Das Wassergesetz war das Gesetz der Deutschen Demokratischen Republik zur Regelung des Wasserrechts.

Geschichte

In der DDR galten nach deren Gründung zunächst die Reichs- und Landeswassergesetze fort. Am 17. April 1963 verabschiedete die Volkskammer der DDR das Gesetz über den Schutz, die Nutzung und die Instandhaltung der Gewässer und den Schutz vor Hochwassergefahren, kurz Wassergesetz, vom 17. April 1963 (Gesetzblatt der Deutschen Demokratischen Republik Teil 1 Nr. 5 S. 77), mit dem die bisherigen Regelungen abgelöst wurden. Dieses wiederum wurde durch das Wassergesetz vom 2. Juli 1982 (GBl. I Nr. 26 S. 467) abgelöst. Nach der Wende und der Wiedervereinigung blieb das Wassergesetz in den Neuen Bundesländern bis zur Verabschiedung eigener Wassergesetze der Länder als jeweiliges Landeswassergesetz in Kraft.

Abgelöste Vorschriften

Das Wassergesetz ersetzte 1963 die folgenden in seinem Geltungsbereich noch gültigen Reichs- und Landesgesetze:

das Preußische Wassergesetz vom 7. April 1913
das Sächsische Wassergesetz vom 12. März 1909
das Mecklenburgische Wassergesetz vom 9. Juli 1928
das Thüringische Wassergesetz vom 21. Dezember 1932
das Gesetz betreffend die Herstellung und den Ausbau von Wasserstraßen vom 1. April 1905
das Gesetz zur Einschränkung der Rechte am Wasser vom 19. März 1935
die Verordnung vom 28. August 1942 über die Vereinfachung der wasserrechtlichen Verwaltungsverfahren

Nachgeordnete Vorschriften

Zu beiden Wassergesetzen wurden Durchführungsverordnungen erlassen, die den jeweiligen Inhalt des Wassergesetzes konkretisierten.

Aufgabe und Grundsätze des Gesetzes

Die Präambel des Gesetzes von 1963 begründete dieses damit, dass der "umfassende Aufbau des Sozialismus in der Deutschen Demokratischen Republik ... in allen Zweigen der Volkswirtschaft große wasserwirtschaftliche Aufgaben" stellt.

§ 1 des Wassergesetzes von 1963 benannte die folgenden Hauptaufgaben, die mit dem neuen Gesetz erreicht werden sollten:
Bereitstellung von Trink- und Brauchwasser in erforderlicher Menge und Güte für die Versorgung der Bevölkerung, der Industrie, der Landwirtschaft, für das Verkehrswesen und alle übrigen Wassernutzer sowie Bereitstellung von Wasser für den Brandschutz und Luftschutz;
Abwasserableitung und -behandlung zum Schutz der Gewässer vor Verunreinigung als eine wichtige Voraussetzung zur Bereitstellung von einwandfreiem Trink- und Brauchwasser, zum Schutze der Gesundheit und Erholung der Bevölkerung, zur Sicherung der Fischereiwirtschaft sowie zur Vermeidung volkswirtschaftlicher Schäden;
Instandhaltung und Ausbau der Gewässer zur planmäßigen Ausnutzung des Wassers, insbesondere zur Sicherung und Steigerung der landwirtschaftlichen Produktion, zur Förderung der Schifffahrt, zur Erzeugung von Energie und zur schadlosen Abführung des Wassers;
Verbesserung des vorbeugenden Hochwasserschutzes und der Hochwasserabwehr sowie des Küstenschutzes zur Abwendung von Gefahren für Leben und Eigentum der Bevölkerung, zum Schutz des sozialistischen Eigentums und zur Sicherung der Produktion.

Nach dem Willen des Gesetzgebers sollte die Bewirtschaftung der Gewässer unter Staatlicher Leitungstätigkeit und Einbeziehung der Bevölkerung erfolgen.

Hierzu wurden unter anderem die folgenden Grundsätze festgeschrieben:

Die Nutzung des Wassers hat so zu erfolgen, dass ein ausgeglichener Wasserhaushalt in den Flußeinzugsgebieten gesichert wird.
 Das Grundwasser ist vorrangig für Trinkwasserzwecke bereitzustellen. Das für die Versorgung der Industrie benötigte Brauchwasser ist überwiegend aus Oberflächenwasser zu entnehmen.
 Die Entnahme von Brauchwasser aus Wasserläufen durch abwassererzeugende Industriebetriebe hat unterhalb der Abwassereinleitung zu erfolgen.
 Die erforderliche Deckung des Wasserbedarfs ist durch den Ausgleich der zeitlichen und örtlichen Schwankungen des Wasserdargebotes mit Hilfe technischer und natürlicher Speicher und Rückhaltemaßnahmen und durch Wasserüberleitung aus Überschussgebieten zu sichern.
 Der Verschmutzung und Verschwendung von Wasser ist entgegenzuwirken. In der Industrie sind Verfahren anzuwenden, die eine möglichst geringe Verschmutzung und die sparsame Verwendung des Wassers gewährleisten.
 Die Behandlung und Einleitung der Abwässer hat nach dem wissenschaftlich-technischen Höchststand so zu erfolgen, dass ein größtmöglicher Reinigungseffekt erzielt und eine wiederholte Verwendung des Wassers ermöglicht wird. Es sind vorzugsweise Verfahren der Abwasserreinigung anzuwenden, bei denen die Rückgewinnung von Wertstoffen bzw. die landwirtschaftliche Verwertung der Abwässer (Abwasserlandbehandlung) erfolgt.
 Die der volkswirtschaftlichen und kulturellen Entwicklung entsprechenden Proportionen zwischen Wasserversorgung und Abwasserbehandlung sind zu schaffen.
 Mit der Entwicklung und Inbetriebnahme neuer Produktionskapazitäten und der Errichtung von Wohngebieten sind die Wasserversorgungs- und Abwasserbehandlungsanlagen in einem zeitgerechten Vorlauf zu errichten.
 Bei der Standortwahl der industriellen und landwirtschaftlichen Produktionsanlagen, der Verkehrseinrichtungen, des Wohnungsbaues und der Erweiterung der Produktionskapazitäten sind die Wasserversorgung, die schadlose Abwasserableitung und der Hochwasserschutz zu berücksichtigen.
 Die Anlagen zur Wasserversorgung und Abwasserbehandlung in den Gemeinden und zur Be- und Entwässerung landwirtschaftlicher Nutzflächen sowie die Wasserläufe sind planmäßig auszubauen.

1982 wurde mit der Novelle des Gesetzes die Aufgabenstellung neu formuliert, so war die Leitung, Planung und Durchführung wasserwirtschaftlicher Aufgaben fortan zu richten auf
die Versorgung der Bevölkerung mit Trinkwasser und der Industrie, der Landwirtschaft und aller übrigen Wassernutzer mit Brauchwasser in erforderlicher Menge und Beschaffenheit sowie die Deckung des Wasserbedarfes der bewaffneten Organe, der Zivilverteidigung und der Feuerwehr;
die Instandhaltung und den Ausbau der Gewässer zur Regulierung des Wasserabflusses und zur Erhaltung ihrer Nutzbarkeit und ihrer landeskulturellen Funktionen,
die Erhöhung der Verfügbarkeit des Wasserdargebotes und seine rationelle Bewirtschaftung nach Flusseinzugsgebieten, Durchsetzung der rationellen Wasserverwendung und effektive Nutzung der wasserwirtschaftlichen Grundfonds in allen Zweigen der Volkswirtschaft und gesellschaftlichen Bereichen,
die Erhaltung der Nutzbarkeit der Gewässer durch Abwasserbehandlung und Schutz vor Wasserschadstoffen und anderen Beeinträchtigungen als unerlässliche Bedingung für die Mehrfachnutzung, für eine fischwirtschaftliche Nutzung, für die Gewährleistung von Gesundheit, Erholung und Sport und zur Vermeidung volkswirtschaftlicher Schäden,
den Schutz vor Hochwasser, Sturmhochwasser und Eisgefahren sowie die Hochwasserabwehr zur Abwendung von Gefahren für das Leben und die Gesundheit der Bürger, die gesellschaftliche Produktion und das sozialistische und persönliche Eigentum.

Inhalte

Anhand der gestellten Aufgaben und Grundsätze regelte das Wassergesetz im Wesentlichen:

die Definition des Gewässerbegriffes
die Nutzung der Gewässer
Schutz, Instandhaltung und Ausbau der Gewässer
die Gewässeraufsicht
Schutz der Wassergewinnung und des Trinkwassers
Hochwasser- und Küstenschutz
Schutz des Bodens vor schädigenden Einwirkungen des Wassers

Es enthielt zudem Straf- und Ordnungswidrigkeitsbestimmungen.

Die Neufassung von 1982 enthielt zudem verstärkte Regelungen zur Rationalisierung des zur Verfügung stehenden Wassers und sah ein Wasserentnahmeentgelt für die Benutzung der Gewässer vor. Gleichzeitig wurden die Anforderungen an die Abwasserbehandlung und den Umgang mit Wasserschadstoffen verschärft.

Vollzugsbehörden

Unter Verantwortung des Ministeriums für Umweltschutz und Wasserwirtschaft nahm die Staatliche Gewässeraufsicht die Aufgaben einer Wasserbehörde wahr. Sie war das staatliche Organ für die Regelung der Gewässernutzungen und zur Kontrolle der Einhaltung der Rechtsvorschriften über die Nutzung und den Schutz des Wassers und der Gewässer, die Instandhaltung der Gewässer und wasserwirtschaftlichen Anlagen sowie den Hochwasser- und Küstenschutz.
Zur Durchsetzung der Rechtspflichten für die Nutzung von Wasser, die Nutzung, den Schutz und die Instandhaltung der Gewässer und den Schutz vor Hochwassergefahren war sie befugt, Auflagen zu erteilen, Wasserbilanzentscheidungen, Genehmigungen und Zustimmungen zu erteilen sowie staatliche Normative für den Brauchwassereinsatz und -verbrauch sowie für die Wertstoffrückgewinnung festzulegen.

Nachwirkung

Nach dem Wassergesetz erteilte Rechte und Befugnisse, insbesondere Nutzungsgenehmigungen zur Benutzung der Gewässer gelten auf Grund entsprechender Regelungen in den Landeswassergesetzen in der Regel als alte Rechte und Befugnisse im Sinne des  Wasserhaushaltsgesetz in die heutige Zeit fort.

Wasserrecht (Deutschland)
Gesetz (DDR)
Rechtsquelle (20. Jahrhundert)

Wassergesetz (DDR)


ايزوهنت هو دليل لملفات تورنت مع أكثر من 1.7 مليون  ملف في قاعدة بياناته و20 مليون نظير من الملفات المفهرسة.  مع 7.4 مليون زائر منذ أيار / مايو 2006 ايزوهنت هو واحد من المحركات الأكثر شعبية لملفات تورنت. الآلاف من الملفات تضاف إليها كل يوم، وكذلك تحذف. مستخدمين ايزوهنت يقومو بأداء أكثر من 40 مليون عملية بحث فريدة من نوعها في الشهر. يوم 19 أكتوبر 2008، عبر ايزوهنت علامة بيتابايت الأولى للملفات المفهرسة على الصعيد العالمي. ايزوهنت هو ثالث موقع تورنت شعبية اعتبارا من عام 2008.

التاريخ
ايزوهنت تأسست في يناير 2003 عن طريق الكندي، غاري فونغ. اسمها مشتق من آي إس أو ايمج وتستخدم لوصف نسخة 1:1 لينة من قرص مضغوط أو دي في دي.

في 23 فبراير، 2006، اصدرت إم بي أي أي بيانا صحفيا أعلنت فيه أنها تتهم ايزوهنت بانتهاك حقوق النشر. وبعد ذلك بعام، يناير 16، 2007 ايزوهنت صارت خارج الخدمة قائلة "المحامين من مقدمي خدمات الإنترنت قرروا سحب الخدمة دون أي إشعار مسبق."

بعد ترقية الأجهزة الرئيسية  استؤنفت العمل في الموقع من 22 يناير 2007 على الرغم من أنi واجه عدة فترات من المشاكل والاعطال بسبب تغيير الخادم.

تم اغلاق الموقع رسميا في أكتوبر 2013 , وبقي شعار الموقع : Share Not Steal

الشكل القانونى

المراسلة مَع إم بي أي أي
رسائل مختارة من مراسلات البريد الإلكتروني بين غاري فونغ و إم بي أي أي قد نشرت على isoHunt.com

دعوى قضائية
في شباط / فبراير عام 2006 أعلن أن إم بي أي أي قد بدأت إجراءات قانونية ضد ايزوهنت تورنت بوكس، تورنت سباى، اى دى 2 كى-ايت، وعدد آخر من مواقع تورنت أو مواقع مقتفي، مدعية أن هذه المواقع تسهل التعدي على حق المؤلف. 28 شباط / فبراير 2006، أقامت الدعوى ضد غاري فونغ في محكمة منطقة جنوب نيويورك. فونغ يقف لمعارضة موقع إم بي أي أي على أسس قانونية. في 18 أغسطس، 2006، ومنح القاضي ستانتون على اقتراح لنقل القضية من نيويورك إلى كاليفورنيا على أساس ان حالات مماثلة سبق أن قدمت في المحكمة الجزئية في وسط كاليفورنيا.

