يوسف مقدادي (8 تشرين الثاني 1950- 3 فبراير 2008) طبيب وشاعر أردني من مواليد قرية بيت ايدس-إربد. عاش طيلة حياته في غربة عن موطنه، إلى ان عاد قبل وفاته بعامين ليعيش في وطنه إلى ان توفي

التعليم

تلقى تعليمه الابتدائي في مسقط رأسه وبلدته بيت ايدس، ثم انتقل لمدرسة القرية المجاورة (مدرسة كفرعوان) ليكمل التعليم الاعدادي.

حصل على منحة لاكمال دراسته الثانوية من الكلية العلمية الإسلامية في عمان والتي كانت تعتير من ارقى وأقدم مدارس الأردن في ذلك الوقت. واستطاع ان يثبت نفسه وتفوقه - وهو القروي البسيط - على اترابه من أبناء الوزراء والذوات الذين كانوا يحرصون على ارتياد هذه المدرسة لشهرتها الواسعة.و تخرج منها عام 1969 بتفوق ليلتحق بكلية الطب في جامعة بغداد.

حصل على منحة تفوق من جامعة بغداد في السنة الثانية من الدراسة ليحصل على بكالوريوس الطب والجراحة عام 1975 باعتماد كلي على نفسه ومنحته التي نالها بكل جدارة.ثم التحق ببرنامج الإقامة الطبية في قسم الأنف والأذن والحنجرة في مستشفى الجامعة الأردنية. حصل على دبلوم الأنف والأذن والحنجرة من جامعة فيينا – النمسا وزمالة الجمعية الطبية الأمريكية – فيينا، علم الأعصاب الأذنية.
كان حريصا على تطوير نفسه دائما فلم يكن للعلم حدود في نظره. فلم يتوقف عن حضور المؤتمرات والمشاركة في ورش العمل المتعلقة بالأنف والأذن والحنجرة وتحديدا بالتوازن والسمعيات.

الإنتاج الأدبي

صدر له ديوانان شعريان «أبوح لكم 1999» و" برقش 2007"، اتصف شعره ببراعة في استخدام التصوير، واستغلال الأقوال الـمأثورة، والحِكَم، والأمثال استغلالاً فنياً.

الجانب العائلي
تزوج عام 1979 من السيدة رويدة العمري وله من الأبناء جمانة 1980 (حاصلة على شهادة الماجستير في الصيدلة السريرية من جامعة العلوم والتكنولوجيا الأردنية)، لبابة 1981 (حاصلة على شهادة الماجستير في علوم الحاسبات من جامعة شتوتغارت - ألمانيا), عريب 1983 (حاصلة على شهادة الماجستير في علوم الحاسبات في الجامعة الأردنية), عمر1986 (حاصل على شهادة البكالوريوس في العلوم المالية والمصرفية في جامعة اليرموك)، عرين 1988 (طالبة ماجستير تقويم النطق واللغة في الجامعة الأردنية) ومضر 1993 (طالب بكالوريوس في تخصص التقنيات الحيوية وهندسة الجينات في جامعة فيلادلفيا).

مرضه ووفاته
أصيب بمرض نادر جدا يؤدي إلى تخثر الدم ونقص في عدد الصفائح يعرف بالإسم العلمي "Thrombotic thrombocytopenic purpura" أو اختصار بـ "TTP". حيث دخل المستشفى الإسلامي في عمان يوم الإثنين بتاريخ 21 يناير 2008، وبقي تحت العلاج إلى وافته المنية ظهر يوم السبت الموافق 3 فبراير 2008. دفن في قرية «بيت إيدس» كما طلب في قصيدة «برقش»:

 رباه قـدِّرْ أنْ أُوارى فـي مَجـنَّتـها العـذية فـتـظِلَّني زيتـونةٌ خـضراءُ وارفـةٌ بَهِيَّة

التكريم

أقامت رابطة الكتاب الأردنيين حفلا أبنت فيه الشاعر يوسف مقدادي يوم الثلاثاء (23\3\2008) في قاعة الشهيد المهندس يحيى عياش في مجمع النقابات المهنية في مدينة إربد (الأردن).

مصدر

 (جريدة الغد)
 (جريدة الرأي)

أطباء أردنيون
خريجو جامعة بغداد
شعراء أردنيون في القرن 20
مواليد 1950
وفيات 2008

يوسف هزاع المقدادي


Le terme « houra » peut faire référence à :

Patronyme

 James Houra (152-2020), peintre ivoirien ;
  (1838-1917), homme politique et écrivain tchèque ;
  (né en 1960), musicien croate ;
  (1933-2006), artiste tchèque ;
  (né en 1989), joueur tchèque de football.

Toponyme

 le , colline nigérienne ;
 le , rivière néo-zélandaise ;
 le , montagne néo-zélandaise.

Autres

 houra.fr, entreprise française ;
 , microbiologiste irano-américain ;
 l', club de football saoudien.

Voir aussi

Houra (homonymie)


Chang Ch'ien, cunoscut și ca Zhang Qian, (172 î.e.n.- 126, î.e.n., Cianan?) a fost primul mare călător chinez, care a descoperit marele drum al mătăsii în sec. II î.e.n.. Itinerarul lui Chang Ch'ien, care a început în Cianan (Xi'an) a cuprins pustiul Gobi, partea vestică a Marelui zid Chinezesc, munții Tian-Șan, lacul Lobnor, lacul Issâk-Kul, ținutul dintre râurile Sîr Daria și Amu-Daria, Afganistanul de nord, a ocolit munții Pamir prin partea de sud, orașele: Tunhuan, Kucea din deșertul Takla-Macan, nordul provinciei Kash, Samarkand, la nord de orașul Bactria, Kash, Hoton (la est de actualul Kaxgar, actualmente dispărut), după ce a revenit la Tunhuan, unde a decedat în anul 114 î.e.n. Conform estimărilor proprii itinerarul a avut o lungime de 15.000 kilometri.

Chang Ch'ien este descris în Wu Shuang Pu (無雙 譜, Tabelul eroilor fără egal) de Jin Guliang.

Note

Vezi și
 Împăratul Wu din dinastia Han

Nașteri în 172 î.Hr.
Decese în 126 î.Hr.
Călători chinezi
Exploratori chinezi
Diplomați chinezi
Politicieni chinezi
Oameni din secolul al II-lea î.Hr.

Chang Ch'ien


منزل ريتفيلد شرويدر (بالهولندية: Rietveld Schröderhuis) منزل يقع في أوترخت، هولندا، يُعتبر أحد رموز العمارة الحديثة. صممه المعماري الهولندي غيريت ريتفيلد، في 1924 التقى ريتفيلد ارملة المحامي Truus Schräder، التي طلبت منه تصميم منزل حديث على النمط الحديث لها و3 أطفال. وقد تم تصميم المنزل (الذي حمل الاسم الأخير لكل من المعماري ورب المنزل) وفق مبادئ حركة دي ستيل المعمارية، حيث يكاد يخلو المسقط الأفقي لمنزل Rietveld Schräder من أي جدار داخلي ثابت، كما أنه تم ربط الخارج بالداخل عبر نوافذ الزجاج الكبيرة، وتم استخدام نفس الالوان التي استخدمها الفنان موندريان (أحد مؤسسي الدي شتيل) في لوحاته الفنية. كما تم التشديد على العناصر الأفقية والعمودية بالمبنى. وقد أصبح منزل ريتفيلد شرويدر في أوتريخت الآن رمزا للعمارة الحديثة، ومنذ عام 2000 دخل قائمة مواقع التراث العالمي التابعة لليونسكو.

معرض

وصلات خارجية
 منزل ريتفيلد شرويدر
 منزل ريتفيلد شرويدر في مركز اليونسكو للتراث العالمي
 منزل ريتفيلد شرويدر في المتحف المركزي في اوتريخت
 فيديو جولة في منزل ريتفيلد شرويدر
 جالينسكي

انظر أيضاً
 قائمة بالاختراعات الهولندية

مراجع

آثار هولندية في أوترخت (مدينة)
دي ستايل
عمارة متاحف في هولندا
مبان ومنشآت في أوترخت (مدينة)
متاحف في أوترخت (مدينة)
منازل اكتملت في 1924
منازل في هولندا
مواقع التراث العالمي في هولندا

منزل ريتفيلد شرويدر


Korma or qorma (; ; ) is a dish originating in the Indian subcontinent, consisting of meat or vegetables braised with yogurt (dahi), water or stock, and spices to produce a thick sauce or gravy.

Etymology
The English name is an anglicisation of Hindi-Urdu qormā (क़ोरमा, قورمہ), meaning "braise". It refers to the cooking technique used in the dish. All these words, and the names of dishes such as the Iranian ghormeh (), Turkish Kavurma and the Azerbaijani qovurma or kavarma, are ultimately derived from a Turkic word qawirma, meaning "[a] fried thing". The Indian korma is, however, possibly unrelated in a culinary sense to the modern Turkish kavurma or to some other dishes using the same root word, as they use widely varying techniques and ingredients.

History

Korma has its roots in the Mughlai cuisine of the Indian subcontinent. A characteristic Mughal dish, it can be traced back to the 16th century and to the Mughal expansion into South Asia. Kormas were often prepared in the Mughal court kitchens, such as the famous white korma, perhaps garnished with vark, said to have been served to Shah Jahan and his guests at the inauguration of the Taj Mahal.

Classically, a korma is defined as a dish where meat or vegetables are braised with yogurt or stock. The technique covers many different styles of korma. The flavour of a korma is based on a mixture of spices, including ground coriander and cumin, combined with yogurt kept below curdling temperature and incorporated slowly and carefully with the meat juices. Traditionally, this would have been carried out in a pot set over a very low fire, with charcoal on the lid to provide all-round heat. A korma can be mildly spiced or fiery and may use lamb, goat meat, chicken, beef or game; some kormas combine meat and vegetables such as spinach and turnip. The term shahi (), used for some kormas, indicates its status as a prestige dish, rather than an everyday meal, and its association with the court.

Preparation

The korma style is similar to other braising techniques in that the meat or vegetable is first cooked briskly, or seared, using a high heat, traditionally using ghee, and then subjected to long, slow cooking using moist heat and a minimum of added liquid. The pot may be sealed with dough during the last stages of cooking, using a technique called dum or dampokhtak.

The korma can make use of a technique called bagar: later in the cooking, additional spices are mixed with heated ghee and then combined with the sauce formed by the braising; the pan is then covered and shaken to release steam and mix the contents.

There is a wide variation between individual korma and other "curry" recipes. Chilli and ginger are often used, but the precise method of preparation results in widely different flavors. Indian bay leaves or dried coconut may be added, the latter being a predominantly South Indian flavoring.

A korma pilau (pilaf) is a rice and meat dish made with braised meat.

Variations

In the United Kingdom

In the United Kingdom, a typical korma as served in curry houses is a mildly spiced dish with a thick sauce. It often features almonds, cashews or other nuts, and coconut or coconut milk. In the 21st century, chicken korma has several times been cited as the most popular curry in the UK, replacing chicken tikka masala in surveys of public eating habits.

Navratan korma

Navratan korma is a vegetarian korma made with vegetables and either paneer (an Indian cheese) or nuts – or sometimes both. Navratan means "nine gems", and it is common for the recipe to include nine different vegetables.

Eid korma
In some parts of South Asia, korma is used to denote a traditional Eid al-Adha (festival of the sacrifice) dish of lamb, goat or cow that is braised in minimal or no spices. The flavour comes from the meat and fat of the chosen cuts. It was often done to preserve meats for a short-term period, as the fat layer forms a barrier to help prevent spoilage, similar to potted beef.

In Malaysia
Korma or 'gulai kurma' in Malaysia is cooked with coconut milk instead of yogurt. Meats used for kurma include chicken, mutton, beef and deer.

See also

References and notes

External links

Bengali curries
Indian curries
Mughlai cuisine
Muhajir cuisine
Pakistani curries
Pakistani chicken dishes
Telangana cuisine
Uttar Pradeshi cuisine
Foods containing coconut
Nut dishes
Anglo-Indian cuisine
Bangladeshi cuisine
Pakistani cuisine

Korma


Pădurea Teșila este o arie naturală protejată ce corespunde categoriei a IV-a IUCN (rezervație naturală de tip floristic), situată pe raza comunelor Schitu și Izvoarele, în județul Giurgiu.

Localizare
Aria protejată se află la o distanță de 22 km de municipiul Giurgiu, la 30 km de Parcul Natural Comana și 55 km de municipiul București.Aceasta este formată din 3 trupuri de pădure, despărțite de drumul național DN5B și drumul județean 505 (DN5B - Chiriacu).

Înființare
Rezervația naturală Pădurea Teșila a fost declarată arie naturală protejată prin Legea nr. 5 din 6 martie 2000 privind aprobarea Planului de amenajare a teritoriului național - Secțiunea a III-a - zone protejate, având o suprafață de 52,5 ha.

Biodiversitate
Vegetația este compusă din Quercus robur (stejar - 1%), Q.cerris (cer - 40%), Q.pubescens (stejar pufos), Q.pedunculiflora (stejar brumariu - 5%), Acer tataricum (arțar tătărăsc), A.campestre (jugastru), Pirus pyraster (păr pădureț), Robinia pseudacacia (salcâm - 25%), Rosa canina (măceș), Ligustrum vulgare (lemn câinesc), Cornus sanguinea (sânger), Poa pratensis (firuța), Rubus caesius (mur), Festuca rubra (păiuș roșu), Carex gracilis (rogoz), Agrostis alba (iarba câmpului) și bujor românesc (Paeonia peregrina Mill. var. romanica) .

Fauna este reprezentată de Phasianus colchicus (fazan), Perdix perdix (potârniche), Anser albifrons (gârlița mare), Anas plathyrinchos (rața mare), Coturnix coturnix (prepelița), Scolopax rusticola (sitar), Corvus corone cornix (cioara grivă), Capreolus capreolus (căprior), Sus scrofa (mistreț), Lepus europaeus (iepure de câmp), Vulpes vulpes (vulpe roșie), Felis silvestris    (pisica sălbatică), Meles meles (bursuc).

