Das Stadttheater Baden ist eines der Theater in Baden in Niederösterreich und gehört organisatorisch zur Bühne Baden. Die künstlerische Leitung obliegt seit Mai 2017 Michael Lakner. Zuvor hatten der österreichische Kammersänger Sebastian Reinthaller (2014–2016) und Robert Herzl (2005–2014) diese Position inne. Gegeben werden an der Bühne Opern, Operetten, Musicals und Schauspiel bzw. Sprechtheater.

Vorgeschichte
Das Theaterleben in Baden wurde durch die häufigen Besuche der kaiserlichen Familie von jeher stark forciert. Seit 1716 lässt sich in Baden eine ständige Theatertruppe verfolgen. Ab 1770 wurde das sogenannte Hellhammer-Stadel für die laufenden Aufführungen benutzt. Anfang Juli 1774 richtete der 1760 nach Baden gekommene Schauspieler und Pächter des Stadels Johann Matthias Menninger an Kaiser Josef II. das Gesuch, man möge ihn auf seine Kosten (als Ersatz für den baufällig gewordenen Stadel) ein Komödienhaus erbauen lassen, das nach zwanzig Jahren unentgeltlicher Nutzung in das alleinige Eigentum der Stadt übergehen würde. Der Badener Magistrat, der Jahre zuvor eine von Menninger lancierte Anregung, die Stadt möge eine neue Bühne bauen, aus finanziellen Erwägungen verworfen hatte, lehnte auch das über den Kaiser von Österreich eingebrachte Gesuch ab und entschied sich, ein Theater in Eigenregie zu errichten. Bereits 1775 wurde im Auftrag der Gemeindevertretung durch den italienischen Architekten Condini auf dem heutigen Theaterplatz, einem Teil der Badener Burg, das sogenannte Comoedien Hauß erbaut, dessen Bühnendekoration und Kulissen von dem (für seine Arbeit besser als der Architekt des Hauses bezahlten) Historienmaler Mathäus Mutz (* 1739 nächst Passau, † 1820/21 in Baden) ausgeführt wurden. Der Ziegelbau, noch mit Schindeln gedeckt, war ein Jahr älter als das Teutsche Nationaltheater (Burgtheater) von Kaiser Joseph II. Bis 1780 leitete Menninger, bis 1785 Karl Marinelli die Bühne, danach Johann Georg Wilhelm bis 1811.

Nächst dem Schauspielhause wurde 1799 vom Theaterunternehmer Johann Georg Wilhelm das (bis 1908 bestehende) mit dem Theaterbau verbundene Redoutengebäude errichtet, dessen Hauptraum, der Salon (bzw. Redoutensaal), am 20. September 1801 eröffnet wurde und das dem Theaterbesucher als Annehmlichkeiten neben dem Salon diverse Speisesäle sowie ein Billardzimmer bot.

1811 wurde das Theater öffentlich feilgeboten. Da kein Angebot einlangte, erstand es Franz Freiherr von Zinnique (1760–1832), ein brabantischer Oberst, um 1.237 Gulden Wiener Währung für sechs Jahre. Nicht zuletzt wegen des schlechten Bauzustandes ließ der neue Besitzer und Direktor (1811–1818) das Haus noch 1811 abreißen. Bereits im Folgejahr wurde nach den Plänen von Joseph Kornhäusel ein neues Theater gebaut (Eröffnung: 9. Mai 1812); es trug den Namen Das Hoftheater an der Schwechat. Es wurde in der Kurstadt lange Zeit nur im Sommer bespielt. Erst 1867 kam auch eine Winterspielzeit hinzu, und eine neue Bühne, Steinstiegen sowie eine Gasbeleuchtung wurden eingebaut.

Bis 1844 waren nach Zinnique Theaterleiter: Karl Friedrich Hensler (1818 bis 1825), Leopold Hoch (1825–1835), Ignaz Sebastian und Johann Scheiner (1835–1837), Karl von Holtei (Mai–Oktober 1835), sowie Franz Pokorny (1837–1844).

Dieses Theater, das die einzige Unterhaltung in der Kurstadt bot, wurde von Kurgästen auch als ein Ort der Freizügigkeit beschrieben.

Aus den Unterlagen des Archivs der Stadt Baden sind für den Zeitraum 1830–1848 (siehe: Vormärz) 250 Stücke belegt, deren Aufführung zensurbehördlich untersagt war.

Geschichte des heutigen Hauses
Die Baufälligkeit, permanente Brandgefahr sowie fehlende Hygiene erzwangen, trotz diverser (vor allem im Lichte des Ringtheaterbrandes angezeigter) baulicher Adaptionen, den Abbruch des 1200 Personen fassenden Kornhäusel-Theaters sowie einen Neubau an selber Stelle. Dem war 1898 die Initiative der Stadtgemeinde vorausgegangen, eine letzte große Adaptierung des Hoftheaters vorzunehmen. Da das Land Niederösterreich einer Sanierung des heruntergekommenen Altbaues ungern zustimmen würde, wies die Stadtgemeinde auf ihre Absicht hin, in nächster Zeit an einen Neubau zu schreiten, und untermauerte die Ernsthaftigkeit ihres Wollens mit der Auslobung eines prominent jurierten Architektenwettbewerbs – keine der drei prämierten Einreichungen wurde je verwirklicht. Die Generalreparatur, die sich letztlich auf 15.000 Gulden belaufen sollte, wurde genehmigt, und erst zehn Jahre später, am 9. Juli 1908, fasste die Gemeindevertretung den Beschluss für einen Neubau.

So wurde das heutige Gebäude (zu einem Drittel der Baukosten unterstützt von Vergnügungsverein, Badener Sparkasse sowie Badener Trabrennverein) gemäß den Plänen des freihändig beauftragten Büros Fellner & Helmer nach nur zehnmonatiger Bauzeit am 2. Oktober 1909 im Beisein von Erzherzog Rainer feierlich eröffnet. Die ursprünglich vorgesehene Bezeichnung der Spielstätte lautete Kaiser-Franz-Joseph-Jubiläums-Stadttheater. Da der Wiener Hof das entsprechende Ansuchen nicht erledigte, wurde auf Jubiläums-Stadttheater verkürzt.

Der im Jugendstil gehaltene Saal umfasste im Parterre und den zwei Rängen insgesamt 816 Plätze. Zur Eröffnung des Hauses wurde Beethovens Die Weihe des Hauses, das in Baden komponiert wurde, die Belehnungsszene aus König Ottokars Glück und Ende von Grillparzer sowie die 1894 zur Oper erhobene Fledermaus von Johann Strauß, die, nach Textindizien, in Baden handelt, gespielt. Dieses Traditionsprogramm hält sich für festliche Anlässe bis heute.

Während des Zweiten Weltkrieges wurde das Theater als Gaubühne Niederdonau fast ständig bespielt. Erst mit 31. August 1944 wurde es durch den Erlaß des Führers über den totalen Kriegseinsatz vom 25. Juli 1944 () geschlossen – mit Das Land des Lächelns als Abschiedsvorstellung. Gleich nach Kriegsende wurde es durch eine Arbeitsgemeinschaft von Künstlern wieder betrieben, wobei die Besetzung der Stadt Baden durch die Rote Armee, dessen Oberkommando in Baden residierte, diesen Betrieb erschwerte.

Im Jahr 1973 wurde der Theaterplatz im Rahmen des Ausbaues der Fußgängerzone umgestaltet.

Bis heute erfuhr das Theater schon mehrmals komplette Außen- und Innenrenovierungen, besonders auch anlässlich der 500-Jahr-Feier der Stadt Baden 1977 und 1978. Auch der Zuschauerraum erhielt wieder sein ursprüngliches Aussehen.

Im Jubiläumsjahr 2009 wurden einige Erweiterungen wie einer neuen Tonanlage, ein neuer Probenraum für den Chor und anderen Restaurierungen vorgenommen. 2017 wurde die Bestuhlung des Hauses erneuert.

Intendanten
 Robert Herzl (2005–2014)
 Sebastian Reinthaller (2014–2016)
 Michael Lakner (ab 2017)

Literatur

 Ein Tag in Baden; vor vierzig Jahren. In: Franz Gräffer, Anton Schlossar (Hrsg.): Kleine Wiener Memoiren und Wiener Dosenstücke. Band 1. Müller, München 1918, S. 112–123. – Volltext online.
 Alfred Kobl: Beiträge zur Chronik des Theaters in Baden. Verlag des Vereines "Niederösterreichische Landesfreunde", Baden 1928, OBV.
 Kurt Drescher (Hrsg.), Familie Drescher: Streifzüge in und um Baden – unter Berücksichtigung vieler historischer Daten. Drescher, Baden 1982.
 Johann Kräftner (Hrsg.): Im Schatten der Weilburg. Baden im Biedermeier. Eine Ausstellung der Stadtgemeinde Baden im Frauenbad vom 23. September 1988 bis 31. Jänner 1989. Grasl, Baden 1988, ISBN 3-85098-186-X.
 Viktor Wallner: Badener Theaterg'schichten. Neue Badener Blätter, Band 1,2, . Gesellschaft der Freunde Badens und Städtische Sammlungen – Archiv, Rollettmuseum der Stadtgemeinde Baden, Baden 1990.
 Viktor Wallner: Der "Gute Kaiser Franz" und seine "Sommerresidenz" Baden. Neue Badener Blätter, Band 3,4, ZDB-ID 2161928-1. Gesellschaft der Freunde Badens und Städtische Sammlungen – Archiv, Rollettmuseum der Stadtgemeinde Baden, Baden 1992.
 Viktor Wallner: Kaiser, Kuren und Kommandos. Baden von 1804–1918. Gesellschaft der Freunde Badens, Baden 1999, OBV.
 90 Jahre Stadttheater Baden. In: Hans-Gerd Ramacher (Red.): Amtliches Nachrichtenblatt der Stadtgemeinde Baden. Band 6.1999 (XLIV. Jahrgang), . Stadtgemeinde, Baden 1999.
 Otto Wolkerstorfer: Walzerseligkeit und Alltag. Baden in der 2. Hälfte des 19. Jahrhunderts. Grasl, Baden 1999, ISBN 3-85098-243-2.
 Heinz Pusitz: Der Neubau des Badener Stadttheaters. In: Wasser – Leben – Weltkurort. Baden und die Badener. Ausstellungskatalog. Band 1: 1900–1914. Pressereferat der Stadtgemeinde Baden, Baden 2003, OBV.
 Günther Konecny: 100 Jahre Stadttheater Baden. In: Österreichische Theatertechnische Gesellschaft (Hrsg.): Prospect. Magazin für Bühnen- & Veranstaltungstechnik. Heft Dezember 2009, . Producer Zeitschriftenverlag Weichselbaum & Partner OEG, Wien 2009. S. 14–17. — Volltext online (PDF-Datei; 809 kB).

Weblinks

 Bühne Baden
 Baden bei Wien – Stadttheater Baden

Einzelnachweise

Anmerkungen

Bauwerk in Baden (Niederösterreich)
Baden
Bauwerk des Jugendstils in Niederösterreich
Baudenkmal (Niederösterreich)
Kultur (Baden, Niederösterreich)

Stadttheater Baden


Yuriy Mykolayovych Vernydub (en , et en ) est un footballeur et entraîneur de football soviétique puis ukrainien né le  à Jitomir.

Actif comme joueur entre 1983 à 2000, il passe ses premières années dans les divisions inférieures soviétiques avant d'accéder à l'élite en 1991 sous les couleurs du Metalurh Zaporijjia. Il prend par la suite part aux premières éditions de la première division ukrainienne avec le Metalurh puis le Torpedo Zaporijjia durant la première moitié des années 1990, entrecoupé d'un bref passage en deuxième division allemande avec le Chemnitzer FC. Il termine sa carrière en Russie sous les couleurs du Zénith Saint-Pétersbourg où il évolue de 1997 à 2000 et avec qui il remporte la Coupe de Russie en 1999.

Reconverti par la suite comme entraîneur, Vernydub occupe dans un premier temps des postes d'assistant dans l'encadrement technique du Metalurh Zaporijjia durant une grande partie des années 2000. Il rejoint ensuite le Zorya Louhansk en 2010, d'abord comme adjoint avant de prendre la tête de l'équipe à la fin du mois de novembre 2011 et jusqu'en mai 2019. Il dirige ensuite le Chakhtior Salihorsk entre novembre 2019 et août 2020, contribuant notamment à la victoire du club dans le championnat biélorusse de 2020. Nommé à la tête du club moldave du Sheriff Tiraspol, il y remporte le championnat en 2021 avant d'amener l'équipe à la phase de groupes de la Ligue des champions la même année.

Biographie

Carrière de joueur
Né et formé à Jitomir, en RSS d'Ukraine, Yuriy Vernydub fait ses débuts professionnels à l'âge de 17 ans lors de la saison 1983 sous les couleurs du club local du  pour qui il évolue deux années en troisième division. Enrôlé par la suite dans l'armée, il passe les années 1985 et 1986 à Lviv où il joue pour l'équipe de l'école militaire du LVVPU dans les championnats locaux.

