الهيئة القومية للبريد أو البريد المصري هي هيئة حكومية مصرية، أنشأت سنة 1865، وهي أحد أقدم مؤسسات مصر، تمتلكها وزارة الاتصالات وتكنولوجيا المعلومات، ويبلغ عدد العملاء حوالي 20 مليون عميل، وعدد مكاتب البريد المصري في ديسمبر 2021 حوالي 4147 مكتب. ويقع مقرها الرئيسي في القرية الذكية بمحافظة الجيزة.

التاريخ

يرجع تاريخ أول وثيقة جاء بها ذكر البريد إلى عهد الأسرة الثانية عشرة (حوالي سنة 2000 ق.م) وهي وصية من أب لولده تكشف أهمية صناعة الكتابة والمستقبل المجيد الذي ينتظر الكاتب في وظائف الحكومة. وقد قام الفراعنة بتنظيم نقل البريد خارجيا وداخليا وكانوا يستخدمون سعاة يسيرون على الأقدام يتبعون ضفتي النيل في رواحهم وغدوهم في داخل البلاد، ويسلكون إلى الخارج عبر الطرق التي تسلكها القوافل والجيوش. وفي عهد البطالمة كان البريد ينقسم إلى البريد السريع:- لنقل بريد الملك ووزيره وموظفي الدولة وكان يستخدم في نقله الجياد السريعة والبريد البطئ:- لنقل البريد بين الموظفين في داخل البلاد، وقد استمر البريد في مصر بعد الفتح الروماني بنفس النظام وإن لم يكن بالنظام الدقيق الذي وضعه البطالمة حتى فتح العرب لمصر، وفي العصر الإسلامي استخدم العرب البريد في نقل أخبار الدولة والتجسس على الولاة ونقل الأخبار إلى الخليفة وساروا على نفس النظام الذي وضعه الفرس والبطالمة من قبل، ويقال أن معاوية بن أبي سفيان أول من نظم البريد في الإسلام وكان يستخدم في نقل البريد السريع طرقاً معينة مقسمة إلى محطات متساوية لتغيير الخيول والتزود بالمؤن. أما على المستوى العربي والإفريقي كانت مصر ضمن الإدارات السباقة في الانخراط في الحركة البريدية العالمية التي بدأت بأوروبا منذ أواخر القرن التاسع عشر وأوائل القرن الماضي وهي تعد الدولة الوحيدة عربيا وأفريقيا التي اضطلعت بتنظيم المؤتمر البريدي العالمي في دورته العاشرة عام 1934.

وترجع نشأة البريد في العصر الحديث لعام 1831 حينما قامت بعض الدول الأجنبية، بناء على ما لها من امتيازات، بإنشاء مكاتب بريد في مصر قبل أن تنظم مصر بريدها وتجعله مصلحة أميرية. فأنشأت إنجلترا مكتبين أحدهما بالإسكندرية والآخر بالسويس وتم إلغاؤهما سنة 1878، وفي عام 1836 أنشأت فرنسا مكتبين أحدهما بالإسكندرية والآخر ببورسعيد وتم إلغاؤهما عام 1931، أما المكاتب النمساوية واليونانية والإيطالية والروسية فقد أنشئت كلها بالإسكندرية في سنوات 1838، 1859، 1866، 1867، وقد تم إلغاؤها كلها في أعوام 1889، 1882، 1884، 1875، على التوالي. أما مؤسسة البريد المصرية الحديثة فقد بدأت عندما قام إيطالي في الإسكندرية يدعى «كارلو ميراتى» بإنشاء إدارة بريدية على ذمته لتصدير واستلام الخطابات المتبادلة مع البلدان الأجنبية، وكان يتولى تصدير وتوزيع الرسائل نظير اجر معتدل. كما قام بنقل الرسائل بين القاهرة والإسكندرية من مكتبه الكائن بميدان القناصل الذي يدعى الآن ميدان سانت كاترين. وبعد وفاته عام 1842 خلفه ابن أخته ويدعى «تيتوكينى» الذي شعر بأهمية المشروع وأشرك معه فيه صديقه «موتسى» ونهض بالمشروع حتى وطده على أقوى الأسس وأطلق عليه اسم «البوسطة الأوروبية» (Posta Europea).

احتلت هذه البوسطة مكانه هامة وظلت تباشر نقل وتوزيع مراسلات الحكومة والأفراد، وكان الجمهور عظيم الثقة بالبوسطة الأوروبية، ولما افتتح أول خط حديدي بين الإسكندرية وكفر العيس سنة 1854 أنشأت الشركة مكاتب بريد لها في القاهرة والعطف ورشيد ثم أنشأت في سنة 1855 مكتبين في دمنهور وكفر الزيات وعندما امتد الخط الحديدي إلى كفر الزيات فالقاهرة عن طريق طنطا وبنها وبركة السبع انتهزت شركة البوسطة الأوربية هذه الفرصة واستخدمت خطوط السكة الحديد في نقل إرساليات البريد بين القاهرة والإسكندرية وبالعكس بموجب عقد لمدة خمس سنوات اعتبارا من يناير 1856 وكان هذا بمثابة امتياز باحتكار نقل البريد في الوجه البحري لأنه نص على غرامة لشركة البوسطة الأوروبية توقع على كل من يضبط متلبسا بنقل رسالة لأحد الأفراد. وقد شعر الخديوي إسماعيل بأهمية البوسطة الأوربية وقام بشرائها من «موتسى» بعد وفاة شريكه «تيتو كينى» وكان ذلك في 29 أكتوبر 1864 وقد عرضت الحكومة المصرية على «موتسى» وظيفة مدير عام البريد وفي 2 يناير 1865 نقلت ملكية البوسطة الأوربية إلى الحكومة المصرية ويعتبر هذا اليوم يوما تاريخيا للبريد المصري وعيدا للبريد كل عام. وقد ألحقت مصلحة البريد في أول أمرها بوزارة الأشغال ثم نقلت تبعيتها بعد ذلك لعدة وزارات وفي ديسمبر 1865 تم إلحاقها بديوان عام المالية.

وفي 28 سبتمبر 1867 وضعت تحت إشراف رئيس مجلس الأحكام وناظر الداخلية والمالية ثم ألحقت في 19 مايو 1875 بوزارة الحقانية والتجارة وفي 10 ديسمبر 1878 ألحقت بوزارة المالية. وقد صدرت اللائحة الخاصة بتنظيم أعمال البريد بموافقة وزارة المالية في 21 ديسمبر 1865 بأن يكون نقل الرسائل وإصدار طوابع البريد احتكارا للحكومة المصرية. وفي مارس 1867 صدر منشور لجميع مكاتب البريد بجعل «كساء العاملين» إجباريا وصار لكل موظف كسوتان إحداهما لعمله اليومي والثانية للحفلات الرسمية والتشريفات ثم أدخلت عليه تعديلات فيما بعد شملت النوع والطراز. وفي عام 1919 صدر القانون رقم 7 بإنشاء وزارة المواصلات التي تشمل السكك الحديدية والتلغرافات والتليفونات ومصلحة البريد ومصلحة الموانئ والطرق والنقل الجوي. وفي عام 1931 صدر قانون شامل تناول جميع رسوم نقل البريد، وقد تم في هذا العام نقل مقر إدارة البريد من الإسكندرية إلى القاهرة واستقرت بمبناها الحالي بميدان العتبة. كانت المكاتب في أول عهدها تقوم بالإضافة إلى أعمال البريد ببيع طوابع الملح والصودا التي ألغيت سنة 1899 وتذاكر الحجاج وتذاكر السفر والبواخر وسندات الدين وقسائم السندات وورق الدمغة وكذلك أشغال التلغراف والتليفون نظير أجر يدفع لمصلحة التليفونات. وفي عام 1934 تم عقد المؤتمر العاشر لاتحاد البريد العالمي بالقاهرة وهو يوافق الذكرى رقم 70 لإنشاء مصلحة البريد المصرية، وعلى أثر قيام ثورة يوليو 1952 تم تخصيص ميزانية مستقلة لمصلحة البريد وصار لها الحق في توجيه فائض إيراداتها في أعمال تحسين الخدمة البريدية والنهوض بها.

وفي عام 1957 صدر قرار رئيس الجمهورية رقم 710 بإنشاء هيئة البريد المصرية لكي تحل محل مصلحة البريد. وفي عام 1959 تم إدخال نظام الخدمات الأهلية (مكاتب بريد أهلية - وكالات بريدية). وفي عام 1961 تم إنشاء أول مدرسة ثانوية للبريد بقرار من رئيس الجمهورية. وفي عام 1965 تم إنشاء المعهد العالي للشئون البريدية الذي انضم فيما بعد إلى كلية التجارة بجامعة حلوان عام 1975. وفي عام 1966 صدر قرار رئيس الجمهورية بإنشاء الهيئة العامة للبريد لكي تحل محل هيئة البريد؛ وفي عام 1970 صدر القانون رقم 16 بنظام البريد المصري، وفي عام 1982 صدر القانون رقم 19 بإنشاء الهيئة القومية للبريد لكي تحل محل الهيئة العامة للبريد وتتبع وزارة المواصلات.

الشركات التابعة
تضم هيئة البريد ثلاثة شركات تابعة هي:
 شركة البريد للتوزيع.
 شركة البريد للاستثمار.
 شركة البريد للنظم.

معرض الصور

انظر أيضًا
 تاريخ البريد والطوابع البريدية في مصر.
 عيد البريد المصري.

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي للهيئة.
 صفحة الهيئة على موقع فيس بوك.

الاتصالات في مصر
تأسيسات سنة 1865 في مصر
مصر
شركات أسست في 1840
شركات حكومية مصرية
علامات تجارية مصرية
مصر في عهد إسماعيل
وكالات حكومية في مصر
وكالات حكومية أسست في 1865

البريد المصري


Tale of a Vampire est un film britannico-japonais réalisé par Shimako Satō, sorti en 1992.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : Tale of a Vampire
 Réalisation : Shimako Satō
 Scénario : Shimako Satō et Jane Corbett d'après Edgar Allan Poe
 Musique : Julian Joseph
 Pays d'origine : Royaume-Uni - Japon
 Genre : horreur
 Date de sortie : 1992

Distribution
 Julian Sands : Alex
 Suzanna Hamilton : Anne / Virginia
 Kenneth Cranham : Edgar

Liens externes

Film japonais sorti en 1992
Film britannique sorti en 1992
Film d'horreur japonais
Film d'horreur britannique
Film tiré d'une œuvre d'Edgar Allan Poe
Film de vampire
Film réalisé par Shimako Satō

Tale of a Vampire


Mohammad Reza Abdolhami Geraei (en persan : محمدرضا گرایی), né le  à Chiraz, est un lutteur iranien pratiquant la lutte gréco-romaine. Il est le frère de , autre lutteur qui évolue en catégorie -77kg.

Mohammad Reza lui évolue dans la catégorie inférieur -67 kg.

Biographie
Lors de ses premiers mondiaux en 2018, il finit huitième battu en quart de finale par le kazakh Meirzhan Shermakhanbet. La même année, il décroche la médaille de bronze aux Jeux asiatiques de 2018. Il concoure a lors toujours en parallèle en U23 avec de beaux résultats en 2019 avec une médaille d'or aux mondiaux espoirs et une médaille d'argent aux championnats asiatiques espoirs qui viendra compléter son titre au terme du championnat asiatique sénior à Xi'an en -72 kg.

En 2021, il participe avec son frère aux Jeux olympiques de Tokyo où il remporte la médaille d'or catégorie poids léger en battant l'Ukrainien Parviz Nasibov en finale sur le score de 9-1. Il confirme son statut de champion en s'imposant en octobre lors des championnats du monde 2021 à Oslo

Palmarès

Jeux olympiques
 Médaille d'or dans la catégorie des moins de 67 kg en 2021 à Tokyo

Championnats du monde
 Médaille d'or dans la catégorie des moins de 67 kg en 2018 à Oslo

Références

Liens externes

Naissance en juillet 1996
Naissance à Chiraz
Lutteur iranien
Champion olympique iranien
Champion olympique de lutte
Lutteur aux Jeux olympiques d'été de 2020

Mohammad Reza Geraei


Schroederia, rod zelenih algi, smješten u vlastitu porodicu Schroederiaceae, dio reda Sphaeropleales. Postoji sedam priznatih vrsta, tipična je slatkovodna alga S. setigera.

Vrste
 Schroederia ecsediensis Hortobágyi
 Schroederia indica Philipose
 Schroederia jadayi G.M.Smith
 Schroederia nitzschioides (G.S.West) Korschikov
 Schroederia planctonica (Skuja) Philipose
 Schroederia setigera (Schröder) Lemmermann - tipična
 Schroederia spiralis (Printz) Korshikov

Izvori

Vanjske poveznice

Rodovi Sphaeropleales

Schroederia


An Habenaria clarencensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Allen Rolfe. An Habenaria clarencensis in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Bioko. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria clarencensis


Auguste Marc Edmé Bry, né le  à Paris où il est mort le , est un graveur, lithographe et imprimeur français.

Biographie
Marc Edmé Auguste Bry est le fils de Pierre Louis Francois Joseph Bry et de Jeanne Marie Félicité Bonneiprat.

Il possède un atelier de 12 presses, desquelles proviennent la plupart des impressions de Decamps, Fielding, Roqueplan, Roubaud, Bellangé ou Raffet.

Il épouse Marie Joséphine Janod, le couple aura quatre fils et une fille.

Capitaine au 16 bataillon des Gardes nationaux, il est nommé en 1864 Chevalier de la Légion d'honneur.

Il meurt à son domicile parisien de la rue de Sèvres à l'âge de 75 ans. Il est inhumé le  au cimetière du Montparnasse.

Notes et références

Liens externes

Naissance à Paris
Naissance en janvier 1805
Décès en janvier 1880
Décès à 75 ans
Décès dans le 6e arrondissement de Paris
Personnalité inhumée au cimetière du Montparnasse
Graveur français du XIXe siècle
Lithographe français du XIXe siècle
Imprimeur français du XIXe siècle
Imprimeur d'estampes
Chevalier de la Légion d'honneur

Auguste Bry


d'Alexandrie nommé également  est le   patriarche copte d'Alexandrie de 1145 à 1146.

Contexte
Après le décès du patriarche Gabriel les évêques les prêtres et le responsables laïcs de la communauté se consultent pendant trois mois afin de lui trouver un successeur. Un moine du monastère Saint-Macaire de Scété, nommé Yoannis Ebn Kedran, semble pressenti avec l'appui de Anba Yacoub, évêque de Lekanah, Anba Christodolus, évêque de Fowa, et Anba Michael, évêque de Tanta. Toutefois les évêques de Haute-Égypte, les prêtres d'Alexandrie et les chefs laïcs du Caire n'acceptent pas ce choix. Finalement il réussissent à s'accorder sur le choix de trois candidats : Yoannis Abu El-Fatah, Michel ou Chaïl diacre du monastère Saint-Macaire de Scété, et Soliman El-Dekhiary du .

