The Expo Line is the oldest line of the SkyTrain rapid transit system in the Metro Vancouver region of British Columbia, Canada. The line is owned and operated by BC Rapid Transit Company, a subsidiary of TransLink, and links the cities of Vancouver, Burnaby, New Westminster and Surrey.

The line was originally known only as "the SkyTrain" from its inception in 1985 until 2002, as it was the system's only line during this time. In 2002, after the opening of the system's second line, the Millennium Line, the original line was given the name "Expo Line". The new name was in recognition of Expo 86 (the World's Fair that Vancouver hosted in 1986) as the transit system had been built in large part as a showcase and an attraction for that fair.

Route

The line is elevated from Stadium–Chinatown to New Westminster stations, except for short at-grade sections between Nanaimo and Joyce–Collingwood stations in East Vancouver, and around the SkyTrain yards at Edmonds station in Burnaby.

The line travels underground for a short stretch between New Westminster and Columbia stations. Just east of Columbia is a junction where the line splits. One branch crosses the Fraser River, via the SkyBridge, and is elevated for the rest of its run through Surrey, with King George as its terminus station. The other branch continues through New Westminster, first through a tunnel and then elevated until it terminates at Production Way–University in Burnaby.

From just west of Nanaimo station all the way to New Westminster station, the Expo Line follows BC Electric's former Central Park Line, which carried interurbans between Vancouver and New Westminster from 1890 to the early 1950s.

History

ICTS demonstration project (1983)
What is now known as SkyTrain began as a demonstration project to showcase the newly developed linear induction propulsion technology to Vancouver and other prospective cities throughout the world. Although Toronto's Scarborough RT was completed before the Expo Line in 1985, the ICTS demonstration was the first system to use SkyTrain technology. The Intermediate Capacity Transit System (ICTS) demonstration was built using the Advanced Rapid Transit (ART) technology developed by the Urban Transportation Development Corporation (now part of Bombardier). Construction began on March 1, 1982, and was completed in early 1983. The demonstration project consisted of just one station and about one kilometre of guideway with no switches. This original station was not "named" during this time as it was the only station, but then in 1985 opened as Main Street station.

As it was a showcase station, Main Street had a different initial design from other stations on the Expo Line that came after it. For example, glass was featured in the station's design, but was missing from other original Expo Line stations, except Stadium station (now Stadium–Chinatown) since it was tied to the Expo grounds. Having preceded other stations on the line by three years, Main Street–Science World was visibly older, and signs of rust and wear were showing before extensive renovations to the station were completed in 2014.

The guideway for the showcase line was a straight section east of the station running over Terminal Avenue. It ended across from where the former Brussels Chocolate factory once was, located on Terminal. There was no guideway west of the station as the track ended immediately at the west end of the platform where the Vancity head office now stands.

The ICTS guideway was built differently from the rest of the Expo Line. The columns were different especially with how they are joined with the guideway. The walkway between the two tracks is of a different but also inferior design from the Expo Line, and it is showing signs of rust that come with the older age of the guideway.

There was only a single two-car train running on the north westbound track. After passengers boarded, it ran east toward the end of the test guideway. At the eastern end, the train would stop and after a pause, reverse directions and return to the station. Since there were no switches, only the northern track was used and the train would run back and forth on the same track. There was also a single car mock up parked on the south platform, what is now the eastbound platform.  This car was not operational. The two-car train and single car mock up were of a different and unique design to all the production Mark I trains. The red tail lights were located on the bottom beside the headlights, instead of at the top. The end door and window were of a different design. As well, there were black panels on either side of the door, that are not found in the production trains. The whereabouts of these trains is unknown.

The ICTS guideway was retrofitted during the construction of the Millennium Line to accommodate the heavier weight Mark II cars. This was done by adding additional steel-reinforced concrete beams to the columns where they support the guideway. These are clearly visible when driving or walking on Terminal Avenue under the guideway. With the exception of the original ICTS guideway, no other part of the Expo Line required retrofitting for strength in order to accommodate the Mark II cars.

After the 1983 preview closed, the single pair of demonstration cars were sent back to Ontario, which have since served as test trains for the UTDC. The subsequent trains ordered for Expo were designed slightly differently from the demo train set because of issues such as a lack of standardized parts, and the wish to introduce automated computer technology to drive the trains.

Phase I: Waterfront to New Westminster (1985)

Following the demonstration project, construction of the first phase of the Expo Line between Vancouver and New Westminster got under way in mid-1983, with guideway construction nearing completion by late 1984, and station construction beginning in early 1985. On December 11, 1985, SkyTrain began providing free weekend service, with full revenue service opening on January 3, 1986. Phase I was  in length, starting at Waterfront station and terminating at New Westminster station. The newly built system had limited Sunday service until 1990, and shorter revenue hours during weekdays than SkyTrain's current revenue schedule as of 2010.

During Expo 86, special shuttle trains ran from a third track at Stadium station, where there was a connection to the monorail serving the main site of the world's fair, to the Canadian pavilion at Waterfront station. Waterfront station was divided in two, with a fence going down the centre of the platform. One side of the platform was used exclusively for the shuttles, and was accessible only from the Canada Place entrance, while the other side was only for revenue service and was only accessible from the main entrance to the east.

For the first few years of revenue service until the early 1990s, all trains were lined with carpeting, and train doors did not open automatically but rather at the push of buttons on the interior and exterior of the trains when docked in stations. This on-demand system reflected the small-scale ridership SkyTrain had before Vancouver experienced a major population boost. Due to an inability to steadily maintain the carpeting, wax floors of the same colour were installed between 1992 and 1993.

In the planning of the original line, a proposed future station at Boundary Road and Kingsway, or "Boundary station" was to be included to serve employees of BCTel. However, the proposal was scrapped largely due to a fear of the station attracting crime to the neighbourhood and noise-level concerns.

Phase II: Columbia and Scott Road stations (1989–1990)
The first extension, or Phase II, was split into two parts. Construction began in 1987, with Columbia station opening on February 14, 1989, adding  of guideway in the City of New Westminster. The second segment opened on March 16, 1990, and included Scott Road station in Surrey, crossing the Fraser River via the purpose-built, cable-stayed "SkyBridge", adding  to the line.

Phase III: Surrey City Centre extension (1994)

Construction of a  second extension, or Phase III, began in late 1991 and opened on March 28, 1994, adding three stations in Surrey's City Centre district in Whalley. Private partnerships with surrounding businesses in the community led to the then-new stations having a different appearance from the rest of the Expo Line. This extension set one of the Expo Line's current eastern terminus at King George station. It also added Gateway and Surrey Central stations.

Branch to Production Way–University (2016)
In 2002, the Millennium Line opened and shared the same track alignment with the Expo Line from Waterfront station in Downtown Vancouver to Columbia station in New Westminster. At Columbia, the two lines diverged, with the Expo Line crossing the Fraser River towards Surrey City Centre and the Millennium Line entering a short tunnel towards northeastern New Westminster and North Burnaby.

In late 2016, the SkyTrain system underwent a service change in preparation for the opening of the Evergreen Extension, resulting in a new branch of the Expo Line serving four stations that were originally built for the Millennium Line. On October 22, 2016, this branch began service from Columbia to Sapperton, Braid, Lougheed Town Centre, and Production Way–University stations, while the Millennium Line began running between VCC–Clark and Lougheed Town Centre (and later, Lafarge Lake–Douglas) stations, effectively ending nearly 15 years of Millennium Line service between Waterfront and Braid. The main Expo Line service between Waterfront and King George stations remained in place, operating at the same frequency levels.

Expansions

Capacity upgrades
Several options have been considered to increase capacity on the Expo Line, including:
 Purchasing middle "C" cars to use with some of the Mark II/III train sets to maximize available platform space. Current platforms can fit six-car Mark I trains and five-car Mark II/III trains. With the current fleet, TransLink can only create two- and four-car Mark II trains with its fleet (2 or 2+2). By adding a middle "C" car to some Mark II/III couplets to create three-car trainsets, longer five-car trains can be used (2+3).
 Reducing SkyTrain operating headways to 75 seconds per train, down from the current 108 seconds, which would allow for more trains to operate at peak times.
 After using longer trains and running trains at 75-second headways, the next option was to lengthen the station platforms to accommodate longer trains. This expansion option would be the most expensive as it would require heavy construction at all Expo Line stations.
In late 2020, TransLink ordered 205 Alstom Mark V train-sets in five-car configurations. These trains are based on the previous Mark III trains; however, each train will have an additional carriage and will have more internal space. These will provide for both an increase in the number of train-sets and will ultimately provide a total replacement of the 1986 Mark I rolling stock.

Surrey–Langley extension
The 2008 Provincial Transit Plan included a  extension of the Expo Line from King George station in Surrey east to Guildford, then along 152 Street to Fraser Highway and southeast to 168 Street; a further extension to Willowbrook Shopping Centre in Langley Township was also included in the plan. In 2011, as part of phase 2 of the Surrey Rapid Transit Study, different possibilities were examined for expanding rapid transit along multiple corridors in the South of Fraser region. In addition to SkyTrain, light rail and bus rapid transit were also in consideration. In 2016, TransLink was building dual business cases for LRT and SkyTrain technologies.

In November 2018, following a change of government in Surrey, the Metro Vancouver Mayors' Council voted to indefinitely suspend the at-grade Surrey light rail project in favour of extending the Expo Line from King George station to Langley City. This extension would be  long and add eight stations to the Expo Line. The $1.65billion in funding that was earmarked for the light rail project was intended to be used to construct part of this extension to Langley but was insufficient to fund the entire extension, with $1.9billion more needed to complete the project. The existing funding would extend the line  to Fleetwood in Surrey and add 4 new stations, terminating at 166th Street.

On July 25, 2019, the Mayors' Council voted to extend the Expo Line to Fleetwood using the existing funds. The council also voted to proceed with preparing a detailed business case for the full Surrey–Langley SkyTrain extension, which was expected to be completed by early 2020. If approved by the end of the third quarter of 2020, construction would have started in early 2022, with revenue service to Fleetwood projected to have started in late 2025.

On October 8, 2020, during the 2020 provincial election campaign, the BC NDP pledged to work with senior levels of government to obtain the $1.5billion needed to complete the full extension to Langley.

On July 9, 2021, Prime Minister Justin Trudeau announced that the federal government would provide up to $1.3billion to build the SkyTrain extension to Langley in a single phase. At that time, the cost of the project was estimated between $3.8 and $3.95billion in total, more than $650million in excess of the earlier $3.13billion estimate from TransLink, with the rest of the funding being split between TransLink and the provincial government. The full extension to Langley was planned to be constructed as a single project rather than in two phases and is scheduled to open in 2028. In July 2022, the provincial government officially approved this one-phase plan. Procurement for contractors was slated to start later in 2022, with major construction expected to begin in 2024.

Stations

See also
 SkyTrain rolling stock

Notes

References

External links

TransLink – The organization that owns SkyTrain
B.C. Rapid Transit Company Ltd. – The subsidiary of Translink that operates and maintains SkyTrain

Expo Line (SkyTrain)
Railway lines opened in 1985
1985 establishments in British Columbia
Transport in Burnaby
Transport in New Westminster
Transport in Surrey, British Columbia
Expo 86
Rapid transit lines in Canada

Expo Line (SkyTrain)


Claudio Malaponti (* 1968 in Mailand) ist ein italienischer Filmregisseur und Drehbuchautor.

Leben
Malaponti studierte "DAMS" in Bologna; hernach war er 1992 Schüler der "Scuola di Cinema del Comune" in Mailand. Im selben Jahr legte er den mittellangen Film Racconti di fine secolo vor, der sogar ins Ausland verkauft werden konnte. In New York City war das "Ipotesi Cinema" die nächste Station seiner Ausbildung; in den USA drehte er auch einen Kurzfilm, Lonely, der beim Filmfestival in Albany prämiert wurde. Arbeiten als Regisseur des zweiten Stabs und für die Werbung folgten. In Italien zurück, gründete er Malaponti die Produktionsgesellschaft "Artika Motion Pictures", mit der er einige Kurzfilme realisierte. 1996 drehte er den kurzen Il perfezionista über einen Killer, der eine Puppe tötet; nach weiteren Kurzfilmprojekten debütierte er im Kino 1999 mit La grande Prugna. 2007 folgte 7 km da Gerusalemme nach dem Roman von Pino Farinotti.

Filmografie (Auswahl)
 1999: La grande Prugna
 2007: 7 km da Gerusalemme

Weblinks

 Malaponti bei mymovies

Einzelnachweise

Filmregisseur
Drehbuchautor
Italiener
Geboren 1968
Mann

Claudio Malaponti


أشياء فقدناها في الحريق  فيلم درامي أمريكي من إنتاج 2007 أخرجته سوزان بير، وقام ببطولته كل من هالي بيري وبينيشيو ديل تورو. عرض الفيلم لأول مرة في الولايات المتحدة الأمريكية وكندا بتاريخ 19 أكتوبر 2007 وفي المملكة المتحدة بتاريخ 1 فبراير 2008.

