مدينة كيبك أو كيبك سيتي   هي عاصمة مقاطعة كيبك إحدى المقاطعات الشرقية في كندا وتعد ثاني أكبر مدن المقاطعة بعد مونتريال. تضم المدينة برلمان المقاطعة ووزاراتها ومعظم المؤسسات التابعة لها. أسوار المدينة القديمة مصنفة منذ 1985 ضمن لائحة مواقع التراث العالمي من طرف اليونيسكو.
وتعد اللغة الفرنسية هي اللغة الأم في الاستخدام مع تعدد اللغات لتعدد الجنسيات.

تقديم

كيبك سيتي هي أهم تجمع حضري بشرق كندا ويأتي موقعها بالمنطقة المأهولة بولاية الكيبك على ضفاف نهر سان لوران وكانت سنة تأسيسها 1608. لقد كانت عاصمة فرنسا الجديدة وكندا السفلى (إحدى مقاطعات الإمبراطورية البريطانية) ولمدة قصيرة عاصمة كندا. لذا لُقّبت العاصمة القديمة.
منذ 2001 تعتبر المدينة من الأكثر استقرارا في البلد من بعد إدمونتون وكالغاري ومعدل البطالة بها هو ثالث أقل نسبة في كندا. القطاعات التي في نمو هي تقانة حيوية والسياحة والمعامل وعلوم الحياة والصحة والتغدية وقطاعات التأمينات والتكنولوجيا التطبيقية. لدى كيبك الميناء الثالث الأكبر بكندا.
كيبك مشهورة بتاريخها ومتاحفها ومعاهدها الثقافية وتلقب مدينة المسرح وهي المدينة الوحيدة المحصنة في أمريكا الشمالية فلا تزال صامدة.
في إحصاء سنة 2007 كان مجموع سكان المدينة هو 500,691 نسمة موزعين على ثمان بلديات هي المدينة والبحيرات وسانت فوي سيليري وبوبور وليموالو لوروسيان وشارل سبورغ وسينت شارل العالية. في 2008 احتفلت كيبك بعيدها ال400 لتكون مهد الحضارة الفرنسية بالقارة الأمريكية.

تاريخ المدينة

أصل التسمية

كيبك كلمة من اللهجة المحلية للسكان الأصليين وتعني المكان الذي يقل فيه حجم النهر. وهناك عدة فرضيات تفيد أن أصل التسمية منسوب إلى السكان الأصليين الكيبيك. تضاربت أشكال كتابة الاسم بالفرنسية بالأشكال التالية:

ما قبل التاريخ
يرجع وجود موقع مدينة كيبيك إلى أكثر من 14000 عاماً، وكان تحت الجليد. بعد 2000 سنة، غمرت المياه المنطقة إثر ذوبان الأنهار الجليدية، التي شكٌلت فيما بعد بحر شامبلين، الذي أصبح مع مرور الزمن نهرا. فقط تلة كيبك كانت مرئية في ذلك الوقت. بعد 6000 سنة من ذلك ظهر موقع كيبك.

ما قبل التأسيس
الدي اكتشف موقع كيبك هو الفرنسي جاك كارتييه في 7 سبتمبر 1535. هو ورجاله اكتشفوا قرية تسمى ستاداكوني، وكان في استقباله دوناكونا، قائد هذه القرية (الذي التقاه كارتييه في أول رحلة في 1534). على الرغم من الترحيب الحار وتحذير داكونا قرر كارتييه بعد يومين على مواصلة الطريق إلى النهر، حيث مات مرافقيه بسبب الإسقربوط فقرر العودة إلى ستاداكوني.
لدى عودته وجد أن الرجال يقومون ببناء قلعة سانت كروا، وموقعها الحالي يقع بالقرب من جسور كيبيك وبيار لابورت.

العلاقات أصبحت متوترة بعض الشيء مع سكان كندا الأصليين. كما أنهم واجهوا قساوة شتاء كيبيك. وكما توفي 110 من أصل 145 رجل كانوا تحت إمرة كارتييه بسبب الأسقربوط ولكن في النهاية اكتشف علاجا لانقاذهم: مستخرج من الانيدا (الأرز الأبيض)، ولكن مع دلك مات 25 رجلا على أي حال.
مع دخول الربيع، ارتأى كارتييه العودة إلى فرنسا مع تعزيز موقعه في وادي سانت لورانس.
في ذلك الوقت واجه أكونا (هندي أمريكي) الذي كان متطلعا للسلطة دوناكونا. فاصطحب كارتييه معه أولاده ودوناكونا لحمايتهم إلى فرنسا مع وعده بالعودة في غضون سنة. غادر سفينته هيرمين الصغيرة نتيجة قلة الرجال ليصل إلى سانت مالو ومعه عشرة إيروكوا وأربعة أطفال في 16 تموز 1536.
في 23 آب 1541 عاد كارتييه إلى كندا ليستقر. فقام بتشييد مبنى جديد عند مصب النهر سيسميه شارل سبورغ الملكي لأن المبنى القديم في سانت لاكروا لم يعد آمنا. أصبح قائد القبيلة هو أشلاسي فكلفه كارتييه بتعليم أبنائه اللغة المحلية.

فيما بعد قام كارتييه ورجاله باكتشاف أحجار بيضاء صغيرة اعتقدوا أنها الماسات لكنها في الحقيقة لم تكن سوى حجر المرو.

خلال شتاء 1541-1542، ضربت موجة جديدة من الأسقربوط فريقه وقام هنود الإيروكوا بقتل العديد من أعضاء فريق كارتييه، وأسفر ذلك عن مقتل 35 شخصا، فقرر كارتييه العودة إلى فرنسا من جديد.

من قرية ستانداكوني إلى جيمس وولف

مدينة كيبيك تأسست رسميا من قبل صمويل دو شامبلان بتاريخ 3 تموز 1608 م وتحت إمرة بيير دوكا دي مونس، على الموقع الذي يقع بالقرب من قرية ستانداكوني. الموقع، الذي يعرف الآن بالمكان الملكي أصبح مهد الفرانكوفونية في أمريكا الشمالية. في مطلع القرن السابع عشر، الموقع الحالي لمدينة كيبيك لم يعد يزار إلا من قبل عدد قليل من البدو الغونكوين. وبما أن هذا المكان هو حيث يضيق النهر، بدا أنه المكان الأنسب لإقامة مستعمرة دائمة.

بعد محاولة فاشلة للإميرال وليام فيبس للاستيلاء على كيبك في 1690، أمر الحاكم لويس دي فرونتيناك بإقامة الجدران إلى الغرب من المدينة. نحو خمسين عامًا في وقت لاحق، تحت تهديد حرب أخرى مع الإنجليز، شيدت جدران أخرى قليلا إلى الغرب.

في نهاية الحكم الفرنسي، كانت المدينة محاطة بغابات وحقول شاسعة ويقطنها حوالي 8000 شخص وامتازت بطابعها المعماري الفريد وأسوارها العالية لكن رغم حضريتها ومكانتها كعاصمة ظلت كيبك مدينة صغيرة مرتبطة بفرنسا كثيرا. كان السكان يأتون لشراء البضائع الفرنسية وبيع خشب التدفئة والمواد الفلاحية.

في 1759، بعد حصار كيبك ومعركة براري إبراهام احتلتها القوات البريطانية وباتت حدثا مهما في حرب السنوات السبع لكنها أصبحت خرابا.

الحكم البريطاني
في أبريل 1760، الماريشال الفرنسي دي ليفيس يفوز بمعركة سانت فوي. ومع ذلك، فإن وصول تعزيزات بريطانية اضطرت الجيش الفرنسي على التراجع نحو فيل ماري، والتي بدوره سلمت نفسها في سبتمبر 1760. بعد ثلاث سنوات، معظم الممتلكات الفرنسية في أمريكا الشمالية تصبح بحوزة بريطانيا. العاصمة السابقة لفرنسا الجديدة أصبحت واحدة من مدن مقاطعة كيبيك.

في 1775، في أعقاب المؤتمر القاري الثاني، قبل الثورة الأمريكية، الحامية البريطانية لمدينة كيبيك تتعرض للهجوم من قبل القوات الأمريكية دون جدوى بقيادة بينيديكت أرنولد في معركة كيبيك (1775). الجنرال الأمريكي ريتشارد مونتغمري سيلقى حتفه. أما بالنسبة للجنرال ماجور إسحق بروك، حصن المدينة عن طريق تعزيز ورفع جدرانها وتحسين المدفعية قبل حرب 1812.

في 1872، بعد خمس سنوات من الكونفدرالية الكندية، قرر الحاكم العام لكندا، اللورد دوفرين، إنشاء المقر الرسمي للقلعة في كيبك، وهو قرار سهل بإزالة جزء من الضباط الذين كانوا بريطانيين.
لدى وصوله إلى كيبيك، أراد اللورد دوفرين أن تكون مدينة كيبيك مدينة سياحية فأمر بإعادة بناء الجدران، حيث كان سكان كيبك قد أخذوا من الأسوار أجزاء لبناء المباني، وأمر بإقامة الشرفة التي لا تزال تحمل اسمه.

طوال القرنين التاسع عشر والعشرون، ظلت مدينة كيبك الوجهة الرئيسية لعدد متزايد من المهاجرين إلى كندا، الذين غادروا سنويًا الجزر البريطانية قادمين إلى أمريكا الشمالية، وذلك بسبب موقعها على نهر سانت لورانت، الدي كان الممر المائي الرئيسي في أمريكا الشمالية. وهكذا، وإلى سنة 1830 ، استضافت مدينة كيبك متوسطا سنويًا ب 30000 من المهاجرين الجدد، وكان ثلثاهم من أيرلندا.

كيبك كانت عاصمة كندا من 1859 إلى 1865، وآخر عاصمة قبل أن يتم نقلها إلى أوتاوا. عقد في كيبك مؤتمر 1864 حول الكونفدرالية الكندية.

القرنين 19 و 20

في 1917 تم بناء جسر كيبك الدي يربط كيبك الواقعة في الضفة الشمالية لنهر سانت لورون بليفيس الواقعة في الضفة الجنوبية. و هو ليومنا هذا أطول جسر في العالم. في وقف بنائه وقع انهياران في جزؤه الأوسط أدّيا إلى مقتل أكثر من 80 عامل.

في 1920 الفوج 22 من الجيش الملكي الكندي والناطق بالفرنسية بالكامل انتقل للإقامة في المقر الثاني للحاكم بكيبك. ولأول مرة مند 1759 تقوم قوات فرانكوفونية بحراسة كيبك.

في الحرب العالمية الثانية انعقد اجتماعان للحلفاء في كيبك. الاجتماع الأول في 1943 وضم فرانكلين روزفلت، رئيس الولايات المتحدة وونستون تشرشل رئيس الوزراء بريطانيا وويليام ليون ماكنزي كينغ رئيس وزراء كندا وسونغ وزير خارجية الصين. والثاني عقد في 1944 وحضره تشرشل وروزفلت. وعقد الاجتماعان في مقر الحاكم بكيبك وقصر فرونتناس.

كيبك القديمة متصنف ضمن الثراث العالمي من قبل منظمة الأمم المتحدة للتعليم والعلم والثقافة
UNESCO في 1985.

كيبك تظل المدينة الوحيدة في أمريكا الشمالية التي لها أسوارها وبها عدة مناطق محصنة (الأسوار) وتطوق كيبك القديمة. أما المدينة العليا في أعلى التلة هي مركز اجتماعي وإداري بكنائسها وأديرتها وعدة نصب تدكارية كمقر الحاكم العام لكندا وقصر فرونتناس. والمدينة السفلى بأحيائها القديمة تشكل تجمعا حضريا رائعا ومن أحسن الأمثلة عن المدينة الاستعمارية المحصنة.

في 1997، قررت الحكومة في كيبيك إنشاء وكالة للدولة، لجنة العاصمة الوطنية كيبك، والتي تهدف إلى تجميل المدينة، وتقديم المشورة وتطوير هذه الأخيرة.

في أبريل 2001 كيبك استضافت قمة الأمريكيتين بكيبك لمناقشة اتفاق التجارة الحرة للأمريكتين (المنطقة الحرة منطقة التجارة للأمريكتين). المؤتمر اتسم باشتباكات بين قوات الشرطة والجماعات المضادة، فقرر إغلاق جزء من المدينة.

من عاصمة البلاد إلى عاصمة مقاطعة كيبك
كيبك مند تأسيسها كانت عاصمة عدة مناطق:
 من 1608 إلى 1627 ومن 1632 إلى 1763 كانت عاصمة كندا وفرنسا الجديدة
 من 1763 إلى 1791 كانت عاصمة الولاية البريطانية بكندا
 من 1791 إلى 1841 كانت عاصمة كندا السفلى
 من 1849 إلى 1967 كانت عاصمة كندا
 من 1867 إلى الآن هي عاصمة كيبك

إلى يومنا هذا كيبك هي عاصمة ولاية كيبك والتجمع الأضخم بكيبك ولها عدة تصنيفات أخرى.

الجغرافيا

دوائر كيبك

كيبك مقسمة إلى ست مقاطعات وهي:
 البحيرات
 سانت فوي سيلفري-الرأس الأحمر
 شارل سبورغ
 بوبور
 ليموالو-كيبك المحافظة
 سانت شارل العالية

الهندسة المعمارية

جزء كبير من أفضل المواقع المعمارية يقع شرق أسوار المدينة في كيبيك القديمة والساحة الملكية. تتميز تلك المواقع بطابعها الأوروبي القديم حيث المباني الحجرية تمتد على طول الشوارع لتصل إلى المطاعم الفخمة والمتاجر.
أهم البوابات هي بوابة سانت لويس وسانت جون تصل منهما إلى وسط المدينة الحديثة. إلى الغرب من الجدار يوجد مبنى البرلمان ومقاطعة سهول إبراهيم.

المدينة العليا ترتبط بالمدينة السفلى عبر «سلالم كسر الرقبة» وكيبك القديمة، و تشمل هذه المواقع على كنيسة نوتردام دام دي فيكتوار والمنطقة التاريخية بيتي شمبلنو منطقة الميناء، متحف الحضارة. المدينة السفلى تمتلأ بالشوارع الأصلية والهندسة المعمارية والتصاميم، والتي يعود تاريخها إلى بدايات المدينة. الجدران والتماثيل تبرز أيضا. للمدينة السفلى أيضا تشكيلة واسعة من المحلات، وتتضمن العديد من السلع اليدوية الحرفية.

أفق مدينة كيبك يهيمن عليه فندق قصر فرونتناك الضخم والمعلق فوق جبل الألماس ويقع الفندق بجانب شرفة دوفورين، وجسر للمشاة على طول الحافة، يقدم إطلالات جميلة لنهر سانت لورانس.

تؤدي شرفة دوفورين نحو سهول إبراهيم (كيبك) القريبة، وموقع المعركة التي أخدت فيها بريطانيا كيبك من فرنسا، وقلعة كيبك، منشأة تابعة للقوات المسلحة الكندية والمقر الثاني للحاكم العام لكندا. مبنى البرلمان (كيبك)، ومكان الاجتماع في برلمان كيبك، هما كذلك بالقرب من الموقع.

قرب قصر فرونتوناس توجد كاتدرائية نوتردام دي كيبك، وهي الكنيسة الأم لأبرشية الروم الكاثوليك بكيبك. وهي أول كنيسة في العالم الجديد التي تصبح كاتدرائية.