Ils hésitent longuement entre les trois candidats et le sort tombe finalement sur le moine Michel, qui est ordonné patriarche le  de Mesra, 861 A.M. soit le  A.D. ou selon Venance Grumel le . C'est un honorable vieillard ami des pauvres et des nécessiteux mais il doit utiliser les services d'un scribe pour écrire ses sermons et les instructions qu'il adresse à son clergé. Lorsqu'il tombe malade il se retire dans son monastère Saint-Macaire de Scété où il meurt en paix après avoir occupé la fonction de patriarche pendant seulement huit mois.

Michel meurt le  jour de Baramoudah l'année 862 A.M. du calendrier copte, le  A.D..

Notes et références

Bibliographie

Patriarche d'Alexandrie
Décès en 1146
Patriarche du XIIe siècle

Michel V d'Alexandrie


Burzum je debitantski studijski album istoimenog norveškog black metal projekta. Album je u ožujku 1992. godine objavila diskografska kuća Deathlike Silence Productions te ga je 1995. godine ponovno objavila diskografska kuća Misanthropy Records zajedno s EP-om Aske. Album se smatra jednim od najvažnijih glazbenih uradaka drugog vala norveškog black metala.

O albumu
Varg Vikernes je početkom 1990-ih upoznao Øysteina Aarsetha, poznatijeg pod pseudonimom Euronymous, u njegovoj prodavaonici albuma Helvete (norveški: "Pakao") u Oslu. Vikernes, koji je u to vrijeme živio u Bergenu, često je posjećivao to mjesto. Nakon nekog se vremena razvilo prijateljstvo između njega, Euronymousa i ostalih članova grupe Mayhem. Bubnjar Mayhema, Jan Axel Blomberg (poznatiji kao Hellhammer), komentirao je:

Vikernes je ubrzo postao ključna osoba takozvanog "Unutarnjeg kruga" norveške black metal scene. U to je vrijeme Aarseth već bio osnovao svoju diskografsku kuću Deathlike Silence Productions te je potpisao ugovor s Vikernesovim samostalnim glazbenim projektom Burzum koji je prije toga objavio dva demouratka koje su činile samo instrumentalne skladbe. Naziv Burzum preuzet je iz crnog jezika kojeg je osmislio britanski književnik J. R. R. Tolkien za svoju trilogiju Gospodar prstenova te izraz u prijevodu znači "tama". U pogledu odabira imena Vikernes je izjavio:

Zbog lošeg Aarsethovog financijskog stanja, snimanje albuma neko je vrijeme bilo odgađano. Vikernesova majka, Lene Bore, donirala je većinu novca potrebnog za projekt. Snimanje albuma je započelo u siječnju 1992. godine u studiju Grieghallen Studio koje je pripadalo Eiriku "Pyttenu" Hundvinu. Ovaj je studio bio odabran jer se nalazio blizu Vikernesove kuće te jer je poznavao Hundvina još od vremena kada je bio član grupe Old Funeral. Hundvin je bio producent albuma te su mu u tom poslu pomogli sam Vikernes i Aarseth.

Padde, bivši bubnjar Old Funerala, ostavio je svoje bubnjeve Vikernesu na raspolaganje. Sve je instrumente na albumu svirao Vikernes, dok je Aarseth samo svirao solo gitaru na pjesmi "War" te snimio pozadinske zvukove pomoću gonga na pjesmi "Dungeons of Darkness". Kako bi stvorio grub i neobrađen zvuk, Vikernes se koristio opremom loše kvalitete (primjerice, neispravnim Marshallovim pojačalom) te je snimio vokale koristeći se slušalicama. Prema Vikernesovim riječima, album je bio snimljen i masteriran u samo 19 sati. Sve su pjesme na albumu bile snimljene iz prvog pokušaja.

Promotivni demouradak Burzum s pjesmama "Feeble Screams from Forests Unknown" i "Ea, Lord of the Depths" bio je objavljen u veljači 1992. godine, a mjesec dana kasnije bio je objavljen i sam album.

Nakon objave
Neko vrijeme nakon objave Burzumovog debitantskog albuma, "Unutarnji krug", čiji su predstavnici bili Aarseth i Vikernes, pretvorio se u kriminalnu organizaciju na čiji se račun dogodilo nekoliko spaljivanja crkava te napada na razne članove suparničkih glazbenih grupa; primjerice, kuća Christofera Johnssona, pjevača grupe Therion, bila je zapaljena. Ovaj je čin navodno počinila osamnaestogodišnja djevojka imena Suuvi Mariotta Puurunen koja je htjela izraziti čast "Grofu", kako je zvala Vikernesa, bazirajući se na njegov pseudonim "Count Grishnackh" te ga je smatrala svojim "vođom". Prije nego što je zapalila kuću, nožem je u vrata urezala rečenicu  "Grof je bio ovdje i vratit će se". Tamo je također položila i potpisani primjerak Burzumovog albuma. Pošto je pazikuća primijetio vatru na vrijeme, stan ipak nije izgorio. Vikernes se u bergenskim novinama Bergens Tidende javno radikalizirao i hvalio zločinima koje je počinio te svojoj poziciji unutar Unutarnjeg kruga, nadajući se tako većoj reklami svojeg drugog albuma. U siječnju 1993. godine bio je uhićen po prvi put zbog optužbi za nekoliko pokušanih i počinjenih požara, no zbog manjka dokaza bio je pušten na slobodu u ožujku 1993.

U ožujku 1993. godine bio je objavljen EP Aske (norveški: "Pepeo") koji je bio snimljen u kolovozu 1992. te se na njemu nalazila nova snimka pjesme "A Lost Forgotten Sad Spirit". Na naslovnici EP-a nalazi se fotografija ruševina crkve Fantoft Stave koja je izgorila u požaru 6. lipnja 1992. godine. Uz EP se također prodavao i upaljač na kojem se također nalazila naslovnica EP-a.

Tijekom razdoblja u zatvoru, situacija između Aarsetha i Vikernesa se zaoštrila; Vikernes je izjavio kako ga je Aarseth lišio honorara za prvi album i EP te da nije podmirio dugove s njegovom majkom. Vikernes je ubio Aarsetha 10. kolovoza 1993., zbog čega je bio osuđen na 21 godinu zatvora - najtežu norvešku zatvorsku kaznu. Nije bio optužen samo za Aarsethovo ubojstvo, već i za spaljivanje triju crkava, pokušaj spaljivanja još jedne crkve te posjedovanja oružja i eksploziva. Vikernes nikad nije bio optužen za spaljivanje crkve Fantoft Stave, čije su ruševine prikazane na naslovnici EP-a Aske.

Glazbeni stil
Za razliku od kasnijih Vikernesovih albuma, Burzum je nastao pod velikim utjecajem takozvanog prvog vala black metala iz 1980-ih. Kao glavni utjecaji bili su navedeni sastavi Hellhammer i Bathory. Pjesme na albumu su gotovo monotone te najčešće ne sadrže nikakve promjene u ritmu niti sofisticirane gitarističke solističke dionice. Produkcija albuma namjerno je bila primitivno izvedena čime su pjesme dobile dodatni grubi prizvuk. Razlog takve produkcije bio je taj da se uspostavi antiteza tadašnjoj čistoj i tehnički savršenoj produkciji prisutnoj na death metal albumima te kako bi black metal tim činom dobio svoj prepoznatljivi zvuk.

Album započinje kratkim sintesajzerskim interludijem. Neke pjesme, kao što su "Feeble Screams from Forests Unknown" i "Ea, Lord of the Depths", ritmički su vrlo brze te su svirane uz pomoć bubnjarske tehnike dvostrukog basa, dok su ostale pjesme, poput pjesme "Spell of Destruction", spore. S vokalnog gledišta, Vikernesov pjevački stil čini vrištanje tipično za black metal. "Channelling the Power of Souls into a New God" je gotovo u svojoj cijelosti instrumentalna skladba koju čine sintesajzerski ambijentalni zvukovi te je ujedno i Vikernesov prvi glazbeni eksperiment u ambijentalnoj glazbi, glazbenom žanru kojem će se u potpunosti posvetiti na svojim albumima Dauði Baldrs (iz 1997.), Hliðskjálf (iz 1999.), Sôl austan, Mâni vestan (iz 2013.) te The Ways of Yore (iz 2014.). Na kraju pjesme čuje se fraza "Worship me!" ("Štuj me!) koja je izrečena šapatom.

"War" je nekarakteristična Burzumova pjesma. Vrlo je kratka (traje samo dvije minute i trideset sekundi) te sadrži utjecaje preuzete iz heavy metala i thrash metala. Relativno jednostavni gitaristički rifovi podsjećaju na punk glazbu, što pjesmu čini izrazito pamtljivom. Vikernes je kao glavni uzor za pjesmu naveo sastav Bathory. "The Crying Orc" je drugi instrumental na albumu kojeg ovog puta izvodi gitara. "A Lost Forgotten Sad Spirit" je najdulja skladba na albumu koja traje devet minuta; sporogo je ritma, sastoji se od malo ritmičkih promjena te je uglavnom bazirana na jednom rifu. "My Journey to the Stars" se, međutim, sastoji od nekolicine promjena u tempu. "Dungeons of Darkness", treća i posljednja instrumentalna skladba na albumu, zvukovno je vrlo jednolična; ovu je pjesmu Vikernes napisao zajedno s Aarsethom.

Tekstovi
Tekstovi se uglavnom bave pričama iz mračne fantastike te su najveći utjecaj na njih izvršili igra uloga AD&D te trilogija Gospodar prstenova. Vikernes je kasnije, kao krajnji desničar i neopoganist, pokušao ponovno interpretirati tekstove, vežući ih uz nordijsku mitologiju. Suprotno svojem prethodnom imidžu, u raznim je intervjuima, primjerice s britanskim ekstremnim metal časopisom Terrorizer te na raznim stranicama na internetu negirao da je bio inspiriran sotonizmom.

Iako su tekstovi pjesama bili napisani u obliku stihova, rima je prisutna samo u pjesmi "War". Neki tekstovi često sadrže samo pojedinačne riječi u obliku lanca asosijacija te tako stvaraju sastavni dio priče. Primjerice, početak pjesme "Feeble Screams from Forests Unknown" u prijevodu na hrvatski glasi:

Teme koje se učestalo pojavljuju na albumu uključuju potragu za ranijim i sretnijim vremenima, magiju i sumornost. Tekstovi su napisani bez ikakve emotivne komponente te služe čisto opisivanju sadržaja. Također sadrže i mizantropske i apokaliptičke poglede ("Tragedija svijeta / Servirana je meni za gozbu" – Spell of Destruction, "Tama, mržnja i zima / Vladat će zemljom kada se vratim" – My Journey to the Stars). Prisutan je i dubok osjećaj beznadnosti ("Očajna duša / Nastavlja se pariti" – Feeble Screams from Forests Unknown), koji prekidaju ratni pokliči ("No ipak se ne smijemo predati" – War, "Poslušaj moj mač" – Spell of Destruction).

Vikernes je izjavio kako je Burzumova poruka bila u potpunosti sažeta u pjesmi "Feeble Screams from Forests Unknown" te da su sve ostale pjesme samo "fusnote". Pjesma opisuje putovanje drevne duše koja pokušava otvoriti vrata i ne uspijeva. Skladba završava stihom "The hopeless soul keeps mating" ("Očajna duša nastavlja se pariti"). Aarseth je prilikom unosa teksta pjesme u knjižicu prvog izdanja albuma promijenio izraz "mating" ("parenje") u "waiting" ("čekanje"). Ova je promjena prisutna i na inačici albuma koju je objavio Misanthropy Productions.

"Ea, Lord of the Depths" govori o sumerskom božanstvu imena Ea; ovo se božanstvo nazivalo "Gospodarom svijeta" te je imalo oblik morskog čudovišta. U kasnijem je intervjuu Vikernes izjavio kako je u pitanju mezopotamski Vodenjak te ga je povezao s Odinom, kojeg smatra "nordijskim Vodenjakom". Fenriz, član sastava Darkthrone, uklopio je ovu pjesmu na svoju black metal kompilaciju Fenriz Presents ... The Best of Old-School Black Metal iz 2004. godine.

"Spell of Destruction" govori o "prokletstvu uništenja" i slavljenju uništenja svijeta. Ova kletva doslovno glasi "Damkuna iftraga
sheb nigurepur dafast" te je napisana na izmišljenom jeziku baziranom na izrazima iz Cthulhu Mythosa i zazivima iz Necronomicona američkog književnika H. P. Lovecrafta.

"War" čini fantastički tekst koji opisuje posljednje misli umirućeg ratnika. Vikernes je kasnije interpretirao pjesmu kao "odinistički koncept smrti u borbi", no u pogledu ranijih intervjua u kojima je kao glavni utjecaj za pjesmu izdvojio J. R. R. Tolkiena, ovakvo je objašnjenje neizvjesno.

"A Lost Forgotten Sad Spirit" je epska skladba o mrtvom dječaku u grobnici koji čeka da bude izbavljen iz nje kako bi vječno bio uklet u obliku "izgubljenog, zaboravljenog i tužnog duha".

"My Journey to the Stars" je bazirana na Vikernesovom snu te opisuje astralno putovanje. Stih "War between races / A goal is reached" ("Rat između rasa / Cilj je postignut") bi se mogao protumačiti kao referenca na Vikernesov otvoreni desničarski svjetonazor, no u kontekstu albuma nema takav značaj. Početni stih, "I immaterialize" ("Ja se raspadam"), u knjižici albuma bio je krivo napisan kao "I materialize" ("Ja se materijaliziram"), što izmjenjuje značenje početka pjesme. Ova greška nije bila ispravljena na novoj inačici albuma.

Omot albuma
Naslovnicu albuma izradila je Jannicke Wiise-Hansen. Naslovnica je bazirana na inačici igre uloga AD&D pod imenom "The Temple of Elemental Evil" na čijem je omotu bio prikazan prepoznatljiv nejasan oblik osobe u ogrtaču koja stoji u sivom krajoliku. Vikernes je također unutar korica albuma stavio i svoju fotografiju na kojoj je bio gotovo neprepoznatljiv. Kako bi dodatno zaštitio svoj identitet, okoristio se pseudonimom Count Grishnackh kojim se referirao na orka Grishnákha iz serijala Gospodar prstenova britanskog književnika J. R. R. Tolkiena. Tekstovi pjesama bili su ispisani na vinilnoj inačici albuma.

