Living Things ( für "Lebewesen") ist das fünfte Studioalbum der US-amerikanischen Rock-Band Linkin Park. Die Veröffentlichung über Warner Brothers Records erfolgte am 20. Juni 2012.

Entstehung und Hintergrund
Im Juni 2011 kündigte Chester Bennington an, dass seit zwei Monaten an einem fünften Studioalbum gearbeitet werde. Dem Magazin Kerrang! erzählte er, dass für jenes wieder eine neue musikalische Stilrichtung angestrebt wird.
Laut Bandaussage wird diese die Rap- und Rock-Elemente ihrer beiden ersten Alben mit dem elektronischen Stil von A Thousand Suns kombinieren. Auffassungen, nach denen das Album wieder Rockgitarren-lastiger sein werde, dementierte Shinoda. Er sagte, dass die "Rückkehr zu Hybrid Theory" missverstanden wurde, sie wollten nicht zum Album, sondern zur damaligen Band zurückkehren, mit derselben Einstellung und Energie von damals.

Wie auch bei den letzten zwei Alben, Minutes to Midnight und A Thousand Suns, ist Rick Rubin wieder Produzent. Er sagte, dass es für den aktuellen Zeitpunkt in der Entwicklung im Vergleich zu den anderen Alben einen bedeutenden Fortschritt gebe. Es werde sich typischerweise einmal in der Woche getroffen, um über Songs zu reden, die die Band entwickelt hat. Außerdem verriet Bennington dem Rolling Stone im Juli 2011, dass für weitere Alben ein 18-Monate-Rhythmus angestrebt werde. Es werde weiterhin neues Material produziert, auch während Tourneen. Im September gab er in einem anderen Interview für MTV bekannt, dass sich die Band weiterhin erst in Anfangsphasen der Produktion befinde.

Im März 2012 sagte Brad Delson, dass das Album für Mitte des Jahres geplant sei. Dem Magazin Spin präsentierten Bennington und Shinoda im April fünf Songs von Living Things und kündigten ferner ein Feature mit dem Musiker Owen Pallett für das Album an. Sie sagten außerdem, dass die Texte diesmal persönlicher ausfallen werden und dass sich viel um Beziehungen drehen werde; anders als bei A Thousand Suns, dessen Texte oft politischen Inhalt hatten. Am 15. April 2012 gab Mike Shinoda in seinem Blog bekannt, dass das Album Living Things heißen wird. Einen Tag darauf präsentierten Linkin Park das Albumcover und gaben auch bekannt, dass das Album am 26. Juni erscheinen soll, in Deutschland ist es für den 22. Juni angekündigt. Linkin Park veröffentlichten zusätzlich die Trackliste und die Tourdaten zur Honda Civic Tour zusammen mit Incubus. Am 25. Juni wurde das Berliner Konzert der Tour aus dem Admiralspalast vom 5. Juni in einer Spezialübertragung in mehr als 500 US-Kinos gezeigt.

Für die Gestaltung des Covers – sowohl vom Album als auch der Singleauskopplung Burn It Down – griff man auf einen 360°-Körperscanner zurück, mit dem alle Bandmitglieder digitalisiert und zu den Figuren vereint wurden, die schlussendlich auf den Veröffentlichungen zu sehen sind.

Am 9. Mai begann eine weltweite Schnitzeljagd, an deren Ende es laut Shinoda eine Belohnung geben werde. Am 24. Mai feierte der Song Lies Greed Misery bei BBC Radio 1 Radiopremiere. Ein Fan erhielt einen USB-Stick mit dem Song im MP3-Format und bekam die Erlaubnis, das Lied auf die Fansite LPAssociation.com hochzuladen und zum Download zur Verfügung zu stellen.

Im Jahr 2013 erschienen gleich zwei Wiederveröffentlichungen von Living Things. Am 8. Februar wurde die Australian Tour Edition mit einem alternativen Cover, wie schon bei der Minutes to Midnight European Tour Edition, veröffentlicht. Diesmal sind die Bonustracks jedoch auf einer separaten CD enthalten. Seit dem 29. März ist auch Living Things + erhältlich, das dem Konzept von A Thousand Suns + folgt, indem auch hier eine DVD beigelegt ist. Die Aufnahmen stammen vom Konzert im Admiralspalast, Berlin.

Singleauskopplungen
Am 28. März sagte Mike Shinoda in einer Videobotschaft vom Set zum Video von Burn It Down, dass dieses Stück als erste Singleauskopplung am 16. April 2012 veröffentlicht und an die Radiostationen geschickt würde. Ab 6. April hatte die Band sechs Tage lang Puzzles auf die offizielle Website aufgeschaltet, die schlussendlich zusammen das Cover-Artwork der Single ergaben. Seit dem 12. April konnten zudem Teile des Liedes durch ein Spiel freigeschaltet werden. Die Regie beim Video, das am 24. Mai bei MTV Premiere feierte, führte Band-DJ Joe Hahn.

Am 29. August erschien das Musikvideo zur zweiten Singleauskopplung Lost in the Echo. Die Download-Single war in Großbritannien seit dem 5. Oktober erhältlich. Die Single wurde jedoch vom Markt genommen und am 19. Oktober in einer veränderten Version wieder veröffentlicht.

Das Musikvideo zu Castle of Glass wurde am 10. Oktober 2012 veröffentlicht. Es entstand in Zusammenarbeit mit dem Videospiel Medal of Honor: Warfighter. Am selben Tag erschien der Song auch als Promo-Single. Er konnte sich noch vor Ende des Jahres in den deutschen Airplaycharts platzieren. Die CD-Single erschien jedoch erst am 1. Februar 2013.

In Japan wurde bereits am 31. Oktober 2012 Powerless als Download-Single exklusiv über iTunes veröffentlicht.

Titelliste

Rezeption
Musikkritiker äußerten sich sehr unterschiedlich über Living Things, das verschiedene Medien auswertende Metacritic führt eine Durchschnittsbewertung von 60 aus 100 möglichen Punkten an.

Living Things wurde von Artistdirect als eines der besten Alben des Jahrzehnts bezeichnet und die Musik als einzigartig beschrieben. Es werde als Meilenstein in die Rock-Geschichte eingehen. Im Q-Magazine wurde das Album als Beweis für Mike Shinodas großes Talent und seine Rolle als kreativer Antrieb der Band angesehen. Entertainment Weekly stellte das Zusammenspiel von "Cyber-Metal" mit Noise-Pop- und New-Wave-Anleihen heraus.

Das englische Kerrang! hielt hingegen fest, dass Living Things über weite Strecken nach einer Band klinge, die zwar großes Talent habe, aber nicht wisse, in welche Richtung sie sich bewegen solle. Laut.de sprach von lediglich einem duften Song und diversen Totalausfällen; der nach dem experimentelleren Vorgängeralbum A Thousand Suns von vielen Fans herbeigesehnte Blick in den Rückspiegel sei nur ein flüchtiger gewesen. Das Magazin Focus bezeichnete Living Things als Tiefpunkt der Band, "weil es ein lang überholtes Konzept zu Tode kopiert". Die Formel "einer schreit, einer rappt" sei überholt und das Album bis auf wenige Ausnahmen langweilig. Das Musikportal CDstarts attestierte dem Album "die künstlerische Sprengkraft eines nassgewordenen China-Böllers". Visions erklärte sich den Erfolg der Band hierdurch, dass Linkin Park die Band sei, die die Bedürfnisse ihrer Fans immer am zuverlässigsten erfülle. Living Things sei fernab des ursprünglichen Nu Metals, der Radiorock der Band sei geprägt von den "härtesten weichen Gitarren der Welt".

Einzelnachweise

Nummer-eins-Album
Album (Alternative Rock)
Album (Alternative Metal)
Album 2012
Linkin-Park-Album
Mehrfach-Platin-Album (Deutschland)

Living Things


Turbo F.A.S.T. este un serial american de televiziune streaming animat în flash bazat pe filmul animat pe calculator din 2013 Turbo. Produs de DreamWorks Animation Television și animat de Titmouse, Inc., serialul a fost lansat pe Netflix în Statele Unite și în cele 40 de țări în care Netflix a oferit serviciile sale pe atunci, dar a devenit mai târziu disponibil în toată lumea. Este primul serial original Netflix pentru copii și primul serial de animație al DreamWorks Animation produs pentru Netflix.