اعتبارا من يونيو 2008، كانت القضية لا تخضع لملخص الحكم والتحضير للمحاكمة

ملاحظات دي إم سي أي
ايزوهنت لديها تاريخ من الامتثال لاشعار ازالة قانون الألفية للملكية الرقمية ثانية، وعملت مع مختلف أصحاب حقوق التأليف والنشر في الماضي، مثل ريا ومايكروسوفت. هذا الموقع يستخدم عملية انزال على غرار قانون الالفية الرقمية على الرغم من أن الخوادم تم نقلهم إلى كندا في شهر يناير 2007 حيث قانون الالفية الرقمية لا يطبق

دعوى قضائية ضد سي آر آي أي
يوم 8 سبتمبر 2008 غاري فونغ أعلن عن ايزوهنت فرونت بيج التي كان كخطوة وقائية ضد دعوى قضائية وشيكة من سي آر آي أي من تقديم التماس إلى المحكمة العليا لكولومبيا البريطانية. ايزوهنت يجادل بأنه مجرد محرك بحث للعثور على الملفات المنتشرة في جميع أنحاء الشبكة العالمية، إلى حد كبير نفس استخدام جوجل أو أي محرك بحث.

التفاصيل الفنية
في بداية عام 2007 ايزوهنت اعادت هيكلة إعدادَ خادمِها واشترتْ أجهزةَ جديدةَ في الغالب للكلاستر الذي يُشغّلُ الموقعَ الكلاستر مجموعه من 34 أيه إم دي أوبتيرون و70 جيجابايت من ذاكرة الوصول العشوائي و30 محرك قرص ثابت تتراوح بين إس أي تي أي ل15،000 دورة في الدقيقة إس سي إس أى s.

الشبكة بدأت مع مد وصلة التبديل ولكن نظرا للفشل المتعدد ايزوهنت انتقلت إلى التبديل Force10. ايزوهنت حاليا هو المرتبظ المحايد من خلال مراكز البيانات كورب لمزيج من مقدمي خدمات النطاق الترددي.

الملفات الواردة مفهرسة عالميا على ايزوهنت مرت على علامة 1.4 بيتابايت.

وانظر أيضا
 تورنت
 مقارنة بين مواقع البت تورنت
 التعدي على حق المؤلف
 طريقة الند للند
 رابطة صناعة التسجيلات الأمريكية
 جمعية السينما الأمريكية

المراجع

وصلات خارجية
 isoHunt.com
 غاري فونغ Slyck أخبار مقابلة
 ق رجل يأخذ على هوليوود في حالة القرصنة—سي بي سي 31 مايو 2006
 إحصائيات موقع تورنت
 الرابطة يقاضي أخبار، P2P مواقع البحث—سي نت News.com، 23 فبراير 2006
 torrentfreak.com—الأعلى 10 الأكثر شعبية سيل مواقع لعام 2008
 about.com المواقع ال 35 الأعلى السيل من عام 2008

خدمات مشاركة الملفات
محركات بحث
مواقع البت تورنت
مواقع ويب أسست في 2003
مواقع ويب باللغة الإنجليزية
مواقع ويب غير نشطة

مواصفات إنترنت انحلت في 2013

ايزوهنت


Urtinotherium (littéralement « bête d'Urtyn ») est un genre éteint de rhinocéros sans cornes appartenant à la famille également éteinte des paracérathériidés, ayant vécu de la fin de l'Éocène au début de l'Oligocène, entre  avant notre ère, dans ce qui est actuellement l'Asie. C'est un grand animal qui est étroitement lié à Paraceratherium et dont les premiers restes ont été découverts pour la première fois dans la région d'Urtyn Obo, situé en Mongolie intérieure, lieu sur laquelle est basé l'étymologie dUrtinotherium. D'autres spécimens référencés proviennent du nord de la Chine et de la Mongolie, voir peut-être même de la Roumanie, en raison de certains restes attribués découvert au sein de ce pays.

Description
Urtinotherium est un représentant de la grande famille des Paraceratheriidae, et atteindrait presque les proportions de Paraceratherium. Il est connu à partir de plusieurs découvertes faites en Asie centrale et orientale, bien qu'aucun squelette complet ne soit actuellement connu. Le fossile holotype, catalogué IVPP V.2769, est une mâchoire inférieure complète mesurant  de longueur, comparable à la plus petite connue de Paraceratherium. La mâchoire est en forme de coin, très basse et avec des branches allongées. La symphyse est solide et étendue jusqu'au début des deuxièmes prémolaires. La dentition des mâchoires est complète, avec trois incisives antérieures et une canine. Les deux premières incisives font saillie vers l'avant avec une longueur de couronne de , avec des formes similaires à des poignards. Les autres incisives et canines avaient des couronnes beaucoup plus petites. Entre chaque dent se trouve un petit espace, semblable à ses parents phylogénétiquement primitifs tels que Juxia. Ses dents postérieures, séparées des dents antérieures par un petit diastème, sont constituées de quatre prémolaires et de trois molaires . Celles-ci sont de structure similaire à celles de Paraceratherium, avec de petites prémolaires et de plus grosses molaires. Ces derniers ont des couronnes basses de type brachyodontes et avaient peu de plis d'émail.

Classification
Urtinotherium appartient à la famille des Paraceratheriidae. Ceux-ci font à leur tour partie de la super-famille des Rhinocerotoidea et représentent donc des parents proches des rhinocéros actuels, qui sont les seuls représentant encore existant de ce taxon. Les paracérathères se distinguent par la formation de grandes incisives pointues dans leurs mâchoires supérieure et inférieure, tandis que les rhinocéros n'en ont que deux sur la mâchoire inférieure. Urtinotherium est considéré par  comme une forme transitionnelle entre les paracérathères antérieurs, comme Juxia, et les formes ultérieures, telles que Paraceratherium et Indricotherium (ce dernier étant aujourd'hui reconnu sous le nom de Paraceratherium transouralicum).

Ce genre représente une forme primitive de paracérathères qui s'est développée à la fin de l'Éocène. Il descend peut-être de Juxia, qui a vécu pendant l'Éocène moyen dans le nord de la Chine, et qui partage avec lui un ensemble complet de dents dans ses mâchoires. Cependant, Urtinotherium y diffère de par sa taille corporelle plus grande et sa plus grande spécialisation dans les incisives. Urtinotherium et plus tard Paraceratherium forment la section la plus dérivée de la plus grande lignée de rhinocérotoïdes connue. Dans leur spécialisation, on souligne que par rapport à Urtinotherium, ils possèdent une dentition considérablement réduite avec seulement quelques incisives dans la mâchoire inférieure.

La première description dUrtinotherium est publiée en  par  et Chiu Chan-Siang, basée sur la mâchoire inférieure. L'espèce type est Urtinotherium incisivum. Le nom de genre vient de l'emplacement de sa découverte ainsi que du mot en grec ancien , signifiant « bête ». L'épithète spécifique fait référence à ses incisives allongés.

Répartition
Les restes dUrtinotherium sont principalement trouvables en Asie orientale et centrale, constitués principalement de fragments de mâchoire et de dents isolées. La mâchoire holotype a été découverte au début des années 1960 dans la formation Urtyn-Obo en Mongolie intérieure, qui date de l'Éocène supérieur. Des découvertes supplémentaires viennent de la province du Yunnan en Chine et des gisements de l'Éocène tardif de Khoer-Dzam en Mongolie. D'autres découvertes sont faites dans le bassin de Saissansee Aksyir Svita dans l'est du Kazakhstan, datant également du même âge. Le genre Urtinotherium aurait probablement survécu durant l'Oligocène inférieur, car des fossiles appartenant probablement à celui-ci ont été trouvés dans la Formation Mera de Transylvanie, en Roumanie.

Culture populaire

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Rhinocerotoidea
 Paraceratheriidae
 Paraceratherium

Références taxonomiques

Genre de périssodactyles préhistoriques (nom scientifique)
Périssodactyle de l'Oligocène
Taxon fossile décrit en 1963

Urtinotherium


Robert Rainy (1 January 1826 – 22 December 1906), was a Scottish Presbyterian divine. Rainy Hall in New College, Edinburgh (the Divinity faculty at Edinburgh University) is named after him.

Life

He was born on New Year's Day 1826 at 28 Montrose Street in Glasgow, Scotland, the son of Dr. Harry Rainy LLD (1792–1876) a surgeon who later served as Professor of Forensic Medicine in the University of Glasgow, and his wife Barbara Gordon (1793–1854). The family lived at 28 Montrose Street. One of his uncles was George Rainy, the noted slave plantation owner and personality involved in the Highland Clearances.

Robert initially studied Medicine at Glasgow University to follow his father's career. However his interests turned to the church, which had been the path of his grandfather, Rev George Rainy (1734–1810) of Sutherland, in northern Scotland. He was caught by the evangelical fervour of the Disruption of 1843, and moved to Edinburgh to train as Free Church minister at New College.

He was ordained by the Free Church at Huntly in Aberdeenshire in 1851 and then in 1854 moved to the Free High Church in Edinburgh (occupying the north-east section of New College). In 1862 he was elected Professor of Church History in the same college. In 1874 he was made Principal of the college in succession to Robert Candlish, and was subsequently known as Principal Rainy. At this time he lived at 8 Rosebery Crescent in Edinburgh's West End.

He had come to the front as a champion of the Liberal Party in the Union controversy within the Free Church, and in combating Dean Stanley's Broad Church views in the interests of Scotch evangelicism.

From 1875 he became one of the leading figures of the Free Church. He guided it through the controversies as to Robertson Smith's heresies, as to the use of hymns and instrumental music (a large part of the church preferring unaccompanied singing), and also to the Declaratory Act. In this he was one of the figures who brought to a successful conclusion the union of the Free Church of Scotland and United Presbyterian Churches, and threw the weight of the newly united church on the side of freedom of Biblical criticism.

He was Moderator of the General Assembly of the Free Church of Scotland in 1887 in succession to Rev Alexander Neill Somerville and was succeeded in turn by Rev John Laird in 1888. Following the Union of 1900 he left the Free Church of Scotland to join as leader of the United Free Church of Scotland serving as its first Moderator.

Though not a great scholar he was eminent as an ecclesiastical statesman, and his influence was far-reaching. After the strain of the fight with the so-called Wee Frees in 1904-5 his health broke down.

In his final years he was living at 8 Rosebery Crescent in Edinburgh's West End. However, he went on a trip to Australia to recover his health and died in Melbourne on 22 December 1906.

His body was returned to Scotland and he is buried against the southern wall of Dean Cemetery in Edinburgh. His wife, Susan Rolland (1835–1905) and most of his children (including Adam Rainy MP and Rev Henry Craigie Rainy) lie with him. His monument is nearly identical to that of the brewer John McEwan, slightly to the east of Rainy.

Publications

Delivery and Development of Christian Doctrine, Edinburgh: T. & T. Clark, 1874 (Cunningham Lectures)
The Bible and Criticism
Three Lectures on the Church of Scotland
Expository Commentary on Philippians
Life of Principal Cunningham

Family

In 1857 he married Susan Rolland, daughter of Adam Rolland of Gask.

Their children included the politician Adam Rolland Rainy and the Indian civilian Sir George Rainy.

His granddaughter, Barbara Parker, inspired her youngest child, Andrew Parker, to follow in his footsteps. Andrew studied Divinity at New College and went on to become a published biblical scholar.

Legacy

The main secular assembly space within New College is now called Rainy Hall. It was used as a dining hall for the University of Edinburgh's student halls of residence at Mylne's Court and Patrick Geddes Hall until they became self-catering. However, it is still used as a dining hall by New College students and by Commissioners attending the annual General Assembly of the Church of Scotland. Rainy Hall is also available to hire through The University of Edinburgh.

References

See Lives by Patrick Carnegie Simpson (1909) and R Mackintosh (1907).

External links

1826 births
1906 deaths
Clergy from Glasgow
Alumni of New College, Edinburgh
19th-century Ministers of the Free Church of Scotland
Academics of the University of Edinburgh
Burials at the Dean Cemetery
Ministers of the United Free Church of Scotland

Robert Rainy


Jacques Alberto Ribemboim (Recife, 29 de abril de 1960) é um escritor, engenheiro, economista, professor e historiador brasileiro.

Autor de vários livros sobre Economia, História e Judaísmo, pertence ao Instituto Arqueológico, Histórico e Geográfico Pernambucano e à Academia Pernambucana de Letras.

Formação

Graduação
 Engenharia mecânica - UFPE, 1982
 Ciências Econômicas - UFPE, 1995

Pós-graduação
Especialização
 Engenharia do petróleo - Petrobras, 1983
Mestrado
 Economia ambiental - University College London, 1994
Doutorado
 Economia - UFPE, 2000

Profissão
 Engenheiro de produção da Petrobrás
 Professor Titular da Universidade Federal Rural de Pernambuco

Atuação governamental
 Assessor especial do ministro do Meio Ambiente
 Membro da Comissão Nacional de População e Desenvolvimento (1995 - 1998)
 Diretor de Defesa e Fiscalização Agropecuária de Pernambuco
 Diretor do Fundo de Terras de Pernambuco

Militância
Atuante em causas de desenvolvimento, história e conservação de sítios históricos, é presidente da CIVITATE, ONG que atua com vistas a contribuir para a melhoria da qualidade ambiental e o fortalecimento da cultura regional.

Nos anos 2000, liderou um movimento em defesa do livro do autor pernambucano, que culminou com a edição de uma lei municipal determinando uma área para o autor pernambucano em todas as livrarias recifenses.

Grito da Véia
Como presidente da CIVITATE, criou e mantém um bloco carnavalesco intitulado Grito da Véia, que desfila no bairro da Boa Vista defendendo a preservação da memória, arquitetura e ambiente do bairro e adjacências.

Religião
Judeu, membro da comunidade judaica do Recife, estudou no Colério Israelita Moysés Chvartz. Foi Presidente da Sinagoga Israelita do Recife entre 2006 e 2011.