Vezi și
 Lista rezervațiilor naturale din județul Giurgiu
 Lista rezervațiilor naturale din România

Note

Legături externe
 10 cele mai frumoase locuri din județul Giurgiu, bunadimineata.ro

Rezervații naturale din județul Giurgiu
Categoria IV IUCN

Pădurea Teșila


3. ŽNL Karlovačka je bila 6. stupanj nogometnih natjecanja u Hrvatskoj. Prvoplasirani klub je prelazio u viši rang - 2. ŽNL Karlovačku, dok iz lige nije ispadao nitko jer je 3. ŽNL bila najniži stupanj natjecanja za Karlovačku županiju. 3. ŽNL je postojala do sezone 2007./08.

Tablica

Bilješke
NK Tuškani odustali od natjecanja nakon jesenskog dijela prvenstva

Izvori

 Krešimir Perušić - 100 godina nogometa u Karlovačkoj županiji 1903-2003, Karlovac 2004., ISBN 953-9969-0-6, str. 306

karlovačka-3
2002-03

3. ŽNL Karlovačka 2002./03.


This is a list of notable events in the history of LGBT rights that took place in the year 1972.

Events
 San Francisco prohibits employment discrimination based on sexual orientation in the public sector.  The city also prohibits companies that have contracts with the city from discriminating based on sexual orientation.
 The U.S. state of Ohio repeals its sodomy law.

January
 1 — U.S. state of Hawaii repeals its sodomy law.

March
 7 — East Lansing, Michigan, becomes the first United States city to ban discrimination against homosexuals in housing, public accommodation, and employment.

April
 1 — U.S. state of Delaware decriminalizes consensual homosexual acts between adults.

June
 27 — Gay News, the first gay magazine in the United Kingdom, publishes its first issue.

July
 1 — The U.K. Gay Liberation Front holds the first ever U.K. Gay Pride in London.
 12 — Delegates Jim Foster and Madeline Davis become the first openly LGBT people to address a major U.S. political party's convention at the 1972 Democratic National Convention.
 24 — Peter Maloney announces his candidacy for the Toronto Board of Education in the Toronto municipal election, 1972, becoming Canada's first known openly gay political candidate.

October
 10 — The United States Supreme Court issues its ruling in Baker v. Nelson, in which the plaintiffs sought to have Minnesota's restriction of marriage to different-sex couples declared unconstitutional. The Court dismisses the case "for want of a substantial federal question".

Deaths
 August 2 — Paul Goodman, U.S. poet, writer, and public intellectual. The freedom with which Goodman revealed, in print and in public, his homosexual life and loves proved to be one of the many important cultural springboards for the emerging gay liberation movement of the early 1970s.
 December 31 — Henry Gerber, German-born American LGBT rights activist. Founded the Society for Human Rights, the first LGBT organization in the United States.

See also

Timeline of LGBT history — timeline of events from 12,000 BCE to present
LGBT rights by country or territory — current legal status around the world
LGBT social movements

Notes

References
 Bianco, David (1999). Gay Essentials: Facts For Your Queer Brain. Los Angeles, Alyson Publications. .
 Faderman, Lillian (2007). Great Events From History: Gay, Lesbian, Bisexual, and Transgender Events, 1848-2006. Salem Press. .

LGBT rights by year
1972 in LGBT history

1972 in LGBT rights


Protueuropejstvo, antieuropeizam i europfobija su izrazi koji označavaju mržnju, strah, antipatiju ili nesklonosti prema Europi, europskoj kulturi ili Europljanima, dok se na antipatija prema Europskoj uniji naziva euroskepticizam i vezana je uz one europske narode koji ne žele pristupiti ili nisu zadovoljni svojim dioništvom u njoj. Stoga se u određenom kontekstu euroskepticizam smatra posebnim oblikom protueruopejstva.

Uz protueuropejstvo često se vežu i germanofobija (antigermanizam) i protukatoličanstvo.

Povezani članci
 eurofilija
 europejstvo
 proeuropejstvo (pojam oprečan protueuropejstvu)
 paneuropejstvo (pokret za cjelovito ujedinjenje Europe)
 protuamerikanizam (protuamerikanstvo)

Europa

Protueuropejstvo


Aloe juddii, es una especie de planta suculenta perteneciente a la familia de los aloes. Es endémica de Sudáfrica en la Provincia Occidental del Cabo.

Descripción
Aloe juddii crece de forma individual o está ramificado desde la base. Los tallos erectos o postrados alcanzan una longitud de hasta 60 centímetros y de 1 cm de espesor. Las hojas son verticales, triangulares a triangular-ovadas-lanceoladas de color verde oscuro brillante, puntiagudas y ligeramente rojizo  de 5,5 a 7,5 cm de largo y 1,5 a 2,5 cm de ancho con dientes blancos en el margen de la hoja de hasta 1 mm de longitud y  de 1 a 1,5 milímetros de distancia. La inflorescencia simple y erecta alcanza una longitud de 35 a 48 centímetros. Los casi casual, cilíndricos uvas son 5,5 a 8 pulgadas de largo. Los oval-acuminadas brácteas tienen una longitud de 7 mm, y son de 3 mm de ancho. Las flores de color rojo anaranjado y amarillentas tienen puntas verdes y miden de  40 milímetros de largo.

Taxonomía
Aloe juddii fue descrita por Ernst Jacobus van Jaarsveld y publicado en Aloe 45: 4, en el año (2008).
Etimología
Aloe: nombre genérico de origen muy incierto: podría ser derivado del griego άλς, άλός (als, alós), "sal" - dando άλόη, ης, ή (aloé, oés) que designaba tanto la planta como su jugo - debido a su sabor, que recuerda el agua del mar. De allí pasó al Latín ălŏē, ēs con la misma aceptación, y que, en sentido figurado, significaba también "amargo". Se ha propuesto también un origen árabe, alloeh, que significa "la sustancia amarga brillante"; pero es más probablemente de origen complejo a través del hébreo: ahal (אהל), frecuentemente citado en textos bíblicos.

juddii: epíteto otorgado en honor de la artista Eric Judd.

Referencias

Enlaces externos

juddii
Flora de África austral
Flora de África continental
Plantas descritas en 2008
Plantas descritas por Van Jaarsvel

Aloe juddii


Sarah Bouhaddi (født 17. oktober 1986) er en fransk fodboldspiller, der spiller for Division 1 Féminine klubben Olympique Lyonnais Féminin og Frankrigs kvindefodboldlandshold, som klart førstevalg begge steder. Hun er oprindelig af algerisk afstamning..

Hun har tidligere optrådt for flere forskellige klubber i sin karriere, blandt andet FCF Juvisy og Toulouse FC.

Hun blev udtaget til at repræsenterer  ved Sommer-OL 2012 i London, samt EM i fodbold for kvinder i 2009, 2013 og 2017. Hun var ligeledes udset til at være førstevalgsmålvogter ved VM i fodbold for kvinder 2007, men holdet kvalificerede sig ikke.

Meritter

Klubhold
Lyon
Division 1 Féminine (10): 2009-10, 2010-11, 2011-12, 2012-13, 2013-14, 2014-15, 2015-16, 2016-17, 2017–18, 2018–19
Coupe de France Féminine (7): 2011–12, 2012–13, 2013–14, 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2018-19
UEFA Women's Champions League (6): 2010-11, 2011-12, 2015-16, 2016-17, 2017-18, 2018-19

Internationalt
Landshold
Cyprus Cup: 2012, 2014
SheBelieves Cup:  2017

Referencer

Eksterne henvisninger

 Profil på det franske landshold
 Spillerstatistik

Kvindelige fodboldspillere fra Frankrig
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Frankrig
Fodboldspillere fra Olympique Lyon (kvinder)

Sarah Bouhaddi


مروة خليل (10 نوفمبر 1983 -)، ممثلة بحرينية.

عن حياتها
بدأت مشوارها الفني بعام 1996 خلال مشاركتها بعدد من المسلسلات في البحرين ودول الخليج، وكانت بدايتها فعلياً عام 2006 عندما شاركت في مسلسل حبل المودة مع عبد الحسين عبد الرضا، ابتعدت عن المجال الفني بالفترة الأخيرة، كما عملت في مجال الغناء أيضًا.

حياتها الأسرية
تزوجت في فترة من حياتها من الممثل حميد مراد وأنجبت ابنتها «نور» وقد توفي زوجها في عام 2007.

أعمالها

من المسلسلات
 عجايب زمان.
 حبل المودة.
 جنون الليل.
 قيود الزمن.
 وحيد والمخبرين.
 صياحة صياحة.
 عيون من زجاج.
 البارونات.
 ملامح بشر.
 نقش الحنة.
 الساكنات في قلوبنا.
 قصة هوانا - حلقات منفصلة.
 ماشي لخاطري.
 كف ودفوف

روابط خارجية

المصادر

أشخاص على قيد الحياة
بحرينيون من أصل لبناني
مغنيات بحرينيات في القرن 21
ممثلات تلفزيون بحرينيات
ممثلات بحرينيات في القرن 20
مواليد 1403 هـ
مواليد 1404 هـ
مواليد 1983
ممثلات بحرينيات في القرن 21

مروة خليل


Kara Dev Murad Paşa (d. 1611 - ö. 19 Ağustos 1655) IV. Mehmed saltanatında 21 Mayıs 1649 - 5 Ağustos 1650 ve 11 Mayıs 1655 - 19 Ağustos 1655 tarihleri arasında iki kez, toplam bir yıl, beş ay, yirmi dört gün sadrazamlık yapmış bir Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı

Arnavut asıllıdır. Devşirme olup I. Ahmed döneminde (1603-1611) yeniçeri ocağına alınmıştır. 1644'te'de kul kethüdası olmuştur. Bir grup yeniçeri ile yeniçeri ağasına vekaleten Girit'e göndermiştir. Burada Venediklilerle çarpışmalara katılıp bazı kalelerin alınmasında (özellikle Hanya) kahramanlık gösterip mühim rol oynamıştır. Bu nedenle 1645'te sekbanbaşı görevlerine yükselmiştir. Deli Hüseyin Paşa Girit serdarı iken bir dönem Hanya muhafızlığı görevi de verilmiştir. Sekbanbaşı iken yeniçeri ocağı işlerine çok karışması ile İstanbul'a dönünce azledilmiştir.

İstanbul'a döndüğünde Sultan I. İbrahim samur ve amber satın almak için özel samur vergisi ve amber vergisi toplatmaya başlamıştı. Bu vergileri vermek istemeyen Kara Murat Ağa kendisinden bu vergileri almaya gelen görevlileri
"Ben Girit'ten geldim. İnce perdaht barut ile yağlı kurşundan gayri nesnem yoktur. Samur ve amberin adını biz ilden ışıtırız, görmemişsiz"
diyerek kovduğu bildirilir. Bu olay İstanbul içinde yaygınca duyulmuş ve Sultan İbrahim'in hal edilmesine başlangıç olan 7 Ağustos 1648'de oraya çıkan yeniçeri ve ulema isyanı içinde Kara Murad Ağa önemli rol oynamıştır.

Çocuk yaşta IV. Mehmed tahta geçirildikten sonra, Aralık 1648'de Kara Murad Ağa Yeniçeri Ağası olmuştur. Bir müddet sonra sadrazam Sofu Mehmet Paşa ile Kara Murad Ağa'nın arası bozulmuştur. O yıl donanmanın Venediklilere mağlup olmasının kusuru sadrazama  bağlandığı için  Sofu Mehmet Paşa sadrazamlıktan azledilmiş ve kendisine vezirlik verilen Kara Murad Paşa 21 Mayıs 1648'de sadrazam olmuştur.

Kara Murad Paşa o dönemde çok sorunlarla dolu olan devletin içişleri ve dışişleri idaresini yürütecek eğitimde ve tecrübede değildi. Sadrazamlığının başlangıç döneminde devlet işlerini diğer ocak ağalarıyla ve kendi menfaatleri için çalışan diğer devlet ricali ile birlikte yürütmek zorunda kalmıştır. Uğraşmak zorunda kaldığı ilk sorun Celali ayaklanmacılarından olan Gürcü Abdunnebi'nin İstanbul'a yürüyüp ta Üsküdar'a kadar gelmesi olmuştur. Sadrazam'ın komutasında ocak ve kulluk güçleri Üsküdar'a geçirilmiş ve 17 Temmuz' 1649'da yapılan bir çarpışmada Celali Gürcü Abdunnebi yenilip Anadolu'ya kaçmak zorunda kalmıştır. Sultan İbrahim'in tahttan indirilmesinde önemli rol oynayan Şeyhülislam Abdurrahim Efendi (ve oğlu Galata kadısı Mehmet Çelebi)'nin servet toplamak için sayısız yolsuzluğu ve kendi menfaatleri için devlet işlerine karışmaları yaygınca dedikodu konusu olmaya başlamıştır. Bu baba-oğul zorla Hicaz'a hacca gönderilip İstanbul'dan uzaklaştırılarak bu soruna bir çare sağlanmıştır. 15 Ekim 1649'da ulufe alamayan sipahiler isyan etmişlerdir ve verilmesi gereken bu ulufelerin finansmanı için İstanbul ve Galata tüccarlarından avârız akçesi toplanarak bu ödemeler yapılmıştır. Divan toplantılarında ilmiye mensupları ile diğer vezirler arasında protokol sorunları yaşanıp bu toplantılar itiş kakış kavgalarına sahne olmuştur. Sadrazamın göreve getirilmesinde önemli rol oynamış olan Müneccimbaşı Hüseyin Efendi ise her türlü atamalara ve hatta elçi ilişkilerine karışmakta ve kendini halkın maslahatgüzarı olarak tanıtmaktaydı. Kara Mehmed Paşa çocuk İV. Mehmed'e gerçekte taht naibi olan büyukvalide Kösem Sultan'ın devamla desteklenmekte idi. Fakat bir müddet sonra sadrazam özellikle ocaklıların devlet işlerine karışmasından gayet tedirgin olmaya başlamıştır. Sadrazamlıkta gözü olan yeniçeri ağası Kara Çavuş Mustafa'nın küçük valide Turhan Sultan ile birlikte kendini öldürmek için komplo kurduğu söylentisini duyunca Kara Mehmed Paşa  sadrazamlıktan ayrılmaya karar vermiştir. Taht naibi Büyük Valide Sultan'a ocaktan sadrazam yapılmamasını ve tam o srada Bağdat valisi olma tayini çıkan Melek Ahmet Paşa'yı sadrazamlığa tayin etmesini tavsiye etmiştir. Kendine de Budin valiliği görevi verilmesini rica etmiştir. Böylece Kara Murad Paşa birinci kez sadrazamlığından 19 Ağustos 1650'da istifa ederek ayrılmıştır.