Sa carrière reprend en 1987 lorsqu'il rejoint le  en deuxième division où ses performances lui permettent d'être transféré au Dniepr Dniepropetrovsk l'année suivante, où il ne joue cependant aucun match. Il retourne la même année au troisième échelon avec le  avant de signer au Metalurh Zaporijjia, en deuxième division, durant la saison 1989. Sous ces couleurs, il contribue notamment à la troisième place du club lors de l'exercice 1990, permettant à celui-ci d'accéder à la première division pour la première fois de son histoire. Il dispute ensuite 27 rencontres et marque quatre buts pour sa seule et unique saison dans l'élite soviétique.

Après la dissolution de l'Union soviétique en fin d'année 1991 et la mise en place du championnat ukrainien dans la foulée, Vernydub continue d'évoluer pour le Metalurh jusqu'à l'été 1993, accumulant plus de 120 matchs avec le club. Il rejoint par la suite l'Allemagne et le Chemnitzer FC où il dispute sept matchs en deuxième division avant de rentrer au pays pour rallier cette fois le Torpedo Zaporijjia, pour qui il joue de l'été 1994 jusqu'à la fin d'année 1996.

Au début de 1997, Vernydub s'en va pour la Russie où il s'engage en faveur du Zénith Saint-Pétersbourg. Il s'y impose rapidement comme un titulaire régulier en défense, ses qualités de leader lui valant d'être rapidement nommé capitaine de l'équipe peu après son arrivée. Sous ces couleurs, il remporte notamment son seul trophée majeur en tant que joueur, prenant part à la campagne victorieuse du club en Coupe de Russie en 1999 et étant titulaire lors de la finale gagnée face au Dynamo Moscou. Il y dispute également ses seules rencontres européennes en prenant part à la Coupe UEFA en 1999 puis à la Coupe Intertoto l'année suivante. Gravement blessé lors d'un match amical peu avant le début de la saison 2000, il demeure principalement cantonné à l'équipe réserve durant toute l'année et prend sa retraite dans la foulée.

Carrière d'entraîneur
Après la fin de sa carrière, Vernydub intègre à partir de 2001 l'encadrement technique du Metalurh Zaporijjia où il occupe un poste d'adjoint durant la grande majorité des années 2000, travaillant notamment sous les ordres de Myron Markevych, , Mykhailo Fomenko et . Entre le 23 août et le 29 septembre 2007, il occupe brièvement le poste d'entraîneur principal par intérim.

Il quitte Zaporijjia en début d'année 2010 pour devenir adjoint d', qui vient de prendre la tête du Zorya Louhansk. Après le départ de ce dernier en novembre 2011, Vernydub est appelé à le remplacer, d'abord par intérim avant d'être confirmé dans ses fonctions au début du mois de mai 2012. Restant par la suite en poste jusqu'à la fin de la saison 2018-2019, il amène notamment le Zorya en finale de la Coupe d'Ukraine en 2016, perdue face au Chakhtar Donetsk, ainsi qu'à une place de troisième l'année suivante pour ce qui est alors la meilleure performance du club en championnat. De manière plus générale, il transforme une équipe habituée à lutter pour son maintien en prétendant régulier aux places européennes, se plaçant systématiquement dans le top 5 entre 2015 et 2019 et se qualifiant par deux fois pour la phase de groupes de la Ligue Europa en 2016 et 2017. Ses performances lui valent ainsi d'être élu par deux fois meilleur entraîneur d'Ukraine en 2016 et 2018.

Quelques mois après son départ de Louhansk, il prend la tête du club biélorusse du Chakhtior Salihorsk en novembre 2019. Son passage y est cependant nettement plus court, Vernydub quittant ses fonctions dès la fin du mois d'août 2020 en raison de conflits avec sa direction impliquant la sélection des joueurs dans l'équipe. Ses performances européennes s'avèrent de plus décevantes, avec une élimination au premier tour de qualification de la Ligue Europa face à l'équipe moldave du Sfîntul Gheorghe. Il termine malgré tout champion de Biélorussie en fin d'année après que le club finisse par s'imposer sous la houlette de son remplaçant .

En décembre 2020, il est devient le nouvel entraîneur du Sheriff Tiraspol, club moldave avec lequel il remporte le championnat national quelques mois plus tard. Il doit cependant s'incliner en finale de la Coupe face au Sfîntul Gheorghe. Au cours de l'été 2021, il mène le club durant sa campagne historique en Ligue des champions qui le voit passer quatre tours de qualification, éliminant successivement le Teuta Durrës, l'Alashkert FC, l'Étoile rouge de Belgrade et le Dinamo Zagreb pour devenir le premier club moldave à atteindre la phase de groupes de la compétition. Le Sheriff continue de faire forte impression durant celle-ci, obtenant deux victoires inattendues face au Chakhtar Donetsk puis le Real Madrid au stade Santiago-Bernabéu lors des deux premières journées. Le club termine par la suite troisième du groupe D, lui permettant d'être repêché en Ligue Europa où il affronte le SC Braga. Il s'enrôle dans l'armée ukrainienne lors de l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022.

Statistiques

Statistiques de joueur

Statistiques d'entraîneur

Palmarès

Palmarès de joueur
 Zénith Saint-Pétersbourg
 Coupe de Russie (1) :
 Vainqueur : 1998-99.

Palmarès d'entraîneur

Distinctions individuelles
 Entraîneur de l'année en Ukraine (2) :
 Vainqueur : 2016 et 2018.

Notes et références

Liens externes

Footballeur soviétique
Footballeur ukrainien
Joueur du Metalurh Zaporijjia
Joueur du Chemnitzer FC
Joueur du Zénith Saint-Pétersbourg
Joueur du Zénith-2 Saint-Pétersbourg
Entraîneur ukrainien de football
Entraîneur du Zorya Louhansk
Entraîneur du Chakhtior Salihorsk
Entraîneur du Sheriff Tiraspol
Naissance à Jytomyr
Naissance en RSS d'Ukraine
Naissance en janvier 1966
Militaire ukrainien de la guerre russo-ukrainienne

Yuriy Vernydub


Kenneth Strath "Ken" Moore (* 17. Februar 1910 in Balcarres, Saskatchewan; † 8. Dezember 1982 in Winnipeg, Manitoba) war ein kanadischer Eishockeyspieler und -trainer. Bei den Olympischen Winterspielen 1932 gewann er als Mitglied der kanadischen Nationalmannschaft die Goldmedaille.

Karriere
Ken Moore begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatprovinz Saskatchewan. In der Saison 1929/30 gewann er mit den Regina Pats den Memorial Cup. 40 Sekunden vor Spielende erzielte er während des Memorial Cups das Siegtor für seine Mannschaft. In der Saison 1930/31 gewann er mit dem Winnipeg Hockey Club den Allan Cup, den kanadischen Amateurmeistertitel. Anschließend vertrat er 1932 bei den Olympischen Winterspielen Kanada mit dem Winnipeg Hockey Club. Im Jahr 1936 gewann er mit den Kimberley Dynamiters ebenfalls den Allan Cup. Später war er als Trainer tätig und betreute die St. Boniface Athletics aus der Manitoba Amateur Hockey Association sowie die St. James Canadians.

International
Für Kanada nahm Moore an den Olympischen Winterspielen 1932 in Lake Placid teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Goldmedaille gewann.

Erfolge und Auszeichnungen
 1930 Memorial-Cup-Gewinn mit den Regina Pats
 1931 Allan-Cup-Gewinn mit dem Winnipeg Hockey Club
 1936 Allan-Cup-Gewinn mit den Kimberley Dynamiters
 2004 Manitoba Sports Hall of Fame

International
 1932 Goldmedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Kanada)
Eishockeytrainer (Kanada)
Olympiateilnehmer (Kanada)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1932
Olympiasieger (Eishockey)
Geboren 1910
Gestorben 1982
Mann
Kanadier

Ken Moore


Cesarini puede referirse a:
Giuliano Cesarini (1398-1444), cardenal italiano.
Nino Cesarini (1899-1943), modelo italiano.
Renato Cesarini (1906-1969), futbolista italiano, quien, a su vez, ha dado nombre:
Al Club Renato Cesarini, escuela de fútbol de Rosario (Argentina).
A la zona Cesarini, denominación que usan los comentaristas deportivos para referirse a los últimos minutos de un partido.

Cesarini


Le prieuré Saint-Ours est un ancien prieuré dans la commune de Loches, dans le département français d'Indre-et-Loire.

Il est certainement construit au  mais presque totalement détruit sous la Révolution française ; la crypte et une absidiole de son église sont inscrites comme monuments historiques en 1939.

Localisation
Le prieuré Saint-Ours se situe à l'intérieur du fort auquel il a donné son nom, à l'est de l'enceinte principale et en contrebas de l'église Saint-Ours.

Histoire
Des fouilles réalisées en 1971-1973 révèlent l'existence, sur le site de l'église priorale, d'un  édifice mérovingien construit sur des bases gallo-romaines.

L'église du prieuré-cure, construite au  ou avant, est la seule église paroissiale de Loches jusqu'à la Révolution française, époque à laquelle elle est démolie, ayant été fermée pour cause de délabrement quelques années plus tôt.

Les vestiges de la crypte et d'une absidiole supérieure font l'objet d'une inscription comme monument historique par arrêté du .

Description
La crypte de compose d'une abside principale flanquée de deux absidioles, le tout voûté en berceau et terminé par un cul-de-four et relié à un transept. Cet ensemble communiquait par deux escaliers latéraux avec l'église haute.

Il ne subsiste de cette dernière que l'absidiole nord du chœur voûtée en cul-de-four, dont les murs portent quelques peintures et qui est appelée chapelle Saint-Blaise. L'église à son complet développement au  comporte, outre le chœur, une nef principale et une nef secondaire accolée au sud.

Notes et références

Pour en savoir plus

Bibliographie
 .
 .
 .
 .

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de Loches
 Liste des monuments historiques protégés en 1939

Liens externes

Monument historique inscrit en 1939
Patrimoine du XIe siècle
Monument historique à Loches
Saint-Ours
Prieuré en Indre-et-Loire

Prieuré Saint-Ours


An Stipa pulcherrima in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karl Heinrich Koch. An Stipa pulcherrima in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Stipa

Stipa pulcherrima


Pachydrus es un género de coleópteros adéfagos  perteneciente a la familia Dytiscidae.

Especies
Pachydrus globosus	(Aube)
Pachydrus obesus	Sharp 1882
Pachydrus obesus	Sharp
Pachydrus obniger	(Chevrolat 1863)
Pachydrus politus	Sharp 1882
Pachydrus princeps
Pachydrus punctatus
Pachydrus ritsemae

Referencias

 ;  2006: Description of the larva of Cuban specimens of Pachydrus obniger (Chevrolat, 1863) (Coleoptera: Dytiscidae). Koleopterologische rundschau, 76: 43–49. PDF
 ;  2008: On the systematic position of the diving-beetle genus Pachydrus (Coleoptera: Dytiscidae: Hydroporinae): evidence from larval chaetotaxy and morphology. European journal of entomology, 105(4): 737–750.
 ;  1973: The larva of Pachydrus princeps (Coleoptera: Dytiscidae). Proceedings of the Biological Society of Washington, 86(29): 351-356. BHL

Enlaces externos

 EoL

 Nomenclator Zoologicus

Hyphydrini

Pachydrus


Wellsdorf ist ein Ortsteil der Gemeinde Langenwetzendorf im Landkreis Greiz in Thüringen.

Lage
Wellsdorf liegt im Thüringer Schiefergebirge nahe der Stadt Elsterberg und unweit der Landesgrenze zwischen Sachsen und Thüringen. Von der Bundesstraße 94 zweigt in Naitschau die Kreisstraße 206 ab, die nach Wellsdorf und weiter führt. Der Ortsteil ist von Hainen des Pöllwitzer Waldes nach Westen und Süden umgeben. Auch die restliche Flur ist kupiert und mit Rainen und bewaldeten Stücken durchsetzt.

Geschichte
Am 2. Juli 1421 wurde das Dorf erstmals urkundlich erwähnt.
130 Einwohner leben 2012 im Dorf.

Im Ort gibt es ein Schullandheim.

Persönlichkeiten
 Ulf Merbold (* 1941) – Physiker und Raumfahrer, der in Wellsdorf aufwuchs

Einzelnachweise

Weblinks

 Bildergalerie des Schullandheimes Wellsdorf

Ort im Landkreis Greiz
Geographie (Langenwetzendorf)
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Greiz)
Ersterwähnung 1421
Gemeindeauflösung 1994

Wellsdorf


Elisabetta Lodoli (* 30. Januar 1952 in San Lazzaro di Savena) ist eine italienische Filmregisseurin und Autorin.