Morou em Israel, trabalhando como voluntário num kibbutz Maabarot (comunidade agropastoril socialista)

Literatura

Livros publicados
 Mudando os Padrões de Produção e Consumo (Org., Ed. Ibama, 1997)
 Nordeste Independente (Bagaço, 2002)
 Economia da Pesca Sustentável (Ed. Bagaço, 2009)
 Manuel Correia de Andrade: um homem chamado Nordeste (Org.; Ed. Bagaço, 2008)
 The Brazilian Economy During the 70s and the 80s Lets Focus on Sustain (Recife, 2012)
 Uma Olinda Judaica:1537-1631 (coautoria com José Alexandre Ribemboim, Ed Bagaço, 2012)
 Boa Vista - Berço das artes plásticas pernambucanas (Ed. Babecco, 2014) (co-autor: Wilton de Souza)
 Pernambuco de Fernão (UFRPE, 2015)
 Um forte sobre as águas (Ed. Babecco, 2017)Forte do Picão
 Ensaios judaicos (Ed.; Babecco, 2018)
 Centenário do Colégio Israelita Moysés Chvarts (organiz. -Ed. Babecco, 2018) (co-organizadora: Jacy Averbuch)
 Dois bairros irmãos (Ed. Babecco, 2018)
 Ensaios econômicos'' (Ed. Babecco, 2021)

Vida associativa
 Instituto Arqueológico, Histórico e Geográfico Pernambucano
 Academia Pernambucana de Letras - Cadeira 7

Ligações externas
Página pessoal
Economistas também são das letras

Professores de Pernambuco
Naturais do Recife
Engenheiros de Pernambuco
Academia Pernambucana de Letras
Membros da Academia Pernambucana de Letras
Acadêmicos de Pernambuco
Judeus de Pernambuco

Jacques Ribemboim


Rio Claro es un municipio brasileño del estado del Río de Janeiro. Se localiza a 22º43'23" de latitud sur y 44º08'08" de longitud oeste, en la región Sur Fluminense, a una altitud de 446 metros. La población medida en el conteo de 2010 fue de 17.401 habitantes.

Ocupa un área de 841,39 km².

En la ciudad también se encuentran las ruinas del antiguo municipio fluminense de São João Marcos, que en la década de 1940 fue evacuado para dar lugar a la represa de Arroyo de las Lages.

Demografía
Datos del Censo - 2010

Población total: 17.401
 Urbana: 13.754
 Rural: 3.647
 Hombres: 8.747
 Mujeres: 8.654
Densidad demográfica (hab./km²): 20,7

Hidrografía
 Río Piraí
 Río Barra Mansa

Carreteras
 RJ-139
 RJ-149
 RJ-155

Enlaces externos

 Página de la prefectura

Referencias

Localidades de Río de Janeiro

Río Claro (Río de Janeiro)


La prise d'assaut de la mosquée al-Aqsa de 2022 est survenue le matin du 15 avril 2022 lorsque les forces israéliennes ont pris d'assaut la mosquée al-Aqsa en utilisant des obus lacrymogènes et des bombes assourdissantes sur les fidèles, blessant au moins 90 palestiniens. Plusieurs soldats israéliens ont grimpé sur les toits des bâtiments autour de la mosquée al-Aqsa. Ils ont évacué la cour de la mosquée al-Aqsa et fermé la plupart des portes qui y mènent.

Contexte
Les tensions sont montées à Jérusalem ces derniers jours. Cette augmentation fait suite à l'annonce par plusieurs organisations religieuses juives de leur intention d'accomplir des rites religieux dans la cour de la mosquée al-Aqsa à l'occasion de la Pâque. Le festival débutera le vendredi 15 avril et se terminera le 22 avril.

Pendant le mois sacré du Ramadan en 2021, les manifestations nocturnes à Jérusalem et les affrontements dans l'enceinte d'al-Aqsa se sont transformés en une guerre de 11 jours entre les palestiniens et Israël.

Réactions
 Le ministre de l'Autorité palestinienne chargé des affaires de Jérusalem, , a fermement condamné le raid sur la mosquée al-Aqsa par les forces israéliennes. Il a blâmé Israël pour les actions. Il a appelé la communauté internationale à intervenir immédiatement pour arrêter les actions israéliennes contre les lieux saints musulmans.
 , porte-parole officiel du ministère des Affaires étrangères de l'émirat islamique d'Afghanistan, a déclaré sur Twitter : L'émirat islamique d'Afghanistan condamne fermement la violence de l'occupant contre les civils palestiniens à la mosquée al-Aqsa, la première qibla pour les musulmans. L'émirat islamique d'Afghanistan appelle la communauté internationale, en particulier les pays islamiques, à prendre des mesures concrètes pour rétablir les droits humains des palestiniens et prévenir les crimes israéliens.
 Le coordonnateur spécial des Nations unies pour le processus de paix au Moyen-Orient, Tor Wennesland, a exprimé sa profonde inquiétude face à ce qui se passe dans la ville de Jérusalem et la mosquée Al-Aqsa. Il a déclaré : « Je suis profondément préoccupé par la détérioration des conditions dans la ville de Jérusalem pendant ces jours saints ». Le responsable de l'ONU a exigé que les provocations à Al-Haram Al-Sharif cessent immédiatement.
 Une déclaration commune, l'Allemagne, la France, l'Italie et l'Espagne ont appelé au respect du statut actuel des lieux saints de Jérusalem ainsi qu'au respect de la Jordanie dans ces lieux saints, et a appelé "toutes les parties à faire preuve de la plus grande retenue et à s'abstenir de toute forme de violence et de provocation".
 Arabie saoudite a exprimé sa condamnation et sa dénonciation de la prise d'assaut de la mosquée Al-Aqsa par les forces d'occupation israéliennes, de la fermeture de ses portes et de l'attaque de fidèles non armés à l'intérieur de la mosquée et sur ses places extérieures. Il a également considéré que "cette escalade systématique est une attaque flagrante contre le caractère sacré de la mosquée Al-Aqsa et une violation des résolutions et pactes internationaux".
 Le Koweït a fermement condamné et dénoncé la prise d'assaut de la mosquée Al-Aqsa par les forces d'occupation israéliennes et l'attaque contre les fidèles. Il a également considéré que "ces attaques sont une escalade dangereuse et une violation flagrante de toutes les conventions et résolutions internationales et une raison d'alimenter la violence et de saper la stabilité de la région".
 Le porte-parole du ministère des Affaires étrangères de Égypte, l'ambassadeur Ahmed Hafez, « a condamné la prise d'assaut par les forces israéliennes de la sainte mosquée Al-Aqsa et la violence qui a suivi cette incursion contre les Palestiniens dans les cours de la mosquée Al-Aqsa », qui a fait des dizaines de blessés et arrêtés. Il a souligné « la nécessité de se restreindre et de fournir une protection complète aux fidèles musulmans et de leur permettre d'accomplir les rites islamiques dans la mosquée Al-Aqsa, qui est une dotation purement islamique pour les musulmans.

Notes et références

Avril 2022
2022 en Israël
Conflit israélo-palestinien
Histoire de Jérusalem
Violence en Palestine

Prise d'assaut de la mosquée al-Aqsa de 2022


ملعب لوفتوس فيرسفيلد، أحد أقدم ملاعب جنوب أفريقيا وهو مخصص للعبتي كرة القدم والرغبي يقع في بريتوريا، جنوب أفريقيا أنشئ عام 1906 وأعيد افتتاحه في عام 2008 أثناء تحضير جنوب أفريقيا لاستضافة بطولة كأس القارات 2009، كأس العالم 2010. بعد التجديد أصبح الملعب يسع لأكثر من 50 ألف متفرج.

البناء

أنشئ في عام 1906 وكان مجرد ملعب خال من أي أعمال بناء، وفي عام 1923 تم إنشاء هيكل خرساني يسع ألفي متفرج حيث كان يطلق عليه وقتها «إيسترن سبورتس».
بعد خمسة أعوام من الأنشاء قام منتخب نيوزيلندا للرجبي بعمل جولة رياضية في جنوب أفريقيا مما سمح للاتحاد المحلي للعبة بجمع مكاسب كافية لبناء غرف لتغيير الملابس ومراحيض بالاستاد.
ومع عدم انقطاع أعمال التجديد عن الاستاد في أي وقت فقد تم إجراء تعديلات طفيفة عليه لكي يطابق المواصفات التي يضعها الاتحاد الدولي لكرة القدم (فيفا) لاستادات كأس العالم.
ومن بين التعديلات التي شهدها الاستاد تطوير التجهيزات الإعلامية وبناء سقف جديد لأحد المدرجات.

أصل التسمية
في عام 1932 توفي المدير الرياضي روبرت أوين لوفتوس فيرسفيلد فجأة إثر تعرضه لأزمة قلبية قاتلة في المدرج الشرقي للاستاد فقرر مسئولو الرجبي بالبلاد إطلاق اسمه على الاستاد تكريما لذكراه ومنذ هذا الوقت يعرف الاستاد باسم «لوفتوس فيرسفيلد» وإن كانت صفقات الرعاية شهدت إطلاق أسماء بعض الشركات إلى جانب الاسم الأصلي للاستاد في بعض الفترات.

المراجع

تأسيسات سنة 1906
تأسيسات سنة 1923 في جنوب إفريقيا
صالات موسيقى في جنوب إفريقيا
مبان ومنشآت في بريتوريا
ملاعب اتحاد الرغبي في جنوب إفريقيا
ملاعب رياضية اكتملت في 1923
ملاعب رياضية في بريتوريا
ملاعب كأس العالم 2010
ملاعب كأس العالم للرغبي
ملاعب كأس القارات 2009
ملاعب كرة قدم في جنوب إفريقيا
صالات الموسيقى في جنوب إفريقيا
ملاعب كرة القدم في جنوب إفريقيا

ملعب لوفتوس فيرسفيلد


An Maxillaria grobyoides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leslie Andrew Garay ngan Galfrid Clement Keyworth Dunsterville. An Maxillaria grobyoides in nahilalakip ha genus nga Maxillaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Maxillaria

Maxillaria grobyoides


Darja Ramenskaja (, , * 10. März 1983 in Hrodna) ist eine ehemalige belarussische Wasserspringerin. Sie startete für den Verein BSKP Hrodna im Kunstspringen vom 1-m- und 3-m-Brett und im 3-m-Synchronspringen.

Ramenskaja bestritt in Barcelona im Jahr 2003 ihre erste und einzige Weltmeisterschaft, schied aber vom 3-m-Brett im Einzel- und Synchronwettbewerb jeweils nach dem Vorkampf aus. Zwei Jahre später errang sie in Budapest ihr bestes Resultat bei einer Europameisterschaft, vom 1-m-Brett erreichte sie das Halbfinale. Bei einem Wettkampf im Rahmen des FINA-Diving-Grand Prix im Jahr 2007 konnte sie mit einem vierten Platz vom 3-m-Brett überzeugen. Ramenskaja qualifizierte sich beim Weltcup 2008 in Peking vom 3-m-Brett überraschend für das Halbfinale und damit auch für die Olympischen Spiele, bei denen sie vom 3-m-Brett Rang 29 belegte und somit im Vorkampf Vorletzte wurde. Nach den Spielen beendete sie ihre aktive Karriere.

Weblinks

Wasserspringer (Belarus)
Olympiateilnehmer (Belarus)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2008
Belarusse
Russe
Geboren 1983
Frau

Darja Ramenskaja


This is a list of royal families on the Arabian Peninsula in the 20th century.
 Bahrain (independent since 1971): House of Khalifa (Al Khalifah).
 Hejaz (1916–1925): Hashemites (Al Hashim).
 Idrisid Emirate of Asir (1908–1934): Idrisid dynasty.
 Jabal Shammar (1836–1921): House of Rashīd (Rasheed, Rashidi): historical Arabian dynasty ruling Hail, northern Nejd.
 Kuwait: House of Sabah (Al Sabah).
 Oman: House of Busaid (Al Bu Said).
 Saudi Arabia: House of Saud (Al Saud).
 Qatar (independent since 1971): House of Thani (Al Thani), originally bedouin from Nejd.
 House of Al-Daweesh the ruling branch of the Mutayr tribe ruled Najd for a time
 United Arab Emirates (Trucial States until 1971) – royal families:
 Abu Dhabi: House of Nahyan (Al Nahyan).
 Ajman: House of Nuaimi (Al Nuaimi).
 Dubai: House of Maktoum (Al Maktoum).
 Fujairah: House of Sharqi (Al Sharqi).
 Ras Al Khaimah and Sharjah: House of Qasimi (Al Qasimi).
 Umm Al Quwain: House of Mualla (Al Mualla).
 Yemen:
 Federation of South Arabia (1962–1967): see "House" under "Federation of South Arabia § List of rulers". Abolished in 1967 and replaced by the People's Democratic Republic of Yemen (South Yemen; Aden).
 Mutawakkilite Kingdom of Yemen (1918–1970): House of Rassid (al-Rassid), abolished in 1970 after being defeated by the Yemen Arab Republic (North Yemen, Sanaa) in the North Yemen Civil War (1962–1970).

See also
 List of current monarchs of the Arabian Peninsula
 Tribes of Arabia

Notes

References

Bibliography

List
Arabian houses
Arabian
Middle Eastern royal families

List of royal families on the Arabian Peninsula in the 20th century


Route 110, consisting of State Route 110 (SR 110) and Interstate 110 (I-110), is a state and auxiliary Interstate Highway in the Los Angeles metropolitan area of the US state of California. The entire route connects San Pedro and the Port of Los Angeles with Downtown Los Angeles and Pasadena. The southern segment from San Pedro to I-10 in downtown Los Angeles is signed as I-110, while the northern segment to Pasadena is signed as SR 110. The entire length of I-110, as well as SR 110 south of the Four Level Interchange with US Route 101 (US 101), is the Harbor Freeway, and SR 110 north from US 101 to Pasadena is the historic Arroyo Seco Parkway, the first freeway in the western United States.