Primele cinci episoade ale primului sezon de 26 de episoade au fost lansate pe 26 decembrie 2013, cu restul episoadelor fiind lansate în loturi de câte cinci sau șase episoade pe parcursul anului 2014. Sezonul al doilea a fost lansat pe 31 iulie 2015. Al treilea și ultimul sezon a fost lansat pe 5 februarie 2016. Fiecare episod este format din două segmente de 11 minute, cu excepția a câtorva episoade duble.

Serialul ia loc după cinci luni de la evenimentele filmului, urmărind un melc pe nume Turbo și echipa lui în Starlight City, unde se antrenează pentru noi cascadorii și se întrec cu inamici. În afară de Ken Jeong și Michael Patrick Bell, care se întorc la rolurile lor ca Kim-Ly și White Shadow din film, serialul are o distribuție diferită, cu Reid Scott în rolul lui Turbo, Eric Bauza în rolul lui Chet, John Eric-Bentley în rolul lui Whiplash, Grey Griffin în rolul lui Burn, Phil LaMarr în rolul lui Smoove Move și Amir Talai în rolurile lui Skidmark și Tito.

Premisa
După evenimentele filmului, Tito construiește un loc numai pentru Turbo și ceilalți melci. Astfel, Turbo alături de Whiplash, Skidmark, Chet, Smoove Moove, Burn și White Shadow își continuă aventurile ca o echipă.

Personaje
 Theo/Turbo
 Whiplash
 Skidmark
 Chet
 Smoove Moove
 Burn
 White Shadow
 Tito
 Kim Ly
 Hardcase

Episoade

Referințe

Legături externe

Netflix
Seriale americane de televiziune din anii 2010
Seriale de televiziune din 2013
Seriale de comedie

Turbo F.A.S.T.


Wayne William McCullough (* 7. Juli 1970 in Belfast, Nordirland) ist ein ehemaliger irisch-US-amerikanischer Boxer. Von Juli 1995 bis Januar 1997 war er Weltmeister der WBC im Bantamgewicht. Als Amateur gewann er unter anderem die Silbermedaille im Bantamgewicht bei den Olympischen Sommerspielen 1992 in Barcelona.

Amateurkarriere
McCullough gewann laut eigener Aussage 307 von 318 Amateurkämpfen und wurde Irischer Meister 1988 im Halbfliegengewicht, 1990 im Fliegengewicht und 1992 im Bantamgewicht.

1988 wurde er im Alter von noch 17 Jahren als jüngster Ire für die Olympischen Spiele in Seoul nominiert und war dort Fahnenträger seiner Nation während der Eröffnungszeremonie. Er verlor dann im Halbfliegengewicht startend seinen zweiten Kampf gegen den Kanadier Scott Olson.

1990 gewann er als einziger Ire Gold bei den Commonwealth Games in Auckland und Bronze beim Weltcup in Bombay, ebenfalls der einzige irische Medaillengewinn. Er war dabei im Halbfinale gegen Serafim Todorow gescheitert.

Bei der Weltmeisterschaft 1991 in Sydney verlor er erst im Viertelfinale, beim Kampf um den Einzug in die Medaillenränge, gegen Enrique Carrión. Sein größter Erfolg war dann der Gewinn der Silbermedaille bei den Olympischen Spielen 1992 in Barcelona, als er nach Siegen gegen Fred Muteweta, Ahmed Aboud, Mohammed Sabo und Li Gwang-sik, erst im Finale gegen Joel Casamayor unterlegen war.

Profikarriere
Er begann seine Profikarriere 1993 in den Vereinigten Staaten und erzielte 16 Siege in Folge, darunter gegen Victor Rabanales und Fabrice Bénichou. Er konnte daraufhin am 30. Juli 1995 in Nagoya um den WBC-Weltmeistertitel im Bantamgewicht boxen und besiegte dabei den japanischen Titelträger Yasuei Yakushiji. Im Anschluss verteidigte er den Titel jeweils gegen Johnny Bredahl und José Luis Bueno, ehe er den Titel im Januar 1997 niederlegte um in das Superbantamgewicht aufzusteigen. Dort boxte er am 11. Januar 1997 in Boston gegen Daniel Zaragoza um dessen WBC-Titel, verlor jedoch knapp nach Punkten (Split Decision).

Bis zum Ende seiner Karriere 2005 schaffte er keinen Titelgewinn mehr, besiegte jedoch noch Juan Polo Pérez. Er verlor 1998 beim Kampf um den WBO-Titel im Federgewicht gegen Naseem Hamed, 1999 beim erneuten Kampf um den WBC-Titel im Superbantamgewicht gegen Erik Morales und 2003 wieder beim Kampf um den WBO-Titel im Federgewicht gegen Scott Harrison. 2005 boxte er noch zweimal um den WBC-Superbantamgewichtstitel, verlor jedoch jeweils gegen Óscar Larios und beendete seine Karriere.

Einen letzten Kampf bestritt er 2008.

Sonstiges
McCullough lebt in Los Angeles and Las Vegas. Er ist verheiratet, Vater einer Tochter und arbeitet als Boxtrainer in Santa Monica.

2019 fand er Aufnahme in die Nevada Boxing Hall of Fame.

Einzelnachweise

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1988
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1992
Boxer (Vereinigte Staaten)
Boxer (Irland)
Weltmeister (Boxen)
Olympiateilnehmer (Irland)
Ire
US-Amerikaner
Geboren 1970
Mann
Sieger bei den Commonwealth Games (Boxen)
Teilnehmer an den Commonwealth Games (Nordirland)

Wayne McCullough


Amon-Ra St. Brown, né le  à Anaheim en Californie, est un joueur américano-allemand de football américain. Il joue à la position de wide receiver dans la National Football League (NFL).

Biographie

Jeunesse
Il est né d'un père afro-américain et d'une mère allemande. Il est nommé d'après Amon, une divinité issue de la mythologie égyptienne, dû à l'intérêt de son père pour la conscience noire et les noms africains. Il a deux frères, Equanimeous et Osiris.

Carrière universitaire
Il rejoint en 2018 l'université de Californie du Sud et leur équipe des Trojans.

Carrière professionnelle
Il est sélectionné en  positon, au quatrième tour, par les Lions de Détroit lors de la draft 2021 de la NFL. Il signe par la suite un contrat de 4 ans avec les Lions.

Lors de la  semaine contre les Vikings du Minnesota, il marque son premier touchdown professionnel dans les dernières secondes de la partie et qui permet de donner la victoire aux Lions au score de 29 à 27. Au fur et à mesure que la saison avance, il devient le joueur le plus ciblé chez les Lions et cumule les bonnes performances, en étant nommé débutant offensif du mois du décembre dans la NFL. Il termine la saison en tant que meilleur receveur des Lions avec 912 yards en réception et a marqué un total de 6 touchdowns.

Statistiques

|-
| 2021||Lions de Détroit||17||90||912||10,1||5||7||61||8,7||1||0||0

Notes et références

Liens externes

Naissance en octobre 1999
Naissance à Anaheim
Joueur américain de football américain
Joueur allemand de football américain
Wide receiver
Joueur de football américain des Trojans de l'USC
Choix de draft des Lions de Détroit
Joueur des Lions de Détroit
Joueur sélectionné au Pro Bowl

Amon-Ra St. Brown


Estación de Granada puede referirse a:

España
 La estación de ferrocarril de Granada, también conocida como «Estación de Andaluces»
 Estación Ferrocarril, una de las estaciones del Metro de Granada situada junto a la anterior.
 La estación de autobús de Granada
 La estación del Sur, antigua estación ferroviaria granadina perteneciente a la Compañía de los Caminos de Hierro del Sur de España, cuyos servicios fueron transferidos a la estación de Andaluces.
 Estación de La Granada, en la localidad de La Granada

Argentina
 Estación Coronel Granada, en Villa Francia, provincia de Buenos Aires.

Estación de Granada (desambiguación)


Bakur II. od Iberije (gruz. ბაკურ II), iz dinastije Hosroida, bio je kralj Iberije (Kartlija, istočna Gruzija) od 534. do 547. godine. Na prijestolju je naslijedio svog oca, kralja Dačija. Vladao je trinaest godina, ali nije ostavio gotovo nikakva sjećanja na svoje vrijeme i prošao je nezapaženo u povijesti zemlje.