Leben
Lodoli besuchte nach einem Abschluss in Philosophie den Kurs "DAMS" und erhielt Mitte der 1980er Jahre eine Anstellung im Büro des "Cinema della Provincia di Bologna". Mit einem Stipendium ging Lodoli nach Los Angeles, wo sie am California Studio of the Arts in drei Jahre den Master in Regie erlangte. Während dieser Zeit gewann ihr kurzer Film Off season beim Festival in Bellaria und hatte weitere Festspieleinsätze. In der Folge arbeitete sie für das "Centro di Documentazione delle Donne" in Bologna, für das u. a. La pace a due voci im Jahr 1995 entstand, der sich mit dem israelisch-palästinensischen Konflikt auseinandersetzt. Ihr erster Langfilm aus dem Jahr 1996 thematisierte Bulimie; La venere di Willendorf schrieb sie mit Heidrun Schleef. Nach einem Fernsehfilm und einem Episodenbeitrag drehte sie 2001 Bacio accademico.

2007 erschien Lodolis Roman Questo mare non è il mio mare, der den "Literaturpreis Nino Martoglio" erhielt.

Filmografie (Auswahl)
 1996: La venere di Wilendorf
 1999: Ich möchte so sein wie du (Più leggero non basta) (Fernsehfilm)
 2001: Bacio accademico

Weblinks

 Lodoli bei mymovies (italienisch)

Einzelnachweise

Filmregisseur
Drehbuchautor
Autor
Italiener
Geboren 1952
Frau

Elisabetta Lodoli


Starflight 2: Trade Routes of the Cloud Nebula is a 1989 science fiction video game developed by Binary Systems and published by Electronic Arts as the sequel to the successful Starflight. It features a combination of space exploration, role-playing and strategy within a futuristic setting. The player commands a spaceship capable of traveling to the game world's 150 solar systems, communicating with or attacking other spaceships, and landing on planetary surfaces which may be explored with a crewed rover for plot clues, minerals and alien lifeforms. Game mechanics and the overall look and feel closely resemble the earlier Starflight game, but many new features are introduced including an interstellar trade-based economy, new sentient alien races, and new spacecraft accessories and artifacts. The player is tasked with discovering the ultimate source of the advanced spacecraft technology and unlimited fuel supply which provide a military advantage to the Spemin, a hostile alien race threatening to annihilate or enslave humanity. A major part of the game consists of earning enough money to pay for spaceship upgrades and crew training by engaging in interstellar trade and barter with various alien cultures at their planetary trading posts.

Reviews were somewhat mixed.  Computer Gaming World designated it the "role-playing game of the year" in 1990 and praised its playability and vast, immersive, scope. Some reviewers criticized the graphics and sound quality, the handling of saved games, or the repetitive nature of the situations the player encounters.

Gameplay

The player begins the game in a space station called Starport Outpost 1 with a meager allotment of funds for outfitting a spaceship and training crew members in the skills needed to operate it. Crew members are chosen from one of five races, each of which possesses certain strengths and weaknesses, and are assigned to the positions of captain, science officer, navigator, engineer, communications officer, and doctor. Aside from the captain, specialized training is available for each position at a cost that increases in proportion to the amount of training received. Training raises the proficiency at which crew members perform their duties and reduces the number of errors they make. Spacecraft engines, lasers, missiles, shields and armor are available for purchase at levels ranging from one through five, each successive level representing an increase in the power and the cost of the item. Also available for purchase are cargo pods that expand the spaceship's storage capacity, jump pods (single-use devices capable of almost instantaneously transporting the spaceship to any point within the region), and blasto pods (single-use torpedoes with considerable destructive power). Additional training and spaceship accessories may be purchased at any time throughout the game. Before the player may leave Starport and explore the surrounding universe, the spaceship's "navigation system must be calibrated", a procedure serving as the game's copy protection scheme in which stars must be counted within a specified part of the paper star map included in the game's packaging (a "master code", 34789, will always be considered correct and can be used to bypass the scheme).

The player controls the ship from a navigation screen displaying multiple panels:
 Main View Screen: provides an overhead view of the spaceship in relation to its immediate surroundings.
 Auxiliary View Screen: displays information about the spaceship's status including a fuel gauge and the state of the weapons and defensive systems.
 Control Panel: provides a menu driven user interface from which the player selects commands to issue to crew members.
 Text Window: displays text messages.

Two modes of space travel are featured in the game: interstellar and interplanetary. Interstellar travel involves the player maneuvering the spaceship from one star to another, sometimes with the aid of continuum fluxes or jump pods, both of which provide a quick shortcut between two distant points in space. When the player maneuvers the spaceship towards a star, the interplanetary travel mode begins. A schematic showing the relative positions of the planets in that solar system appears in the auxiliary view screen, all of which may be orbited by the player's spaceship and scanned to reveal basic information including the planet's gravitational strength. Large planets with strong gravity, such as gas giants, will destroy the ship if a landing is attempted, but the ship may successfully land on many worlds. When the player is ready to land, the auxiliary view screen displays a planetary topographic map with a cursor allowing a specific location to be selected. Following a successful landing, the crew boards a terrain vehicle which the player is able to move about the planet to explore ruins for plot clues, harvest minerals and alien lifeforms, and travel to trading posts at which the player may buy or sell items through bartering. The main view screen shows the terrain vehicle in relation to its immediate surroundings. Potential hazards on planetary excursions include running out of fuel, dangerous weather conditions, and hostile alien lifeforms. The locations of uninhabited earth-like planets may be logged for recommendation to Interstel as potential colony worlds in return for a substantial monetary reward.

The player occasionally encounters other spacecraft during interstellar and interplanetary travel. When an encounter begins, the main view screen shows a tactical overhead map depicting the player's spaceship in relation to the nearby alien vessels. The player may either attack, attempt to communicate, try to flee the encounter by running away, or scan the alien vessels to determine their capabilities. Conversing with friendly alien species is an important means by which the player obtains clues to advance the game's plot. Some encounters result in the outbreak of hostilities in which the player must either attempt to destroy the attacking vessels or flee. The spaceship computer automatically takes care of targeting and firing lasers and missiles, except for blasto pods which are manually triggered, while the player maneuvers the spaceship around the scene of battle in real-time. Both the spaceship's shields and armor protect it from damage by hostile fire, but only shields are able to regenerate. The encounter ends when the player has moved sufficiently far from the other vessels and normal space travel resumes.

Story

Setting
The game world includes approximately 150 solar systems, each of which contains between zero and eight planets ranging from inhospitable gas giants to habitable Earth-like worlds. Thirty sentient species are native to this region of space and inhabit various planets throughout the sector. Six of these possess fleets of spaceships which may be encountered in some solar systems and in interstellar space. The spacefaring alien races include the perpetually depressed Dweenle, the deeply religious two warring branches of the Tandelou, and the mercantile oriented Humna Humna. The central part of the game world is dominated by the massive Cloud Nebula mentioned in the game's title; it is infested with the powerful spaceships of the hostile Umanu and Uhlek.

Plot
Events in Starflight 2 occur some years after those in Starflight and in a different part of the universe. Following the destruction of the Crystal Planet at the conclusion of the earlier game, the spacefaring corporation Interstel bans the use of the spaceship fuel Endurium. The Spemin, one of the alien races encountered in the original game, subsequently acquires powerful new spaceship technology and a seemingly unlimited supply of a new fuel substance called Shyneum from a mysterious source. Boasting of the tactical advantage their spaceships now possess over those fielded by Interstel, the Spemin demand that humanity become their slaves or face destruction. Interstel manages to trick a Spemin into revealing the location of a continuum flux leading to the general region of space from which they obtained these technologies. Although Interstel successfully establishes itself in this region by constructing a space station called Starport Outpost 1, it needs the player's help to "find the source of the fuel substance known as Shyneum and acquire the technology the Spemin possess". The game begins with the player in command of a poorly equipped spaceship docked at Starport.

A major subplot involves earning enough money to provide all crew members with the maximum level of training and equip the player's spaceship with the best available weapons, shields, armor and engines. Much of the game consists of trading goods from one alien culture to another, exploring planets for mineral resources and alien lifeforms that can later be sold, and seeking uninhabited earth-like planets to recommend to Interstel for possible colonization. Discovering artifacts that enhance the spaceship's capabilities in various ways is also a significant part of the game.

Unraveling the main plot is largely a matter of discovering ways to befriend the various spacefaring alien races to get them to reveal clues through conversation. Interaction with these alien races involves numerous minor subplots which occupy the player throughout much of the game. Eventually the player travels back in time to retrieve a data cube constructed by an ancient, technologically advanced, alien race called the Leghk which contains the secrets of the Spemin's new technology. The data contained on the cube enable engineers at Interstel to outfit the player's spaceship with the sophisticated armaments needed to survive a journey into the heart of the Cloud Nebula to confront the hostile Umanu and Uhlek. Winning the ensuing battle opens access to the Shyneum Planet, the source of the new fuel substance.

Development
T.C. Lee programmed fractal graphics routines which provide unique topography for each planet in the game. Designer Greg Johnson co-founded Johnson Voorsanger Productions while work on the game was still in progress, but remained with Electronic Arts long enough to finish the game.

Originally published for DOS, the game was ported to the Amiga and Macintosh platforms by MicroMagic, Inc. in 1991. An unofficial sequel, Protostar, was published in 1993.

In November 2011, Electronic Arts re-released a compilation of both Starflight games through GOG.com.

Starflight 3 went through an unsuccessful crowdfunding campaign in 2018 on Fig.

Reception

Gameplay reviews were mixed. Computer Gaming World'''s editors commended the game's designers for creating "a universe with so many cultures, personalities, options and plot twists that it is easy for players to suspend their disbelief". A 1994 survey in the survey of strategic space games set in the year 2000 and later gave the game four stars out of five, stating that it was "still a good buy if you can find it used or in a bargain bin". Amiga Action wrote that "the blend of RPG style gameplay and space trading is unparalleled and should appeal to most". Reviewer Matt Regan wrote in CU Amiga that "the game is let down by its fundamental lack of excitement; there's no sense of urgency or even a feeling of frontier exploration. The party just plods on, trading, communicating, and gathering information and this gets tiresome as soon as the novelty of the system wears off". Dragon reviewers Hartley, Patricia, and Kirk Lesser gave the game 3 out of 5 stars.

The game's graphics and sound also received a mixed reception. Chris Lombardi wrote in Computer Gaming World that "the game's graphics are very strong, and in many ways improved over the original game". Info praised the "exceptionally good" music and sound in the game's Amiga version. Amiga Action wrote that the "graphics and sound remain fairly prehistoric" and CU Amiga's reviewer stated that the "run-of-the-mill visual effects and music" must be "accessed from the disk every time certain actions are performed" (resulting in sluggish performance).

Handling of copy-protection and saved games received some criticism. Infos reviewer criticized "a setup process that takes far too long" and a "starchart-lookup copy protection scheme that is poorly done". Only one save game position is provided and that becomes unusable if the game ends with the spaceship's entire crew being killed. Players have to maintain backups of their game files on a separate disk or in another file directory to be able to continue in the game should such a scenario unfold. Computer Gaming World wrote that this design decision was deliberately made "to create more realistic play and avoid what some call 'unethical gaming' (saving after every advancement and rebooting after every error). Despite the supporting ideology, it is actually a pain". In November 1996, the magazine ranked Starflight 2 in sixth place in a list of the "least rewarding endings of all time" for this reason.Computer Gaming World awarded Starflight 2 their role-playing game of the year award in September 1990. The magazine's editors wrote that it "offers ample reward for exploration, utilizing curiosity, managing resources and carefully handling trade and negotiation. It expands the notion of role-playing beyond the traditional limits of computer games".

Further reading
 Jeux & Stratégie nouvelle formule #6

See also
 Star Control II''

References

External links

 Starflight 2: Trade Routes of the Cloud Nebula at Hall of Light

1989 video games
Adventure games set in space
Amiga games
Classic Mac OS games
DOS games
Electronic Arts games
Games commercially released with DOSBox
Science fiction video games
Space opera video games
Space trading and combat simulators
Video game sequels
Video games about extraterrestrial life
Video games developed in the United States

de:Starflight#Starflight 2


An Fosterella cotacajensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni M.Kessler, Ibisch ngan Elvira Angela Gross. An Fosterella cotacajensis in nahilalakip ha genus nga Fosterella, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fosterella

Fosterella cotacajensis


O Concheiro de Fiais é um sítio arqueológico na freguesia de Boavista dos Pinheiros, no concelho de Odemira, em Portugal.

Descrição e história
O sítio arqueológico situa-se no Monte das Lágrimas, a cerca de 2 Km da vila de Odemira, no sentido Sudeste. Consiste num concheiro, que ocupava uma área de cerca de 1000 m², sendo considerado como uma das maiores estruturas deste tipo na zona de planície do litoral alentejano.

No local foi encontrado um espólio muito rico, que incluía vértebras de peixes, e moluscos de espécies marinhas e de estuário, como a lapa, mexilhão, caramujo, púrpura, berbigão, lamejinha, ostra, amêijoa, e lingueirão. Também continha milhares de ossos de mamíferos, pertencentes a espécies não domesticadas. Os ossos pertencem principalmente à família dos cervídeos, nomeadamente veados, corços, javalis e auroques, enquanto que os outros animais incluem coelhos, lebres, raposas, gatos silvestres ou linces, texugos e cães. Uma análise dos vestígios osteológicos dos grandes vertebrados revelou que estes eram quase todos machos, e que foram abatidos antes de atingir a maturidade, o que indicia uma cuidadosa estratégia na escolha das presas, de forma a garantir a continuidade da sua reprodução.

