichnung (Migration)

Madgermanes


Folgend die Platzierungen bei den British Commonwealth Games 1970 im Dameneinzel im Badminton.

Resultate

Endstand

Weblinks
 Medaillengewinner der Commonwealth Games

1970
Badminton
Badminton 1970
Commonwealth Games 1970
Commonwealth Games 1970

British Commonwealth Games 1970/Badminton (Dameneinzel)


The national flag of Fiji (Fijian: kuila ni Viti) was adopted on 10 October 1970. The state arms have been slightly modified but the flag has remained the same as during Fiji's colonial period. It is a defaced cyan "Blue Ensign" (the actual Blue Ensign version of the flag is the Government ensign), with the shield from the national coat of arms. It has remained unchanged since Fiji was declared a republic in 1987, despite calls from some politicians for changes.

A plan to change the flag, announced by Prime Minister Frank Bainimarama in 2013, was abandoned in August 2016.

Design

The flag's bright blue background symbolizes the Pacific Ocean, which plays an important part in the lives of the islanders, both in terms of the fishing industry, and the huge tourist trade. The Union Jack reflects the country's links with the United Kingdom. The shield is derived from the country's coat of arms, which was granted by Royal Warrant in 1908. It is a white shield with a red cross and a red chief (upper third of a shield). The images depicted on the shield represent agricultural activities on the islands, and the historical associations with the United Kingdom. At the top of the shield, a British lion holds a cocoa pod between its paws. The first quarter is sugar cane, the second quarter is a coconut palm, the third quarter is a dove of peace, and the fourth quarter is a bunch of bananas.

The flag is very similar to the colonial ensign used prior to independence, the main differences being the latter used a darker shade of blue and displayed the entire Fijian coat of arms as opposed to just the shield. While some reformists have called for the removal of the Union Flag, seeing it a British colonial emblem, others support its retention for the sake of historical continuity. The flags of five other independent countries (Australia, Cook Islands, New Zealand, Niue, and Tuvalu) retain the Union Flag in their national flags. But of these, only Fiji is a republic. The Union flag also remains on the flag of Hawaii, a U.S. state since 1959.

Some influential Fijians have called for the restoration of the full coat of arms to the flag. On 30 November 2005, Fiji's Great Council of Chiefs called for the two warrior figures, who guard the shield on the coat of arms, to be placed on the flag, along with a miniature canoe and the national motto, Rerevaka na kalou ka doka na tui ("Fear God and honour the Queen") – symbols that were featured on the original flag of the Kingdom of Viti, the first unified Fijian state created under the leadership of Seru Epenisa Cakobau in 1871.

"The coat of arms is very significant because it has the word of God, then it has the two warriors and the Fijian canoe also. I think that the council members prefer that the full coat of arms be included in the Fiji flag," said Asesela Sadole, General Secretary of the Great Council of Chiefs.

Prior to ceding the country to British rule in 1874, the government of Fiji adopted a national flag featuring blue and white vertical stripes, with in the centre a red shield depicting a white dove. This flag ceased to be used when the colonial era began and Fiji relinquished its independence. Fiji was a British colony from 1874 to 1970.

Colour scheme
Note: as there is no official shade, the blue colour has been variously described as Pantone 2915 C, Pantone 549C and Pantone 298C.

Proposal for a new flag
In his New Year's Day address in 2013, Prime Minister Frank Bainimarama announced that the flag would soon be changed so as "to reflect a sense of national renewal, to reinforce a new Fijian identity and a new confidence in being Fijian on the global stage". The change in the flag would accompany the adoption of a new Constitution, intended by Fiji's military leader (who came to power in a coup in December 2006) to establish a "one person, one vote", non-racial and secular democracy under military oversight. The country, a republic, had removed Queen Elizabeth II from its currency a few weeks earlier.

On 3 February 2015, Bainimarama confirmed that the flag of Fiji would be replaced. He announced that a national competition to design the new flag would be held, with the aim of hoisting this flag on 11 October 2015, the 45th anniversary of independence.

During the competition, over 2,000 designs were submitted, before a final shortlist of 23 was selected by Fiji's National Flag Committee on 9 June 2015. It was intended to submit these designs to the Cabinet for consideration on 30 June 2015, following a brief public feedback period. However, on 30 June, Bainimarama announced that this feedback period was to be extended to 31 December 2015, saying, "(People) want more time to consider what form the new flag should take... By extending the deadline, there is now ample opportunity for Fijians of all ages and backgrounds to further contribute and consider what symbols most appropriately represent our wonderful nation."