Prema srednjevjekovnom kroničaru Džuanšeru Džuanšerianiju, umro je za sobom ostavivši malodobnu djecu, a Iberija je pala pod sasanidski nadzor. Imao je dvoje djece, Farsmana V. i još jednog sina, koji je bio otac kralja koji je nešto kasnije stupiti na gruzijsko prijestolje - Farsmana VI.

Nakon smrti, naslijedio ga je sin Farsman V.

Izvori

Hosroidi
Kraljevi Iberije

Bakur II. od Iberije


Evelyn Mawuli (馬瓜 エブリン; Toyohashi, 2 de junho de 1995) é uma jogadora japonesa de basquete profissional que atualmente joga pelo Aisin AW Wings da Women's Japan Basketball League.

Ela conquistou a medalha de prata nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 com a seleção do Japão.

Basquetebolistas do Japão
Basquetebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Evelyn Mawuli


Anna Karénina puede referirse a:

 Ana Karénina, novela del escritor ruso León Tolstói.
 Diversas películas basadas en la novela.
 La serie de televisión homónima.

Anna Karenina (desambiguación)


Alex Nicolao Telles () este un fotbalist brazilian, care joacă la clubul din Arabia Saudită Al-Nassr.

Cariera la club
Telles sa născut în Caxias do Sul, un oraș din statul brazilian Rio Grande do Sul. La vârsta de opt ani, a început să joace fotbal cu copiii din vecinătate și a fost ulterior înscris la o academie de tineret a clubului Esporte Clube Juventude.

În decembrie, Telles a fost transferat la Grêmio după încheierea unui parteneriat cu Juventude. Și-a făcut debutul cu Grêmio pe 3 februarie 2013 împotriva lui Internacional.

La 22 ianuarie 2014, după lungi negocieri, Telles a plecat la clubul turc Galatasaray pentru 6 milioane de euro, semnând un contract până în 2018.

La 31 august 2015, Galatasaray a fost de acord să îl împrumute pe Telles la clubul italian Internazionale din Serie A pentru un an pentru o taxă de 1,3 milioane de euro, în plus față de 250 000 EUR dacă Inter se califică pentru faza grupelor a Ligii Campionilor UEFA 2016-17. Contractul a inclus o opțiune de cumpărare pentru 8,5 milioane de euro, oferindu-i lui Internazionale oportunitatea de-al cumpăra la încheierea împrumutului.

La 12 iulie 2016, Galatasaray a anunțat transferul lui Telles la clubul portughez Porto pentru o sumă de 6,5 milioane de euro. A semnat un contract până în iunie 2021 și poartă tricoul cu numărul 13.

Palmares

Club
Juventude
Copa FGF: 2011, 2012

Galatasaray
Süper Lig: 2014–15
Cupa Turcă: 2013–14, 2014–15
Supercupa din Turcia: 2015

Porto
Primeira Liga: 2017–18
Supertaça Cândido de Oliveira: 2018

Note

Legături externe

Grêmio profile

Alex Telles featured in Brazil: the talent factory 2013

Nașteri în 1992
Fotbaliști brazilieni
Fundași
Fotbaliști ai Galatasaray SK
Fotbaliști ai lui Internazionale Milano
Fotbaliști ai FC Porto
Sportivi brazilieni în viață

Alex Telles


2008 Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimleri 4 Kasım 2008 tarihinde yapılmış, Demokratik Parti'nin adayı Illinois senatörü Barack Obama ABD'nin 44. devlet başkanı seçilmiştir. 4 yılda bir yapılan Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimlerinin sonucu seçiciler kurulu esasına göre belirlenmektedir. Bu sisteme göre ABD'nin her eyaleti başkanlık seçimlerinde nüfuslarıyla orantılı bir temsil hakkına sahiptir. 2008 yılındaki bu seçimlerde Obama Cumhuriyetçi Parti'nin adayı olan Arizona senatörü John McCain'yle yarışmış, seçiciler kurulundaki 538 üyeden 365'ini kazanarak başkan seçilmiştir. Seçimi kazanan Barack Obama 20 Ocak 2009 tarihinde yemin ederek göreve başladı.

Aday adayları

ABD'deki partiler 4 yılda bir Kasım ayında yapılan başkanlık seçimlerinde partilerini temsil edecek adayları ön seçimlerle belirlemektedirler. Seçim yılının ilk aylarında başlayan ön seçimler yaklaşık 5 ay süren ve her eyalette farklı günlerde yapılan uzun bir süreçtir. Ön seçimlere katılacak aday adayları ilk ön seçimin tarihinden yaklaşık 1 yıl önce adaylıklarını koymaktadırlar. Bu takvim uyarınca 2008 yılının Kasım ayında yapılacak başkanlık seçimlerine aday adayı olma işlemi iki büyük partide 2006 yılının sonlarında başlamıştır. 2007 yılının ortalarına gelindiğinde aday adayı gösterme işlemi büyük ölçüde tamamlanmıştır.

2008 seçimlerinde iki büyük partiden (Cumhuriyetçi Parti ve Demokratik Parti) aday adayı gösterilen siyasetçilerden en yüksek oy alan adaylar şunlardır:

Cumhuriyetçi Parti

 John McCain, Arizona eyaleti senatörü. Daha önce 2000 Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimlerinde ön seçim safhasında Cumhuriyetçi Parti'den aday adayı olmuş fakat aday seçilememişti. 18 Şubat 2007'de ikinci bir kez başkanlığa adaylığını koydu. 4 Mart 2008'de en yakın rakibi Mike Huckabee'nin adaylıktan çekilmesi sonucu bu sefer başkan adaylığını yakaladı.
 Rudy Giuliani, 11 Eylül saldırıları sırasında New York'un belediye başkanı olarak isim yapmış siyasetçi. 13 Kasım 2006'da adaylığını koydu. 30 Ocak 2008'de adaylıktan çekildi.
 Mitt Romney, Massachusetts eyaleti eski valisi. 13 Şubat 2007'de başkanlığa aday oldu. 7 Şubat 2008'de adaylıktan çekildi.
 Fred Thompson, Tennessee eyaleti eski senatörü, ayrıca Law & Order televizyon dizisinde oyuncu. 5 Eylül 2007 tarihinde adaylığını koydu. 22 Ocak 2008'de adaylıktan çekildi.
 Mike Huckabee, Arkansas eyaleti eski valisi. 28 Ocak 2007'de başkanlığa aday oldu. 4 Mart 2008'de adaylıktan çekildi.
 Ron Paul, Teksas eyaleti Temsilciler Meclisi üyesi. 12 Mart 2007'de adaylığını koydu. 12 Haziran 2008'de adaylıktan çekildi.
 Tom Tancredo, Colorado eyaleti eski Temsilciler Meclisi üyesi. 2 Nisan 2007'de adaylığını koydu. 20 Aralık 2007'de adaylıktan çekildi.

Demokratik Parti

 Barack Obama, Illinois eyaleti senatörü. 10 Şubat 2007'de adaylığını koydu. 3 Haziran 2008 tarihinde en yakın rakibi olan Hillary Clinton'u delege sayısında geri bırakarak Demokratik Parti'nin başkan adaylığını yakaladı.
 Hillary Rodham Clinton, New York senatörü, 42. ABD başkanı Bill Clinton'un eşi. 20 Ocak 2007'de adaylığını koydu. Ön seçimler sonuçlanana kadar Barack Obama'yla olan adaylık mücadelesini başabaş sürdürdü. 3 Haziran 2008 tarihinde adaylıktan çekilmek zorunda kaldı.
 John Edwards, eski Kuzey Karolina senatörü, 2004 Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimleri'de Demokratik Parti'nin başkan yardımcısı adayı idi. 27 Aralık 2006'da adaylığını koydu. 30 Ocak 2008'de adaylıktan çekildi.
 Joe Biden, Delaware eyaleti senatörü. 31 Ocak 2007'de adaylığını koydu. 3 Ocak 2008'de adaylıktan çekildi.
 Christopher Dodd, Connecticut eyaleti senatörü. 11 Ocak 2007'de adaylığını koydu. 3 Ocak 2008 tarihinde adaylıktan çekildi.
 Mike Gravel, Eski Alaska eyaleti senatörü. 17 Nisan 2006'da adaylığını koydu. 26 Mart 2008'de adaylıktan çekildi.
 Dennis Kucinich, Ohio eyaleti Temsilciler Meclisi üyesi. 11 Aralık 2006'da adaylığını koydu. 25 Ocak 2008'de adaylıktan çekildi.
 Bill Richardson, New Mexico eyalet valisi. EskiTemsilciler Meclisi üyesi, ABD'nin Birleşmiş Milletler nezdindeki eski elçisi, eski ABD Enerji bakanı. 21 Mayıs 2007'de adaylığını koydu. 10 Ocak 2008'de adaylıktan çekildi.