Também foram encontradas contas de colar, e várias peças líticas, como um polidor em grauvaque. No grupo dos elementos líticos, destaca-se a presença de micrólitos de forma geométrica, que incluíam lamelas, lâminas de crista e de outros tipos, esquírolas, lascas de rejuvenescimento do núcleo e de outras tipologias em quartzito, cristais de rocha e quartzo, peças geométricas e em forma de trapézios e triângulos, um raspador de configuração côncava, e lamelas em cherte de vários tipos, como de dorso, apontadas, e com encoche. Foram igualmente descobertos vestígios osteológicos humanos, demonstrando que a área do concheiro também foi utilizada como necrópole, situação que também sucedeu com outras estruturas deste tipo nos vales dos rios Sado e Tejo, e na faixa literal do Sudoeste alentejano.

O sítio terá sido ocupado durante o período mesolítico, há cerca de sete a oito mil anos atrás, podendo ser parte de acampamento permanente de povos caçadores-recolectores, que estaria ligado a outros locais que seriam habitados de forma temporária, e que teriam funções especializadas. Estes habitantes aproveitavam os recursos da região do baixo vale do Rio Mira, cuja disponibilidade mudava de acordo com a época do ano.

Foi alvo de vários trabalhos arqueológicos entre 1986 e 1995. Porém, esta área foi ocupada, a partir dos finais da década de 1990, por uma grande exploração agrícola de regadio, que segundo o arqueólogo Jorge Vilhena, «tem destruído a jazida de forma irreparável, devido à implantação de estruturas, ao profundo revolver e alterações físico-químicas provocadas no subsolo, uma vez que as camadas com restos biológicos de grande antiguidade e valia científica se encontram apenas a 40 cm de profundidade». Explicou que «a carga de estruturas, revolvimento do solo e alterações químicas provocadas pelo uso de fertilizantes, herbicidas e pesticidas inviabilizam a conservação dos importantes restos bioarqueológicos com oito mil anos de história».

Ver também
Lista de património edificado em Odemira
Necrópole do Pardieiro
Castelo da Caneja
Castelo de Odemira
Cerro do Castelo dos Moiros
Povoado fortificado do Cerro da Bica
Ponte D. Maria (Odemira)
Igreja de Santa Clara de Assis (Santa Clara-a-Velha)

Ligações externas

Odemira
Sítios arqueológicos do distrito de Beja
Sambaqui

Concheiro de Fiais


فُرْنجُولُش ، هي إحدى بلديات مقاطعة قرطبة إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة الأندلس جنوب إسبانيا. بلغ عدد سكانها 4.669 نسمة وفقاً لإحصائية عام 2007.

توأمة
لفرنجلوش اتفاقيات توأمة مع:
 بوسيتو

المراجع

بلديات قرطبة

فرنجولش


Marie Brizard et Roger International este o companie franceză de băuturi alcoolice fondată în 1755. Ea a fost o subsidiară a companiei Belvédère din 2006 și are sediul la Ivry-sur-Seine, Franța.

Compania vinde lichioruri, siropuri pure din trestie de zahăr, cocktail-uri și mixuri alcoolice. Produsele sunt disponibile în peste 120 de țări.

Fondatoarea, Marie Brizard, s-a născut în 1714 la Bordeaux, ca unul din cei 15 copii ai unui fabricant de butoaie. În 1755 a avut grijă de un marinar ce se îmbolnăvise în Indiile Occidentale, iar acesta i-a dat în schimb o rețetă pentru lichiorul de anason. În acel an, ea și nepotul ei, Jean-Baptiste Roger, au fondat compania. Compania a început să se dezvolte și i-a fost prezentată chiar și  regelui Ludovic al XV-lea. În 1795 Jean-Baptiste Roger a murit, fiind urmat în anul 1801 de Marie Brizard. Compania a fost moștenită de văduva lui Roger, iar familia a păstrat proprietatea asupra companiei timp de peste zece generații până în 1998. În 1954 ea a devenit societate publică cu răspundere limitată.

Galerie

Referințe

Legături externe
 Marie Brizard et Roger International Official Website

Companii din Franța
Fondări în 1755

Marie Brizard et Roger International


Sven Otto Pettersson (né le  à Göteborg; †  dans cette même ville) est un chimiste et océanographe suédois.

Biographie

Pettersson étudie la Chimie à l'université d'Uppsala de 1866 à 1872, et y est embauché comme privat-docent de chimie physique en 1874. Recruté en 1881 par l'université de Stockholm, il y obtient la chaire de chimie en 1884. En 1902 il fonde avec Gustaf Ekman (1852–1930) un observatoire hydrographique sur l'île de Stora Bornö, dans le fjord Gullmar. En 1909, il démissionne de sa chaire de chimie à Stockholm pour se consacrer entièrement à cet station expérimentale.

Il travaille d'abord sur la chimie du sélénium et du béryllium, et aux transformations aux hautes températures des complexes anorganiques (particulièrement les chlorures d'indium, de gallium, de fer, d'aluminium, de chrome, du béryllium et des terres rares) ; par la suite, il se consacre à la chimie physique (chaleurs spécifiques, chaleurs latentes de fusion et de cristallisation, etc.). Par Otto Nordenskjöld, il découvrit l'océanographie. Il étudie la formation des glaces en Mer Baltique et dans l'Arctique, ainsi que la variation de la densité de l'eau de mer à différentes températures et salinités. Il met au point des méthodes précises pour l'analyse des gaz et étudie la teneur en gaz dissous des eaux souterraines et de l'eau de mer (eaux de l'Arctique au large de la Sibérie, en Mer du Nord et Mer Baltique). Il collabore avec les pêcheries de hareng de la région du Bohuslän sur les prédictions météorologiques à long terme, sur l'irrégularité des floraisons, sur l'influence de la fonte des glaces sur les courants marins (circulation thermohaline) et l'interdépendance des phénomènes hydrographiques et des conditions atmosphériques. Il découvre en 1909 la périodicité des courants matins profonds.

Il publie en 1898 avec Ekman une histoire de l'hydrographie de l'océan arctique, et en 1923 fait connaître les courants de convection de l'atmosphère en zone marine.

Le premier congrès international d'hydrographie se tient à Stockholm en 1899 à son initiative, et la création du Conseil international pour l'exploration de la mer (CIEM, 1902), qu'il préside de 1915 à 1920, remonte à cet événement. Pettersson est aussi l'expert scientifique de la Commission Hydrographique suédoise (de 1892 à 1900) et de la Commission Bio-hydrographique (à partir de 1901). Élu en 1889 à l'Académie royale des sciences de Suède, la Société suédoise d'anthropologie et de géographie lui décerne la médaille Vega en 1907.

Il est le père d'Hans Pettersson, lui-même océanographe et physicien.

Bibliographie

  D. Thompson, Hommage posthume in Nature, vol. 147, 1941, pp. 701–702
 Artur Svansson, Otto Pettersson; oceanografen, kemisten, uppfinnaren, Göteborg 2006
  Artur Svansson: S. Otto Pettersson, in: Svenskt biografiskt lexikon

Écrits
On the occurrence of lunar periods in solar activity and the climate of the earth: a study in geophysics and cosmic physics, Springer 1914
Climatic variations in historic and prehistoric time, Springer 1914

Liens externes

Naissance en février 1848
Naissance à Göteborg
Étudiant de l'université d'Uppsala
Professeur à l'université de Stockholm
Chimiste suédois du XIXe siècle
Chimiste suédois du XXe siècle
Physico-chimiste
Chimiste de l'atmosphère
Océanographe suédois
Membre de l'Académie royale des sciences de Suède
Décès en janvier 1941
Décès à Göteborg
Décès à 92 ans
Récipiendaire de la médaille Vega

Sven Otto Pettersson


Dünya veya Yerküre, Güneş Sistemi'nde Güneş'e en yakın üçüncü gezegen olup şu an için üzerinde yaşam ve sıvı su barındırdığı kesin olarak bilinen tek astronomik cisimdir. Radyometrik tarihleme ve diğer kanıtlara göre 4,55 milyar yıldan fazla bir süre önce oluşmuştur. Dünya'nın yer çekimi, uzaydaki diğer nesnelerle, özellikle Güneş'le ve tek doğal uydusu Ay'la etkileşime girer. Dünya'nın Güneş'in etrafındaki yörüngesi, 365,256 güneş günü, yani bir yıldız yılı sürer. Bu süre içerisinde Dünya, kendi ekseni etrafında 366,265 kez döner.

Dünya'nın dönme ekseni, yörünge düzlemine göre eğik olup bu eğiklik mevsimlerin oluşmasına neden olmaktadır. Dünya ile Ay arasındaki kütleçekimsel etkileşim; Dünya'nın eksenindeki yönelimi sabitler, gelgitlere neden olur ve dönmesini kademeli olarak yavaşlatır. Katı ya da kaya ağırlıklı yapısı nedeniyle üyesi bulunduğu yer benzeri gezegenler grubuna adını veren Dünya, bu gezegen grubunun kütlece ve hacimce en büyük üyesi olmasının yanı sıra Güneş Sistemi'ndeki en yoğun gezegendir.

Litosfer (taşküre) olarak adlandırılan Dünya'nın en dış katmanı, milyonlarca yıldır hareket hâlindeki rijit tektonik levhalardan oluşmaktadır. Dünya yüzeyinin yaklaşık %29'u, kıtalar ve adaların meydana getirdiği kara iken; suyla kaplı olan kalan %71'lik bölüm ise okyanuslar, göller, akarsular ve diğer tatlı suların oluşturduğu hidrosfer (suküre) olarak adlandırılır. Günümüzde Dünya'nın kutup bölgelerinin çoğu buzla kaplıdır. Dünya'nın iç kısmı ise merkezde yer alan katı demir ve nikelden meydana gelen hâlâ etkin durumundaki iç çekirdek, gezegenin manyetik alanını oluşturan sıvı hâldeki dış çekirdek ve tektonik levhaların hareket etmelerine yol açan mantodan meydana gelmektedir.

Tarihinin ilk birkaç milyar yılı içerisinde okyanuslarda başlayan yaşam, atmosferi ve yeryüzünü etkileyerek, oksijensiz solunum yapan canlıların çoğalmasına, oksijen düzeylerinin artışının ardından da oksijenli solunum yapan canlıların ortaya çıkmasına yol açtı. Bazı yerbilimsel kanıtlara göre Dünya'da yaşam, yaklaşık 4,1 milyar yıl önce başladı. O zamandan beri, Dünya'nın Güneş'e olan uzaklığı, fiziksel özellikleri ve yerbilimsel tarihi, canlıların evrimleşmelerini ve gelişmelerini sağladı. Dünya'daki yaşamın tarihi süresince canlı çeşitliliği zamanla artarken, zaman zaman kitlesel yok oluşlar da yaşandı. Gezegende yaşamış olan türlerin %99,9'undan fazlasının soyu tükendi. Günümüzde varlığını sürdüren türlerin sayısı için ayrı tahminler bulunmaktayken bazı türler ise tanımlanmamıştır. Dünya'da yaşayan 8 milyardan fazla insanın hayatta kalması, gezegenin biyosferi ve doğal kaynaklarına bağlıdır. Siyasi bakımdan dünyada, 200'ün üzerinde bağımsız devlet bulunmaktadır.

Etimoloji ve isimlendirme
Dünya, Arapçada yeryüzü anlamına gelen ve dnw köküne dayanan dunyāˀ (دُنْياء) sözcüğünden alıntıdır. Arapça sözcük "daha aşağıda veya beride olan" manasındaki Arapça adnā (أدنَى) kelimesinin fuˁlāˀ vezninde sıfat dişilidir. Bu sözcük ise danī "aşağı, beride" sözcüğünün kıyas hâli olup "öte taraf" ile bir karşıtlığı ima etmesi bakımından İslam dini kökenli bir kavramdır. Kelimenin bir Türki dilde kaydedilmiş en eski kullanımı 11. yüzyıla tarihlenen Kutadgu Bilig'e dayanmaktadır.

Yer, Eski Türkçe yeryüzü, dünya, zemin anlamına gelmiş yér kelimesi kökenlidir. Sözcüğün en eski kullanımı, 8. yüzyıla tarihlenen Orhun Yazıtları'nda "üze kök teŋri asra yagız yir kılındukda" (üstte mavi gök, altta kara yer yaratıldığında) söz öbeği içerisinde kaydedilmiştir. Yeryüzü kelimesinin yazılı ilk kullanımı ise 1330 senesinde, Âşık Paşa'nın Garibnâme eserinde geçmektedir.

Arz, yerküre anlamına gelen başka bir sözcüktür. Kelime Arapçada yeryüzü, ülke veya genişlik anlamlarına gelebilen arḍ (أرض) sözcüğünden alıntı olmaktadır. Âlem ve cihan, biri Arapça diğeri İrani kökenli sözcükler olup hem yerküreyi hem de evreni tanımlamak için kullanılabilirler.

Dünya anlamında yüre sözcüğü de bulunmaktadır.