İstifasından sonra Budin valisi tayin olunan Kara Murad Paşa 1653'te bu görevden ayrılarak İstanbul'a dönmüştür.

Aralık 1653'te Kara Murad Paşa kaptan-ı derya görevine getirilmiştir. Bu sırada Venedik donanması Osmanlıların Girit'e asker, donatım ve iaşe yardımı göndermesini önlemek için Çanakkale Boğazı'nı bloke etmekteydiler. Kara Murad Paşa komutanlığında Osmanlı donanması bu Venedik abluka filosuna hücum edip 6 saat süren bir deniz savaşı sonucu Venediklileri mağlup edip onları blokajı bırakıp çekilmeye mecbur etmiştir. Sonra Ege Denizi'ne açılan donanma Değirmenlik adası yanında daha ufak çaplı bir çarpışma ile Venedik filosunu yenmiştir. Donanma bir müddet Ege Deniz batı kıyılarında seyrettikten sonra iaşe ve asker ile yüklü gemilerle Girit'e gitmiştir. Burada Kara Murad Paşa Girit serdarı Deli Hüseyin Paşa ile görüşmüştür. Donanma yüzlerce esir ve esir alınan bazı Venedik gemileri ile birlikte 1 Kasım 1654'te İstanbul'a dönmüştür.

Bu sırada sadrazam olan İbşir Mustafa Paşa başarıları ile isim yapan kaptan-ı derya Kara Murad Paşa'yı büyük bir rakip olarak görmeye başlamıştır ve onu İstanbul'da uzaklaştırmak için tedbirler almaya girişmiştir. Bunlardan haberdar olan Kara Murat Paşa karşı tedbirler alarak İpşir Mustafa Paşa'yı görevden attırmaya çalışmaya başlamıştır. İlk olarak sipahi ocağı ilerigelenlerini kışkırtmış; Mart 1665'te sipahi lideri Kürt Mehmet Üsküdar'da bir ayaklanmaya başlamıştır. Kara Murad Paşa, kışkırtması ile ortaya çıkan bu olaylarla hiç ilgisi yokmuş gibi tavırlar almıştır. Mayıs'ta tüm kapıkulu askerleri Atmeydanı'nda toplanıp Sadrazam İbşir Mustafa Paşa'nın başını istemeye başlamışlardı.
11 Mayıs 1655'te istifa edip idam edilen İbşir Mustafa Paşa'nın yerine  Kara Murad Paşa ikinci kez sadrazamlık görevine getirilmiştir.

Koca Murad Paşa ocaklıları bol para vaatleri ile isyana kışkırtmıştı. Fakat sadrazam olunca bu ekstra para vaatlerini karşılamak devlet hazinesinin imkânı olmadığını ve karşıladığı vaatlerden sonra da para isteklerinin durmadığını görmüştür. Diğer taraftan devamlı olarak dışarıdan devlet idaresine yapılan müdahalelerden de bıkkınlık getirmiştir. Bu nedenlerle bir yıl üç ay kadar süren ikinci kez sedaretinden de 19 Ağustos 1650'de istifa ederek ayrılmıştır.

İkinci kez sadrazamlığından istifa ettikten sonra kendisine Şam valiliği görevi verilmiştir. Oraya doğru Ağustos 1655'te hareket etmiştir. Fakat yolda Suriye'ye geldiği zaman humma hastalığına tutulmuştur. Hama şehrine geldiği zaman hayat gözlerini yummuştur. Ölümünde 44 yaşında bulunmaktaydı. Mezarı (günümüzde Suriye'de bulunan) Hama şehrinde  İmamzâde Mehmed Paşa'nın yaptırdığı türbededir. Evvelce o türbenin yapıldığını işittiğinde "hınzır (domuz) defnedeyim"  demişti.

Değerlendirme

Sicill-i Osmani'de şöyle değerlendirilmektedir:
Yeniçerilerin azmanlarından ve nüfuzlularından olup hafifliği ve içkisi olmasa, vakur olsaydı, zamanı uzardı. Zira heybet ve yüce himmet erbabından olup yıkıma hizmetten istidadı fazlaydı.

Uzunçarşılı'ya göre
Cesur ve iyi görüşlü idi. İcabında telakat-ı lisanı ile etrafını tahrike mahareti vardı. Her iki sedaretinde de aleyhine olan tehlikeli durumu görünce işin içinden sıyrılmasını bilmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Uzunçarşılı, İsmail Hakkı, (1954) Osmanlı Tarihi III. Cilt, 2. Kısım , XVI. Yüzyıl Ortalarından XVII. Yüzyıl Sonuna kadar), Ankara: Türk Tarih Kurumu (Altıncı Baskı 2011 ISBN 978-975-16-0010) say.397-398
 Özcan, Abdülkadir, "Murad Paşa (Kara)" (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlilar Ansiklopedisi, C.2 s.253, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Yayıncılık A.Ş. ISBN 975-08-0071-01.
 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 C.IV s.356
 Sakaoglu, Necdet (1999) Bu Mülkün Sultanları, İstanbul:Oğlak Yayinlari ISBN 975-329-2996
 Buz, Ayhan, (2009) Osmanlı Sadrazamları, İstanbul: Neden Kitap, ISBN978-975-254-278-5, s.105-106.
 Danişmend, İsmail Hami, (2011), İzahlı Osmanlı Tarihi Kronolojisi 6 Cilt, İstanbul:Doğu Kütüphanesi, ISBN 9789944397681
 Yuce, Yaşar ve Sevim, Ali (1991) Türkiye Tarihi, İstanbul:AKDTYKTTK Yayınları,, C.III s. 103-104

Osmanlı paşaları
Kaptan-ı deryalar
Osmanlı sadrazamları
1655 yılında ölenler
17. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı Arnavutları
Osmanlı Şam valileri
İstanbul doğumlu devlet görevlileri

Kara Murad Paşa


Pirogi may refer to:
Pierogi, English name for East-European dumplings
Pirog, Russian word for "pie" (singular form)
Pyrih, Ukrainian for "pie"

Pirogi


Die Villa Gemmingen ist ein historistisches Adels-Palais am Villenhang der Karlshöhe in der baden-württembergischen Landeshauptstadt Stuttgart.

Der Bau weist Formen eines spätbarocken Lustschlosses auf. Das gesamte Anwesen wurde 1910–1911 nach einem Entwurf der Stuttgarter Architekten Albert Eitel und Eugen Steigleder errichtet, die sich bei der Geländegestaltung an italienischen Terrassengärten der Renaissance orientierten. Bauherrn waren der Hauptmann a. D. und königliche Kammerherr Fritz Freiherr von Gemmingen-Hornberg (1860–1924) und seine Ehefrau Dora Freifrau von Gemmingen-Hornberg, eine Tochter des 1905 verstorbenen Stuttgarter Chemie-Unternehmers Gustav Siegle. Für den Neubau wurden zwei ältere Villen abgebrochen.

Architektur
Die Villa liegt in ausgezeichneter Wohnlage am südlichen Fuß der Karlshöhe auf dem Grundstück Mörikestraße 12. Ein langer Zugang führt von der Straße zum weit nach hinten versetzten Anwesen. Wird das Grundstück über den Hauptzugang (Fahrstraße) betreten, fällt der Blick bald auf die südliche Breitseite des Baus, die allein bereits imposant wirkt. Die Villa liegt aufgrund des Höhenunterschieds zur Straße bereits auf halber Höhe der Karlshöhe. Um 90° nach Westen gedreht liegt die repräsentative Gartenfassade der Villa. Hier wird die Erhabenheit des Anwesens erkennbar. Der zwei- bis dreigeschossige Bau trägt ein Mansard-Walmdach. Das Gebäude hat regelmäßig ausgerichtete Fassaden. Der innere längs-axiale Mitteltrakt weist ein räumliches Oval aus, das durch zwei unterschiedlich lange Seitenflügel flankiert wird.

Die Eingangs- und Gartenfassade sind symmetrisch ausgerichtet. Der Mittelrisalit der Gartenfassade ist ein halbrunder Rondellsaal, der sich über eine geschwungene flache Freitreppe erschließt und ein Kuppeldach aufweist. Die Seitenrisalite springen vor und stützen sich auf Säulen. Davor liegt eine große, mit Steinmauern eingefriedete Terrasse mit Schwimmbassin. Die nördliche Gartenseite bietet ein Wandeln unter lichten Arkaden. Ähnlich wie bei der Villa Bosch auf der Stuttgarter Gänsheide wurden für Stil und Grundriss des Anwesens untypische Ausführungen gewählt. Der Mittelrisalit weist eine Balustrade und vielfältigen plastischen Schmuck auf. Besondere künstlerische Bedeutung erlangt das Anwesen aufgrund sorgfältiger Ausgestaltung, die bis in kleinste Details durchdringt. Anerkannte bildende Künstler, wie Josef Zeitler, Emil Epple oder Jakob Brüllmann, vollendeten die Villa zu einem Gesamtkunstwerk. Das Gebäude war von Beginn an mit einem Personenaufzug ausgerüstet. Die ehemalige Holzkabine des von der Maschinenfabrik Adolf Zaiser gelieferten Aufzugs, ist heute im Aufzugmuseum in Mannheim-Seckenheim ausgestellt.

Das Bauwerk erinnert mit seiner Westfront an die beiden von Philippe de La Guêpière für Herzog Carl Eugen errichteten Lustschlösser Monrepos und Solitude.

Nebengebäude und Peripherie
Die Villa erreicht man, indem der Torbogen eines von mehreren Wirtschaftsgebäuden durchquert wird. Es handelt sich dabei um ein versetzt angelegtes Gebäudeensemble. Es gibt die Möglichkeit, über eine Fahrstraße oder über einen Treppenaufgang die Villa zu erreichen. Von der Fahrstraße biegt ein kurviger Treppenzugang zum Plateau der Gartenanlage. Ostseits erreicht man einen Zaun, der das Grundstück von einem der öffentlichen Zugänge zur Karlshöhe abgrenzt.

Geschichte
Im 18. Jahrhundert standen nur wenige Weinberghäuschen an der Karlshöhe. Die Oscar-Heiler-Staffel und die Willy-Reichert-Staffel zeugen noch von der weinbäuerlichen Prägung des Gebiets. Von vielen später gebauten, prachtvollen Villenanlagen sind heute nur wenige erhalten. Die Villa Gemmingen hat den Zweiten Weltkrieg unbeschadet überstanden und verfügt noch heute über die originale Ausstattung. Nach 1945 war sie Sitz der Besatzungsmacht, später des Polizeipräsidenten und schließlich des Wirtschaftskontrolldienstes. Als das Anwesen vom Abriss bedroht war, wurde es 1982 durch die Sanierungsinitiative einer Architektengemeinschaft erhalten. Die Villa Gemmingen war in der Folge für zwei Jahrzehnte bis 2002 Sitz des Landesdenkmalamtes und wurde seitens der Gemeinde Stuttgart an Behörden weitervergeben. Die Erhaltung des Anwesens stand dabei im Vordergrund. Heute wird das Gebäude privat genutzt.

Literatur
 Frank Ackermann: Die Villa Gemmingen und das Gustav-Siegle-Anwesen auf der Karlshöhe. Belser, Stuttgart 2018, ISBN 978-3-7630-2815-3.
 Casimir Hermann Baer: Das Haus Fr. von Gemmingen in Stuttgart von den Architekten Eitel & Steigleder, Stuttgart. In: Moderne Bauformen, 12. Jahrgang 1913, S. 43–64.
 Christine Breig: Der Villen- und Landhausbau in Stuttgart 1830–1930. Ein Überblick über die unterschiedlichen Umsetzungen und Veränderungen des Bautypus Villa in Stuttgart. 4., überarbeitete Auflage, Hohenheim Verlag, Stuttgart 2005, ISBN 3-89850-964-8, S. 55–56, S. 306. (= Veröffentlichungen des Archivs der Stadt Stuttgart, Band 84) (zugleich Dissertation, Universität Stuttgart 1998) (eingeschränkte Vorschau bei Google Bücher)
 Albert Glück (Red.): Landeshauptstadt Stuttgart, Hochbauten 1970/85. München 1984, S. 7.
 Gert Kähler, Erhard Hehl: Villen und Landhäuser des Kaiserreichs in Baden und Württemberg. Deutsche Verlags-Anstalt, Stuttgart 2005, ISBN 3-421-05895-4, S. #.
 Wolfgang Kress (Hrsg.): 50 Jahre Städtisches Lapidarium Stuttgart. Ein Garten voll Charme und Geschichte. Stuttgart 2000, S. 54–58.
 Harald Schukraft: Karlshöhe, Villa Gemmingen und Lapidarium. In: Elisabeth Szymczyk-Eggert: Gärten und Parks in Stuttgart. Stuttgart 1993, S. –53.
 Werner Skrentny, Rolf Schwenker, Sybille Weitz, Ulrich Weitz: Stuttgart zu Fuß. 5. Auflage, Silberburg-Verlag, Tübingen 2011, ISBN 978-3-87407-813-9, S. #.
 Martin Wörner, Gilbert Lupfer, Ute Scholz: Architekturführer Stuttgart. Dietrich Reimer Verlag, Berlin 2005, ISBN 3-496-01290-0, S. #.

Weblinks

Einzelnachweise

Gemmingen
Neobarockes Bauwerk in Stuttgart
Stuttgart, Villa Gemmingen
Bauwerk des Hauses Gemmingen
Landesamt für Denkmalpflege Baden-Württemberg
Stuttgart-Süd
Kulturdenkmal in Stuttgart

Villa Gemmingen


Polygondwanaland je dvanaesti studijski album australskog rock-sastava King Gizzard & the Lizard Wizard. Objavljen je 17. studenoga 2017. pod licencijom otvorenoga koda; članovi skupine objavili su izvorne snimke pjesama na internetu i predali ih u javno vlasništvo. Četvrti je od pet albuma koje je grupa objavila 2017.

O albumu
Naziv albuma stopljenica je riječi "polygon" i "Gondwanaland".

Neko vrijeme prije službene objave njegova je demoinačica djelomično procurila na internet. To je izdanje potom bilo objavljeno na SoundCloudu, ali je ubrzo uklonjeno s tih stranica. Zato su novosti o nadolazećem uratku uglavnom uključivale govorkanja, a prema jednom od njih trebao je biti zadnji objavljeni album skupine te godine.