القصة
تعيش أودري بورك (هالي بيري) بسعادة مع زوجها براين (ديفيد دوشوفني) وولديهما الصغيرين (ولد وبنت)، ويبدو أن جميع أمور العائلة تسير على مايرام لا يعكر صفوها إلا إصرار براين على الاستمرار في مساعدة صديق طفولته جيري سنبورن (بينيشيو ديل تورو) والذي كان محامياً وقع ضحية إدمان الهيروين، وكانت أودري تحتقره وتعتقد بأنه يستغل طيبة زوجها.

وبشكل مأساوي يقتل براين وهو يحول مساعدة امرأة كانت تتعرض للضرب على قارعة الطريق، فتجد أودري نفسها فجأة وحيدة مع طفليها وتدرك بأنها لن تستطيع الاستمرار والصمود بدون مساعدة، فتلجأ لصديق زوجها جيري وتطلب منه الانتقال للعيش في منزل العائلة. يقرر جيري قبول طلب أرملة صديقه وكنتيجة لهذا القرار يضع نفسه أمام مسؤولية كبيرة تغير حياته وحياة من حوله.

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي للفيلم
 في «أشياء نفقدها في الحريق» رسالة إنسانية ودوافع غامضة. جريدة القبس الكويتية

أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 2000
أفلام إنتاج 2007
أفلام باراماونت بيكتشرز
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام بريطانية
أفلام بريطانية في عقد 2000
أفلام تقع أحداثها في سياتل (واشنطن)
أفلام تقع أحداثها في واشنطن
أفلام دراما أمريكية
أفلام دراما إنتاج عقد 2000
أفلام دراما بريطانية
أفلام درامية 2007
أفلام دريم ووركس
أفلام سردها غير خطي
أفلام سردها غير خطي أمريكية
أفلام عن الأرامل
أفلام عن الحزن
أفلام عن إدمان الهيروين
أفلام مصورة في فانكوفر
أفلام من إخراج سوزان بيير
أفلام من إنتاج سام ميرسير
أفلام من إنتاج سام ميندز

أشياء فقدناها في الحريق


Lefanu, LeFanu oder Le Fanu ist der Familienname folgender Personen:
 Joseph Sheridan Le Fanu (1814–1873), irischer Schriftsteller
 Michael Le Fanu (1913–1970), britischer Admiral of the Fleet, Erster Seelord
 Nicola LeFanu (* 1947), englische Komponistin und Musikpädagogin

LeFanu


Poljsko-moskovski rat vođen je od 1605. do 1618. godine tijekom nemira u Rusiji poznatih kao "smutno vrijeme". Poljski kralj Žigmund III. umiješao se u borbu oko ruskog prijestolja. Rat je završen mirovnim sporazumom u selu Deulino, kojim se Rusija odrekla Smolenska što će kasnije dovesti do izbijanja Smolenskog rata.

Razdoblje od smrti Ivana Groznog do dolaska Mihaila Romanova na vlast (1584. – 1613.) karakterizira razdoblje nemira. Središnja vlast je slaba, a borba s plemstvom zaoštrena.

Poslije smrti Ivanovog sina Fjodora (1598.) na vlast dolazi Boris Godunov. On upravlja Rusijom do svoje smrti 1605. godine. U to vrijeme morao se boriti protiv "lažnog Dimitrija", pretendenta na prijestolje, navodnog sina Ivana Groznog, koga podržavaju boljari i Poljaci. Lažni Dimitrije ne ispunjava očekivanja svojih saveznika i ubijen je 1606. godine. Boljari na prijestolje postavljaju  Vasilija Šujskog, koji se suočava s neprijateljstvom Poljaka koji kandidiraju "drugog lažnog Dimitrija" 1607. godine te opsjedaju Moskvu.

Šujski sklapa sporazum sa Šveđanima 1609. godine protiv Poljaka i boljara. Poljaci podržavaju Žigmundovog sina Vladislava. Drugog lažnog Dimitrija koriste da 1610. godine objave Rusiji rat i opsjednu Smolensk. U bitci kod Klušina iste godine poražene su ruske i švedske snage. Poljaci ulaze u Moskvu i zbacuju Šujskog. Rusija je pod kontrolom Poljske i Švedske. Poljaci podržavaju Vladislava, a Šveđani Gustava Adolfa, za ruskog cara. Postepeno se ruske snage okupljaju oko generala Prokopija Ljapunova koji protjeruje strance iz Rusije. Njega ubijaju, a njegove snage se razbijaju. Naredne, 1612. godine, snage se okupljaju oko Kuzma Minjina, mesara iz Novgoroda. Vođe pokreta rade na uspostavljanju reda i mira. Sazivaju Zemaljski sabor u Jaroslavlju. Na njemu je Mihail Romanov izabran za cara (1613. – 1645.) Time počinje višestoljetna vladavina dinastije Romanov u Rusiji.

U vrijeme nemira Rusija gubi više od 2,5 milijuna stanovnika. Narodna vojska zauzela je 1612. godine Moskvu, ali se ona nalazi u ruševinama. Šveđani drže Novgorod, a Poljaci zapadni dio zemlje. Posredstvom Engleske, Rusija i Švedska 1617. godine sklapaju mir. Švedska se odriče pretenzija na rusku krunu i Novgoroda, ali zadržava posjede u Ingriji čime sprečava izlaz Rusije na more. Pregovori s Poljskom otegli su se oko Smolenska. Rusija ga se, konačno, odrekla. Mir je sklopljen 1618. godine.

Ovo vrijeme inspiriralo je mnoge ruske umjetnike, kao što je Modest Petrovič Musorgski, koji je skladao operu Boris Godunov.

Izvori

Ratovi
Poljska vojna povijest
Ruski ratovi
Švedski ratovi
Ratovi 17. stoljeća

Poljsko-moskovski rat (1605. – 1618.)


Johnny Challah (* 1979 in Kavala, Griechenland) ist ein deutscher Komiker. Er ist auch unter dem Namen Samy Challah bekannt.

Leben

Seit den 1990er Jahren wirkte er in vielen Filmen und Fernsehserien mit. Des Weiteren war er in mehreren Comedy-Sendungen aktiv.
Er absolvierte mehrere Schauspielworkshops u. a. bei Nina Grosse und John Costopoulos. Von 2003 bis 2008 studierte er an der Kunsthochschule für Medien in Köln und schloss sein Diplom mit Auszeichnung ab. 2003 wurden er und Axel Stein für die Comedyserie Axel! für den Deutschen Comedypreis in der Sparte Bester Newcomer nominiert. Challah schreibt auch Drehbücher und führt Regie.

Filmografie (Auswahl)

 2002–2004: Axel! (Fernsehserie, 35 Folgen)
 2004: Beyond the Sea – Musik war sein Leben (Beyond the Sea)
 2005: Axel! will's wissen (Fernsehserie, 1 Folge)
 2005: Berlin, Berlin (Fernsehserie, 1 Folge)
 2010: Rumpe & Tuli (Regie und Drehbuch)
 2016: Gut zu Vögeln
 2022: King of Stonks (Fernsehserie)

Weblinks

Komiker
Deutscher
Grieche
Geboren 1979
Mann

Johnny Challah


لقد نمت صناعة الأنمي بشكل ملحوظ في السّنوات القليلة الماضية، خصوصًا خارج اليابان. وهي تنتشر بسرعة خارج العالم، مع ارتفاع ملحوظ في العديد من التسجيلات للمسلسلات والأفلام وغيرها.

صناعة الأنمي
استحداثات 1917
اقتصاد اليابان
مصطلحات أنمي ومانغا

صناعة الأنمي


Siegfried Verbeke () este un publicist revizionist belgian și negaționist al Holocaustului.

Istoric
Verbeke a devenit o figură publică în 1977 când, împreună cu senatorul și cu ideologul viitorului partid secesionist Vlaams Blok Roeland Raes, a fondat revista negaționistă flamandă Haro. Această revistă distribuia casete ale unor discursuri ținute de Adolf Hitler, Joseph Goebbels și Hermann Göring. În această perioadă, el a fost, de asemenea, membru al Vlaamse Militanten Orde (Ordinul Militanților Flamanzi), o organizație care a devenit cunoscută prin atacurile asupra imigranților, valonilor și socialiștilor. Guvernul a început dezmembrarea organizației în 1981, iar aceasta a încetat să mai existe prin anii 1990.

În anul 1990 el a fost condamnat de un tribunal belgian la un an de închisoare cu suspendare și la 10 ani de interdicție a drepturilor civile din cauza distribuirii unor materiale negaționiste. La începutul anilor 1990, Verbeke a distribuit pamflete în Țările de Jos către persoanele cu presupuse nume evreiești. În 1993, un tribunal din Belgia l-a condamnat pe Verbeke la un an de închisoare cu suspendare pentru că a distribuit pamflete în care minimaliza amploarea Holocaustului. În anul următor Verbeke a distribuit o broșură care provoca ceea ce autorii numeau "versiunea oficială a Holocaustului".

Doi ani mai târziu, în 1995, el a ținut iarăși prima pagină a ziarelor prin încercarea de a obține azil politic în Țările de Jos deoarece i s-a interzis distribuirea de materiale revizioniste în Belgia.

În 1998 a fost declanșată acțiunea penală împotriva lui Verbeke de către parchetul din Frankfurt, Germania, pentru distribuirea în Germania a pamfletului antisemit "Goldhagen și Spielberg mint", în care-i ataca pe Daniel Goldhagen și Steven Spielberg. În anul 2000 tribunalul a dispus ca Verbeke să se abțină de la distribuirea unei broșuri, scrise în colaborare cu profesorul de literatură Robert Faurisson, în care era contestată autenticitatea Jurnalului Annei Frank. În anul următor, ministrul belgian al culturii Bert Anciaux a cerut eliminarea tuturor lucrărilor lui Verbeke din bibliotecile din Belgia.

În anul 2004 s-a oferit voluntar să fie expus la Zyklon B, gazul otrăvitor folosit în camerele de gazare naziste, solicitând să participe la Provocarea pentru un milion de dolari a Fundației Educaționale James Randi. Cererea sa a fost respinsă.

În 2004, Verbeke a fost condamnat în Belgia pentru negarea Holocaustului și a primit un an de închisoare și o amendă de 2.500 de euro. Pe data de 3 august 2005, el a fost din nou arestat pe Aeroportul Schiphol din Amsterdam ca urmare a emiterii unui mandat internațional de arestare în Germania, unde era urmărit penal pentru negarea Holocaustului și a publicării ep Internet de articole pe acest subiect. El a fost condamnat la 9 luni de închisoare și eliberat pe 5 mai 2006.

Pe 15 decembrie 2006, el a fost din nou arestat în baza unui mandat de arestare emis pe 14 aprilie 2005 de către Tribunalul din Anvers și a fost, ulterior, încarcerat în Belgia.

În iunie 2008 a fost amendat cu 25.000 de euro și condamnat din nou la un an de închisoare, împreună cu Vincent Reynouard, pentru negarea Holocaustului.

Referințe

Nașteri în 1941
Oameni în viață
Negarea Holocaustului

Siegfried Verbeke


بلدية سان ميغيل دي أغوايو ، هي إحدى بلديات منطقة كانتابريا, المصنفة على أنها مقاطعة أيضاً، في شمال إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 152 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في كانتابريا
بلديات كانتابريا

سان ميغيل دي أغوايو (كانتابريا)


Reitstunde steht für:
 eine Unterrichtseinheit im Reitunterricht, siehe Reiten lernen, Reitschule und Reiterurlaub im Artikel Pferdesport
 ein historisches Wegmaß, siehe Wegstunde

Reitstunde


شعار النبالة أو الرَّنْك  هو رمز  يُستخدم لتمثيل الأفراد والجماعات والبلدان والمدن والأسر والكنائس والجامعات؛ وكان يستخدم في القدم على درع الفارس.

تاريخ
دخلت تصاميم الشعارات حيز الاستخدام العام بين النبلاء الأوروبيين والإقطاعيين والفرسان في منتصف القرن الثاني عشر في ميادين القتال كوسيلة لتحديد الجنود المتحالفة من جنود العدو، وحين ازداد استخدام شعار الدرع بدأت طبقات اجتماعية أخرى باستخدامها كطريقة للتعبير عن نفسها، كالأمراء والأشخاص الذين كانوا على اتصال مع الفرسان، والرهبان الذين أرادوا صنع أختام خاصة لمراسلاتهم في الكنيسة.

كانت تصاميم الشعارات المبكرة شخصية، استخدمها أفراد النبلاء لأنفسهم وقد يغيرون تصميمهم المختار بمرور الوقت، ثم أصبحت وراثية بحلول نهاية القرن الثاني عشر.