Route description

Route 110 is part of the California Freeway and Expressway System, and is part of the National Highway System, a network of highways that are considered essential to the country's economy, defense, and mobility by the Federal Highway Administration.

Harbor Freeway
The Harbor Freeway, signed as I-110, begins at Gaffey Street in San Pedro, where it then travels mostly due north to the Santa Monica Freeway (I-10) at a point south of downtown Los Angeles, where it becomes signed as SR 110. I-110 is primarily within the city limits of Los Angeles, running right along the South Los Angeles region and the Harbor Gateway, a  wide north–south corridor that was annexed by the city of Los Angeles specifically to connect San Pedro, Wilmington, and the Port of Los Angeles with the rest the city.

North of I-10, the freeway continues as SR 110 through Downtown Los Angeles to its junction with US 101 at the Four Level Interchange.

The Harbor Freeway, along with the Long Beach Freeway (I-710), are the principal means for freight from the Port of Los Angeles to railyards and warehouses further inland. Its interchange with the Santa Monica Freeway is notoriously busy and congested, and the portions bordering Bunker Hill in northwest Downtown Los Angeles are choked with traffic at peak travel times.

Landmarks
Notable landmarks and attractions near the Harbor Freeway include the Los Angeles Harbor College,  California State University, Dominguez Hills, Watts Towers, Exposition Park (including the Los Angeles Memorial Coliseum, the BMO Stadium and the Lucas Museum of Narrative Art), the University of Southern California, Crypto.com Arena, L.A. Live, Los Angeles Convention Center, the skyline of Downtown Los Angeles; and Chinatown.

The Harbor Freeway is noted for its elaborate high-occupancy toll lane feature, with the HOT lanes elevated above the rest of traffic in many areas, constructed in 1994 by C.C. Myers, Inc. as HOV lanes and converted to HOT lanes in 2012. Of particular note is the Judge Harry Pregerson Interchange, which contains the most elaborate network of direct HOV/HOT connectors in Los Angeles County. It includes a 7-story ramp that connects the Century Freeway's HOV lanes to the Harbor Freeway's northbound HOT lanes and offers splendid views of the entire Los Angeles Basin and the San Gabriel Mountains. The interchange with SR 91 (formally known as the Edmond J. Russ Interchange) is also fairly large.

Arroyo Seco Parkway

SR 110 continues north as the Arroyo Seco Parkway from US 101 to Pasadena. From downtown, it passes through Elysian Park, where the northbound lanes pass through the four Figueroa Street Tunnels and the higher southbound lanes pass through a cut and over low areas on bridges. Then after crossing the Los Angeles River and the Golden State Freeway (I-5), the parkway runs alongside the Arroyo Seco seasonal river towards Pasadena.

Harbor Transitway
The Harbor Transitway is a grade-separated, shared-use express bus and high-occupancy toll (HOT) corridor, running in the median of I-110, between SR 91 (Gardena Freeway) and Adams Boulevard in the south side of Downtown Los Angeles. Southbound buses exit the HOT lanes at dedicated ramps connecting to the Harbor Gateway Transit Center. Each vehicle using the HOT lanes is required to carry a FasTrak Flex transponder, with its switch set to indicate the number of the vehicle's occupants (1, 2, or 3 or more), regardless of whether they qualify for free.

History

In the 1924 Major Street Traffic Plan for Los Angeles, a widening of Figueroa Street to San Pedro as a good road to the Port of Los Angeles was proposed. Progress was slow, and, in 1933, the state legislature added the entire length to the state highway system as Route 165, an unsigned designation. This route not only extended from San Pedro north to Los Angeles, but continued through the city-built Figueroa Street Tunnels and along the northern extension of Figueroa Street to Eagle Rock, and then followed Linda Vista Avenue (via an overlap on Route 161 (SR 134) over the Colorado Street Bridge) to Route 9 (now I-210) at the Devil's Gate Reservoir. The entire length of Route 165 became Sign Route 11 in 1934. US Route 6 was also assigned to the portion between SR 1 and Avenue 26 in 1937, and, at about the same time, US 66 was moved from Eagle Rock Boulevard to Figueroa Street, overlapping SR 11 between Sunset Boulevard (US 101) and Colorado Street (SR 134).

The state completed the Arroyo Seco Parkway which had been added to the state highway system in 1935 as Route 205, in early 1941, providing a faster route between SR 11 at Avenue 26 and Pasadena. US 66 was moved to the new route, while SR 11 remained on Figueroa Street and Linda Vista Avenue, the former also becoming a new US Route 66 Alternate. Construction of a freeway to San Pedro was much slower, despite having been in the earliest plans for an integrated system. Initially, the Harbor Parkway was to split at the merge with the Venice Parkway northeast of the University of Southern California, with the East By-Pass and West By-Pass straddling the Los Angeles Central Business District and rejoining at the split between the Arroyo Seco Parkway and Riverside Parkway south of Dodger Stadium. The West By-Pass was soon incorporated into the Harbor Parkway, and the first short piece, by then renamed the Harbor Freeway, opened on July 30, 1952, from the Four Level Interchange south to 3rd Street. (The Arroyo Seco Parkway was completed to the Four Level Interchange on September 22, 1953, and renamed the Pasadena Freeway on November 16, 1954.)

The Harbor Freeway gradually pushed south, opening to Olympic Boulevard on March 23, 1954, and Washington Boulevard on May 14, 1954. On March 27, 1956, the highway was extended to 42nd Street, and on April 24, 1957, it reached temporary ramps at 88th Place. Further extensions were made to Century Boulevard on July 31, 1958, 124th Street on September 24, 1958, Alondra Boulevard (which the county widened to carry the load) on May 2, 1960, 190th Street on July 15, 1960, Torrance Boulevard on August 28, 1962, and finally Pacific Coast Highway (SR 1) on September 26, 1962. There it connected with a section that had been open since June 19, 1956, from Pacific Coast Highway south to Channel Street. Along with the Vincent Thomas Bridge to Terminal Island, the final piece in San Pedro opened on July 9, 1970, completing the Harbor Freeway to its present length.

In December 1978, the Harbor Freeway was approved as an Interstate Highway by the FHWA. In 1981, the SR 11 designation was renumbered as I-110 on the Harbor Freeway, and SR 110 on the Pasadena Freeway. The I-110 designation had been previously applied to what is now a spur of I-10 from 1958 to 1968.

Richard Ankrom signage
In 2001, Richard Ankrom, a local artist who got lost trying to get onto I-5 North from northbound I-110 because there was no clear official signage labeling access to I-5 North, solved his frustration by covertly modifying one of the overhead signs on the freeway just before the Four Level Interchange (). Using official government sign specifications, Ankrom fabricated two sign pieces, one being an I-5 marker shield and the other with the word "NORTH", and affixed them to the left side of the sign. He performed his modifications in broad daylight, disguised as a Caltrans worker. In that district, Caltrans has three sign crews, each thinking one of the other two crews did the installation. After nine months, at Ankrom's request, the Los Angeles Downtown News broke the story.

Prior to Ankrom's work, the only signage directing motorists to the I-5 North off-ramp came at a quarter-mile (0.4 km) before the exit, thus forcing many to merge across multiple lanes in a very short distance. The signs were inspected by Caltrans to ensure they would not fall off onto the road below. Ankrom was never charged, despite statements from officials that his actions were illegal. Ankrom referred to his sign project as "Guerilla Public Service".

Caltrans later added an additional "5 North" sign over the left northbound lane at the entrance to the Figueroa Street Tunnels, as well as new electric signage, which will note when an additional lane is available for those wishing to transition to northbound I-5 (converting the current single lane transition to dual lanes).

In 2009, Caltrans replaced all signage along this segment with newer, more reflective versions. These new signs include Ankrom's original improvements.

Preservation
Despite the increased traffic in Los Angeles, including trucks shipping products from the Port of Los Angeles in San Pedro, there are no plans to upgrade the rest of I-110 from I-10 to Pasadena to Interstate standards. Instead, Caltrans has pushed for a protected status alternative to preserve the Arroyo Seco Parkway as a historic landmark. The state legislature designated the original section, north of the Figueroa Street Viaduct, as a "California Historic Parkway" (part of the State Scenic Highway System reserved for freeways built before 1945) in 1993; the only other highway so designated is the Cabrillo Freeway (SR 163) in San Diego. The American Society of Civil Engineers named it a National Historic Civil Engineering Landmark in 1999, and it became a National Scenic Byway in 2002.

Exit list

See also

References

External links

Metro ExpressLanes – includes toll information on the I-110 Express Lanes
 A written account of Richard Ankrom's sign modification
 Ankrom's Web page about the signs
 California Highways - Interstate 110
 Harbor Freeway @ Asphaltplanet.ca
California @ AARoads.com - Interstate 110 and California 110

1 (California)
10-1
Interstate 10-1
Southern California freeways
10-1 California
Transportation in Los Angeles
State Route 110
Carson, California
110
South Los Angeles
Graffiti and unauthorised signage
110

Interstate 110 and State Route 110 (California)


Les Neonemataceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Ochrophyta  de la classe des Xanthophyceae et de l'ordre des  Tribonematales.

Étymologie
Le nom vient du genre type Neonema, composé du préfixe neo-, nouveau, et du grec , fil.

Systématique
La famille des Neonemataceae a été créée en 1977 par le botaniste tchécoslovaque  (1931-1997).

Description

Liste des genres
Selon  :
 Chadefaudiothrix Bourrelly, 1957
 Neonema Pascher, 1925

Publication originale
 .

Notes et références

Notes

Références

Références taxonomiques

Xanthophyceae
Famille d'algues (nom scientifique)

Neonemataceae


An Sobralia klotzscheana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Sobralia klotzscheana in nahilalakip ha genus nga Sobralia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sobralia

Sobralia klotzscheana


Monarhija je bila prevladavajući oblik vlasti u europskoj povijesti. Jedina bitna konkurencija su joj bile komunalne države poput pomorskih republika ili Švicarske Konfederacije.

Trenutne monarhije
Trenutno u Europi ima 12 monarhija. Jedanaest je ustavnih monarhija i jedna (Vatikan) je apsolutistička monarhija.

Tablica monarhija u Europi

Monarhije
Europa

Monarhije u Europi


ولدت الشاعرة والكاتبة الباكستانية الأفغانية المولد فاطمة بوتو في 29 أيار/مايو 1982.

تكتب حاليا أعمدة للديلي بيست، والنيو ستيتسمان وغيرها من الصحف المنشورة.

بدأت شهرتها بعد ظهور كتابها الأول، وهو مجموعة شعرية بعنوان همسات الصحراء. تلقت تغطية بارزة لكتابها الثاني، 8:50 صباحا 8 تشرين الأول 2005.  فاطمة هي حفيدة رئيس الوزراءالسابق ذو الفقار علي بوتو وابنة أخ بينظير بوتو، والتي كانت مبعدة عنها  وهي نشطة في الساحة الاجتماعية والسياسية الباكستانية،  ولكن ليس لديها رغبة في الترشح للمناصب السياسية.

حياتها الشخصية والمهنية
ولدت فاطمة في كابول، أفغانستان، بينما كان والدها مرتضى بوتو في المنفى في عهد النظام العسكري للجنرال ضياء الحق مرتضى بوتو، هو ابن الرئيس الباكستاني السابق ورئيس الوزراء ذو الفقار علي بوتو، ووالدتها هي فوزية فاسيهودين بوتو، ابنة موظف سابق بالشؤون الخارجية الأفغانية. قتل والدها على يد الشرطة في عام 1996 في كراتشي خلال فترة تولي شقيقته بينظير بوتو لرئاسة الوزارة. تطلق والداها عندما كانت صغيرة وأصبحت غنوة بوتو زوجة أبيها في عام 1989. بعد ذلك بسنوات فشلت محاولات والدتها في الحصول على حضانتها.

نالت بوتو درجة البكالوريوس في دراسات الشرق الأوسط  من كلية بارنارد من جامعة كولومبيا،  بعدما تلقت تعليمها الثانوي في مدرسة كراتشي أميركن سكول.حصلت على درجة الماجستير في دراسات جنوب آسيا من كلية الدراسات الشرقية والأفريقية في جامعة لندن  وهي تعيش مع زوجة أبيها غنوة بوتو، وأخيها غير الشقيق ذو الفقار علي بوتو الابن  ويقيمون في المقر الشهير 70 طريق كليفتون في كليفتون القديمة في كراتشي «، والذي يعد أقدم وأفخم ضواحي كراتشي.»

الكتب
يشير كتابها 8.50 صباحا 8 October 2005  اللحظات التي جمدت الحياة في شمال باكستان، كزلزال كبير هز المنطقة من إسلام أباد إلى وديان آزاد كشمير. قامت فاطمة بوتو بزيارة المناطق المتضررة لتسجيل وتجميع الروايات الملهمة لهؤلاء المتأثرين من الضحايا والمتطوعين، كتقدير لآلامهم وشجاعتهم وصمودهم في مواجهة الكارثة.

بالإضافة إلى كتابها عن الزلزال، لها أيضاً كتاب أشعار «همسات في الصحراء» حول حالها.

المشاركة السياسية
عقب اغتيال عمتها، بينظير بوتو، تم التكهن بدخولها عالم السياسة، ولكنها صرحت أنها في الوقت الراهن تفضل أن تبقى نشطة من خلال كتاباتها، بدلاً من يكون من منصب انتخابي. ومع ذلك، فإنها تدعم بفعالية رئاسة والدتها للجناح قليل الشعبية في حزب الشعب الباكستاني (مجموعة الشهيد بوتو)، والذي فشل في الفوز بأي مقعد في انتخابات عام 2008.