Ön seçimler

İki büyük partiyi temsil edecek adaylar ön seçimlerle belirlenmektedir. Diğer küçük partiler ise adaylarını yaptıkları kurultaylarda seçmektedirler. Her eyaletteki ön seçimler değişik tarihlerde yapılmaktadır. Iowa ve New Hampshire eyaletleri geleneksel olarak ön seçimlerini diğer eyaletlerden önce yaparak bu süreci başlatan eyaletlerdir. 2008 yılındaki seçimlerde Iowa eyaletindeki ön seçimler 3 Ocak tarihinde yapılmıştır ve Demokratik Parti'de aday adayı Barack Obama'nın, Cumhuriyetçi Parti'de ise aday adayı Mike Huckabee'nin başarısıyla sonuçlanmıştır. 8 Ocak'ta yapılan New Hampshire ön seçimleri ise daha farklı bir sonuçla noktalandı: Cumhuriyetçi Parti'de John McCain, Demokratik Parti'de ise Hillary Clinton öne geçtiler.

5 Şubat 2008 tarihinde yapılan Süper Salı ön seçimleri çok büyük bir önem taşımaktaydı. 20 eyaletin ön seçimleri aynı güne rastladığı için Süper Salı adıyla büyük bir önem kazanan bu ön seçimler Cumhuriyetçi Parti'de John McCain'in öne geçmesiyle sonuçlanırken; Demokratik Parti'de oylar Barack Obama ile Hillary Clinton arasında aşağı yukarı eşit bir şekilde paylaşıldı.

 4 Mart 2008 tarihinde aday adayı Mitt Romney'in adaylıktan çekilmesi sonucu John McCain Cumhuriyetçi Parti'nin başkan adayları arasında rakipsiz duruma geldi. Ancak oy sayısı bakımından John McCain'den çok geride olan Ron Paul adaylığını ısrarla 12 Haziran 2008 tarihine kadar sürdürdü. Bu tarihte Ron Paul'un adaylığını sona erdirmesiyle birlikte John McCain'in genel seçimlerde Cumhuriyetçi Parti'yi temsil etmesi resmilik kazandı.

Demokratik Parti içinde Obama ve Clinton dışında kalan adaylardan kazanma şansı bulunan son aday olan John Edwards 30 Ocak 2008 tarihinde adaylıktan ayrıldı. Ancak Obama ile Clinton arasındaki adaylık yarışı uzun bir süre başabaş bir şekilde devam etti. Demokratik Parti'nin adayı ancak bütün ön seçimler tamamlandıktan sonra az bir farkla belli oldu. 3 Haziran günü Barack Obama az ama kesin bir miktarda bir oy üstünlüğü elde ederek Demokratik Parti'nin adayı olma şansını yakaladı. Böylece her iki partideki ön seçimler 5 ay içinde tamamlanmış oldu.

Parti kurultayları

Her iki parti de Ağustos ayı sonu ve Eylül ayı başlarında kurultaylarını topladılar. Demokratik Partinin kurultayı 25-28 Ağustos 2008 tarihleri arasında Colorado eyaletinin Denver kentindeki Pepsi Center'da yapıldı. Cumhuriyetçi Partinin kurultayı ise 1-4 Eylül 2008 tarihleri arasında Minnesota eyaletinin St. Paul kentindeki XCel Energy Center'da yapıldı. Seçime katılacak olan diğer küçük partiler de Nisan-Temmuz ayları arasında kurultaylarını yaparak başkan ve başkan yardımcısı adaylarını belirlediler.

Başkan adayları

Cumhuriyetçi Parti'nin 2008 seçimlerindeki başkan adayı John McCain 1986 yılından beri ABD Senatosu'nda Arizona eyaletini temsil etmekte olan tanınmış bir siyasetçidir. McCain 1982 yılında siyasete atılmış, önce ABD Temsilciler Meclisi'nde hizmet vermiş; 4 yıl sonra da Senato'ya seçilmiştir. McCain George W. Bush'un ilk kez başkan seçildiği 2000 Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimleri'nde Cumhuriyetçi Parti içinde George W. Bush'a rakip olarak yarışmış ancak ön seçimi kaybederek adaylıktan çekilmiştir. John McCain bahriyecilik geleneği olan bir aileden gelmektedir. ABD Deniz Kuvvetleri Akademisi'ni bitirmiş, 1967 yılında Vietnam Savaşı'nda pilot olarak hizmet vermekteyken Kuzey Vietnamlılara tutsak düşerek 5,5 yıl bir süreyle tutsak kalmıştır.

Demokrat Parti'nin adayı olan Barack Obama ise 2004 yılından bu yana ABD Senatosu'nda İllinois eyaletini temsil eden bir siyasetçidir ve Senatonun tek siyahi üyesidir. Babası Kenyalı ve annesi beyaz bir Amerikalı olan Obama ABD'nin Hawaii eyaletinde dünyaya gelmiş, çocukluğunun bir bölümünü Endonezya'da geçirmiştir. 1991 yılında Harvard Üniversitesi Hukuk Fakültesinden mezun olan Obama 1997 yılında İllinois eyalet meclisine senatör seçilerek siyasete atılmış, 2004 yılında ABD Senatosu'na seçilene kadar bu görevde kalmıştır. Senatoda 2 yıl hizmet verdikten sonra başkanlığa aday olmuştur.

Başkan yardımcısı adayları

Her iki büyük partinin başkan adayları kurultaylardan hemen önce ABD seçim sistemi uyarınca başkan yardımcısı adaylarını belirlediler. Barack Obama 23 Ağustos 2008 tarihinde Delaware senatörü Joe Biden'i başkan yardımcısı adayı seçtiğini açıkladı. Joe Biden son 25 yıl boyunca ABD Senatosu'nda hizmet etmiş ve daha önceki aylarda Barack Obama'ya rakip olarak Demokratik Parti'nin başkan adaylığı yarışına katılmış bir siyasetçiydi. Seçim tarihi itibarıyla 65 yaşında olan ve dış siyaset konusundaki tecrübesiyle tanınan Biden 3 Ocak 2008 tarihinde başkan adaylığından çekilerek Senato'ya geri dönmüştü.

Cumhuriyetçi Parti'nin adayı John McCain ise 29 Ağustos 2008 tarihinde seçtiği başkan yardımcısı adayını kamuoyuna açıkladı. McCain'in kendisine yardımcı olarak seçtiği Alaska valisi Sarah Palin son 2 yıl boyunca nüfus bakımından ABD'nin küçük eyaletlerinden biri olan Alaska eyaletinin valiliğini yapmaktaydı. Palin vali olmadan önce Alaska'nın Wasilla kentinde 1996-2002 yılları arasında yaptığı belediye başkanı olarak hizmet vermişti. Palin'in başkan yardımcısı adaylığı kamuoyu ve medyada büyük bir ilgiyle karşılandı ve McCain'in seçim kampanyası sırasında yaptığı toplantı ve mitinglere olan ilginin büyük bir oranda artmasına neden oldu.

Adaylar

Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimlerinde seçmenlere verilen oy pusulalarında adları yer alan başkan adayları aşağıda verilmiştir:

Demokratik Parti

Cumhuriyetçi Parti

Yeşil Parti

Yeşil Parti 10-13 Temmuz tarihleri arasında Chicago'da yaptığı kurultayda adaylarını seçti.

Anayasa Partisi

Anayasa Partisi 22-28 Nisan tarihleri arasında Missouri eyaletindeki Kansas City kentinde yaptığı kurultayda adaylarını belirledi.

Sosyalist Parti ABD

Liberteryen Parti

Liberteryen Parti 26 Mayıs tarihinde Denver'de yaptığı kurultayda adaylarını belirlemiştir.