استُخدمت شعارات النبالة في شمال إيطاليا في النصف الثاني من القرن الرابع عشر، وفي الإمبراطورية الرومانية المقدسة بحلول منتصف القرن الرابع عشر. في أواخر العصور الوسطى، انتشر استخدام «معطف الأسلحة» بين رجال الدين، وشعارات المدن كمعرفات مدنية، وإلى المنظمات الحاكمة مثل الجامعات والشركات التجارية.

ما زال استخدام شعار الدرع مستخدما حاليا في القرن الحادي والعشرين من قبل مجموعة متنوعة من المؤسسات والأفراد، كما باتت تُستخدم في الجامعات كشعار لها أو علامة تجارية لها.

مراجع

شعارات الدول
شعارات النبالة
صور شعارات الدرع

شعار النبالة


A Diocese de Kumbakonam (Latim:Dioecesis Kumbakonamensis) é uma diocese localizada no município de Kumbakonam, no estado de Tâmil Nadu, pertencente a Arquidiocese de Pondicherry e Cuddalore na Índia. Foi fundada em 1 de setembro de 1899 pelo Papa Leão XIII. Com uma população católica de 262.426 habitantes, sendo 4,4% da população total, possui 93 paróquias com dados de 2020.

História

Em 1 de setembro de 1899 o Papa Leão XIII cria a Diocese de Kumbakonam através do território da Arquidiocese de Pondicherry. Em 1930 a Diocese de Kumbakonam juntamente com a Diocese de Mysore e a Arquidiocese de Pondicherry perdem território para a formação da Diocese de Salem.

Lista de bispos
A seguir uma lista de bispos desde a criação da diocese em 1899.

Ligações externas

Kumbakonam
Kumbakonam

Diocese de Kumbakonam


රංගනය
චතුරිකා පීරිස්
අනර්කලී ආකර්ෂා
ජයන්ත අතපත්තු
රොෂාන් රණවන - ප්‍රගීත්
හර්ෂනී පෙරේරා - ටීචර්
පුබුදු චතුරංග
අමිල සඳකැළුම් - රමේෂ්
ජනිත් අභිෂේක වික්‍රමගේ - චාමර
හර්ෂ ජයතිලක
ජයලත් මනෝරත්න - පියා
ජීවරාණි කුරුකුලසූරිය
විජය කොරයා
කුමාරි ජයමහ
මනීෂා නාමල්ගම
සීතා කුමාරි
සේනක නික්ලස්
අජිත් ලොකුගේ
සෝමසිරි අලකොලංග
රමණී අලකොලංග
නිල්මිණි කෝට්ටේගොඩ - අම්මා
මිහිර සිරිතිලක - වැඩකාරයා
ගුණවර්ධන හෙට්ටිආරච්චි

හඬ කැවීම්
ගීතා කාන්ති ජයකොඩි
ජගත් බෙනරගම
දමිතා සළුවඩන
රවීන්ද්‍ර එදිරිසිංහ
දිල්කි නුගවෙල
දිස්නා සුරවීර

ගීතයන්
ගීතනු නිර්මාණ - මහේෂ් දෙනිපිටිය, භාතිය ජයකොඩි, සංතුෂ් වීරමන්
ගීත ප්‍රබන්ධය - නිලාර් එන්. කාසිම්, සුනිල් විමලවීර
නීල නිම්නයේ - සන්තුෂ් වීරමන්, නිරෝෂා විරාජිනී (පද - නිලාර් එන්. කාසිම්)
හිරි පොද වැස්ස - භාතිය ජයකොඩි, සංතුෂ් වීරමන්, අශාන්ති ද මෙල්, ජයනාත් වරකාගොඩ , නිලන්ති ගුණසේකර (පද - සුනිල් විමලවීර)
සීමා මායිම් නෑ - භාතිය ජයකොඩි, සංතුෂ් වීරමන් (පද - නිලාර් එන්. කාසිම්)
ආනන්දේ - භාතිය ජයකොඩි, සංතුෂ් වීරමන්, අශාන්ති ද මෙල්, නිවන්ති ගුණසේකර

හිරි පොද වැස්ස


Juana Judith Bustos Ahuite (Constancia, Maynas, 22 de noviembre de 1945), más conocida por su nombre artístico, la Tigresa del Oriente, es una cantante, compositora, celebridad de internet, actriz, maquilladora y peluquera peruana. Se hizo reconocida gracias a sus videos musicales en YouTube, con los que inició su carrera artística y obtuvo su fama internacional.

Denominada por algunos medios de prensa como la Reina de YouTube, consiguió el reconocimiento popular a través de sus clips virales enmarcados dentro de la cultura kitsch latinoamericana. Su primer trabajo discográfico se publicó en 2005 con La Tigresa vuelve a rugir. Debido a su éxito se lanzó su segundo disco en 2007 con el título Duelo de Gigantes, a manos de la disquera Warner Music de México, y en 2010 lanzó una compilación especial para Argentina titulada De la Selva, su Cumbia, producida por Silbando Discos. En 2011, estrenó su tercer álbum de estudio, Fiesta Felina, a manos de la disquera independiente Kántaro Récords. En febrero de 2015, lanzó su cuarto álbum, Mi lindo Perú, en iTunes y Amazon.

Ha colaborado con diversos artistas, entre ellos Delfín Quishpe y Wendy Sulca en el tema «En tus tierras bailaré» y Dante Spinetta en el videoclip «Pa' tras». Además, ha incursionado en el teatro. En 2015 se desnuda para la conocida revista colombiana SoHo.

En 2016, participó en el reality show colombiano Bailando con las estrellas, del canal RCN, y en 2017 en el segmento «Bailando por un sueño», del programa argentino Showmatch, de Canal 13. Más tarde estrena algunas versiones de canciones conocidas, entre las que destaca «Estamos Chihuán», una peculiar versión de un hit de Ace of Base. En 2020, participó como actriz de reparto en la película peruana Sí, mi amor y en 2021 estrena el tema «El baile del calamar», basado en la serie de Netflix, El juego del calamar. y fue condecorada con un diploma por el Congreso de Perú, por su «contribución a la cultura».

Vida personal
Judith Bustos nació en la localidad de Constancia, cerca de la quebrada Tamshiyacu, del distrito de Fernando Lores (provincia de Maynas, Departamento de Loreto), debido a que en ese tiempo su padre que era de Manaus, estaba trabajando en una empresa que empleaba obreros en la época de la fiebre del caucho en la selva peruana, donde vivieron por algunos años junto a su madre, Juana Virginia Ahuite, oriunda de Loreto, en extrema pobreza. Es la quinta hija de dieciséis hermanos. Estudió en el poblado de Iquitos. Tuvo su primera experiencia musical a la edad de 10 años, en un concurso de una emisora local. Toda esta etapa de su vida tiene lugar en la región amazónica del oriente del Perú.

Migró a los 12 años, a la ciudad de Lima, donde vivió en casa de una tía, terminó sus estudios, y más tarde trabajó como empleada doméstica para pagarse un curso de cosmetología. Allí tuvo su segundo encuentro musical donde interpretó una ranchera. A los 18 años se casó, pero al cabo de un tiempo se divorció, quedándose con la custodia de sus dos hijas Jenny y Jacquelín.

Empezó como peluquera y maquilladora, para luego trabajar para varias cadenas de televisión peruana, donde caracterizó por muchos años al humorista Carlos Álvarez en el programa El especial del humor del canal Latina Televisión e incluso artistas y cantantes como Celia Cruz, José Luis Rodríguez «el Puma», Paloma San Basilio y Raffaella Carrà.

A la muerte de su hermano, César Bustos Ahuite, quien se suicidó en 2013, declaró sentirse «muy compungida», aunque hacía 54 años que no había vuelto a tener contacto con él. No se volvió a casar, aunque mantuvo una relación sentimental por varios años con el cantante peruano Elmer Molocho, con quien terminó sentimentalmente en varias oportunidades. Tiene publicado su libro Un nuevo amanecer.

En agosto de 2020, medios confirmaron que la cantante padecía de la enfermedad por COVID-19 y que uno de sus hermanos había fallecido en Iquitos, debido al virus. Posteriormente fue intervenida quirúrgicamente para retirar sus implantes mamarios, debido a complicaciones de salud.

Carrera artística

1999-2006: primeros años e inicios de su carrera
En 1999, se inició en el género huayno. Tiempo después comenzó a escribir canciones ayudada de sus amigos, entre ellos Mario Poggi. Creó la agrupación Las Tigresas del Oriente, junto con Elizabeth Alegría (la Tigresa de la Amazonía), interpretando cumbia amazónica. Al grupo se sumó una mujer llamada Araceli, al poco tiempo después el grupo se disolvió.

Más tarde, debutó como actriz interpretando a Magaly Medina, en la película Mi crimen al desnudo, en 2001. Un año después empezó como solista. En 2005 lanza su primer disco La Tigresa vuelve a rugir, en que consiguió ser famosa gracias al videoclip de su canción «Nuevo amanecer» para la plataforma YouTube. Poco después le siguieron los videos de «Anaconda», «Trabaja flojo trabaja», entre otros, en la misma web.

2007-2010: primer disco y notoriedad en los medios
El número de visitas de los videoclips de Judith Bustos empezó atraer el interés de la prensa y canales de televisión, quiénes empezaron a prestarle atención. Uno de los primeros medios en entrevistarla fue el semanario Urbe, de Venezuela. A finales de 2007 firmó un contrato discográfico por un año con Warner Music de México, que reeditó sus canciones y publicó su primer trabajo discográfico Duelo de Gigantes, junto con Coyoacán Joe y Children Garden. Más tarde, BBC Mundo, publicó una entrevista donde se menciona el éxito de los videos de la autora peruana en su canal de YouTube, y ella habla sobre el inicio de su carrera.

En octubre de 2010, junto con Delfín Quishpe y Wendy Sulca, participó del concierto YouFest. A finales de 2010, en Argentina se editó el álbum recopilatorio De la selva, su cumbia, esta vez producido por Julio Lozano, el diseño estuvo a cargo de Silbando Discos, todo bajo la licencia de la misma cantante. En él se incluyeron varias canciones que no se habían editado en su primer disco y presentó dos temas inéditos: «Felina» y «El Baile de la Tigresa». Esta placa discográfica fue una edición especial dedicada a ese país. El año siguiente, en 2011, estuvo promocionándolo en otros países.

2011-2013: segunda producción discográfica y giras promocionales
La Tigresa del Oriente anunció su segundo álbum Fiesta Felina de la discográfica independiente Kántaro Récords, después de no renovar contrato con la disquera Warner Music. Del álbum se desprende sus sencillos «Felina», «El baile de la Tigresa», «El reggaetón del suri» a dúo con El Pimpo Man, «La Tigresita» (canción infantil) y «La Ñañita loca», los dos últimos fueron estrenados simultáneamente en su cuenta de YouTube el 20 de marzo de 2011, además en álbum contiene tres inéditos y una nueva versión del tema «La alegría». El videoclip «El Reggaetón del Suri» fue realizado por el canal Latina Televisión y publicado en junio de 2010. El disco se estrenó el 15 de marzo de 2011, junto con un DVD que incluyó todos los videoclips de los temas promocionales. Más tarde la cantante publicó el tema «Mi Lindo Perú» como su sexta pista promocional, y el 6 de mayo de 2011, estrenó en su canal de YouTube el videoclip de dicha canción. La intérprete lanzó su séptimo y último tema promocional «Adolescente» y el videoclip tuvo su estreno el día 8 de julio de 2011.
Este clip estuvo dirigido por Tigresa Producciones y Kántaro Récords y fue grabado en varias locaciones limeñas. Aparte, la cantante estrenó el videoclip de «Si tú ya no me quieres» que a pesar de no ser un tema promocional, vino incluiído en el DVD.

A inicios de 2011, se anunció mediante su Twitter varias visitas y shows a Colombia y Venezuela. El 14 de marzo de 2011 llegó a Venezuela y el 16 de marzo se presentó en Barquisimeto, el 17 y 18 de marzo se presentó en El Teatro Bar, también fue a Bahía Rasta Bar, en la ciudad de Maracaibo. Además fue invitada por los medios locales. Semanas más tarde en abril, arribó en la ciudad de Santiago de Chile, donde también se presentó en los medios locales además de un reportaje por parte de CNN Chile, además participó en la fiesta «Mambo Salvaje» del local Blondie, además de otras presentaciones extras en otros locales. En junio visitó la ciudad de Jerusalén (Israel) y Egipto.

La Tigresa visitó la ciudad de Bogotá, para asistir a los Premios Shock de 2011, donde entregó la estatuilla de «mejor artista urbano» al cantante colombiano J Balvin. Además ese mismo año fue nominada en el anuario de MTV Latinoamérica, en la categoría «celebridad web del año». En agosto del mismo año, anuncia tanto en la televisión como en sus redes sociales, la versión en inglés de su tema «Nuevo amanecer», el cual se tituló «New brighter day», acompañado por el grupo peruano Los Terapeutas del Ritmo, la canción fue estrenada oficialmente el 3 de diciembre de 2011, en su canal de YouTube, como sencillo promocional.