Popis pjesama

Nasljeđe i recenzije
Iako su norvešku black metal glazbenu scenu okupljenu oko Unutarnjeg kruga koji je vodio Aarseth žestoko kritizirali časopisi glavne struje poput Rock Harda i Metal Hammera, sastavi su uživali kultni status koji su im dodijelili određeni fanzini. Razlog ovome uglavnom je bila pažnja medija zbog spaljivanja crkava koje su izveli članovi norveške black metal scene. Kolekcionari tragaju za prvom inačicom albuma (koja sadrži kontakt adresu Burzum i DSP-a, druga inačica sadrži adrese DSP-a i Voices of Wondera), vinilnom inačicom te pogotovo za EP-om Aske zbog njihove rijetkosti. Prije početka velikog publiciteta black metala, sastavi čiji su glazbeni stilovi bili uspoređivani s Burzumovim ili koji su naveli Burzum kao inspiraciju uključuju njemačke Dawnfall i Martyrium, norveške Fleurety i Forgotten Woods  te američki Black Funeral. Nedugo je zatim javnost postala upoznata s ovim jednočlanim sastavom te su Vikernesovo primitivno sviranje instrumenata (koje je sadržavalo mnoge pogreške) i loša produkcija postali istaknuti i hvaljeni.

Glazbeni projekt Burzum su već gotovo kultski štovali određeni predstavnici black metal scene koji nisu stali na Aarsethovu stranu nakon ubojstva; čak su i predstavnici black metal scene koje se danas smatra "izdajnicima" ovog stila (poput britanskog sastava Cradle of Filth) početkom 1990-ih nosili Burzumove majice sa slikama preuzete s EP-a Aske. Danas se album smatra klasikom žanra, pošto je relativno rano uspio utjeloviti sve karakteristike drugog vala black metala. Gruba produkcija kojom je upravljao Eirik Hundvin također je imala veliku ulogu; tijekom 1990-ih Hundvin je postao najpoznatiji producent albuma norveških black metal sastava te su isti bili snimani u njegovom Grieghallen studiju. Današnji kritičari hvale depresivno raspoloženje albuma te njegovo stvaranje jedinstvene atmosfere. Kao dodatne svijetle točke albuma navode i inovacije poput korištenja ambijentalnih i noise elemenata u pjesmama te primitivnost kao princip žanra. Naglašen je i općeniti utjecaj projekta, prilikom kojeg su ideologija i osoba Varga Vikernesa eksplicitno odvajane.

Stilistički aspekt albuma utjecao je na brojne black metal grupe koje su se također počele baviti stvaranjem depresivnih atmosfera. Klavijaturističke dionice su u to doba bile rijetke, no počeli su ih rabiti i drugi black metal sastavi. Zbog njihove primitivne strukture, pjesme na albumu i EP-u često su obrađivale druge skupine. Nastalo je i nekoliko počasnih albuma u čast Burzumu koji su bili objavljivani službeno ili poluslužbeno.

Osoblje

Burzum
 Count Grishnackh – vokali, svi instrumenti, produkcija
Dodatni glazbenici
 Euronymous – solo gitara (na pjesmi 5), gong (na pjesmi 9), produkcija

Ostalo osoblje
 Pytten – produkcija, inženjer zvuka, mastering
 Jannicke Wiese-Hansen – naslovnica

Izvori

Albumi iz 1992.
Albumi projekta Burzum

Burzum (album)


Wendell Clark Bennett, né le  à Marion (Indiana, États-Unis) et mort le  aux États-Unis, est un archéologue américain, également professeur à l'université Yale.

Biographie
Bennett est diplômé en anthropologie de l'université de Chicago, spécialisé en archéologie andine par son travail à l'American Museum of Naturel History. Il arrive au Pérou en 1932 et effectue des fouilles dans la vallée du Rímac, à Chavín, Callejón de Huaylas et dans l'actuelle Tiahuanaco (site de Tiwanaku).

 vignette | gauche | Le monolithe Bennett lors de sa découverte.
En 1932, il découvre en Bolivie un monolithe qui est aujourd'hui la plus haute sculpture trouvée dans les Andes (7,3 m). et qui a reçu son nom, le monolithe Bennett.

Il fait également, en 1939, des études sur la culture Virú .

Il meurt noyé sur une plage de son pays.

Œuvre
Plusieurs de ses articles sont parus dans le Handbook of South American Indians (1946) et dans le Bulletin du Musée national de Lima. Parmi ses œuvres figurent :
 Excavations at Tiahuanaco (1934)
 The Tarahumara (1935)
 Chimu archaeology of the north coast of Peru (1939)
 Excavations in Viru and Lambayeque valleys (1939)
 Chavin stone carving (1942)
 Andean Culture History, en collaboration avec Junius Bird (1949)
 The Gallinazo Group, Viru Valley, Perú (1950)
 Excavations at Huari, Ayacucho, Perú (1953)

Bibliographie
 Emilia Romero, Diccionario manual de literatura peruana y materias afines, Lima : UNMSM, 1966.

Notes et références

Liens externes

 Bennett, Wendell C., John S. Bowman, The Cambridge Dictionary of American Biography, Cambridge University Press, 1995.
  Wendell Clark Bennet 1905-1953, Alfred Kidder II, University of Pennsylvania
 История монолита Беннетта и храма в Мирафлорес [« L'histoire du monolithe de Bennett et le temple de MIraflores »]

Archéologue américain du XXe siècle
Archéologue mésoaméricaniste
Professeur à l'université Yale
Étudiant de l'université de Chicago
Anthropologue américain
Naissance en août 1905
Naissance à Marion (Indiana)
Décès en septembre 1953
Décès aux États-Unis
Décès à 48 ans

Wendell Clark Bennett


Al-Darbasiyah (arapski: الدرباسية, kurdski: Dirbêsiyê) je sirijski grad na granici s Turskom, nasuprot turskog grada Senyurta. Administrativno pripada pokrajini Al-Hasakah. Prema sirijskom Državnom zavodu za statistiku (DZS), grad al-Darbasiyah je 2004. imao 8.551 stanovnika, prema tadašnjem popisu stanovništva (prije rata). Grad je administrativno središte istoimene nahije koje se sastoji od 113 naselja s 55.614 stanovnika (podaci iz 2004.).

Većina stanovnika grada su Kurdi s velikom arapskom i manjom asirskom manjinom. Grad je cestovno povezan s Tell Beydarom na jugu. Dana 22. srpnja 2012., za vrijeme rata u Siriji, snage YPG-a, kurdske vojske u Siriji, preuzele su kontrolu nad gradom, nakon što su se snage sirijske vlade, nakon ultimatuma YPG-a, povukle iz grada. Grad je bio pod kurdskom kontrolom sve dok se u listopadu 2019. kurdske snage nisu povukle, u sklopu Sporazuma o drugoj zaštitnoj zoni Sjeverne Sirije, a grad su prepustili vojnom nadzoru sirijske vojske.

Izvori

Gradovi u Siriji
Pokrajina Al-Hasakah

Al-Darbasiyah


Lester J. Maitland, né le  à Milwaukee et mort le  à Scottsdale, est un pionnier de l'aviation et un officier de carrière dans l'United States Army Air Forces et ses prédécesseurs.

Il commence sa carrière comme pilote de réserve dans l'United States Army Air Service pendant la Première Guerre mondiale et est promu général de brigade dans la Michigan Air National Guard après la Seconde Guerre mondiale.

En 1927, avec le lieutenant Albert F. Hegenberger, il réalise le premier vol transpacifique, partant de la Californie vers Hawaï, aux commandes du . Bien que la reconnaissance qui leur soit accordée est moindre que celle reçue par Charles Lindbergh pour son vol transatlantique cinq semaines plus tôt, l'exploit de Maitland et Hegenberger est sans doute plus important du point de vue de la navigation.

Lester Maitland poursuit sa carrière dans l'United States Army Air Corps, servant au combat en tant que commandant d'un  pendant la Seconde Guerre mondiale. Il devient ensuite le premier directeur de la commission aéronautique du Wisconsin et le directeur de la sécurité civile de l'État du Michigan avant de changer de profession et devenir ministre épiscopal.

Jeunesse et Première Guerre mondiale
Né à Milwaukee le , Lester James Maitland est diplômé de la Riverside High School en 1917. Il s'enrôle comme cadet de l'aviation dans l, trois jours après l'entrée des États-Unis dans la Première Guerre mondiale et est affecté à une formation à l'École d'aéronautique militaire sur le campus de l'Université du Texas à Austin à l'automne 1917. Sa formation au pilotage se déroule sur la base aérienne  à Waco, après quoi il reçoit le titre d'aviateur militaire de réserve et est commissionné le  comme 2nd lieutenant dans lAir Service, National Army, à l'âge de dix-neuf ans. Après avoir été instructeur de vol, il est envoyé à l'école d'artillerie de la base aérienne  au Texas, mais la guerre prend fin avant qu'il puisse être envoyé outre-mer.

L'entre deux guerres
Après la Première Guerre mondiale, Lester Maitland est affecté à la base aérienne McCook Field, de  à , en tant que pilote de l'escadron d'essai. Il est transféré à la base aérienne Luke Field, à Hawaï, et affecté au  le . Il demande à rester dans l'armée, passe les examens requis et reçoit une commission régulière de 1st lieutenant dans l'Air Service le , date à laquelle le service est reconnu par la loi comme une partie organisationnelle de l'armée. Quittant Hawaï en , il devient l'assistant du général Billy Mitchell en juillet et est sélectionné comme l'un des pilotes devant prendre part à la destruction du cuirassé Ostfriesland, une expérience militaire mise en place par Mitchell pour prouver l'efficacité de la puissance aérienne contre les navires.

Au cours des années 1920, Lester Maitland participe, pour le compte de l'Air Service et de son successeur l'Air Corps, à des courses aériennes et à des vols pionniers qui visent à générer une publicité favorable. En , alors qu'il est officier des opérations pour le colonel  au Fairfield Air Intermediate Depot (FAID), il fait partie de l'équipe de l'armée lors des National Air Races qui se déroulent cette année-là à , dans le Michigan. Le , il devient le premier pilote américain à voler à plus de  et reçoit une lettre de félicitations d'Orville Wright. Aux commandes d'un avion de course Curtiss R-6 sur un parcours de , il termine deuxième de la course, derrière le lieutenant , pilote d'essai de l'armée, mais devant quatre pilotes de la marine et huit de l'armée de terre, avec une moyenne de  et de brèves pertes de connaissance dans les virages serrés sur pylône. Le , il établit un record mondial de vitesse absolue de  () sur un kilomètre à bord du R-6, mais le record est invalidé parce qu'il ne réussit à maintenir le vol en palier. Cependant, il bat son propre record en octobre lorsqu'il vole à une vitesse enregistrée de  (), également avec le R-6.

Le , Lester Maitland se voit confier le commandement du nouveau 18th Headquarters Squadron (qui remplace le 18th Observation Squadron) à la base aérienne , poste qu'il occupe jusqu'au , date à laquelle il retourne au FAID. En , il commence une affectation de trois ans en tant qu'officier exécutif adjoint du United States Assistant Secretary of War, .

Vol du Bird of Paradise
Alors qu'il est en poste à Hawaï, Lester Maitland demande au chef de l'Air Service la permission d'organiser un vol entre Hawaï et le continent. Ce n'est toutefois qu'en  qu'il obtient cette autorisation. D'autres personnes ont également travaillé sur le projet, notamment le 1st lieutenant Albert F. Hegenberger, ancien chef de l'Instrument Branch à la base aérienne McCook Field. Albert Hegenberger a supervisé le développement d'un certain nombre d'instruments de navigation qui rendraient le voyage possible, mais comme Lester Maitland, il est transféré à Hawaï, où ses demandes écrites répétées pour un vol transpacifique sont également refusées. En 1926, Albert Hegenberger retourne à McCook, où il aide à tester un système de navigation utilisant des signaux de balises radio à basse fréquence. Le vol transpacifique entre la Californie et Hawaii est alors approuvé pour démontrer la difficulté de naviguer vers une petite île en utilisant les balises comme aide à la navigation.

Le , Lester Maitland et Albert Hegenberger trouvent l'avion choisi, un avion de transport Atlantic-Fokker C-2 surnommé , et une équipe d'ingénieurs aéronautiques traverse le pays pour vérifier la consommation de carburant et la fiabilité de l'appareil et de ses instruments de navigation. Le , alors qu'ils se trouvent à San Diego, les résultats des essais sont communiqués au secrétaire à la Guerre Dwight F. Davis, qui approuve le vol vers Hawaï. Le lendemain, ils s'envolent pour la base aérienne , au Presidio de San Francisco.

Le , Lester Maitland et Albert Hegenberger font le court saut de Crissy Field à l'aéroport municipal d'Oakland nouvellement ouvert, dont la piste de  est de loin préférable pour le décollage avec le plein de carburant. Ils décollent le lendemain matin juste après  pour la base aérienne Wheeler Field à Oahu, avec Lester Maitland comme pilote et Albert Hegenberger comme navigateur. Bien qu'assisté comme prévu par la balise du Signal Corps à Maui, le récepteur radio directionnel du C-2 ne fonctionne que par intermittence avant de s'éteindre complètement. La  du C-2 tombe en panne juste après le décollage et, malgré un temps de plus en plus nuageux, Albert Hegenberger parcourt la plus grande partie de la route du grand cercle à l'estime, à l'aide d'un compas magnétique et d'un , complétés par des observations de navigation céleste. Le contact avec plusieurs navires en mer permet de vérifier leur position et d'ajuster le plan de vol initial.

 après le début du vol, avant l'aube du , l'équipage observe le faisceau d'un phare sur Kauai, dans les îles hawaïennes, à l'heure d'arrivée prévue, mais toujours dans l'obscurité totale. Ils décident de tourner en rond jusqu'au lever du jour avant d'atterrir à Wheeler Field. Le Bird of Paradise termine son voyage de  en  et , et est salué par des milliers de spectateurs. En devenant les premiers à effectuer la traversée transpacifique vers Hawaï, Lester Maitland et Albert Hegenberger se voient décerner pour la troisième fois la Distinguished Flying Cross par l'Air Corps et reçoivent le  de cette année-là. L'armée de l'air des États-Unis relatera cet exploit :

En 1928, Lester Maitland et Charles Lindbergh sont tous deux invités à la Maison Blanche pour rencontrer le président Calvin Coolidge.

Années dans l'Air Corps
Lester Maitland écrit Knights of the Air, une histoire des débuts de l'aviation mettant l'accent sur les « premières », dont son propre vol transpacifique, et qui est publiée en 1929. Il entreprend ensuite de rédiger Skyroads, un comic strip sur l'aviation avec l'artiste et collègue pilote de la Première Guerre mondiale Dick Calkins. Le duo continue à publier Skyroads jusqu'à ce qu'ils passent les fonctions d'écriture et de dessin à l'assistant de Calkins, Russell Keaton, en 1933.

Après la fin de son affectation à Washington D.C. en , Lester Maitland sert à la base aérienne Kelly Field située au Texas, en tant qu'instructeur de vol dans l'Advanced Flying School. Il est promu captain en 1932. Il occupe divers postes au sein du Training Command de Kelly, dont celui d'instructeur principal en attaque, jusqu'en , date à laquelle il entre à l de la base Maxwell Field en tant qu'étudiant dans le cours complet de  et de . Les  de sa classe se composent de cinq majors, , dont lui-même,  et un second lieutenant. Outre les  de l'armée de l'air, il y a quatre officiers de l'armée de terre, un de chaque arme de combat de ce service, deux aviateurs de l'armée turque, un captain mexicain et trois aviateurs du corps des Marines. Parmi ses pairs dans l'Air Corps se trouvent les futurs généraux , , , Haywood Hansell et Hoyt S. Vandenberg, ainsi que le pionnier de l'aviation, le major , qui, en tant que caporal en , a été le premier pilote militaire enrôlé certifié. Lester Maitland obtient son diplôme en . Du  au , il commande le  à la base aérienne Barksdale Field située en Louisiane, aux commandes du bombardier d'attaque Northrop A-17.