طبقتي كيبك
كيبك لها طبوغرافية فريدة مكونة من جهة من تلة كيبك حيث يوجد سانت فوي سيلفري وكيبك المحافظة وأيضا رابية بوبور
التلة والرابية عرفوا تحولات متلاحقة ومتنوعة مند الاستعمار إلى الحين.
على هضبة التل، تتابع الأحياء من كيبك القديم إلى الغرب تبين الفترات المتباينة للمجال الحضري والتمدن وتكون الدينة العالية. أما المدينة المنخفضة فقد تطورت في الأسفل قرب بحيرة سانت شارل ونهر سانت لورون.
و التباين بين طبقتي المدينة لم يكن طبوغرافيا فحسب بل اجتماعيا أيضا فالعائلات الغنية سكنت التل بينما العائلات الفقيرة سكنت المدينة المنخفضة.

المجاري المائية

عدة مجاري مائية توجد بمنطقة كيبك كان شريان الحياة بالمدينة هو نهر سان لوران لأنه أساسي اقتصاديا لأنه يسمح بتشييد ميناء هام للتجارة والسياحة.
تطوير النهر للحصول على ممر ومكان ترفيهي للمواطنين هو موضوع رئيسي للاستثمار، وينبغي أن يستكمل للذكرى 400 للمدينة في عام 2008.

الأصل التاريخي للمدينة يتواجد بمكان تقاطع النهر والبحيرة. عدة تشعبات للنهر تزوّد المدينة وهنالك أيضا الشلالات الأهم بكيبك (المقاطعة) وهي مونت مورينسي وتتواجد بيرات بوبور وكاب روج قرب المدينة.

الحدائق

كيبك بها عدة حدائق ومتنزهات ويزيد عددها عن المئة نذكر منها
 سهول إبراهيم
 متنزه غابة كولون
 متنزه الشلالات
 نزهة صامويل دي شامبلان على ضفاف النهر

الديموغرافيا والسكان

كان عدد سكان كيبك في 2007 حوالي 500000 شخص

المعلومات الديمغرافية التالية تتعلق بكيبك (التجمع الحضري) من معهد الإحصاءات بكيبك.
 الساكنة الاجمالية (2007) : 537088
 0-14 سنة: 71833
 15-24 سنة: 68206
 25-44 سنة: 151224
 45-64 سنة: 160611
 65 سنة وأكثر: 85214
 التوقعات السكانية variation 2026/2001) : 3.9|%}}
 عدد العاملين من 25-64 سنة (2003) : 221130
 عائددات العمال من 25-64 سنة (2003) : $ 39514
 نسبة المتابعة في العمل (2007) : 4.8 %

المعلومات التالية مأخوذة من آخر إحصاء سنة 2006 الإحصاء القادم سيكون في 2011. ساكنة كيبك تغيرت مند مدة.

في آخر إحصاء(2006), 95 % من السكان يعتبرون أنفسهم غير مهاجرين والأقليات 22775 على 516015 مشارك، الدين لديهم اللغة الفرنسية كلغة أم 96 % أي 498645 على 516010 مشارك. زيادة على تطور عدد المهاجرين هو الثاني الأكبر بمقاطعة كيبك. كيبك تعتبر كمدينة هادئة وآمنة تقع بها ست جرائم قتل بالسنة وهو معدل منخفض بالنسبة للمدن الأخرى. لكن في التسعينيات عرفت المدينة مصادمات عدة نتيجة مواجهات عصابات البايكرز وفي 2007 لم تسجل أي جريمة قتل.

المناخ

مدينة كيبيك تقع في منطقة مناخية قارية رطبة من المقاطعة لذا فمناخها هو مناخ معتدل.
هذا المناخ يتسم بأربعة مواسم. صيف ساخن وحار، والحد الأقصى لدرجة الحرارة هو 35 درجة مئوية وشتاء قارس، مع حد أدنى ب30- درجة مئوية وهطول أمطار غزيرة. وغالباً ما يصف خبراء الأرصاد الجوية درجات الحرارة في مدينة كيبيك، مع الأخذ في الاعتبار المؤشرات الريح البارد ومؤشر الرطوبة. بين الفصلين السابقين، خريف، يتسم بهطول الأمطار الغزيرة والألوان الرائعة في الطبيعة، وسقوط أوراق الأشجار، وساعات الشمس تحول تدريجيا من 16 إلى 8 ساعات يوميا، ودرجة الحرارة تقل. أما في الربيع، فيحدث عكس ما في الخريف، بالحصول على أيام أطول وأكثر ملائمة والحياة تعود من جديد.

تغير المناخ يؤثر على الطقس في مدينة كيبيك. حوادث درجات الحرارة القاسية وسقوط الأمطار الشديدة تصبح أكثر تواترا. أما أيام الصيف تصبح أكثر دفئا ورطوبة، مما يتسبب في بعض الأحيان بهبوب عواصف رعدية عنيفة. أول ثلوج الشتاء تصل عادة في تشرين الأول / أكتوبر أو تشرين الثاني / نوفمبر، ولكن خلال شتاء 6002-2007، كيبيك شهدت فترات من الحرارة فوق المتوسط، ولم تهطل الثلوج حتى منتصف كانون الثاني / يناير. لكن شتاء 2007-2008 شهد زيادة في عدد العواصف وأمطار وثلوج غير اعتيادية، مع أكثر من 550 سم.
هذا الشتاء، الثلوج بدأت في تشرين الأول / أكتوبر، وبكميات كافية لتستمر خلال فصل الشتاء. الثلوج بقت على الأرض حتى الأيام الأولى من شهر أيار / مايو الحارة، وأحيانا تسببت بارتفاع مناسيب مياه الأنهار والفيضانات.

درجات الحرارة والتساقطات

المواصلات

النقل العمومي
شبكة نقل العاصمة هي الهيئة المسؤولة عن النقل بكيبك الكبرى. فهو يقدم أكثر من مائة مسلك تنتهي بثمانية مواقف طرفية، مع أكثر من 500 حافلة، من بينها ثماني حافلات كهربائية في الخدمة بكيبك القديمة. وهذه ثاني أهم شبكة نقل في بلدية كيبيك. إن شبكة نقل العاصمة تملك أكبر مرآب حافلات في أمريكا الشمالية.

العديد من المشاريع تديرها الشبكة، بما في ذلك إضافة البطاقة الذكية باعتبارها أساس التعاملات النقدية في 2008 والإنشاء التدريجي ل62 حافلة للمعاقين على الطرق التي ترتفع وتيرة النقل بها يمتد حتى عام 2011.

القطار
كيبك هي جزء من وندسور_كيبك ممر خدمة القطار المقدمة من فيا رايل، شركة تمتلكها الحكومة الفيدرالية. محطة قصر كيبك هي بمثابة محطة مركزية وتعرض كتحفة في الهندسة المعمارية.
وعلاوة على ذلك، هناك مشروع القطار السريع الذي يربط كيبك بوينسدور في أونتاريو، مرورا عبر مونتريال وتورونتو، وهو الآن قيد الدراسة. رؤساء وزراء المقاطعات المعنية، جان شاري ودالتون ماك كانتي، قد خصص كل واحد منهما مبلغ مليون دولار لتمويل المشروع.

المطار
يوجد بمدينة كيبيك مطار جان لوساج الدولي يحمل اسمه تكريما لرئيس الوزراء السابق في كيبيك، جان لوساج. شركات الطيران مثل ويست جيت، آير كندا جاز، خطوط بورتر الجوية، يونايتد إيرلاينز، كونتننتال إيرلاينز، ترانزات الجوية، كانجيت و ثم وينج، شركة طيران نورث (التابعة لشركة دلتا)، وآيرو ميكسيكو طيران كورس الجوي هي حاضرة بالمطار. كما يعمل هذا المطار كقاعدة لطائرات الإسعاف التي تخدم شرق وشمال كيبيك.
مبنى المطار شهد تحولاً كبيرا، وذلك بفضل منحة قدرها 65 مليون دولار منحت في عام 2006. ومنذ ذلك الحين العديد من الطرق الجديدة وشركات الطيران انضافت. في عام 2008، وصلت إلى المطار ما يزيد عن مليون راكب.

الميناء

ميناء كيبك من الأهم في كندا للعدد الكبير من الرحلات البحرية التي تصله ونقل المنتجات بالجملة. حوالي 1.5 مليون شخص بما فيهم الطواقم يمرون بالميناء. يحتوي الميناء على تجهيزات ترفيهية كقاعة المناسبات بالهواء الطلق والاكورا. وهو ثالث ميناء أكثر شعبية بكندا بعد تلك الموجودة في فانكوفر (كولومبيا البريطانية وسانت جونز، بنيوفاوندلاند وبلابرادور
ميناء.

الترتيب الإداري

البلدية
عمدة كيبك ريجي لوبوم، انتخبت كمستقل. وهو يشغل هذا المنصب منذ تاريخ 8 ديسمبر 2007.

أما رئيس التجديد البلدي، حزب المعارضة في المجلس البلدي، هو الآن لوبيي.

الانتخابات العامة القادمة ستجرى في تاريخ 1 نوفمبر 2009. يترشح فيها الحزب الجديد فريق السيد لوبوم والتجديد البلدي والتحدي الأخضر بكيبك.

المجلس البلدي

المجلس الجهوي

الوزير المسؤول عن منطقة كابيتال ناشيونال هو السيد سام حمد (سوري الأصل) نائب في الدائرة الانتخابية لويس هيبيرت ووزير العمل والتضامن الاجتماعي.

المجلس الفدرالي

الشبكات الدولية، وترتيبات التوأمة
كيبيك هي من:
 بين مدن منظمة مدن التراث العالمي، ويقع مقرها الرئيسي في مدينة كيبيك؛
 رابطة المدن التاريخية؛
 الشبكة الدولية لتحسين الحكم المحلي، والتي ترعاها مؤسسة برتلسمان؛
 والرابطة الدولية للمدن التعليمية؛
 مدن وحكومات المحلية؛
 والرابطة الدولية لرؤساء البلديات الفرنكوفونية؛
 والرابطة الدولية لرؤساء بلديات منطقة البحيرات الكبرى، وسانت لورانس.
 كويبيك هي متوأمة مع مدن ك:

 بوردو وكويبيك متوامتان هذه 45 عاما. خلال إدارات ألان جوبيه وجان بول لالييه، وهده التوأمة مع بوردو أدت إلى الكثير من التعاون : إدارة الأراضي، والنقل العمومي، والاقتصاد، والخدمات الاجتماعية، والعمل الاجتماعي، والشباب، والثقافة، إلخ. سجل في العام 1999 إن التوأمة ساهمت في نحو 90 إنجاز. آخر خطة لثلاث سنوات تم التوقيع عليها في عام 2002. الجمعية الاقتصادية وغرفة التجارة والصناعة في بوردو تعاونت لتمكين الشركات من إجراء اتصالات فيما بينها. المؤسسات الكيبكية لها ترتيبات الشراكة مع ما تعادلها فيبوردو : خدمات البلديات والمستشفيات والجامعات. أول دفعة من قطار ترام وي ببوردو (2003) سميت فيل دو كيبك (مدينة كيبك).

 وللمدينة اتفاقات للتعاون والصداقة مع :
 بيرغن (النرويج)
 تشانغتشون (الصين)
 غواناخواتو (المكسيك)
 هوي (فيتنام)
 لييج (بلجيكا)
 مونتيفيديو (أوروغواي)
 واغادوغو (بوركينا فاسو)
 باريس (فرنسا)
 سانت بطرسبرغ (روسيا)
 رون (فرنسا)

التعليم

التعليم المهني
 مدرسة السيرك بكيبك
 مدرسة المجوهرات والساعات

التعليم الثانوي
بكيبك يوجد :
 أربعة ثانويات للتعليم العام عمومية
 ثانوية ليموالو
 ثانوية سانت فوي
 ثانوية فرانسوا كزافي جارنو
 الثانوية الجهوية شمبلن (إنجليزية)
 ثانويتان متخصصتان
 المركز التعليمي للبحث الغابوي
 المدرسة الوطنية للترفيه التفاعلي
 ثانوية خاصة ثانوية مريسي
 ثمان ثانويات خاصة ومختصة
 ثانوية أوسيلفان
 ثانوية بارت
 ثانوية س د ي
 ثانوية أفيرون
 ثانوية الراديو والتلفزة
 ثانوية ميلتي هكسا
 ثانوية للتعليم العقاري
 ثانوية حكومية فرنسية هي ثانوية ستاليناس تحت إمرة وزارة التعليم الفرنسية حيث يتم تعلم البرنامج الفرنسي.

التعليم الجامعي
 جامعة لافال
 جامعة كيبك
 المدرسة الوطنية للإدارة العامة
 المعهد الوطني للبحث العلمي(INRS)
 جامعة مونتريال-حرم بمدينة كيبيك
 الجامعة التلفزية TÉLUQ(جزء من UQAM)
 معهد الفن الدرامي بكيبك
 جامعة كيبك بابيتي-حرم كيبك

التعليم الحكومي
 معهد الموسيقى بكيبك

شخصيات معاصرة

الفنون

العلوم والتكنولوجيا

المجتمع

الرياضة

الاقتصاد

الفاعلين الاقتصاديين
لدى كيبك عدة فاعلين اقتصاديين من بينها
غرفة التجارة للمقاوليين بكيبك، وغرفة التجارة، التجارية الاطالية بكيبك والمجلس الجهوي للتشاور والتطوير لمنطقة كيبك و الغرفة التجارية الفرنسية بكندا، فرع كيبك و الغرفة التجارية الشابة بكيبك، إلخ.

منطقة كيبك تمتلك مؤشرا بورصيا يجمع 20 مقاولة وشركة للجهة تحت اسم ، مختصر ب IBR-Q. و هو مقدم من طرف لجنة تعزيز الاقتصاد PÔLE Québec Chaudière-Appalaches.

المؤشرات الاقتصادية

معدل البطالة منخفض جدا في كيبك، وهو في حدود 4.5%، وهذه رابع أدنى نسبة في كندا.

من بين المهاجرين من كابيتال ناسيونال، 65% منهم وصلوا إلى هناك قبل أقل من 5 سنوات، من 2001 في 2006، ويعملون والذين وصلوا إلى هناك قبل بين 5 و 10 سنوات، 1996 في 2001، توظيفهم هو بنسبة 80%.

مقرات الشركات

الشركات الدولية

الشركات الوطنية

منظمات دولية

شركات حكومية

 شركة حماية الغابات ضد الحرائق (SOPFEU)
 مركز التخزين بكيبك (CDP)
 المعهد الوطني للنظارة (INO)
 جامعة كيبك
 المعهد الوطني للصحة العامة بكيبك (INSPQ)
 سلطة أسواق المال]
 المجلس الكندي للأسواق العامة
 معهد أمن المعلومة بكيبك
 منظار كيبك
 المدرسة الوطنية للإدارة العامة
 [شركة مؤسسات الهواء الطلق بكيبك
 شركة العابرين بكيبك
 شركة التامين على السيارة (SAAQ)

مراكز التسوق
تحوي كيبك عدة مراكز رئيسية للتسوق بما فيها مول (280 متجر ومركز واحد للتسلية الداخلية)، اسمه لوريي كيبك (به 350 متجر وعدة خدمات، وهو أكبر مركز للتسوق في شرق كندا وثاني أكبر مركز جذب سياحي في مدينة كيبك، بعد المدينة القديمة)، ساحة سانت فوا (بها 135 متجر وساحة الزنبق (220 محل وعدد من المتاجر الكبرى).

السياحة والثقافة

السياحة

مدينة كيبك تشتهر بكرنفالها الشتوي واحتفالات عيدها الوطني يوم سان جون باتيست.
و أهم مناطق الجذب السياحي التي تقع بالقرب من مدينة كيبك هي شلالات مونت موسنري، و كاتدرائية سانت إن دي بوبري ، و منتجع مونت سانت إن، وفندق الثلج بكيبك.