On 24 December 2015, the Fijian government announced that it had again put off a decision on the country's new flag via delaying the next stage by another two months to the end of February 2016. In a statement, the government said that it had now received new submissions since it released 23 designs earlier in 2015, and that it was still seeking more. Furthermore, it was announced that five designs would be chosen through the Prime Minister's Office in March 2016, with the public then having three months to select one. The government also said it expected to announce the new flag on 1 July 2016 or at a later date, and that it planned to raise the new flag on Constitution Day, 7 September 2017 (a new public holiday celebrating the 2013 Constitution of Fiji).

However, on 17 August 2016, Bainimarama publicly announced that the government was abandoning plans to change the flag. He read out a statement saying: "While I remain convinced personally that we need to replace some of the flag's colonial symbols with a genuinely indigenous expression of our present and our future, it has been apparent to the Government since February that the flag should not be changed for the foreseeable future". The flag's popularity had been boosted by the country winning its first ever Olympic gold medal under its banner in the 2016 Summer Olympics. The decision to retain the current flag was welcomed by opposition parties.

Other flags of Fiji

Historical

Pre-colonial era

Colonial era

Proposed flags

2005 proposal

On 30 November 2005, Fiji's Great Council of Chiefs called for the restoration of the country's full Coat of Arms to the flag, including two warrior figures on either side of the shield, along with an outrigger canoe at the top and the national motto, Rerevaka na kalou ka doka na tui ("Fear God and honour the Queen") below it.

2015 proposals

On 3 February 2015, Prime Minister Frank Bainimarama confirmed that the flag of Fiji would be replaced. He announced that a national competition to design the new flag would be held, with the aim of hoisting this flag on 11 October 2015, the 45th anniversary of independence. During the competition, over 2,000 designs were submitted, before a final shortlist of 23 was selected by Fiji's National Flag Committee on 9 June 2015. However, on 17 August 2016, Bainimarama publicly announced that the government was abandoning plans to change the flag. The decision was directly caused by the country winning its first ever Olympic gold medal that month, which spurred celebrations using the current flag.

Notes

References

Sources
 High Commission of the Republic of the Fiji Islands to New Zealand – National Symbols of Fiji. "Ensigns for use in Government vessels, in merchant ships and in naval vessels are of the same basic design, but have dark blue, red and white background respectively". Accessed 2 February 2006
 Barraclough, E. M. C. and Crampton, W. G. (1978). Flags of the World. London: Frederick Warne. . P. 209 et seq. "The Civil Air Ensign is like that of Britain, except that it has the shield of Fiji placed on the arm of the cross."

External links

 Fiji at Flags Corner
 Fiji's Flag Parade
 Fiji at hubert-herald.nl
 The Fiji Museum – Cakobau flag
 The Symbolism, History and Future of Fiji's Flag
 23 (first round) "Finalists" for New Fiji Flag

National symbols of Fiji
National flags
Light blue ensigns
Flags introduced in 1970
Fiji
Flags that incorporate the Union Jack

Flag of Fiji


Włodzimierz Roman Juszczak OSBM (* 19. Juli 1957 in Legnica, Polen) ist der amtierende Bischof von Breslau-Koszalin für die Ukrainische Griechisch-Katholische Kirche.

Leben
Roman Juszczak wurde in der griechisch-katholischen Kirche von Legnica getauft. Er ging in Rosochata, einer Ortschaft bei Legnica, zur Grundschule und besuchte in Legnica die höhere Schule. In Legnica war der spätere Erzbischof Jan Martyniak Gemeindepfarrer und betreute die Jugendlichen.
Nach seinem Abitur trat er 1976 in die Ordensgemeinschaft der Basilianer des hl. Josaphat ein. Mit dem Ablegen des Ordensgelübdes wählte er als Ordensname "Vladimir" (polnisch: Włodzimierz, nach Wladimir I.). Seine Noviziat ging bis 1978, er begann dann das Studium für Philosophie und Theologie am Priesterseminar in Warschau und wurde am 28. Mai 1983 von Kardinal Henryk Roman Gulbinowicz zum Ordenspriester der Basilianer des hl. Josaphat geweiht.

Danach wurde er Priester in einer Pfarrgemeinde in Ermland-Masuren. 1989 berief ihn der Provinzial der Basilianer, der spätere Bischof Wassylij Medwit OSBM, zum Novizenmeister in das Basilianerkloster von Warschau. Gleichzeitig betreute er die aus der Ukraine, Rumänien und der Slowakei stammenden Seminaristen, die nach dem Sturz des Kommunismus in Polen studieren durften. Von 1993 bis 1999 war Juszczak im Kloster Węgorzewo für den Aufbau der griechisch-katholischen Gemeinden im Ermland-Masuren verantwortlich. Als Provinzial für die Ordensprovinz Ermland-Masuren leitete er auch eine Pfarrgemeinde der griechisch-katholischen Kirche in Warschau.