Pjesmu "Crumbling Castle", koja se pojavila u demoinačici, sastav je odsvirao uživo već u rujnu 2016., no u kraćem obliku. Međutim, s obzirom na to da nekoliko mjeseci nije bila objavljena ni na jednom uratku skupine u vrijeme njezina osobito plodna razdoblja, pojavila su se govorkanja da je pjesma odbačena. I pjesma i njezin glazbeni spot objavljeni su 18. listopada 2017., točno godinu dana od objave prve izvedbe te pjesme na YouTubeu. Autentičnost spomenutih demosnimki na određeni je način potvrđena time što se u stihovima pjesme pojavljuje naziv albuma i što sadrži glazbene dionice jednake duljine kao inačica pjesme na demouratku.

Album je službeno najavljen 14. studenoga 2017. na službenom profilu skupine na Facebooku, koja je u objavi podijelila datum objave i omot albuma te izjavila: "Ovaj je album BESPLATAN. Besplatan upravo u tom značenju riječi[.]" U istoj je objavi potaknula obožavatelje da izrade vlastite primjerke albuma. Dodala je da neće prodavati album ni u kojem obliku te je originalne snimke objavila na internetu i dala ih u javno vlasništvo. Uradak se 18. studenoga pojavio na platformama za streaming (među kojima su Spotify i Apple Music). Datoteke koje sadrže originalne snimke i ilustracije mogu se preuzeti sa službenih stranica skupine za vlastitu upotrebu ili za izradu CD-ova i gramofonskih ploča.

Nakon najave više je izdavača izjavilo da će izraditi vlastite primjerke albuma. Među tim se izdavačima nalaze ATO Records, Blood Music, Needlejuice Records, Fuzz Cult Records i Greenway Records. Određeni su obožavatelji sastava na Facebooku i Kickstarteru pozivali na skupno financiranje izrade vlastitih inačica albuma.
Nakon što je uradak diljem svijeta objavilo 88 izdavača u 188 različitih inačica, diskografska kuća Flightless izjavila je da će objaviti i "službene primjerke" albuma.

Popis pjesama

Recenzije

Polygondwanaland je dobio uglavnom pozitivne kritike. U recenziji za AllMusic Tim Sendra dao mu je četiri zvjezdice od njih pet i izjavio je: "Budući da su članovi sastava na nj uvrstili sve različite zvučne ukrase kojima su se poslužili u prošlosti u potrazi za dobrim pjesmama, a ne kakvim većim konceptom, uradak bi mogao postati nezamjetljiv, ali će biti odličan svima koje neće otjerati manjak teatralnosti. Pjesme poput sablasno obuzdane 'Searching', divlje 'The Fourth Colour', plemenske 'The Castle in the Air' ili brujeće naslovne pjesme plod su rada skupine koja posve vlada procesom i ishodom." JR Moores u recenziji za Quietus zaključio je: "Polygondwanaland je jedno od njihovih najkvalitetnijih putovanja dosad; ne samo ove godine, nego bilo koje."

Pitchfork mu je dao 7,2 boda od njih deset i postavio ga na 17. mjesto popisa 20 najboljih rock-albuma iz 2017. Everett True u recenziji za časopis Classic Rock dao mu je dvije i pol zvjezdice od njih pet i zaključio je: "Ovo je u cjelini skup neslušljivih, uzrujanih, ponavljajućih i besciljnih ritmova, ali ih svejedno volimo."

Zasluge

King Gizzard & the Lizard Wizard
 Michael Cavanagh – bubnjevi ; udaraljke ; staklena marimba
 Cook Craig – električna gitara ; sintesajzer
 Ambrose Kenny-Smith – usna harmonika ; vokali
 Stu Mackenzie – vokali; električna gitara ; bas-gitara ; akustična gitara ; sintesajzer; flauta ; staklena marimba ; melotron ; udaraljke ; snimanje ; dodatno snimanje; produkcija
 Lucas Skinner – bas-gitara ; sintesajzer
 Joey Walker – električna gitara ; akustična gitara ; bas-gitara ; sintesajzer ; vokali ; udaraljke ; dodatno snimanje

Dodatni glazbenici
 Leah Senior – naracija
Ostalo osoblje
 Casey Hartnett – snimanje
 Ryan K. Brennan – snimanje
 Sam Joseph – miksanje
 Joe Carra – mastering
 Jason Galea – ilustracije, omot albuma

Izvori

Albumi iz 2017.
Albumi King Gizzard & the Lizard Wizarda

Polygondwanaland


The year 1960 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Events

 April 21 – Brasília is inaugurated as Brazil's new capital city, with many public buildings designed by Oscar Niemeyer (including the Palácio do Planalto). Lúcio Costa is principal urban planner and Roberto Burle Marx the landscape designer.
 Construction of the Tour Telus in Montreal, Quebec begins.
 Little Houses Improvement Scheme launched by the National Trust for Scotland to promote conservation of vernacular architecture.

Buildings and structures

Buildings opened

 January 13 – Shamakhi Astrophysical Observatory in Shamakhi, Azerbaijan.
 April 12 – Candlestick Park on the shore of San Francisco Bay, designed by architect John Savage Bolles.
 May 25 – Teatro General San Martín in Buenos Aires, the first major project by Argentine architect Mario Roberto Álvarez.
 June 3 – Pier Theatre, Bournemouth, England, designed by Elisabeth Scott.
 July 26 – Großes Festspielhaus for Salzburg Festival in Austria, designed by Clemens Holzmeister.
 August – Ongryu Bridge on the Taedong River in Pyongyang, North Korea.
 November 21 – Hamilton City Hall in Hamilton, Ontario, designed by Stanley Roscoe.
 American Embassy London Chancery Building, designed by Eero Saarinen.
 Climatron geodesic dome at the Missouri Botanical Garden in St. Louis, designed by R. Buckminster Fuller.

Buildings completed

 Euromast in Rotterdam, Netherlands, from the design by Hugh Maaskant.
 Tallinn Song Festival Grounds, Estonia, designed by Alar Kotli.
 Broxbourne and Harlow Town railway stations on the Eastern Region of British Railways.
 Finlyandsky Rail Terminal is rebuilt in St. Petersburg, Russia.
 Mabel McDowell Elementary School in Columbus, Indiana, designed by architect John Carl Warnecke.
 Rutherford School, Paddington, London, designed by architects Leonard Manasseh and Ian Baker.
 Trenchard Hall, University of Ibadan, Nigeria, designed by Maxwell Fry and Jane Drew.
 Mirante do Vale in the Central Zone of São Paulo, the tallest building in Brazil, designed by engineer Waldomiro Zarzur.
 Napoli Centrale railway station and PalaLottomatica sports arena, by Italian engineer Pier Luigi Nervi, and others.
 Pirelli Tower in Milan, Italy, designed by architect Gio Ponti, with Pier Luigi Nervi and Arturo Danusso.
 Sainte Marie de La Tourette near Lyon, France, designed by Le Corbusier and Iannis Xenakis for the Dominican Order.
 Our Lady of Fatima Church in Harlow, England, designed by Gerard Goalen.
 St Andrew & St George Church in Stevenage, England, designed by Seely & Paget.
 Capuchinas Chapel, Tlalpan, Mexico City, designed by Luis Barragán.
 Cristo Obrero y Nuestra Señora de Lourdes, Estación Atlántida, Uruguay, designed by Eladio Dieste.
 St Paul's, Bow Common, London, designed by Robert Maguire and Keith Murray.
 Holy Trinity Church, Dockhead, London, designed by Harry Stuart Goodhart-Rendel.
 SAS Royal Hotel, Copenhagen, with building and furnishings designed by Arne Jacobsen.
 Ducor Intercontinental Hotel in Monrovia, Liberia, designed by Moshe Mayer.
 The Chemosphere, a house in the Hollywood Hills, California, designed by American architect John Lautner.
 Hooper House II, by architect Marcel Breuer, in Baltimore, Maryland.
 William L. Slayton House in the Cleveland Park neighborhood of Washington, D.C., designed by I. M. Pei.
 Cedarwood , a house in Woolton, Liverpool, England, designed by Dewi-Prys Thomas and Gerald Beech.
 Pipidowek, a house in Ivy Lane, Maybury, Woking, England, designed by Edward Hartry for himself (approximate date).

Awards
 AIA Gold Medal – Ludwig Mies van der Rohe.
 Grand Prix de Rome, architecture – Jean-Claude Bernard.
 RAIA Gold Medal – Leslie Wilkinson.
 RIBA Royal Gold Medal – Pier Luigi Nervi.
 Knighthood – Basil Spence.

Births
 July 9 – Bill Dunster, British architect and founder of Zedfactory
 September 9 – Sean Godsell, Australian footballer and architect

Deaths

 February 3 – Basil Bramston Hooper, New Zealand architect (born 1876)
 February 8 – Sir Giles Gilbert Scott, English architect best known for Liverpool Cathedral and Battersea Power Station (born 1880)
 February 20 – Barry Dierks, American-born Modernist architect working chiefly on the French Riviera (born 1899)
 March 26 – W. Curtis Green, English architect (born 1875)
 March 27 – Holger Jacobsen, Danish architect best known for Stærekassen (born 1876)
 May 1 – Charles Holden, English architect best known for London Underground stations (born 1875)
 May 19 – Marcello Piacentini, Italian architect and urban theorist (born 1881)
 August 22 – Tage William-Olsson, Swedish architect and town planning architect of Gothenburg (born 1888)
 December 2 – Fritz August Breuhaus, German architect, interior designer and designer (born 1883)
 December 14
 Antonio Barluzzi, Italian Franciscan friar and architect (born 1884)
 Richard Konwiarz, German architect (born 1883)
 December 18 – Zeev Rechter, Israeli architect (born 1899)
 December 22 – Sir Ninian Comper, British Gothic Revival architect (born 1864)
 December 28 – F. X. Velarde, English Catholic church architect (born 1897)
 date unknown – Giuseppe Psaila, Maltese Art Nouveau architect (born 1891)

References

20th-century architecture

1960 in architecture


بروفاري ، ، اسمها الأصلي Brovari هي مدينة في كييف أوبلاست شمالي أوكرانيا، وهي ضاحية من الضواحي الشرقية لكييف. عدد سكانها حسب إحصاء 2013 بلغ 98,250 نسمة.

توأمة
لبروفاري اتفاقيات توأمة مع:
 فونتوني سو بوا (1985 - )

مراجع

مدن أوكرانيا
مدن ذات أهمية إقليمية في أوكرانيا
مدن مقاطعة كييف
غوبرنيه شيرنكوف

بروفاري


A nona temporada da série de televisão dramática estadounidense Chicago Fire foi encomendada em 27 de fevereiro de 2020 pela NBC, estreou em 11 de novembro de 2020 e foi finalizada em 26 de maio de 2021, contando com 16 episódios. A temporada foi produzida pela Universal Television em associação com a Wolf Entertainment, com Derek Haas e Matt Olmstead como produtores e com Dick Wolf como produtor executivo. A temporada foi ao ar na temporada de transmissão de 2020-21 às noites de quarta-feira às 21h00, horário do leste dos EUA.

Essa é a primeira temporada a contar com Daniel Kyri como Bombeiro Darren Ritter no elenco principal da série depois de ser do elenco recorrente nas duas temporadas anteriores. É também a primeira e única temporada a contar com Adriyan Rae como Paramédica Gianna Mackey no elenco principal, em que ela se junta no primeiro episódio e deixa no nono.

A nona temporada estrela Jesse Spencer como Tenente Matthew Casey, Taylor Kinney como Tenente Kelly Severide, Kara Killmer como paramédica Sylvie Brett, David Eigenberg como Bombeiro Christopher Hermann, Joe Minoso como Bombeiro Joe Cruz, Christian Stolte como Bombeiro Randy "Mouch" McHolland, Miranda Rae Mayo como Bombeira Stella Kidd, Alberto Rosende como Bombeiro Candidato Blake Gallo, Daniel Kyri como Bombeiro Darren Ritter, Adriyan Rae como Paramédica Gianna Mackey e Eamonn Walker como Chefe de Batalhão Wallace Boden.

A temporada terminou com uma média de 10.23 milhões de espectadores e ficou classificada em 7.º lugar na audiência total e classificada em 11.º no grupo demográfico de 18 a 49 anos.

Elenco e personagens

Principal
 Jesse Spencer como Capitão Matthew Casey
 Taylor Kinney como tenente Kelly Severide
 Kara Killmer como paramédica Sylvie Brett
 David Eigenberg como tenente Christopher Herrmann
 Joe Minoso como Bombeiro Joe Cruz
 Christian Stolte como bombeiro Randy "Mouch" McHolland
 Miranda Rae Mayo como Bombeira/Tenente Stella Kidd
 Alberto Rosende como Bombeiro Candidato Blake Gallo
 Daniel Kyri como Bombeiro Darren Ritter
 Adriyan Rae como paramédica Gianna Mackey
 Eamonn Walker como Chefe Wallace Boden

Recorrentes
 Randy Flagler como Bombeiro Harold Capp
 Anthony Ferraris como bombeiro Tony Ferraris
 Jon Ecker como tenente Greg Grainger
 Hanako Greensmith como Paramédica Violet Mikami

Crossover
 Marina Squerciati como Oficial Kim Burgess ()
 Amy Morton como Sargento Trudy Platt ()
 Patrick John Flueger como Oficial Adam Ruzek ()
 Yaya DaCosta como enfermeira April Sexton ()
 Nick Gehlfuss como Dr. Will Halstead ()

Nota

Episódios

Produção

Casting
Em 16 de abril de 2020, foi anunciado que Annie Ilonzeh, a intérprete da paramédica Emily Foster, deixaria a série após duas temporadas. Em 31 de agosto de 2020, foi anunciado que o membro do elenco recorrente Daniel Kyri, que interpreta o candidato a bombeiro Darren Ritter desde a sétima temporada, havia sido promovido ao elenco principal para a nona temporada. Em 14 de setembro de 2020, foi anunciado que Adriyan Rae se juntaria ao elenco principal como a paramédica Gianna Mackey. Rae posteriormente deixou o elenco após o nono episódio da temporada, o showrunner Derek Haas afirmou que ela deixou a série por motivos pessoais, mas que a possibilidade estava aberta para ela retornar em um episódio posterior. Foi anunciado em 19 de março de 2021, que Hanako Greensmith, intérprete de Violet Mikami, retornaria em uma capacidade recorrente para substituir o personagem de Rae como a mais recente paramédica do 51. A ex-regular da série Monica Raymund estava programada para retornar no final da temporada, mas não pôde devido às restrições do COVID.