Tarihi

Oluşumu

Güneş Sistemi'nde bulunan en eski malzeme,  milyar yıl öncesine aittir. İlkel Dünya'nın oluşumu,  milyar yıl önce başladı. Güneş Sistemi'ndeki yapılar ile Güneş oluştu ve evrime uğradı. Teoride, karmaşık bileşik yapılar ve içerdiği elementler göze alındığında Güneş, Dünya ve diğer gezegenler dahil Güneş Sistemi'ndeki yapıları oluşturan moleküler bulutsunun kaynağı, ömrünü önceden tamamlamış bir genç tip yıldızın dağılmış artıklarının ve yıldızlar arası maddenin bir merkez etrafında dönerek gittikçe yoğunlaşmasıyla oluşmuştur. Merkezde yoğunlaşan hidrojen ve helyum molekülleri yeni bir G2 türü yıldızı, yani Güneş'i oluşturmaya başlamış, çevre disklerdeki yoğunluklu bölgelerde ise gezegenler oluşmaya başlamıştır. Dünya ise Güneş'e 3. sırada yakınlıkta bulunan karasal bir iç gezegendir.

Oluşum diskleri süreci veya sonrasında bu karasal gezegenler, ağır gök taşı çarpışmalarına sahne olmuştur. Gök taşları yapısında bulunan donmuş buzlar, silikat ve metal yapılar, karaların ve okyanuslarının oluşmasını sağlamış, merkezde yoğunlaşan ağır demir ve nikel elementleri ise gezegenin çekirdeğini oluşturmuştur. Ağır gök taşı bombardımanı, asteroid kuşağının Jüpiter'in güçlü çekim etkisi sonucu daha kararlı hale gelmesiyle gittikçe azalmıştır. Uygun koşullar oluştuğunda oluşmaya ve evrimleşmeye başlayan canlı hayat (3.5 milyar yıl önce), sonrasında özellikle bitkilerin karaya çıkmasıyla (500 myö'den bu yana yaptıkları fotosentez nedeniyle Bkz. Bitkilerin evrimi) atmosferin yapısal bileşimi önemli oranda değişmiş ve oksijen oranının yükselmesine neden olmuştur.

Yaşı

Dünya'nın yaşı doğrudan doğruya kayaçların yaşıyla ölçülemez. Çünkü bilinen en yaşlı kayaçlar bile bugün artık yeryüzünde var olmayan daha yaşlı kayaçlardan oluşmuştur. Bugüne kadar saptanabilen en yaşlı kayaçlar Grönland'ın batısında bulunmuştur ve 4,1 milyar yaşındadır.

Bugün Dünya'nın yaşını hesaplamak için elde edilen en iyi yöntem radyoaktif elementlerin yarılanmaları sonucu başka elementlere dönüşümleridir. Örneğin radyoaktif uranyum elementinin uranyum-238 ve uranyum-235 gibi iki ayrı tipte atomu (izotop) vardır. Bu atomların ikisi de çok yavaş bir süreçle kurşun atomlarına dönüşür. Öbür uranyum izotopundan biraz daha ağır olan uranyum-238'in dönüşümüyle daha hafif bir kurşun izotopu olan kurşun-206, uranyum-234'in dönüşümüyle de biraz daha ağır bir izotop olan kurşun-207 atomları oluşur. Uranyum-235'in kurşuna dönüşme hızı uranyum-238'in dönüşme hızından altı kat daha fazladır. Bu nedenler, incelenen bir kayaçtaki kurşun-206 ve kurşun-207 atomlarının oranı kayacın yaşına bağlı olarak değişir. En yaşlı olduğu düşünülen bir kurşun minerali ile bugün okyanuslarda oluşan kurşunun izotop yapısı arasındaki fark, ancak bu iki örneğin oluşumları arasında 4,55 milyar yıllık bir zaman dilimi olmasıyla açıklanır. Bu süre de Dünya'nın yaşı olarak kabul edilir.

Fiziksel özellikleri

Şekli

Dünya'nın üzerindeki topoğrafik oluşumlar ve kendi ekseni etrafındaki eksantrik hareketi nedeniyle düzgün bir geometrisi yoktur. Geoibs bir biçimdedir fakat Ekvator'daki yarıçapı kutuplardaki yarıçapından fazladır. Bu kutuplarından basık, ekvatordan şişik özel küresel geometrik şekil geoit (Latince, Eski Yunanca Geo "dünya") yani "Dünya şekli" diye adlandırılır. Referans küremsinin ortalama çapı 12.742 km'dir (~40.000 km/π). Yerin ekseni etrafında dönmesi ekvatorun dışarı doğru biraz fırlamasına neden olduğu için ekvatorun çapı, kutupları birleştiren çaptan 43 km daha uzundur. Ortalamadan en büyük sapmalar, Everest Dağı (deniz seviyesinin üstünde 8.848 m) ve Mariana Çukuru'dur (deniz seviyesinin altında 10.924 m). Dolayısıyla ideal bir elipsoide kıyasla Yer'in %0,17'lik toleransı vardır. Ekvator'un şişkinliği yüzünden Yer'in merkezinden en yüksek nokta aslında ekvatordadır.

Katmanları
Dünya 5 farklı katmandan oluşur:

İç yapısı

Yerin içi, diğer gezegenler gibi, kimyasal olarak tabakalardan oluşur. Yerin silikattan oluşmuş bir kabuğu, yüksek viskoziteli bir mantosu, akışkan bir dış çekirdeği ve katı halde bir iç çekirdeği vardır.

Yerin tabakaları aşağıda belirtilen derinliklerdedir:

Dünya'nın dış kabuğu ile bu kabuğun üzerindeki atmosfer (hava) ve hidrosfer (okyanuslar ve denizler) katmanları doğrudan gözlemle incelenebilir. Oysa Dünya'nın iç bölümlerine ulaşarak yapısını doğrudan inceleme olanağı yoktur. Dünya'nın iç yapısına ilişkin bütün bilgiler depremlerin incelenmesinden ve Dünya'nın içinde var olduğu düşünülen maddeler üzerindeki deneylerden elde edilmiştir. Yanardağların varlığına ve yer kabuğunun yüzeyindeki ısı akışı ölçümlerine dayanarak Dünya'nın iç bölümlerinin çok sıcak olduğunu biliyoruz. Yer kabuğunun derinliklerine doğru indikçe kayaçların sıcaklığı her kilometrede 30 °C kadar yükselir. Böylece kabuğun en alt katmanlarının çok daha üstünde yer alan kayaçlar kızıl kor haline dönüşür. Aslında Dünya'nın büyüklüğüne oranla yer kabuğu çok incedir. Eğer Dünya'yı bir futbol topu büyüklüğünde düşünürsek kabuğu da ancak topun üzerine yapıştırılmış bir posta pulu kalınlığındadır. Kabuğun altında kalan kayaçlar ise akkor sıcaklığına kadar ulaşır.

Depremlerin nedeni, yer kabuğundaki bir kırıkla birbirinden ayrılan iki büyük kütlenin (levhanın) birdenbire harekete geçerek üst üste binmesi ya da uzaklaşması sonucunda yer kabuğunun şiddetle ileri geri sarsılmasıdır. Büyük bir depremde bazı titreşimler Dünya'nın öbür yüzündeki dairesel bir alanda "odaklanır". Buna karşılık bazı titreşimler çekirdeği aşıp öbür yana geçmez. Böylece Dünya'nın öbür yüzünde hiçbir titreşimin duyulmadığı halka biçiminde bir "gölge" belirir. Bu gölgenin boyutları ölçülerek çekirdeğin büyüklüğü hesaplanabilir. Ayrıca deprem titreşimlerinin yayılma hızı saptanarak içinden geçtikleri maddelerin yoğunluğu, dolayısıyla bileşimi belirlenebilir. Eritilmiş kayaçlarla yapılan laboratuvar deneyleri bu çalışmalara büyük ölçüde ışık tutar. Dünya'nın yüzeyi, kalınlığı 6 ile 70 km arasında değişen bir "kabuk" katmanıyla örtülüdür. Yerkabuğu denen bu katman daha ağır maddelerden oluşan ve 2.865 km derine inen çok kalın "manto" katmanının üzerine oturur. Mantonun bittiği yerde Dünya'nın merkezine kadar 3.473 km boyunca uzanan "çekirdek" başlar. Jeologlara göre, içteki manto katmanı çok büyük kabarma hareketleri sonucunda yerkabuğunu iterek birçok yerde yüzeye çıkmıştır. Ayrıca normal olarak yerkabuğunun yapısında bulunmayan bazı kayaçlar da yanardağı hareketleri nedeniyle Dünya'nın yüzeyine ulaşmıştır. Jeologlar bu verilere dayanarak mantonun üst kesimlerinin "ültrabazik" korkayaçlardan oluştuğunu ileri sürerler. Bir yanda asit kayaç olarak nitelenen granitin yer aldığı kayaç sınıflandırmasının öbür ucunda bulunan bu ültrabazik kayaçlar ağır demir ve magnezyum silikatlardan oluşur. Mantonun alt bölümlerinin de aynı yapıda, ama daha ağır ve yoğun olduğu sanılmaktadır. Çekirdeğin yapısındaki maddeler ise hem mantodakilerden daha ağır, hem de hiç değilse çekirdeğin dış bölümünde sıvı haldedir. Buna karşılık çekirdeğin içinin manto ve kabuk gibi katı olduğu sanılıyor. Yer çekirdeğinde olağanüstü bir basınç vardır. Bilinen elementlerin çoğu böylesine büyük bir basınç altında çok yoğunlaşmış olarak bulunabilir; ama jeologların genel kanısı, bazı demirli göktaşları (meteoritler) gibi çekirdeğin de metal halindeki nikel ve demirden oluştuğudur.

Yer kabuğu

Yer kabuğu mantoya oranla daha hafif maddelerden oluşmuştur ve bu iki katman arasındaki geçiş bölgesi neredeyse kesadamin bir sınır çizer. Bu geçiş bölgesi, böyle bir sınırın varlığını ilk kez saptayan Yugoslav bilim insanı Andrija Mohoroviçiç'in (1857-1936) adıyla "Mohoroviçiç süreksizliği" kısaca "M-süreksizliği" ya da "moho" olarak anılır. Bu sınırın varlığını gösteren en önemli kanıt yer kabuğundaki deprem titreşimlerinin süreksizlik bölgesinden geçip mantoya ulaştığında birdenbire hızlanmasıdır.

Yer kabuğu okyanusların ve denizlerin altında uzandığı zaman "okyanus kabuğu", kıtaları oluşturduğu zaman da "kıta kabuğu" olarak adlandırılır. Okyanus kabuğunun kalınlığı 6–8 km arasındadır. Oysa ortalama kalınlığı 40 kilometreyi bulan kıta kabuğu yüksek sıradağların altında 60-70 kilometreye ulaşır.

Okyanus kabuğu üç katmandan oluşur. En alt katman, yerin derinlerindeki erimiş maddelerin (magmanın) katılaşmasıyla oluşan korkayaçlardır. Orta katman yanardağ lavlarından, üst katman ise temel olarak kum ve çamur gibi tortullardan oluşur. Okyanus kabuğu sürekli hareket halindedir. Bu nedenle kabukta okyanus sırtları boyunca çatlaklar oluşur ve bu çatlakların arasından yüzeye çıkan erişmiş maddelerin sertleşmesiyle okyanus kabuğuna yeni katmanlar eklenir. Bu yeni kabuk sertleştikten sonra yılda 1 ile 10 cm kadar ilerleyerek yavaş yavaş okyanus sırtından iki yana doğru yayılır. Böylece okyanus sırtları suyun altında yüksek sıradağlar oluşturur.

Yerkabuğu çok sayıda eğri levhanın yan yana dizilmesiyle oluşan bir bütün olarak düşünebilir. Bu levhalar mantonun oldukça yumuşak üst katmanına oturduğu için sağa sola hareket edebilir. Okyanus sırtları, okyanus çukurları ve bazı uzun kırıklar yalnızca levhaların kenarlarında oluşur; bu kırıkların olduğu yerlerde de levhalar kayarak birbirinin üstüne binebilir. Levhalardan çoğunun üzerinde bu levhalarla birlikte hareket eden bir ya da birkaç kıta bulunur. Nitekim, bir zamanlar iki kıtaya ayıran okyanus kabuğunun çökmesiyle kıtalar bazı yerde birbirine iyice yaklaşmış, hatta üst üste binmiştir. Örneğin aralarındaki okyanus kabuğu çökmesi sonucunda Hindistan ile Asya kıtası çarpışmış ve iki karanın kenarları yükselerek Himalaya Dağları'nı oluşturmuştur. Büyük ve şiddetli depremlerin hemen hepsi bu levhaların kenarlarında, bir levhanın öbürünün altına girmesiyle olur. Aynı biçimde, en etkin yanardağlar da okyanus kabuğunun ya İzlanda'da olduğu gibi yükselerek sırta dönüştüğü ya da Andlarda olduğu gibi çökerek kıtaların altına girdiği yerlerde bulunur.