Le , le major Maitland et son épouse Kathleen "Kay" Maitland sont envoyés au  pour une période de service de deux ans à la tête du . Par ancienneté, il est également nommé commandant de la base aérienne Clark Field, où est stationné le 28e BS. Le , il est promu lieutenant-colonel et le commandement du 28e BS passe à un officier plus jeune, mais Lester Maitland reste commandant de la base Clark. Peu de temps après, l'armée prolonge d'une année supplémentaire la période de service de tout le personnel de l'armée de l'air dans le Philippine Department, craignant des actions agressives des Japonais contre les Philippines, et ordonne à leurs personnes à charge de rentrer aux Etats-Unis. Cela crée un sérieux problème moral que Lester Maitland combat à Clark, à la suggestion d'un subordonné, en émettant un ordre en  selon lequel tout le personnel de la base (y compris lui-même) doit se laisser pousser la barbe. Il modifie l'ordre à la mi-août, rendant la barbe facultative, mais lui et beaucoup d'autres conservèrent leur pilosité faciale.

Seconde Guerre mondiale
Lester Maitland fait partie de l'état-major de la toute nouvelle Far East Air Force (FEAF) lorsque les États-Unis entrent dans la Seconde Guerre mondiale. Le , le  termine son mouvement de renforcement vers les Philippines et son commandant, le lieutenant-colonel Eugene Eubank, est le supérieur de Lester Maitland à Clark Field. Lorsque la FEAF est activée le , Lester Maitland est nommé commandant en second du Far East Air Service Command. La FEAF est surprise et largement détruite par une attaque aérienne japonaise le , et le général Douglas MacArthur ordonne le retrait de son quartier général en Australie le . Lester Maitland se joint à un petit groupe d'officiers d'état-major que le capitaine  fait décoller de la base aérienne  le jour de Noël à bord d'un ancien Beech 18 de la Philippine Airlines.

Réaffecté aux États-Unis, Lester Maitland est nommé commandant du , volant sur des B-26 Marauders, lors de son activation le , à la base aérienne MacDill Field, en Floride. Il organise le groupe et le transfère, le , à la base aérienne , en Louisiane, pour achever l'entraînement au combat du groupe, qui est accompli sans qu'aucun B-26 ne soit perdu par accident en plus de  de vol. En , le groupe déménage en Angleterre et est affecté à la  de la 8th Air Force le . Basé à la nouvelle station , le 386th n'entre pas immédiatement en combat car les pertes extrêmes subies par les B-26 du  déjà opérationnels, attaquants à basse altitude, obligent à suspendre toutes les opérations de B-26 pour développer de nouvelles tactiques. Au cours des sept semaines suivantes, le 386th s'engage dans un programme d'entraînement intensif couvrant la reconnaissance des avions, les procédures de contrôle de vol, les tactiques des chasseurs allemands, les formations de combat et le bombardement à moyenne altitude (entre  () et  ()).

Après avoir effectué quatre missions de diversion à la mi-juillet, le 386th BG commence ses opérations de combat le , en attaquant la base de chasseurs de la Luftwaffe à l'aérodrome de Woensdrecht aux Pays-Bas. L'attaque est la première attaque à moyenne altitude par des B-26 en Europe et est vivement contestée par les chasseurs Focke-Wulf Fw 190 du II./JG 26. Le groupe, attaquant seul, subit sa première perte, un bombardier à l'arrière de la formation surnommé Wolf et transportant le 2nd Lt Cyrus S. Eaton, Jr, fils du banquier d'affaires Cyrus S. Eaton. Un autre B-26, Two Way Ticket, s'écrase au décollage et est une perte totale.

Le groupe poursuit ses attaques contre les bases de la Luftwaffe en France et aux Pays-Bas tout au long de l'été 1943. Le , le 386th déménage vers une nouvelle base encore en construction, , et effectue sa dernière mission en tant que membre de la 8th Air Force le , une attaque sur des aérodromes dans les environs de Lille qui est abandonnée à cause du mauvais temps. Au sein de la 8th Air Force, il a effectué , perdant six bombardiers au combat, et mis au point la procédure de largage simultané des bombes par des formations de B-26. Il obtient également une Distinguished Unit Citation pour sa première année d'opérations, dont une partie se déroule sous le commandement de Lester Maitland. Le , le 386th reprend ses opérations à partir de Great Dunmow au sein de la 9th Air Force, Lester Maitland dirigeant le groupe lors d'une attaque sur l'aéroport de Beauvais-Tillé en France. Il dirige également le groupe lors d'une attaque sur le site de construction de la forteresse de Mimoyecques le .

À l'âge de 4, il est l'un des pilotes les plus âgés à avoir participé à des combats pendant la Seconde Guerre mondiale, menant personnellement quatre des cinq premières missions du 386th à bord d'un B-26 surnommé Texas Tarantula, mais son mandat est écourté lorsqu'il est relevé de son commandement le , peut-être pour cause de consommation excessive d'alcool. Lester Maitland reçoit la Silver Star, une deuxième distinction de la Distinguished Flying Cross, et cinq Air Medals. Dans The History of a Bombing Outfit, on dit de son premier commandant :

Après la Seconde Guerre mondiale
En 1947, Lester Maitland est nommé premier directeur de la commission aéronautique de l'État du Wisconsin. Il démissionne de ce poste en 1949 en raison du manque de priorité accordée par l'État aux aéroports et à l'aviation. Il accepte un poste similaire dans l'État du Michigan et devient, en 1951, directeur de la sécurité civile du Michigan, ce qui lui vaut d'être nommé général de brigade dans la Michigan Air National Guard. Au milieu des années 1950, les objectifs professionnels de Lester Maitland changent et l'État du Michigan lui donne la permission de commencer des études de séminaire. Il deviendra ensuite un ministre laïc de l'Église épiscopale. Sa première nomination est celle de vicaire laïc dans une paroisse d'Iron River, dans le Michigan. Il prend sa retraite en tant que recteur émérite à Red Bluff, en Californie.

Lester Maitland décède le  dans une maison de convalescence à Scottsdale, en Arizona, à l'âge de .

Prix et décorations

Citation pour la Distinguished Flying Cross

 Ordres généraux : Département de la guerre, Ordres généraux n° 16 (1927)
 Date d'action : 28-
 Service : Corps de l'air de l'armée
 Rang : premier lieutenant

Reconnaissance
Maitland Field, un aéroport du centre-ville au bord du lac de Milwaukee entre 1927 et 1956, est nommé lors d'une cérémonie en l'honneur de Lester Maitland pour son vol transpacifique, lors de son voyage de retour d'Hawaï. En 1987, il est élu au Wisconsin Aviation Hall of Fame. Maitland Drive, près de l'aéroport international d'Oakland en Californie, porte également son nom.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Biographie

Liens externes

Récipiendaire de la Distinguished Flying Cross (États-Unis)
Récipiendaire de la Silver Star
Récipiendaire de l'Air Medal
Aviateur de l'United States Army Air Service de la Première Guerre mondiale
Aviateur des United States Army Air Forces de la Seconde Guerre mondiale
Général des United States Army Air Forces
Élève de l'Air Corps Tactical School
Général de l'United States Air Force
Naissance en février 1899
Naissance à Milwaukee
Décès en mars 1990
Décès à Scottsdale (États-Unis)
Décès à 91 ans

Lester J. Maitland


Une montre GPS est une montre munie d'un récepteur GPS. La montre peut avoir d'autres capacités selon l'usage auquel elle est destinée et peut être une montre  intelligente.

Les montres GPS sont le plus souvent utilisées à des fins sportives et de remise en forme. Plusieurs peuvent se connecter à des capteurs externes par le protocole de communication sans fil ANT+, et/ou à un ordinateur par USB pour transférer des données. Les capteurs couramment utilisés sont les cardiofréquencemètres et les  (capteur de cadence et de vitesse de course). Un footpod peut être utilisé pour compléter ou remplacer les données GPS, par exemple en fournissant la vitesse et la distance du tapis de course pour que la montre puisse les enregistrer et les partager. La recharge par USB est courante.

Caractéristiques associées

On retrouve fréquemment les caractéristiques suivantes sur les montres GPS :
 affichage (éclairé ou passif) ;
 affichage du temps ;
 affichage de la vitesse et de la cadence ;
 affichage de cartes ;
 itinéraires ;
 suivi d'itinéraire ;
 cardiofréquencemètre ;
 capteur de cadence et de vitesse de course (footpod) ;
 capteur de cadence de pédalage ;
 capteur de puissance cycliste ;
 balance de poids ;
 transitions sportives (telles que les triathlons) ;
 programmes d'entraînement (tels que les entraînements par intervalles) ;
 connexion à un ordinateur pour l'enregistrement, la cartographie et le partage des données ;
 rappels d'hydratation/nutrition ;
 alarmes de rappel pour alterner entre la course et la marche ;
 accéléromètre pour le suivi de la natation en salle ;
 écran tactile ;
 pile rechargeable supplémentaire plus grande pour les événements plus longs (marathon, etc.).

Référence

Positionnement par satellites
Type de montre

Montre GPS


Muzej Staroga Grada, muzejska ustanova u gradiću Starome Gradu na otoku Hvaru. Danas se nalazi na adresi Braće Biankini 4, Stari Grad, u palači Bianchini. Muzej je osnovao Grad Stari Grad 1963. godine. 2007.). Vrste je opći-gradski, a po djelokrugu lokalni. Muzej skrbi o uspomenama i predmetima koji govore o Gradu Starom Gradu, koji je najstarija urbana cjelina na tlu Hrvatske. Osim grada Muzej skrbi i za zemljopisnu okolicu, koja skupa s gradom čini neodvojivu cjelinu, sa Starogradskim poljem kao jedinstvenim primjerom kulturnog krajolika.

Muzej ima četiri cjeline. To su arheološke, etnografske, povijesne i umjetničke zbirke. Arheološku čine četiri zbirke: arheološka, hidroarheološka, numizmatička i zbirka kamenih spomenika i mozaika. Etnografsku čine predmeti iz svakodnevnog otočnog života te predmeta u svezi s gospodarstvom poput vinarstva i maslinarstva. Ova je zbirka dislocirana u zapadnom krilu Hektorovićeva Tvrdalja. Povijesnu čini pet zbirkâ: pomorska, zbirka građanskog života, starih knjiga, pisanih i tiskanih dokumenata te zbirka razglednica i dopisnica. Umjetnička se sastoji od četiriju zbirka: Bartola Petrića, Jurja Plančića (Galerija Juraj Plančić.) i Magde Dulčić, te zbirka ostalih slika, skulptura i grafika poznatih hrvatskih umjetnika te brojnih domaćih umjetnika.

Vidi
Muzej starina u Starome Gradu

Izvori

Gradski muzeji u Hrvatskoj
Stari Grad

Muzej Staroga Grada


Witali Borissowitsch Malkin (; * 16. September 1952 in Perwouralsk, Sowjetunion) ist ein russisch-israelischer Unternehmer und Politiker. Er war früher als Physiker, Banker und Senator tätig. Heute ist er für seine humanitäre Beteiligung als Schirmherr der Era-Stiftung (in Russland) und der Fondation Espoir (ein Programm mit der Luxemburger Stiftung und UNICEF-Luxemburg) bekannt. Witali Malkin ist verheiratet und Vater von sechs Kindern.

Malkin war ein Vertrauter von Boris Jelzin und Teil der Semibankirschtschina-Gruppe, bestehend aus neun Persönlichkeiten aus der Finanzwelt, die die Wiederwahlkampagne des scheidenden Präsidenten im Jahr 1996 unterstützten.

Biografie
Malkin wuchs in einer ukrainisch-jüdischen Familie auf. Sein Vater Malkin Boris Samoylovich war stellvertretender Direktor von Tscheljabinsk Pipe, seine Mutter Pyatigorskaya Marianna Davydovna war Ärztin. Er besuchte ein Gymnasium für Mathematik und Physik in Tscheljabinsk.

Ausbildung
1969 schrieb er sich in die Fakultät für Physik und Technik an der Staatlich Technischen Universität des Uralgebiets ein. Während seines Studiums besuchte er neben dem regulären Lehrplan Vorlesungen über Kunst und Malerei.
Im Jahr 1975 schloss Malkin die Universität mit Auszeichnung ab und führte seine akademische Laufbahn mit einer Promotion in Physik an der Staatlichen Universität von Moskau für Verkehrswesen (MIIT) weiter, wo er eine Doktorarbeit zur Metrologie der Laserstrahlung verfasste.

Nach der Verteidigung seiner Doktorarbeit im Jahr 1978 setzte er seine Arbeit an der MIIT im Labor für holographische Methoden fort. Er war Verantwortlicher der Qualitätskontrolle sowie Vizepräsident des Rates der jungen Wissenschaftler. Von 1983 bis 1989 lehrte er Physik an der Staatlichen Universität von Moskau.

1983 verteidigte er eine Dissertation über das Thema Ultraempfindliche Aufzeichnungselemente und erhielt dafür den akademischen Grad "Doktor der Technologie". Bis 1989 arbeitete er am Forschungsinstitut für holographische Verfahren an der MIIT als Junior-Forscher und später als Leiter des Labors.

Unternehmerische Tätigkeit
Im Jahr 1982 lernte Malkin Bidzina (Boris) Ivanishvili kennen. In den späten 1980er Jahren gründeten die beiden Freunde eine Mikrocomputer-Import-Firma. Durch die Fortsetzung ihrer unternehmerischen Projekte im Jahr 1990 kauften Malkin und Ivanishvili die Kooperative "Agroprogress". Diese Firma hatte zuvor in Naro-Fominsk Gewächshäuser investiert. Malkin und Ivanishvili verdienten ihre erste Million Dollar durch den Verkauf von Telefonen und Videorekordern.

Rossiiski Kredit
Anfang 1991 später erhielt die Bank die Genehmigung zur Durchführung von Fremdwährungstransaktionen und begann ihr Retail-Geschäft mit Kunden. Malkin wurde zum Vorsitzenden des Verwaltungsrates (1991–1994) ernannt. 1994 wurde er Präsident der Bank und hielt diese Position bis 2000. Von 1990 bis 2003 war Malkin Vorstandsvorsitzender.

Die Bank erhielt das Recht zur langfristigen Miete der luxuriöse Villa Morosov am Smolenski Boulevard in Moskau. Zunächst wollte der oberste Sowjet seinen Sitz in der Morozov-Villa einrichten, fand allerdings nicht genug Geld, um dieses architektonische Denkmal wiederherzustellen. Die "Rossiiski Kredit" Bank finanzierte daher die Sanierung des Herrenhauses. Von 1993 bis 1996 investierten die Partner 6 Millionen Dollar in die Wiederherstellung des Gebäudes und in die Entwicklung der neuen Büros.