Am 24. April 1999 erhielt er von Papst Johannes Paul II. die Ernennung zum Bischof von Breslau-Danzig (ab 2020 Breslau-Koszalin) für die Griechisch-Katholische Kirche der Ukrainer in Polen. Erzbischof Jan Martyniak von Przemyśl-Warschau und die Mitkonsekratoren Bischof Wassylij Medwit OSBM und Bischof Michel Hrynchyshyn CSsR weihten ihn am 19. Juni 1999 zum Bischof.

Weblinks

 Herb i Biografia Jego Ekscelencji - Ksiedza Biskupa Włodzimierza Juszczaka (polnisch)

Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Ukrainisch griechisch-katholischer Bischof
Basilianer des hl. Josaphat
Pole
Geboren 1957
Mann
Eparchie Breslau-Koszalin
Person des Christentums (Breslau)

Włodzimierz Juszczak


"The Coming of Shadows" is a key episode from the second season of the science fiction television series Babylon 5. It won the 1996 Hugo Award for Best Dramatic Presentation.

Synopsis
The Centauri Emperor, knowing that he will die soon, makes arrangements to travel to Babylon 5 to meet with Narn Ambassador G'Kar in neutral territory and offer a public apology on behalf of the Centauri people for their occupation and enslavement of the Narn homeworld, though this reason is not made public. G'Kar, on hearing the news of the emperor's visit, makes plans to assassinate him, while Centauri Ambassador Londo Mollari and his ally Lord Refa believe that the emperor's actions have led to a decline of the Centauri Republic and plan to confront the emperor on this.

The Emperor arrives, meeting the human command staff of the station, and requests a meeting with Vorlon Ambassador Kosh before he leaves the station. A reception for the Emperor is planned, and the attendees are stunned by seeing G'Kar there. The Emperor collapses before he can make the reception. Dr. Franklin determines the Emperor only has a short time to live, and the Emperor requests that he pass word on to G'Kar about his planned apology. Dr. Franklin tells this to G'Kar, who is astonished and humbled by the act.

While the emperor is on his deathbed, Refa urges Londo to take initiative as to sway their supporters on Centauri Prime as to assure Londo will become the next emperor. Londo, against advice of his aide Vir, decides to send a fleet of Centauri warships to a Narn colony on a planet in Quadrant 14. Refa warns the size of the fleet will not be enough to take the planet before he leaves. Privately, Londo tells Vir to contact Mr. Morden, the human spokesman for the Shadows, and to arrange for the Shadows to attack the colony before the Centauri ships arrive. Vir follows the orders, but tells Londo he will regret this decision. Later, G'Kar offers to buy Londo a drink in light of the emperor's apology, unaware of Londo's recent action.

The Narn colony is attacked by the Shadows and rendered defenseless. The Centauri ships arrive, which are shortly seen by Narn fighters investigating the attack. Word is relayed to the Narn homeworld, and soon across the system, that the Centauri have taken their colony.

Kosh meets with the Emperor, and tells him that the situation will end "in fire". With the Emperor near death, Refa and Londo meet him at his deathbed. The Emperor whispers something in Londo's ear before he dies. Londo states that the Emperor approved of the attack on the Narn colony, and that he wants Refa and Londo to carry his people "back to the stars". In private Londo tells Refa that the Emperor told him they were both damned, but Refa shrugs it off as "a small price to pay for immortality". G'Kar learns of the attack and attempts to kill Londo before he is restrained by security forces. At the council chambers, Sheridan fails to convince Mollari to return the Narn colonists to their homeworld. G'Kar announces that the Narn government is formally at war with the Centauri.

A second plotline involves a mysterious man who has been following Chief Garibaldi around. When Garibaldi confronts and arrests him, the man gives him a recorded message from Jeffrey Sinclair, the Earth Alliance Ambassador to Minbar. Sinclair tells Garibaldi that a "terrible darkness" is coming and that he has become involved with a military force called the "Rangers" to fight it.  Garibaldi agrees to allow the Rangers to operate on the station and to keep their presence a secret, even from Sheridan. In return Garibaldi asks the Rangers to provide him with information they learn which could affect the station's security, to which the Ranger agrees. Delenn is also given a recorded message by the Ranger.

Production
The 1996 Hugo was won in part due to "campaigning" which was in part done online.  Straczynski believes that the series failed to gain a 1995 Hugo nomination due to "too many solid episodes" causing a split.

Reception
Entertainment and news website Geek.com included "The Coming of Shadows" as "essential watching" for season two. Geek.com writer Graham Templeton wrote that "one of my personal favorites, this is another pure-plot episode. Its kicks the real-war parallels into high gear, and begins to darken its view of human (and alien) nature significantly."

The A.V. Club called "The Coming of Shadows" the "defining episode" of the show.

References

External links

Babylon 5 episodes
Hugo Award for Best Dramatic Presentation winning works
1995 American television episodes

The Coming of Shadows