Filmagens
A 9ª temporada começou a ser filmada em 6 de outubro de 2020 em meio à pandemia de COVID-19. A temporada contou com 16 episódios. Em 11 de novembro de 2020, foi relatado que a nona temporada havia suspendido a produção por duas semanas devido a vários testes positivos de COVID-19.

Recepção

Audiência

Notas

Lançamento em DVD

Programas televisivos sobre a pandemia de COVID-19
Produções televisivas adiadas devido à pandemia de COVID-19
Temporadas de Chicago Fire
Temporadas de séries de televisão de 2020
Temporadas de séries de televisão de 2021

Chicago Fire (9.ª temporada)


Forsbrook es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Staffordshire Moorlands, en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Forsbrook tiene una superficie de 5,39 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Forsbrook tenía 5008 habitantes (49,66% varones, 50,34% mujeres) y una densidad de población de 929,13 hab/km². El 16,55% eran menores de 16 años, el 76,28% tenían entre 16 y 74, y el 7,17% eran mayores de 74. La media de edad era de 42,14 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 21,34% estaban solteros, el 63,72% casados, y el 14,93% divorciados o viudos.

El 98,7% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 0,62% de la población, mientras que el 0,68% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 99,68% eran blancos, el 0,18% mestizos, el 0,06% asiáticos, y el 0,08% chinos. El cristianismo era profesado por el 83,99%, el budismo por el 0,06%, el hinduismo por el 0,06%, y cualquier otra religión, salvo el judaísmo, el islam y el sijismo, por el 0,08%. El 8,19% no eran religiosos y el 7,63% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 2079 hogares con residentes, 64 vacíos, y 5 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Staffordshire
Parroquias civiles de Staffordshire

Forsbrook


Bosanskohercegovačka književnost razvija se na bošnjačkom, srpskom i hrvatskom jeziku, a najstariji preživjeli pisani primjeri bosanskohercegovačke književnosti potječu iz razdoblja između 12. – 15. stoljeća.

Povijest

Srednji vijek

Rana bosanskohercegovačka književnost razvijala se pretežno u okviru Crkve bosanske i bila je ukorijenjena u aktivnostima slavenskih prosvjetitelja Ćirila i Metoda, pisanim prije svega glagoljicom i bosančicom. Preživjeli pisani primjerci iz 14. – 15. stoljeća su: Divoševova četiri evanđelja, Povelja kralja Dabiše, Hvalov zbornik. Biblioteka Ruske akademije znanosti sadrži i drevniji dokument - Povelju Kulina bana, napisanu 29. kolovoza 1189. godine. Književni spomenici također sadrže epitafe na stećcima posvećenim temama života i smrti.

Osmansko razdoblje

Nakon što je Osmansko Carstvo osvojilo Bosnu, u to vrijeme književnost je bila usredsređena uglavnom u lokalnim vjerskim zajednicama, a nastala je na arapskom, turskom, perzijskom i bošnjačkom jeziku. Također, u Travniku i Sarajevu sefardske zajednice su napisale židovske vjerske tekstove na hebrejskom i ladino jeziku. Također su zanimljive sefardske romanse i poslovice koje je vrijedno sakupljao kolekcionar David Kamkhi (1834-1920).

U Bosni se tijekom 15. stoljeća počela razvijati i Alhamijado književnost pisana na bošnjačkom jeziku, pri čemu je korištena arapska abeceda.
Franjevački Hrvati pisali su na hrvatskom jeziku, među kojima su istaknuti: Matija Divković, Ivan Bandulavić, Ivan Ančič,  Lovro Šitović, Filip Lastrić i drugi.

Na osmanskom turskom jeziku pisali su: Adni Mahmud-paša Anđelović, Derviš-paša Bajezidagić, Muhamed Nerkesija, Arif Hikmetbeg Rizvanbegović, Mula Mustafa Bašeskija i drugi. Broj raznih učenjaka i pisaca svih konfesionalnih grupa u Bosni iz ovog razdoblja kretao se između 130-200. Pisali su uglavnom na turskom, u manjoj mjeri na perzijskom i u rijetkim slučajevima, na arapskom jeziku.

Austrougarsko razdoblje
Nakon Austro-ugarske okupacije Bosne i Hercegovine osmanski utjecaj je opao, a pisci su se počeli upoznavati s dostignućima europske književnosti. Ideje ilirizma se ogledaju u razvoju djela hrvatskih franjevačkih pisaca (Ivana Franje Jukića, Grgo Martić, Martin Nedić), a romantizam se ogleda u djelima srpskih pisaca (Sima Milutinović-Sarajlija), dok su se Bošnjaci i dalje okretali vjerskim temama (Musa Ćazim Ćatić).

Godine 1850. Jovan Jukić počeo je s izdavanjem prvog bosanskohercegovačkog književnog časopisa Bosanski prijatelj.

Među drugim značajnim piscima iz ovoga vremena ističu se: Aleksa Šantić, Jovan Dučić, Petar Kočić, Mehmed-beg Kapetanović Ljubušak i drugi.

Suvremena književnost

U 20. stoljeću u bosanskohercegovačkoj književnosti preovladavao je realizam. Godine 1946. osnovano je Društvo pisaca Bosne i Hercegovine. Istaknuti predstavnik bosanskog realizma je Branko Ćopić. Također, u to vrijeme počeo se razvijati društveno-kritički realizam (Novak Šimić, Hasan Kikić). Meša Selimović i Skender Kulenović stajali su na izvorima nove bošnjačke književnosti Bosne i Hercegovine.

Bosanskohercegovački književnik Ivo Andrić dobio je 1961. godine Nobelovu nagradu za književnost. Ostali poznati suvremeni bosanskohercegovački pisci su: Mak Dizdar, Izet Sarajlić, Ćamil Sijarić, Dževad Karahasan, Ivan Lovrenović, Predrag Matvejević, Semezdin Mehmedinović, Miljenko Jergović, Abdulah Sidran, Zaim Topčić, Zlatko Topčić i drugi.

Folklor
Bosanskohercegovački folklor zastupljen je uglavnom preko usmene tradicije. Postoje i kratki oblici ove vrste pjesničkog izraza (zagonetke, poslovice) i voluminozni epski radovi. Pored epa, pjesnički folklor predstavljen je lirskim pjesmama i baladama. U prozi postoje priče o smiješnim događajima, životinjama, bajke, anegdote, kao i legende i tradicije.

Lirske pjesme
Posebno mjesto u žanru lirske pjesme Bosne i Hercegovine zauzima sevdalinka (ljubavna pjesma, od arapske riječi sevda - ljubav, strast), koja je nastala pod utjecajem orijentalne kulture, koja je u Bosnu došla nakon osvajanja Osmanskog Carstva. U sevdalinki se orijentalni motivi preklapaju sa slavenskim tradicijama, pa je kao rezultat dobiven nezavisni žanr. Pored sevdalinke, vrlo su rasprostranjene i svadbene pjesme, uspavanke i komične pjesme.

Romanse i balade
Tematski se balade o Bosni i Hercegovini mogu podijeliti u šest grupa: o nesretnoj djevojci, smrti razdvojenih ljubavnika, nesrećnim mladencima, nesrećnim supružnicima, ožalošćenim roditeljima i raznim sukobima u porodici. Pjesme o smrti braće Morići, o smrti osuđenog Ibrahim-bega, o smrti Hifzi-bega Dumišića također su stekle široku popularnost. Najpoznatija bosanska i južnoslavenska balada je Hasanaginica.

Epske pjesme

Najpoznatiji epski junak u Srednjoj Bosni je Alija Đerzelez, a o njemu i njegovim podvizima pisano je više nego o bilo kojim drugim junacima. Jedini je bosanski junak koji je stoljećima spavao kako bi se probudio u najtežem trenutku za svoju otadžbinu i došao u pomoć svojoj domovini.

Poznat je i takav heroj kao što je Budalina Tale (Budalina iz bošnjačkog jezika - budala) čija se slika protivi bajkovitom izgledu klasičnog epskog junaka: on također ima razbarušenu odjeću i bez posebnog je oružja, a nije obdaren i drugim magičnim svojstvima, dok je njegova slika mnogo bliža slici jednostavne osobe. Također, Tale je šaljivdžija i veseljaa, a može sebi priuštiti da kaže nešto što je obično zabranjeno ili nije prihvaćeno. Od ostalih junaka epske pjesme u Bosni i Hercegovini također vrijedi spomenuti Muju Hrnjicu.

Poznati istraživači i sakupljači bosanskog epa bili su Friedrich Salomon Krauss i Luka Marjanović, kao i Gerhard Gesemann, Milman Parry, Alois Schmaus i Đenana Buturović.

Usmena proza
Islam i islamska književnost imali su ozbiljan utjecaj na usmenu prozu Bosne i Hercegovine, a posebno po pitanju prepoznatljivih tema i motiva: naprimjer, poznati orijentalni junak Nasredin hodža čvrsto je zauzeo svoje mjesto u bosanskim narativima. Bosanska usmena proza, međutim, nije dovoljno proučena, a istraživanja u ovom području su još u toku. Među poznatim sakupljačima i istraživačima su Nikola Tordinac, Kamilo Blagaić, Vuk Vrčević i Alija Nametak.

Izvori

Vanjske povezice
 Junaci bez ulica  na radiosarajevo.ba

Bosanskohercegovačka književnost


Hedereae, tribus brestanjevki, dio potporodice Aralioideae. Sastoji se od 7 rodova, od kojih je tipični Hedera (bršljan).

Rodovi:
 Hedera L. (15 spp.)
 Cephalopanax G. M. Plunkett, Lowry & D. A. Neill (2 spp.)
 Oreopanax Decne. & Planch. (146 spp.)
 Brassaiopsis Decne. & Planch. (44 spp.)
 Macropanax Miq. (17 spp.)
 Metapanax J. Wen & Frodin (2 spp.)
 Heteropanax Seem. (10 spp.)
[[Kategorija:

Izvori

Aralioideae

Hedereae


Michael Steele (1958) is a United States politician and former Lieutenant Governor of Maryland.

Michael Steele may also refer to:

Michael Steele (Canadian politician) (1861–1946), politician in Ontario, Canada
Michael Steele (musician) (born 1955), bassist, songwriter, and singer, performed with The Runaways and The Bangles
Michael D. Steele, U.S. Army colonel
J. Michael Steele, professor of statistics at the University of Pennsylvania
Mike Steele (Washington politician), American politician (1982)
Iron Mike Steele, professional wrestler

See also
Michael Steel (disambiguation)

Michael Steele (disambiguation)


Alergije

Svaka životna era čovječanstva sa sobom donosi određene bolesti. Jedna od najrasprostranjenijih bolesti modernog doba svakako su alergijejer veliki broj ljudi u svijetu pati od nekog tipa alergije. Alergija nastaje kada naš imunološki sustav negativno reagira na neku supstancu i inače neškodljiv vanjski čimbenik prepozna kao potencijalnu opasnost. U tom slučaju čimbenik koji pokreće reakciju obrambenog sustava naziva se alergen. Nakon obrade informacije o alergenu dolazi do stvaranja posebnih obrambenih molekula koje se nazivaju imunoglobulin E (IgE). Osoba tada postaje osjetljiva na određeni alergen ali odmah ne pokazuje znakove alergijske reakcije. Nakon ponovnog kontakta s alergenom javlja se više ili jedan od negativnih simptoma alergijske reakcije.

Podjela alergija po tipovima

Prema Gellovoj i Coombsovoj klasifikaciji alergije se mogu podijeliti u 4 osnovna tipa (tip I, tip II, tip III i tip IV).

Alergije tipa I:
Reakcije su uvjetovane stvaranjem molekule imunoglobulina.Antigen se spaja na imunoglobulin i pri tome se oslobađaju ranije formirani medijatori te dolazi do sinteze drugih medijatora. Reakcija tipa I je osnovna reakcija kod atopijskih bolesti i alergije na hranu.

Alergije tipa II:
Reakcije su rezultat vezanja protutijela na stanične ili tkivne antigene. U bolesti kojima u osnovi leži reakcija tipa II spadaju hiperakutno odbacivanje transplantata, Coombsova pozitivna hemolitična anemija, Hashimotov tireoiditis i Goodpastureov sindrom.

Alergije tipa III:
Reakcije uzrokuju akutnu upalu. Reakciju tipa III nalazimo kod serumske bolesti, SLE, RA, leukocitoklastičnog vaskulitisa, krioglobulinemije, hipersenzitivnog pneumonitisa, bronhopulmonalne aspergiloze i nekoliko tipova glomerulonefritisa.

Alergije tip IV:
U bolesti kojima je u osnovi reakcija tipa IV ubrajamo kontaktni dermatitis (npr. otrovni bršljan), hipersenzitivni pneumonitis, odbacivanje alotransplantata, tuberkulozu te mnoge oblike preosjetljivosti na lijekove.

Alergije tipa I

Iako se alergije u društvu često ne doživljavaju kao bolest svatko tko se s njom ikada susreo reći će kako s alergijama ponekad nije lako živjeti. Uistinu je tako jer negativni simptomi alergijske reakcije mogu utjecati na kvalitetu životu i obavljanje svakodnevnih zadaća. Najrašireniji tip alergije u suvremenom svijetu svakako su alergije tipa I koje uzrokuju alergeni koji se prenose zrakom i negativno djeluju na respiratorni trakt i oči. Čim pelud uđe u

organizam, javljaju se neželjeni simptomi kao što su suze i svrbež očiju, kihanje i šmrcanje.