Als die sogenannte Semibankirschtschina (eine Gruppe von etwa neun russischen Oligarchen, die im politischen und wirtschaftlichen Leben Russlands eine wichtige Rolle spielten) am Vorabend der Präsidentschaftswahl in Russland 1996 gebildet wurde, wurde Malkin zu einem Anhänger des Präsidenten Jelzin. Malkin traf sich mit Boris Jelzin, während sein Partner Ivanishvili lieber im Hintergrund blieb. Im Mai 1996 unterzeichnete Malkin im Namen des Koordinationsrates des Runden Tisches der russischen Wirtschaft eine Unterstützungserklärung für Boris Jelzins Wiederwahl in dessen zweite Amtszeit.

Die "Rossiiski Kredit" litt zwar unter der Krise von 1998, überlebte jedoch. Im Jahr 1998 traten Boris Ivanishvili und sein Partner Malkin in die Impeksbank ein, die zum Bankrelais wurde, um Zahlungen zu organisieren.

Im Jahr 1999 war die "Rossiiski Kredit" Bank die erste Geschäftsbank, die ihren Einlagenkunden, also jenen, die darum gebeten haben, alle in Rubel und einen Teil der in Fremdwährungsfonds hinterlegten Gelder zurückerstattet hat. Die "Rossiiski Kredit" schuldete ihren Kunden fast 80 Millionen Dollar. "Rossiiski Kredit" ist die einzige Geschäftsbank, die ihre Schulden vollständig rekapitalisiert und das gesamte Geld an die einzelnen Einleger zurückbezahlt hat. "Die Umstrukturierung von 'Rossiiski Kredit' ist der einzige Fall weltweit, in welchem ein privates Unternehmen seine Schulden aufgrund eines Regierungsfehlers honoriert hat", bemerkte Ivanishvili in einem seiner Interviews.

Die Bank wurde 2003 umstrukturiert und alle Gläubiger wurden honoriert. Um all ihre Verpflichtungen zu erfüllen, brachten Malkin und Ivanishvili fast 200 Millionen Dollar an Eigenmitteln auf. Anfang 2006 kaufte die österreichische Raiffeisen-Gruppe die Impeksbank für 550 Millionen US-Dollar und schloss sie an die Raiffeisenbank an.

Im Jahr 2005 erhielt Malkin nach der Trennung der Vermögenswerte die Minderheitsbeteiligung (28,74 %) von der ostsibirischen Petroleum Company (VSNK), deren Haupteigentümer der russische Konzern Youkos (70,78 %) war. Im Juli 2007 kauft Rosneft Youkos Anteile an der VSNK und bewertete das gesamte Unternehmen mit 1,26 Milliarden Rubel (knapp 50 Millionen Dollar). Im Jahr 2011 kaufte Rosneft Malkins Aktien.

Soziale und politische Aktivitäten
Malkin gehörte zu jenen russischen Geschäftsleuten, die 1996 den Jüdischen Kongress Russlands gegründet haben. Die Organisation wurde als gemeinnützige Stiftung mit dem Ziel gegründet, die Tätigkeiten der Jüdischen Gemeinde zu finanzieren und Antisemitismus zu bekämpfen. Malkin war einer der Gründer der Vereinigung und einer jener Organisatoren der konstituierenden Versammlung, der die Satzung und die Programmdeklaration der Organisation im Jahre 1996 verabschiedet hatte. Die Versammlung wählte Malkin zum Vizepräsidenten des jüdischen Kongresses von Russland. Malkin war bis zum Jahr 2008 Mitglied des Präsidiums.

Am 1. Januar 2004 wurde Malkin zum Senator der Russischen Föderation in der Republik Burjatien gewählt. Sein Mandat wurde am 19. September 2007 und am 18. Mai 2012 erneuert.

Im Rat der Föderation arbeitete Malkin in der Kommission für Naturmonopole (Januar – Juni 2004), dem Ausschuss für Industriepolitik (2004–2007), der Kommission für die Überwachung der Gewährleistung der Tätigkeit des Rates (2004–2007), dem Ausschuss für internationale Angelegenheiten (seit 2007), der Kommission für Jugend und Tourismus (2004–2007), der Kommission für die Zusammenarbeit mit dem Rechnungshof der Russischen Föderation (2007–2011) und der Kommission für Sport und Olympiaentwicklung (2008–2011). Von 2010 bis zu seinem Rücktritt blieb Malkin Vizepräsident des Internationalen Angelegenheiten-Ausschusses des Föderationsrates.

Malkin befürwortet aktiv die Ausarbeitung und Verabschiedung von Gesetzen, die die interethnischen Beziehungen in der Russischen Föderation regeln. Nach dem Mord an Bair Sambuev im Jahr 2009, welchem Rassenhass als eindeutiges Motiv zugrunde liegt, versandte Malkin Briefe an den damaligen russischen Präsidenten Dmitri Medwedew, an Wladimir Putin, den damaligen Regierungschef sowie an den Generalstaatsanwalt und den Innenminister und fragte jene nach ihrem Widerstand gegen die interethnische Zwietracht. In seinem Brief schlug Malkin vor, ein Bundesgesetz zu entwerfen und dringend zu verabschieden, um die interethnischen Beziehungen zu verbessern. Wie Witali Malkin feststellte, wurde der Kampf gegen Neonazi-Demonstrationen nicht ordnungsgemäß durchgeführt, was zur Eskalation der Gewalt und zum Wachstum der interethnischen Zwietracht führte und die Grundlagen des russischen Staates untergrub.

Karitative Aktivitäten
Malkin engagiert sich im Wohltätigkeitsbereich und spendet einen erheblichen Teil seines Vermögens an soziale Projekte.

Die Era-Stiftung
2004 rief Malkin die Wohltätigkeitsorganisation "Era" ins Leben. Die Stiftung befindet sich in Buryatia und arbeitet parallel an mehreren Missionen: Hilfe für Kinder, Unterstützung der Buryat-Nationalkultur, Unterstützung der Buryat-Gemeinschaft, Hilfe für ältere Menschen, "Hilfe für Veteranen, Kultur und Sport, Kulturentwicklung, Bildung und Wissenschaft".

Die Era-Stiftung hat zudem ein Programm entwickelt, das Kriegsveteranen in Tschetschenien unterstützt, zahlreiche Stipendien an leistungsstarke Schüler vergibt und eine große Anzahl bedürftiger Waisen unterstützt. Darüber hinaus unterstützte die Era-Stiftung die Wiederherstellung der Nationalbibliothek von Burjatien.

Fondation Espoir – Die Stiftung der Hoffnung
Im Rahmen einer Reise nach Ägypten wurde Malkin auf die Praktiken der weiblichen Genitalverstümmelung aufmerksam. Die Tatsache, dass in einigen Teilen von Afrika 98 % der weiblichen Bevölkerung der Beschneidung zum Opfer fallen, machte ihn betroffen. Daher entschloss er sich, eine Stiftung zu gründen, die aktiv gegen dieses Problem ankämpfen würde. Um dieser Stiftung eine wirksame internationale Wirkung zu verleihen, erbat Malkin von UNICEF und der Luxemburg-[null Stiftung] ein spezielles Programm, welches in der Lage ist, Ärzte zu trainieren, um Operationen zur Vorbeugung und Behandlung von verstümmelten Mädchen einzurichten.

Die erste Programm-Phase der Espoir-Stiftung dauerte fünf Jahre und war mit einem Budget von 5 Millionen Euro ausgestattet, das vollständig von Malkin finanziert wurde. In drei Jahren wurden mehr als 2.200 Mädchen behandelt, Ärzte wurden geschult und wichtige Aufklärungs- und Präventionskampagnen verzeichneten erste Erfolge in den beiden am meisten von dieser Praxis betroffenen Regionen Äthiopiens. UNICEF gab bekannt, dass mehr als 20.000 Menschen, darunter 2.243 religiöse Führer, in der Prävention gegen weibliche Genitalverstümmelung ausgebildet wurden.

Skandal um israelische Staatsbürgerschaft
Nachdem der Oppositionelle Alexei Nawalny publik gemacht hatte, dass Malkin auch die israelische Staatsbürgerschaft besitzt und er Vermögenswerte im Ausland nicht angegeben hatte, legte Malkin sein Amt im Föderationsrat 2013 nieder. Er soll Eigentümer einer Eigentumswohnung im Time Warner Center in Manhattan sein, die er 2010 für etwa 15,65 Millionen US-Dollar gekauft hatte.

Buch
 Illusions dangereuses: Quand les religions nous privent de bonheur. Hermann, 2018

Weblinks
 Vitaly Malkin, Website

Einzelnachweise

Unternehmer (Russland)
Abgeordneter des Föderationsrats (Russland)
Russe
Israeli
Sowjetbürger
Geboren 1952
Mann

Witali Borissowitsch Malkin


منكب الجوزاء أو يد الجوزاء  (محرفا بالانكليزية إلى Betelgeuse) هو عادةً النجم العاشر الأكثر سطوعًا في سماء الليل، ويلي الرجل الجبار ليكون ثاني ألمع نجم في كوكبة الجبار التي تعرف في التراث العربي بالجوزاء وهي غير برج التوأمين، إذ شبهتها العرب بامرأة تتوسط السماء وتحمل قوسا تصوبه نحو الأسد شرقا. ويُعد يد الجوزاء نجمًا متغيرًا شبه منتظم محمرًا إحمرارًا واضحًا، يتراوح قدره الظاهري بين +0.0 و+1.6، ويتمتع بأوسع نطاق يظهره أي نجم ذي قدر ظاهري من الدرجة الأولى. يُعد منكب الجوزاء أكثر النجوم سطوعًا في سماء الليل بأطوال موجية قريبة من الأشعة تحت الحمراء. يُسمى حسب تسمية باير α أوريونيس، وتحول في اللاتينية إلى ألفا أوريونيس، واختُصِر إلى ألفا أوري أو α أوري.

مُصنّفًا على أنه عملاق أحمر ضخم ضمن أطياف النجوم من النوع إم 1-2، يُعد منكب الجوزاء أحد أكبر النجوم المرئية للعين المجردة؛ إذا تخيلنا أنه مركز نظامنا الشمسي سيكون سطحه خارج حزام الكويكبات وسيبتلع مدارات كل من عطارد، والزهرة، والأرض، والمريخ، وقد يبتلع مدارات المشتري أيضًا. مع ذلك، توجد عمالقة ضخمة حمراء عديدة ذات أحجام أكبر في درب التبانة، ومنها الراقص وَ«في واي الكلب الأكبر». تتراوح قياسات كتلة منكب الجوزاء من أقل من عشرة أضعاف كتلة الشمس بقليل وحتى أكثر من عشرين ضعف كتلتها بقليل. يُقدّر أنه يبعد نحو 700 سنة ضوئية عن الشمس، ما يشير إلى قدر مطلق يُقدر بنحو -6. بعمر أقل من عشرة ملايين سنة، تطور منكب الجوزاء بسرعة بسبب كتلته الكبيرة، ومن المتوقع أن ينتهي تطوره بانفجار مستعر أعظم، وذلك على الأرجح في غضون مئة ألف عام. بعد أن قُذِف من مكان نشأته الأول في تجمع الجبار أو بي 1 النجمي -الذي يشمل نجوم نطاق الجبار- لوحظ تحرك هذا النجم الهارب في الوسط بين النجمي بسرعة ثلاثين كيلومتر في الثانية، مشكلًا انحناءً صدميًا تزيد سعته عن أربع سنوات ضوئية.

في عام 1920، أصبح منكب الجوزاء أول نجم خارج النظام الشمسي يُقاس الحجم الزاوي لغلافه الضوئي. أظهرت دراسات لاحقة أن القطر الزاوي (أي الحجم الظاهر) يتراوح بين 0.042 و 0.056 دقيقة قوسية، ويُعزى هذا المجال إلى التحديدات غير الكروية سوداء الأطراف، والمظهر المتفاوت عند الأطوال الموجية المختلفة. يُحاط أيضًا بغلاف معقد غير متناظر، يبلغ حجمه نحو 250 ضعفًا لحجم النجم، وذلك بسبب ضياع كتلة النجم نفسه. يتجاوز قطر آر دورادوس (أبو سيف) والشمس فقط القطر الزاوي الملاحظ من الأرض لمنكب الجوزاء.

منذ أكتوبر عام 2019، بدأ منكب الجوزاء بالخفوت بصورة ملحوظة، وبحلول يناير عام 2020، هبط سطوعه بنسبة 2.5 تقريبًا، من قدر 0.5 إلى 1.5. بحلول فبراير عام 2020، توقف خفوت منكب الجوزاء وعاد للسطوع مجددًا. لم تجد المراقبات فوق الحمراء أي تغير ملحوظ في السطوع على مدى الخمسين عامًا الماضية، ما يشير إلى أن الخفوت كان نتيجة لتغير في الإخماد ولم ينتج عن تغير أساسي في ضياء النجم. في 24 فبراير عام 2020، أشارت دراسات أخرى إلى أن حجب «الغبار كبير الحبيبات المحيط بالنجم» قد يكون التفسير الأكثر احتمالًا لخفوت النجم.

تاريخ ملاحظته
لوحظ منكب الجوزاء ولونه الأحمر منذ القدم؛ وَصف عالم الفلك الكلاسيكي بطليموس لونَه بالكلمة اليونانية هيبوكيروس، ووصف المترجم زيج سلطاني الخاص بأولوغ بيك هذا المصطلح لاحقًا بكلمة روبيدو، وهي المرادف اللاتيني لـ«الحمرة». في القرن التاسع عشر، وقبل وضع الأنظمة الحديثة للتصنيف النجمي، شمل أنجيلو سيكي منكب الجوزاء ضمن النماذج البدئية للنمط الثالث من النجوم (البرتقالية إلى الحمراء). في المقابل، قبل ظهور بطليموس بثلاثة قرون، لاحظ علماء الفلك الصينيون منكب الجوزاء بلون أصفر؛ إذا كان هذا الأمر صحيحًا، فقد تشير مثل هذه الملاحظة إلى أن النجم كان في طور العملاق الأصفر الضخم مع بدايات العصر المسيحي، وهو احتمال وارد في ضوء الأبحاث الحالية حول البيئة المعقدة المحيطة بهذه النجوم.