A mitad de 2012, participa en el reality show La casa de Magaly de ATV y el 28 y 29 de septiembre de ese mismo año se presentó junto a Delfín Quishpe y Wendy Sulca en la segunda emisión del Festival YouFest, en la ciudad de Madrid (España), a principios de octubre del mismo año visitó junto con Sulca la ciudad de Guayaquil (Ecuador), como artista invitada a varios programas del canal ecuatoriano TC Televisión. También se presentó en la edición especial 2013 de Viva Viña (sobre Viña del Mar), del canal chileno TVN.

La Tigresa del Oriente debutó como actriz en la obra Burdel, con el personaje de «Lola».
Ese mismo año, en abril, encarna el papel de la Virgen María, en «La última tentación de Cristo - Mujer folk».

En diciembre de 2012 estrena su primer villancico «Niño Manuelito».

2014-2017: Mi lindo Perú y desnudo artístico
La cantante estrena a través de sus redes sociales, «El sueño de la Tigresa», primer sencillo de una nueva compilación. Este tema, aparte de pertenecer a su nuevo trabajo discográfico, también está dentro de su segundo DVD. El video causó polémica ya que apareció desnuda y se mantuvo en los «Trending topic» de Twitter por varios días, por su comparación con la vedette venezolana Diosa Canales.

El disco recopilatorio perteneciente este tema fue titulado «Mi lindo Perú», el cual fue lanzado en febrero de 2015, en las tiendas de iTunes y de Amazon, en su versión digital, mas no en físico.

Debido a las varias presentaciones en Argentina, de la intérprete junto a Wendy Sulca, presenta la versión, «No llores por mí, Argentina» del musical Evita, en colaboración con Fiestas Plom. El videoclip fue grabado en la Casa Rosada de Buenos Aires. Aparte reversiona el tema de Lady Gaga «Do What U Want», estrenando el videoclip de su cover «Date placer a mi cuerpo» en colaboración de la cantante Berta. Esa misma fecha lanza el videoclip «La Pusanga» y más tarde otro cover de Gaga titulado «El cuerpo de Cristo», en colaboración con La Pocha Leiva. En la continuación de la promoción, publica el tema y el videoclip de «Barata y techera», enmarcado en el electropop con toques de cumbia.

A mitad de 2015, a sus 69 años, realiza su primer desnudo artístico como parte de la portada de junio y de aniversario, de la revista SoHo.

En enero de 2016, participa en el reality show Bailando con las estrellas del Canal RCN, debutando en la televisión colombiana. Más tarde, la Tigresa del Oriente anuncia en el programa de Ismael Cala, emitido por CNN en Español, que tendrá su película, titulada Una Tigresa en Asia y estrena el teaser de la misma.

En abril de 2017, después de mantenerse en un breve receso artístico, participó en un spot publicitario para la temporada de Semana Santa de Netflix, el cual tuvo mucho impacto en las redes sociales. En mayo de ese mismo año, realiza un cover del tema «Despacito» de los cantantes puertorriqueños Luis Fonsi y Daddy Yankee. Ese mismo mes es convocada para participar en el segmento «Bailando por un sueño», del programa Showmatch, transmitido por el Canal 13 de Argentina. Meses más tarde, incursiona en la música ranchera, con los videoclips de temas covers de Vicente Fernández y Miguel Aceves Mejía, subidos a su canal de YouTube. A finales de ese mismo año, parodia el tema «Mayores» de Becky G y Bad Bunny, titulándolo «Menores». El mismo en colaboración del youtuber peruano Robertillo.

2018-2021: versiones y viralización de «Estamos Chihuán»

A principios de 2018, la artista realiza nuevos covers, entre ellos está una versión junto a Elmer Molocho del tema de Pimpinela, llamado «Olvídame y pega la vuelta», además de la canción «Dura» de Daddy Yankee, también de «Scobby Doo PaPá» de DJ Kass y por último «La rusa» de Mr. Saik.

En mayo de 2018, publica el videoclip del tema «La reina del mundial», una canción dedicada a la Selección peruana de fútbol, por su participación en la Copa Mundial de Fútbol de 2018.

A finales de 2018, se publicó una canción con videoclip titulada «Estamos Chihuán», utilizando los arreglos musicales de la canción «All That She Wants» de Ace of Base. La letra de la canción se refiere al término «Estoy Chihuán», el cual se viralizó en redes sociales y que es una burla a las declaraciones que hizo la congresista peruana Leila Chihuán, sobre su crítica situación financiera ese año. Luego del estreno del videoclip, la congresista envió una carta notarial contra la cantante y su productor y colaborador Tito Silva, donde exigía la eliminación del contenido en sus redes sociales y YouTube y unas disculpas públicas. El videoclip fue eliminado de la cuenta de YouTube, sin embargo la canción quedó copiada en algunos sitios web y redes sociales, días después la artista subió nuevamente el video en su cuenta de YouTube. Entre la prensa, el columnista Beto Ortiz y la conductora Magaly Medina, respaldaron a Judith Bustos y condenaron la censura del clip. Meses más tarde, estrenó una versión navideña.

En enero de 2020, participó en la película peruana Sí, mi amor protagonizada por Julián Zucchi y Yiddá Eslava, con el personaje secundario de Perfecta Cahuaza. Aparte estrena el videoclip de la versión de cuarentena de «Nuevo amanecer», como mensaje de apoyo frente a la pandemia de COVID-19. A finales de dicho año publica su videoclip «La gente critica», una canción del género cumbia amazónica. y posteriormente «El baile del calamar». En diciembre de 2021, el Congreso de Perú, le otorga un premio por su aporte a la cultura.

2022-presente: hackeo de sus cuentas en Facebook y YouTube e incursión en OnlyFans
En 2022, La Tigresa del Oriente denunció que su cuenta de Facebook y el canal de YouTube, habían sido hackeados y por lo tanto perdió el acceso a su contenido. El canal de la plataforma de videos fue eliminado. Posteriormente lanzó un nuevo videoclip musical titulado «La tumba hombre» en mayo de 2022 a través de un nuevo portal creado en YouTube por la artista peruana.

En 2023, a través de Telemundo, anunció que incursionará en la página web de contenido para adultos, OnlyFans.

Críticas y controversias
Judith Bustos provoca a menudo críticas, incluso despectivas, por su estilo, que los críticos más benévolos califican como camp y los más duros como kitsch. Los blancos de las burlas suelen ser su vestimenta y su vocalización. Rafael Robles, columnista del diario peruano La República, afirma que estas burlas se deben a que su fama es consecuencia de una broma social y no a su talento.

Diversos medios la han citado negativamente, un caso particular fue el inconveniente que tuvo con el conductor peruano Beto Ortiz a mediados de 2009, debido a que el presentador mostró en el programa Enemigos públicos, un reportaje donde un supuesto psicólogo peruano llamó «loca» a la cantante, sin embargo, la cantante no presentó demandas, debido a que el presentador pidió disculpas públicas por el hecho.

El 1 de octubre de 2009, el cómico español José Miguel Monzón Navarro «El Gran Wyoming» se mofó sarcásticamente del atuendo y de la voz de La Tigresa y de la cantante Wendy Sulca en el programa El intermedio, del canal La Sexta. La Tigresa respondió calificándole como «xenofóbico». Tras la respuesta, el cómico volvió a mofarse de ella, esta vez acompañado de Beatriz Montañez López y usando ambos la ironía.
Otro programa español en el que fue objeto de burlas similares fue el Sé lo que hicisteis .

También, en ocasiones, ha tenido rechazo por artistas peruanos, ejemplo claro fueron las declaraciones de Augusto Polo Campos y Eva Ayllón a principios del mes de abril de 2011. El primero la califica como «payaso» y Eva la nombra ridícula, algo de moda y fuera de la identidad propiamente del Perú, para un medio argentino.
A este hecho La Tigresa respondió en el programa A primera hora las agresiones de Eva Ayllón, donde mencionó que el tiempo musical de Ayllón ya había pasado, y que su actitud podría deberse a la envidia.
Estos comentarios de Ayllón también fueron dirigidos a la intérprete adolescente de música huayno Wendy Sulca. Ante estas injurias, la cantante Cecilia Barraza se solidarizó con Bustos y pidió respeto hacia los personajes afectados.
Otra artista en estar en su contra, fue Bartola, quien la arremetió llamándola «cosa rara» y sin talento vocal.
Al final la cantante pidió disculpas a Eva Ayllón por los tildes racistas que dijo en una entrevista.

En 2019, el cantante Elmer Molocho, pareja sentimental en ese tiempo de la Tigresa, la dejó plantada en el altar en el momento que estaban contrayendo matrimonio en vivo para el programa Magaly Tv La Firme del canal peruano ATV. Tras descubrirse a través de una denuncia que Molocho, mantenía una relación con otra mujer y tenía varios hijos. Este hecho fue reseñado por la prensa internacional.

Colaboraciones

La artista ha colaborado musicalmente con varios artistas, entre ellos El Pimpo Man, en el video musical «El Swing de la Gata», aparte de unirse junto a Delfín Quishpe y Wendy Sulca, los cuales lanzaron como sencillo especial, el videoclip «En tus tierras bailaré», en el portal de YouTube. La letra del tema fue escrita por Gastón Cleiman y producido por Gaby Kerpel.
La canción tuvo repercusión en los medios hispanoamericanos y obtuvo más de diez millones de visitas (uniendo los tres clips subidos en las cuentas de los cantantes), nuevamente, con diversas opiniones sobre el trabajo realizado por Bustos. El tema fue promocionado y comercializado en iTunes Store y titulado por el grupo Calle 13 como «el We are the World de YouTube».

La intérprete peruana también colaboró con el cantante argentino Coco, en el videoclip «No hay que discriminar», estrenado el 10 de junio de 2010. La canción es un lema contra la discriminación, la homofobia y el racismo. El clip también obtuvo notoriedad y fue reseñado por las diferentes medios de la comunidad gay, entre ellos Argentina, España, México y Perú. Además, se proyectó en la marcha del orgullo gay de Argentina a finales de junio de 2010.

Ese mismo año 2010, realizó otras colaboraciones musicales, con el grupo de rock peruano Midas, en su video «Ella me provoca» y con el rapero argentino Dante Spinetta, al lado de Andrés Calamaro, Fernando Ruiz Díaz (vocalista de Catupecu Machu), Residente de Calle 13 y Wendy Sulca en su video «Pa' tras», del disco Pyramide.
Aparte participó en un cameo en la versión cumbia de «Billie Jean», del grupo peruano Los Terapeutas del Ritmo, formó parte del grupo Las Poderosas, junto a Monique Pardo y Susy Díaz. y colaboró en varios temas musicales del cantante Elmer Molocho.

En octubre de 2020, con el objetivo de «concientizar el uso de mascarilla», incursiona en el trap con la canción «Ponte mascarilla», junto al rapero e influencer Faraón Love Shady. El estreno se llevó a cabo exclusivamente en el programa de América Televisión, El reventonazo de la chola.

En octubre del año siguiente, estrena su sencillo «El baile del calamar», en colaboración de Elmer Molocho y Rey Midas, inspirado en la serie de Netflix, El juego del calamar.

Discografía

Álbumes de estudio
 La Tigresa vuelve a rugir (2005)
 Duelo de gigantes (2007)  (con Coyoacán Joe y Children Garden)
 De la selva, su cumbia [edición especial Argentina] (2010)
 Fiesta felina (2011)
 Mi lindo Perú (2015)

Filmografía

Cine
 Mi crimen al desnudo (2001)
 Sí, mi amor (2020)

Televisión
 La casa de Magaly (2012)
 Bailando con las estrellas (2016)
 Showmatch (2017)

Nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 TikTok de La Tigresa del Oriente

Actrices de cine de Perú
Cantantes femeninas de Perú
Cantantes en español
Cantantes en inglés
Cantautores de Perú
Compositores de Perú
Compositores del siglo XXI
Fenómenos de Internet
Loretanos
Personalidades de Internet de Perú
Cumbia amazónica
Músicos humorísticos
Cantantes de reguetón de Perú
Cantantes de cumbia de Perú
Cantantes de pop de Perú
Participantes de Bailando por un sueño

La Tigresa del Oriente


Sir Louis-Olivier Taillon  (September 26, 1840 – April 25, 1923) was a Canadian lawyer and politician. He was the eighth  premier of Quebec, serving two separate terms.

Political career
Taillon's first term of office was just four days, from January 25 to January 29, 1887.  This term came at the end of the Conservative government of his predecessor John Jones Ross.  Ross had lost the 1886 Quebec election, but had tried to cling to power in a minority government for a few more months.

Taillon was Leader of the Opposition from 1887 until 1890, when he lost the 1890 election and his own seat.