مواقع العلوم الطبيعية

حديقة الحيوان بكيبك، أُعيد فتحها في 2002 بعد عامين من الإغلاق لكنها أغلقت في عام 2006 بعد قرار سياسي. تحتوي على 750 عينة من 300 نوع مختلف من الحيوانات. حديقة الحيوان متخصصة في حيوانات المناطق الدافئة، وفيها أيضا عدة أنواع من الثدييات، في الوقت الذي تقل فيه الحيوانات الأصلية في كيبك. وأهم مناطق الجلب كانت الهند وأستراليا، وتتمايز الحياة النباتية والحيوانية من هذه المناطق.

بارك دي كيبك المائي، فتح في عام 2002 على موقع يطل على نهر سانت لورانت، ويعرض أكثر من 10,000 عينة من الثدييات والزواحف والأسماك والحيوانات المائية الأخرى من أمريكا الشمالية والقطب الشمالي. والدب القطبي، ومختلف أنواع الختم من القطب الشمالي، وقطاع «المحيطات»، هو حوض كبير يقدم للزوار رؤية من تحت، وتشكّل جزءا من عوامل الجذب الرئيسية للحديقة.

المتاحف

 متحف الفنون الجميلة بكيبك
 متحف الحضارة
 متحف أمريكا الفرنسية
 ساحة فليكس لكليرك
 المتحف البحري بكيبك
 متحف الشكولاتة ايريكو
 متحف أورسلينات كيبك (انظر)
 مقر الحكم بكيبك 22e Régiment Museum
 متحف النحلة
 مركز سهول إبراهيم

المكتبات

شبكة مكتبات كيبك (المدينة) تتألف من خمسة وعشرين مكتبة في ثمانية أحياء من المدينة. مكتبة غابرييل روي هي المكتبة الرئيسية للشبكة.

كيبك في الفنون والثقافة

كيبك في الأغاني

 شارل ترينيت، في أزقة كيبك
 روبير شاربوا، أجنحة ملاك
 شارل ازفنور، العودة من كيبك
 لويس ماريانو، من موريال إلى كيبك
 جو داسان، وغناها بيير لابوانت، في عيون ايميلي
 ماريوس دو ليسل، ضوء القمر بكيبك
 مي أيو، في العاصمة

الإبداعات والتوزيعات الفنية

في كيبك يوجد العديد من دور ومراكز للإنجاز والإبداع والتوزيع الفني مثل:
 Ex Machina (شركة متعددة المجلات)
 Le Groupe Abaca (مجموعة أباكا) (شركة إنتاج موسيقي)
 مركب ميدوز
 La Rotonde (مركز كوريغرافي) و(عارض للرقص المعاصر)
 الأوركيسترا السينفونية بكيبك (OSQ)
 قرين المعاصر بكيبك
 أوبيرا كيبك
 مسرح كيبك الكبير
 قصر مونكالم كمانات روي
 التظاهرة العالمية للفنون بكيبك (موزع للفنون البصرية الحالية)
 مخفر السينما والتلفزة بكيبك (مكان للتصوير والإنتاج المحلي)

كيبك في المقولات والاقتباسات

  شارل دكنز.
  - هورد فيليبس لوفكرافت (1930)
  - هورد فيليبس لوفكرافت
 <blockquote>
كل من عاش في كيبك أراد أن يموت فيها.

– آرثر بوينز

كيبك في السينما
 1952 : قانون الصمت (I confess)
 2002 : أمسكني إذا استطعت (Catch me if you can)
 2004 : أقدار مسلوبة (Taking lives)

كيبك في التلفزة
 1962 : تحقيقات جوبيدون (مسلسل)
 1967 : من إيبرفيل (مسلسل)

الرياضة

المسابقات التي تستضيفها كيبك
 سباق كيبك سانت مالو للزوارق الشراعية وهو سباق ينظم كل أربع سنوات يتبع مسار نهر سانت لورانس في المرحلة الأولى ثم المسار إلى سان مالو بفرنسا.
 البطولة الدولية للهوكي للقاصرين بكيبك  وهو أهم بطولة هوكي على الجليد للأطفال في العالم ويجمع الفرق ما بين 11 و 12 سنة من 16 دولة تقام في شهر فبراير.
 ماراتون الضفتين في شهر غشت يشارك فيه المبتدؤون والمحترفون.
 تحدي بيل وهو بطولة عالمية للتنس النسوي يقام في تشرين الأول/أكتوبر أو تشرين الثاني/نونبر.

الفرق والأندية الرياضية
كان لدى كيبك فريق محترف للهوكي شماليو كيبك وكان ضمن الجمعية العالمية للهوكي منذ 1971 ثم انضم إلى الدوري الوطني للهوكي منذ 1978 وفي 1995 تم بيع الفريق ليصبح تحت اسم انهيار كولورادو ويصبح مقره في دنفر.

في 2008 أعطت بطولة أمريكا الشمالية لكرة القدم الحق في تشكيل فرقتي كرة قدم واحدة نسائية ستلعب في عصبة الشمال في صيف 2009. والثانية رجالية ستلعب في الدرجة الأولى.

وسائل التواصل

الراديو بالإنترنت
 Radio Pirate - بالفرنسية، حوارية مع جيف فيليون

الراديو

التلفزة

الصحف
تصدر في مدينة كيبك هذه الصحف الرئيسية:
 الشمس
 لو جورنال دو كيبيك
 كيبك كرونكل-تلغراف، صحيفة أسبوعية تصدر باللغة الإنجليزية. وهي تدعي أنها أقدم صحيفة في أمريكا الشمالية منذ 1764.

خصوصيات كيبك
 أطول جسر بنظام  في العالم وهو جسر كيبك.
 أقدم مستشفى في أمريكا الشمالية.
 أقدم نزل بأمريكا الشمالية نزل الكنز.
 أقدم محل بقالة بأمريكا الشمالية.
 المدينة المحصنة (التي لها أسوار) الوحيدة بأمريكا الشمالية (شمال المكسيك)
 أقدم جريدة في أمريكا الشمالية كيبك كرونكل تلغراف.
 أقدم جامعة بكندا جامعة لافال
 أول أبريشة كاثوليكية بأمريكا الشمالية.
 أقدم حي صناعي بأمريكا الشمالية.
 الفندق الأكثر تصويرا بالعالم وهو قصر فرونتناس.
 مهرجان كيبيك هو الأهم في الشتاء والثالث في جميع الفصول في العالم.

بانوراما المدينة

انظر أيضًا
 الطريق السيار 73

مراجع

روابط خارجية

أمريكا الشمالية في 1608
كندا في 1608
أماكن مأهولة أسست في 1608
أماكن مأهولة على نهر سانت لورانس
تأسيسات سنة 1608 في فرنسا الجديدة
مدن وبلدات كيبك
مدينة كيبك
مواقع التراث العالمي في كندا

كيبك (مدينة)


Veliko slano jezero je najveće jezero u državi Sveti Kristofor i Nevis, u karipskom otočju Malih Antila.

Geografija
Nalazi se na otoku Sveti Kristofor, blizu vrha Jugoistočnog poluotoka i sjeverno od tjesnaca The Narrows. Iznad jezera je St. Anthony's Peak.

Ekologija
Jezero je stanište divljih životinja za ptice, kao što je Gallinula galeata; beskralježnjake; i ribu, koja se na u mjestu gdje se jezero izlijeva u Karipskog mora.

Izvori

Jezera u Sjevernoj Americi
Reljefni oblici u Svetom Kristoforu i Nevisu

Veliko slano jezero (Sveti Kristofor i Nevis)


James Homer Wright (April 8, 1869 – January 3, 1928) was an early and influential American pathologist, who was chief of pathology at Massachusetts General Hospital from 1896 to 1926. Wright was born in Pittsburgh, Pennsylvania.

In 1915, he joined with Richard C. Cabot to begin publication of the Case Records of the Massachusetts General Hospital. These began regular publication as the Boston Medical and Surgical Journal which later became the New England Journal of Medicine.

In 1924, Wright, along with Frank B. Mallory, published Pathological Technique: A Practical Manual for the Pathological Laboratory. The book saw eight editions and for many years was the standard textbook in the field.

He is the Wright in Wright's stain, and the Homer Wright rosettes associated with neuroblastoma.

See also
Romanowsky stain

References

1869 births
1928 deaths
American pathologists
Physicians of Massachusetts General Hospital

James Homer Wright


Ensembles

Ensemble Ortskern Perlesreut
Das Ensemble umfasst einen der kleinsten, jedoch in seinen Elementen einen der best erhaltenen Märkte des Bayerischen Waldes. Von einer Inselzone um die Kirche erstreckt sich ostwärts ein plangerechter Straßenmarkt, westwärts eine Art Vormarkt, wobei die Lage auf einem weithin sichtbaren Höhenrücken mit steil abfallenden Nord- und Südflanken durch die Ausbildung massiver Stützmauern an den Gebäuderückfronten und Gartengrenzen einem gewissen Schutzbedürfnis im Sinne eines Stadtmauerersatzes nachkam. Es war leicht möglich den einen ost-westlichen Straßenzug an der Ein- und Ausfahrt mit einem Tor abzuschirmen. Die Inselzone um die Kirche als Kernzelle des Ortes spiegelt die Bedeutung, die Perlesreut als Urpfarrei für ein riesiges Gebiet seit mindestens 1150 hatte. Zwischen etwa 1250 und 1350 erfolgte die Anlage des Marktes nach der Markterhebung durch die Bischöfe von Passau, zu deren Hochstift der Ort zusammen mit dem umliegenden Abteiland seit dem Anfang des 13. Jahrhunderts gehörte. Weil er nicht an einem der wichtigen Handelswege nach Böhmen lag, sondern als Binnenhandelszentrum des Abteilandes fungieren sollte, blieb der Markt klein. Die Kirche beherrscht die Flucht des Straßenmarktes, die von meist zweigeschossigen Vorschussmauer-Giebelhäusern gebildet wird, zum Teil mit waagrechten Abschlussmauern. Das gleiche Schema ist auch im nahen Schönberg, in leichter Abwandlung auch in Waldkirchen zu finden. Die Brände der Jahre 1728, 1828, 1833, 1874 haben nur einen einzigen Blockbau übrig gelassen (Bräuhausstraße 2). Zahlreiche Schwibbögen, Freitreppen und der spätgotische Hauseingang von Marktplatz 12 tragen zum Eindruck von Urtümlichkeit bei. Umso störender wirken daher mehrere großflächige Schaufenstereinbauten und der Metzgereianbau vor der Kirchenapsis. Aktennummer: E-2-72-128-1

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Perlesreut

|}

Empertsreut

|}

Göschlmühle

|}

Hatzerreut

|}

Heiblmühle

|}

Hirtreut

|}

Kirchberg

|}

Kumpfmühle

|}

Lindberg

|}

Marchetsreut

|}

Maresberg

|}

Messerschmidmühle

|}

Niederperlesreut

|}

Rentpoldenreuth

|}

Unteranschiessing

|}

Waldenreut

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Perlesreut

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Perlesreut
Baudenkmaler Perlesreut

Liste der Baudenkmäler in Perlesreut


هاري القذر  هو فيلم إثارة وتشويق من أفلام الممثل الأمريكي كلنت ايستود. وكان بطلها شخصية من أحد أشهر الشخصيات السينمائية في سلسلة أفلام «هاري القذر» وكان هذا أول أفلام هذه الشخصية، في سنة 1971.

هو فيلم من أفلام الممثل الشهير كلينت إيستود تدور قصة الفيلم عن ضابط شرطة هاري كالهان (هاري القدر) يلاحق قاتل مهوس بقتل الناس ليتم القبض عليه من طرف هاري كالهان بعد مناورات ومحاولات عدة من شرطة فرانسيسكو

طاقم التمثيل

 كلينت إيستوود بدور المفتش كالاهان
 أندرو روبنسون بدور Charles "Scorpio" Davis
 هاري غواردينو بدور Lieutenant Al Bressler
 ريني سانتوني بدور Inspector Chico Gonzalez
 John Larch بدور Police Chief
 John Mitchum بدور Inspector Frank DiGeorgio
 جون فيرنون بدور The Mayor

 Ruth Kobart بدور Bus driver
 Woodrow Parfrey بدور Jaffe
 Lois Foraker بدور Hot Mary
 جوزيف سومر بدور Rothko
 William Patterson بدور Bannerman
 Craig Kelly بدور Reineke
 Albert Popwell بدور Bank robber

الإنتاج
تنوعت مواقع التصوير في سان فرانسيسكو، وتشمل:
 555 California Street
 California Hall, 625 Polk Street (until recently, the California Culinary Academy)
 مركز مدينة سان فرانسيسكو
 Hall of Justice - 850 Bryant Street

 Hilton San Francisco Financial District, 750 Kearny Street - rooftop swimming pool in opening scenes
 Kezar Stadium - Frederick Street, حديقة جولدن جيت
 Dolores Park، Mission District

 , Washington Square, 666 Filbert Street

 Big Al's, 556 Broadway St.
 العشرينات الهادرة strip club, 552 Broadway
 North Beach, San Francisco

مواقع أخرى؛
 Larkspur Landing — scene of Callahan and Scorpio's showdown, known بدور the Hutchinson's Rock Quarry when filmed
 Greenbrae, California
 مل فالي
  — San Francisco Street (Hot dog café / Bank robbery sequence)

الموسيقى

الإصدار
The Dead Pool 1988
Sudden Impact 1983
The Enforcer 1976
Magnum Force 1973
Dirty Harry 1971

االتراث

تقليد جرائم قتل حقيقية

التأثير

في الثقافة العامة

مراجع

قراءة إضافية

وصلات خارجية

أفلام الأرشيف الوطني الأمريكي السينمائي
أفلام أحداثها في منطقة خليج سان فرانسيسكو
أفلام أخرجها دون سيغل
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 1970
أفلام إثارة وجريمة في عقد 1970
أفلام إثارة وحركة أمريكية
أفلام إثارة وحركة إنتاج عقد 1970
أفلام إنتاج 1971
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1970
أفلام تقع أحداثها في سان فرانسيسكو
أفلام جريمة وإثارة أمريكية
أفلام عن السيكوباثيين
أفلام عن القناصين
أفلام عن انتزاع
أفلام قتلة متسلسلين أمريكية
أفلام كتب نصها السينمائي جون ميليوس
أفلام مالباسو برودكشنز
أفلام محققي الشرطة
أفلام مصورة في سان فرانسيسكو
أفلام مطاردة أمريكية
أفلام مطاردة عقد 1970
أفلام نيو نوار أمريكية
أفلام وارنر برذرز

هاري القذر (فيلم)


කසාගල රජමහා විහාරය ශ්‍රී ලංකාවේ දකුණු පළාතේ හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයේ අඟුණකොලපැලැස්ස ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයට අයත් උඩයාය ග්‍රාමසේවා වසමේ පිහිටා තිබේ. රන්න-වීරකැටිය මහා මාර්ගයේ රන්න සිට කිලෝ මීටර 10 ක් පමණ දුර ප්‍රමාණයක් ගමන් කල විට විහාරයට සේන්දු විය හැක.

ඉතිහාසය

ක්‍රි. පූ. 3වන සියවසේ දේවානම්පියතිස්ස රජුගේ අනුග්‍රහය මත මෙම භූමියේ දෙතිස්ඵල බෝධි අංකුරයක් රෝපණය කිරීමත් සමග කසාගල පුදබිම නිර්මාණය වූ බව විශ්වාස කෙරේ. කාවන්තිස්ස රජු (ක‍්‍රි. පූ. 200-160) විසින් මෙහි ගොඩනැගිලි කරවන ලද තිබෙන අතර 1වන දප්පුල රජු (කි‍්‍ර. ව. 659) සහ 1වන විජයබාහු රජු (ක‍්‍රි. ව. 1055-1110) මෙහි ගොඩනැඟිලි ප‍්‍රථිසංස්කරණය කල බැව් පැරණි මූලාශ්‍රයන්හී දැක්වේ. එසේම කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජ  (ක‍්‍රි. ව. 1747-1780) විසින් මෙම විහාරයට පිළිමගෙයක් හා රන් පිළිමයක් පරිත්‍යාග කොට තිබේ.