Bağımsız Adaylar

Ralph Nader

Alan Keyes

Seçim kampanyası

Salıncak eyaletler

 4 Kasım 2008 tarihinde yapılacak genel seçimlerin kampanyası partilerin kurultayları biter bitmez ivme kazandı. Adaylar çabalarını özellikle Salıncak eyalet denilen eyaletler üzerinde yoğunlaştırdılar. Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimleri yerel çoğunluk esasına göre yapılmaktadır. Her eyalet adayların başkanlık seçiminde kazandığı oya göre eyaletin ABD nüfusundaki oranıyla orantılı bir sayıda seçiciler kurulu temsilcileri seçmektedir. Böylece bütün eyaletlerden en fazla seçiciler kurulu temsilcisi kazanan aday başkanlığı kazanmaktadır.

Colorado, Florida, İndiana, Michigan, Minnesota, Missouri, Nevada, New Hampshire, New Jersey, New Mexico, Kuzey Karolina, Ohio, Pensilvanya, Virginia, Washington, Wisconsin eyaletleri 2008 yılında salıncak eyaletler olarak görülmektedir. Bu 16 eyalet topluca 210 seçiciler kurulu üyesine sahiptir. Geride kalan eyaletlerden 21 eyalet kırmızı eyalet (Cumhuriyetçi eğilimli) olarak görülmekte ve 163 seçiciler kurulu oyuna sahiptir. 13 eyalet ve Washington ise mavi eyalet (Demokrat eğilimli) olarak görülmekte ve 165 seçiciler kurulu oyuna sahiptir. Seçimlerin sonucunu bu 16 eyaletin belirlemesi beklenmektedir.

Münazaralar

Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimleri kampanyası sırasında başkan adaylarının ve başkan yardımcı adaylarının ulusal televizyon kanalları tarafından yayınlanan münazaralara katılmaları geleneği vardır. 2008 yılında iki büyük partinin adayları tarafından oluşturulan bir komite 4 münazaranın yapılmasına karar vermiştir:

 26 Eylül: İlk münazara Mississippi eyaletinin Oxford kentindeki Mississipi Üniversitesi kampüsünde McCain ve Obama arasında yapıldı.
 2 Ekim: İlk ve tek başkan yardımcısı münazarası Missouri eyaletinin St. Louis kentinde Washington Üniversitesi'nde Palin ve Biden arasında yapıldı.
 7 Ekim: İkinci başkan adayları münazarası Tennessee eyaletinin Nashville kentinde Belmont Üniversitesinde yapıldı.
 15 Ekim: Son başkanlık münazarası New York eyaletindeki Hempstead kentinde yer alan Hofstra Üniversitesinde yapıldı.

Sonuçlar

Seçim öncesi kamuoyu yoklamaları

ABD'de seçimler öncesinde çok sayıda kuruluş kamuoyu yoklamaları yaparak seçmenlerin adaylara karşı olan eğilimini ölçmekte ve yayınlamaktadır. Bunlar arasında haber ajansları, gazete ve televizyon kanalları, web siteleri ve Gallup gibi kamuoyu araştırma firmaları yer almaktadır. Obama ve McCain arasındaki ilk anlam ifade eden kamuoyu yoklaması Haziran 2008 başında adayların kesinleşmesinden sonra yayınlandı. 2008 yılı yazı boyunca yayınlanan kamuoyu yoklamalarının çoğunda Obama McCain'in ilerisinde yer aldı. Bu fark Eylül 2008 başındaki Cumhuriyetçi Parti kurultayına devam etti. Ancak Sarah Palin'in Cumhuriyetçi Parti başkan yardımcılığına aday gösterilmesi üzerine yarış McCain-Palin çiftinin lehine döndü. Ekim 2008 başına gelindiğinde yarışın tekrar Obama'nın lehine döndüğü gözlenmektedir. Bazı kamuoyu yoklamalarına göre Obama-Biden çifti % 12'ye varan bir farkla öne geçmiştir. Seçim tarihi yaklaştıkça aradaki açık kapanmaya başlamıştır.

Seçim sonuçları

4 Kasım 2008 günü yapılan Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimlerinde 130 milyona yakın Amerikan vatandaşı oy kullanmış, seçimi Obama-Biden çifti % 7 oy farkıyla kazanmıştır. Seçiciler kurulu bazında ise Obama 365 üye kazanmış, McCain ise 173 üye kazanmıştır. Eyaletlere tek tek bakılırsa adayların kazandığı oy sayısı aşağıda şöyledir:

Adayların ülke çapındaki oy oranları ve seçiciler kuruluna gönderecekleri üye sayıları aşağıdaki gibidir:

Kronoloji

 3 Ocak 2008 tarihinde Iowa eyaletinde parti içi ön seçimler (caucus) yapıldı. Barack Obama (Demokrat) ve Mike Huckabee (Cumhuriyetçi) kazandılar.
 8 Ocak 2008 tarihinde New Hampshire eyaletinde ön seçimler yapıldı. John McCain (Cumhuriyetçi) ve Hillary Clinton (Demokrat) kazandılar.
 5 Şubat 2008, Süper Salı ön seçimleri yapıldı(20 eyalet aynı günde ön seçim yaptı).
 4 Mart 2008, John McCain'in Cumhuriyetçi Parti'nin adayı olması kesinleşti.
 3 Haziran 2008, Barack Obama'nın Demokratik Parti'nin adayı olması kesinleşti.
 23 Ağustos 2008, Barack Obama Delaware Senatörü Joe Biden'ı Başkan Yardımcılığına aday gösterdi.
 25 Ağustos 2008, Denver'de Demokratik Parti genel kurulu resmen başkan adayını onayladı.
 29 Ağustos 2008, John McCain Alaska Valisi Sarah Palin'i Başkan Yardımcılığına aday gösterdi.
 1 Eylül 2008, St. Paul'de Cumhuriyetçi Parti genel kurulu Cumhuriyetçi başkan adayını onayladı.
 26 Eylül 2008, Oxford, Missisippi'de başkan adayları arasında ilk münazara gerçekleştirildi.
 2 Ekim 2008, başkan yardımcısı adayları arasındaki münazara gerçekleştirildi.
 15 Ekim 2008, son başkanlık münazarası New York eyaletindeki Hempstead kentinde yer alan Hofstra Üniversitesinde yapıldı.
 4 Kasım 2008, Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimleri yapıldı. Demokratik Parti adayı Barack Obama seçimi %7 gibi bir farkla kazandı.
 20 Ocak 2009, yeni ABD başkanı Barack Obama görevine başladı.

Dış bağlantılar
 ABD Seçimleri -2008 BBC Türkçe yayınları web sitesi
 ABD seçimlerinde diğer adaylar
 NTV MSNBC ABD Başkanlık Seçimi
 Uzun Soluklu Kampanya: 2008 ABD Seçimleri, ABD Ankara Büyükelçiliği, Ekim 2007

Kaynakça

Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimleri
Barack Obama
2008'de Amerika Birleşik Devletleri
Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimleri


Toano ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Reggio Emilia in der Emilia-Romagna. Die Gemeinde liegt etwa 35,5 Kilometer südsüdwestlich von Reggio nell'Emilia im Apennin zwischen Dolo und Secchia.

Verkehr
Am östlichen Rand der Gemeinde führt die frühere Strada Statale 486 di Montefiorino (heute eine Provinzstraße) von Modena zum Passo del Radici.

Geschichte
907 richtete Berengar I. in einer Urkunde aus Pavia den Hof von Toana ein.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in der Emilia-Romagna

Toano


Jacek Roman Wszoła (Varšava, 30. prosinca 1956.), bivši poljski atletičar natjecao se u skoku u vis.

Natjecanja

Olimpijske igre
Na Olimpijskim igrama osvojio je dvije medalje prvu zlato u  Montréali 1976. a drugu srebrenu četiri godine kasnije u  Moskva 1980. godine.

Vanjske poveznice

IAAF-ov profil
Jacek Wszoła Biography and Olympic Results . Sports-Reference.com

Poljski skakači u vis
Olimpijski pobjednici u atletici
Životopisi, Varšava

Jacek Wszoła


Die Helpensteiner Mühle war eine Wassermühle mit einem wahrscheinlich unterschlächtigen Wasserrad.

Geographie
Die Helpensteiner Mühle hatte ihren Standort an der heutigen Helpensteinstraße zwischen den Ortsteilen Arsbeck, Wildenrath und Dalheim-Rödgen in der Mittelstadt Wegberg im Kreis Heinsberg. Der Mühle vorgelagert war ein Mühlenweiher, der sogenannte Helpensteins Weiher. Das Gelände hat heute eine Höhe von 73 m ü. NN. Der Helpensteins Weiher wurde gespeist vom Helpensteiner Bach.