He briefly returned to the practice of law, but following the removal of Liberal Honoré Mercier from office by the Lieutenant-Governor of Quebec, Taillon became minister without portfolio in the government of Charles-Eugène Boucher de Boucherville.  Taillon became premier when Boucher de Boucherville resigned. Taillon lost the 1890 election but continued as leader of the party.

He resigned in 1896 and moved into federal politics to serve as Postmaster-General in the very short-lived federal Conservative government of Charles Tupper, from May to July 1896.  He failed to gain a federal seat in the 1896 federal election, and likewise failed to secure a seat in the 1900 federal election, ending his political career. In 1916, he was made a Knight Bachelor.

Personal life
Taillon was born in Terrebonne, Lower Canada (now Quebec). He was the son of Aimé Taillon, a farmer, and Josephte Daunais. Taillon married Georgiana Archambault in 1875. Archambault and their child died shortly after the child's birth in January 1876.

By the 1920s, Taillon had lost his sight and by 1922 had cut off his beard, his political trademark. Taillon lived in the Institution des Sourdes-Muettes on Rue Saint-Denis in Montreal. Taillon died in 1923.

See also
Politics of Quebec
List of Quebec general elections
Timeline of Quebec history

References

External links

1840 births
1923 deaths
Canadian Knights Bachelor
Conservative Party of Canada (1867–1942) candidates for the Canadian House of Commons
Lawyers in Quebec
Members of the King's Privy Council for Canada
Premiers of Quebec
Presidents of the National Assembly of Quebec
Quebec political party leaders
People from Terrebonne, Quebec
Burials at Notre Dame des Neiges Cemetery

Louis-Olivier Taillon


Saitama University (埼玉大学, Saitama Daigaku) is a Japanese national university located in a suburban area of Sakura-ku, Saitama City, capital of Saitama Prefecture in Tokyo Metropolitan Area.

Founded in 1873, it became a national university is 1949, and currently has five faculties (schools) for undergraduate education: Liberal Arts, Education, Economics, Science, and Engineering; and four graduate schools: Cultural Science, Education, Economic Science, and Science and Engineering. All of these schools offer programs leading to doctorates as well as master's degrees. The total enrollment in the university is more than 8,500 with more than 500 overseas students pursuing undergraduate and postgraduate studies. Its abbreviated form is Saidai (埼大).

History

The predecessor of the university, Saitama Normal School, was founded in 1873. It was chartered as a national university in 1949 by the merger of  established 1929, , and  established 1922.

Campuses

Ōkubo campus
Ōkubo campus is the main campus in Saitama university and can be accessed by bus or walking from Minami-Yono Station, Kita-Urawa Station, or Shiki Station.

Satellite campuses
Saitama university has two satellite campuses:
 Omiya Sonic City College (accessed from Ōmiya Station)
 Tokyo Station College (accessed from Tōkyō Station)

International Graduate Program

To provide aspiring overseas students an opportunity to pursue higher education in Japan, International Graduate Program on Civil and Environmental Engineering was launched by the Graduate School of Science and Engineering in 1992. It offers opportunities to highly qualified students from overseas to pursue graduate studies and do research in various disciplines of environmental science and civil engineering. The fields of study include Infrastructure Management, Transportation Planning, Environmental Engineering, Ecological Engineering, Coastal, and Ocean Engineering, Hydraulics and Water Resources Engineering, Geotechnical and Geological Engineering, Concrete and Material Engineering, Structural and Wind Engineering, Earthquake Engineering.

The graduate program includes courses specially designed for international students, in which class instruction and research supervision are given in English and/or Japanese. Master thesis and doctoral dissertation are accepted in English. Japanese language courses are also offered for foreign students and their spouses. So far, 215 students from different countries have graduated from this program and are now engaged in academic and professional activities in different parts of the world.

Notable alumni
Takaaki Kajita - 2015 Nobel Prize in Physics winner
Lê Minh Hưng - Governor of the State Bank of Vietnam

Gallery

References

External links

 Saitama University
 Saitama University
 International Graduate Program on Civil and Environmental Engineering

Japanese national universities
Buildings and structures in Saitama (city)
Universities and colleges established in 1873
Universities and colleges established in 1949
Universities and colleges in Saitama Prefecture
1873 establishments in Japan
1949 establishments in Japan

Saitama University


Stuart K. Spencer (born 20 February 1927) is an American political consultant. As co-founder of Spencer-Roberts, he and his firm have managed over 400 Republican political campaigns.

Stuart Spencer served in the United States Navy from 1945 to 1946, and then graduated from the East Los Angeles Junior College with an AA, and from California State University, Los Angeles, with a BA degree in Sociology in 1951.

Spencer-Roberts & Associates, Inc., was established in California in 1961 with Bill Roberts. They were among the first professional campaign managers.  In 1962 he managed Tom Kuchel's campaign for United States Senate in California.  After that, he managed Nelson Rockefeller's presidential campaign of 1964, and Don Riegle's run for Congress, Michigan, in 1966.

He ran Ronald Reagan's gubernatorial campaign in California in 1966. That year, Reagan told Spencer that "Politics is just like show business. You have a hell of an opening, coast for a while, and then have a hell of a close." He also ran Reagan's gubernatorial campaign in 1970, and his presidential campaigns in 1980 and 1984.

Stuart Spencer became the sole owner of Spencer-Roberts in 1974. In 1976 he served as Deputy Chairman for Political Organization in Gerald Ford's presidential re-election campaign. When he served as Reagan's campaign manager in 1980, he suggested that he choose George H. W. Bush as his running mate, but later recounted that Reagan wasn't keen to the idea, apparently because Reagan didn't like Bush. "There was no way he was going to pick Bush," said Spencer. "It was chemistry."

In 1985, his firm allegedly received over $350,000 to run the Panamanian presidential campaign of Eric Delvalle,
and in 1988 he was assigned to improve Dan Quayle's image. In October of that year he remarked on the difficulty of the task, saying "First we had to shut that John Birch father of his up, and then the National Guard thing hit."

Karen Spencer joined Spencer-Roberts in 1989 and expanded the firm's roles into public policy, avocation, and political strategic planning. She registered as a California state lobbyist and as a federal lobbyist in Washington, DC.

Stuart Spencer has had a long friendship with Dick Cheney, having worked with him as far back as the Ford administration. In 1993, he speculated that Cheney would seek the presidency in 1996.  He told "Human Events" magazine, "Look, I'm pro-choice and Dick is pro-life but I'm for him if he runs. He's like a brother to me."

Spencer voted for Democrat Joe Biden over Republican incumbent Donald Trump in the 2020 election, the first Democrat he supported since Harry Truman in the 1948 election.

References

External links

Los Angeles Times profile of Stuart Spencer and his role in the 2020 elections.

1927 births
Living people
American political consultants
California Republicans
California State University, Los Angeles alumni
United States Navy sailors

Stuart Spencer (political consultant)


Maha Mamo (Beirute, 29 de fevereiro de 1988) é uma ativista de direitos humanos, oradora motivacional e escritora brasileira (desde 2018), anteriormente apátrida. Maha é filha de cidadãos sírios, e não pôde obter qualquer nacionalidade devido à religião de seus pais, por restrições nas leis de nacionalidade tanto da Síria como do Líbano. É ativista na campanha #IBelong do Alto Comissariado das Nações Unidas para Refugiados (ACNUR).

Biografia
Maha nasceu em 29 de fevereiro de 1988, filha de cidadãos sírios. O seu pai era cristão e sua mãe muçulmana, o que impossibilitou o registro legal do casamento, bem como impediu que Maha, e seus irmãos, Souad e Eddie, obtivessem a nacionalidade síria. Também não foram considerados libaneses, já que a  lei de nacionalidade libanesa não permite a aquisição da nacionalidade por nascimento no território (jus soli).

Sem documentos de identificação ou nacionalidade, Maha e seus irmãos viveram uma infância problemática, e encontraram dificuldade em diversos aspectos: estudar, receber atenção médica, e, inclusive, não conseguia transitar livremente pelas ruas de Beirute, pois precisava evitar os pontos de controle policiais, devido à ausência de documentos de identidade.

Devido a uma mudança de lei, em 2018, o Brasil passou a reconhecer o direito dos apátridas, criando mecanismos legais para a naturalização dos mesmos.

Em 4 de outubro de 2018, Maha recebeu seu documento de identidade, conferindo-lhe sua nacionalidade brasileira. O documento foi entregue por Maria Nazareth Farani Azevêdo, embaixadora do Brasil nas Nações Unidas.

Maha é ativista na campanha #IBELONG do Alto Comissariado das Nações Unidas para Refugiados (ACNUR), defendendo a causa dos apátridas.

Bibliografia
 Maha Mamo - A luta de uma apátrida pelo direito de existir (2020)

Apátridas
Ativistas
Brasileiros de ascendência síria
Cidadãos naturalizados do Brasil
Nascidos em 1988
Naturais de Beirute

Maha Mamo


Europaplads er en central plads i Aarhus, beliggende som trafikknudepunkt ved Aarhus Havn og Aarhus Å. Historien om Europahuset - eller BP-huset som det kaldtes før i tiden - og Europaplads hænger uløseligt sammen. Den tog sin begyndelse i 1956 under et møde mellem ledelsen for det internationale BP Olie Kompagni og den aarhusianske højesteretssagfører S. Storm Mortensen. Her faldt snakken på, at BP var på udkig efter en ny domicilbygning i det midtjyske. Med havn, jernbane og uddannelsesinstitutioner og byens centrale beliggenhed var en placering i den gamle købstad interessant. Alle detaljer fra mødet, har Storm Mortensen sidenhen fortalt, blev griflet ned på en krøllet serviet.

Nu skulle der jagtes en egnet byggegrund, og det var sværere end som så. Mod slutningen af 1950erne var den gamle købstadskommune i krise. Boligbyggeriet og befolkningsvæksten stagnerede. Det samme gjorde kommunens indkomstgrundlag.

Inden for kommunegrænsen var der stort set ikke mere ledigt areal at bebygge. Mange boliger var slidte og utidssvarende flere uden varmt vand i hverken haner eller radiatorer. Midtbyens virksomheder lå ofte klemt inde mellem byens huse med støv- og lugtgener til følge og uden mulighed for at udvide produktionen.

Mange borgere og virksomheder flyttede i disse år ud i forstadskommunerne, der lå som en bræmme rundt om den gamle købstad. Uden for Ringgaden var der grønne marker og god plads. Her var byggetrangen stor, og befolkningstallet i forstadskommunerne steg fra 1954 til 1959 med hele 10.000 indbyggere. Med en forsat vækst i den størrelsesorden ville forstæderne i 1969 have en lige så stor befolkning som Aarhus Kommune!

De dystre fremtidsudsigter fik borgmester Bernhardt Jensen til at forsøge at overtale sognerådene i Hasle-Skejby-Lisbjerg og Holme-Tranbjerg til at lade de to sognekommuner indlemme i Aarhus Kommune. Forhandlingerne var i første omgang resultatløse.

Brændevins-øen stod for fald
En mulighed viste sig for Storm Mortensens projekt. Aarhus Havns nordre administrationsbygning havde siden 1898 haft til huse i det gamle toldkammer, som lå ved brinken af oprindelige å-havn. Bygningen havde man overtaget efter toldvæsenet, som var flyttet til Hack Kampmanns Toldbod på havnen. Administrationsbygningen var i elendig forfatning, og flere uheldige ombygninger gjorde den ikke ligefrem til nogen skønhedsåbenbaring.

Området omkring det gamle toldkammer blev i folkemunde kaldet "Brændvins-øen" efter de mange knejper og bodegaer. Disse og flere andre beboelsesejendomme i området mellem Mindebrogade, Havnegade og Revet var også nedrivningsmodne.

Næsten samtidig hermed igangsatte købstadskommunen en omfattende sanering af ejendomme i Dynkarken, Toldbodgade, Mindet samt en overdækning af den sidste del af åen, så Åboulevarden kunne forlænges helt ned til havnen. Ligesom saneringen i Nørreport få år forinden, var formålet at skabe bedre trafikale forhold i bykernen, der med de smalle 1800-talsgader var særdeles uegnet til den hastigt stigende trafikmængde. Med et slag ønskede man at fjerne de store trafikale flaskehalse for færdslen mellem havnen, centrum og udfaldsvejene Havnegade, Åboulevarden og Dynkarken/Spanien.

Omstridt arkitekt
Med mulighed at rydde et så stort område i hjertet Aarhus, fandt Storm Mortensen servietten frem igen. Med vigtig opbakning fra både BP og Aarhus Havn, som også havde ønsker om at blive lejer i den kommende bygning, satte man gang i planerne. Et byggekonsortium bestående af BP og entreprenørfirmaet Brdr. Arnholm fra Randers blev dannet. Konsortiet købte administrationsbygningen med nedrivning for øje. Arkitekterne Knud Blach Petersen og Herbert Jensen fik til opgave at tegne den nye kontorbygning.