විහාරයේ ගල් තලාව මත ඉදි කර ඇති පැරණිතම චෛත්‍යය දේවානම්පියතිස්ස රජු විසින් කරවා ඇති අතර ඊට නුදුරින් ඇති අනෙක් චෛත්‍යය සද්ධාතිස්ස රජු (ක්‍රි. පූ. 119–137) විසින් කරවන ලද්දකි.

නාමය
අතීතයේ විහාරයේ වැඩ විසූ භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ සිවුරු වියළීම පිණිස නිතර විහාර භූමියේ ගල් මත එලා තිබූ නිසා ඒ අරුතින් මෙම විහාරය කසාගල වූ බව ජනප්‍රවාදයේ සඳහන් වේ. එසේම ක්‍රි. ව. දෙවන සියවසට අයත් සෙල්ලිපියක මෙම විහාරය කවගල පබ්බත ලෙස හඳුන්වා ඇත.

මනෝරථපූරණී ග්‍රන්ථයේ 'මිත්ත' නම් මහරහතන් වහන්සේ 'කස්සක ලෙන' වැඩ විසූ බවට සඳහන් වන අතර එම නිසා මෙම විහාරය කස්සක ලෙන ලෙසද හඳුන්වා තිබේ.

බිතුසිතුවම්

විහාරයේ වූ බුද්ධ මන්දිරයේ ප්‍රවේශ මණ්ඩපය, ප්‍රදර්ෂිණපථය සහ ගර්භ ගෘහය යන කොටස්හී මහනුවර සම්ප‍්‍රදායේ දකුණු ගුරුකුලයට අයත් විශේෂිත බිතු සිතුවම් දැකගත හැකිවේ. මෙහි වූ විශේෂත්වය වන්නේ දක්ෂිණ ශෛලය සහ සංක‍්‍රාන්තින ශෛලය යන විශේෂ ශෛලීන් දෙකකට අයත් සිතුවම් මෙහිදි හඳුනා ගත හැකි වීමයි. මෙම සිතුවම්හී යුරෝපීය සංස්කෘතික ලක්ෂණ සහ නව කලා ශෛලීන්හි ආභාෂය දැකගත හැකිය.

පුරාවිද්‍යා නටඹුන්

කසාගල ගිරි ලිපි
කසාගල රජමහා විහාර ගිරි ලිපිය ක්‍රි. ව. 4-5 සියවසට අයත් වේ. එය පුරාණ සිංහල භාෂාවෙන් සහ අපර බ්‍රාහ්මී අක්ෂරයන්ගෙන් නිර්මිත වේ. ශිලා ලේඛන 6ක් සටහන්ව පවතියි.

මේවාද බලන්න
කසාගල කෞතුකාගාරය

ආශ්‍රිත

රජමහා විහාර
හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයේ බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන
හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

කසාගල රජ මහා විහාරය


Elmapınar, Çorum ilinin Mecitözü ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1793 yılı kayıtlarında Çigana ya da Çagana, 1928 yılı kayıtlarında ise Çağna olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 33 km, Mecitözü ilçe merkezine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Mecitözü belde ve köyleri

Elmapınar, Mecitözü


Magdalena Popa este un film românesc din 1972 regizat de Florica Holban.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1972 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1972

Magdalena Popa


මෙම ලිපිය නක්ෂත්‍රෙය් එන රවි ග්‍රහයා පිළිබදවය.තාරකා විද්‍යාත්මක තොරතුරු සදහා හිරු බලන්න.

සූර්ය, ඉර, රිවි, දිනකර, දිවාකර, හේලි, භානු, තාපන, දිනක්‍රිත්, පුෂ, අරුණ, ආක, ආදිත්‍ය, භෂ්කර, මර්තන්ඩ, සවිත, තීක්ෂණමිස, ප්‍රභාකර, තමෝහනාථ, දිනමිණි යනාදී නම් වලින්ද හැඳින් වෙයි.

ග්‍රහමණ්ඩලයේ රජුය.රජු රජය පියා නියෝජනය කරයි.

ජීවබලය හා රෝගනාශක බලය හිරුගෙන් ලැබේ. නිර්භීතකම, ප්‍රසිද්ධිය, දීර්ගායුෂ බලය ක්‍රියා ශූරත්වය ගෞරවය,භක්තිය, ස්ථිර ප්‍රේමය, අවබෝද ඥානය, චිත්තවේගය මනුෂ්‍ය ශරීරයේ හෘදය වස්තුව කට ඇස්, මොලය, උගුර,ඇලදිව, ඇට, ලේ, සහ රක්තානු වලට අයත්වේ. දවල් උපන් අයට රවි පියාවේ. යමෙකු උපදිනවිට රවි බලවත්ව සිටිය හොත් ඔහුගේ ජීවිතය බලවත් වේ. රවි උප්පත්තියේ දී බලය අඩුකරන් ස්ථානවල සිටි විට මංකොල්ලා කෑම්, සොරකම්, වංචාලකම් පුහු අහංකාරය, අනුන් කෝපකරවීම තරහ වැඩිගතිය , පහත් අදහස්, චපල සොර හිත ආදිය ඇතිකරයි.
රවි පුරුෂ ලිංගවේ. රන් වන් පැහය  ඇත ස්වරූපය සතරැස්ය, නැමුණු අං ඇත. වයස අවු. 50 ක් පමන වේ. ස්ථිර ග්‍රහයෙකි. වාසස්ථාන දේවාල රජ මාළිගා රජාංගන වෙයි.කළු පැහැති ඇතුන් දස දෙනකු යෙදූ රථයක ගමන්කරයි.මණ්ඩල ග්‍රහයෙකි එනම් රවී ග්‍රහයා කිසි දිනෙක වක්‍රව ගමන් නොකරයි.එනම් ආපස්සට ගමණක් නැත.ස්වක්සේත්‍ර රාශිය සිංහය, උච්ච රාශිය මේෂය නීච රාශිය තුලාවය.වෘෂභ කුම්බ හා මකර රාශි රවීට සතුරුය.වෘශ්චික ධනූ මීන රාශි මිත්‍ර රාශිවේ.මිතුන කන්‍යා සම රාශිවේ.රවී ග්‍රහයාට අයත් නැකැත් ලෙස කැති උතුපල් උත්‍රසල යන නැකැත් සදහන්වේ.රවී ග්‍රහයාට අයත් දිශාව නැගෙනහිර දිශාවයි.

රවිට අයත් පාෂාණය පද්මරාගය,අධිපති දෙවියා ශිව දෙවියන්ය.එනම් රවීගේ අපලවලදී පිහිට පැතියයුතු දෙවියා ශිව දෙවියන්ය.රවීට අයත් යක්ෂයින් වන්නේ ත්‍රිභුවන යක්ෂයා ඕං කාලි යක්ෂනීය.එනම් රවීගේ අපල කාලවලදී මෙම යක්ෂයන්ගෙන් හානි පැමිනේ.රතු නෙළුම් මල් රතු රෙදි තිර්ඟු පිටි රත් සඳුන් රතුමල් රවීට අයත් ද්‍රව්‍ය වෙයි.රවිගේ අපල සදහා මෙම ද්‍රව්‍ය දන්දීම සුදුසු බව සැලකේ.ඉඹුල් වෘක්ෂය රවීට අයත් වෘක්ෂයයි.රවීට අයත් ලෝහය පිත්තලය.රවී අපල සදහා විෂ්ණු අඝොරය යන්ත්‍රය ශිව සූර්‍ය මණ්ඩලය ශිව සිලම්බරය යන යන්ත්‍ර පැළදීම සුදුසුය.

නක්‍ෂත්‍රය

රවි


Accademia d'Italia ou Reale Accademia d'Italia foi uma academia italiana de curta duração do período fascista. Foi criado em 7 de janeiro de 1926 por decreto real, mas não foi inaugurada até 28 de outubro de 1929. Foi efetivamente dissolvida em 1943 com a queda de Mussolini, e foi finalmente suprimida em 28 de setembro de 1944. Todas as suas funções e bens, incluindo a Villa Farnesina, foram passados para a Accademia Nazionale dei Lincei. Até 25 de abril de 1945, continuou alguma atividade na Villa Carlotta, no Lago Como, perto de Tremezzo, na Lombardia.

O propósito declarado da academia era "promover e coordenar a atividade intelectual italiana nas ciências, humanidades e artes, preservar a integridade do espírito nacional, de acordo com o gênio e a tradição da raça, e incentivar sua difusão [fora do país]".

Referências

Academia

Accademia d'Italia


An Agropyron cristatum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Joseph Gaertner. An Agropyron cristatum in nahilalakip ha genus nga Agropyron, ngan familia nga Poaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. c. baicalense
 A. c. balchikense

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Agropyron

Agropyron cristatum


Joseph-Marcel Breton né à Besançon le  et mort à Paris le  est un peintre, illustrateur et graveur sur bois français.

Biographie

Œuvres

Peintures
 Via Glucis (1927) ;
 Un soir de Décembre à Bethléem (1945) ;
 Jésus priant (1946) ;
 Jésus et les Docteurs (1946) ;
 L'Atelier de Nazareth (1946) ;
 Invidia autem diaboli mors intravit in orbem (1946) ;
 Un soir de décembre à Bethléem (1946) ;
 La Fuite en Égypte (1946) ;
 Saint François (1948) ;

Illustrations
 Jean Vergriete, Le Val du grand bison, 1941.
 Catéchisme à l'usage des diocèses de France, 1943.
 René Bazin, La France au combat, 2013.
 René Bazin, La Douce France, 2013.
 J. Romain Le Monnier, Sonnez encore !.

Notes et références

Liens externes

Peintre français du XIXe siècle
Peintre français du XXe siècle
Peintre franc-comtois
Illustrateur français du XIXe siècle
Illustrateur français du XXe siècle
Graveur français du XIXe siècle
Graveur français du XXe siècle
Graveur sur bois
Naissance en janvier 1879
Naissance à Besançon
Décès en août 1955
Décès dans le 14e arrondissement de Paris
Décès à 76 ans

Joseph-Marcel Breton


Auguste-Louis-Dominique Delpech (født 3. august 1818 i Paris, død 5. september 1880 i Croissy-Beaubourg) var en fransk læge.

Delpech fik Prix Montyon 1845 for Mémoire sur les épidémies de l'année 1844. Han tog doktorgraden 1846 og blev senere professor agrégé og læge ved hospitalet Necker. Delpech beskæftigede sig særlig med fabriks- og industrihygiejne (svovlkulstofforgiftninger). Han skrev 1864 De la ladrerie du porc og blev derefter medlem af Académie impériale de médecine. Delpech sendtes af regeringen til Tyskland for at studere trikinoseepidemier. Beretningen om disse, Les trichines et la trichinose chez l'homme et les animaux udkom 1866. Delpech udnævntes til medlem af Conseil d'hygiène publique et de salubrité og af Conseil municipal.

Kilder

Læger fra Frankrig
Franskmænd i 1800-tallet
Personer fra Paris

Auguste-Louis-Dominique Delpech


Agrilus walsinghami é uma espécie de escaravelho perfurador de madeira metálico da família Buprestidae. É conhecida a sua existência na América do Norte.

Referências

Leitura adicional

walsinghami
Coleópteros descritos em 1873

Agrilus walsinghami


.gb Birleşik Krallık için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD) Nadiren kullanılıyor, öncelikli olarak .uk kullanılıyor.

1985 tanıtımları
Birleşik Krallık'ta internet
gb

.gb


An Caesia occidentalis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Caesia occidentalis in nahilalakip ha genus nga Caesia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Caesia

Caesia occidentalis


Mauritius (, Mauritius Kreolü: Moris), Morityus, resmî adıyla Mauritius Cumhuriyeti, Hint Okyanusu'nda Afrika anakarasının yaklaşık 2000 km açığında bir ada ülkesidir. Afrika'nın güneydoğusunda, Madagaskar'ın doğusunda yer almaktadır. Ülke ana ada olan Mauritius ile Rodrigues, Agaléga ve Cargados Carajos adalarından oluşur. Mauritius ve Rodrigues adaları, Fransa'nın bir denizaşırı ili olan Réunion ile Mascarene Adaları'nı oluşturur. Birçok endemik türe ev sahipliği yapan Mauritius, insanlarca nesli tüketilmeden önce dodo kuşlarının bilinen tek yaşam alanıydı. Ülkenin başkenti ve en büyük şehri Mauritius adası üzerindeki Port Louis'dir. Mauritius yalnızca 2040 km² yüz ölçümüne karşın 2,3 milyon km² büyüklüğünde bir münhasır ekonomik bölgeye sahiptir.

Bazı kaynaklara göre o zamanlar ıssız olan Mauritius'u 975 yılında keşfeden Arap denizciler adaya Dina Arobi ismini verdiler, ancak bu iddia doğrulanmış değildir. Kesin olan ilk keşif 1507'de Portekizli denizcilerce yapıldı, ancak Portekizliler adaya ilgi göstermediler. Hollandalılar 1598'de adayı sahiplendiler ve 1710'a dek kısa ömürlü birçok yerleşim kurdular. 1715'de Mauritius'u kontrolüne alan Fransızlar adaya Isle de France ismini verdiler. 1810'da ada Büyük Britanya tarafından ele geçirildi ve dört yılın ardından Fransa Mauritius ve bağlı diğer adaları Britanya'ya devretti. Bir Britanya sömürgesi haline gelen Mauritius; Rodrigues, Agaléga, St. Brandon, Tromelin, Chagos Takımadaları ve 1906'ya dek Seyşeller'i içeriyordu. Tromelin Adası üzerindeki egemenlik Paris Antlaşması'nda açıkça belirtilmediğinden hâlen Fransa ve Mauritius arasında tartışma konusudur. Mauritius 1968'deki bağımsızlığına dek plantasyonlara dayalı bir sömürge olarak kalmıştır.

Mauritius'un bağımsızlığından üç yıl önce, 1965 yılında, Birleşik Krallık Chagos Takımadaları'nı Mauritius'tan; Aldabra, Farquhar ve Desroches adalarını da Seyşeller'den ayırarak Britanya Hint Okyanusu Toprakları'nı oluşturdu. Bu adalardaki yerel nüfus güç kullanarak sürüldü ve en büyük ada olan Diego Garcia Birleşik Devletler'e kiralandı. Birleşik Krallık Chagos Takımadaları'na turist, medya ve yerel halkın ulaşımını yasakladı. Mauritius Chagos üzerindeki hak iddialarını sürdürmektedir. 2019'da Uluslararası Adalet Divanı Mauritius'un dekolonizasyonunun tamamlanması için Birleşik Krallık'ın Chagos Adaları'nı Mauritius'a geri vermesi kararını içeren bir istişarî görüş yayımladı.

Coğrafi konumu ve yüzyıllar süren sömürge yönetimi nedeniyle Mauritius halkı etnik gruplar, kültür, dil ve din bakımından son derece çeşitlidir. Mauritius Hinduizmin en yaygın din olduğu tek Afrika ülkesidir. Ada yönetimi Westminster modelinde tasarlanmıştır. Ülkede demokrasi ile ekonomik ve siyasi özgürlükler üst seviyededir. Mauritius İnsani Gelişme Endeksi'nde "çok yüksek" kategorisinde tek Afrika ülkesidir. Dünya Bankası ülkeyi yüksek gelirli ekonomi olarak sınıflandırmaktadır.  Mauritius ayrıca Afrika'daki en rekabetçi ve en gelişmiş ekonomiler arasında gösterilmektedir. 2019'da ülke Küresel Barış Endeksi'nde en barışçıl Afrika ülkesi olmuştur.