Dosad se vjerovalo kako pelud ulazi u tijelo jedino udisanjem kroz sluznicu. Međutim, sada znamo kako pelud također može prodrijeti u organizam i kroz kožu te uvjetovati jednako snažne simptome alergijske reakcije. To je osobito slučaj kod oslabljene i narušene barijere kože gdje alergeni kroz folikule dlake ulaze u dublje slojeve kože i utječu na stanice koje imaju imunološku ulogu. Onda govorimo o alergija tip I uglavnom je riječ o reakcijama na:

 pelud
 životinjsku dlaku
 kućne grinje
 prašinu

Peludna groznica

Peludna groznica, koja se naziva i alergijski rinitis je upala sluznice nosa.Često se miješa s prehladom zbog sličnih simptoma: curenje iz nosa, svrbež očiju, kihanje i bolne sinuse. No, za razliku od prehlade, peludna groznica nije uzrokovana virusom već alergijskom reakcijom alergena kao što je pelud. Ako curenje iz nosa potraje duže najbolje je potražiti liječničku pomoć jer vjerojatno nije u pitanju bezazlena prehlada već alergijska reakcija.
Glavni razlog povećanja broja pacijenata alergičnih na pelud su klimatske promjene koje su utjecale na peludni kalendar koji je svake godine sve duži.Onečišćen zrak i zagađivači poput ozona čine pelud još agresivnijom što povećava intenzitet alergijskih simptoma. Peludna zrnca u urbanim sredinama imaju znatno veći alergijski potencijal nego što je to u ruralnim područjima. Danas peludna sezona traje oko deset do dvanaest dana duže nego što je to bilo prije 30 godina. Peludna sezona za breze i jasen započinje oko 2 - 3 tjedna ranije nego prije 20 godina, dok peludna sezona trava skoro 10 dana ranije.

Uzroci peludne groznice
Imunološki sustav pogrešno identificira inače bezazlenu tvar u zraku kao nešto štetno i počinje proizvoditi antitijela na tu bezopasnu tvar. U tom trenutko još ne primjećuje simptome alergijske reakcije. Sljedeći put kada organizam dođe u kontakt s tom bezazlenom tvari antitijela ju prepoznaju te signaliziraju imunološki sustav da otpušta kemikalije u krvotok. Tada imunološki sustav izaziva reakciju koja dovodi do simptoma peludne groznice.

Najčešći okidači sezonskog peludne groznice su pelud stabala, trava i ambrozije. Okidači za cjelogodišnju peludnu groznicu su grinje i dlake kućnih ljubimaca.

Simptomi peludne groznice

Negativni simptomi peludne groznice najčešće se pojave odmah po izlaganju organizma određenom alergenu koji uzrokuje alergiju. Najčešći simptomi kod alergija tipa I su:  curenje nosa, svrbež nosa, bolni sinusi, kihanje, suzne oči te svrbež očiju.
Intenzitet ovih negativnih simptoma ovisi i o dobu godine. Većina bolesnika ima simptome tijekom cijele godine, a njihova jačina ovisi o određenom godišnjem dobu.

Peludna groznica najčešće se razvija kod male djece i u ranoj odrasloj dobi. Suvremeni način života i sve onečišćeniji zrak utječu na velik broj novih pacijenata koji se prvi put susreću s bolesti u starijoj životnoj dobi.

Kako dijagnosticirati peludnu groznicu?

Iako se često miješa s prehladom, peludnu groznicu nije teško dijagnosticirati jer su simptomi specifični i često dugotrajni. Međutim, nešto teže je dijagnosticirati točan alergen koji izaziva alergijsku reakciju. Dijagnoza se najčešće utvrđuje analizom ukupnih i specifičnih antitijela, analizom imunoglobulina E (IgE) iz krvi i testiranjem na alergene.

Liječenje peludne groznice

Posavjetujte se s liječnikom o preparatima koji će obnoviti vašu kožnu barijeru i spriječiti ulazak alergena2. Najbolje liječenje peludne groznice jest izbjegavanje alergena koji uzrokuju alergijsku reakciju. Naravno, to nije uvijek moguće. Ako ste u nemogućnosti izbjeći alergene, a ne želite uzimati agresivne lijekove spriječiti ulazak alergene u organizam odgovarajućom njegom za kožu koja će osnažiti vašu kožnu barijeru2. In vitro istraživanje, provedeno u uvjetima izvan normalnog biološkog okruženja pokazalo je kako koža koja je njegovana odgovarajućim proizvodima za zaštitu njene barijere propušta značajno manje peludi.1

Lijekovi koji se najčešće koristi pri liječenju peludne groznice:

1. Kortikosterodi – koristi se u skoro svim granama medicine pa tako i kod alergijskih reakcija. Mogu doći u obliku spreja koji se koristi za nos ili u obliku tablete za oralnu upotrebu. Iako djeluju brzo i učinkovito pripisuju se samo kod ublažavanja težih simptoma i na kraći vremenski period jer mogu uzrokovati ozbiljne nuspojave.

2. Antihistaminici – obično dolaze u obliku tableta i potrebno ih je uzeti nekoliko tjedana prije početka sezone alergija kako bi u potpunosti djelovali. Većina antihistaminika ima sedativne nuspojave koje mogu negativnu utjecati na obavljanje dnevnih zadaća.

3. Imunoterapija- prima se u obliku injekcije u kojoj se nalazi mala količina alergena na koji organizam reagira simptomima alergijske reakcije. Cilj imunoterapije je da tijelo samo postane imune i navikne se na određeni alergen kako bi se smanjila potreba za lijekovima.

Želite li smanjiti simptome alergijske reakcije i tako izbjeći uzimanje lijekova obratite pažnju na svoju kožu jer oslabljena kožna barijera propust će alergene, koji će kroz folikulu dlake ući u organizam. Njegujte kožu specijaliziranim preparatima koji će obnoviti optimalnu pH vrijednost kože i ojačati njezine prirodne obrambene mehanizme, čineći je otpornijom na okolišne okidače i smanjujući njezinu osjetljivost2.

Savjeti za jednostavniji svakodnevni život s peludnom groznicom tipa I

Živjeti s alergijom često nije lako ali uz ove jednostavne savjete možete sebi i bližnjima olakšati život:

 Spriječit ćete ulazak alergena u kožu stvorite li zdravu i čvrstu barijeru. Koristite proizvode za njegu kože koji će svojom enzimskom zaštitom aktivirati prirodne mehanizme kože i učiniti je otpornijom2.
 Redovito mijenjate posteljinu na kojoj spavate jer tijekom dana zrak ulazi u stambeni prostor te sa sobom unosi zrnca peludi i ostale alergene koji će sprječiti miran san i potaknuti alergijsku reakciju.
 Uklonite sve predmete za koje se prihvaća pelud, poput tepiha i zavjesa, a odjeću ostavljajte izvan sobe u kojoj spavate.
 Iako je za alergičare brisanje uvijek bolja opcija odlučite li se za usisivač kupite onaj s HEPA filterom.
 Boravak u prirodi premjestite u vrijeme u kojem je manja koncentracija peludi u zraku. Najjača koncentracija peludi u gradovima je navečer, između 18 i 24 sata, a na selu ujutro između 5 i 8 sati.
 U filter za zrak svog automobila dajte ugraditi filter za pelud.
 Nastojte smanjiti provjetravanje prostora u kojem boravite.
 Ako je moguće, provedite svoj odmor na moru ili u planinama na visini većoj od 1500 m jer ondje u zraku ima izrazito manje peludi.
 Zaboravite na cvijeće. Buketi su lijepi ali sa sobom donose previše peludi u vaš stan.
 Ostavite pelud izvan stana: zaštitna mrežica na prozoru spriječit će ulazak peludi.
 Prije odlaska na spavanje uklonite iz sobe nošenu odjeću jer bi mogla ispuštati nakupljenu pelud tijekom noći.
 Kako bi sa sebe isprali čestice peluda prije spavanja operite kosu i otuširajte se specijaliziranim preparatom za kožu sklonu alergijama.3,4

Izvori

Vanjske poveznice
1. Naučite kako se nositi s alergijama: Aktivirajte prirodne obrambene mehanizme kože i smanjite utjecaj alergena na organizam

2. Razumjeti kožu: Čimbenici koji utječu na kožu

3. Uz pravilnu njegu zaboravite na alergije

4. Studija dokazuje: Odgovarajuća njega smanjuje simptome alergije na pelud

5. Zaštita kože u slučaju peludne alergije: Unatoč alergije, uživajte u proljeću

Alergologija
Medicina

Alergije tipa I


الشاغورة هي عبارة عن أيقونة للسيدة العذراء محفوظة في دير صيدنايا في سوريا، وهي إحدى النسخ الأصلية للأيقونات الأربعة التي رسمها بيده القديس لوقا الرسول والإنجيلي، وتلقب بالسريانية "شاغورة أو شاهورة". كلمة (شاغورة) سريانية الأصل، تعريباً للكلمة (شاغورتو) ܫܰܓܘܪܬܐ، من الفعل ܫܓܰܪ (شغار)، أي (سال، فاض، سكب، طفح...) بحسب ما جاء في قاموس أوكين منا، ويضاف إلى ذلك المعنى (احترق، اشتعل، أضرم..) بحسب قاموس كوستاز. وبذلك يكون المعنى الأدق لكلمة الشاغورة هو (الينبوع، الفياضة أو الطافحة للنعم والخيرات)، وقد يكون المعنى (المضرمة بالمحبة)، أو (المحترقة) فيما إذا كانت الأيقونة قد تعرضت تاريخياً لحريق ما.

أما الكلمة الثانية (شاهورة)، فهي أيضاً من الفعل السرياني (شهار) ܫܗܰܪ أي سهر، سهد، طاف ليلاً ليحرس الناس.

أيقونة الشاغورة في دير سيدة صيدنايا
يقع الدير على رابية عالية جميلة تشرف على بلدة صيدنايا بالقرب من دمشق وفيه مكتبة تضم المئات من الكتب المخطوطة الثمينة التي يتبين منها أن عهد بناء الدير يرجع إلى حوالي سنة (547) ميلادية.

يحتل الدير في صيدنايا المركز الثاني في الأهمية بعد القدس من حيث كثرة الزوار للأماكن الدينية في الشرق وتزداد شهرته اتساعاً بما تعمله السيدة العذراء من عجائب نحو الجميع من أي دين وعقيدة كانوا، والدير مؤسسة رهبانية أرثوذكسية تابع لبطريركية الروم الأرثوذكس في دمشق وفيه عدد كبير من الراهبات ترعاهن رئيسة الراهبات، وللدير أملاك مبنية في سوريا وبلاد الشرق، كما يؤمه آلاف الزائرين من جميع أنحاء العالم، ويحتفل بعيد الدير يوم الثامن من أيلول من كل سنة وهو عيد ميلاد السيدة العذراء.

أيقونة الشاغورة المقدسة أُدخلت إلى الدير بعد زمن طويل من بنائه، ويروى أن راهباً حاجاً ربما كان يونانياً كان يقصد زيارة الأماكن المقدسة في سوريا وأورشليم، وأثناء وجوده بسوريا بات ليلته في الدير فكلفته الرئيسة بأن يشتري لها من القدس أيقونة جميلة ونفيسة للسيدة العذراء، فلما وصل إلى فلسطين نفذ إرادة الرئيسة، وأثناء عودته مع القافلة إلى سوريا في الطريق فوجئ بهجوم وحوش ضارية ثم بلصوص قتلة، وكان خلال هذه المخاطر الهائلة يستنجد بحماية العذراء وهو يحمل أيقونتها العجائبية فنجا من تلك الأهوال مع جميع مرافقيه ولم يصب بأذى.

كثرة عجائب سيدة صيدنايا (العذراء مريم) لا تعد ولا تحصى، وخاصة في هذا الدير الذي اشتهر بكثرة عجائب أيقونته الشهيرة التي عمت أرجاء المعمورة بأخبار عجائبها غير المنتهية، ولكافة قاصديها من مختلف الأديان والمذاهب، فكل من يقصدها بإيمان ينال مطلبه، وأرشيف الدير مليء بأخبار العجائب التي فعلتها مع رؤساء دول وملوك ورسميين من كافة الأديان.

مدن مقدسة
تاريخ سوريا
كنائس في سوريا

الشاغورة


Degradacija (kasnolat. degradatio, prema lat. gradus: stupanj) može značiti:
 degradacija je snižavanje stupnja ili razine; pogoršavanje ili gubljenje svojstava.
 degradacija (kemija), u kemiji, je opći naziv za različite kemijske procese koji tvarima u negativnom smislu mijenjaju izgled i svojstva.
 degradacija (društvo) je skidanje s položaja ili oduzimanje čina (na primjer u vojnoj hijerarhiji).

Izvori

Degradacija


Skammerens datter II: Slangens gave er en dansk ungdomsfilm, der havde premiere 24. januar 2019. Filmen er instrueret af Ask Hasselbalch og er baseret på Lene Kaaberbøls bogserie. Filmen er tilladt for alle, men frarådes børn under 11 år. De fleste af optagelserne fandt sted i Tjekkiet, som den foregående film, Skammerens datter (2015). Filmen springer usædvanligt nok den anden bog i serien over, og går direkte til den tredje i serien, Slangens gave. I et interview med hovedrolleindehaverne Rebecca Emilie Sattrup og Petra Scott, fortæller de hvordan historien i Slangens gave er mere interessant og at fire film, ville være i overkanten.

Medvirkende
Rebecca Emilie Sattrup som Dina
Petra Scott som Rosa
Mikkel Arndt som Drakan
Jakob Oftebro som Nico
Agnes Kittelsen som Melussina
Søren Malling som Våbenmesteren
Dejan Cukic som Sezuan
Stina Ekblad som Dama Lizea
Nicolas Bro som Sarkan

Modtagelse
De danske filmanmeldere var i høj grad uenige om filmen. "Uden at ryste på hånden tager Ask Hasselbalch over fra Kenneth Kainz, der instruerede den første film. Hasselbalch tilføjer større landskaber (hurra for Østeuropas vilde skove!) og mere rum til skuespillerne, der får plads til ikke blot at reagere, men reflektere." Skrev Stephanie Caruana i Berlingske og gav filmen fem ud af seks stjerner. De resterende anmeldelser fordelte sig jævnt mellem top og bund. Filmmagasinet Ekko og Soundvenue gav fire ud af seks stjerner og Jyllands-Posten gav to ud af seks stjerner.

Eksterne henvisninger

Dansksprogede film
Danske film fra 2018
Familiefilm fra Danmark

Slangens gave


Welch's method, named after Peter D. Welch, is an approach for spectral density estimation.
It is used in physics, engineering, and applied mathematics for estimating the power of a signal at different frequencies.
The method is based on the concept of using periodogram spectrum estimates, which are the result of converting a signal from the time domain to the frequency domain. Welch's method is an improvement on the standard periodogram spectrum estimating method and on Bartlett's method, in that it reduces noise in the estimated power spectra in exchange for reducing the frequency resolution. Due to the noise caused by imperfect and finite data, the noise reduction from Welch's method is often desired.