I skærende kontrast til fortidens værtshusmiljø skabte de et moderne og stilrent og højhus i 12-etager, hvilket dengang var byens højeste etageejendom. Huset blev døbt BP-huset. Den anvendte byggemetoden var banebrydende. 1950ernes byggeboom med traditionelt opmurede enfamilieshus gav efterhånden mangel på faglært arbejdskraft i byggebranchen. Det blev imødegået med stigende industrialisering af byggeriet. Blandt tiltagene var de præfabrikerede betonelementer, som blev anvendt i de store montagebyggerier. Det var en hurtig måde at bygge på, og så var den billig.

Blach Petersen og Jensen tog som nogle af de første arkitekter den nye byggemetode i anvendelse i deres arbejder. BP-huset var således blandt de første etagebyggerier i Aarhus, som blev efter de nye metoder. Byggeriet af BP-huset blev påbegyndt i 1957. Med en placering på å-brinken var en af de største udfordringer at få huset ordentligt funderet. Der blev anvendt 4.600.000 kilo jernbeton.

Det var en sand folkeforlystelse at se de gamle bygninger blive revet ned. Det foregik på brutal vis ved at lade en enorm betonklods ophængt i en mobil kran smadre mod gamle bygningsmurer og inventar. Allerede i 1959 kunne borgmester Berhardt Jensen indvie den 42 meter høje bygning med 700 arbejdspladser.

"Det er i mit lod som borgmester at opleve, at store virksomheder, fordi Aarhus er i arealnød, er flyttet uden for byen", udtalte borgmester Berhardt Jensen. "Det er derfor med særlig glæde at fastslaa, at et landsomspændende firma, som BP nu gør Aarhus til midtjysk centrum for sin store virksomhed – vi kan fra bystyrets side kun udtale haabet om, at andre landsfirmaer vil følge BPs eksempel, og udnytte de rige muligheder i Aarhus og omegn."

Husets markante facade begyndte ret hurtigt at forfalde. Mosaikstifterne faldt ned, og efterhånden fik bygningen et noget miserabelt udtryk.

Efter flere års tilløb påbegyndte man i 1993 en større istandsættelse af huset. Nye facader, ny isolering og en ny indgang. Det var C.F. Møllers tegnestue, som havde udarbejdet ideerne til istandsættelsen, som beløb sig til 25 mill. kr.

BP frasolgte i 1983 bygningskomplekset til Danish Turnkey Dairies i Aarhus. Senere er bygningen blevet solgt og hedder i dag meget passende Europahuset.

Knud Blach Petersen har sammen med kompagnonerne arkitekterne Herbert Jensen og Mogens Harbo sat sig markante spor i Aarhus. I 1960 og 1970erne var deres tegnestue særdeles anvendt. Mest kendt og berygtet er nok Gellerupparken, men tegnestuen står bl.a. også bag Store Torv 3, Rundhøjskolen og Skjoldhøjkollegiet.

I eftertiden er de tre arkitekter blevet udskældt for deres kedelige, grå og kolde stil, men inden for de senere år har visse arkitekter taget denne opfattelse op til revision. For dem handler det ikke blot om byggeriet fysiske fremtoning, men også om de vilkår, tanker og visioner der bar byggeriet i sin tilblivelse. De ser Blach Petersens byggerier som udtryk for smukke tanker om lighed og socialt engagement med afsæt i visionen om lys, luft og sundhed for folket til grund for sine byggerier. I Gellerupparken var der gode boliger, god beliggenhed og udsigt over Brabrand Ådal, men også indkøbsmuligheder, skole, teater, hotel osv. Inspirationen fra den verdenskendte schweizisk-franske arkitekt og byplanlægger Le Corbusier tanker om den effektive, moderne by er slående.

Europæisk pris gav navn til Europaplads
Europaplads er navngivet i 1961 af borgmester Bernhardt Jensen. I Rådhushallen står en montre med et efterhånden falmet bevis for, at Aarhus i 1960 modtog en fornem Europapris. Prisen blev givet til Aarhus af Europarådet som tak for byens store virke for europæisk og mellemfolkeligt samarbejde. Ved overrækkelse af prisen, som skete ved en officiel ceremoni i juni 1961, navngav borgmester Bernhardt Jensen på byrådets vegne pladsen ved BP-huset, Europaplads.

I dag er Europaplads under drastisk forandring. Aarhus Letbane passerer via Europaplads Station gennem området, og det sidste stykke af den overdækkede å, beliggende ved Europaplads, er ved at blive fritlagt i forbindelse med det nye havnebyrum ved Dokk1.

Kilder og henvisninger

Torve og pladser i Aarhus

Europaplads (Aarhus)


Denge, şu anlamlara gelebilir:

 Mekanik denge
 Kimyasal denge
 Termodinamik denge

Denge


An Paspalum conduplicatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Canto-dorow, Valls ngan Longhi-wagner. An Paspalum conduplicatum in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paspalum

Paspalum conduplicatum


Irati es un municipio brasileño del estado de Santa Catarina. Tiene una población estimada al 2022 de 2069 habitantes. Pertenece al área de expansión de la Región metropolitana del Extremo Oeste.

Toponimia
El nombre proviene del tupí-guaraní, y significa "miel en cantidad".

Historia
En 1946 comenzó la colonización de la localidad del actual municipio, con la llegada de exploradores provenientes de Río Grande del Sur y de la costa catarinense. Subordinada originalmente a Quilombo, fue elevada a municipio el 9 de enero de 1992.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio del municipio
 Sitio de la cámara del municipio

Localidades de Santa Catarina
Localidades establecidas en 1992
Brasil en 1992
Toponimia guaraní de Brasil

Irati (Santa Catarina)


Afrim Tovërlani (Priština, 17. siječnja 1967.), kosovski nogometaš i nogometni trener. Igrao za kosovske klubove Prištinu i Flamurtari. Trenirao Prištinu 2007. – 2009., 2012. godine i kosovski Feronikeli iz Glogovca 2015. – 2017. godine.

Odigrao prijateljsku utakmicu za kosovsku reprezentaciju protiv Albanije 14. veljače 1993. godine.

Bio je športski urednik kosovskog dnevnog lista Express.

Izvori

Kosovski nogometni treneri
Kosovski nogometaši
Športski novinari

Afrim Tovërlani


Hayden Wilde (Taupō, 1 de setembro de 1997) é um triatleta neozelandês, medalhista olímpico.

Carreira

Wilde conquistou a medalha de bronze nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio na prova individual masculino com o tempo de 1:45:24.

Triatletas da Nova Zelândia
Triatletas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Hayden Wilde


إن فن أسكي تقنية فنية، تتشكل فيها صورة بواسطة مجموعة من حروف أسكي.

طالع أيضا
 استريوجرام أسكي
 شركة إن سي دي

مراجع

فن الانترنت
فن الوسائط الجديد
فن حاسوبي
فن رقمي
وسائط متعددة

فن أسكي


is a business simulation video game for the Super NES and Mega Drive/Genesis game consoles, released in 1992 by Koei. It was also released for the FM Towns, PC-9801 and X68000 computer platforms in Japan.

As CEO of a budding international airline, the player has a limited amount of time to expand their business to become the industry leader against three other airlines (either AI-controlled or human opponents). The player has an amount of control over how their airline develops, such as the name, investments, what routes to fly, plane purchases, and other various aspects, while at the mercy of world events such as politics (for instance, choosing to run an airline out of Moscow will restrict the player to buying only Soviet planes, and will make negotiating with Western nations more difficult) and natural disasters. The player can also get the company involved in peripheral businesses such as hotels and shuttle services. Once Perestroika is initiated, then the Cold War restrictions no longer apply in the game.

The sequel Aerobiz Supersonic was released in August 1994 for the SNES and Mega Drive/Genesis. The player is presented with a wider variety of options in nearly everything. Another sequel known as Air Management '96 was released only in Japan for the Sega Saturn and PlayStation.

Gameplay
Aerobiz features two timeframes to play the game through: 1963 to 1995, and 1983 to 2015. After selecting the timeframe, the players then choose a city for their airline's headquarters. This allows a certain amount of handicapping: some cities, such as New York, London, and Tokyo, start the player with many airplanes and a large amount of money; others, such as Lima, Nairobi, and Honolulu, start the player with only a couple of airplanes and a small amount of money. The players then select a difficulty level, which affects the number of passengers, world events (and the reactions of the passengers to those world events), and the win conditions. A charter system of independent airlines can have their shares bought or sold on the stock market; owning at least 51% of the company makes it eligible to be assimilated into the main airline.

The gameplay is superficially straightforward: players negotiate for access slots at each airport, buy airplanes, then open routes and start business. After each player has made their desired moves, the game shows any world events that affect the players (for instance, a labor strike will delay shipments of aircraft from that company, while the Olympic Games will boost traffic worldwide, particularly to the host city). The game then shows the results of direct competition between airlines flying the same routes, then the quarterly results of sales, expenses, profits, and passengers flown. After the January–March quarter of every year, it also shows annual results. There are elements of enhancing airline service, such as improving the convenience of arrivals/departures, along with reductions in fare, improving the quality of service along with advertising campaigns.

The game is won by the first player to achieve the win conditions: link all 22 cities and carry a certain number of passengers (between 2.5 million and 4.5 million, based on difficulty level), all while remaining profitable. If a player goes for four quarters with a negative balance, the company is declared bankrupt and offered reorganization. If the game goes for 32 years (128 turns) without any player meeting the win conditions, the game is called a loss.

Scenarios
 Scenario 1
 This scenario starts in 1963 with the intense competition for the airlines heating up with aircraft that can fly for longer distances without re-fueling. All airlines are desperately trying to cross the long Pacific Ocean in the quest for intercontinental superiority.
 Scenario 2
 This scenario starts in 1983 with the supersonic airplane become the hottest topic in the airline industry.

Reception

MegaTech magazine said the game had massive potential, and that "strategy buffs will cream over it". Super Gamer reviewed the SNES version and gave an overall score of 81% writing: "This puts you in charge of an airline, buying aircraft, routes, hotels, advertising, and even choosing whether to skimp on repairs!"

Remake

A remake of this game was made for the Sony PlayStation, Sega Saturn, and Windows PC called . Graphics have been enhanced in this version. However, it is only available in Japanese.

References

External links
Aerobiz (Super NES) at GameFAQs
Aerobiz (Sega Genesis) at GameFAQs
Air Management: Ōzora ni Kakeru (Sharp X68000) at GameFAQs

1992 video games
Business simulation games
Koei games
Sega Genesis games
X68000 games
NEC PC-9801 games
FM Towns games
Air Magagement 96'
Air Management 96'
Super Nintendo Entertainment System games
Video games developed in Japan
Video games scored by Taku Iwasaki
Video games set in Africa
Video games set in Asia
Video games set in Egypt
Video games set in Europe
Video games set in the Middle East
Video games set in North America
Video games set in South America
Video games set in the Soviet Union

Aerobiz


Uyku, bilincin değiştiği ve duyusal etkinliğin belirli bir dereceye kadar azaldığı, bilinçli zihinsel etkinliğin durduğu bir haldir. Uykuda  kas ve çevre ile etkileşim azalır. Uyku, uyaranlara tepki verme yeteneği açısından uyanıklıktan farklı olsa da aktif beyin kalıplarını içerir ve bu da onu koma veya bilinç bozukluklarından daha duyarlı yapar.

Uyku, REM uykusu ve REM dışı uyku olmak üzere vücudun iki farklı mod arasında geçiş yaptığı tekrarlayan dönemlerde gerçekleşir. REM "hızlı göz hareketi" anlamına gelse de bu uyku modunun vücudun sanal felci de dahil olmak üzere birçok başka yönü de vardır.

Rüyalar, genellikle uykunun belirli aşamalarında istemsiz olarak zihinde meydana gelen birçok görüntü, fikir, duygu ve duyumdur. Uykuda vücut sistemlerinin çoğu anabolik durumdadır ve bağışıklık, sinir, iskelet ve kas sistemlerini eski haline getirmeye yardımcı olur ki bunlar ruh halini, hafızayı ve bilişsel işlevi koruyan ve endokrin ve bağışıklık sistemlerinin işlevinde büyük rol oynayan hayati süreçlerdir.

Dahili sirkadiyen saat, geceleri günlük uykuyu destekler. Uykunun çeşitli amaçları ve işleyişi devam eden önemli araştırmaların konusudur. Uyku, hayvan evrimi boyunca oldukça korunmuş bir davranıştır ve mazisi muhtemelen yüz milyonlarca yıl öncesine dayanır.