Gewässer
Der Rothenbach hat seinen Ursprung im Helpensteiner Bach, der in der Nähe des Siemens-Prüfcenters an der Friedrich-List-Allee seine Quelle hat. Die Quellhöhe liegt bei 84 ü.NN. Der Helpensteiner Bach durchfloss früher den Helpensteins Weiher und heute den Rödgener Burgweiher, auch Rakyweiher genannt, und versorgte bis 1899 die Dalheimer Mühle über ein oberschlächtiges Mühlrad mit Wasser. Der weitere Bachverlauf führt durch waldreiches Gebiet bis hin zur Dalheimer Mühle, wo der Helpensteiner Bach den vorgelagerten Mühlenteich durchfließt und hinter der Mühle als Rothenbach auf einer Strecke von 5,5 km den Grenzverlauf zwischen den Niederlanden und Deutschland bildet. Auf seinem Weg wird die Gitstapper Mühle mit Wasser versorgt, bevor der Rothenbach bei Vlodrop auf niederländischem Gebiet als "Rode Beek" in die Rur fließt. Die Mündungshöhe liegt bei 28 m ü. NN.

Geschichte
Im 14./15. Jahrhundert besaßen die Herren der Herrlichkeit Arsbeck in der Nähe der Arsbecker Burg am sogenannten Helpensteins Weiher die Helpensteiner Mühle. Der Mühlenweiher wurde mit dem Wasser vom Helpensteiner Bach gespeist. Bei einem Gewitter im Jahre 1547 brannte die Helpensteiner Mühle ab. 1576 wird sie als Zwangsmühle neu aufgebaut. Ab 1666 gibt es eine Burgmühle ohne Mühlenbann. Der Müller Veit Ceupers aus Wegberg darf in Arsbeck sein Mahlgut abholen. Durch den Einfluss des Dalheimer Klosters wird ein Antrag auf Errichtung einer neuen Mühle im Jahre 1780 abgelehnt, um keine Konkurrenz zu haben. Erst nach der Aufhebung des Klosters 1802 wird die neue Rödgener Mühle am Rödgener Burgweiher genehmigt.

Literatur
 Niederrheinische Wassermühlen – Führer von Hans Vogt
 Die Schwalm – Tal der Mühlen von Horst Jungblut – Helmut Elstner
 Heimatbuch der Stadt Wegberg – Zusammengestellt von Heinz Cohnen
 Kulturführer Wegberg

Weblinks

Wassermühle in Wegberg
Mühle in Europa

Helpensteiner Mühle


Kamogawa may refer to:
Kamo-gawa or Kamo River, a river through Kyoto City
Kamogawa, Chiba, a city in Chiba Prefecture
Kamogawa Sea World
10143 Kamogawa, asteroid discovered 1994

See also
Kamo River (Kyoto)

Kamogawa


بدبد إحدى ولايات محافظة الداخلية في سلطنة عمان، وتعد همزة وصل بين مناطق مختلفة في السلطنة منها الشرقية، الظاهرة، محافظة ظفار والوسطى.

عنها
ولاية «بدبد» هي واحة خضراء وهي كنز من كنوز الطبيعة العمانية التي تتنوع متناغمة عبر سهولها ووديانها الخصبة وعيونها التي تتدفق عبر جداول لتسقي مزارعها اليانعة الخضراء، كما أن الحصون والأبراج تشكل رمزاً من رموز الآثار والتراث.

عبر كل هذه الرموز وأخرى عديدة يشهد الزائر عن قرب تاريخ سكانها لسنوات عديدة تنطق التاريخ.. جبال شاهقة ذات أشكال مختلفة وألوان متعددة.
تبعد الولاية عن محافظة مسقط مسافة 70 كلم تقريباً. وتجاورها ولاية سمائل من جهة الجنوب وولاية دماء والطائيين من جهة الشرق ومحافظة مسقط من جهة الشمال، بينما تحاذيها سلاسل جبال الحجر.

«بدبد» ولاية عمانية عرفت الجسور وقد اختارتها شعاراً لها. والجسور في «بدبد» ليست للعبور فقط كما يعتقد البعض وإنما هي أيضا لتصريف المياه، حيث إن الضواحي واقعة تحت متدرج جبلي وبين ضفتي وادي واستطاع أهلها أن يصرفوا الماء إلى أبعد الضواحي بطريقة السواقي المعلقة وذلك بإقامة الجسور ونحت السواقي عليها.

«بدبد» ينطق التاريخ من أبراجها وحصونها التي تعلو عبر الجبال الشاهقة التي تعبر عن صمود أبنائها في تصميم هذه الأبراج والحصون والقلاع عبر الجبال الصامتة.

أبراجها
ويقدر عدد الأبراج في مختلف أنحاء الولاية بحوالي 40 برجاً أشهرها أبراج فنجا ذات الطراز المعماري الفريد، وأبراج نفعا التي تطل على القرية الجميلة، وأبراج المناثيرة، وفي بلدة العمقات يوجد برجان، ومن أبرز الحصون في ولاية «بدبد» حصن «بدبد» الذي يبلغ طوله 30 متراً، ويضم برجين في الركنين الغربيين، وحصن حميم وقلعة نقصي، هذا السوق في مختلف المنتوجات.

معالمها
سوق فنجا، ذلك السوق الذي يتخذ من «بدبد» موقعاً مهما لكل المسافرين إلى مناطق الداخلية والشرقية والظاهرة والوسطى ومحافظة ظفار. يتوقف هذا المسافر عبر هذا السوق ليمعن عبر هذا السوق في مختلف المنتوجات، ففي سوق فنجا تجد العديد من الصناعات التقليدية لها دورا مميزا خاصة ما يعرض في هذا السوق لكي يأخذ المسافر احتياجاته وهو متوجه إلى منزله وينعم السوق بحركة دائمة طوال أيام الأسبوع.

تعد الحرف التقليدية مجالاً واسعاً وجد فيها الإنسان العماني فرصة للتعبير عن ابداعاته المتعددة وأفكاره وتنتشر الحرف التقليدية وتتنوع في الولايات نظراً لما تتمتع به الأرض العمانية من ثروات طبيعية متعددة أخذ الإنسان يسخرها.

وأهم ما تشتهر به الولاية في هذا الجانب صناعة الفخاريات التي تلقي إقبالا كبيرا لشرائها من المواطنين من الولاية والولايات المجاورة حيث توجد بالولاية العديد من المصانع يتم فيها إنتاج أدوات تستخدم إلى يومنا هذا مثل المجمر والجحلة ودلة القهوة والخرس.

صناعاتها
ومن أبرز صناعاتها التقليدية صناعة مفارش الجلوس وتسمى «الحصر» من أوراق نباتات الرسل التي تنمو في الأودية حيث يتم تقطيعها وتجفيفها ثم تنسج أوراقها الخيطية الدقيقة بعضها البعض، وهي صناعة تشبه النسيج وتبقى «الحصر» محافظة على تماسكها سنوات طويلة حيث لا تتأثر بالحرارة أو الرطوبة.
ويأتي جبل حميم بولاية «بدبد» ضمن سلاسل جبال الحجر الغربي المتصل بالجبل الأخضر الذي تتنوع فيه الحياة الجبلية ويزخر بالعديد من الأشجار والنباتات وفي مقدمة هذه الأشجار شجرة الزعتر «السعتر».

وكذلك البوت والتين وغيرها بالإضافة إلى أشجار ونباتات الجبل المتنوعة والظليلة المترامية التي يضمها في جنبات هذا الجبل الشاهق، شجرة الزعتر تختلف عن بقية أشجار الجبل من حيث رائحتها وشكلها.

وعندما تكون بالقرب منها تسعدك بهذه الرائحة الجميلة الزكية وهي شجرة كثيفة الأغصان والأوراق بعضها يصل إلى ثلاثة أمتار في طولها وتقدر مساحتها في افتراشها للأرض بمترين، وتنبت بين المنحدرات وسهول الجبال لا تقاوم الحرارة وتقاوم قلة الأمطار.

وأوراقها رقيقة وتتغذى على قطرات الندى، ويساعدها على النمو الجو والطقس البارد، أما الفنون التقليدية التي تشتهر بها «بدبد» الرزحة والعازي والميدان وغيرها.