Okyanus tabanının yanlara doğru yayılarak genişlemesi çok çarpıcı bir biçimde kanıtlanmıştır. Bu kanıtlamanın en önemli dayanak noktası da Dünya'nın manyetik alanının yukarıda anlatıldığı gibi zaman zaman yön değiştirmesidir. Yerkabuğunun derinliklerindeki erimiş magma yüzeye çıkarak kristalleşirken bazı mineral parçacıkları mıknatıslanır. Böylece her biri Dünya'nın manyetik kutuplarını gösteren küçük birer mıknatısa dönüşür. Jeologlar yaşları bilinen lav katmanlarının, yapılarındaki mıknatıslanmış parçacıklar bazen kuzey, bazen güney manyetik kutbuna yönelecek biçiminde yan yana yerleştiğini saptamışlardır. Bunun nedeni, bir katmandaki mıknatıslanmış parçacıkların kuzey ve güney kutuplarının Dünya'nın manyetik kutuplarına uygun olarak dizilmesi, sonra manyetik kutuplar yön değiştirdiğinde üstteki yeni katmanda bulunan parçacıkların bir önceki katmandakilere ters yönde yerleşmesidir. Kısacası okyanus kabuğu manyetik bantlı dev bir kayıt aleti, yani bir teyp gibi Dünya'nın manyetik alanındaki bütün değişiklikleri bir bir kaydetmiştir.

Tektonik levhalar

Levha hareket teorisine (tektonik levha teorisi olarak da bilinir) göre Yer'in en dış kısmı iki tabakadan oluşur: kabuğu da kapsayan litosfer ve mantonun katılaşmış dış kısmı. Litosferin altında astenosfer bulunur, bu mantonun yüksek viskoziteli olan iç kısmıdır.

Litosfer, astenosferin üzerinde, tektonik levhalara ayrılmış bir halde yüzmektedir. Bu plakalar belli temas noktalarında üç tür hareketten birini gösterirler: yaklaşma, uzaklaşma veya yan yana kayma. Bu temas noktalarında depremler, volkanik faaliyetler, dağ oluşumları ve okyanus dibi hendekler oluşur.

Ana levhalar şunlardır:
 Afrika levhası, Afrika'yı kapsar.
 Antarktika levhası, Antarktika'yı kapsar.
 Hint-Avustralya levhası, Avustralya'yı kapsar. (Hint plakası ile 53 milyon yıl önce birleşmiştir)
 Avrasya levhası, Asya ve Avrupa'yı kapsar.
 Kuzey Amerika levhası, Kuzey Amerika ve kuzey-doğu Sibirya'yı kapsar.
 Güney Amerika levhası, Güney Amerika'yı kapsar.
 Pasifik levhası, Büyük Okyanus'unu kapsar.

Yüzeyi
Dünya'nın yüzölçümü 509.200.000 km²dir. Bunun %70'i 360.600.000 km² ile denizleri, %30'u 148.600.000 km² ile karaları oluşturur. Kuzey kutup çevresinde karalarla çevrilmiş bir deniz, güney kutup çevresinde denizlerle çevrelenmiş bir kara parçası vardır ve bu kara parçası ayrı bir kıta olarak kabul edilir.

Aşınma
Kıtaları oluşturan güç, levha hareketlerinin motoru olan Yer'in iç enerji kaynağıysa, çok daha büyük bir dış enerji kaynağı, kıtaları aşındırarak yok etme sürecinde etkili olur: Güneş enerjisi. Atmosfer hareketlerini ve su döngüsünü sürdürmek için gerekli enerjiyi sağlayan güneş ışınları, su ve rüzgâr aşındırması ile kıta yüzeylerinden koparılan minerallerin yine bu iki araç yardımıyla okyanus tabanlarına taşınarak çökmesine yardımcı olur. Bu mekanizma ile okyanus kabuğu üzerinde gittikçe kalınlaşarak biriken tortul kaya katmanı, dalma-batma mekanizması sırasında yerküre içlerine taşınarak yeniden erir.

Aşınma mekanizması, suyun yer çekimi etkisi altındaki hareketlerini izler, yüksek dağların aşınarak alçalmasına, okyanus derinliklerinin dolarak yükselmesine yol açar, sonuçta yer yuvarlağının girinti ve çıkıntılarının törpülenerek çekim etkisi ile belirlenmiş ideal geoit biçimine yaklaşması yönünde çalışır.

Yörünge ve dönme

Sürekli olarak hareket eden Dünya'nın iki çeşit hareketi vardır. Bu hareketlerden birisi kendi ekseni etrafında olur ve batıdan doğuya doğrudur. Bu dönmesini 23 saat, 56 dakika, 4,098903691 saniyede tamamlar. Dünya'nın kendi ekseni etrafındaki bu dönmesi ile birlikte olan ikinci hareketi Güneş etrafındadır. Güneş etrafında Dünya, elips şeklinde çok geniş bir yörünge üzerindeki hareketini de 365 gün, 5 saat, 48 dakika, 9 saniye, 763.545,6 mikro saniyede yani bir yılda tamamlar. Dünya'nın kendi ekseni etrafındaki ve Güneş etrafındaki bu iki hareketi, iki önemli olaya sebep verir. Kendi ekseni etrafında dönmesi ile gece ve gündüz, Güneş çevresinde 23 derece, 27 dakika eğiklikle dönmesi mevsimleri oluşturur ve mevsimlerin ardalanmasını sağlar.

Notlar

Kaynakça

Karasal gezegenler

Dünya


Akito Arima (有馬 朗人, Arima Akito, Osaka, 13. rujna 1930. – Tokio, 7. prosinca 2020.)  bio je japasni nuklearni fizičar jedan od utemeljitelja interaktivnog bozonskog modela.

Osobni život
Arima je rođen u Osaki 1930. godine, a ttudirao je na Sveučilištu u Tokiju, gdje je doktorirao 1958. godine. Za znanstvenog suradnika na Institutu za nuklearne studije u Tokiju izabran je 1956. godine.

Karijera
Arima je postala predavačem 1960., a izvanrednim profesorom na Odjelu za fiziku 1964. na Sveučilištu u Tokiju. Unaprijeđen je u redovitog profesora 1975. godine. Bio je rektor Sveučilišta u Tokiju tijekom 1989. – 1993. Godine 1993. počeo je predavati na Sveučilištu Hosei. Od 1993. godine radio je kao znanstveni savjetnik u Ministarstvu obrazovanja, a od 1993. do 1998. predsjednik RIKEN-a . Od 2004. godine bio je dopisni član Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti.

Bio je gostujući profesor na Sveučilištu Rutgers u New Jerseyju (1967–1968) i profesor na Državnom sveučilištu New York (1971–1973). Godine 1974. s Francescom Iachellom stvorio je interaktivni model bozona.

1998. ušao je u Kokkao kao član Liberalno-demokratske stranke. Bio je ministar obrazovanja do 1999. kada je za premijera bio Keizo Obuchija. Godine 1999. izabran je za ravnatelja Muzeja znanosti. Od 2000. bio je predsjednik Japanske zaklade za znanost .

Izvori

Teoretski fizičari
Japanski fizičari
Životopisi, Japan

Akito Arima


Thumsee ist ein Gemeindeteil der Stadt Bad Reichenhall im Landkreis Berchtesgadener Land.

Das Dorf Thumsee liegt am gleichnamigen See auf der Gemarkung Karlstein.

Geographie
Der Ortsteil liegt im Norden und Nordosten (Straßenname Thumsee) sowie im Südwesten (Straßenname Nesselgraben) des Thumsees. Ortsteil und See liegen wiederum im Südwesten von Bad Reichenhall, eingerahmt vom Gebersberg (mit Kranzlstein) im Süden und dem Heuberg im Norden. Der eigentliche Ortsteil Thumsee (Straßenname Thumsee), also ohne Nesselgraben gliedert sich in einen westlichen und einen östlichen Teil, da zwischen den Hausnummern 5 und 6 die direkte, rund 200 Meter lange Straßenverbindung durch einen Poller unterbrochen ist und der Straßenverkehr im Süden um den Thumsee herum über die Staatsstraße 2101 fließen muss, was die Straßenentfernung auf 2,7 km erhöht.

Geschichte

Am 26. November 1954 wurde der Gemeindeteil mit der bereits ortsüblichen Bezeichnung Thumsee amtlich benannt. Er bestand damals aus einer vom damaligen gemeindefreien Gebiet Forst Karlstein umgebenen Exklave der Gemeinde Karlstein, die im gleichen Jahr erst der Gemeinde angegliedert wurde. Er taucht damit erstmals im Amtlichen Ortsverzeichnis von 1961 auf, sowie nachfolgend im Ortsverzeichnis von 1970. Im Ortsverzeichnis zur Volkszählung 1987 wird er mit 36 Einwohnern, 12 Gebäuden mit Wohnraum und 18 Wohnungen nachgewiesen.

Früher (1840) wurden die Anwesen des heutigen Ortes Thumsee zum zerstreuten Dorf Karlstein (mit insgesamt 51 Häusern bzw. 34 benannten Einöden) gerechnet. Thumsee als Ortsname ist in der Veröffentlichung von 1840 noch nicht angeführt. Die Einzelanwesen im Bereich des heutigen Thumsee waren, von West nach Ost, Madlbauer (Maadelbauer, auch Mandelbauer, heute Hausnummer 2), Kecht (auch Keck, Hausnummer 4), Banholzer (Bannholzer, Hausnummer 6), Berner (auch Berger, Hausnummer 8) und Seeweber (Hausnummer 9), alle mit 1 H. (ein Haus) verzeichnet. Der westlich des Madlbauer gelegene Seewirt (ehemalige Villa Pachmayr von 1873, Hausnummer 1) existierte damals noch nicht. Die übrigen, bis 14 reichenden Hausnummern der heutigen Straßenbezeichnung Thumsee (also ohne Nesselgraben, der die zweite Straßenbezeichnung innerhalb des Ortsteils Thumsee ist) wurden später errichtet.

Unter den Einöden Karlsteins tauchte auch der Nesselgraben auf, mit dem Eintrag: Nesselgraben, E. bey Schnaizlreut, 2 H. zu Karlstein gehörig.

In einer statistischen Übersicht von 1841 jedoch ist bereits von der Ortschaft Thumsee die Rede.

Bis zum Anfang des 20. Jahrhunderts führte die Soleleitung von Bad Reichenhall nach Traunstein durch den Nesselgraben. Mit den zwei Brunnhäusern in Unter- und Obernesselgraben wurde ein Höhenunterschied von insgesamt 97 Meter überwunden.

Bauwerke
Neben Wohnhäusern, Pensionen, einem Hotel sowie dem Thumseebad befinden sich am Thumsee mehrere denkmalgeschützten Objekte. Das Gasthaus Seewirt, ein Teil der Soleleitung von Bad Reichenhall nach Traunstein und Rosenheim sowie die Antonibergkapelle. Im Nesselgraben wurde die Standortschießanlage für die Reichenhaller Kaserne errichtet.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Berchtesgadener Land
Geographie (Bad Reichenhall)

Thumsee (Bad Reichenhall)


Underground Atlanta is a shopping and entertainment district in the Five Points neighborhood of downtown Atlanta, Georgia, United States, near the Five Points MARTA station. It is currently undergoing renovations. First opened in 1969, it takes advantage of the viaducts built over the city's many railroad tracks to accommodate later automobile traffic.

Geography and location

Underground Atlanta is centered on the historical railroad gulch, which follows the railroad tracks approximately northwest to southeast, parallel to Alabama Street, between Forsyth Street and Central Avenue. In the 1979 nomination form to establish the Underground Atlanta Historic District for listing on the National Register of Historic Places, the cited area is bounded by the modern-day Alabama Street, Central Avenue, Peachtree Street (formerly Whitehall), and Martin Luther King, Jr. Drive; a handwritten note extends it to a four-block area bounded by Wall St SW (on the northeast), Central Ave SW (on the southeast), Martin Luther King Jr. Dr SW (on the southwest) and Peachtree St (on the northwest).

 The north block (Block 1 of the 2017 redevelopment project) is occupied by Peachtree Fountains Plaza and has an area of , bounded by Peachtree, Alabama, Pryor, and Wall.
 The east block (Block 2 of the 2017 redevelopment project) is bounded by Pryor, Alabama, Central, and Wall.
 The south block (Block 3 of the 2017 redevelopment project) is bounded by Pryor, Alabama, Central, and MLK.
 The west block (Block 4 of the 2017 redevelopment project, although Block 4 properly refers to the eastern half of this block) is bounded by Peachtree, Alabama, Pryor, and MLK.

The four-block site is bisected by Pryor St SW (running from the northeast to the southwest side) and Alabama St (running northwest to southeast). Pryor and Alabama each have two levels; each level has two main halls, which are called Upper and Lower Alabama and Pryor Streets.