انظر أيضًا
 عائلة بوتو
 حزب الشعب الباكستاني
 ضياه خان
 كونجا كورش

المراجع

روابط إضافية
 مقالات المتحف العالمي للنساء. عن فاطمة بوتو
 فاطمة بوتو: الحياة على حد السيف بقلم  وليام دالريمبل للتايمز أون لاين، 18 مايو 2008
 أعمدة الأوردو بقلم فاطمة بوتو في IBITIANS.com
 أعمدة باللغة الإنجليزية بقلم فاطمة بوتو بموقع thenews.com.pk
 مقابلات فيديو مختلفة لفاطمة بوتو

مقالات مختارة بقلم فاطمة بوتو
 افتح عينيك، ديف
 موضوعات، وأكاذيب وبوابة زرداري
 الهند وباكستان هما 'شقيقتين'
 فاطمة بوتو في جايبور، الهند
 وداعا يا وادي بوا (الأوردو) 2 يناير 2008
 وداعا يا وادي بوا
 «وعود العمة بينظير الكاذبة،» لوس أنجلوس تايمز، 14 نوفمبر 2007.
 كراتشي هي مدينتي، وبيتي صاندي، أكتوبر 21، 2007
 أحب القتال يوليو 3، 2007
 إنها أوقات غريبة تايمز / فبراير 26، 2007
 أطفال [http://www.payvand.com/news/07/feb/1275.html الثورة] 20 فبراير 20، 2007
 طهران، مدينة المفاجآت فبراير 16، 2007
 مرحبا بكم في طهران فبراير 14، 2007
 طهران أو الصدر: مائة ألف ضربة فبراير 12، 2007
 من الخطوط الأمامية: لبنان -- في صباح اليوم التالي / / ديلى تايمز صاندي، يوليو 16، 2006
 العدالة الاجتماعية
 تذكر بقلم فاطمة بوتو
 ذكريات 9 / 11
 حلقات مسلسلة لفاطمة بوتو تناقش «الأمل والشجاعة في باكستان» في مهرجان شانغهاى الدولى للأدب

مقابلات
 'من قتل بينظير'؟ : مقابلة مع فاطمة بوتو يناير 23، 2008

 مقابلة صوتية مع فاطمة بوتو، تشرين الأول 2008
 في بيتي  مقابلة مع بوتو في مجلة غرنيكا

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من السند
أشخاص من كابل
أشخاص من كراتشي
أشخاص من كلفتن
باكستانيون من أصل أفغاني
باكستانيون من أصل إيراني
باكستانيون من أصل كردي
خريجو كلية برنارد
خريجو مدرسة الدراسات الشرقية والإفريقية
رابطة كلية بارنارد
روائيون باكستانيون
شاعرات باكستانيات
شيعة أفغان
شيعة باكستانيون
صحفيات باكستانيات
صحفيون من كراتشي
عائلة بوتو
كاتبات باكستانيات في القرن 21
كاتبات قصة قصيرة باكستانيات
كتاب باكستانيون في القرن 21
كتاب من كراتشي
كتاب وكاتبات قصة قصيرة باكستانيون
مغتربون باكستانيون في سوريا
مواليد 1402 هـ
مواليد 1982
مواليد في كابل (مدينة)
ناشطات أفغانيات
ناشطات باكستانيات
ناشطون باكستانيون

فاطمة بوتو


Ilica, pravim imenom Vilica, planina u Hrvatskoj.

Zemljopisni položaj
Nalazi se istočno od Poštaka. Dijeli Liku od Bosanske Krajine.

Ime
Na mletačkim zemljovidima kartografi su ju pisali kao Monte Wilica. Latinski w pisao je kao uu. U Habsburškoj Monarhiji kartografirao je područje Gračaca i Srba oberlaitant Čokorac. Časnik Schilt kartografirao je područje Knina i Ervenika. Obojica nisu znali latinski. Našavši dvostruko u, to jest uu, svaki je donio svoje rješenje. Čokorac, vjerojatno Mađar, uu je pretvorio u mađarski uj (=nov) i planina je na njegovom zemljovidu dobila ime Ujilica. Schilt nikako nije uvrstio "uu" te je na njegovom zemljovidu nosila ime Ilica. Na zemljovidima se sve do danas nailazi na dva oblika imena iste planine, ovisno od kojeg su kartografa preuzimali, Čokorca ili Schilta. Potrebno je da suvremeni hrvatski kartografi to isprave i daju prava hrvatska imena.

Stanovništvo
Vlaški prebjezi od Vilice naseljeni su sredinom 17. stoljeća u Podhumu, Glavacima i Škarama.

Izvori

Planine u Hrvatskoj

Ilica (planina)


Ali Güzeldal (* 10. April 1986 in Samsun) ist ein ehemaliger türkischer Fußballspieler und -aktueller -trainer.

Spielerkarriere

Vereinskarriere
Ali Güzeldal begann mit dem Vereinsfußball in der Jugend von Bakırköyspor und trainierte ab der Winterpause 2001/02 neben seiner Tätigkeit bei der Reservemannschaft auch mit den Profis. So machte er am letzten Spieltag sein erstes Ligaspiel für das Profi-Team. Im Sommer 2002 erhielt er einen Profi-Vertrag und erkämpfte sich kurze Zeit später einen Stammplatz.

Mit Ablauf seines Vertrages wechselte er dann zum Sommer 2005 zum türkischen Traditionsverein Trabzonspor. Hier wurde er nach dem Vorbereitungscamp zur anstehenden Saison in die Liste der auszuleihenden Spieler eingetragen. So spielte er bis zur Winterpause als Leihgabe beim Zweitligisten Akçaabat Sebatspor. Zur Winterpause kehrte er zu Trabzonspor zurück und kam bis zum Saisonende auf sechs Ligapartien.

Im Sommer 2006 wechselte er als Tausch für Murat Ocak zum Zweitligisten Istanbul Büyükşehir Belediyespor. Hier erreichte er in der Saison 2006/07 mit seiner Mannschaft die Vizemeisterschaft der TFF 1. Lig und stieg in die Süper Lig auf.

Nachdem sein Vertrag zur Saison 2012/13 ausgelaufen war, wechselte er zu Ankaraspor.

Der Verein war zwei Jahre zuvor vom Türkischen Fußballverband von dem gesamten Spielbetrieb suspendiert worden und klagte vor Gericht erfolgreich sein Teilnahmerecht in der Süper Lig ein. Im Zuge wurden mehrere erfahrene Spieler, u. a. auch Güzeldal, verpflichtet. Später entschied sich Ankaraspor eine weitere Spielzeit auszusetzen, sodass die Neuverpflichtungen freigestellt wurden. Daraufhin wechselte Güzeldal zum Zweitligisten Boluspor.

Zur Saison 2014/15 wechselte Güzeldal zum Zweitligisten Orduspor. Im Dezember 2014 verließ er diesen Verein vorzeitig und beendete anschließend seine Karriere.

Nationalmannschaft
Güzeldal durchlief ab der türkischen U-16-Nationalmannschaft alle Altersstufen der türkischen Jugendnationalmannschaften. Zudem spielte er 2011 einmal für die zweite Auswahl der türkischen Nationalmannschaft.

Trainerkarriere
Im Sommer 2016 startete er mit einer Nachwuchstrainertätigkeit bei Istanbul Başakşehir FK seine Trainerkarriere.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Akçaabat Sebatspor)
Fußballspieler (Bakırköyspor)
Fußballspieler (Boluspor)
Fußballspieler (Istanbul Başakşehir FK)
Fußballspieler (Orduspor)
Fußballspieler (Osmanlıspor FK)
Fußballspieler (Trabzonspor)
Fußballtrainer (Istanbul Başakşehir FK)
Person (Samsun)
Türke
Geboren 1986
Mann

Ali Güzeldal


Ferðaskrifstofan Sunna var íslensk ferðaskrifstofa sem athafnamaðurinn Guðni Þórðarson stofnaði árið 1959. Félagið var eitt það fyrsta sem bauð Íslendingum upp á sólarlandaferðir, einkum til Spánar, en áður hafði Útsýn félag Ingólfs Guðbrandssonar boðið upp á slíkar ferðir. Íslendingar tóku sólarlandaferðunum opnum örmum og flykktust í þúsundatali með Sunnu til Mallorca og Kanaríeyja.

Árið 1970 hóf Guðni rekstur sjálfstæðs flugfélags, Air Viking, í tengslum við ferðaskrifstofuna. Árið 1979 hætti Sunna rekstri.

Heimildir

Íslenskar ferðaskrifstofur

Ferðaskrifstofan Sunna


Orlando City SC este un club de fotbal profesionist din Orlando, Statele Unite. Clubul a fost fondat în 2013 și a început să evolueze în Major League Soccer (MLS) din 2015.
Echipa este prima franciza MLS, situat în statul Florida, după ce liga a exclus echipele Miami Fusion și Tampa Bay Mutiny după sezonul 2001.

Istorie

La data de 25 octombrie 2010, Phil Rawlins și grupul său de investitori ai Orlando City Football Club, au anunțat intențiile lor de a adera la Major League Soccer în următorii 3 până la 5 ani. La data de 28 februarie 2011, Orlando City a anunțat că s-a întâlnit cu comisarul Don Garber și cu oficiali ai ligii cu privire la extinderea acesteia. Subiectele acoperite au inclus datele demografice ale pieței din Orlando, sprijinul corporativ și sprijinul suporterilor locali pentru fotbal și au realizat o foaie de parcurs pentru o viitoare franciza MLS în Orlando. Oficialii echipei din Orlando s-au întâlnit din nou cu comisarul Don Garber la 10 noiembrie 2011, pentru discuții suplimentare cu privire la aderarea la MLS ca al 20-lea club- care în cele din urmă a plecat la New York City - în 2013.

La data de 1 martie 2012. Garber a vizitat Orlando pentru a se întâlni cu oficialii locali și statali. El a declarat: "Nu este o chestiune de dacă, ci când", atunci când a vorbit de șansele celor din Orlando de a adera la MLS. La 31 august 2012, Rawlins a declarat celor de la Orlando Business Journal că echipa ar putea obține aprobarea MLS încă din toamna anului 2013 și să fie gata să joace în liga până în 2014 sau 2015. Rawlins a spus că pentru a face acest lucru, liga a cerut echipei să caute posibilitatea construirii unui stadion de fotbal cu 22.000 locuri. "Nu au spus că trebuie să avem un stadion construit înainte de a ne putea alătura lor, dar cel puțin ar dori un plan care să arate că se întâmplă."

La 19 noiembrie 2013, Orlando City SC a fost anunțată ca a douăzeci și una franciză a ligii. La 13 mai 2014, echipa a prezentat noul logo-ul. La 9 iunie 2014, Orlando City SC a anunțat un parteneriat cu Benfica. Ca parte a acestui parteneriat, Orlando City a semnat cu doi jucători de la echipa SL Benfica Juniors U-19 - Estrela și Rafael Ramos - pe 7 august 2014. La 30 iunie 2014, echipa a semnat cu fostul internațional brazilian Kaká, împrumutându-l de la São Paulo FC până la începutul sezonului.

La 21 noiembrie 2014, Adrian Heath a semnat un contract de prelungire până la sfârșitul sezonului Major League Soccer 2017. [16] Ca o echipă venită prin extinderea ligii, Orlando a putut alege prima jucătorul la SuperDraft-ul MLS 2015, astfel că l-a ales pe canadianul Cyle Larin, care fusese jucător al celor de la Connecticut Huskies.

Palmares

Recorduri jucători

Top golgeteri

Note

Legături externe
Site web oficial

Cluburi de fotbal din SUA
Fondări în 2013
Orlando, Florida

Orlando City SC


Le dème de Melitiís, en  / Dímos Melitiéon, est un ancien dème du district régional de Corfou, en Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Corfou-Sud.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème dans les îles Ioniennes
Ancien dème en Grèce

Melitiís (dème)


Cablu consolă (cunoscut și ca Rollover cable sau Yost cable) este un cablu de rețea utilizat pentru a conecta un computer la portul consolei unui dispozitiv de rețea, cum ar fi un router, un Access Point sau un firewall. Acesta este un format proprietar de la Cisco Systems, Inc. ca o alternativă la conectorul portului serial cu 9 pini. Cablul este de obicei plat și albastru și are conectori RJ-45. Este utilizat în mod obișnuit pentru activități de întreținere pe dispozitive de rețea.

Legături externe
 Ghid de cablare pentru console și porturi AUX, Cisco Systems Inc.

Cabluri de semnal
Echipament de telecomunicații

Cablu consolă


Yukarıdudaş, Eskişehir ilinin Beylikova ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Kuzeyinde Sündiken dağları Güneyi Koca kır Doğusu Kara Geyikli Batısı Aşağı Dudaş köyleri bulunmaktadır. Eskişehir iline 68 km, Beylikova ilçesine 20 km uzaklıktadır.

Nüfus

Beylikova'nın mahalleleri

Yukarıdudaş, Beylikova


İğdir, Samsun ilinin Bafra ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin isminin Oğuzların İğdir boyundan gelmektedir.

Nüfus

Dış bağlantılar
Yerelnet

Bafra'nın mahalleleri

İğdir, Bafra


කුර්සුස් ඔනෝරුම් (ලතින්: "නිල අනුක්‍රමය") රෝමානු ජනරජයෙහි සහ මුල්-කාලීන රෝමානු අධිරාජ්‍යයෙහි නැගී ආ දේශපාලනඥයන් විසින් දැරූ රජයේ නිලතල පිළිබඳ අන්‍රප්‍රාප්තික පිළිවෙල විය. එය සැලසුම් කර තිබුණේ සෙනෙට් මන්ත්‍රීමය තරාතිරම දැරූ පිරිමින් සඳහාය. කුර්සුස් ඔනෝරුම් සමන්විත වී තිබුණේ හමුදාමය සහ දේශපාලනමය පරිපාලන තනතුරු මිශුණයක් වෙතිනි. සෑම නිලයක් සඳහාම තෝරා පත් කර ගැනීම සඳහා අවම වයසක් කිබුණි. අනුක්‍රමික නිලයන් දැරීම අතර ගත විය යුතු අවම කාල පරාසයන්ද යම් නිලයක් කිහිපවිටක් දැරීම තහනම් කෙරුණු නීතිද තිබුණි.