والزائر لهذه الولاية الساحرة بتاريخها الخالد وجمالها الفاتن الذي يسر الناظرين، تلك الأشجار المتكاثفة بعضها ببعض لا بد له من زيارة فنجا ذات التواشيح والرموز والشواهد التي تفترشها سفوح الجبال منقسمة إلى ضفتين يفصلها وادي خصب ويربطهما جسر عملاق. من بعيد تبدو فنجا كحديقة معلقة وسجادة خضراء تفترش السفوح.

كل شيء يستقبلك في فنجا بالحب والترحاب، جمال خضرتها يستقبلك بأبهى حلل الخضرة الوافرة والطبيعة الساحرة، نخيلها توشي إليك السفح المتدرج فتبدو كخصلات خضراء والماء مرايا عاكسة.

مزاراتها السياحية تدفعك لزيارتها، سفح أخضر وجناين مزارعها وحمامات ساخنة متفجرة من قمم جبل الحمري، السفح الأخضر لوحة تصادف العين من بعيد، ضواحي النخيل والليمون طبيعة أخرى من طبيعة فنجا وبها العديد من العيون والحمامات الساخنة التي تتفجر من قمم جبل الحمري.
تزخر ولاية «بدبد» بعيون وأفلاج تنبع عبر الجبال مشكلة سيمفونية رائعة الجمال من تدفق عيونها وأفلاجها عبر مزارعها التي تشكل العديد من المنتوجات الزراعية التي تزخر بها الولاية ومن أفلاجها الرحى، ومن معالمها السياحية عين قعيد. وفي فنجا عين الخلود وفلج الفوقاني وفي نفعا فلج الحصين وفلج سعال بقرية سعال وفلج السخنة والعديد من الأفلاج بالولاية.

أما الحمامات الساخنة فهي مياه حارة تتفجر من قمم جبل الحمري، وقد صنعت لها جداول تنسكب في البرك بقوة كما تصب فيها العيون الصغيرة مشكلة جداول ملتوية تنحدر بسهولة على تلك الضواحي، حمامات ساخنة أحدهما في الجانب الشرقي ثابتان لا يتأثران بالارتفاع أو انخفاض درجة حرارة الطقس، ومناطق أخرى سياحية في كل من نقصي وهندروت، ويشكل الوادي الذي يقسمهما إلى ضفتين مزارا يدعو للاستراحة عند ضفافه خاصة في مواسم المطر.

المصادر

أماكن مأهولة في سلطنة عمان
محافظة الداخلية
ولاية بدبد

بدبد (ولاية)


L'athlétisme est l'un des sports de base qui se tient aux Jeux du Commonwealth de 2022 à Birmingham, en Angleterre. En tant que sport fondateur, l'athlétisme est apparu régulièrement depuis son introduction de la Fête de l'Empire de 1911, le précurseur reconnu des Jeux du Commonwealth.

La compétition se déroule du 30 juillet au 7 août 2022, répartie sur 59 épreuves (dont 13 disciplines de para-athlétisme).

Calendrier
Au cours de la compétition, il y a eu 59 épreuves médaillées, y compris des disciplines handisport supplémentaires.

Le programme comprend une épreuve élargie pour les para-athlètes avec l'introduction du relais universel mixte 4 x 100 m. Cela fait du programme d'athlétisme de Birmingham le plus important, avec 59 épreuves, de l'histoire des Jeux.

Site
Les épreuves d'athlétisme (y compris les deux marches) ont eu lieu au Alexander Stadium, qui est également le lieu choisi pour les cérémonies d'ouverture et de clôture. Les marathons se sont déroulés sur un parcours qui s'étend entre le centre-ville (en particulier Smithfield / Victoria Square) et Bournville.

Résultats

Hommes

Femmes

Épreuves handisport

Hommes

Femmes

Légende

Références

Liens externes
Site officiel: Jeux du Commonwealth de 2022 - Athlétisme

Athlétisme aux Jeux du Commonwealth
Athlétisme en août 2022
Compétition d'athlétisme en Angleterre
Jeux du Commonwealth de 2022

Athlétisme aux Jeux du Commonwealth de 2022


Le Venucia V-Online est un crossover fastback produit par Dongfeng Nissan sous la marque Venucia. Le nom chinois est Da-V (大V), parfois appelé Big V ou Grand V.

Histoire

Le V-Online se positionne sous le Venucia Xing et il a été présenté le 20 août 2021. Peu de temps après, il a été mis en vente en Chine continentale.

Spécifications techniques
Le V-Online de 4,56 mètres de long est propulsé par un moteur essence de 1,5 litre avec 190 PS (187 ch; 140 kW). Le véhicule est à traction avant et dispose d'une transmission à double embrayage à 7 rapports. Il accélère jusqu'à 100 km/h (62 mph) en 8,8 secondes.

Notes et références

Lien externe

Automobile des années 2020
Crossover

Venucia V-Online


Las Asambleas del Partido Republicano de 2012 en Minnesota se hicieron el 7 de febrero de 2012. Las Asambleas del Partido Republicano fueron unas asambleas cerradas, con 37 delegados para elegir al candidato del partido Republicano para las elecciones presidenciales de Estados Unidos de 2012.  En el estado de Minnesota estaban en disputa 37 delegados, mientras que otros 3 delegados darían su respaldo en la Convención Nacional Republicana de 2012.

Elecciones

Resultados
Resultados con 100.0% (4,137 de 4,137 precintos) reportados:

Véase también
 Primarias presidenciales del Partido Republicano de 2012

Referencias

Enlaces externos
 Destino 2012 en Univision (en español)
 Calendario de las asambleas en Minnesota (en inglés)
 Asambleas y asambleas en CNN (en inglés)
 Candidatos a las Asambleas (en inglés)

2012
Minnesota


النجم  هي  من النباتات يتبع ال النجمية من  النجميات.

مراجع

أجناس الفصيلة النجمية
أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
نبات النجم
نباتات الحدائق

نجم (نبات)


Zoltán Kodály () a fost un compozitor maghiar.

Note

Nașteri în 1882
Decese în 1967
Oameni din Kecskemét
Compozitori maghiari
Laureați ai premiului Herder

Zoltán Kodály


Alessandro Lante Montefeltro della Rovere (Roma, 27 de novembro de 1762 - Bolonha, 14 de julho de 1818) foi um cardeal italiano.

Nascimento
O cardeal e descendente de uma das principais famílias da aristocracia romana, originalmente de Pisa. Filho do duque Filippo Lante de Bomarzo e de sua segunda esposa, Faustina Capranica. Seu sobrenome também está listado como Lante Montefeltro della Rovere. Meio-irmão do cardeal Antonio Lante Montefeltro della Rovere (1816). Sobrinho tataraneto do cardeal Marcello Lante (1606). Sobrinho-neto do cardeal Federico Marcello Lante (1743).

Educação
Estudou com os beneditinos em Roma, e depois no Collegio Clementino. Obteve o grau de doutorado in utroque iure em direito canônico e civil na Universidade La Sapienza, em Roma, em 2 de agosto de 1785. Completou sua formação jurídica com os advogados Filippo Carandini, Giovanni Battista Quarantotto e Francesco Riganti.

Vida pregressa
Entrou na prelatura romana como prelado doméstico e referendário em 16 de junho de 1785. O Papa Pio VI nomeou-o beneficiário da basílica patriarcal do Vaticano em 18 de julho de 1784. Após a restauração do governo papal em Roma, o Papa Pio VII nomeou-o secretário da congregação para o restabelecimento do sistema papal de governo, em 9 de julho de 1800. Secretário da SC do Bom Governo, 30 de outubro de 1800. Protonotário apostólico antes 22 de novembro de 1800. Prelado da SC da Imunidade Eclesiástica antes de 20 de dezembro de 1800. Tesoureiro geral da Câmara Apostólica, 28 de setembro de 1801; foi um dos principais protagonistas das políticas de reforma do Cardeal Ercole Consalvi, secretário de Estado; ocupou o cargo até a ocupação francesa de Roma; retirou-se para a Toscana e foi um dos membros fundadores da Academia da Religião Católica. Após a restauração do governo papal em Roma, ele foi comprometido diante dos olhos dozelanti, e foi substituído como tesoureiro geral da Câmara Apostólica por Luigi Ercolani. Pró-tesoureiro da Comissão de Estado, 14 de maio de 1814; depois seu ecônomo geral, em título, em 23 de setembro de 1814. A volta ao poder do cardeal Consalvi permitiu-lhe desfazer as acusações contra ele e ser promovido a cardinalato.