Ülke ismi
Adanın varlığı ortaçağ döneminde Araplar tarafından bilindiği tahmin ediliyor olsa da, adaya 16.yy başlarında ilk gelen Avrupalılar olan Portekizli denizciler üzerinde yaşam olmayan adaya ayak basmış, adaya isim olarak adaya geldikleri geminin adı olan Cerne adını vermişlerdir. Bu olaydan daha sonra adaya gelen başka bir Portekizli denizci adayı gördüğü diğer adalar (Réunion ve Rodrigues) ile birlikte Mascarenes olarak adlandırmıştır. 1598 yılında Wybrand van Warwyck önderliğinde Grand Port'ta adaya çıkan Hollandalı denizciler adaya Felemenk Cumhuriyeti adına el koyarak adanın adını Oranj Beyliği prensi Maurice van Oranje şerefine Mauritius olarak isimlendirmişlerdir. 1715 yılında Fransa'nın eline geçen adanın adı Isle de France olarak değiştirilmiş, Napolyon Savaşları neticesinde ada üzerindeki hakimiyetini kaybeden Fransa adanın yönetimini Birleşik Krallık'a devretmek durumunda kalmış, bu devir sonrasında da adanın adı tekrar Mauritius olarak değiştirilmiştir.

Coğrafya

Ada olması nedeniyle kara komşusu bulunmayan ülkeye deniz sınırı bulunan Madagaskar takribi 870 km kadar batısında, Fransa'ya bağlı bulunan Réunion adası 200 km güneybatısında, Seyşeller adası 1.750 km kuzeyde yer alırken, Asya kıtasında bulunan Hindistan ise adanın 4.000 km kuzeydoğusunda yer almaktadır.
Mauritius coğrafî olarak Réunion ve Rodrigues ile birlikte Mascarene Adaları'nın bir parçasını oluşturmaktadır.
Mauritius adası ülkenin en büyük adası konumunda olup, ülkenin başkenti de bu ada üzerindedir. Rodrigues adası ülkenin ikinci büyük adası olup, Mauritius adasının 600 km doğusunda yer almaktadır. Rodrigues adası ile birlikte yakınında bulunan adacıklar toplamda 109 km² bir alan kaplamaktadır.  Bu iki adanın haricinde 3,2 km² alan kaplayan Cardagos-Carajos adaları ile 24 km² bir alana sahip olan Agalega adaları bu ülkeye bağlı diğer adalar konumundadır. Cardagos-Carajos adaları Mauritius adasının 500 km kuzeydoğusunda yer almakta olup, Agalega adaları merkez adanın 1.100 km kuzeyinde yer almaktadır.

Oval şekilde bir görünüşe sahip olan merkez ada, volkanik bir yapıya sahiptir. Güney kıyıları hariç bütün kıyıları sığ kayalıklar ve mercanlarla çevrilidir. Adanın kuzey bölgelerinde ovalar, orta kesimlerde ise yüksekliği 670 m'yi bulan yaylalar gözlemlenebilmektedir. Merkez adanın en yüksek noktasını 828 m ile adanın güneybatısında bulunan ve Black River Sıradağları'nın parçası olan Piton de la Petite Rivière Noire dağı oluşturmaktadır. Ülkenin ikinci büyük adası konumunda olan Rodrigues adası da volkanik bir yapıya sahip olup, ada etrafı neredeyse tamamen lagün ile çevrilidir. Bu adanın en yüksek noktasını ise 398 m ile Limon Dağı oluşturmaktadır.

Rodrigues adasına bağlı adalar olan Île aux Cocos adası ile Île aux Sables adası doğal koruma alanları olarak koruma altındadır.

İklim
Adada yarı tropikal bir iklim görülmektedir. Ada genelinde yıllık sıcaklık ortalamaları kıyı kesimlerinde 23,3 °C, yaylalar da ise 19,4 °C düzeyindedir. Ada güney yarımkürede yer alması nedeniyle kuzey yarımküre ülkelerine göre mevsimleri tam tersi yaşamaktadır. Kış aylarının yaşandığı Haziran-Kasım döneminde kurak bir süreç geçiren ada, yaz aylarının yaşandığı Aralık-Nisan döneminde ise en yağışlı dönem yaşanmaktadır. Rodrigues adasında iklim merkez adaya göre daha keskin yaşanabilmekte olup, yıllık sıcaklık ortalamaları yazın 29 °C-33 °C arasında, kışın ise 14 °C-18 °C arasında gözlemlenmektedir. Adalar genelinde güneydoğu alizleri özellikle doğu kesimde yer alan kesimlere bol yağış bırakabilmektedir. Merkez ada genelinde yıllık yağış ortalaması doğu kıyılarında 1.962 mm düzeyindeyken, batı kıyılarında kıyıya paralel dağların bulunması nedeniyle 782 mm düzeyindedir. Rodrigues adası merkez adaya göre daha kurak dönemler yaşamakta olup, yağışların uzun süre yağmadığı dönemleri daha sık geçirebilmektedir.

Adalar topluluğu genelinde siklon adı verilen sert kasırgalar yaşanmaktadır. Mauritius'un da yer aldığı Hint Okyanusu'nun güneybatı bölümünde yıllık 15 tropikal kasırga gözlemlenebilmektedir. Rodrigues adasında daha da sık yaşanan siklon sezonu ada genelinde 15 Kasım ile 15 Mayıs tarihleri arasında yaşanmaktadır.

Bitki örtüsü ve yaban hayat
Mauritius genelinde zamanında sık görülen yağmur ormanları neredeyse tamamen yok olma noktasına gelmiştir. Adanın %40'ı çorak arazilerden, fundalıklardan, çam ağaçlarından, akasyalı çayırlardan oluşmaktadır. Agalega adaları hindistancevizi ağaçları ile kaplıdır. Ülke genelinde sık bulunan ve yerel bir çiçek olan Ebegümecigiller ailesinden olan Trochetia boutoniana ulusal çiçek olarak kabul edilmektedir.

Ada olması nedeniyle yaban hayatı da fazla çeşitlilik arz etmeyen adada, birçok yerel ve o ülkeye özgü türler bulunmaktadır. İnsanların adaya gelmesinden önce adaya özgü yarasalar hariç adada memeli hayvan bulunmamaktaydı. İnsan yaşamının başlaması ile birlikte adaya getirilen başta fare, sıçan, kuyruksürengiller ailesi mensupları, rusa geyiği ve köpeksi maymunlar ailesine mensup maymun türleri adanın yeni yaban hayatını oluşturmuşlardır. Bunların dışında yüzün üzerinde kuş türü ile birlikte gekogiller ile parlak kertenkelegiller ailesine mensup sürüngenler adada gözlemlenebilmektedir.

Nüfus
Mauritius genelinde son olarak 2011 yılında gerçekleştirilen resmi sayım sonuçlarına göre 1,237,091 nüfus tespit edilmiştir. Bu güncel olarak son resmi sayım konumunda olup, 2022 tahmini sayım sonuçlarına göre adada 1,308,222 kişi yaşamaktadır. Ülke nüfusunun büyük çoğunluğu merkez ada olan ve ülkeye de ismini veren Mauritius adasında yaşamaktadır.

Mauritius genel olarak orta yaş bir nüfusa sahip olup, 2020 tahmini verilerine göre nüfusun sadece %33,50'si 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin %11,08'i 65 yaş ve üzerindedir.

0-14 yaş: %19.44 (erkek 137,010/kadın 131,113)
15-24 yaş: %14.06 (erkek 98,480/kadın 95,472)
25-54 yaş: %43.11 (erkek 297,527/kadın 297,158)
55-64 yaş: %12.31 (erkek 80,952/kadın 88,785)
65 yaş ve üzeri: %11.08 (erkek 63,230/kadın 89,638)

Şehirde yaşayanların oranı 2022 verilerine göre %40,8 olan ülkede nüfusun yıllık artış oranı 2022 tahmini verilerine göre %0,10 düzeyindedir.

Etnik gruplar
Ülke nüfusunun üçte ikisi hint altkıtasından gelmektedir. Nüfusun geri kalan kısmı ise kreol olarak adlandırılan ve Afrika ile Madagaskar köleleri ile Avrupalıların karışımı ile ortaya çıkan gruplar oluşturmaktadır. Ülke genelinde %2 düzeyinde Çin kökenli toplum yaşamakta olup, beyaz Avrupalılar daha da az bir topluluk konumundadır. Ada üzerinde Avrupalılar gelmeden önce yaşam olmadığı ve sadece Arap denizciler tarafında geçerken ziyaret edilen bir yer olduğu için adanın yerel halkı bulunmamaktadır.

Dil
Ülkede kesin olarak resmi dil belirlenmemiştir. Mauritius anayasısında her ne kadar İngilizce kullanımını meclis konuşmalarında belirtse de, meclis üyelerinin konuşmalarında Fransızca kullanımını da kabul etmektedir. Bu iki anadilin dışında Fransızcayı baz alan bir kreol dil türü olan Morisyen dili halkın %80'i tarafından günlük hayatta konuşulmakta ve bu kişiler tarafından anadili olarak kabul edilmektedir. Bu dilin yanı sıra İngilizce toplum arasında kullanılmakta olup, Fransızca genelini üst tabakanın oluşturduğu toplumun %4'lük bölümü tarafında kullanılmaktadır.

Rodrigues adasında yine Fransızcayı baz alan ve Rodriguais olarak adlandırılan kreol dili konuşulurken, Agalega adasında Agalega kreolcesi konuşulmaktadır.

Ada ülkesi Mauritius 2006 yılından bu yana Portekizce Konuşan Ülkeler Topluluğu'nda gözlemci statüsü ile yer almaktadır.

Din
Ülkede hakim olan din hinduizm dinidir. Buna göre nüfusun %48,5 ile nüfusun neredeyse yarısı hinduizm inancına göre yaşamını sürdürmektedir. Hristiyan inancına göre yaşayanların oranı % 32,7 düzeyinde olup, bu oran içerisinde katolik mezhebine mensup Hristiyanların oranı %26,3, diğer Hristiyan mezheplerine mensupların ise %6,4 seviyesindedir. İslamiyet ülke içerisinde en yaygın üçüncü din konumunda olup, islami inancına göre yaşamlarını sürdürenlerin oranı %17,3 düzeyindedir.

Sosyal durum

Sağlık
Ada ülkesi genelinde temiz su ve tıbbi malzemeye ulaşım oranları yüksek düzeydedir. Ülkede nüfusun %99,8 gibi yüksek bir oranı temiz su kaynaklarından faydalanabilmektedir. Nüfusun %90,8'i Afrika ortalamasına göre yüksek sayılabilecek bir oranda tam teçhizatlı sağlık hizmetlerinden yararlanabilmektedir. AIDS, Afrika kıtasının genelinin aksine düşük oranda görülmekte olup, bu oran 2012 verilerine göre %1,2 düzeyindedir. Mauritiuslular hükûmete bağlı devlet hastanelerinde herhangi bir ücret ödemeden sağlık kontrollerini gerçekleştirebilmektedir.

Eğitim
Ülke genelinde devlete bağlı ilk ve orta öğretim okullarının yanı sıra üniversitelerde ücretsiz eğitim görülmektedir. Mauritius'ta 15 yaş ve üzerinde olan nüfusta okuma yazma bilenlerin oranı 2011 verilerine göre %88,8 düzeyindedir. Bu oran erkeklerde %91,1 iken, kadınlarda %86,7 seviyesindedir.

Tarih
Mauritius yazılı tarihi adanın Araplara ait eski dönem haritalarında gösterilmesi ile başlamakta ve günümüze kadar uzanmaktadır. Ada her ne kadar ilk olarak Arap tüccarların uğrama ve dinlenme adası olarak kullanılmaya başlanmışsa da, yerleşik bir düzen ada üzerinde Araplar tarafından kurulmamıştır. Adayı sömürge bölgesinden ziyade üs olarak kullanan Portekizlilerin adayı keşfetmesi ile yerleşik düzene geçilen adada, 1598 yılında hakimiyet önce Hollandalılara, 1710 yılından itibaren Fransızlara son olarak da 1810 yılında Britanyalılara geçmiş, ada 12 Mart 1968 yılında da bağımsızlığına kavuşmuştur.

Koloni öncesi dönem
Adanın her ne kadar ilk keşfinin 1. yüzyılda Fenikeliler ve Malayalar tarafından yapıldığı düşünülse de, bu döneme ait bir kanıt bulunmamaktadır. Koloni öncesinde adaya dair en belirgin kanıtlar Arap haritalarda gözlemlenmektedir. 10. yüzyılda güzergâhı kullanan Arap tüccarlar ada üzerinde durarak dinlenip yollarına devam ettikleri düşünülmektedir.

Portekiz hakimiyeti (1507-1598)
Portekizlilerin güzergâh konusunda bilgi aldıkları Araplar bu yönde bilgilendirmelerde bulunmuş, Portekiz haritalarında da adanın ismi o dönem Araplar tarafından verilen Dino Harobi (Türkçe: Terk edilen ada) Arapça ismi ile kaydedilmiştir. Araplar tüccar olarak adayı sadece dinlenme, yemek ve temiz su ihtiyaçlarını gidermek için kullanırken, resmî olarak adaya ilk gelen Avrupalılar olan Portekizliler Diego Fernandez Pereira önderliğinde 1507 yılında adayı keşfederek üs olarak kullanmışlardır. Adaya geldikleri geminin adını vererek Ilha do Cerne olarak adlandırmışlar, bu olaydan on yıl sonra da Pedro Mascarenhas bölgede yer alan diğer ada topluluklarını gözlemlemiştir. Bu keşif neticesinde de 1620 yılında itibaren Mauritius adası, Réunion ve Rodrigues adaları Mascarene Adaları olarak adlandırılmıştır. Ancak Portekizliler adanın o günkü konumu gereği herhangi bir maden ya da ürün sunmadığı ve coğrafi konumu olarak da izole bir şekilde bulunması nedeniyle yararlı bir toprak parçası olacağını düşünmemiş, Afrika'da ticari üs bölgesi olarak Mozambik'e daha fazla önem vermişler ve bu yüzden de Hindistan yolculuklarında Mozambik Kanalı'nı kullanmaya özen göstermişler. Aynı şekilde Komorlar'ın güney ve doğu Asya yolculuklarında daha iyi bir konumda bulunması nedeniyle Mascarene adaları Portekizliler tarafından koloni bölgesi olarak düşünülmedi.

Hollanda hakimiyeti (1598-1710)

Portekiz'in önem vermemesi neticesinde boş kalan ada, 1598 yılında Wybrand van Warwyck önderliğinde Grand Porta'da daya çıkan Hollandalı denizciler tarafından çıkılarak adaya Birleşik Hollanda Cumhuriyeti adına el koyarak adanın adını Oranj Beyliği prensi Maurice van Oranje şerefine Mauritius olarak belirlemişlerdir. Adaya her ne kadar 1598 yılında el konulsa da bu tarihe kadar sadece gemilerin uğrak noktası konumunda kalmış, ada üzerinde yerleşim ve adanın koloni olarak kullanılması 1638 yılında itibaren başlamıştır. Aynı yıl içerisinde Fransa'da komşu adalar Réunion ve Rodrigues'e el koyarak topraklarına katmıştır. Ancak ilerleyen yıllarda yaşanan birçok kıtlık, kasırga, haşere gibi nedenlerin yanı sıra gıda azlığı ve hastalıklar nedeniyle 1710 yılında Hollandalılar adayı terk etmek durumunda kalmışlardır.

Korsanların hakimiyeti (1710-1715)

Hollandalıların adayı terk etmesi sonucunda oluşan boşluğu korsanlar doldurmuştur. Burada hakimiyet kurdukları süreç içerisinde Hint Okyanusu'ndan ve ada civarından geçen gemilere saldırmışlar ve ganimet elde etmişlerdir. Bu süreçte adanın neredeyse tüm ağaçları kesilmiş ve Dodo gibi yerel hayvanlar da tümden öldürülmüş ya da ciddi oranda azaltılmıştır. Yaşanan tüm olumsuzluklar neticesinde Fransa, korsanlara karşı saldırıya geçmiştir.