කුර්සුස් ඔනෝරුම්


Stephano ( ) is a retrograde irregular satellite of Uranus. It was discovered by Brett J. Gladman, et al. in 1999, and given the provisional designation S/1999 U 2.

Confirmed as Uranus XX, it was named after the drunken butler in William Shakespeare's play The Tempest in August 2000.

The orbital parameters suggest that it may belong to the same dynamic cluster as Caliban, suggesting common origin.

See also

 Uranus' natural satellites
 Irregular satellites

References

External links
 Stephano Profile by NASA's Solar System Exploration
 David Jewitt pages
  Uranus' Known Satellites (by Scott S. Sheppard)
 MPC: Natural Satellites Ephemeris Service

Moons of Uranus
Irregular satellites

19990718
Moons with a retrograde orbit

Stephano (moon)


Kozluca, Trabzon ilinin Tonya ilçesine bağlı bir mahalledir. Trabzon iline 51 km, Tonya ilçesine 14 km uzaklıktadır. Sivri Dağı bu bölgede bulunmaktadır.

İsim Kökeni
Kozluca Mahallesinin adı konusunda iki görüş vardır. Birincisi kuzeyde bulunduğundan Kuzluca'''dan değişerek Kozluca adını almıştır. İkinci görüş ise kuvvetle muhtemeldir ki koz'', Öz Türkçede ceviz anlamına gelir. Kozluca Mahallesi'nde ceviz yetişmektedir, buna nispetle "koz yetişen yer anlamında" Kozluca dendiği düşünülür. Bu isim Osmanlıca kayıtlarda da Kozluca olarak geçmektedir.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Tonya'nın mahalleleri

Kozluca, Tonya


Die Autobahn Kuytun–Altay oder Kui'a-Autobahn (), chin. Abk. G3014, ist eine geplante regionale Autobahn im Autonomen Gebiet Xinjiang im Nordwesten Chinas. Die 760 km lange Autobahn zweigt bei Kuytun von der Autobahn G30 ab und führt in nördlicher Richtung über Karamay und Burultokay nach Altay.

Einzelnachweise

Autobahn in der Volksrepublik China
Straße in Asien
Straße in Xinjiang

Autobahn Kuytun–Altay


A Ohio Life Insurance and Trust Company foi uma instituição bancária com sede em Cincinnati, Ohio, que existiu de 1830 a 1857. O Pânico de 1857, uma depressão econômica, forçou os escritórios da empresa em Nova York cessaram suas operações devido a maus investimentos, especialmente em negócios ligados à agricultura.

O desfalque por parte de funcionários e diretores da empresa às vezes é mencionado como outra causa que contribui para o fechamento do escritório.

Referências

Instituições financeiras

Ohio Life Insurance and Trust Company


Kazuhito Watanabe (født 1. september 1986) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Yokohama FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kazuhito Watanabe


بلدية هيغويرا دي ليرينا , هي إحدى بلديات مقاطعة بطليوس, التي تقع في منطقة إكستريمادورا, والتي تقع في غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 422 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في بطليوس
بلديات بطليوس

هيغويرا دي ليرينا


Gil Bel Mesonada, (Utebo, Zaragoza, 1 de septiembre de 1895 - Madrid, 14 de julio de 1949), fue un intelectual español autodidacta, polifacético escritor y periodista, teórico del arte de vanguardia y activo anarcosindicalista.

Biografía
Nacido en una familia de agricultores acomodados del pueblo de Utebo, apenas a doce kilómetros de la capital.

Con Ángel Samblancat y Joaquín Maurín editó una revista libertaria en Huesca, Talión, en 1915. En octubre de ese mismo año 1915 comenzó a colaborar en El Ideal de Aragón, órgano del partido Republicano Autónomo Aragonés, editado en Zaragoza y que Gil Bel dirigió entre abril de 1917 y enero de 1919, sustituyendo a su paisano Venancio Sarría. Por estas fechas hizo amistad con el pintor uruguayo Rafael Barradas, uno de los inyectores de la naciente vanguardia española.

En 1919 se traslada a Madrid como redactor del diario republicano España Nueva, fundado y dirigido por Rodrigo Soriano, trabajando también como corresponsal en París entre 1920 y 1921. En Madrid compartió con Ramón Acín la efervescencia ideológica y cultural que bullía en aquellos días en la capital de España; además de relacionarse con los aragoneses Federico Comps Sellés, José Luis González Bernal, Alfonso y Luis Buñuel y Honorio García Condoy, Gil Bel entró en contacto con los artistas que constituyeron el núcleo original de la Escuela de Vallecas, Benjamín Palencia y Alberto.

En 1923, la dictadura de Primo de Rivera le hizo volver a Utebo. En esos años colaboró en revistas como Alfar, Las 4 estaciones, Noreste o La Gaceta Literaria (1929-1930). Volvió con la Segunda República a la labor sindical en las columnas de Solidaridad Obrera de Barcelona, y del Diario Confederal de la CNT. También colabora en Nueva Senda y el semanario barcelonés Mediterráneo. Durante la Guerra Civil dirigió El Sindicalista'.

Concluida la contienda, y a pesar de que todos los testimonios coinciden en que fue un hombre bueno y de gran corazón (escribe Pérez-Lizano que durante la guerra repartió carnets de la FAI entre algunas gentes de derechas para salvarles de una muerte segura), su filiación anarquista estuvo a punto de costarle la vida; su paisano Eusebio Oliver, médico de la familia Luca de Tena y de los generales Yagüe y Varela, le salvó de ser fusilado. En la posguerra vivió en Madrid, trabajando como gerente de la productora y distribuidora cinematográfica UFILMS; hasta su muerte tras un infarto en plena calle el 14 de julio de 1949.

 Novelas de Gil Bel
 Nazarenos de violencia y Voces interiores ambas de 1923, y Delicadeza, editada por la Biblioteca Aurora de Buenos Aires (fecha ignota).
 Abajo lo burgués, se publicó en La Novela Social de Ediciones Minuesa en 1932
 El último atentado'', publicada el 10 de noviembre de 1922 con el número once de La Novela Roja, del editor Fernando Pintado.

Referencias

Enlaces externos
 Semblanza de Gil Bel en "Una comarca de escritores", por Javier Barreiro Bordonaba.
 Retrato biográfico en el portal de la Fundación Acín.

Nacidos en Utebo
Fallecidos en Madrid
Periodistas de España del siglo XX
Escritores de España del siglo XX
Anarquistas de España del siglo XX
Anarcosindicalistas
Artistas de Aragón
Sindicalistas de Aragón

Gil Bel


جناش  هو مشروع يهدف إلى صنع مشغل حر لصيغة ملفات أدوبي فلاش وإضافة Plugin لمتصفحات الوب ، يصلح كبديل لمشغل الفلاش من أدوبي. تم تطويره من مشروع جي بي إل فلاش GPLFlash ، وهو منشور تحت رخصة جنو العمومية.

مراجع

أدوبي فلاش
برمجيات 2005
برمجيات تستخدم رخصة جنو العمومية
برمجيات حرة بلغة سي++
برمجيات مشروع جنو
تطوير الويب
مشغلات وسائط حرة

جناش


La bataille de Konotop est une bataille qui a eu lieu autour de la ville de Konotop, en Ukraine, entre les forces militaires de la Russie et de l'Ukraine lors de l'invasion russe de l'Ukraine de 2022.

Contexte

Konotop (en  et en ) est une ville de l'oblast de Soumy, en Ukraine, et le centre administratif du raïon de Konotop. Sa population s'élève à  en 2021.

L'invasion de l'Ukraine par la Russie de 2022, est une opération militaire déclenchée le , sur ordre du président russe Vladimir Poutine. La campagne militaire, dans le cadre du conflit russo-ukrainien en cours depuis 2013, émerge d'une montée progressive des tensions débutée en 2021.

Les forces armées russes font une incursion dans la région du Donbass, dans l'est de l'Ukraine, le , avant une offensive aérienne, maritime et terrestre sur l'ensemble du territoire ukrainien le .

Konotop est située dans le nord-est de l'Ukraine, à proximité de la frontière avec la Russie. Une route traversant le pays conduit jusqu'à la capitale Kiev, qui est l'un des objectifs majeurs de l'armée russe pendant les premiers jours de l'invasion.

Bataille
Le , les forces armées russes franchissent la frontière entre la Russie et l'Ukraine et pénètrent dans l'oblast de Soumy par une offensive du nord-est. Des premiers combats contre l'armée ukrainienne ont lieu dans la région.

Le , les autorités ukrainiennes annoncent que la ville de Konotop est aux mains des Russes.

Les forces russes poursuivent ensuite leur assaut vers la capitale Kiev. L'offensive de Kiev a également commencé de l'autre côté du Dniepr : des troupes russes ont pénétré le territoire ukrainien depuis la Biélorussie le . Elles ont pris le contrôle de la centrale nucléaire de Tchernobyl et, n'ayant pas immédiatement réussi la prise de Tchernihiv, contournent celle-ci en direction de Kozelets. Les deux offensives cherchent ainsi à se rejoindre pour la bataille de Kiev, afin de prendre en étau la capitale en l'attaquant par le nord et par l'est.

Occupation de la ville
L'offensive du nord-est de l'Ukraine a permis aux forces russes de pénétrer le territoire ukrainien sur plusieurs fronts à la fois, et ses avancées lui permettent de progresser vers l'ouest. Toutefois, elles rencontrent une forte résistance de l'armée ukrainienne sur tous les fronts ouverts. Dans l'oblast de Soumy, elles cherchent alors à réduire les poches de résistance dont fait partie Konotop, afin de libérer leurs forces pour soutenir l'offensive de Kiev plus à l'ouest, dont la progression est également difficile.

Le , une délégation de l'armée russe se rend à Konotop pour rencontrer les autorités ukrainiennes. Ses membres sont filmés sortant de l'hôtel de ville pour rejoindre leurs véhicules, sous les huées des habitants présents à l'extérieur, l'un d'eux brandissant deux grenades. Le maire de Konotop, Artem Seminikhine, affirme qu'il a reçu un ultimatum des forces armées russes, exigeant la reddition de la ville ou menaçant de la détruire. Le maire est filmé s'exprimant à la population dans une réunion publique improvisée, plaidant pour la poursuite des combats.

Plus tard dans la journée, le , Dmytro Jyvytsky, déclare que les Ukrainiens ont obtenu un accord avec l'occupant, selon lequel les autorités de la ville en conserveraient le contrôle, en s'engageant à ne pas s'en prendre aux troupes russes présentes.

L'offensive du nord-est de l'Ukraine a ainsi permis à la Russie de faire une percée importante dans le nord du territoire ukrainien, à Konotop, même si elles restent fortement mobilisées par la bataille de Soumy, tandis que l'offensive de Kiev est fortement ralentie. Les troupes russes peuvent ainsi avancer vers l'oblast de Tchernihiv depuis Konotop en direction de Nijyn.

Photographie

Notes et références

Konotop
2022 en Ukraine
Février 2022
Oblast de Soumy

Bataille de Konotop (2022)


Aquila (Kartal takımyıldızı), modern 88 takımyıldızdan biridir. Mitolojide Zeus'un Kuşu olarak bilinir. Onun devlerle olan savaşında ona yardım eder ve ona bekçilik yapar.

Takımyıldızın en parlak yıldızı olan Altair, Yaz üçgeni asterizminin başucu noktalarından birisidir. Kartal Takımyıldızı'nın çoğu Samanyolu bandı bölgesindedir. Bu konum nedeniyle, sınırları içinde birçok küme ve bulutsu bulunur, ancak loşturlar ve gökadalar azdır.

Tarihçe

İkinci yüzyılda gök bilimci Ptolemy tarafından tanımlanan 48 takımyıldızdan birisiydi. M.Ö. dördüncü yüzyılda Eudoxus ve üçüncü yüzyılda Aratus tarafından bahsedilmişti. Uluslararası Astronomi Birliği tarafından kabul edilen 88 takımyıldızından biri olan Aquila, Romalılar arasında Vultur Volans (Uçan Akbaba) olarak biliniyordu. Romalılar arasında Çalgı Takımyıldızı için kullanılan Vultur Cadens ile karıştırılmamalıdır.

Yunan matematikçi ve gök bilimci olan Batlamyus (Ptolemy) bu takımyıldızla, imparator Hadrian tarafından adlandırılmış ve şimdilerde kabul edilmeyen Antinous takımyıldızındaki 19 yıldızı birlikte katalogladı. Ancak bazen yanlışlıkla Aquila'da 12, Antinous'da yedi yıldız kataloglayan Tycho Brahe'ye atfedilmiştir. Hevelius önce 23, daha sonra 19 yıldız belirlemişti.

Yıldızlar
Samanyolu'nda bulunan Aquila, çok zengin yıldız alanları içerir ve birçok novanın yeri olmuştur.

Takımyıldız içerisinde dikkat çeken bazı yıldızlar; α Aql (Altair), β Aql (Alshain), γ Aql (Tarazed) ve ζ Aql (Okab) olarak sayılabilir.

Mitoloji

Gavin White'a göre Babil Kartalı, Ölü Adam olarak adlandırılan takımyıldızı pençelerinde taşıdı. Yazar ayrıca Antinous ve Ganymede'nin klasik öyküleriyle bir karşılaştırma yapar.