الاكتشافات الناشئة الباكرة
وصف السير جون هيرشل تفاوت سطوع منكب الجوزاء في عام 1836، ونشر ملاحظاته في كتاب الخطوط العريضة في علم الفلك. في الفترة بين عامي 1836 و 1840، لاحظ تغيرات هامة في الحجم حين زاد تألّق منكب الجوزاء على الرجل الجبار في أكتوبر عام 1837 ومجددًا في نوفمبر عام 1839. تبع ذلك فترة سكون امتدت لعشر سنوات، وفي عام 1849، لاحظ هيرشل دورة قصيرة أخرى من التقلب، بلغت ذروتها في عام 1852. سجل المراقبون لاحقًا نقاطًا عظمى كبيرة غير اعتيادية بفاصل عدة سنوات، ولكن بتقلب ضئيل في الفترة بين عامي 1957 و1967. أظهرت سجلات الجمعية الأمريكية لمراقبي النجوم المتقلبة (إيه إيه فّي إس أو) سطوعًا أعظميًا بنحو 0.2 في عامي 1933 و 1942، وأصغريًا بنحو 1.2 لوحظ في عامي 1927 و 1941. قد يُفسر هذا التفاوت في السطوع السبب وراء تصنيف يوهان باير، مع نشره أطلس يورانوميتريا في عام 1603، هذا النجم على أنه ألفا نظرًا إلى تغلبه على الرجل الجبار الذي يكون أكثر سطوعًا عادةً (بيتا). على خطوط العرض في القطب الشمالي، عنى لون منكب الجوزاء الأحمر وموقعه الأعلى من الرجل الجبار في السماء أن الإنويت (الإسكيمو) اعتبروه أكثر سطوعًا، ومن أحد أسمائه المحلية أولوريايواك أي «النجم الساطع».

في عام 1920، ركّب ألبرت ميكلسون وفرنسيس جي. بيز مقياس تداخل بطول ستة أمتار على مقدمة تلسكوب بطول 2.5 متر في مرصد جبل ويلسون. مع مساعدة جون أندرسون، قاس الثلاثة القطر الزاوي لمنكب الجوزاء عند 0.047«، ونتج عن هذا الرقم قطر يساوي 3.84×108 كيلومتر (2.58 وحدة فلكية) بناءً على قيمة منظور 0.018». ولكن، أدى سواد الأطراف وأخطاء القياس إلى الشك في دقة هذه القياسات.

شهدت خمسينيات القرن العشرين وستينياته تطورَين أثّرا على نظرية الحمل النجمي في النجوم العملاقة الحمراء الضخمة: رسوم الستراتوسكوب ونشر كتاب بنية النجوم وتطورها في عام 1958، الذي كان بشكل أساسي من عمل مارتن شوارزشيلد وزميله في جامعة برنستون المدعو ريتشارد هيرم. نشر هذا الكتاب أفكارًا حول كيفية تطبيق تقنيات الحاسوب لخلق نماذج نجمية، في حين تنتج رسوم الستراتوسكوب بعضًا من أجود الصور للحبيبات الشمسية والكلفات الشمسية على الإطلاق عبر أخد التلسكوبات المحمولة بالمناطيد فوق الاضطرابات الأرضية، ومن ثم تأكيد وجود الحمل في الغلاف الشمسي.

مستقبله كمستعر أعظم

يعتقد بعض العلماء أن نجم منكب الجوزاء سوف ينتهي بانفجاره في صورة مستعر أعظم. وتختلف الآراء في الفترة الزمنية التي قد يحدث فيها هذا الحدث العظيم فبعضهم يعتقد أنه سيحدث خلال ألف سنة وآخرون يعتقدون أن ذلك لن يكون قبل مائة ألف سنة.

وإذا حدث المستعر الأعظم فلن يتوارى ذلك عن الأرض وسوف يغطي صفحة السماء. وفي حال انفجار عملاق أحمر كمنكب الجوزاء في صورة مستعر أعظم متوسط الشدة من المقدر أن تتضاعف شدة لمعانة نحو 16.000 مرة. ويسطع منكب الجوزاء حاليا بقدر ظاهري 0.42، وعند انفجاره سيصل ذلك إلى القدر الظاهري من −9,5 إلى −10,5 أي يكون قدره المطلق
−15,1 إلى −16,1.

ويعادل ذلك السطوع عندئذ نصف سطوع القمر. كما تقدر بعض المراجع أن انفجار عملاق أحمر كمستعر أعظم قد يصل قدره المطلق ما بين
−17 إلى −18 وربما يكون أعلى من ذلك للنجوم ذات الأقطار الكبيرة، وفي تلك الحالة قد يصل سطوع المستعر الأعظم الناشئ عن منكب الجوزاء إلى درجة سطوع القمر. ولكن نظرا لأن محور دوران منكب الجوزاء حول نفسه، فليس من المتوقع أن يصيب الأرض انفجار أشعة غاما والذي قد يتسبب في إحداث خلل للبيئة الحيوية على الأرض.
وتبين قياسات قامت بها جامعات كاليفورنيا عام 2009 أن نصف قطر منكب الجوزاء قد انكمش منذ عام 1993 بنسبة 15 % مع عدم تغير في مقدار ضيائه.

تكوين نجم أعظم

يبيّن نجم بالغ الكبر تغيرات في طيفه المرئي وفي استقطاب الضوء وفي كل ما يصدره من أشعة كهرومغناطيسية وهي تعبر عن نشاطات متعددة تظهر على سطح النجم وتنتشر في جوه. وبالمقارنة بمعظم النجوم الفائقة الضخامة التي لها ورات تغير طويلة، يبين العملاق الأحمر بصفة عامة تغيرات شبه دورية أو ربما غير دورية ذات خصائص نباضة. وقد قام العالم الفيزيائي مارتن شفارتزشيلد بدراسة تلك النجوم وقام بنشر بحث رائد في هذا الموضوع عام 1975 وهو يُرجع تغيرات الضياء إلى تغيرات في اشكال الحبيبات الحارة التي تشكلها خلايا للحمل الحراري بالغة الكبر تغطي سطح أمثال تلك النجوم.

وبالنسبة للشمس فإن تلك الخلايا تسمى حبيبات شمسية وهي تمثّل طريقة للحمل الحراري وهي التي تتسبب في اختلافات ضياء الغلاف الضوئي للشمس.
ويبلغ متوسط قطر الحبيبة في الشمس نحو 2000 كيلومتر (أي مساحة مماثلة لشبه الجزيرة الهندية) ولها عمق يبلغ نحو 700 كيلومتر. وبما أن سطح الشمس الكلي يبلغ نحو 6 ترليون كيلومتر مربع فإنه يتكون عليها نحو مليوني من تلك الحبيبات وهي التي تقع على الغلاف الضوئي. ونظرا لهدا العدد الكبير من الحبيبات فإنها تصدر ضياء بقدر ثابت نسبيا. ويعتقد أن توجد تحت تلك الحبيبات حبيبات أخرى بالغة الكبر قد يبلغ عددها 5000 إلى 10.000 حبيبة بالغة الكبر، حيث يبلغ قطر كل منها نحو 30.000 كيلومتر ويمتد عمقها إلى 10.000 كيلومتر في باطن الشمس.

ويقارن شفارتزشيلد منكب الجوزاء بالشمس ويعتقد أن منكب الجوزاء قد تحوي على عدد قليل من الحبيبات يبلغ كل منها نحو 180 كيلومتر، وعمقعا 60 مليون كيلومتر والتي تؤدي إلى عدم تساوي الحمل الحراري بسبب الخصائص المعروفة عن العمالقة الحمر من انخفاض درجة حرارتها وقلة كثافتها في طبقاتها العليا. وبناء عليه فإذا كان يظهر لنا ثلث تلك الحبيبات العظيمة في أي وقت، فقد يكون التغير في درجة ضيائها هو نتيجة للتغير الضوئي الكلي للنجم.

ويبدو أن افتراض شفارزشيلد عن وجود خلايا للحمل الحراري بالغة الكبر على أسطح العمالقة الحمر والنجوم فائقة الكبر قد لفت نظر العلماء واهتمامهم. فعندما التقط تلسكوب هابل الفضائي صورا لجوزاء عام 1995 وبين بقع ساخنة غريبة، فقد أعزى الفلكيون تلك البقع الساخنة إلى الحمل الحراري.

وبعد ذلك بسنتين شاهد الفلكيون اختلاف تناظري في توزيع ضياء النجم تبين وجود ثلاثة بقاع ساخنة على الأقل، ويتفق قدرها مع افتراض اسطح حمل حراري ساخنة.
ثم جاءت سنة 2000 حيث قامت مجموعة من العلماء تحت رعاية ألكس لوبل من مركز هارفارد-سمسونيان للفيزياء الفلكية CfA ولاحظت أن منكب الجوزاء تسود جوّه أعاصير من الغازات الساخنة والباردة. وتبين لمجموعة الباحثين أن الغلاف الطوئي لمنكب الجوزاء يتفجر من وقت لآخر باعثا كرات غاز ساخنة خلال طبقات عليا من الغبار البارد نسبيا.

كذلك فكر لعلماء في تفسير آخر وهو حدوث موجات ضغطية ناشئة عن تخلل غاز ساخن لمناطق باردة نسبيا من النجم.

وقام العلماء بدراسة جو منكب الجوزاء لمدة 5 سنوات بين عامي 1998 و 2003 بواسطة مطياف التصوير الفضائي الملحق ب تلسكوب هابل الفضائي ووجدوا أن فقاقيع غاز تظهر على أحد أطراف النجم وتهبط على طرف آخر.

انظر أيضا

 تصنيف الطيف
 بي الدجاجة
 عملاق عظيم
 عملاق عظيم فائق
 تصنيف نجمي
 منكب الجوزاء
 رجل الجبار
 حزام الجبار
 إيتا القاعدة
 بيستول
 بي الدجاجة
 إس أبو سيف

 علم الفلك للأشعة السينية
 مجرة راديوية
 نجم نيوتروني
 عملاق أحمر
 قزم أبيض
 مجرة
 سهيل
 في واي الكلب الأكبر
 في 838 وحيد القرن
 نجم ولف-رايت
 الدجاجة أو بي 2-12
 حد إدنجتون
 موقع الكون

 انفجار أشعة غاما 970228
 نجم
 تخليق العناصر
 الانفجار العظيم
 خط زمني للانفجار العظيم
 انفجار أشعة غاما 090423
 مستعر أعظم SN 2005ap
 آر دبليو الملتهب
 دبليو أو إتش جي 64
 مردد غاما ضعيفة
 ميرا (نجم)

 انفجار أشعة غاما 080319ب
 انفجار أشعة غاما 971214
 انفجار أشعة غاما 080916C
 انفجار أشعة غاما 060218
 قائمة انفجارات أشعة غاما
 مستعر أعظم II
 مستعر أعظم نوع Ia
 مستعر أعظم
 عملاق عظيم فائق

المراجع

أجرام باير
أجرام فهرس هنري درابر
أجرام هيباركوس
أجسام فلامستيد
عمالقة عظمى نوع-M
فهرس النجوم الساطعة
كوكبة الجبار
مسح بون الفلكي
نجوم بأسماء خاصة
نجوم متغيرة شبة منتظمة

منكب الجوزاء


التعليم في اليابان لا يقتصر فقط على التعليم الذي يجري في المدارس، بل يتعداه إلى التعليم الاجتماعي والتعليم المنزلي والتعليم في الشركات.

مصطلح التعليم
التعليم في اللغة اليابانية يعني «كيو-إكو» (教育) وهي تتكون من حرفين «كيو» (教) والذي يعني «التشجيع على التقليد» (بمعنى تقليد ما يفعل الآخرون، وهو أساس عملية التعليم) وحرف «إكو» (育) والذي يعني «تربية الطفل» وهذين الحرفين يعبران عن جوهر العملية التعليمية في اليابان حيث بدأ استخدام هذه الكلمة من فترة إيدو.

التاريخ

وضع أول نظام تعليمي في اليابان في عام 701 بموجب قانون تايهو، وتتالت بعدها التعليم في طبقات عشائر النبلاء والساموراي. مع حلول فترة إيدو، بدء بإتاحة التعليم لعامة الشعب في ما يشبه الكتاتيب والتي تدعى "تيراكويا. ومع حلول فترة ميجي وضع النظام الحديث في التعليم الذي يقسمه لعدة مراحل يشابه ما هو معمول فيه في العصر الحالي. نظام التعليم الحالي بدء بالعمل به في ما بعد الحرب العالمية الثانية والذي وضع وفقا لدستور اليابان وقانون التعليم الأساسي في اليابان.

النظام التعليمي

رياض الأطفال
عادة ما يبدأ التعليم في مراحله الأولى في المنزل، حيث هناك عدد كبير من الكتب التعليمية الموجهة للأطفال للأعمار دون سن المدرسة بالإضافة إلى البرامج التلفزيونية التعليمية المخصصة للأطفال والتي تساعد الآباء على تعليم أطفالهم. غالبا ما ينصب التعليم المنزلي على تعليم الآداب والسلوك الاجتماعي المناسب واللعب المنظم، بالإضافة إلى المهارات الأساسية في قراءة الحروف والأرقام وبعض الأناشيد الشهيرة.

عادة ما يضع الآباء العاملين أطفالهم في رياض للأطفال تدعى «يوتشي-إن» يعمل فيها على الغالب شابات صغيرات يكن في معظمهم طالبات معاهد أو جامعات في أوقات فراغهن وتكون تحت إشراف وزارة التعليم، ولكنها لا تعتبر جزءا من نظام التعليم الرسمي الذي يبدأ في العادة من المرحلة الابتدائية.

بالإضافة إلى رياض الأطفال الذي يكون هدفه تعليميا، هناك رياض للأطفال لرعاية أطفال الآباء العاملين تدعى هويكو-إن) تعمل تحت إشراف وزارة العمل.

تبلغ نسبة الأطفال الذين يذهبون إلى رياض الأطفال قبل المدرسة الابتدائية حوالي 90% وغالبا ما يعلم فيها المهارات الاجتماعية الأساسية، قراءة الحروف والأرقام والتعرف على البيئة والعلاقات الإنسانية.

المرحلة الابتدائية

تفوق نسبة الأطفال الملتحقين بالمرحلة الابتدائية في اليابان نسبة 99% حيث هي مرحلة تعليم إلزامي. يدخل الأطفال عادة المدرسة الابتدائية بعمر 6 سنوات ويعتبر دخول المدرسة الابتدائية من أهم أحداث حياة الطفل له وللأسرة.

معظم المدارس الابتدائية في اليابان هي مدارس حكومية ولا يتعدى نسبة المدارس الخاصة 1% حيث أن المدارس الخاصة مكلفة عن المدارس الحكومية.

المدارس الإعدادية
تمتد فترة المدرسة الإعدادية لثلاث سنوات من الصف السابع إلى الصف التاسع وهي ضمن فترة التعليم الإلزامي، حيث يتراوح أعمار التلاميذ بين 12 إلى 15 عام.

معظم المدارس الإعدادية هي مدارس حكومية، ولا تتجاوز نسبة المدارس الخاصة 5% وذلك بسبب ارتفاع كلفتها التي تبلغ حوالي 5 أضعاف كلفة المدارس الحكومية.

يقوم المعلمون بتدريس المواد حسب الاختصاص، وأكثر من 80% منهم هم خريجي كليات جامعة ذات فترة 4 سنوات تعليمية. يحدد مدرس مسؤول عن كل صف، إلا أنه يكون مسؤول عن تدريس مادة اختصاصية لذلك يمضي وقته في التنقل بين الصفوف لتدريس مادته الاختصاصية ويمضي الوقت المتبقي في متابعة أمور طلاب صفه.