Fransa hakimiyeti (1715-1810)

Korsanların bölgeden uzaklaştırılması ile boşta kalan ada Guillaume Dufresne D'Arsel önderliğinde Hindistan'a giden gemiciler tarafından durak olarak kullanılmış, neticesinde de ada Fransa toprağı ilan edilerek hakimiyet Fransa adına ele alınmıştır. Adanın ismi değiştirilerek Île de France (Türkçe: Fransa'nın adası) olarak adlandırılmıştır. Adayı 1715 yılında ele geçiren Fransa 1721 tarihinden itibaren de yerleşime başlamış, o dönem adada yaşayan 15 kişi ile birlikte birçok kölenin yanı sıra Fransızlar da adada yaşama başlamışlardır. Fransa hakimiyeti süresince ulaşım ağında ve yapılanmada önemli adımlar atılan adada, başta şeker kamışı olmak üzere tarımsal faaliyetlerde de üretimin arttırılması yönünde çalışmalar gerçekleştirmiştir.

Yedi Yıl Savaşı döneminde adanın işletmeciliğini elinde bulunduran Fransa Doğu Hindistan Şirketi'nin iflas etmesi sonucunda adanın yönetimi 1767 ile 1810 yılları arasında Fransız Devrimi sırasındaki kısa bir dönem hariç direkt Fransa kraliyetine bağlı olarak gerçekleştirilmiştir. Kraliyet yönetiminde de yapılanmaya önem veren Fransa, bu süreçte güney yarımkürenin en eski botanik bahçesi konumunda olan Sir Seewoosagur Ramgoolam Botanik Bahçesi genişletilerek dünyanın en güzel botanik bahçelerinden biri haline getirilmiştir. 1776 yılında Fransa tarafından yaptırılan resmi nüfus sayımlarında ada nüfusu 33.536 olarak belirlenmiştir. Bu nüfusun %85'ini köleler oluştururken, sadece 6.000 kişinin kökeni Avrupa'ya dayanmaktaydı.

Fransız devrimi neticesinde köleliğin yasaklanması ile adada yaşayanlar Mauritiuslular Fransa'nın bu kararından ticari olarak etkilenmemek adına, bu ülke ile olan iş birliklerini azaltarak farklı ülkelere yönelmişler, bu doğrultuda Amerika Birleşik Devletleri ve Danimarka gibi ülkelerle ticari faaliyetlerde bulunmuşlardır. Île de France'ın ticari başarıları nedeniyle Birleşik Krallık'ın dikkatlerini üzerine çekmiş, Napolyon Savaşları neticesinde ada üzerindeki hakimiyetini elde ederek adanın adını tekrar Mauritius olarak değiştirmiştir.

Birleşik Krallık hakimiyeti (1810-1868)
1810 yılında Mauritius Seferi olarak adlandırılan sefer ile adayı ele geçiren Britanyalılar, Rodrigues'in yönetimini de elde etmişlerdir. Bu sefer neticesinde her ne kadar Réunion'da elde edilmiş olsa da, bu ada savaş sonrasında Fransa'ya geri verilmiştir. 1814 yılından itibaren ada Britanya kraliyetin bağlı bir bölge haline getirilerek Britanya İmparatorluğu'nun bir parçası olmuştur.

19. yüzyılda Britanya koloni yönetiminin köleliği yasaklaması neticesinde mevcut kölelerin serbest bırakılması ve yeni düzende çalışmak istememeleri üzerine adaya Hindistan'dan büyük bir göç yaşanmıştır. Bu göç neticesinde Hintlerin toplumun %60'ını oluşturması neticesinde Britanya koloni yönetimi 1871 yılından itibaren şeker kamışı tarlalarında sözleşmeli çalışmaya gelenlerin girişini durdurmuştur.

19. yüzyıl sonlarında şeker kamışı endüstrisinin yaşadığı kriz neticesinde bu işe bağlı olan ada nüfusunun büyük bir bölümü adayı terk etmiştir.

Bağımsızlık

1968-1992

1947 yılından yürürlüğe giren yeni seçim yasası neticesinde okuma yazma bilen ve 21 yaşını geçmiş her bir ada sakinine seçme hakkı verilmişti. Bu gelişme adadaki güç dengelerini değiştirerek çoğunluğu oluşturan Hintlerin seçimlerde çoğunluğu ele almasına neden olmuş, söz konusu yılda gerçekleştirilen seçimlerde de yeni kurulan parlamentoya çok sayıda Hindistan kökenli Mauritiuslu seçilmiştir. Bu seçimler ile Avrupa kökenli Mauritiuslular ilk defa iktidardan uzaklaştırılmış ve çoğunluğu kaybetmişlerdir. 1959 seçimlerinden itibaren bağımsızlık yüksek sesle ifade edilmeye başlanmış, 1961 yılında koloni sahibi Britanya'nın özerklik hatta bölgenin bağımsızlığını dile getirmesi ile daha da fazla kişi bu yönde taleplerde bulunmuştur. 1967 yılında yapılan seçimleri Avrupa kökenlilere karşı kazanan Hint kökenli Mauritiuslar 150 yıllık Britanya hakimiyetine son vererek 12 Mart 1968 tarihinde bağımsızlıklarını ilan etmişlerdir. Bu bağımsızlık neticesinde Britanya İmparatorluğu'ndan ayrılan Mauritius İngiliz Milletler Topluluğu'na dahil olmuş, ülkenin ilk başbaşkanı olarak da Sir Seewoosagur Ramgoolam seçilmiştir. Britanya'nın ülkenin bağımsızlığa bırakılması konusunda tek şart olan ve o ana kadar Mauritius'un bir parçası olan Chagos adalarının hakimiyetinin kendilerine bırakılması isteği kabul edilmiş, bu adada daha sonra Britanya tarafından ABD'ye kiralanmıştır. Bu adada yaşayanlarda yıllar içerisinde Mauritius ve Seyşeller'e göç etmeleri konusunda zorlanmış ve ada üzerinde askeri ve gizli deneyler gerçekleştirilmiştir. Günümüzde konu ile ilgili olarak Mauritius ve ABD arasında hala anlaşmazlıklar yaşanabilmektedir.

Ülkenin bağımsızlığına kavuşması ile ülkenin yönetimi İngiliz Milletler Topluluğu'na bağlı olarak Birleşik Krallık kraliçesi II. Elizabeth tarafından gerçekleştirilmiş, 1990 yılında ülkede cumhuriyet ilan edilmesi ile ilgili çalışmalar gerçekleştirilmiş, bu çalışmalar muhalefet partilerinin kabul etmemesi neticesinde sonuçlandırılamamıştır.

Mauritius Cumhuriyeti
12 Mart 1992 yılında yeni anayasanın kabul edilmesi ile birlikte bağımsız parlamenter sistem ile yönetilen bir cumhuriyet olarak İngiliz Milletler Topluluğu'nda yerini almış ve ülkenin resmi ismi de Mauritius Cumhuriyeti olarak onaylanmıştır. Bu onay neticesinde resmi olarak ülkenin en tepesindeki isim olan II. Elizabeth'te bulunan yetkiler önce genel vali Veerasamy Ringadoo geçmiş, bu görev geçişi ile Ringadoo ülkenin ilk cumhurbaşkanı olmuş, bu görevi de daha sonra da yapılan ilk seçimlerde yeni seçilen cumhurbaşkanı Cassam Uteem'e devretmiştir.

Siyaset

Ülke bağımsızlığını kazandığı günden bu yana Afrika kıtasının en sağlam temsilî demokrasilerinden birini oluşturmaktadır. Bağımsız seçimlerin gerçekleştirildiği ve insan haklarına önem verilen Mauritius'ta ulusal meclis en az 62 kişi olmak üzere 70 sandalyeden oluşmaktadır. Milletvekili seçimleri her beş yılda bir gerçekleştirilmekte olup, 21 seçim bölgesinden üçer milletvekili (Rodrigues adası sadece iki milletvekili) meclise gönderilmektedir. Boşta kalan sekiz sandalye için de her bölgeden birer olmak üzere en iyi kaybedenler olarak adlandırılan ve yeni seçimlerle birlikte az temsil edilen ve belli bir etnik gruba üye olan kişiler tarafından seçilerek sekiz milletvekili daha belirlenmektedir. Bu tür bir seçim 1970 yılından bu yana yapılmakta olup ülke içerisinde tartışmalara konu olmaktadır.

Ülkenin en tepesinde cumhurbaşkanı bulunmaktadır. Mauritius cumhurbaşkanı, gerçekleştirilen meclis seçimleri sonrasında meclis tarafından belirlenerek seçilmektedir. Bu göreve gelen kişi daha sonra meclis sıralarından başbakanı seçmekte, başbakan olarak göreve getirilen kişi de kendi kabinesinde görev almasını istediği kişileri seçerek cumhurbaşkanının onayına sunmaktadır.

Ordu
Mauritius dünya genelinde daimi ordusu bulunmayan 25 ülkeden biri konumundadır. Bağımsızlığını kazandığı 1968 yılında günümüze olağanüstü durumlar için oluşturulan küçük bir özel birlik haricinde bir de kıyı emniyetini sağlayan birlik mevcuttur. Ülkenin bu birlikler haricinde ayrıca başka bir ülke ile de koruma ya da himaye antlaşması bulunmamaktadır.

İdari yapılanma
Mauritius toplamda dört ada bölgesinden oluşmaktadır. Adalar ülkesinin en büyük ve önemli adası, ülkeye de ismini veren Mauritius adasıdır. Mauritius adası toplamda dokuz bölgeye ayrılmış konumdadır. Ülkeyi oluşturan diğer üç ada ise Rodrigues, Agaléga Adaları, Cargados-Carajos Adaları'dır.

Merkez ada konumundaki Mauritius adasının bölgeleri şu şekildedir:

Ülkeyi oluşturan diğer adalar da şu şekildedir:

Şehir
Ülkenin en büyük şehri aynı zamanda başkent olan Port Louis'dir. Mauritius nüfusunun büyük çoğunluğunun da yaşadığı Mauritius adasında bulunan başkent 2011 resmi sayım sonuçlarına göre 149.226 nüfusa sahiptir. Ülkenin yüz bin sınırını aşan diğer büyük şehirleri Vacoas-Phoenix ve Beau Bassin-Rose Hill'dir.

Ekonomi
Ülkenin stabil siyasi yapısı nedeniyle bağımsızlık sonrası birçok yatırımcıyı adaya çeken Mauritius, bu sayede Afrika kıtasının en yüksek kişi başına düşen gelir verilerine sahip bir konumdadır. Ancak son yıllarda yaşanan doğal afetler ile birlikte şeker fiyatlarının düşmesi Mauritius ekonomisinin büyümesini yavaşlatmış ve olumsuz etkiler yaratmıştır.

Ülkenin en önemli ihracat ürünlerini tekstil ürünleri, şeker, kesilmiş çiçekler, pekmez, balık ve primatlar (araştırmalar için) oluşturmakta olup, 2012 verilerine göre ihracatın sık yapıldığı ülkeler şu şekildedir:

 Birleşik Krallık %19.3
 Fransa %16.4
 ABD %9.9
 Güney Afrika %9.8
 İspanya %7.5

Ülkenin en önemli ithalat ürünlerini üretim malları, sermaye ekipmanları, gıda maddeleri, petrol ürünleri ve kimyasal ürünler oluşturmakta olup, 2012 verilerine göre ithalatın sık yapıldığı ülkeler şu şekildedir:

 Hindistan %23.1
 Çin %16
 Fransa %8.5
 Güney Afrika %6.5

Ülkede değerlendirilebilir madenler yoktur ve işlenebilecek toprak çok az sayıdadır. Ülkede işlenebilir konumda olan toprakların %90'ında ise şeker kamışı yetiştirilmektedir. Ülke kararlı ve sabit fiyatlarla Avrupa Ekonomik Topluluğu'nda (AET) mukaveleyle garantili pazara sahip konumdadır. Bu bitkinin yetişmesine elverişli olmayan topraklarda çay ve tütün yetiştirilmektedir.

Turizm
Ada ülkesinin bir diğer önemli gelir kaynağını turizm oluşturmaktadır. Turizm ülke ekonomisinin önemli bir bileşeninin olmasının yanı sıra önemli bir döviz gelir kaynağı konumundadır. Mauritius adasının yanı sıra Rodrigues adasında da turistik tesisler bulunmakta olup, Agalega adasında turizm alanında bir geliştirme gerçekleştirilmemiştir. Ülkenin doğal güzellikleri, tropikal iklim, plajları ve yapılabilecek birçok aktivitenin yanı sıra etnik ve kültürel çeşitlilikleri de turistik hedef olarak belirlenmesinde önemli bir rol oynamaktadır. Ülkeye 2008 verilerine göre 930.000 turist ziyaretçi olarak gelmiştir. Geçmiş yıllarda şeker ve tekstile bağlı bir ekonomiye sahip olan ülke, bu iki temele bağlı ekonomiden kurtulmak adına turizm sektörünü genişletmek adına adımlar atmıştır.

Mauritius dünyanın en lüks turizm hedeflerinden biri konumundadır. Mauritius'ta bulunan ve dünyanın en önde gelen otelleri arasında bulunan oteller turizm alanında birçok ödül kazanmışlardır.
Mauritius turizm alanında üç kez World Leading island Destination ödülüne layık görülürken, Ocak 2012'de de World Travel Awards ödülünü elde etmiştir.

Ülke içerisinde en önemli turistik ziyaret noktalarını Yedi Renkli Toprak ve Chamarel Şelalesi oluşturmaktadır.

Ulaşım

Demir yolu
Mauritius'ta güncel olarak herhangi bir demir yolu ulaşımı mevcut değildir. Geçmişte sanayide kullanılmak üzere kullanılan demir yolu hattı da günümüzde aktif değildir. 1860 yılından 1960 yılına kadar aktif olan demir yolu hattı, 1948 ile 1953 yılları arasında maddi zarar etmesi nedeniyle 1964 yılında tamamen kapatılmıştır. Ada genelinde artan trafik sorunu nedeniyle 2011 yılı itibarıyla Port Louis ile Curepipe arasında hafif raylı sistem yapımı planlanmıştır.

Hava yolu

Ülke genelinde var olan 5 havaalanından sadece 2 tanesinin pisti asfaltlanmış konumdadır. Mauritius adasında bulunan Sir Seewoosagur Ramgoolam Uluslararası Havalimanı ile Rodrigues adasında bulunan Sir Gaëtan Duval Havalimanı bu iki havaalanını oluşturmaktadır.

Ülkenin ulusal hava yolu Haziran 1967'de kurulan Air Mauritius'tur. Merkezi başkent Port Louis'te bulunan hava yolu şirketi ilk uçuşunu Rodrigues adasına gerçekleştirmiştir. İlerleyen yıllarda uçuş noktalarını genişleten hava yolu şirketi 1972 yılında Hindistan'ın şehri Mumbai'e uçarak ilk yurt dışı uçuşunu gerçekleştirmiştir.

Günümüzde Madagaskar, Réunion, Kenya, Singapur, Fransa ve Avustralya'da uçuş noktaları bulunan havayolu şirketi, güncel olarak 12 adetlik bir uçak filosuna sahiptir.

Güncel olarak Rodrigues adasına günlük uçak seferleri düzenlenmektedir.

British Airways, Lufthansa, Emirates, Air France, South African Airways'in yanı sıra Türk Hava Yolları'da ülkeye direkt uçuşlar gerçekleştirmektedir.