Definition and procedure
The Welch method is based on Bartlett's method and differs in two ways:
 The signal is split up into overlapping segments: the original data segment is split up into L data segments of length M, overlapping by D points.
 If D = M / 2, the overlap is said to be 50%
 If D = 0, the overlap is said to be 0%. This is the same situation as in the Bartlett's method.
 The overlapping segments are then windowed: After the data is split up into overlapping segments, the individual L data segments have a window applied to them (in the time domain).
 Most window functions afford more influence to the data at the center of the set than to data at the edges, which represents a loss of information.  To mitigate that loss, the individual data sets are commonly overlapped in time (as in the above step).
 The windowing of the segments is what makes the Welch method a "modified" periodogram.

After doing the above, the periodogram is calculated by computing the discrete Fourier transform, and then computing the squared magnitude of the result. The individual
periodograms are then averaged, which reduces the variance of the individual power measurements. The end result is an array of power measurements vs. frequency "bin".

Related approaches
Other overlapping windowed Fourier transforms include:
 Modified discrete cosine transform
 Short-time Fourier transform

See also
Fast Fourier transform
Power spectrum
Spectral density estimation

References

Frequency-domain analysis
Digital signal processing
Waves

Welch's method


O Machado de Xangô, também chamado de Oxé, é o símbolo principal de Xangô, orixá da Justiça, cultuado na umbanda e no candomblé, religiões de matriz africana. Trata-se de um machado de duas lâminas. A arma representa o equilíbrio e a dualidade dos fatos.

Símbolo da Fundação Cultural Palmares
O machado é o símbolo da Fundação Cultural Palmares. Contudo, em dezembro de 2021, o então da entidade, Sérgio Camargo trocou o machado por um símbolo com as cores nacionais. O machado de Xangô, no entanto, voltou a ser o símbolo da fundação após sua gestão.

Machados
Xangô
Fundação Cultural Palmares
Armas mitológicas

Machado de Xangô


Jacques Brocquart, né le  à Thionville terre du Duché de Luxembourg jusqu'en 1659 (France) et décédé le  à Luxembourg, est un prêtre jésuite. Il fut l'initiateur et grand promoteur de la dévotion à Notre-Dame, Consolatrice des affligés. Le succès fut tel que peu après sa mort la ville de Luxembourg fut consacrée à 'Notre-Dame-Consolatrice-des-Affligés' (1666).

Biographie
Après un parcours d'études secondaires en lettres au collège jésuite de Luxembourg récemment ouvert, le jeune Jacques entre dans la Compagnie de Jésus, le . Une première année de noviciat à Tournai est suivie de la seconde à Trèves. Après des études de philosophie, et comme membre de la province gallo-belge des Jésuites, il est envoyé enseigner le latin au collège de Luxembourg (1613-1615). Il fait ensuite sa théologie à Louvain et y est ordonné prêtre, sans doute, en 1620.

De retour à Luxembourg il y enseigne la Rhétorique (classe finale) de 1622 à 1624. A Luxembourg, il est également préfet des études, directeur spirituel et administrateur de la communauté. Il avait conçu (en 1623) l'idée de fonder une résidence jésuite à Thionville, sa ville natale, où le protestantisme commençait à s'infiltrer, mais ses efforts furent vains. Le père Brocquart passe également trois ans au collège de Dinant.

L'année 1626 marque un tournant dans sa vie. De santé délicate le père Brocquart tombe malade de la peste. Il fait alors le vœu que, s'il guérissait, il érigerait un sanctuaire à Notre-Dame, 'Consolatrice des Affligés'. Recouvrant la santé, il obtient la permission de construire une chapelle mariale sur une esplanade à l'extérieur de la ville, où un grand crucifix avait déjà été érigé avec une image de la Vierge-Marie à ses pieds.  Ce n'est pas simplement une dévotion personnelle: il devient promoteur actif de la dévotion mariale et rencontre du succès.  Il y conduit annuellement en procession les élèves du collège. En 1646 le père Brocquart est même nommé (premier) promoteur officiel de la dévotion à Notre-Dame, Consolatrices des affligés, et directeur de la chapelle. Il compose cinq livres en l'honneur de Notre-Dame, Consolatrice des Affligés. L'un d'eux était un recueil de prières populaires à la Vierge-Marie.

Restant actif au collège de Luxembourg et dans le domaine pédagogique il écrit également en français, allemand et latin. Il publie, entre autres (1629), une traduction latine du célèbre ouvrage 'Le Pédagogue Chrétien' du père Philippe d'Outreman (1622).

Le père Jacques Brocquart meurt au collège de Luxembourg, le 14 avril 1660.

Le promoteur zélé avait créé un véritable mouvement marial qui culmina après sa mort par l'élection de 'Notre-Dame-Consolatrice' comme patronne de la cité, en 1666, et comme patronne-protectrice du Duché de Luxembourg en 1678.

Reconnaissance publique
Lors de l'agrandissement de la cathédrale de Luxembourg (1935-1939), la figure du père Brocquart fut insérée dans l'un des petits vitraux de la chapelle du Saint-Sacrement, parmi les saint jésuites.

Écrits
Paedagogus Christianus, Luxembourg, 1629.

Bibliographie
A.Heinz: Die Wallfahrt zu Maria, der «Trösterin der Betrübten», dans Hémecht, Revue d'histoire luxembourgeoise, vol.46 (1994), pp.125-139.
A.Reuter: Aux origines d'une vocation: l'entourage thionvillois du P. J. Broquart, dans Hémecht, vol. 46 (1994), pp.117-121.
A.Steffen: J. B., dans Hémecht, vol.4 (1959), pp.185-193.

Note

Naissance en juin 1588
Naissance à Thionville
Naissance dans le duché de Luxembourg
Décès en avril 1660
Décès à Luxembourg
Décès à 71 ans
Décès dans le duché de Luxembourg
Jésuite luxembourgeois
Personnalité religieuse luxembourgeoise

Jacques Brocquart


Iraj Ghaderi (* 1935 in Teheran; † 6. Mai 2012 ebenda) war ein iranischer Regisseur und Schauspieler sowie Drehbuchautor und Produzent.

Ghaderi studierte zunächst Medizin und Pharmazie wechselte aber 1955 ins Schauspiel mit dem Film Chahar-rahe havades von Samouel Khachikian; es folgten über vierzig weitere Filmengagements bis zur Islamischen Revolution. Von 1979 bis 1984 war er mit einem Arbeitsverbot belegt worden. Er führte in über siebzig Filmen Regie.

Filmografie
Regie
 1968: Shahrahe zendegi
 1968: Basatrhaye jodagane
 1970: Sekke-ye shans
 1971: Noghre-dagh
 1972: Thirst
 1973: Unveiled
 1973: Bi-gharar
 1974: The Cage
 1975: The Desire
 1975: The Target
 1976: Rafigh
 1976: Bot
 1976: Awake in the city
 1977: Sine-chak
 1977: Back and Dagger
 1977: Do kalle-shagh
 1979: Hokm-e tir
 1980: Baradarkoshi
 1982: Dada
 1982: The imperilled
 1985: Taraj
 1994: I Want to Live
 1995: Mikhaham zende bemanam
 1996: Nabakhshoodeh
 1997: Claws in the Dust
 1998: Tootia
 2000: Fame
 2000: Sam o Nargess
 2003: Cheshman siah
 2005: Aqvariom
 2007: The Trial
 2009: Pato zamin nazar
 2010: Network

Weblinks

Einzelnachweise

Filmregisseur
Drehbuchautor
Filmschauspieler
Filmproduzent
Person (Teheran)
Iraner
Geboren 1935
Gestorben 2012
Mann

Iraj Ghaderi


Bose har flere betydninger:

 Bose Corporation - et audio selskab
 Bose (månekrater)
 Bose (film) - en 2004 Tamil-sproget film med Srikanth og Sneha
 Bose (efternavn) - et efternavn (og liste af mennesker med navnet)
 Baise eller Bose en by i Guangxi, Kina
 Bose, Polen
 Bose Monastic Community - et munke samfund ved Bose, Magnano, Biella, Italien.

Bose


Paulilatino (sardisk: Paùlle) er en by og en kommune (comune) i provinsen Oristano i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 280 meters højde og har 2.234 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 103,85 km² og grænser til kommunerne Abbasanta, Bauladu, Bonarcado, Fordongianus, Ghilarza, Santu Lussurgiu, Solarussa, Villanova Truschedu og Zerfaliu.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Oristano

Paulilatino


Yoichiro Kakitani (født 3. januar 1990) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2013||9||4
|-
|2014||9||1
|-
!Total||18||5
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2014

Yoichiro Kakitani


Ciborij (arhitektura), element crkvene arhitekture, konstrukcija iznad oltara
 Ciborij (posuda), u kršćanstvu

Ciborij


Almindelig gedehams (Vespula vulgaris), også blot kaldet hveps, er et årevinget insekt fra familien gedehamse. Det er en af de almindeligste hvepsearter i Danmark og er i øvrigt udbredt i store dele af den nordlige halvkugle. Den er indført til Australien og New Zealand.

Kendetegn

Dronningen af den almindelige gedehams bliver op til 20 millimeter lang. Arbejderne er tydeligt mindre, 11-14 millimeter. Dronerne når en kropslængde på 13-17 millimeter.

Den almindelige gedehams kan skelnes fra den meget lignende tyske gedehams på tegningen på mundskjoldet (Clypeus). Mens den tyske gedehams her har 1-3 sorte prikker eller en lille, lige, sort streg, har den almindelige gedehams en bredere sort streg, der er udvidet forneden og derfor ligner et anker. Den gule og sorte bagkropstegning er meget variabel og kan ikke anvendes til en sikker artsbestemmelse.

Levevis

Føde
De voksne dyr (imagines) lever overvejende af nektar og andre sukkerholdige plantesafter. Larverne bliver fodret med insekter, der i forvejen er tygget til en grød. I søgen efter føde indfinder den almindelige gedehams sig ofte på menneskers kager eller andre sukkerholdige ting, og lader sig kun meget nødigt fordrive igen herfra.

Bygning af boet

Fra midten af april kan man se den befrugtede dronning på jagt efter føde og et egnet sted for boet. Som næringskilde i denne tid tjener f.eks. nektaren fra pilens blomster. Efter cirka 2-3 ugers søgning efter føde og redeplads, bygger den almindelige gedehams sit bo af tyggede træfibre sammenblandet med spyt på mørke og beskyttede steder.

Ofte anlægges boet underjordisk i muse- eller muldvarpehuller, der udvides efterhånden som boet bliver større. I folkemunde kaldes disse hvepse for "jordhvepse", men også lofter og andre mørke hulrum ved eller i bygninger benyttes. Det første bo består af syv celler til ynglen (en i midten og seks rundt om), der placeres hængende i hulrummet og er omgivet af et kugleformet papirhylster med et indflyvningshul nederst.

Dannelse af samfundet

Dronningen lægger et æg i hver af cellerne. Kort før lægningen befrugtes ægget af sæd, som hun har i et specielt organ (spermateket), hvor det har været gemt siden efteråret. Yngelplejen og bygningen af boet forestås i denne fase af dronningen, der stadig er alene. Larverne fodres af hende med en grød af insekter, som hun har tygget forud. Efter fodringen afgiver larverne sukkerholdige dråber, der til gengæld tjener til at ernære dronningen og samtidig er den eneste mulighed for larverne for at komme af med væske. Først kort før forpupningen afgiver larverne ekskrementer. På den måde forhindres, at der opstår råd i boet på grund af tilsmudsning. På grund af dronningens udskillelse af feromoner udvikler larverne sig ikke til forplantningsdygtige hunner, men kun til golde arbejdere, hvortil dronningen overgiver det videre arbejde med boet og fremskafningen af føde. Dronningen kan herefter udelukkende koncentrere sig om æglægningen. Arbejderne føjer efterhånden yderligere etager af cellekager til boet. Cellekagerne sidder vandret under hinanden, forbundet af bjælker. Hylsteret omkring boet gøres større ved at føje nye lag til og samtidig afgnave de inderste hylstre, så der bliver plads til flere celler. De nye lag virker desuden varmeisolerende.

Gedehamsens samfund

Antallet af arbejdere og dermed også boets størrelse tiltager hurtigt og vokser som regel til 3.000-4.000 individer. Meget store samfund kan omfatte op til 10.000 individer, i ekstreme tilfælde indtil 50.000.

Samfundet er organiseret med en bestemt arbejdsdeling, hvilket betyder at individerne enten er beskæftigede med bygning af boet, rengøring af celler, fodring af larver, omsorg for dronningen eller hentning af føde. Yngelplejen er lige så intensiv som hos bier. I modsætning hertil findes der hos gedehamsene ingen dans, der oplyser om afstand og retning i forhold til fødekilder.

På grund af en forringet feromonafgivelse fra dronningen og bedre omsorg for larverne udvikler der sig om sensommeren eller efteråret frugtbare hunner, den nye generations dronninger. Af ubefrugtede æg udvikler der sig hanner (droner), der dør ved gennemført parring. For at undgå indavl forlader nogle hanner boet, for at søge efter frugtbare hunner fra andre samfund og parre sig med dem.

Undergangen og en ny begyndelse
Den gamle dronning dør oftest sidst på efteråret, og hendes samfund opløses herefter. I den tiltagende kulde dør også de sidste nu hjemløse arbejdere. Kun de unge befrugtede dronninger finder sig et beskyttet sted at overvintre. Hvor mikroklimaet er egnet, f.eks. i rådnet træ, i hulrum, under bark eller mos, kommer hun sovende igennem vinteren i en form for dvale, kaldet diapause. I det efterfølgende forår grundlægger den unge dronning et nyt samfund, idet hun begynder at bygge et bo på et egnet sted.

Angreb og forsvar
For at kunne overmande og lamme et muligt insektbytte eller for at kunne imødegå en fredsforstyrrer eller angriber, benytter hvepsen sin brod, der modsat bierne ikke har modhagere. Hvepsen kan derfor stikke og indsprøjte gift flere gange. Stikkerefleksen findes selv ved nyligt døde dyr, selv hvis de er delt i flere dele.