Klasik Yunan mitolojisinde Aquila, Zeus ve Jüpiter'in yıldırımlarını elinde tutan kartal (Αετός Δίας) Aetos Dios'u temsil eder. Aquila aynı zamanda Troya (Truva) krallarından birinin oğlu Ganymede'yi tanrılara kupa taşıyıcı olmak üzere hizmet etmesi için Olympus Dağı'na kaçıran kartalla ilişkili bir durum içerisindedir.

Hinduizm'de Aquila (Kartal) takımyıldızı, yarı kuş yarı insan tanrı olan Garuda ile tanımlanır.

Eski Mısır'da, Aquila muhtemelen Horus'un şahini olarak görülüyordu.

Kaynakça

Aquila (takımyıldız)


اللُكْس أو الشمعة العيارية  هي وحدة قياس الاستضاءة في نظام الوحدات الدولي ويرمز لها بـ "Lux" أو "lx"، وهي تكافئ لومن/متر مربع تعرف كالتالي:
lx = lm/m2.

تعني كلمة لكس ضوء باللغة اللاتينية. يختلف معدل تعرض الإنسان لكمية الضوء من عدة آلاف إلى مئات الآلاف من اللكسات يوميا حسب فصل السنة وحسب المكان الذي يعيش فيه الإنسان.

انظر أيضا

 فوت (وحدة قياس)
 استضاءة
 تدفق إشعاعي
 قياس ضوئي
 علم قياس الإشعاع
 شدة ضيائية

مراجع

ضوء
علم قياس الضوء
نظام دولي للوحدات المشتقة
وحدات قياس

لكس


Place du Père Jan Skarbek (polonais: Plac księdza Jana Skarbka) – une place de la vieille ville d'Oświęcim. La place est située dans la rue Kościelna. La rue Berka Joselewicza (anciennement rue Żydowska) mène également à la place.

Disposition et bâtiments
La place jouxte la rue Kościelna d'un côté et est entourée de bâtiments urbains, qui comprennent la synagogue d'avant-guerre, la maison attenante d'avant-guerre Kornreich et Dattner, la maison Kluger et les bâtiments d'après-guerre des deux côtés de la place. Au centre de la place se trouve un puits de ville historique protégé et restauré, dévoilé lors de travaux de rénovation en 2009.

Synagogue Chevra Lomdej Michnajot

Dans les années 1928-1930, le bâtiment de la synagogue Chevra Lomdei Mishnayot a été construit - actuellement la seule synagogue survivante à Oświęcim. La synagogue a fonctionné jusqu'à l'entrée de l'armée allemande à Oświęcim en 1939. Pendant la Seconde Guerre mondiale, les occupants ont dévasté l'intérieur de la synagogue et l'ont aménagé en entrepôt de munitions. Après l'entrée des troupes soviétiques à Oświęcim, la synagogue a repris sa fonction d'origine et a servi la petite communauté juive. En 1955, presque tous les Juifs avaient quitté la ville. En 1977, le bâtiment de la synagogue a été repris par le Trésor public. En 1998, la synagogue a été restituée à la communauté juive de Bielsko-Biała puis, en juin 1998, elle a été transférée à la Fondation du Centre juif d'Auschwitz. Dans les années 1999-2000 la synagogue a été rénovée. Grâce à lui, la synagogue a retrouvé son aspect d'antan.

Maison des Kornreich et des Dattner
La maison de la famille Kornreich et Dattner jouxte le bâtiment de la synagogue. Avant la Seconde Guerre mondiale, quatre familles vivaient dans ce bâtiment, dont la famille juive des Kornreich et des Dattner. Depuis 2000, ce bâtiment, avec la synagogue adjacente et la maison de la famille Kluger, est le siège du Centre juif d'Oświęcim. Une exposition permanente est présentée dans le bâtiment Kornreich.

Maison des Klugers
Le bâtiment situé aujourd'hui à l'arrière de la synagogue a probablement été construit au tournant des XIXe et XXe siècles. En 1928, il devint la propriété de Ber Teichman et de sa fille, Fryda Kleuger née Teichman. Simcha et Frida Kleuger, ainsi que leurs six enfants, sont morts pendant l'Holocauste. Seuls Szymon, Moshe et Bronia ont survécu. Shimson Kleuger, en tant que seul des trois frères et sœurs, est revenu dans les années 1960. Il a déménagé à Oświęcim dans les années 1920 et a déménagé dans sa maison familiale. Shimson était le dernier résident juif d'Oświęcim. Actuellement, la maison Kleuger abrite le café-musée Café Bergson et les espaces éducatifs du Centre juif d'Oświęcim.

Bien
Au centre de la place, il y a des reliques préservées du puits historique de la ville, dévoilées lors des travaux de rénovation en 2009.

Affichage
Il y a une exposition sur la place qui ressemble à l'exposition principale du Musée juif d'Oświęcim. Sa forme triangulaire fait référence aux bras déchirés de l'étoile de David, indiquant les directions d'émigration des habitants juifs d'Oświęcim. L'intérieur de l'exposition contient des dessins, des photographies et des textes liés au récit de l'exposition principale. Le présentoir est visible du côté de la rue Kościelna et de la place du marché principal, et le sommet montre l'entrée du musée juif.

Mécène
Le patron actuel de la place est le père Jan Skarbek - un prêtre catholique romain né en 1885, curé, chroniqueur et citoyen d'honneur d'Oświęcim - il a reçu ce titre des autorités de la ville en 1934. Le père Skarbek était connu, entre autres, sur la culture des relations interreligieuses à Oświęcim et le maintien de relations amicales avec le dernier rabbin d'Oświęcim, Elyahu Bombach.

Objets

 Centre juif d'Oświęcim
 Synagogue Chewra Lomdei Michnajot

Références

Oświęcim

Place du Père Jan Skarbek


Harezmşahlar veya Harzemşahlar Devleti (Farsça: خوارزمشاهیان Hārezmşāhiyān), Orta Asya'da Harezm bölgesinde Kutbeddin Muhammed Harezmşah tarafından kurulan Türk-İran geleneğine dayalı bir devlettir. Bu devlet, Anadolu Selçuklu Devleti ile 1230 yılında yapılan Yassıçemen Muharebesi sonucunda iyice zayıflamış, 1231 yılında Celaleddin Harezmşah'ın ölümü ile yıkılmıştır.

Amuderya bölgesi Orta Çağ'da "Harezm" (Harizm) ve hükümdarlar "Harezmşah" olarak anılırdı. XI. yüzyılın sonlarına doğru bu bölgede kurulan yerli etnik bir topluluk olan ve Türkçe konuşan yerel halkın kurduğu bu devletin adı da Harezmşahlar'dır.

Tarihi
Buranın adı "Harezm" olduğundan, öteden beri burada hüküm sürenlere "Harezmşah" denilmiştir. Kapladığı Alan: (5.000.000 km2) İran, Güney Kafkasya, Dağıstan, Umman Denizi, Afganistan, Maveraünnehir, Harzem, Balkaş ile Aral Gölleri arasıdır.

Harezm Devletinin Doğuşu

Harezm bölgesinde Büyük Selçuklu Devleti'ne bağlı olarak merkezden atanan valilerle yönetilen bu eyalette, Anuş Tekin zamanında serbest yaşamaya başlanmıştır. 1128'de Harezm valisi olarak atanan Atsız döneminde yarı bağımsızlık kazanmıştır.

Kutbuddin Muhammed

Anuş Tekin'in oğlu Kutbeddin Muhammed, Selçuklulara bağlı kalarak, "Harezmşah" unvanı ile bu bölgenin valiliğini üstlenmiştir.

Atsız Harezmşah ve İl Arslan Harezmşah dönemleri

Kutbüddin Muhammed'in ölümünden sonra yerine geçen büyük oğlu Atsız, 1141'de Büyük Selçuklu Sultanı Ahmed Sencer'in Katvan Savaşı'nda Karahitaylar tarafından bozguna uğratılmasından istifade ederek Selçuklulara karşı isyan etmiş ve 1142'de Horasan'a saldırarak Merv ve Nişabur'u işgal etmiştir. Ancak 1143 ve 1147'de Ahmed Sencer Atsız'a karşı cezalandırıcı seferini düzenlemiş ve ikinci seferde Atsız yönetim merkezi olan Urgenç'i kaybederek teslim etmiştir. Başka bir kaynakta ise Oğuz ve Müslüman oldukları ve saray kökenli oldukları için Sencer'e bağlı kalmayı kabul ettikleri yazmaktadır

Atsız ve Atsız'ın ölümünden sonra tahta geçen oğlu İl Arslan'ın devirlerinde hem Irak Selçukluları hem de Kara Hıtay ila mücadele edildi. Nitekim İl Arslan, Sultan Sencer'in ölümü üzerine bağımsızlığını ilân etti.

Tekiş Harezmşah dönemi

İl Arslan'ın oğlu Alaaddin Tekiş, kendisini Selçukluların devamı ve varisi olarak görmüş ve "Sencer" unvanını kullanmıştır.

Tekiş, 14 Ekim 1182'de Buhara, 1183'te Cuzcan ve Mazenderan, 18 Mayıs 1187'de Nişabur, 1192'de Rey ve Tahran'ı fethetti. Daha sonra Karahitay'a yöneldi. Bu devletin ordularını mağlup ettikten sonra Irak'ta Büyük Selçuklulara karşı olan Bağdad'daki Abbasi halifesi El-Nasır'ın da onayıyla 1192'de Rey şehrine kadar ilerledi. Bu ilerlemeyi önlemeye çalışan ve Büyük Selçuk Devleti sultanlığına aday olan Sultan III. Tuğrul bin Aslan, Harezmşah ordusu ile Rey şehri yakında giriştiği çarpışma sonucu öldürüldü. Bundan sonra Batı İran'a yönelerek Hemedan'a kadar ilerledi.

Alaaddin Muhammed Dönemi

Alaaddin Tekiş'in oğlu olan Alaaddin Muhammed döneminde 1204'te Herat, 1206'da Belh, Cuzcan, Toharistan, Sistan, Sicistan, 1207'de Semerkant, 1210'da Taberistan ve Maveraünnehir alındı. 1210'da Gurlular ortadan kaldırıldı, 1212'de de Karahanlı Devleti'ne son verilerek tüm toprakları Harzemşahlara katıldı. 1211'de Taşkent, Fergana, Mekran ve Belucistan, 1223'te Kazvin ve Azerbaycan fethedildi.

Alaaddin Muhammedin en büyük rüyası Çin'i ele geçirmekti. Fakat bu dönemde Moğollar Çin'i alarak büyük güç haline gelmişlerdi. Siyaset gereği Moğol tehlikesini görmüş ve Moğollarla iyi geçinmeye çalışmıştır. Moğollarla ticaret anlaşması imzalamıştır.

Bir Moğol ticaret kervanının Harzemşah valisi İnalcık tarafından yağmalanması ve geri kalanlarının da sakallarının yakılıp geri gönderilmesi yüzünden Moğollarla ilişkiler bozulmuştur; bu olay tarihe Otrar Faciası olarak geçmiştir. Kervanı yağmalatma sebebi; Moğol kervanındaki pahalı eşyalar ve değerli kervan mallarıydı. Bazı kaynaklara göre ise kervan Cengiz Han tarafından casusluk amacıyla gönderilmiş ve bundan kuşkulanan Otrar valisi ise kervandaki tüccarları öldürmüştür. Diğer kaynaklar ise Otrar Faciası'nda şehre yollanan kervanın farklı kışkırtma yöntemleri ile savaş çıkartmak için çabaladıklarını yazar. Her ne sebeple olursa olsun bu olaydan sonra Cengiz Han'ın Otrar valisi'nın kendine teslim edilmesini isteyen iletisini getiren Moğol elçilerinin Alaaddin Muhammed tarafından öldürtülmesi de Moğollar'ı savaşa kışkırttığı inkâr edilemez.

1220'de bütün ülke Moğolları'nın istilâsına uğradı ve bu saldırı Harezm devletinin sonunu hazırladı. 11 Şubat'ta Buhara, 17 Mart'ta Semerkant, yine Mart'ta Hocent, Cend ve Otrar, Mayıs'ta Urgenç, Zave ve Habûşan, Temmuz'da Semnan, Ağustos'ta Âmil, Rey ve Tahran, Eylül'de Hamedan, Ekim'de Erdebil Moğol işgaline uğradı ve yerle bir edildi. 14 Haziran 1222'de Herat da düştü.

Bundan sonra Orta Asya'da Moğol istilası başlamış; Türk Dünyası birikiminde ve medeniyetinde büyük tahriplere yol açmıştır.

Moğollardan kaçan Alaaddin Muhammed Hazar Denizi'nde bir adada ölmüştür.

Celaleddin Dönemi

Alaaddin'in oğlu Celaleddin Harezmşah Afganistan'da Moğollara mücadele vererek güneye çekilmiş ve İndus Nehrini geçerek Hindistan'a girmiştir. Cengiz Han Moğolistana döndükten sonra Celaleddin İran'a dönüp Irak'tan Azerbaycan bölgesine girmiş ve 1225'te Atabeyliklerinden İldenizlileri yok ederek Tebriz'i almıştır.

Yassıçemen Muharebesi

Celaleddin Azerbaycan'dan hareket ederek Gürcistan'ı işgal etmiş ve 10 Mart 1226'da Tiflis'i de fetihle, Güney Kafkasya'dan Doğu Anadolu Bölgesi'ne kadar topraklarını genişletmiştir. Ancak Celaleddin Doğu Anadolu'nun egemenliği üzerine Anadolu Selçuklular ve Suriye'ye hükmeden Eyyubiler ile çatışmıştır. 10 Ağustos 1230'da Yassıçemen Muharebesi'nde Anadolu Selçukluları karşısında yenilgiye uğrayan Celaleddin'in 17 Ağustos 1231'de ölümü üzerine Harezmşahlar Devleti tamamen ortadan kalktı.