İnsanlar, uykusuzluk, hipersomnia, narkolepsi ve uyku apnesi; uyurgezerlik ve hızlı göz hareketi uyku davranış bozukluğu gibi parasomniler; bruksizm; ve sirkadiyen ritim uyku bozuklukları gibi dissomnialar da dahil olmak üzere çeşitli uyku bozukluklarından muzdarip olabilirler. Yapay ışığın kullanımı, insanlığın uyku düzenini değiştirmiştir. Yaygın yapay ışık kaynakları, dış mekan aydınlatması ve mavi ışık yayan akıllı telefon ve televizyon gibi elektronik cihaz ekranlarıdır. Bu, uyku döngüsünü düzenlemek için gerekli melatonin hormon salınımını bozar.

Uyku, tüm memelilerde, kuşlarda ve balıklarda gözlenen doğal dinlenme biçimidir. Bu canlılar günlük işlevlerini gerçekleştirebilmek için uykuya ihtiyaç duyarlar. Uyku tam anlamıyla şuursuzluk olarak nitelendirilemez.

İnsanlarda yeterli uyku alınmaması unutkanlık, asabiyet, dikkat dağınıklığı gibi sorunlara neden olabilir. Gereğinden fazla uyku, depresyon gibi rahatsızlıklardan kaynaklanıyor olabilir. Uyku bozukluğu kimi insanlarda kronik hale gelip çok büyük sorunlara neden olabilmektedir.

Uyku insan ömrünün en az 1/3'ünü oluşturur.

Uyku, vücudun dinlenmesini ve beynin bir gün önce aldığı bilgiyi işlemesini sağlar. Uyku, 24 saatlik döngüde doğal bir zamanı varıdır. Kişinin kolaylıkla uyandırılabildiği ve değiştirilmiş bilinçlilik halidir. Kişilerin uykudaki davranışlarını ve EEG kullanarak onların beyin dalgalarını inceleyen bilim insanları, uykuda gerçekleşen olaylara dair kanıtları ortaya koyarlar. Uyanıkken ya da uyurken beyindeki milyarlarca nöron arasındaki elektrik trafiği sonucunda beyin dalgaları üretilir. Uyku aynı zamanda hafızanın yeniden yapılandırılması ve psikolojik yenilenme için de gereklidir.

Fizyoloji
Uykudaki en belirgin fizyolojik değişiklikler beyinde meydana gelir. Beyin uykudayken özellikle REM dışı uyku sırasında, uyanıkken olduğundan daha az enerji kullanır. Etkinliğin azaldığı bölgelerde beyin, enerjinin kısa süreli depolanması ve taşınması için kullanılan molekül olan adenozin trifosfat (ATP) tedariğini geri yükler. Sessiz uyanmada beyin, vücut enerjisinin %20'sini harcar dolayısıyla bu azalmanın genel enerji tüketimi üzerinde gözle görülür bir etkisi vardır.

Uyku, duyusal eşiği arttırır. Başka bir deyişle, uyuyan kişiler daha az uyarıcıyı algılar ancak genellikle yüksek sese ve diğer göze çarpan duyusal olaylara yanıt verebilirler.

Yavaş dalga uykusundayken insanlar büyüme hormonu patlaması salgılar. Gündüz bile tüm uyku, prolaktin salgılanmasıyla ilişkilidir.

Uyku sırasındaki değişiklikleri izlemek ve ölçmek için temel fizyolojik yöntemler arasında, beyin dalgalarının elektroensefalografisi (EEG), göz hareketlerinin elektrookülografisi (EOG) ve iskelet kas aktivite elektromiyografisi (EMG) yer alır. Bu ölçümlerin eş zamanlı toplanmasına polisomnografi denir ve özel bir uyku laboratuvarında yapılabilir. Uyku araştırmacıları ayrıca kardiyak aktivite için basitleştirilmiş elektrokardiyografi (EKG) ve motor hareketler için aktigrafi kullanırlar.

Uyku sırasındaki ölçülen beyin dalgaları
EEG'de görülen elektriksel etkinlik beyin dalgalarını temsil eder. Belirli bir frekanstaki EEG dalgalarının genliği, uyku-uyanıklık döngüsündeki uykuda olma, uyanık olma veya uykuya dalma gibi çeşitli noktalara karşılık gelir.

Alfa, beta, teta, gama ve delta dalgalarının hepsi uykunun farklı evrelerinde ölçülür. Her dalga şekli farklı bir frekans ve genliktedir.

Alfa dalgaları, kişi dinlenirken görülür ancak kişi yine de tamamen bilinçlidir. Gözleri kapalı olabilir ve tüm vücut dinlenir ve vücudun yavaşlamaya başladığı yerde nispeten hareketsizdir.

Kişi bir görevi tamamlarken veya bir şeye konsantre olurken dikkatini topladığında, Beta dalgaları alfa dalgalarını devralır. Beta dalgaları, en yüksek frekanslardan ve en düşük genliklerden oluşur ve kişi tamamen uyanık olduğunda ortaya çıkar.

Alfa ve beta dalgaları, kişi uyanıkken görülen tek dalgalardır.

Gama dalgaları, bir kişi bir göreve yüksek oranda odaklandığında görülür.

Teta dalgaları kişinin uyanık olduğu dönemde ortaya çıkar ve uykunun 1. Aşamasına ve 2. Aşamasına geçişine devam ederler.

Delta dalgaları uykunun 3. ve 4. Evrelerinde kişi en derin uykudayken görülür.

REM dışı ve REM uykusu
Uyku, hızlı göz hareketi olmayan (REM olmayan veya NREM ) uykusu ve hızlı göz hareketi (REM) uykusu olmak üzere iki genel türe ayrılır.

REM dışı ve REM uykusu o kadar farklıdır ki fizyologlar bunları farklı davranışsal durumlar olarak tanımlar. Önce REM dışı uyku oluşur ve ardından yavaş dalga uykusu veya derin uyku denilen geçiş dönemi vardır. Bu aşamada vücut ısısı ve kalp atış hızı düşer ve beyin daha az enerji kullanır. Paradoksal uyku olarak da bilinen REM uykusu, toplam uyku süresinin küçük bir bölümüdür. REM uykusu, rüyaların (veya kabusların ana sebebidir ve eşzamanlı olmayan ve hızlı beyin dalgaları, göz hareketleri, kas ton kaybı ve homeostazın askıya alınması ile ilişkilidir.

Alternatif NREM ve REM uykusunun uyku döngüsü, iyi bir gece uykusunda 4-6 kez olmak üzere ortalama 90 dakika sürer. Amerikan Uyku Tıbbı Akademisi (AASM) NREM'i üç aşamaya ayırır: N1, N2 ve N3, sonuncusu delta uykusu veya yavaş dalga uykusu da denilir. Tüm periyot normalde şu sırayla ilerler: N1 → N2 → N3 → N2 → REM. REM uykusu, bir kişinin derin bir uykudan 2. veya 1. aşamaya dönmesiyle oluşur. Gecenin erken saatlerinde daha fazla miktarda derin uyku (evre N3) varken, doğal uyanmadan hemen önceki iki döngüde REM uykusunun oranı artar.

Uyanış

Uyanma, uykunun sonudur veya sadece çevreyi incelemek ve tekrar uykuya dalmadan önce vücut pozisyonunu yeniden ayarlamak için bir an da olabilir. Uyuyanlar genelde REM fazının bitiminden hemen sonra veya bazen REM'in ortasında uyanırlar. Dahili sirkadiyen göstergeler, homeostatik uyku ihtiyacının başarılı şekilde azaltılmasıyla birlikte genelde uyanışı ve uyku döngüsünün sonunu getirir. Uyanma, beyinde talamus ile başlayan ve korteks boyunca yayılan artan elektriksel faaliyeti kapsar.

Tipik bir gece uykusunda, uyanık durumda harcanan fazla zaman yoktur. Elektroensefalografi kullanılarak yapılan çeşitli uyku çalışmalarında, kadınların gece uykularında %0-1, erkeklerin ise bu süre zarfında %0-2 uyanık oldukları bulunmuştur. Yetişkinlerde, özellikle sonraki döngülerde uyanıklık artar. Yapılan bir çalışmada, ilk doksan dakikalık uyku döngüsünde %3, ikincide %8, üçüncüde %10, dördüncüde %12 ve beşincide %13-14 uyanıklık süresi bulunmuştur. Bu uyanık kalma süresinin çoğu REM uykusundan kısa bir süre sonra gerçekleşmiştir.

Günümüzde birçok insan çalar saatle uyanır ancak insanlar belirli bir saatte alarma ihtiyaç duymadan da güvenilir şekilde uyanabilir. Birçoğu iş günlerinde ve izin günlerinde oldukça farklı uyur, bu da kronik sirkadiyen senkronizasyon bozukluğuna yol açabilen bir modeldir. Pek çok insan yatmadan önce düzenli olarak televizyon izler vb. ekranlara bakar. Bu ise sirkadiyen döngünün bozulmasını şiddetlendirebilecek bir faktördür. Uykuyla ilgili yapılan bilimsel çalışmalar, uyanıştaki uyku aşamasının uyku ataletini artırmada önemli bir faktör olduğunu göstermiştir.

Uyandıktan sonra uyanıklığın belirleyicileri, alınan uykunun miktarı/kalitesi, önceki günün fiziksel etkinliği, karbonhidrat açısından zengin bir kahvaltı ve zengin kahvaltıya karşılık gelen düşük kan şekeri tepkisidir.

Rüyalar

Rüya insanların uyurken deneyimlediği olaylardır. Nedenleri, kaynakları ve anlamları üzerine geliştirilmiş farklı anlayışlar bulunsa da, genelde iki kolda gelişen rüya çalışmalarından bahsedilebilir. Bunlar psikiyatri gibi bilim dallarının teorileri ile metafizik dinsel açıklama çabalarıdır.

Ayrıca bakınız
 Rüya yorumu
 Düşlerin Yorumu: Sigmund Freud'un psikanaliz yöntemine dayanan rüya yorumu üzerine çalışması.
Hızlı göz hareketi:REM uykusu.

Kaynakça

Uyku


Adalbert I. (francuski: Albert Ier de Vermandois; poznat i kao Albert; ? — 8. rujna 987.) bio je francuski plemić, grof Vermandoisa. Poznat je i kao Adalbert Pobožni (francuski: Albert le Pieux).

Njegovi roditelji su bili grof Herbert II. (Héribert) i njegova jedina supruga, princeza Adela, kći franačkog kralja Roberta I. Adalbert je naslijedio oca 943.; njegova braća su bili grof Robert i grof Herbert III. od Omoisa, koji je oženio kraljicu Eadgifu. Adalbert je poslao ljude u svojoj službi da prate kraljicu tijekom vjenčanja. Brak Herberta i Eadgifu naljutio je njenog sina, kralja Luja IV.

Moguće je da je Adalbert bio oženjen ženom po imenu Hérésinde. Sa sigurnošću se zna da je oženio Gerbergu od Lotaringije. Njihovi sinovi su bili:
Herbert III. od Vermandoisa
Oton I. od Chinyja
Odo
Liudolf od Vermandoisa, biskup

Izvori

Herbertovci
Grofovi Vermandoisa

Adalbert I. od Vermandoisa


Columbus-III was a transatlantic telecommunications cable connecting Europe to North America.

History and details
Columbus-III entered service since December 1999 and it's owned by over 30 carriers. Supported by 90 repeaters, it's 9833 km long.

After a 2009 upgrade, the capacity of the system between the United States and Portugal was increased to 160 Gbit/s initially. The upgraded system could accommodate up to 320 Gbit/s with potential to go even further beyond.

References

External links

Infrastructure completed in 1999
Submarine communications cables in the Mediterranean Sea
Submarine communications cables in the North Atlantic Ocean
Transatlantic communications cables
1999 establishments in Florida
1999 establishments in Portugal
1999 establishments in Spain
1999 establishments in Italy

Columbus III


Ulusal Bilim Olimpiyatları, TÜBİTAK'ın Türkiye'de düzenlediği 2 aşamadan oluşan sınavlardır. Her yıl astronomi-astrofizik, matematik, fizik, kimya, biyoloji, bilgisayar, ortaokul matematik ve ortaokul bilgisayar dallarında Bilim Olimpiyatları'nı düzenlemektedir. 1. aşamayı geçenler yapılan 2. aşama sınavına girerler. Bu sınavda başarılı olan öğrencilere 4 altın, 8 gümüş ve 12 bronz olarak madalya verilir. Aynı zamanda sınavda başarılı görülen öğrenciler, takım seçme sınavına çağrılır ve bu aşamanın sonunda 6 branşta ulusal takım seçilir. Bu öğrenciler Türkiye'yi dünyada Uluslararası Bilim Olimpiyatları ve Bölgesel Bilim Olimpiyatları'nda temsil eder.

Birinci aşama sınavı
Birinci aşama sınavları ülke çapında 2020 yılı itibarıyla 81 il merkezinde ve KKTC'de önceden belirlenip ilan edilen tarihlerde düzenlenir. Birinci Aşama Sınavı Soruları çoktan seçmeli olarak TÜBİTAK tarafından yetkilendirilen Olimpiyat Komitesi tarafından hazırlanır. Sınav detayları aşağıdaki tabloda verilmiştir.