Kara yolu
Ülkede mevcut olan 1.600 km kara yolunun çoğu asfaltlanmış konumdadır. Mevcut yolların belli bir kısmı çok dar ve bakım gerektirdiği için zaman zaman kullanıma uygunluk göstermemektedir. Kara yolu güzergâhı güney-kuzey yönde ilerlemektedir. Trafik Britanya koloni döneminin bir hatırası olarak sol şeritten akmaktadır.

Deniz yolu
1922 yılında ilk uçağın iniş yaptığı tarihe kadar sadece deniz yolu üzerinden ulaşımın sağlanabildiği Mauritius'ta, başkentte bulunan liman ülkenin en önemli limanını oluşturmaktadır. Bunun haricinde Port Mathurin'de bulunan liman da Rodrigues adasının en önemli limanı konumundadır.

Spor
Ülkenin en sevilen spor dalı futboldur. Ülkenin futbol yönetimi 1952 yılında kurulan Mauritius Futbol Federasyonu tarafından gerçekleştirilmektedir. Ülke federasyonu 1963 yılında Afrika Futbol Konfederasyonu'na, 1964 yılında da FIFA'ya üye olmuştur. Ülkenin on takımın katıldığı futbol ligi mevcuttur.

Ülkede bulunan Champ de Mars hipodromu güney yarımküre üzerinde bulunan en eski hipodrom olma özelliğine sahiptir. Burası aynı zamanda İngiliz Jokey Kulübü 'nden sonra en eski ikinci jokey kulübü olan Mauritius Jokey Kulübü 'nün merkezi konumundadır.

Mauritius dünya genelinde golf sporunu uygulayan üçüncü ülke olmuştur. Britanyalılar'ın 1844 yılında Mauritius'a golf sporunu getirmesi ile bu spor ile tanışan ülkede bu 19.yy'de oluşturulan golf alanları ile bu spor geliştirilmektedir.

Kültür
Ülkenin koloni geçmişi olması kültürel yapısında da kendisini göstermektedir. Kültürün her bir alanında adaya hakim olan iki büyük sömürge ülkesi ile Afrika ve Asya etkileri karışık bir şekilde bulunabilmektedir.

Mauritius dünya genelinde posta pulları ile ünlenmiş konumdadır. Kırmızı Mauritius ve Mavi Mauritius(İngilizce: Red Penny, Blue Penny) olarak adlandırılan iki adet pul çeşidi, 1847 yılında basılmaya başlanmış, bu başlangıç ile Mauritius posta pulu basımını gerçekleştiren ve kullanan beşinci ülke olmuştur. Günümüzde bu posta pulları az sayıda mevcut olduğundan koleksiyoncular için kıymetli eserlerden birini oluşturmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Harry Brind: Lying Abroad. Diplomatic Memoirs. Radcliffe Press Yayınevi, 1999
 DuMont Reise-Handbuch Reiseführer Mauritius
 2007'nin En Trendy 30 Destinasyonu, Travel + Leisure, Mart 2007, İstanbul 2007, s. 46-48.

Ada ülkeleri
İngiliz Milletler Topluluğu üyesi ülkeler
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Uluslararası Frankofoni Örgütü üyesi ülkeler

Mauritius


විනිසුරු ශිරානි තිලකවර්ධන ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විනිසුරුවරියක් සහ අධිකරණ සේවා කොමිෂන් සභාවේ සාමාජිකාවක් වූවාය. ඇය මොහාන් පීරිස් රටින් බැහැරව සිටියදී වැඩ බලන අගවිනිසුරු ලෙසද කටයුතු කර ඇත.

අධ්යාපන
විනිසුරු තිලකවර්ධන මහතා කොළඹ බිෂොප් විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය ලැබූ අතර ශ්‍රී ලංකා නීති විද්‍යාලයෙන් නීතිය හැදෑරීමට ගියේය. ජනාධිපති නීතිඥ ලලිත් ඇතුලත්මුදලි යටතේ ආධුනිකත්වයෙන් ඇයගේ නීති වෘත්තිය ආරම්භ විය. ඉන් පසුව එක්සත් ජනපදයේ ධූර කාලයක් ගත වූ අතර, ඇය කොලරාඩෝ කොටුවේ දිස්ත්‍රික් නීතිපති කාර්යාලයේ පාරිභෝගික සහ මත්ද්‍රව්‍ය අංශයේ සේවය කළාය.  ඇය 2007 ජුනි මාසයේදී විලියම්ස් විද්‍යාලයෙන් ගෞරව උපාධියක් සහ 2011 මැයි මාසයේදී ස්මිත් විද්‍යාලයෙන් ගෞරව උපාධියක් ලබා ගත්තාය.

පුරෝගාමියා
විනිසුරු තිලකවර්ධන ශ්‍රී ලංකාවේ මුල් පරම්පරාවේ කාන්තා නීතීඥවරියන් නියෝජනය කළ අතර ප්‍රථම ලකුණු රැසක් ලබා ඇත. ඇය 1978 දී රජයේ නීතිඥවරියක් ලෙස ලියාපදිංචි වූ පළමු කාන්තාව බවට පත්විය. 1988 අප්‍රේල් මාසයේදී මෙරට ප්‍රථම මහාධිකරණ විනිසුරුවරිය ලෙසින් වාර්තාවක් පිහිටුවූ ඇය 1998 ජූලි මාසයේදී ශ්‍රී ලංකාවේ අභියාචනාධිකරණයේ පළමු කාන්තා විනිසුරුවරිය බවට පත් වූවාය. ඇය අභියාචනාධිකරණයේ සභාපතිනිය බවට පත් වූවාය.  ශ්‍රී ලංකාවේ සහ ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාව තුළ සමානාත්මතාවය සහ යුක්තිය, ස්ත්‍රී පුරුෂ සමාජභාවය පිළිබඳ අධ්‍යාපනය සහ ළමා අයිතිවාසිකම් යන ක්ෂේත්‍රවල විනිසුරු තිලකවර්ධනගේ ක්‍රියාකාරකම් ජාත්‍යන්තර පිළිගැනීමට ලක්ව ඇත. ජාත්‍යන්තර ළමා අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ කාර්යාංශය ඇතුළු සංවිධාන සඳහා ළමා අපයෝජන සහ ළමා සාක්ෂිකරුවන් පිළිබඳ තවත් බොහෝ ලේඛන සහ ඉදිරිපත් කිරීම් වලට අමතරව, ජාත්‍යන්තර අපරාධ අධිකරණයේ දරුකමට හදා ගැනීම සඳහා එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයට ඉදිරිපත් කරන ලද වින්දිතයන් සහ ළමා සාක්ෂිකරුවන්ගේ සාක්ෂි සඳහා මාර්ගෝපදේශ කෙටුම්පත් කිරීමට ඇය සහභාගී විය. ළමා ආරක්ෂක අධිකාරිය. ඇය Sakshi of India හි විනිසුරුවරුන් සඳහා වන ස්ත්‍රී පුරුෂ සමාජභාවය පිළිබඳ වැඩමුළුවල සහ විනිසුරුවන් සඳහා ස්ත්‍රී පුරුෂ සමාජභාවය පිළිබඳ අධ්‍යාපනය සඳහා ආසියා පැසිෆික් සංසදයේ ක්‍රියාකාරීව සිට ඇති අතර, ළමා හිමිකම් කාර්යාංශයේ ජාත්‍යන්තර විනිසුරු මඩුල්ලේ සේවය කරයි. ඇය එක්සත් ජනපදයේ බ්‍රැන්ඩිස් විශ්ව විද්‍යාලයේ ආචාර ධර්ම, යුක්තිය සහ මහජන ජීවිතය පිළිබඳ ජාත්‍යන්තර මධ්‍යස්ථානයේ ජාත්‍යන්තර උපදේශක මණ්ඩල සාමාජිකාවක් ලෙස ද කටයුතු කරයි. ඇය දැනට ශ්‍රී ලංකා විනිසුරුවන් පුහුණු කිරීමේ ආයතනයේ උපදේශකවරියකි.

යොමු කිරීම්

Year of birth missing (living people)
ජීවමාන ජනයා

ශිරානි තිලකවර්ධන


Esta é uma lista dos gases de efeito estufa de longa duração mais importantes, juntamente com suas concentrações troposféricas e forçantes radiativas diretas, conforme identificado pelo Painel Intergovernamental sobre Mudanças Climáticas (IPCC). Abundâncias desses gases de longa duração são medidas regularmente por cientistas atmosféricos a partir de amostras coletadas em todo o mundo. Desde a década de 1980, as contribuições anuais de forçamento desses gases também são estimadas com alta precisão usando expressões recomendadas pelo IPCC derivadas de modelos de transferência radiativa.

Esta lista exclui:

 o vapor de água que é responsável globalmente por cerca de metade de todo o forçamento de gás atmosférico. O vapor de água e as nuvens são constituintes atmosféricos  dinâmicos e contribuem com influências na retro-alimentação das mudanças climáticas.
 outros gases de vida curta (por exemplo, monóxido de carbono, NOx) e aerossóis (por exemplo, poeira mineral e carbono negro) que também variam mais fortemente ao longo do local e do tempo. O ozônio tem influências de aquecimento comparáveis ao óxido nitroso e aos CFCs, e tem vida mais longa e é mais abundante na estratosfera do que na troposfera.
 muitos refrigerantes e outros gases halogenados que foram produzidos em massa em quantidades menores. A maioria é de vida longa e bem misturada. Alguns também estão listados no Apêndice 8A do Relatório de Avaliação do IPCC de 2013   e no Anexo III do Relatório do GT1 do IPCC de 2021.
 oxigênio, nitrogênio, argônio e outros gases radiotivamente inativos.

Resumo Combinado dos Relatórios de Avaliação do IPCC (TAR, AR4, AR5, AR6)
Frações molares: μmol/mol = ppm = partes por milhão (106); nmol/mol = ppb = partes por bilhão (109); pmol/mol = ppt = partes por trilhão (1012).

 O IPCC indica que "não é possível estimar um tempo de vida único" para o CO2. Isso se dá principalmente pelo crescimento rápido e pela magnitude das pertubações do ciclo de carbono pela extração e queima de combustíveis fósseis.

A tabela a seguir tem suas fontes no Capítulo 2, p.141, Tabela 2.1. do Quarto Relatório de Avaliação do IPCC, Mudança Climática 2007 (AR4), Relatório do Grupo de Trabalho 1, The Physical Science Basis.

Gases do Terceiro Relatório de Avaliação do IPCC

Gases relevantes apenas para forçamento radiativo

Gases relevantes para forçamento radiativo e destruição de ozônio

Gases do efeito estufa

Lista de gases do efeito estufa


Drepanophycales fueron un grupo de plantas vasculares extintas originadas a finales del periodo Silúrico y probablemente desaparecidas a finales del periodo Devónico.

Aunque tras el descubrimiento de sus restos fósiles esta planta fue catalogada dentro del orden Lepidodendrales hoy en día de sus características morfológicas se ha deducido que bien pudieran ser un grupo basal de los lycópsidos en su evolución desde los Zosterophyllopsida. Uno de los aspectos más controvertidos de su clasificación es su posición respecto de Rhyniopsida, grupo que tradicionalmente se ha considerado precursor, aunque el hecho de que los primeros Drepanophycales coexistieran (y en algún caso es posible que fueran anteriores) con las primeras Rhyniópsidas hacen dudar de la posición de éstas como grupo basal de las primeras y sugiere que ambas debieron evolucionar a partir de un grupo anterior aún desconocido.

El grupo posee gran cantidad de representantes fósiles conocidos, muchos de ellos completos. Por lo general eran plantas herbáceas, de pocos centímetros de longitud con un tallo aéreo con xilema primario exarco y ramificación dicótoma. El los tallos se disponían unas estructuras similares a los filodios de los actuales licopodios insertados helicoidalmente. Estas estructuras estaban sólo parcialmente vascularizados, esto es, que los haces de xilema penetraban en ellos únicamente hasta cierta distancia de su nacimiento en el tallo insinuando un estado temprano de evolución hasta las estructuras de las especies actuales donde la vascularización es completa. En los tallos se encontraban también unos esporangios aislados y unidos ellos a través de un corto pedúnculo. Este carácter diferencia también a los Drepanophycales de los licopodios de la actualidad al poseer éstos sus esporangios agrupados en un cono en posición terminal.

Referencias

Lycopodiophyta
Flora del Devónico
Flora del Silúrico

Drepanophycales


Hos isbjørnene i Zoologiske Have er en dansk dokumentarfilm fra 1951, der er instrueret af Leif Beck.

Handling
I den nye, store åbne grotte i Zoologisk Have i København boltrer de fem isbjørne sig såvel i vandet som på landjorden. De leger, slås, svømmer og bliver fodret med sild.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1951

Dokumentarfilm fra Danmark

Hos isbjørnene i Zoologiske Have


Carry On England is a 1976 British comedy film, the 28th release in the series of the original 30 Carry On films (1958–1978). It was released in October 1976 and featured Carry On regulars Kenneth Connor, Jack Douglas, Joan Sims and Peter Butterworth. It was the second and last Carry On film for Windsor Davies, Diane Langton and Peter Jones, as well as the fifth and last for Patricia Franklin and the eighth and last for Julian Holloway. Patrick Mower, Judy Geeson and Melvyn Hayes make their only appearances in a Carry On film. The film was followed by That's Carry On! in 1977.

Plot
During the darkest days of the war Captain S Melly is put in charge of the experimental 1313 Anti-Aircraft Battery along with the bellowing, ball-squeezing Sergeant Major "Tiger" Bloomer. Melly soon discovers the "experiment" is that half his men are women, led by the randy Bombardier Ready, Sergeant Tilly Willing and Sergeant Len Able. Tiger is unable to discipline properly as he is unable to swear around women and must avoid the randy advances of Private Ffoukes-Sharpe. Meanwhile the battery are happy to spend the war in each other's beds.

Melly shakes up the battery with a fake air raid and is furious when instead of loading the gun they dive for cover in their private bunker, the "Snoggery". Even worse the anti-aircraft cannon is made of wood; with a war on, real guns are hard to come by.

Determined to get the battery up to standard Melly and Tiger put the men, and women, through vigorous retraining, violent exercise and 12 mile long route marches. In response Ready, Willing and Able sabotage Melly's uniform, leaving him red faced and bare cheeked. The whole battery is confined to camp as punishment, Melly not realising that men and women in close quarters don't need to leave camp to enjoy themselves. Realising his mistake Melly endeavours to separate man from woman with barbed wire around the sleeping quarters, round the clock battle drills and separate mealtimes.

Determined to reunite with their beloved's the battery digs secret tunnels under the barbed wire for easy access, making life bearable again. Unfortunately the very next day Melly finally takes delivery of an anti-aircraft cannon, which promptly falls into the tunnel. Forced by Melly to retrieve the gun from its hole the battery sabotages an inspection by Melly's Brigadier, hoping Melly will be reassigned somewhere else.

When a real air raid arrives both battery and officers pull together to defend England, successfully shooting down all enemy planes and with only one casualty; Captain Melly's two sprained fingers, which go on to inspire one of the most famous symbols of victory for the entire war.

Production
This film featured few established members of the Carry On team. Carry On regular Kenneth Connor played a leading role, but the only other long-time regulars present, Joan Sims and Peter Butterworth, had only small supporting roles.

Windsor Davies, who had joined the series with a main role in the preceding film Carry On Behind, again plays a major role, reprising (in all but name) his Sergeant-Major character from the BBC sitcom It Ain't Half Hot Mum, along with Melvyn Hayes as his effeminate foil. Other main roles are played by established and recognisable actors Judy Geeson and Patrick Mower, both newcomers to the Carry On films.

The role of the Brigadier was written for series regular Kenneth Williams, and the role of Private Easy was written for series regular Barbara Windsor, but Williams was unavailable due to appearing in the stage play Signed and Sealed, and Windsor was unavailable due to appearing in The Mike Reid Show.