المدارس الثانوية
 انظر أيضا: التعليم الثانوي في اليابان
على الرغم من أن التعليم الثانوي غير إلزامي في اليابان إلا أن نسبة كبيرة من طلاب المرحلة الإعدادية يتابعون تعليمهم الثانوي.

تبلغ نسبة المدارس الخاصة حوالي 55% ولا يوجد أي مدرسة ثانوية مجانية سواء كانت خاصة أم حكومية. تبلغ كلفة التعليم الوسطية للطالب الواحد في المرحلة الثانوية حوالي 300 ألف ين ياباني سنويا في المدارس العامة، وضعف ذلك المبلغ في المدارس الخاصة.

تعتبر المدارس الثانوية هي مرحلة تحضيرية للدراسة في الجامعة، لذلك يكون التعليم فيها قاسيا والمعلومات فيها مركزة.

الجامعات والمعاهد
في 2005 بلغ عدد طلاب الجامعات في اليابان 2.8 مليون طالب مسجلون في 726 جامعة. معظم الجامعات تكون مدة الدراسة فيها 4 سنوات وتمنح درجة البكالوريوس، والبعض تكون لمدة ست سنوات خاصة في المهن الاحترافية مثل الطب. هناك ثلاث أنواع من الجامعات
 جامعات وطنية: يبلغ عددها 96 جامعة
 جامعات محلية: تشرف عليها حكومات المحافظات والمدن المحلية يبلغ عددها 39
 جامعات خاصة: يبلغ عددها 372 جامعة

يبلغ متوسط كلفة الدراسة الجامعة للعام الواحد حوالي 1.4 مليون ين ياباني، ويعتبر من أعلى المصاريف بالنسبة للآباء، لذلك غالبا ما يعمل الأبناء أعمال إضافية مؤقتة بالإضافة إلى دروسهم الجامعية لتحصيل مصروفهم.

اقرأ أيضا
 مونبوشو
 بطاقة اللغة المحلية
 التعليم الاجتماعي في اليابان
 التعليم في إمبراطورية اليابان
 التقدير الأكاديمي في اليابان
 هينساتشي (معيار)

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لوزارة التعليم اليابانية
 التعليم في اليابان- مرحلة رياض الأطفال-، مقالة على نول.

قيم اليابان

التعليم في اليابان


Night Work es el tercer álbum de estudio de la banda estadounidense de pop Scissor Sisters. Fue lanzado el  y fue precedido por el lanzamiento su primer sencillo "Fire with Fire" el 20 de junio. Contó con la producción del aclamado productor discográfico Stuart Price.

Antecedentes
Jake Shears obtuvo la inspiración para la composición de las letras de "Night Work" cuando estuvo un tiempo en Alemania, descansando luego de una ardua gira con la banda.

El primer sencillo del álbum fue "Fire with Fire", seguido por "Any Which Way". "Invisible Light" fue lanzado en formato EP por Boys Noize Records el 16 de agosto de 2010, conteniendo su versión original, así como remixes de Boys Noize, Stuart Price, y Siriusmo. Este EP fue lanzado en una edición transparente, vinilo de color amarillo, además de los formatos en CD y descarga digital.

El arte de tapa del álbum, es una fotografía tomada en 1983 por Robert Mapplethorpe al bailarín Peter Reed.

Desempeño comercial
El álbum debutó en la posición # 18 en el Billboard 200 de los Estados Unidos vendiendo 18,260 copías en la primera semana, logrando meter su segundo álbum entre los 20 primeros en su país de origen.

En el Reino Unido, el álbum debutó en el # 2, detrás del álbum Recovery del rapero Eminem, vendiendo 46.071 copias.

Lista de canciones

Posicionamiento en listas

Créditos
 Jake Shears – voces
 Babydaddy – bajo, guitarra, teclados, programación
 Ana Matronic – voces, coros
 Del Marquis – guitarra, bajo
 Joan Wasser – arreglos orquestales
 Kylie Minogue – coros en Any Which Way, sampleo de Can't Get You Out Of My Head en Something Like This
 Santi White (Santigold) – coros en Running Out
 Ian McKellen – en Invisible Light
 Helen Terry – coros en Whole New Way
 Randy Real – batería, percusión
 John "JJ" Garden – teclados
 Stuart Price – Producción

Referencias

Enlaces externos
 "Night Work" en Discogs

Álbumes de 2010
Álbumes de pop
Álbumes de Scissor Sisters
Álbumes producidos por Stuart Price

Night Work


نرسى بن هرمز بن سابور بن أردشير. (293 - 302) إمبراطور فارس من آل ساسان في إيران، وكانت مدّة ملكه تسع سنين. وبدأَ حرباً أخرى مَع الرومان، وبعد نجاحِ مبكّر ضدّ الإمبراطور جاليريوس قُرْب كالينيكوم على الفرات في عام 296، الملك نيرسيه هُزِمَ بشكل حاسم في كمينٍ بينما كَانَ مع حريمِه في أرمينيا في عام 297.

في المعاهدةِ التي جاءت نتيجة هذه الحرب، تَركَ الساسانيون كُلّ الأراضي غرب دجلة ووافقتْ الإمبراطورية الساسانية ألّا تَتدخّلَ في شؤونِ أرمينية وجورجيا وأصبحت بذلك أرمينية تحت حماية رومة.

بعد هذه الهزيمة الساحقةِ، استقالَ الملك الساساني نيرسي في سنة 301، وماتَ من الحزنِ بَعْدَ سَنَة.

انظر أيضا
 قائمة شاهنشاهات الإمبراطورية الساسانية
شجرة عائلة الساسانيين

مراجع

أشخاص في الحروب الرومانية الساسانية
حكام ساسانيون في أرمينيا
ساسانيون
شخصيات من الشاهنامة
ملوك الشرق الأوسط في القرن 4
ملوك أرمينيا القرن 3
مواليد القرن 3
وفيات 302
وفيات 303
ملكيون ساسانيون في القرن 4
ملكيون ساسانيون في القرن 3

نرسي


Máximo Leontiev (nascido: Maxim Leontievich Tolstoukhov, , ?, Império Russo - 1711 ou 1712, Pequim, China) foi um padre da Igreja Ortodoxa Russa, reitor da Igreja de Santa Sofia em Pequim e primeiro sacerdote ortodoxo conhecido na China.

Ver também

 Igreja Ortodoxa Chinesa

Referências
Cristianismo na China
Ortodoxia Oriental na China
Sacerdotes ortodoxos
Igreja Ortodoxa Russa

Máximo Leontiev


Savat (bucak merkezi), Diyarbakır ilinin Lice ilçesine bağlı bir mahalledir.

Diyarbakır iline 76 km, Lice ilçesine 24 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Lice'nin mahalleleri

Savat, Lice


Compsopogon, rod crvenih algi iz porodice Compsopogonaceae, dio reda Compsopogonales. Postoji nekoliko vrsta. Tipična C. caeruleus živi u morima i slatkoj vodi; ostale vrste su sve slatkovodne .

Vrste
 Compsopogon argentinensis Pujals
 Compsopogon caeruleus (Balbis ex C.Agardh) Montagne - tip
 Compsopogon corinaldii (Meneghini) Kützing
 Compsopogon helwanii El-Gamal & Salah El-Din
 Compsopogon lividus De Toni
 Compsopogon occidentalis Tracanna
 Compsopogon sparsus S.L.Xie & Y.J.Ling

Izvori

Compsopogonales

Compsopogon


Claude Henri Léon Sastre (1938) es un fitogeógrafo, pteridólogo, y botánico francés, desarrollando actividades académicas en el Departamento de Sistemática y Evolución del Museo Nacional de Historia Natural de Francia, siendo un estudioso de Ochnaceae y de la flora de América del Sur.

Algunas publicaciones
 . 1971. Recherches sur les Ochnacées: Sauvagesia paucielata Sastre und especie nueva de Panamá. Editor Imp. Nal. 4 pp.

Libros
 . 2001. Plantes, milieux et paysages des Antilles françaises: écologie, biologie, identification, protection et usages. Parthénope collection. Editor Biotope, 672 pp. ISBN 2914817061
 -----------------------------, . 1997. Réserve naturelle de la Caravelle: Inventaire des placettes permanentes évolution des unités écologiques. Editores Centre national du machinisme agricole, du génie rural, des eaux et des forêts (France). Groupement (Aix-en-Provence, Bouches-du-Rhône). Muséum national d'histoire naturelle (Paris). Editor	Parc naturel régional de la Martinique, 56 pp.
 . 1996. Biodiversité, friches et jachères: questions d'actualité, problèmes de toujours. Volumen 31 y 38 de Jatba : J. d'agriculture traditionnelle et de botanique appliquée : travaux d'ethnobotanique et d'ethnozoologie. Editor	JATBA, 296 pp.
 . 1989. Les savanes: actes du colloque organisé par la Société de biogéographie à Paris le 15 juin 1989. Con la Société de biogéographie. Editor Société de biogéographie, 93 pp. ISBN 2903700028
 . 1985. Plantes fabuleuses des Antilles. Editor caribéennes, 139 pp.
 -----------------------------. 1979. Ecologie et biogéographie: culture sur brulis et gestion du milieu forestier en Amérique tropicale. Ecologie et biogéographie. Editor Service d'écologie et biogéographie, 20 pp.
 -----------------------------. 1973a. Monographie du genre Sauvagesia: son évolution. Editor Paris. 290 pp.
 -----------------------------. 1973b. Article principal recouvrant en partie la thèse présentée pour l'obtention du grade de Docteur es sciences naturelles à l'Université Paris VI: Monographie du genre 'Sauvagesia' : son évolution. Editor Université Paris VI, 145 pp.
 -----------------------------. 1971a. Essai de taxonomie numérique et schéma évolutif du genre Sauvagesia L. Volumen 5 de Recherche sur les Ochnacées. Editor Herbário Barbosa Rodriques, 36 pp.
 -----------------------------. 1971b. Distribution géographique des espèces de Sauvagesia L. Nº 421 de Compte rendu sommaire des séances de la Soc. de biogéographie. Editor Société de biogéographie, 59 pp.

Eponimia
 (Gesneriaceae) Nautilocalyx sastrei Wiehler

Referencias

Pteridólogos de Francia del siglo XX
Botánicos de Francia del siglo XXI
Fitogeógrafos de Francia
Escritores en francés del siglo XX
Escritores en francés del siglo XXI

Claude Henri Léon Sastre


El cantón de Rozay-en-Brie era una división administrativa francesa, que estaba situada en el departamento de Sena y Marne y la región de Isla de Francia.

Composición
El cantón estaba formado por veintidós comunas:

Supresión del cantón de Rozay-en-Brie

En aplicación del Decreto n.º 2014-186 de 18 de febrero de 2014, el cantón de Rozay-en-Brie fue suprimido el 22 de marzo de 2015 y sus 22 comunas pasaron a formar parte; dieciséis del nuevo cantón de Fontenay-Trésigny, tres del nuevo cantón de Coulommiers, dos del nuevo cantón de Ozoir-la-Ferrière y una del nuevo cantón de Serris.

Referencias

Rozay-en-Brie

Cantón de Rozay-en-Brie


Adiantum (), the maidenhair fern (not to be confused with the similar-looking maidenhair spleenwort fern), is a genus of about 250 species of ferns in the subfamily Vittarioideae of the family Pteridaceae, though some researchers place it in its own family, Adiantaceae. The genus name comes from Greek, meaning "unwetted", referring to the fronds' ability to shed water without becoming wet.

Description
They are distinctive in appearance, with dark, often black stipes and rachises, and bright green, often delicately cut leaf tissue. The sori are borne submarginally, and are covered by reflexed flaps of leaf tissue which resemble indusia. Dimorphism between sterile and fertile fronds is generally subtle.

They generally prefer humus-rich, moist, well-drained sites, ranging from bottomland soils to vertical rock walls. Many species are especially known for growing on rock walls around waterfalls and water seepage areas.

The highest species diversity is in the Andes. Fairly high diversity also occurs in eastern Asia, with nearly 40 species in China.

Species native to North America include A. pedatum (five-fingered fern) and the closely related A. aleuticum, which are distinctive in having a bifurcating frond that radiates pinnae on one side only. The cosmopolitan A. capillus-veneris (Venus-hair fern) has a native distribution that extends into the eastern continent. A. jordanii (California Maidenhair) is native to the west coast.

There is a rich Adiantum flora in New Zealand with 3 endemic species (A. cunninghamii, A. viridescens and A. fulvum) in a total of 10 recorded species. Many of these are common especially in the west and south of the islands.

Cladistics
It is now known that this genus is paraphyletic, and that the vittarioid ferns are derived from this larger paraphyletic genus. However, if Adiantum raddianum, and possibly a few other species, are removed, the remaining plants (genus type: Adiantum capillus-veneris) are then monophyletic.

Cultivation
Many species are grown in the horticultural trade. There are a number of tropical species, including A. raddianum and A. peruvianum. Both A. pedatum and A. aleuticum are hardy to zone 3, and are by far the most cold-hardy members of the genus. A. venustum is also cold-hardy to zone 5. A. capillus-veneris is hardy to zone 7. Hybrids, such as Adiantum × mairisii, are also popular.