Yaz kampı
Birinci aşama sınavında başarılı olan öğrenciler, ikinci aşama sınavına hazırlık amacıyla yaz okuluna katılarak alanında yetkin akademisyenler tarafından eğitim görmektedir. Yaz okulu (ağustos/eylül aylarında) iki hafta sürmektedir ve hemen arkasından komite başkanları tarafından talep edilmesi durumunda öğrenciler, kasım ayında düzenlenen ve bir hafta süren kasım kampına davet edilmektedirler.

İkinci aşama sınavı
Bilim Olimpiyatları ikinci aşama sınavına doğrudan başvuru yoktur. Birinci aşama sınavı sonucuna göre başarılı olan öğrenciler ikinci aşama sınavına çağrılırlar. İkinci aşama sınavı yazılı ve/veya uygulamalı yapılabilir. İkinci aşama sınavı soruları TÜBİTAK tarafından yetkilendirilen Olimpiyat Komitesi tarafından hazırlanır. Sınav sonucu değerlendirmeler, genel sıralama dikkate alınarak belirlenen taban puanları üzerinden yapılır. Sınav sonucuna göre ilgili Olimpiyat Komitesi tarafından başarılı öğrenciler ulusal düzeyde madalya almaya hak kazanırlar ve Kış Okuluna davet edilirler.

Kış Kampı
Bilim Olimpiyatları Kış Kampı, Bilim Olimpiyatları İkinci Aşama Sınavı'ndaki performansına göre katılmaya davet edilen öğrenciler için iki hafta süren bir bilimsel zenginleştirme programıdır. Öğrenciler, Türkiye'nin her yerinden diğer öğrenciler ve konunun uzmanı akademisyenlerle birlikte çalışarak seçtikleri disiplinde yoğun ve ileri düzey teorik/pratik eğitim almaktadırlar. Bilimde daha ileri çalışmalar ve kariyer için harika bir başlangıç olan Kış Okulu, Takım Seçme Sınavları'na hazırlık niteliğindedir.

Takım Seçme Sınavları ve Takım Kampları
Kış Okulu sonrasında yapılan Takım Seçme Sınavları ve gerekli görülmesi durumunda Yaz Okulu, İkinci Aşama ve Kış Okulu sınav sonuçları da dikkate alınarak, Bölgesel veya Uluslararası Bilim Olimpiyatlarında ülkemizi temsil edecek takımlar ilgili Olimpiyat Komitelerinin görüşleri doğrultusunda belirlenerek GYK tarafından değerlendirilir ve Başkanlık onayı sonrası kesinleşir. Takım Seçme Sınavları sonunda belirlenen takımlar ilgili Olimpiyatların katılım tarihine kadar Olimpiyat Komitelerince belirlenen tarihlerde kısa süreli takım kamplarına alınırlar. Bu kamplarda öğrenciler alanının uzmanı akademisyenlerden teorik ve/veya pratik dersler alırlar. Kamplar seviye olarak Kış Okulu'nun da üstüne çıkmaktadır. Program kapsamında öğrencilerin yetiştirilmesine yönelik yapılan her türlü çalışma Olimpiyat Komitelerince BİDEB ile koordineli olarak yürütülür.

Bölgesel Bilim Olimpiyatları
Bilim Olimpiyatları bölgesel yarışmalar olarak da düzenlenmektedir. Dünyanın çeşitli bölgelerinde her yıl çeşitli dallarda bölgesel bilim olimpiyatları yapılmaktadır, ülkemiz bunlardan belli başlılarına Uluslararası Bilim Olimpiyatları'na hazırlık amacıyla katılmaktadır. Bunlar Balkan Bilgisayar Olimpiyatı, Avrupa Genç Bilgisayar Olimpiyatı, Asya Fizik Olimpiyatı, Avrupa Fizik Olimpiyatı, Mendeleev Kimya Olimpiyatı, Balkan Matematik Olimpiyatı, Akdeniz Matematik Olimpiyatı, Avrupa Kızlar Matematik Olimpiyatı ve Genç Balkan Matematik Olimpiyatıdır

Uluslararası Bilim Olimpiyatları
Uluslararası Bilim Olimpiyatları'na katılımın amacı, T.C. vatandaşı olan ortaokul veya lise öğrencilerini doğa bilimlerinde çalışmalar yapmaya özendirmek, onların çalışmalarını yönlendirmek ve bu alanlarda eğitim olanakları sağlayarak gelişmelerine katkıda bulunmak, Uluslararası Bilim Olimpiyatları'nda ülkemizi temsil edecek öğrencileri seçmek, yarışmalara hazırlamak ve katılımlarını sağlamaktır. Bu olimpiyatlar Uluslararası Matematik Olimpiyatı, Uluslararası Fizik Olimpiyatı, Uluslararası Kimya Olimpiyatı, Uluslararası Bilgisayar Olimpiyatı, Uluslararası Biyoloji Olimpiyatı ve Uluslararası Astronomi - Astrofizik Olimpiyatıdır.

Ödüller ve Olanaklar

Para Ödülü
2202 Bilim Olimpiyatları Programı kapsamında İkinci Aşama sınavı sonucunda ulusal düzeyde derece alan öğrenciler ile uluslararası olimpiyatlara katılarak derece alan öğrencilere aşağıdaki tutarlarda para ödülü verilir:

Üniversiteye Yerleşmede Ek Katsayı Uygulaması
Astronomi-Astrofizik, Bilgisayar, Biyoloji, Fizik, Kimya ve Matematik sınav dallarında Türkiye genelinde dereceye giren öğrenciler, katıldıkları ilk Üniversite Giriş Sınavı'nda bir defaya mahsus olmak üzere, aldıkları dereceye göre ek katsayı uygulamasından yararlanırlar. Uluslararası Bilim Olimpiyatları'nda altın, gümüş ya da bronz madalya kazanan lise öğrencileri, katıldıkları ilk Üniversite Giriş Sınavı'nda bir defaya mahsus olmak üzere, aldıkları madalyaya göre ek katsayı uygulamasından yararlanırlar.

Doğrudan Yerleştirme
Uluslararası Bilim Olimpiyatları'nda altın, gümüş ya da bronz madalya kazanan lise öğrencileri, katıldıkları ilk Üniversite Giriş Sınavı'nda bir defaya mahsus olmak üzere, sınavsız yerleştirme uygulamasından yararlanırlar.

TÜBİTAK 2205 - Lisans Bursu
Astronomi-Astrofizik, Bilgisayar, Biyoloji, Fizik, Kimya ve Matematik dallarında ulusal/uluslararası alanda derece alan öğrenciler, olimpiyatlara katıldıkları alanlarla ilgili üniversitelerin ilgili bölümlerinden/programlarından birini kazanarak veya seçerek kayıt yaptırmaları halinde TÜBİTAK 2205 - Lisans Bursu'nu almaya hak kazanırlar.

Mentorluk Desteği
Birinci aşama sınavında başarılı olan öğrenciler TÜBİTAK bünyesinde yürütülen 2248 Mentorluk Desteği Programından yararlanabilirler.

İlgili bağlantılar
 Bilim Olimpiyatları

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Uluslararası Matematik Olimpiyatı Resmî Sitesi
 TÜBİTAK Resmî Sitesi
 TÜBİTAK Bilim Olimpiyatları Resmî Sitesi

Olimpiyatlar
TÜBİTAK

Ulusal Bilim Olimpiyatları


Jean-Baptiste Du Halde (chinês :杜赫德; 1 de fevereiro de 1674 - 18 de agosto de 1743) foi um historiador jesuíta francês especializado na China. Ele não viajou para a China, mas coletou relatórios de dezessete missionários jesuítas e forneceu um levantamento enciclopédico da história, cultura e sociedade da China e da "Tartária Chinesa", isto é, da Manchúria.

Voltaire disse sobre o trabalho de Du Halde: "Embora tenha sido desenvolvido a partir de Paris, e ele não tenha conhecido os chineses, [ele] deu, com base nas memórias de seus colegas, a mais ampla e a melhor descrição que o império da China teve no mundo todo".

Publicações

 Jean-Baptiste Du Halde, Description géographique, historique, chronologique, politique, et physique de l'empire de la Chine et de la Tartarie chinoise, enrichie des cartes générales et particulieres de ces pays, de la carte générale et des cartes particulieres du Thibet, & de la Corée; & ornée d'un grand nombre de figures & de vignettes gravées en tailledouce, Paris:J-B Mercier, 1735, quatre volumes. Texte intégral en ligne sur chineancienne.fr
 nouvelle édition, La Haye: H. Scheurleer, 1736, 4 volumes, plus un volume de cartes. En ligne sur Internet Archive : volume 1,volume 2, volume 3, volume 4

Referências
Historiadores
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Jean-Baptiste Du Halde


La bataille de Zawichost se déroule le  près de Zawichost, sur la Vistule, en Pologne. Elle oppose les forces de la principauté de Galicie-Volhynie, menées par leur souverain Roman Mstislavitch, aux armées de Petite-Pologne dirigées par les frères Lech le Blanc et Conrad de Mazovie. Les Polonais remportent la victoire sur Roman, qui trouve la mort pendant l'affrontement.

Contexte

Le déclin de la Rus' de Kiev à partir de la deuxième moitié du  offre aux souverains de Pologne l'opportunité d'étendre leur autorité vers l'est. En 1199, le duc de Cracovie Lech le Blanc intervient dans la guerre civile qui suit la mort du prince de Galicie . Grâce au soutien de ses troupes, le prince de Volhynie Roman Mstislavitch est capable de s'imposer, fondant ainsi la principauté unifiée de Galicie-Volhynie. Néanmoins, les relations entre Roman et Lech se dégradent dans les années qui suivent.

La bataille

Roman envahit la Pologne en 1205 et ravage la région de Lublin, sans parvenir à prendre la ville d'assaut. En apprenant que les Polonais ont levé des troupes et avancent dans sa direction, il s'enfonce en territoire polonais et franchit la Vistule au niveau du village de Zawichost. Avec son frère Conrad de Mazovie, Lech l'intercepte et le force à livrer bataille.

L'affrontement se solde par une victoire des Polonais, qui repoussent leurs adversaires vers le fleuve et les mettent en fuite. Roman est tué pendant la déroute.

Conséquences

La mort du prince donne lieu à une période troublée en Galicie-Volhynie. Plusieurs prétendants se disputent le trône, encouragés par les puissances voisines, Pologne et Hongrie en premier lieu.

Bataille de 1205
Bataille impliquant la Pologne
Bataille impliquant les principautés slaves de l'Est
Ukraine au XIIIe siècle

Bataille de Zawichost


Zsolt Balogh (rukometaš)
Zsolt Balogh (plivač)
Zsolt Balogh (veslač)
Zsolt Balog, nogometaš

Zsolt Balogh


Tachov (Çekçe: Tachov, Almanca: Tachau), Çekya'nın Plzeň Bölgesi'nde bulunan bir kasabadır. 2021 yılı itibarıyla kasabanın nüfusu 13.072'dir.

İlgili bağlantılar
 Çekya
 Çekoslovakya

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Tachov

Çekya'daki şehirler

Tachov


أوليفر مارتينيز  (12 يناير 1966 في باريس، فرنسا) هو ممثل أفلام فرنسي.

نشأته
بدأ مارتينيز مهنة التمثيل في بلده فرنسا عام 1990 ثم اكتسب في وقت قصير شهرة كبيرة.
هو ابن لأب إسباني بطل ملاكمة عاش في المغرب وأم فرنسية

حياته الشخصية
عُرف بالشاب اللعوب، بدأ بمواعدة مجموعة من المشاهير وعارضات الأزياء، كالممثلة «ميرا سورفينو», نجمة البوب الأسترالية «كيلي مينوج» (2002-2007), العارضة والممثلة «جويا توليدو» (2007-2010), عارضة الأزياء البريطانية «روزي هنتينجتون» وأخيراً استقر مع الممثلة الأمريكية «هالي بيري» حيث بدأت علاقتهما في 2010 وتكللت بالزواج في 2013 وأنجب منها ابنه ماكيو.

حياته المهنية
فاز عام 1994 بجائزة سيزر عن دوره في فيلم واحد، اثنان، ثلاثة، الشمس الذي قام بتمثيله عام 1993. أصبح معروفا على الصعيد الدولي من خلال تمثيله فيلم الخائنة مع الممثلة الأمريكية ديان لين عام 2002. قدم الصوت باللغة الألمانية في هذا الفيلم الممثل الألماني فريدريك فونهوف.

قائمة الأفلام

مراجع

وصلات خارجية

 "Olivier!", Cinetropic.com

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من باريس
رومان كاثوليك فرنسيون
سيزار لأفضل ممثل صاعد
فرنسيون من أصل إسباني
ممثلو أفلام فرنسيون
ممثلون من باريس
مواليد 1966
مواليد في باريس

أوليفر مارتينيز