Series regular Sid James was unavailable for the film due to appearing in the stage play The Mating Season. On the opening night of the play at Sunderland Empire Theatre on 26 April 1976, James died of a heart attack on stage, at the age of 62.

The film was originally certified AA by the then British Board of Film Censors which would have restricted audiences to those aged fourteen and over, but was cut down to the non-age limited A certificate by heavily toning down the scenes featuring topless nudity and removing one comedic use of the word fokker. However, it still proved to be a major commercial failure and was withdrawn from some cinemas after just three days.

Cast

Kenneth Connor as Captain S Melly
Windsor Davies as Sergeant Major "Tiger" Bloomer
Patrick Mower as Sergeant Len Able
Judy Geeson as Sergeant Tilly Willing
Jack Douglas as Bombardier Ready
Peter Jones as Brigadier
Diane Langton as Private Alice Easy
Melvyn Hayes as Gunner Shorthouse
Peter Butterworth as Major Carstairs
Joan Sims as Private Jennifer Ffoukes-Sharpe
Julian Holloway as Major Butcher
David Lodge as Captain Bull
Larry Dann as Gunner Shaw
Brian Osborne as Gunner Owen
Johnny Briggs as Melly's driver
Patricia Franklin as Corporal Cook
Linda Hooks as Nurse
John Carlin as Officer
Vivienne Johnson as Freda
Michael Nightingale as Officer
Jeremy Connor as Gunner Hiscocks
Richard Olley as Gunner Parker
Peter Banks as Gunner Thomas
Richard Bartlett as Gunner Drury
Billy J. Mitchell as Gunner Childs
Peter Quince as Gunner Sharpe
Paul Toothill as Gunner Gale
Tricia Newby as Bombardier/Corporal Murray
Louise Burton as Private Evans
Jeannie Collings as Private Edwards
Barbara Hampshire as Private Carter
Linda Regan as Private Taylor
Barbara Rosenblat as ATS girl

Crew
Screenplay – David Pursall & Jack Seddon
Music – Max Harris
Production Manager – Roy Goddard
Art Director – Lionel Couch
Editor – Richard Marden
Director of Photography – Ernest Steward
Camera Operator – Geoffrey Godar
Wardrobe – Vi Murray & Don Mothersill
Casting Director – John Owen
Stills Cameraman – Ken Bray
Make-up – Geoffrey Rodway
Sound Recordists – Danny Daniel & Gordon McCallum
Continuity – Marjorie Lavelly
Hairdresser – Stella Rivers
Costume Design – Courtenay Elliott
Set Dresser – Donald Picton
Dubbing Editor – Pat Foster
Assistant Editor – Jack Gardner
Assistant Director – Jack Causey
Titles – GSE Ltd
Processor – Rank Film Laboratories
Gun – Imperial War Museum
Producer – Peter Rogers
Director – Gerald Thomas

Filming and locations
Filming dates – 3 May–4 June 1976

Interiors:
 Pinewood Studios, Buckinghamshire

Exteriors:
 Pinewood Studios. The orchard was utilised once again as it was for the camping and caravan sites in Carry On Camping and Carry On Behind.
 Black Park, Iver Heath, Buckinghamshire

References

Bibliography

Sheridan, Simon, Keeping the British End Up: Four Decades of Saucy Cinema (third edition, 2007; Reynolds & Hearn Books)

External links

Carry On England at The Whippit Inn

1976 films
British World War II films
England
1970s English-language films
Films directed by Gerald Thomas
1976 comedy films
Films shot at Pinewood Studios
Films produced by Peter Rogers
1970s British films
British war comedy films

Carry On England


Weekendfar er en børnefilm instrueret af Johan Stahl Winthereik efter manuskript af Johan Stahl Winthereik og Mikkel Bak Sørensen.

Handling

Et komediedrama om den superintelligente dreng Sune der, mod sin vilje, tager med sin fandenivoldske weekendfar Torben på en overlevelsestur i de svenske skove. Far og søn ender med at komme helt væk fra hinanden på en tur, der ellers skulle have bragt dem sammen. Det hjælper ikke på situationen at Sune har taget sin bedste ven Hans med og da slet ikke at de oveni købet støder ind i Sveriges mest eftersøgte bankrøver Hasse Hallstrøm, der har gemt sig langt ude i skoven. For Sune, Torben og Hans bliver det både en kamp for at finde hinanden igen og for at overleve...

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2013

Børnefilm fra Danmark

Weekendfar


Der Autobahnring von Xi'an (), chin. Abk. G3001, ist ein lokaler Autobahnring rund um die Metropole Xi'an in der Mitte der Volksrepublik China. Er weist eine Länge von 80 km auf. Auf Teilen des Autobahnrings verlaufen die überregionalen Autobahnen G5, G30, G65 und G70.

Autobahn in der Volksrepublik China
Straße in Asien
Straße in Shaanxi
Xi'an
Xian

Autobahnring Xi’an


منظمة المرأة العربية هي منظمة حكومية تعمل تحت مظلة جامعة الدول العربية.

المؤتمرات
عقدت المنظمة في تاريخها أربعة مؤتمرات وهي:
 المؤتمر الأول: 13-15 نوفمبر 2006 في المنامة (البحرين) تحت شعار «ست سنوات بعد القمة الأولى للمرأة العربية: الانجازات والتحديات».
 المؤتمر الثاني: 11-13 نوفمبر 2008 في أبو ظبي (الإمارات) تحت شعار «المرأة في مفهوم وقضايا امن الإنسان: المنظور العربي والدولي».
 المؤتمر الثالث: 28-30 أكتوبر 2010 في تونس العاصمة (تونس) تحت شعار «المرأة العربية شريك أساسي في مسار التنمية المستدامة».
 المؤتمر الرابع: 25-27 فبراير 2013 في الجزائر العاصمة (الجزائر) تحت شعار «المقاولة وريادة الأعمال النسائية في العالم العربى: قيادة وتنمية».

الدول الأعضاء
ملاحظة: تم الترتيب حسب تاريخ التوقيع.

رئاسة المنظمة

المراجع

مقالات ذات صلة
 جامعة الدول العربية.

الموقع الرسمي
 الموقع الرسمي.

حقوق المرأة في الوطن العربي
منظمات جامعة الدول العربية
منظمات نسوية
نساء عربيات

منظمة المرأة العربية


An Melica poecilantha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Étienne-Émile Desvaux. An Melica poecilantha in nahilalakip ha genus nga Melica, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Melica

Melica poecilantha


Melanonaclia este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Melanonaclia

Melanonaclia


Drugi svjetski rat po nadnevcima: 3. svibnja u Drugom svjetskom ratu.

1945.
Partizani oslobodili Rijeku od nacističke okupacije.

Drugi svjetski rat po nadnevcima

3. svibnja u Drugom svjetskom ratu


Donald Rooum (20 April 1928 – 31 August 2019) was an English anarchist cartoonist and writer. He had a long association with Freedom Press who have published seven volumes of his Wildcat cartoons.

In 1963 he played a key role in exposing Harold Challenor, a corrupt police officer who tried to frame him.

Biography
Donald Rooum was born in Bradford. He registered as a conscientious objector but was pressured by his family into doing two years military service, starting January 1947. A resettlement grant following his discharge allowed him to study commercial design at Bradford Regional Art School from 1949 to 1953. Rooum's 1952 portrait by Frank Lisle, one of his lecturers of the time, is in Wakefield Gallery.

From 1954 to 1966 Rooum worked as a layout artist and typographer in London advertising agencies, then as a lecturer in typographic design at the London College of Printing until 1983. He studied life sciences at the Open University from 1973 to 1979, and was awarded a first class degree in 1980. He was elected Member of the Institute of Biology (incorporated into the Society of Biology in October 2009) and became a chartered biologist in 2004.

Rooum lived with Irene Brown from 1954 to 1983 and they had four children: Josephine Anne (born 1956), Penelope Jane (born 1958 died 1960), Mathew Donald (born 1960) and Rebecca Jane (born 1962).

Activism
Rooum said that he first became interested in anarchism in 1944 when he visited Speaker's Corner in London while on a Ministry of Food scheme which used schoolboys to pick hops in Kent. He subscribed to War Commentary, thus beginning a connection with Freedom Press which continued for over sixty years. During that time he was a writer for and an editor of Freedom, the name to which War Commentary reverted after the end of the Second World War.

In 1949, Rooum began to raise his profile in activist circles, participating in the annual anarchist summer school. The working title of Frank Lisle's 1952 portrait was The Anarchist. Rooum became an outdoor speaker Market Street, Bradford, then at Speaker's Corner. He was a founding member of the Malatesta Club, an anarchist social club and venue that opened in London on May Day 1954. Rooum and Irene Brown worked as volunteers there.

In the long-running feud between Vernon Richards and Freedom on the one hand, and Albert Meltzer and Black Flag on the other, Rooum sided with Richards.

Thought
As to his theoretical position as an anarchist, Rooum stated: "The most influential source is Max Stirner. I am happy to be called a Stirnerite anarchist, provided 'Stirnerite' means one who agrees with Stirner's general drift, not one who agrees with Stirner's every word." An Anarchist FAQ reports that "From meeting anarchists in Glasgow during the Second World War, long-time anarchist activist and artist Donald Rooum likewise combined Stirner and anarcho-communism.".

Role in the Challenor affair

In 1963 Rooum exposed police corruption during demonstrations against the London visit by King Paul of Greece and Queen Frederika. There had been attempts to outlaw the demonstrations and draconian prison sentences were passed on demonstrators. The government was criticized in the press for the severity of the sentences and eventually there were embarrassing climb-downs. Some of the sentences were overturned on appeal and the Home Secretary, Henry Brooke, had to offer financial compensation.

Rooum proved that an offensive weapon had been planted on him. On 11 July, he had joined a demonstration against the royal party at Claridge's hotel. He held up a banner reading, "Lambrakis RIP", referring to a Greek MP and peace activist who had been murdered.  According to Rooum's account, the banner was confiscated by a police officer and read by four plain clothes men.  Rooum asked, "Can I have my banner back?"  He was approached by one of the officers: "This big one with the short-back-and-sides stepped forward. 'Can you have your what back?' "'My banner."  "He smiled at me.  'You're fucking nicked, my old beauty,' he said, and gave me a terrific clout on the ear." At the police station, the officer, Detective Sergeant Harold Challenor, "took from his pocket a screwed-up newspaper, which he opened with a flourish.  Inside was a piece of brick.  His smile widened. 'There you are, my old beauty.  Carrying an offensive weapon.  You can get two years for that.'" Rooum was a member of the National Council of Civil Liberties and he had, by good fortune, read some material on forensic science and so gave his clothes to his defence solicitor Stanley Clinton Davis for analysis. No brick dust was found in his pocket and Rooum convinced the magistrate that therefore no brick could have been there at the time of the alleged offence. There followed a public inquiry that criticised the police and led to the imprisonment of three officers. Rooum received £500 compensation (£9,655 at 2017 value) and other convictions were overturned. Challenor was deemed mentally unfit to plead and was committed to Netherne mental hospital. A subsequent enquiry found that he had probably begun developing paranoid schizophrenia for some months before the incident, but the lack of any successful prosecution against him was seen by some as evidence of further establishment corruption.

Cartoonist
In 1952, Philip Sansom invited Rooum to draw a regular cartoon strip for The Syndicalist and he contributed Scissor Bill. The name derived from an IWW name for a bosses' yes-man. From 1960, his cartoons started appearing in such outlets as  She, The Daily Mirror, Private Eye and The Spectator. Rooum has had a long relationship, with interruptions, with Peace News, his first work appearing for them in 1962. Originals of his cartoons for Peace News up to 1971, together with some for The Spectator, are stored at the British Cartoon Archive.

In 1974, Sansom invited Rooum to provide a cartoon for a monthly magazine he was working on, Wildcat.  Rooum created a character of the same name. Wildcat ceased publication in 1975 but in 1980, when Sansom was again working on Freedom, he persuaded Rooum and the editorial collective to revive the Wildcat comic strip, which featured in every edition until Freedom ceased printing in 2014. In 2016, PM Press of California published Wildcat Anarchist Comics, a collection of Donald Rooum's cartoons coloured by Jayne Clementson, with some autobiographical material, and What is Anarchism 2nd edition, an expanded version of the Freedom Press What is Anarchism 1992.

Rooum has drawn the Sprite strip for The Skeptic magazine since 1987. He has illustrated several books, including Don't you believe it! by John Radford. An exhibition of Rooum's work was held at Conway Hall in 2008.

Wildcat, a short film by Adam Louis-Jacob (2018) has an animated, coloured Wildcat walking past some of Rooum's black and white strip cartoons for Freedom, drawing attention to the speech balloons.

Bibliography

As author and cartoonist
Wildcat Anarchist Comics, 1985, London, Freedom Press,
"Gandalf's Garden" in: Outrageous Tales from the Old Testament ed: Tony Bennett, 1987, London, Knockabout Comics,
Wildcat Strikes Again, 1989, London, Freedom Press,
Wildcat: ABC of Bosses,1991, London, Freedom Press,
Health Service Wildcat,  1994, London, Freedom Press,
Twenty Year Millennium Wildcat: Anarchist Comics 1999, London, Freedom Press,
Wildcat: Anarchists Against Bombs, 2003, London, Freedom Press,
Wildcat Keeps Going, 2011, London, Freedom Press,
Wildcat Anarchist Comics, 2016, Oakland CA, PM Press,
What is Anarchism? 2nd edition, 2016, Oakland CA, PM Press,

As writer
"Sir Cyril Burt and typography: a re-evaluation" James Hartley and Donald Rooum 1983 British Journal of Psychology 74, 203–212
"Karl von Frisch and the 'Spot Codes' for marking insects". 1989, Bee World 70:120–126
What Is Anarchism?: An Introduction, edited by Vernon Richards, London, Freedom Press,
Introduction to Mutual Aid: A Factor of Evolution (4th Edition) by Peter Kropotkin London, Freedom Press, 2009

As illustrator
Classics of Humour (Dickens, Charles; O'Brien, Flann; Saki; Thurber, James; Twain, Mark; Waugh, Evelyn; Wilde, Oscar, Wodehouse, P G, et al., authors); O'Mara, Michael (ed), Donald Rooum (Illustrator) 1976 Book Club Associates ASIN B0010S72HK, 1976 Constable and Company
English Lessons One Michael Hapgood (author), Donald Rooum (illustrator); 1981 Heinemann Educational Books
The innocent Anthropologist by Nigel Barley (author), Donald Rooum (illustrator); 1983 British Museum Publications !SBN 0714180548
Don't You Believe It!: Some Things Everyone Knows That Actually Ain't So by John Radford (Author), Donald Rooum (Illustrator), London 2007, Stepney Green Press,
Citizenship Cartoons (2003) by Alastair Gunn (Author), Donald Rooum (Author) Classroom Resources

As editor
"Freedom": A Hundred Years, October 1886 – October 1986 London, Freedom Press, 1986
March to Death: Drawings By John Olday, London, Freedom Press, 1995
What is Anarchism? 2nd edition 2016, Oakland CA, PM Press,

Notes

References
 The Challenor Case by Mary Grigg; Harmondsworth 1965 Penguin Books
 The Jester and the Court by Edward Robey; London 1976 William Kimber &  Co. Ltd
 Tanky Challenor, SAS and the Met by Harold Challoner with Edward Draper, London 1990, Leo Cooper

External links
Cartoons placed online by the British Cartoon Archive
 Donald Rooum, pt1: Author, Cartoonist + Anarchist – episode of podcast The Final Straw

1928 births
2019 deaths
Alumni of the Open University
Artists from Bradford
British comic strip cartoonists
Egoist anarchists
English anarchists
English cartoonists
Individualist anarchists
People associated with Conway Hall Ethical Society

Donald Rooum