Skadevirkning

I forhold til mennesker
Sammen med den tyske gedehams, der også har forkærlighed for menneskers mad og drikke, har den almindelige gedehams ansvaret for hvepsenes alment dårlige ry. Den almindelige gedehams regnes derfor oftest som et skadedyr. Dertil kommer at begge arter ud over deres vedholdenhed også bliver meget aggressive og uberegnelige, når man eksempelvis utilsigtet nærmer sig deres bo eller de på grund af voldsomme bevægelser føler sig truede. Når de stikker, frigøres alarmferomoner, der lokker andre hvepse til og animerer dem til også at stikke. Giften kan hos nogle mennesker føre til en allergisk reaktion.

I forhold til en økologisk ligevægt
I begyndelsen af 1980'erne blev der i New Zealand utilsigtet indslæbt først den tyske gedehams og derefter den almindelige gedehams. På grund af manglen på naturlige fjender her og et mildt klima hele året, i det mindste i nogle regioner, har begge arter kunnet formere sig meget hurtigt. Samtidig har den almindelige gedehams næsten fortrængt den tyske gedehams, der først etablerede sig. Den almindelige gedehams danner i New Zealand samfund, der kan tælle helt op til 100.000 individer og angriber alle andre insekter, som den kan finde i trækronerne eller i skovbunden. Derfor er den her blevet til en betydelig trussel for de hjemmehørende arter. Den er f.eks. som fødekonkurrent blevet en af de største trusler mod den truede papegøje kakaen.

Kilder

 Rolf Witt: Wespen beobachten, bestimmen. Naturbuch/Weltbild, Augsburg 1998,
 Heiko Bellmann: Bienen, Wespen, Ameisen. Hautflügler Mitteleuropas. Franckh-Kosmos, Stuttgart 1995,
 Jiří Zahradník: Bienen, Wespen, Ameisen. Die Hautflügler Mitteleuropas. Franckh-Kosmos, Stuttgart 1985,

Eksterne henvisninger

 Svend Michael Nielsen. Vespidae - Gedehamse. De danske arter
 Jens Christian Nielsen (1881-1918). Gravehvepse og Gedehamse. Bind 2 i Danmarks Fauna. Gads Forlag 1907.

Årevinger

Almindelig gedehams


طَبَرْمِين  (يلفظ الاسم: تاورمينا)؛ مدينة في جزيرة صقلية بإيطاليا.

السكان

في سنة 1861 بلغ عدد السكان  نسمة، وتطور العدد ليصل في سنة 2011 لـ  نسمة.

أعلام

 فرانتس بفيتشر
 ويليام فون غلودين
 ماوريزو ناسي

المراجع

مدن وبلدات في صقلية
أماكن مأهولة أسست في القرن 8 ق م
بلدات شاطئية في صقلية
بلدات ومدن رومانية في إيطاليا
بلديات مقاطعة ميسينا
تأسيسات القرن 8 ق م في إيطاليا
تاورمينا
عقد 730 ق م
مواقع أثرية في صقلية
بلديات مقاطعة مسينة

طبرمين


Marc Schaefer ist der Name folgender Personen:
* Marc Schaefer (Organist) (* 1934), französischer Organist
 Marc Schaefer (Politiker) (* 1961), luxemburgischer Politiker

Marc Schaefer


Erindringens Landskaber er en dansk dokumentarfilm med ukendt instruktør.

Handling
Filmen er en antologi, der handler om konflikt og forsoning. Fire film - Sjæl uden fred, Øjnene der så, Fra asken, Himlen folder sig ud - fra Sydafrika, Namibia, Mozambique og Zimbabwe - om sår, der ikke er helet og om forsøg på at komme overens med fortidens misgerninger. Det sydafrikanske apartheidsystem trækker sit spor gennem alle fire film, men også andre begik overgreb. I Namibia torturerede og dræbte befrielsesbevægelsen folk, den mistænkte for at være spioner, og i Zimbabwe udløste splittelsen i befrielsesbevægelsen massakrer på civile. Begge steder er det ikke lykkedes at forsone sig med fortiden. I Mozambique derimod ser det ud til, at traditionelle forsoningsritualer bærer frugt - på trods af en borgerkrig, der var værre end de fleste.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark

Erindringens Landskaber


In mathematics, the Sato–Tate conjecture is a statistical statement about the family of elliptic curves Ep obtained from an elliptic curve E over the rational numbers by reduction modulo almost all prime numbers p. Mikio Sato and John Tate independently posed the conjecture around 1960.

If Np denotes the number of points on the elliptic curve Ep defined over the finite field with p elements, the conjecture gives an answer to the distribution of the second-order term for Np. By Hasse's theorem on elliptic curves,

as , and the point of the conjecture is to predict how the O-term varies.

The original conjecture and its generalization to all totally real fields was proved by Laurent Clozel, Michael Harris, Nicholas Shepherd-Barron, and Richard Taylor under mild assumptions in 2008, and completed by Thomas Barnet-Lamb, David Geraghty, Harris, and Taylor in 2011. Several generalizations to other algebraic varieties and fields are open.

Statement
Let E be an elliptic curve defined over the rational numbers without complex multiplication.  For a prime number p, define θp as the solution to the equation

Then, for every two real numbers  and  for which

Details
By Hasse's theorem on elliptic curves, the ratio

is between -1 and 1. Thus it can be expressed as cos θ for an angle θ; in geometric terms there are two eigenvalues accounting for the remainder and with the denominator as given they are complex conjugate and of absolute value 1. The Sato–Tate conjecture, when E doesn't have complex multiplication, states that the probability measure of θ is proportional to

This is due to Mikio Sato and John Tate (independently, and around 1960, published somewhat later).

Proof
In 2008, Clozel, Harris, Shepherd-Barron, and Taylor published a proof of the Sato–Tate conjecture for elliptic curves over totally real fields satisfying a certain condition: of having multiplicative reduction at some prime, in a series of three joint papers.

Further results are conditional on improved forms of the Arthur–Selberg trace formula. Harris has a conditional proof of a result for the product of two elliptic curves (not isogenous) following from such a hypothetical trace formula. In 2011, Barnet-Lamb, Geraghty, Harris, and Taylor proved a generalized version of the Sato–Tate conjecture for an arbitrary non-CM holomorphic modular form of weight greater than or equal to two, by improving the potential modularity results of previous papers. The prior issues involved with the trace formula were solved by Michael Harris, and Sug Woo Shin.

In 2015, Richard Taylor was awarded the Breakthrough Prize in Mathematics "for numerous breakthrough results in (...) the Sato–Tate conjecture."

Generalisations
There are generalisations, involving the distribution of Frobenius elements in Galois groups involved in the Galois representations on étale cohomology. In particular there is a conjectural theory for curves of genus n > 1.

Under the random matrix model developed by Nick Katz and Peter Sarnak, there is a conjectural correspondence between (unitarized) characteristic polynomials of Frobenius elements and conjugacy classes in the compact Lie group USp(2n) = Sp(n).  The Haar measure on USp(2n) then gives the conjectured distribution, and the classical case is USp(2) = SU(2).

Refinements
There are also more refined statements. The Lang–Trotter conjecture (1976) of Serge Lang and Hale Trotter states the asymptotic number of primes p with a given value of ap, the trace of Frobenius that appears in the formula. For the typical case (no complex multiplication, trace ≠ 0) their formula states that the number of p up to X is asymptotically

with a specified constant c. Neal Koblitz (1988) provided detailed conjectures for the case of a prime number q of points on Ep, motivated by elliptic curve cryptography.
In 1999, Chantal David and Francesco Pappalardi proved an averaged version of the Lang–Trotter conjecture.

References

External links
Report on Barry Mazur giving context
Michael Harris notes, with statement (PDF)
La Conjecture de Sato–Tate [d'après Clozel, Harris, Shepherd-Barron, Taylor], Bourbaki seminar June 2007 by Henri Carayol (PDF)
 Video introducing Elliptic curves and its relation to Sato-Tate conjecture, Imperial College London, 2014  (Last 15 minutes)

Elliptic curves
Finite fields
Conjectures
Unsolved problems in geometry

Sato–Tate conjecture


Ermanarik (død 376) var en østgotisk konge. Som konge skal han have hersket over et stort imperium i dagens Ukraine. De nøjagtige grænser for hans territorium er derimod uklare, men det ser ud til at have strakt sig syd for Pripjat-sumpene mellem floderne Don og Dnestr. Moderne historikere antager at hans rige har strakt sig fra Østersøen til Sortehavet og muligvis helt til Uralbjergene i øst.

Hans navn på hans modersmål gotisk var antagelig Aírmanareiks. Han bliver refereret til gennem hele den germanske verden helt op til 1200-tallet. På grund af dette tager hans navn mange former: i Jordanes' Getica er han Ermanaricus, i det angelsaksiske epos Beowulf hedder han Eormenric, på norrønt kaldes han Jörmunrekkr og på middelhøjtysk Ermenrich. Siden navnet Heiðrekr var nok så synonymt med Ermanarik, er han muligvis identisk med Heiðrekr Ulfhamr (Heidrek Ulveham) i Hervors saga som siges at have regeret goterne i lang tid.

Ermanarik er nævnt i to romerske kilder, i Ammianus Marcellinus' skrifter og i Getica af historikeren Jordanes i 500-tallet.

Ifølge Ammianus var Ermanarik "en hovedsaglig krigerisk konge" som til slut begik selvmord, da han stod overfor hunnerne som invaderede hans territorium i 370'erne. Hans kongedømme blev ødelagt og hans folk blev hunnernes undersåtter i omkring 75 år.

Jordanes siger at kongen dræbte en ung kvinde som hed Sunilda ved at binde hende til fire vilde heste og drive dem væk fra hinanden fordi hendes ægtemand havde forrådt ham. Efter dette sårede hendes to brødre, Sarus og Ammius, Ermanarik alvorlig. Variationer af denne legende havde en betydelig effekt på middelalderens germanske litteratur, herunder den i England og Skandinavien. Jordanes hævder, at Ermanarik styrede goterne med stor succes til han døde 110 år gammel.

Referencer

Gotiske konger

Ermanarik


An Stelis viridibrunnea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Carl Lehmann ngan Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Stelis viridibrunnea in nahilalakip ha genus nga Stelis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stelis (Orchidaceae)

Stelis viridibrunnea


AirPods Pro são fones de ouvido intra-auriculares sem fio Bluetooth projetados pela Apple, lançados inicialmente em 30 de outubro de 2019. Eles são os fones de ouvido sem fio de médio porte da Apple, vendidos ao lado dos AirPods de nível básico e dos AirPods Max de última geração. Os AirPods Pro usam o processador H1 encontrado nos AirPods de segunda geração, mas adicionam cancelamento de ruído ativo, modo de transparência, configuração automatizada de perfil de frequência, resistência à água IPX4, estojo de carregamento com carregamento sem fio e pontas de silicone intercambiáveis.

Visão geral
A Apple anunciou o AirPods Pro em 28 de outubro de 2019 e os lançou dois dias depois, em 30 de outubro de 2019. Incluem recursos de AirPods padrão, como um microfone que filtra o ruído de fundo, acelerômetros e sensores ópticos que podem detectar pressionamentos na haste e no posicionamento no ouvido e pausa automática quando são retirados dos ouvidos. O controle por toque é substituído pressionando um sensor de força nas hastes. Eles são classificados como IPX4 para resistência à água.

O AirPods Pro usa o chip H1 também encontrado nos AirPods de segunda e terceira geração, que suporta "Hey Siri" de viva-voz. Têm cancelamento de ruído ativo, realizado por microfones que detectam o som externo e alto-falantes produzindo exatamente o "anti-ruído" oposto. O cancelamento de ruído ativo pode ser desativado ou alternado para o "modo de transparência" que ajuda os usuários a ouvir o ambiente. Os modos de cancelamento de ruído também podem ser alternados no iOS ou apertando as hastes dos AirPods usando o sensor de força.

O chip H1 está embutido em um sistema único em um módulo de pacote (SiP) que envolve vários outros componentes, como o processador de áudio e os acelerômetros.

A duração da bateria é equivalente à dos AirPods de segunda geração em cinco horas, mas o cancelamento de ruído ou o modo de transparência a reduzem para 4,5 horas devido ao processamento extra. O estojo de carregamento anuncia as mesmas 24 horas de tempo total de audição que o estojo padrão dos AirPods. Ele também possui compatibilidade de carregamento sem fio padrão Qi. Em outubro de 2021, a Apple atualizou o estojo de carregamento incluído com o MagSafe. Assim como os AirPods, os AirPods Pro receberam críticas pela duração da bateria.

Os AirPods Pro vêm com três tamanhos de pontas de silicone. Existe um teste de software no iOS chamado Ear Tip Fit Test que "[verifica] o ajuste das pontas dos seus AirPods para determinar qual tamanho fornece a melhor vedação e desempenho acústico" para garantir um ajuste correto, bem como um recurso chamado " Adaptive EQ" que ajusta automaticamente o contorno da frequência, alegadamente para corresponder melhor ao formato da orelha do usuário. A partir do início de 2020, a Apple começou a vender substituições de pontas para AirPods Pro em seu site.

Com iOS 14 e iPadOS 14, a Apple adicionou um modo de áudio espacial projetado para simular som surround 5.1. Os aplicativos compatíveis incluem o aplicativo Apple TV, Disney+, HBO Max e Netflix. O áudio espacial requer um iPhone ou iPad com processador Apple A10 ou mais recente. O tvOS 15 trouxe áudio espacial para a Apple TV 4K.

O iOS 14 também adicionou a capacidade de aplicar acomodações de fone de ouvido ao modo de transparência, permitindo que o AirPods Pro atue como aparelhos auditivos rudimentares. Em outubro de 2021, um novo modo de reforço de conversa foi adicionado como uma personalização do modo de transparência regular. Aumenta as vozes acima do ruído de fundo e da música.

Compatibilidade
O suporte para AirPods Pro foi adicionado no iOS 13.2, watchOS 6.1, tvOS 13.2 e macOS Catalina 10.15.1. Eles são compatíveis com qualquer dispositivo que suporte Bluetooth, incluindo dispositivos Windows e Android, embora alguns recursos, como a alternância automática entre dispositivos, estejam disponíveis apenas em dispositivos Apple usando o serviço iCloud.

Ligações externas

Produtos introduzidos em 2019
Fones de ouvido

AirPods Pro