List of species

Adiantum abscissum
Adiantum aculeolatum—synonym of Adiantum mindanaense
Adiantum adiantoides
Adiantum aethiopicum – common maidenhair, true maidenhair
Adiantum alarconianum
Adiantum aleuticum – Aleutian maidenhair, western five-fingered Fern
Adiantum amazonicum
Adiantum amblyopteridium
Adiantum amelianum
Adiantum anceps – double edge maidenhair
Adiantum aneitense
Adiantum angustatum
Adiantum annamense
Adiantum atroviride
Adiantum bellum – Bermuda maidenhair
Adiantum bessoniae
Adiantum blumenavense
Adiantum boliviense
Adiantum bonatianum
Adiantum bonii
Adiantum brasiliense – Brazilian maidenhair
Adiantum breviserratum
Adiantum calcareum
Adiantum capillus-junonis
Adiantum capillus-veneris – black maidenhair, southern maidenhair, Venus' hair
Adiantum caudatum – walking maidenhair, tailed maidenhair, trailing maidenhair
Adiantum celebicum
Adiantum chilense
Adiantum christii
Adiantum comoroense
Adiantum concinnum – polished maidenhair, brittle maidenhair
Adiantum coreanum – Korean maidenhair fern
Adiantum crespianum
Adiantum cultratum
Adiantum cuneatiforme
Adiantum cuneatum (junior synonym of A. raddianum)
Adiantum cunninghamii
Adiantum cupreum
Adiantum curvatum
Adiantum davidii
Adiantum diaphanum – filmy maidenhair, small maidenhair.
Adiantum dioganum
Adiantum diphyllum
Adiantum discretodenticulatum
Adiantum dissimulatum
Adiantum edgeworthii
Adiantum elegantulum
Adiantum erylliae
Adiantum erythrochlamys
Adiantum excisum – Chilean maidenhair
Adiantum fengianum
Adiantum fimbriatum
Adiantum flabellulatum
Adiantum formosum – giant maidenhair, Australian maidenhair
Adiantum fossarum
Adiantum fragile – fragile maidenhair
Adiantum fragrans
Adiantum fructosum
Adiantum fulvum
Adiantum gertrudis
Adiantum gibbosum
Adiantum gingkoides
Adiantum glabrum
Adiantum glaureosum
Adiantum glaucescens
Adiantum glaucinum
Adiantum glaziovii
Adiantum gomphophyllum
Adiantum gracile
Adiantum gravesii
Adiantum grossum
Adiantum hispidulum – rough maidenhair, rosy maidenhair
Adiantum hollandiae
Adiantum hornei
Adiantum hosei
Adiantum imbricatum
Adiantum incertum
Adiantum incisum
Adiantum intermedium
Adiantum jordanii – California maidenhair
Adiantum juxtapositum
Adiantum kendalii
Adiantum kingii
Adiantum klossii
Adiantum lamrianum
Adiantum latifolium – broadleaf maidenhair
Adiantum lenvingei
†Adiantum lianxianense
Adiantum lindenii
Adiantum lonrentzii
Adiantum lucidum
Adiantum macrocladum
Adiantum macrophyllum – largeleaf maidenhair
Adiantum madagascariense
Adiantum malaliense
Adiantum malesianum
Adiantum mariesii
Adiantum mariposatum
Adiantum mcvaughii
Adiantum melanoleucum – fragrant maidenhair
Adiantum mendoncae
Adiantum menglianense
Adiantum mettenii
Adiantum mindanaense
Adiantum monochlamys
Adiantum monosorum
Adiantum multisorum
Adiantum myriosorum
Adiantum neoguineense
Adiantum novae-caledoniae
Adiantum nudum
Adiantum oaxacanum
Adiantum obliquum – oblique maidenhair
Adiantum ogasawarense
Adiantum opacum
Adiantum ornithopodum
Adiantum ovalescens
Adiantum palaoense
Adiantum papillosum
Adiantum paraense
Adiantum patens
Adiantum pearcei
Adiantum pedatum – northern maidenhair, five-fingered fern
Adiantum pentadactylon
Adiantum peruvianum – silver-dollar fern, Peruvian maidenhair
Adiantum petiolatum – stalked maidenhair
Adiantum philippense
Adiantum phyllitidis
Adiantum platyphyllum
Adiantum poiretti
Adiantum polyphyllum – giant maidenhair
Adiantum pseudotinctum
Adiantum pulchellum
Adiantum pulcherrimum
Adiantum pulverulentum – glossy maidenhair
Adiantum pumilum
Adiantum pyramidale – pyramid maidenhair
Adiantum raddianum – delta maidenhair
Adiantum rectangulare
Adiantum reniforme – lotus-leaved maidenhair fern
Adiantum rhizophorum
Adiantum robinsonii
Adiantum roborowskii
Adiantum rondoni
Adiantum rubellum
Adiantum rufopetalum
Adiantum scabrum
Adiantum schmalzii
Adiantum schmidtchenii
Adiantum schweinfurthii
Adiantum seemannii – Seeman's maidenhair
Adiantum semiorbiculatum
Adiantum senae
Adiantum serratifolium
Adiantum shastense
Adiantum siamense
Adiantum silvaticum
Adiantum sinicum
Adiantum soboliferum
Adiantum sordidum
Adiantum stenochlamys
Adiantum stolzii
Adiantum subcordatum – big maidenhair
Adiantum subpedatum
Adiantum tenerum – fan maidenhair, brittle maidenhair
Adiantum tenuissimum
Adiantum tetragonum
Adiantum tetraphyllum – fourleaf maidenhair
Adiantum thalictroides
Adiantum trapeziforme – diamond maidenhair
Adiantum tricholepis – fuzzy maidenhair
Adiantum trilobum
Adiantum tripteris
Adiantum venustum – evergreen maidenhair, Himalayan maidenhair.
Adiantum villosissimum
Adiantum villosum – woolly maidenhair
Adiantum viridescens
Adiantum viridimontanum – Green Mountain maidenhair
Adiantum vivesii – Puerto Rico maidenhair
Adiantum vogelii
Adiantum wattii
Adiantum wilsonii – Wilson's maidenhair
Adiantum zollingeri

Gallery

References

Germplasm Resources Information Network: Adiantum
Flora of North America: Adiantum
Flora of China: Adiantum species list

External links

Fern genera
Taxa named by Carl Linnaeus

Adiantum


Mohamed Belkheir est un poète algérien du melhoun et combattant de la tribu des Ouled Sidi Cheikh au . Il est né en 1835 dans la région d'El Bayadh. Après son incarcération dans la forteresse de Calvi en Corse, à la suite de sa participation dans les insurrections populaires, il retourne en Algérie, où il est mort en 1905.

Biographie
Mohamed Belkheir est né aux environs de 1835 dans la tribu des Rzeigat dans la région d'El Bayadh, dans le Sud Oranais. Il était témoin de la lente et lourde conquête coloniale. C'est un poète et combattant de la tribu des Ouled Sidi Cheikh. Il participe à la seconde insurrection des Ouled Sidi Cheikh (1881-1884) contre l'occupation française de l'Ouest algérien. Il était un guerrier bédouin féroce et a coordonné entre les différentes tribus de la région.

Il est finalement exilé et incarcéré dans la forteresse de Calvi en Corse pour avoir participé à ce soulèvement armé. Durant cet exil, il chante le pays, un thème très courant en Algérie et ce, quelles que soient les circonstances. Il compose ainsi : .

Il y restera pendant neuf années avant de retourner en Algérie où il poursuivit son combat jusqu'à sa mort en 1905. D'après un informateur, Maarouf Mohamed, il serait mort à Mascara. Le fils du poète Bentaïba conserverait un manuscrit contenant les œuvres de Belkheïr.

Œuvre
Les vers de Belkheir sont toujours vivants dans la mémoire collective ; ils rappellent par certains aspects la grande poésie de résistance du . Les poésies de Melhoun léguées par le poète servent de référence historique de la résistance populaire des Ouled Sidi Cheikh. Il avait fait l'éloge du Saint patron Sid Cheikh et avait contribué, par ses poèmes, à l'unification des rangs et à la propagation du message de la résistance. Il écrit : .

Dans sa préface aux Poèmes d'amour et de guerre de Mohamed Belkheir, Jacques Berque écrit : . Abdelhamid Ben Badis écrit à ses propos : . Tandis que Émile Dermenghem le décrit : .

Exemple d'un poème
Le début du poème, Ô cavalier!, traduit par Souhel Dib :

Références

Annexes

Bibliographie

 Boualem Bessaïh, Mohamed Belkheïr - Poème de l'amour et de guerre,  / 2009, 192 p.
 Mohamed Belhalfaoui, La poésie arabe maghrébine d'expression populaire, 2004
 Boubakeur, Un soufi algérien Sidi Cheikh, 1995
 Ahmed Amine Dellaï, Paroles graves/chants bédouins, 2003

Liens externes

Poète algérien du XIXe siècle
Naissance en 1835
Décès en 1905

Mohamed Belkheir


María Antonieta es una obra de teatro en tres actos, de Joaquín Calvo Sotelo, estrenada en el Teatro María Guerrero, de Madrid el 10 de enero de 1952.

Argumento
La historia trata de una joven enloquecida que se imagina la encarnación de la reina de Francia María Antonieta. En un juego de confusión entre realidad y ficción, la mujer acaba siendo guillotinada.

Representaciones destacadas
 Teatro (Estreno, 1952)
 Dirección: Luis Escobar.
 Intérpretes: Mari Carmen Díaz de Mendoza, Enrique Guitart, Enrique Diosdado, Mercedes Albert.

Referencias
 Historia y antología del teatro español de posguerra: 1950 - 1955. Juan Ignacio Luca de Tena y Víctor García Ruiz. 2006. Página 57

Obras de teatro de Joaquín Calvo Sotelo
Obras de teatro de 1952

María Antonieta (obra de teatro)


Pagonis est un patronyme porté notamment par :

 Anastasia Pagonis (2004-), nageuse handisport américaine ;
  (1985-), footballeur grec ;
 Nenad Pagonis (1987-), kickboxer Muay-thaï poids lourds-poids lourds-légers greco-serbe ;
 Pidgeon Pagonis (1986-), militant pour les droits LGBT américain ;
  (1941-), général américain.

Pagonis


Alon Hazan (    ; Ashdod, Israel - 14 de setembro de 1967) é um ex -jogador de futebol e técnico israelense que dirige a seleção principal de Israel . Como jogador, atuou como meio-campista.

Carreira
Passou a maior parte de sua carreira de jogador em Israel, mas passou 18 meses no clube inglês Watford, com quem conquistou duas promoções - da segunda divisão para a Premier League inglesa . Em 1999, marcou na semifinal da disputa de pênaltis contra o Birmingham City para colocar o Watford na final do play-off contra o Bolton Wanderers, que venceu por 2 a 0 em Wembley, para ganhar a promoção à Premier League . Ele voltou para casa em Israel, por motivos pessoais, antes de poder jogar na primeira divisão do futebol inglês.

Como jogador de futebol, jogou 72 vezes e marcou 5 gols pela seleção principal de Israel, entre 1990 e 2000.

Técnico
Em 8 de maio de 2022,  é o técnico nacional oficial que dirige a seleção principal de Israel .

De uma família judaica Masorti praticante. Fora do futebol, ele se formou em política.

Honras
 Copa Toto : 1985–86, 1989–90, 1990–91, 1993–94
 Copa do Estado de Israel : 1992, 1993, 1995
 Liga Leumit : 1993–94

Treinadores da Seleção Israelense de Futebol
Futebolistas do MS Ashdod
Futebolistas do Watford F.C.
Futebolistas do Hapoel Tel Aviv
Futebolistas do Maccabi Haifa
Treinadores de futebol de Israel
Jogadores da Seleção Israelense de Futebol
Futebolistas de Israel
Judeus de Israel

Alon Hazan


Lulach (škot. Lughlagh mac Gille Chomghain) (?, 1029. – Essie, 17. ožujka 1058.), škotski kralj od 1057. do 1058. godine. Imao je nadimke Nesretni i Slaboumni. Bio je sin škotske princeze Grouch i njena prvog supruga, mormaera Gille Coemgáin od Morayja. Nakon muževe smrti, Grouch se preudala za Macbetha, koji ga je posinio. Godine 1040. Macbeth je postao škotski kralj, a jer nije imao svoje djece, njegov prijestolonasljednik postao je posinak Lulach.

Godine 1057., princ Malcolm ubio je kralja Macbetha, no Macbethovi pristaše su ipak uspjeli Lulacha okruniti za novog škotskog kralja. Bio je prvi kralj koji je okrunjen u Sconeu. Unatoč tome, vladao je svega osam mjeseci, jer ga je ubio Malcolm, sin kralja Duncana I. († 1040.), koji je naslijedio škotsku krunu kao Malcolm III. Canmore.

Lulachov sin, Máel Snechtai, povukao se, prema nekim izvorima, u samostan, dok drugi izvori navode mogućnost da je uzeo naslov kralja Škotske i sukobio se bezuspješno s Malcolmom III.

Vanjske poveznice

 Kralj Lulach Škotski (1057.-1058.) - britroyals.com
 Kralj Lulach - undiscoveredscotland.co.uk

Škotski vladari
Životopisi, Škotska

Lulach


Aderus goyasensis é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Maurice Pic em 1902.

Distribuição geográfica
Habita no Brasil.

Referências

goyasensis
Coleópteros do Brasil
Insetos descritos em 1902
Espécies descritas por Maurice Pic

Aderus goyasensis


Nezameddin Faghih (persa: نظام الدین فقیه) el titular de la cátedra, Cátedra UNESCO de Emprendimiento, es un científico contemporáneo de la ciencia de los sistemas, matemático aplicado, y escritor. Nació en 1953 en Estahbán, en la provincia iraní de Fars. El profesor Faghih ha publicado numerosos libros académicos en una amplia gama de áreas interdisciplinarias, desde sistemas de ciencia y matemáticas aplicadas hasta misticismo.

Libros publicados
Algunos de los libros escritos o coescritos por el profesor Faghih son:·

 Entrepreneurship Viability Index: A New Model Based on the Global Entrepreneurship Monitor (GEM) Dataset (https://www.springer.com/us/book/9783030546434 )

 Globalization and Development: Economic and Socio-Cultural Perspectives from Emerging Markets (https://www.springer.com/us/book/9783030143695 )

 Globalization and Development: Entrepreneurship, Innovation, Business and Policy Insights from Asia and Africa (https://www.springer.com/us/book/9783030117658 )

 Entrepreneurship Ecosystem in the Middle East and North Africa (MENA): Dynamics in Trends, Policy and Business Environment (https://link.springer.com/book/10.1007/978-3-319-75913-5 )

 Entrepreneurship Education and Research in the Middle East and North Africa (MENA): Perspectives on Trends, Policy and Educational Environment (https://link.springer.com/book/10.1007/978-3-319-90394-1 )

Manufactura integrada por computador

Gestión y organización (evolución de los conceptos y teorías)

Predicción de fallas en las líneas de producción, el uso de inteligencia artificial (Aplicación de Redes Neuronales Artificiales)

Dinámica de sistemas: Principios e identificación

Las ideas científicas en el Masnaví de Rumi

El amor y el Universo

Fiabilidad difusa en Sistemas Industriales

Aplicación de la lógica difusa en exámenes de opción múltiple

Mejorar la gestión del abastecimiento de agua en las zonas urbanas

Fundamentos de la simulación del sistema

Aplicación de la lógica difusa en el control de calidad

Cambio y desarrollo en los sistemas humanos: A la criptografía moderna

Autoevaluación en la Fundación Europea para la Gestión de la Calidad

Rumi y las perspectivas científicas modernas

El caos y los fractales en sistemas dinámicos

Sobre la transferencia de ciencia y tecnología

Uso de pronósticos de series de tiempo para el consumo de energía

Mejora de gestión de operaciones: Agua y saneamiento

Ingeniería de calidad y fiabilidad

Lógica difusa y cultura de tráfico

Ingeniería de mantenimiento

Los algoritmos genéticos en la planificación (inspecciones preventivas)

Gestión de calidad

Fundación Europea para la Gestión de la Calidad: Guía para los solicitantes

El estrés en el trabajo: el control y gestión

Referencias

Enlaces externos
 página de Facebook
 Artículo
 Founding Editor-in-chief, Journal of Global Entrepreneurship Research, JGER
 Founding Director of Center for Development of Scientific and Professional Ethics

Científicos de Irán
Personas de la provincia de Fars

Nezameddin Faghih


أنثوسا (Ανθούσα) هي مدينة في إقليم أتيكا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3162 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في أتيكا الشرقية
مدن اليونان
مقاطعة أتيكا الشرقية

أنثوسا