Hanedanın Anadolu'ya Geçişi
Moğollardan kaçan halkın ve Harzem soylularının amacı Anadolu'ya sığınmaktı. Ancak politik çıkarlar Harezm hükümdarlığının yok olmasına neden olmuştur. Bunun yanında hanedanlıkla gelen halkın ve soyluların Selçuklulara karıştığı düşünülmektedir.

Yayılma Alanı ve Kültürü

Devletin en parlak olduğu dönemde yayılma alanı İran, Güney Kafkasya, Dağıstan, Umman Denizi, Afganistan, Maveraünnehir, Harzem, Balkaş ile Aral Gölleri arasıdır (5.000.000 km²).

Harezmşahlar her yönüyle İran kültürünü taşımaktadır. Sanat tarzları Selçuklu üslubundadır. Devletin yönetim organizasyonu Büyük Selçuklulara benzemektedir. Harezmşahlar, Orta Asyanın Moğol istilasından önce son gücü ve güçlü devleti olmuşlardır.

"Harzem", "harezm" "havarizm", "xorazm" kelimeleri günümüzde "horzum" olarak anılmaktadır.

Harezmşah Hükümdarları
 Anuş Tekin (1077 - 1097)
 Kutbeddin Muhammed (1097 - 1128)
 Atsız Harezmşah (1128 - 1156)
 İl Arslan Harezmşah (1156 - 1172)
 Sultan Şah (1172-1193)  Kuzey Horasan'ı yönetmişti.
 Alâeddin Tekiş Harezmşah (1172 - 1200)
 Alâeddin Muhammed Harezmşah (1200 - 1220)
 Celaleddin Harezmşah (1220 - 1231)

Soyağacı

Notlar

Ayrıca bakınız
 Karahitaylar
 Büyük Selçuklu Devleti

Dış kaynaklar

 Taneri, Aydın (1989) Harezmşahlar, Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, ISBN 975-389-110-5.
 Kafesoğlu, İbrahim (1965), Harezmşahlar Devleti Tarihi (485-617/1092-1229), Ankara:
 Köymen, Mehmet A. (1954), Büyük Selçuklu İmparatorluğu Tarihi. Cilt II: İkinci Imparatorluğu Tarihi, Ankara: say.311-53,445
 Alaaddin Ata Melik Cüveynî, (Tr. Çev.: Mürsel Öztürk), (1999) Tarih-i Cihan Güşa (Dünya Fatihi Tarihi) Ankara:Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları; ISBN 975-17-2206-3. (İngilizce çeviride Cilt II)
 İngilizce Wikipedia "Khwarezmid_Empire" maddesi   (Erişim:27.6.2010)
 Fransızca Wikipedia "Khwârazm-Shahs" maddesi   (Erişim:27.6.2010)

Tarihteki Türk devletleri
1077
1231

Harezmşahlar Devleti


Turčianske Jaseno este o comună slovacă, aflată în districtul Martin din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 400 de locuitori. Se învecinează cu comuna Horný Kalník.

Istoric
Localitatea Turčianske Jaseno este atestată documentar din 1249.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Turčianske Jaseno


In professional wrestling, a heel (also known as a rudo in lucha libre) is a wrestler who portrays a villain, "bad guy", or "rulebreaker", and acts as an antagonist to the faces, who are the heroic protagonist or "good guy" characters. Not everything a heel wrestler does must be villainous: heels need only to be booed or jeered by the audience to be effective characters, although most truly successful heels embrace other aspects of their devious personalities, such as cheating to win or using foreign objects. "The role of a heel is to get 'heat,' which means spurring the crowd to obstreperous hatred, and generally involves cheating and pretty much any other manner of socially unacceptable behavior that will get the job done."

To gain heat (with boos and jeers from the audience), heels are often portrayed as behaving in an immoral manner by breaking rules or otherwise taking advantage of their opponents outside the bounds of the standards of the match. Others do not (or rarely) break rules, but instead exhibit unlikeable, appalling, and deliberately offensive and demoralizing personality traits such as arrogance, cowardice, or contempt for the audience. Many heels do both, cheating as well as behaving nastily. No matter the type of heel, the most important role is that of the antagonist, as heels exist to provide a foil to the face wrestlers. If a given heel is cheered over the face, a promoter may opt to turn that heel to face or the other way around, or to make the wrestler do something even more despicable to encourage heel heat. Some performers display a mixture of both positive and negative character traits. In wrestling terminology, these characters are referred to as tweeners (short hand for the "in-between" good and evil actions these wrestlers display). WWE has been cited as a company that is doing away with the traditional heel/face format due in part to audiences' willingness to cheer for heels and boo babyfaces.

In "local" wrestling (e.g., American wrestling) it was common for the faces to be "local" (e.g., Hulk Hogan, John Cena, and Stone Cold Steve Austin) and the heels to be portrayed as "foreign" (e.g., Gunther, Alberto Del Rio, Ivan Koloff, The Iron Sheik, Rusev/Miro, Jinder Mahal, and Muhammad Hassan).

In the world of lucha libre wrestling, most rudos are generally known for being brawlers and for using physical moves that emphasize brute strength or size, often having outfits akin to demons, devils, or other tricksters. This is contrasted with most heroic técnicos that are generally known for using moves requiring technical skill, particularly aerial maneuvers.

History
Common heel behavior includes cheating to win (e.g. using the ropes for leverage while pinning or attacking with a weapon while the referee is looking away), employing dirty tactics such as blatant chokes or raking the eyes, attacking other wrestlers backstage, interfering with other wrestlers' matches, insulting the fans or city they are in (referred to as "cheap heat") and acting in a haughty or superior manner.

More theatrical heels would feature dramatic outfits giving off a nasty or otherwise dangerous look, such as wearing corpse paint over their faces, putting on demonic masks, covering themselves in dark leather and the like. Gorgeous George is regarded as the father of the wrestling gimmick, and by extension the heel gimmick. Starting in the 1940s, he invented an extravagant, flamboyant "pretty boy" gimmick who wore wavy blonde hair, colorful robes and ritzy outfits, and was accompanied by beautiful valets to the ring for his matches. The crowd widely jeered his persona, and came out to his matches in hopes of seeing him defeated. George relished this attention, and exploded into one of the most famous (and hated) heels not only of his era, but of all time. Another example of a dramatic heel is the wrestler The Undertaker, who, on many occasions throughout his career, has switched between portraying a heel or a face. During his period as the leader of The Ministry of Darkness, he appeared as a priest of the occult in a hooded black robe and literally sat in a throne, often in the shape of the symbol used to represent him.

Occasionally, faces who have recently turned from being heels still exhibit characteristics from their heel persona. This occurs due to fans being entertained by a wrestler despite (or because of) their heel persona, often due to the performer's charisma or charm in playing the role. Certain wrestlers such as Eddie Guerrero and Ric Flair gained popularity as faces by using tactics that would typically be associated with heels, while others like Stone Cold Steve Austin, Scott Hall and more recently Becky Lynch displayed heelish behavior during their careers yet got big face reactions, leading them to be marketed as antiheroes.

On other occasions, wrestlers who are positioned as faces receive a negative audience reaction despite their portrayal as heroes. An example is Roman Reigns, who in 2018 was a top face in WWE, but got booed in his matches while his opponents got cheered regardless of their status as face or heel, due to perceived favoritism from WWE executives and a lack of character development. Such characters often (but not always) become nudged into becoming villains over time or retooled to present a different public image, such as The Rock's turn from a clean-cut face to self-absorbed narcissist in the Nation of Domination heel stable, or Tetsuya Naito's fan rejection of his babyface causing him to drastically form Los Ingobernables de Japon. The term "heel" does not, in itself, describe a typical set of attributes or audience reaction, but simply a wrestler's presentation and booking as an antagonist.

Depending on the angle, heels can act cowardly or overpowering to their opponents. For instance, a "closet champion" in particular is a term for a heel in possession of a title belt who consistently dodges top flight competition and attempts to back down from challenges. Examples include Seth Rollins during his first WWE World Heavyweight Championship reign, Charlotte during her Divas/Raw Women's Championship reign, the Honky Tonk Man during his long Intercontinental Championship reign, Tommaso Ciampa during his NXT Championship reign and The IIconics during their WWE Women's Tag Team Championship reign. Brock Lesnar's character in WWE had heel aspects, and was well known for failing to regularly defend his title (especially during his first Universal Championship reign), often only performing on pay-per-view events and not on SmackDown or especially Raw. This sort of behavior supports the intended kayfabe opinion that the face (or faces) the heel is feuding with is actually more deserving of the title than the title-holding heel is. Heels may  beg for mercy during a beat down at the hands of faces, even if they have delivered similar beat downs with no mercy. Ric Flair in particular has been well known for begging an opponent off, then hitting a low blow on his distracted opponent. Other heels may act overpowering to their opponents to play up the scrappy underdog success story for the face.

Notes

References

Professional wrestling slang

es:Anexo:Términos de lucha libre profesional#H
pl:Wrestling#Podział na postacie i style walki

Heel (professional wrestling)


La croix Ivan Mazepa (en ) est une distinction qui peut être décernée par le président ukrainien, instituée en 2009 par Viktor Iouchtchenko. Elle est attribuée pour une contribution significative à la renaissance du patrimoine national culturel, artistique, spirituel, architectural, militaire et historique, pour les réalisations dans le cadre d'activités créatives, diplomatiques, humanistes, scientifiques, éducatives et caritatives.

Insignes
La croix d'Ivan Mazepa est faite d'argent doré et a la forme d'une croix droite et équilatérale dont les côtés sont élargis et les bords concaves vers l'intérieur. Les bras de la croix sont recouverts d'émail cramoisi. Au centre de la croix se trouve un cartouche avec une image de cosaque provenant du sceau militaire de l'hetman Ivan Mazepa sur un fond bleu. Le cartouche est recouvert d'une image d'une figure héraldique « Kourtch » des armoiries de l'hetman Ivan Mazepa, couverte d'émail blanc. Entre les bras de la croix se trouvent des rayons divergents. Toutes les images sont gaufrées. Les contours de la croix et des rayons, les volutes du cartouche, l'image du cosaque, les contours du « Kourtch » sont dorés.

La croix est haute et large de . Le revers de la Croix d'Ivan Mazepa est plat avec un numéro gravé.

Le ruban de la Croix d'Ivan Mazepa est une soie moirée de couleur bleu clair avec des bandes longitudinales cramoisies sur les côtés et jaunes au milieu. La largeur des bandes bleu clair est de , celle des bandes jaunes de  et celle des bandes cramoisies de .

Détenteurs
À la date du , cette distinction a été décerné à 108 Ukrainiens parmi lesquels :

Volodymyr Viatrovytch ;
 Yaroslav Markevych, général ;
 le Philarète de Kiev ;
Anna Kissil, féministe.

Notes et références

Voir aussi

Distinction fondée en 2009
Distinction en Ukraine
Ivan Mazepa

Croix Ivan Mazepa


Foggia er borg í Apúlía-héraði á Suður-Ítalíu. Íbúar eru um 150.000 (2020).

Borgir á Ítalíu
Apúlía

Foggia


Lupta de la Topraisar a fost o acțiune militară de nivel tactic, desfășurată pe Frontul Român, în timpul campaniei din anul 1916 a participării României la Primul Război Mondial. Ea s-a desfășurat în perioada 6/19 octombrie 1916 și a avut ca rezultat victoria forțelor Puterilor Centrale, în ea fiind angajate forțe aliate din Divizia 19 Infanterie și Divizia 1 Voluntari sârbă și forțe ale Puterilor Centrale din Divizia 217 Infanterie germană și  Brigada germană "Bode". A făcut parte din acțiunile militare care au avut loc în bătălia de pe aliniamentul Rasova-Cobadin-Tuzla.

Contextul operativ strategic

Forțe participante

Dispozitivul forțelor române

Dispozitivul forțelor inamice

Comandanți

Comandanți aliați
Colonel Constantin Scărișoreanu
Colonel Stevan Hadžić

Comandanți ai Puterilor Centrale
General Kurt von Gallwitz
Colonel Bode

Planurile de luptă

Desfășurarea acțiunilor militare

Rezultate și urmări

Note

Bibliografie
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918, vol I, Tipografia Geniului, București, 1929
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989

Vezi și
 Participarea României la Primul Război Mondial
 Ioan Popescu (preot)

Bătălii de pe frontul românesc în Primul Război Mondial

Lupta de la Topraisar (1916)


Menteşe ismi birden fazla anlamda kullanılmaktadır. Bunlar;

 Menteşe, kapı ve pencerelerde kullanılan metalden imal edilmis bağlantı elemanlarına verilen genel ad.
 Menteşe Beyliği
Menteşe Sancağı

Yerleşim yerleri
 Menteşe, Muğla, Muğla iline bağlı ilçe
 Menteşe, Keles, Bursa ili Keles ilçesine bağlı mahalle
 Menteşe, Yenişehir, Bursa ili Yenişehir ilçesine bağlı mahalle
 Menteşe, Honaz, Denizli ili Honaz ilçesine bağlı mahalle
 Menteşe, Görele, Giresun ili Görele ilçesine bağlı köy
 Menteşe, Felahiye, Kayseri ili Felahiye ilçesine bağlı mahalle
 Menteşe, Soma, Manisa ili Soma ilçesine bağlı mahalle
 Menteşe, Kavaklıdere, Muğla ili Kavaklıdere ilçesine bağlı mahalle
 Menteşe, Yıldızeli, Sivas ili Yıldızeli ilçesine bağlı köy
 Menteşe, Pazar, Tokat ili Pazar ilçesine bağlı köy
 Menteşe, Çayıralan, Yozgat ili Çayıralan ilçesine bağlı köy

Ayrıca bakınız
 Menteş

Menteşe (anlam ayrımı)