History

The buildings comprising Underground Atlanta were constructed during the city's post-Civil War Reconstruction Era boom, between 1866 and 1871, when the city's population doubled from 11,000 to 22,000 residents.  In 1869, the Georgia Railroad Freight Depot was completed to replace the one destroyed by Sherman's troops in 1864. The Georgia Railroad depot, which stands at the entrance of Underground Atlanta, remains the oldest building in downtown Atlanta. Although the depot was originally three stories tall, the second and third story were destroyed by fire in 1935.  Besides the train station, the bustling district included hotels, banks, law offices, and saloons.  An electric streetcar was installed in 1889 to points South, and by 1900 the depot was serving 100 trains per day with direct service between Atlanta and New York City; Cincinnati, Ohio; Chattanooga, Tennessee; Knoxville,  Tennessee; Augusta, Georgia; Macon, Georgia; and Columbus, Georgia.

By 1910, the intense railroad activity and development in the area led to the erection of several iron bridges to accommodate pedestrian and automotive traffic across the railroad tracks. Atlanta architect Haralson Bleckley proposed to cover over the tracks entirely with a ferroconcrete platform on viaducts in 1909; as part of the contemporary City Beautiful trend, the platform would be used for boulevards and public plazas. Although Bleckley's plan was never realized, Plaza Park (in the north block of the four-block Underground Atlanta district) was eventually built in 1948 and later demolished and rebuilt as Peachtree Fountains Plaza.

In 1928, the "twin bridges" viaduct was completed, raising the street level of Pryor, Central, Wall, and Alabama by one and a half stories, and a five-block area was completely covered up. This submerged the original street levels of Pryor, Alabama, Ponder's Alley, and Kenny's Alley, with access to the original street levels provided from Old Loyd Street. During the construction of the "twin viaducts", merchants moved their operations to the second floor of their buildings, and turned the original ground floors' storefronts into basements for storage and service.

Given that this occurred during Prohibition, and the fact that these "basements" were relatively obscured from the city above, some of the basements became sites for speakeasys and juke joints, with music and illegal drinking a common occurrence. One of the first mentions of the area is in the opening lines of Bessie Smith's 1927 song "Preachin' The Blues" which documents its importance as an entertainment district.

For the next forty years, as Atlanta continued to grow at street level, the  underground area was effectively abandoned and forgotten, though frequented by the homeless.

Entertainment district
In the 1960s, the original storefronts were rediscovered and many architectural features from a century earlier had survived intact including decorative brickwork, granite archways, ornate marble, cast-iron pilasters, hand-carved wooden posts, and gas street lamps. Two Georgia Tech graduates, Steven H. Fuller Jr. and Jack R. Patterson, began to plan a private development there to restore and reopen "the city beneath the city" as a retail and entertainment district. Underground Atlanta, Inc. was incorporated May 2, 1967, and began acquiring options to lease buildings under Central Ave, Pryor, Whitehall, Hunter, Alabama, and Wall Street viaducts. Fuller and Paterson purchased all the corporation's stock in October 1967 and construction began in November 1968.

A constitutional amendment was passed in Georgia naming the area a state historic site. The renovation left the original facades mainly intact and was concentrated on the spaces along Alabama, Pryor, and Kenny's Alley.

The Underground Atlanta corporation spent $10 million on redeveloping the historic area into an entertainment district. On April 8, 1969, "Underground Atlanta" officially opened with new restaurants, bars, nightclubs, and music venues installed in the old individual storefronts. At the time, Fulton County was the only county in the state of Georgia that permitted mixed alcoholic beverages to be served, provided that adults met a dress code in places that served them. As a result, Underground Atlanta quickly became the center of downtown Atlanta nightlife.

Popular spots in Underground Atlanta included Dante's Down the Hatch, Scarlett O'Hara, The Blarney Stone, The Rustler's Den, The Pumphouse, The Front Page, The Bank Note, and Muhlenbrink's Saloon, where Atlanta's Piano Red, under the name Dr. Feelgood and the Interns, played from 1969 to 1979. Other attractions included a souvenir shop owned by governor Lester Maddox and a wax museum. With the old-style architecture lending considerable charm to the district, Underground Atlanta soon became Atlanta's best-known tourist attraction, rivaling Bourbon Street in New Orleans. By 1972, its most profitable year, Underground had 3.5 million visitors and $17 million in sales. In 1973, there were 65 businesses employing 1,000. At its peak, there were more than 80 restaurants, clubs, boutiques, and shops in the Underground Atlanta district.

The heyday of Underground Atlanta lasted for only half a decade. The legal drinking age in Georgia was lowered from 21 to 19. When neighboring DeKalb County relaxed their restrictions on alcohol consumption in the early 1970s, new bars sprouted up in other parts of the city, generating competition. The dress code restrictions were dropped and fights began to break out. Crime became uncontrollable and the area was considered dangerous. In addition, the construction of the MARTA East Line beginning in 1975 tore out approximately one third of the Underground blocks and eliminated parking.

In 1975, The New York Times noted that winter traffic to the complex was sparse and threatened the continued existence of the district; Underground Atlanta Inc. offered 26,000 shares of stock to the city of Atlanta, and proposed to fence off the district, converting the public streets into public parkland and offering a 25-cent admission charge. By 1976, sales were down to just 40% of 1973 results.

The Underground Atlanta Historic District was added to the National Register of Historic Places on July 24, 1980, the same year that Underground Atlanta was closed; just 26 businesses remained. Although they struggled to stay open, the area was once again abandoned by February 1982. Dante Stephensen, the proprietor of Dante's Down the Hatch, was the last to leave the Underground.

Shopping mall
Underground sat mostly dormant for most of the 1980s.  Vagrants occupied several of the historic buildings, some of which were consequentially destroyed by fires.  In 1982, newly elected mayor Andrew Young vowed to reopen Underground as part of his plan to resuscitate downtown Atlanta, starting with authorizing a $400,000 study conducted by American Cities Corporation (a subsidiary of The Rouse Company, who had redeveloped and operated other "festival shopping" projects around the United States such as Faneuil Hall in Boston, Harborplace in Baltimore, and Bayside Marketplace in Miami); the resulting study advocated a complete redevelopment of Underground and the five blocks surrounding it. Underground Festival Development, Inc. (UFD) was formed in January 1985 to supervise the proposed redevelopment, and Mayor Young signed an agreement with UFD in July of that year. UFD began negotiating with Rouse to manage the site once complete. However, the development was put on hold in December 1985 when the Georgia Supreme Court ruled the proposal, which included a municipal bond issue, first required approval by Fulton County citizens.

Mindful of the security issues (real and perceived) that contributed to the first closure of Underground in 1980, UFD began to plan entrances, exits, and lighting to emphasize safety and Rouse assembled a security force of 30. During this time, some of the clubs that had been destroyed by the MARTA construction eventually won a claim for damages from federal mass transit authorities and used the money to help revitalize the area a second time.

The restructured $85 million bond issue was approved by the Georgia Supreme Court by July 1986, and reconstruction of Underground commenced. The Rouse Company announced it was ready to sign up tenants in March 1987; in all, the renovation cost $142 million. The city of Atlanta contributed $123 million of that, including the $85 million bond revenue, with the remainder from sales taxes and federal sources. On June 15, 1989, during heavy thunderstorms, Underground Atlanta re-opened as more of a modern shopping mall than an entertainment district; the revamped Underground had double the retail space of the old entertainment district, with . Its 140 tenants included the retail outlets Sam Goody and Olivia Newton-John's Koala Blue boutique, as well as a reopened Dante's Down the Hatch in the Kenny's Alley section. Kenny's Alley was the designated entertainment area at the modern (post-1928) street level, with  available for dining and clubs. In total, the redevelopment project spanned an area of six city blocks, approximately , with parking for 1,200 vehicles. The redevelopment of Underground Atlanta received an award for Excellence in Urban Design from the American Institute of Architects in 1990.

The renovation also removed Plaza Park, which had been built in the late 1940s, and replaced it with Peachtree Fountains Plaza. Plaza Park had been the site of the city's last remaining peach tree on its namesake Peachtree Street, but 20 non-fruit-bearing trees were donated by the Georgia Peach Commission to be planted in nearby Woodruff Park.

Although the historic buildings and architecture remained a major draw, some critics felt that the now-sanitized district had lost its original charm and lively atmosphere; Jeff Kunerth wrote the new Underground was "a new heart [of Atlanta] with the soul of Disney World's Main Street" in the Orlando Sentinel.

First-year sales results were encouraging, with a total of $75 million (exceeding the projection by $5 million) and 13 million visitors, of which 7.8 million were from the Atlanta metropolitan area. The number of visitors from outside the area was the only disappointment. Developers envisioned Underground Atlanta would become the third major tourist attraction for Atlanta, including Stone Mountain Park and Six Flags Over Georgia. The New Georgia Railroad had operated a vintage train excursion from its depot (the former Pullman Yard) near Underground Atlanta to Stone Mountain Park starting in 1986; the excursion train service was discontinued in 1993.

In August 1990, the World of Coca-Cola, a museum chronicling the history of The Coca-Cola Company and its products, opened adjacent to Underground Atlanta, bringing a further influx of tourists to the area. The museum would later relocate to the re-developed Pemberton Place near the Georgia Aquarium. In September 1990, International Olympic Committee President Juan Antonio Samaranch announced that Atlanta had been awarded the 1996 Summer Olympic games; citizens had gathered at Kenny's Alley to watch the announcement live on video monitors.

But on April 30, 1992, in the wake of the Rodney King trial verdict, the area was severely damaged by protesters and gangs, leading to the imposition of a curfew. A new marketing campaign which stated "The Fun in Town is Underground" was designed to help its public image. Although the area saw significant attendance during the 1996 Olympics, Underground Atlanta and the Five Points station were evacuated following the bombing when an abandoned bag was found, and Underground still ended the year $6.5 million in the red.

Underground Atlanta was host to retail stores, restaurants, and several nightclubs and bars in Kenny's Alley and street battle dancing in the late 1990s. In 2004, in an effort to keep Underground Atlanta from closing a second time, the city passed an ordinance allowing bars in the complex to remain open and serve drinks until 4:00 am – a last call 90 minutes later than the rest of the city had recently been restricted to. Patrons were also permitted to take their open alcoholic drinks from bar to bar. Despite this, Underground Atlanta struggled to attract consistent and diverse patronage. Eventually, Underground Atlanta was closed for a second time in 2016.

Mixed-use renovation
On December 17, 2014, an announcement was made by Atlanta's then mayor, Kasim Reed, that the city of Atlanta was under contract to sell Underground Atlanta to developer WRS Inc. The developer plans to turn Underground Atlanta into a mixed-use development with more retail options and above ground apartments, with total investments of $150–$200 million. The sale was completed in March 2017, and the lower level closed to the public on August 13, 2017. WRS was better known for developing suburban strip malls, and Atlanta Journal-Constitution columnist Bill Torpy was skeptical about their prospects, calling them "an odd fit for the job". By January 2020, the renovation had borne few visible signs of change.

On November 28, 2020, Underground Atlanta was sold to Shaneel Lalani, the CEO of Norcross-based Billionaires Funding Group (BFG), a private investment firm. Lalani assembled a team of experts to suggest new directions for renovating the site; recommendations included mixed-use development with multifamily residences, expanded retail and dining options, and reopening outdoor spaces. By 2021, BFG had hired Kimley-Horn and HGOR to create a master plan for the site, and several leases were announced in 2022.

References

Further reading
Morrison, Jeffrey, Atlanta underground : history from below, Guilford, Connecticut : Globe Pequot, [2019]

External links

Official website
Google Maps
Scans of vintage ads for clubs and restaurants in Underground Atlanta, mostly from the early 1970s
Copy of 1978 application for National Register of Historic Places with detailed history of the area and construction
In 1970, local R&B shouter Piano Red recorded a tribute record called Underground Atlanta It was released on the KING label.
Doug Monroe's article on Underground Atlanta in the December 2006 issue of Atlanta magazine:
Atlanta, Georgia, a National Park Service Discover Our Shared Heritage Travel Itinerary

Buildings and structures in Fulton County, Georgia
Entertainment districts in the United States
Atlanta
Tourist attractions in Atlanta
1969 establishments in Georgia (U.S. state)

Underground Atlanta


Rebbjergskov (på tysk Rehbergholz eller Rehberger Wald) er navnet på en bebyggelse og et større skovområde på 194 ha i det nordlige Tyskland, beliggende i Midtangel i Sydslesvig. Skoven består overvejende af løvblandingskov med bøg, eg og lind. Der er også arealer med overdrev og højmoser. Desuden snegler sig et lille vandløb (Ølsby Å≈Ülsbyer Au) gennem skoven. Området udgør en del af det jyske vandskel mellem Vesterhavet og Østersøen.En del af skoven (omtrent 13 % svarende til 25,36 ha) skal fremover udvikle sig som naturskov uden skovdrift. Skovområdet er af hovedvejen mellem Satrup og Ølsby delt i en sydvestlig del (Svendholt≈Schwennholz) og en nordøstlig del (Sønderskov≈Süderholz). Hele skovområde er fredet i henhold til EU's habitatdirektiver som habitatområde (Fauna-Flora-Habitat-Gebiet Rehbergholz und Schwennholz).

Skoven var i den danske tid (før 1864) dansk-kongelige domæneskov på omtrent 300 tdr. land og hørte som Svendholt-Rebbjergskov administrativt under den første gottorpske skovriderdistrikt. Skoven ejes i dag af Slesvig-Holstens skovstyrelse (Schleswig-Holsteinischen Landesforsten). Stednavnets første led er afledt af dansk rev for en langstrakt bjerg (sml. rev).

Skoven er omgivet af Hegnebjerg (Heineberg), Esmark og Rebbjerg (Rehberg) i nord, Egebjerg (Ekeberg) i øst, Torsskjeld (Tordschell) i syd og Bøndesbøl (Bunsbüll) og Hegemose i vest. Skoven indeholder en række afmærkede stier, ridestier og veje.

I skoven ligger seks stendysser fra stenalderen. Mest kendt er langdyssen Pinnesgrav, hvor folk fra de omliggende landsbyer holdt op til 1900-tallet hvert år pinsefest. Ifølge folkelegenden skulle stendyssen være røverhøvding Pinnes grav. .

Den danske jurist og politiker Henning Matzen (1840-1910) er født i Rebbjergskov. Hans bror Matz Matzen (31. maj 1830 - 3. dec. 1907) virkede som dansk lærer og pædagog.

Eksterne henvisninger
 Miljøministeriet Slesvig-Holsten om Rebbjergskov

Referencer

Midtangel
Skove i Sydslesvig

Rebbjergskov


An Liparis rhodochila in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Allen Rolfe. An Liparis rhodochila in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Liparis (Orchidaceae)

Liparis rhodochila


Taylor Stoehr (1931–2013) foi um professor e autor americano. Ele editou vários volumes da obra de Paul Goodman como seu executor literário .
!Artigos com hCards

Funciona

 Dickens: A postura do sonhador (1965)
 Cientistas Loucos de Hawthorne: Pseudociência e Ciências Sociais (1978)
 Negativos em Concord: Emerson, Alcott e Thoreau (1979)
 Here Now Next: Paul Goodman e as Origens da Terapia Gestalt (1994)

Editado

 Poemas coletados de Paul Goodman (1976)
 Desenhando a linha: os ensaios políticos de Paul Goodman (1977)
 O espírito do criador vem: os ensaios literários de Paul Goodman (1977)
 A natureza cura: os ensaios psicológicos de Paul Goodman (1977)
 The Collected Stories of Paul Goodman (1978–1980, quatro volumes)
 Esperança Louca e Experiência Finita: Ensaios Finais de Paul Goodman (1994)
 Descentralizando o poder: a crítica social de Paul Goodman (1994)
 Formato e ansiedade: Paul Goodman critica a mídia (1995)
 O Leitor de Paul Goodman (2011)

Ligações externas

Escritores dos Estados Unidos
Mortos em 2013
Nascidos em 1931

Taylor Stoehr


Vila Matilde est un district de la municipalité de São Paulo situé à la zone est de la municipalité et appartenant à la sous-préfecture de Penha.

Les quartiers de Vila Matilde sont : Vila Aricanduva ; Chácara 6 de Outubro ; Vila Eutália ; Vila Dalila ; Jardim Maringá; Vila Talarico ; Vila Nova Savoia ; Vila Guilhermina ; Jardim Triana ; Jardim Assunção ; Jardim Samara ; Jardim São João ; Jardim Hercília ; Vila Palmeirinha ; Cidade Patriarca.

Histoire
Le district est né dans la deuxième décennie du XXe siècle, au même titre que ses voisins et plusieurs autres quartiers de São Paulo. Il y avait un grand terrain et des gens désireux de l'acheter.Au début des années 1920, ce terrain appartenait à Dona Escolástica Melchert da Fonseca et allait de Guaiaúna (aujourd'hui le quartier de Penha) à Fazenda do Carmo (aujourd'hui le Parque do Carmo, dans le district du même nom Parque do Carmo). Dona Escolástica avait une fille nommée Matilde, qui avait été mariée à l'ancien ministre et ambassadeur José Carlos de Macedo Soares - figure importante de la politique de São Paulo. La zone était très étendue et c'est pourquoi cela s'est fait par étapes pour commencer le grand lotissement, Dona Escolástica a commencé par la partie principale, rendant hommage à sa fille Matilde, avec le nom de Vila Matilde.

Actualité
Elle est célèbre pour ses vieux carnavals et pour l'école de samba Nenê de Vila Matilde. Le "commerce de quartier" se distingue également, principalement dans la région du quartier de Vila Dalila, et l'avenue Waldemar Carlos Pereira a une bonne partie de son commerce.

Infrastructure et situation
Le district est en grande partie desservi par la ligne 3 du métro de São Paulo avec les stations : Vila Matilde, Penha, Guilhermina-Esperança et Patriarca, cette dernière située en bordure du district.

En plus du métro, plusieurs lignes de bus SPTrans sont présentes dans le quartier, principalement situées à Avenue Itaquera et Radial Leste.

Le quartier est également traversé par la ligne 11 de la CPTM, mais depuis l'inauguration du soi-disant Express Est en 2000, il n'est plus desservi par les trains urbains. La gare ferroviaire du quartier est actuellement abandonnée et ses deux quais d'embarquement ont été démolies en 2017.

Districts limitrophes
 Penha - Nord
 Carrão - Ouest et Sud-ouest
 Aricanduva - Sud
 Cidade Líder - Sud-est
 Artur Alvim - Est

Rues et avenues principales
 Radial Leste - (Conde de Frontin et Antonio Estêvão de Carvalho)
 Avenue Aricanduva
 Avenue Itaquera
 Avenue Waldemar Carlos Pereira
 Avenue Bernardino Brito Fonseca de Carvalho

Armoiries de Vila Matilde
Les armoiries et le drapeau de Vila Matilde ont été développés à partir du sauvetage historique de la chercheuse et historienne Adriana Lopes, compte tenu de l'étude de l'héraldique et de la contribution de différents peuples à la formation de la ville de São Paulo.

L'écu surmonté du symbole de la victoire, représente la richesse des terres de la région, avec la lettre M au centre, d'or, symbolise le nom du village, Matilde. Le nom choisi pour le premier lotissement construit dans la région était un hommage des parents, D. Escolástica et José Mascarenhas, propriétaires de vastes terres, à la fille du couple, Matilde, en 1922.

Sur les côtés de l'écu se trouve le Symbole de la couronne de laurier de la conquête, en synopsis, nous référant à la distinction et à la gloire du quartier.

Le bouclier est percé d'épées, rappelant la Révolution de 1924, lorsque la gare de Vila Matilde servait de camp aux troupes gouvernementales.

Le bouclier principal est divisé verticalement en champs d'azur et de blanc. Le champ d'azur est l'emblème héraldique de la justice, de la dignité et de la loyauté, ayant au centre la représentation de l'église Nossa Senhora do Belo Ramo, honorant les autres institutions religieuses ; dans le champ en blanc, symbolisant la paix, l'arbre, représentant la Praça da Conquista et le symbole d'une bobine de film, rappelant les espaces de loisirs et culturels du quartier, l'ancien Cine São João et l'ancien club de danse Toco.

La partie inférieure du bouclier est divisée verticalement en champs d'azur et de blanc. Le champ blanc représente l'aigle, symbole de la Grêmio Recreativo Cultural Escola de Samba Nenê de Vila Matilde, fondée en 1949 par Alberto Alves da Silva ; au champ d'azur se trouve la locomotive, représentant la gare de Vila Matilde, ouverte en 1924, apportant des progrès à la région, désactivée en 2000, le quartier ayant actuellement une ligne de métro.

L'écu choisi de forme triangulaire, dans un ton jaine, rappelle la formation géographique du quartier.

Les armoiries ont été présentées aux associations et aux habitants de la région, avec le soutien du sous-maire Thiago Della Volpi de la sous-mairie de Penha, cherchant à contribuer à l'identité historique du quartier. Le drapeau a été lancé dans la plus ancienne institution du village, la Sociedade Amigos de Vila Matilde, le 8 décembre 2019, par l'intermédiaire de son président Alexandre Bueno, à l'occasion du 97e anniversaire du quartier.

Notes et références

District à São Paulo

Vila Matilde


Kosmos 2165, sovjetski komunikacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Strijela-3.

Lansiran je 12. studenoga 1991. godine u 20:09 s kozmodroma Pljesecka, s mjesta 32/1. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Ciklon-3 11K68. Orbita mu je 1394 km u perigeju i 1413 km u apogeju. Orbitni nagib je 82,61°. Spacetrackov kataloški broj je 21779. COSPARova oznaka je 1991-077A. Zemlju obilazi u 113,85 minuta.

U istoj misiji poslano je još 5 satelita vrste Strijela-3, a još je jedan dio (S5M) ostao kružiti u niskoj orbiti.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. 1991 год. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Strela-3 (17F13) (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz lansiranja (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2165


L'abbaye de Weihenstephan est une ancienne abbaye bénédictine à Weihenstephan, dans le Land de Bavière et le diocèse de Freising.

Histoire
Avant même l'arrivée de Corbinien à Freising vers l'an 720, il y avait probablement déjà une église sur le "Weihenstephaner Berg". Le monastère, d'abord dédié à Guy, puis à Étienne et Michel, est fondé vers l'an 830 par l'évêque .

Les chanoines séculiers vivent à Weihenstephan jusqu'en 1020 environ. L'évêque  les déplace à l', fondée vers 833 puis désertée, à mi-hauteur du Weihenstephaner Berg. Egilbert remplace les chanoines par des moines bénédictins de l'.  est le premier abbé de 1021 à 1022. À partir de 1080,  et à la suite les comtes de Scheyern (et plus tard la maison de Wittelsbach) ont le bailliage de l'abbaye. À partir de 1255, le bailliage appartient aux ducs bavarois de Landshut, qui retirent l'abbaye à l'évêque de Freising. Weihenstephan passe sous la souveraineté bavaroise. Weihenstephan connait un premier épanouissement culturel à la fin du . Un déclin progressif est déclenché notamment par plusieurs incendies catastrophiques et un pillage par Louis III de Bavière en 1336, les bénédictins soutiennent la Papauté d'Avignon. Weihenstephan a son deuxième apogée au . À partir de 1418, le couvent vit selon les exigences de la . En 1430, l'abbé Eberhard II reçoit le droit de porter les . À l'exception de l'église abbatiale, les bâtiments restants du monastère sont reconstruits entre 1674 et 1705. L'église abbatiale n'est modernisée à l'intérieur qu'après 1750. Vers 1802, l'abbaye est presque en faillite. Au cours de la sécularisation en Bavière, l'abbaye est dissoute en 1803 ; la majorité des 24 moines occupent des postes sacerdotaux vacants.

L'église paroissiale Saint-Jacques sur le Weihenstephaner Berg est démolie en 1803, tout comme l'église abbatiale Saint-Étienne, qui est élevée au rang d'église paroissiale en 1810. Le maître-autel gothique de Jan Polack est conservé à ce jour. Les parties est et sud-est du complexe abbatiale sont démolies (maintenant partie du jardin de la cour). L'aile ouest et la partie sud-ouest sont conservés à ce jour, tout comme une partie des dépendances occidentales du monastère. Ces bâtiments sont maintenant utilisés par l'Université technique de Munich. L'aile sud-ouest du monastère abrite également la salle de bal, avec des stucs de  de 1705 à 1710. Après les fouilles archéologiques de 1998, la base des murs de l'église abbatiale démolie est reconstruite dans le jardin de la cour, et le plan au sol de l'église est à nouveau reconnaissable. La chapelle Sainte-Madeleine du , au nord-ouest de l'ancienne église, est conservée. Au sud du jardin, sur le versant de la montagne, se trouvent les ruines de l'ancienne chapelle Saint-Corbinien, construite par les frères Asam et démolie en 1803.

Le prieuré de Vötting est également supprimé en 1803 et la brasserie du monastère devient propriété de l'État. Depuis 1921, la Bayerische Staatsbrauerei Weihenstephan fonctionne comme une brasserie d'État bavaroise jusqu'à ce jour.

Les bâtiments et les écuries, les champs et les forêts du monastère sécularisé sont vendus ou transférés à l'école forestière qui avait déménagé de Munich à l'automne 1803 et à une "ferme modèle" nouvellement fondée. , enseignant à l'école forestière et agricole, se voit confier l'administration de l'ancienne propriété du monastère. En 1807, les deux écoles doivent être fermées, car de nombreux élèves et professeurs participent à la guerre de la Quatrième Coalition. En 1852, l'école d'agriculture est transférée à Weihenstephan et en 1895, elle est élevée au rang d'Académie d'agriculture ; c'est le noyau des installations actuelles de l'université technique de Munich et de l', qui forment le centre du .

Références

Abbaye fondée au IXe siècle
Abbaye bénédictine en Allemagne
Abbaye en Bavière
Abbaye dédiée à saint Étienne
Abbaye reconstruite au XVIIe siècle
AbbayeWeihenstephan
Abbaye reconstruite au XVIIIe siècle
AbbayeWeihenstephan
Abbaye désaffectée au XIXe siècle
Abbatiale partiellement détruite au XIXe siècle
Abbaye devenue bâtiment agricole
Abbaye devenue site d'enseignement

Abbaye de Weihenstephan