Cardinalado
Criado cardeal diácono no consistório de 8 de março de 1816; recebeu o chapéu vermelho em 11 de março de 1816; e a diaconia de S. Eustachio, 29 de abril de 1816. Legado apostólico na cidade e província de Bolonha, 6 de setembro de 1816; ele entrou em sua legação em 29 de setembro de 1816.

Morte
Morreu em Bolonha em 14 de julho de 1818. Exposto e enterrado no altar da confissão na catedral metropolitana de Bolonha. Transferido para um novo monumento na mesma catedral, em 13 de outubro de 1858.

Cardeais nomeados pelo papa Pio VII


La forêt sarée Wêwêré est un îlot forestier, situé dans la commune de Bembéréké, dans le département du Borgou, au Nord-Est du Bénin.

Géographie

Localisation
La forêt sacrée de Wêwêré est située à l'ouest de la commune de Bembèrèkè, dans le département de le borgou, Nord-Est du Bénin.

Toponymie
La forêt sacrée de Wêwêré tire son nom de la rivière qui la traverse ainsi qu'à la divinité , dont l'esprit est logé dans un Iroko situé au cœur de la forêt sacrée.

Histoire
En 2021, l'ARMP statut en faveur du FNEC pour la construction des ouvrages de canalisation et des latrines dans la forêt.
Le 20 mai 2021,Ousmane Sanni Gamia, à l'epoque, deuxième adjoint au maire de la ville de Bembéréké, lance le projet pilote d'appui au développement des activités écotouristiques dans la commune et du projet d'appui à la restauration et gestion durable des écosystèmes forestiers autour de la forêt classée des  PRGD-EF3R. Avec l'appui financié du FNEC, le projet a pour objectif, la réhabilitation de la forêt classée de wèwèré ainsi que le develeppement du secteur touristique de cette commune.

Notes et Références

Borgou
Forêt au Bénin

Forêt Sacrée de Wêwêré


Dejan Stanković (Sırpça: Дејан Станковић; d. 11 Eylül 1978), orta saha pozisyonunda görev yapmış Sırp millî futbolcu ve teknik direktör.

Kariyeri
Kariyerine Sırbistan'da Crvena zvezda'da başlayan Stanković, oradan Lazio'ya geçti. SS Lazio'da çok başarılı olan Stanković, 2004 yılında SS Lazio'nun mali kriz yaşaması nedeniyle takımdan ayrıldı ve Inter Milan'a transfer oldu. Güçlü fiziği ve mücadeleci yapısıyla tanınan Stankovic orta sahanın ortasında ve kanat oyuncusu olarak oynamaktadır. Sert ve isabetli şutları onu diğerlerinden ayıran özelliğidir. Stankovic Yugoslavya, Sırbistan ve Karadağ millî futbol takımı formalarını giyerek Dünya Kupalarında 3 farklı ülkede forma giymiş tek futbolcu olma özelliği taşımaktadır.

Millî takım kariyeri
Sırbistan-Karadağ millî futbol takımı ile 2006 FIFA Dünya Kupası kadrosunda yer alan Stanković, millî takımda oynadığı 83 maçta 13 gol atmıştır

1998 FIFA Dünya Kupası'nda Yugoslavya forması giyen Stankovic daha sonra Yugoslavya'nın parçalanmasından sonra 2006 Dünya Kupasına Sırbistan-Karadağ formasıyla katılmış, bu iki ülkenin de daha sonra ayrılmasıyla 2010 FIFA Dünya Kupası'na Sırbistan formasıyla katılmıştır. Bu özelliği Dejan Stankovic'i 3 farklı ülke formasıyla dünya kupalarına katılan tek futbolcu yapmaktadır.

Başarıları
 UEFA Şampiyonlar Ligi  2010
 UEFA Süper Kupası  1999
 UEFA Kupa Galipleri Kupası  1999
 Supercoppa Italiana  1998
 Yugoslavya Ligi  1995
 Serie A  2000, 2006 (Şike skandalı sonrası Juventus'un şampiyonluğu Inter'e veridi), 2007, 2008, 2009
 Kup Maršala Tita  1995, 1996, 1997
 Coppa Italia  2000, 2005 ve 2006

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Dejan Stanković

1978 doğumlular
Sırp futbolcular
Sırbistan millî futbol takımı futbolcuları
SS Lazio futbolcuları
FC Internazionale Milano futbolcuları
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
1998 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2000 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2010 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Yaşayan insanlar
Yugoslav futbolcular
Yugoslavya millî futbol takımı futbolcuları
Orta saha futbolcuları
FK Crvena zvezda futbolcuları
Belgrad doğumlu sporcular
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular
Serie A futbolcuları
FIFA Century Club
FK Crvena zvezda teknik direktörleri
Sırbistan-Karadağlı gurbetçi futbolcular
Sırbistan-Karadağlı futbolcular
Sırbistan-Karadağ millî futbol takımı futbolcuları
Superliga (Sırbistan) teknik direktörleri
Sırp teknik direktörler
Serie A teknik direktörleri
UC Sampdoria teknik direktörleri

Dejan Stanković


රක්ෂණ ඔප්පු සංකිර්ණ විය හැකි අතර සමහරක් ඔප්පු හිමියන් ඔප්පුවේ ඇතුළත් සියලු ගෙවීම් හා ආවරණයන් හොදින් තෙරුම් නොගෙන තිබිය හැක. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මිනිසුන් විසින් අනවශ්‍ය හේතු මත ඔප්පු මිලදී ගැනීම සිදු කළ හැක. මෙම ගැටලුවට ප්‍රතිචාර ලෙස බොහෝමයක් රටවල් විසින් ඔප්පු සදහා අවම සම්මත හා ඒවා ප්‍රචාරණය හා විකිණීම සිදු කරන ආකාරය ඇතුළත්ව රක්ෂණ ව්‍යාපාරයේ සියලු අංශ පාලනය කරන විස්තරාත්මක ව්‍යවස්ථානු කූල අධිකාරයක් නීති ගත කර ඇත.

බොහෝමයක් ආයතනික රක්ෂණ මිලදී ගන්නා රක්ෂණ බෝකර් කරුවන් හරහා රක්ෂන මිලදී ගැනීම සිදු කරයි. බ්‍රෝකර් කරුවන් මිලදී ගන්නන් නිරෑපණය කරන අතර (රක්ෂණ සමාගම නොවෙයි.) මිලදී ගන්නන්ට සුදුසු ආවරණ හා ඔප්පු සීමා ගැන ඔප්පු ලබාදෙයි. බ්‍රෝකර්වරු සාමාන්‍යයෙන් බොහෝමයක් රක්ෂකයන් සමග කොන්ත්‍රාත්තු දරා සිටින අතර එම නිසා බ්‍රෝකර්වරයාට හොදම ගාස්තු හා ආවරණය සදහා වෙළද පොළ සේවීම සිදු කළ හැක.

ඒජන්තවරයෙකු හරහාද රක්ෂණය මිලදී ගත හැක. ඔප්පු හිමියන් නිරූපණය කරන බ්‍රෝකර්වරුන්මෙන් නොව ඒජන්ත වරුන් නිරූපණය කරන්නේ ඔප්පු හිමිකරුවා මිලදී ගැනීම් සිදු කරන රක්ෂන සමාගමය. ඒජන්ත වරයෙකු සමාගම් එකකට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් නිරූපණය කිරීම සිදු කරයි.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Insurance#Complexity_of_insurance_policy_contracts

රක්ෂණ ඔප්පු කොන්ත්‍රාත්තුවල සංකිර්ණත්වය


Farol es un municipio brasileño del estado de Paraná. Su población estimada en 2007 era de 3.394 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Paraná

Farol (Paraná)


San Julián Alfredo (Cifuentes de Rueda, León, 24 de diciembre de 1903 - Turón, Asturias, 9 de octubre de 1934), fue un religioso español, asesinado durante la Revolución de Asturias de 1934. Considerado mártir por la Iglesia católica, fue canonizado en 1999. Su nombre de nacimiento era Vilfredo Fernández Zapico.

Sus restos descansan en el Monasterio de Santa María de Bujedo.

Biografía
De niño asistía a la escuela y ayudaba en los labores del campo y en las tareas del hogar. En la escuela asistía junto a unos setenta alumnos más. Su madre muere prematuramente, y entonces fue a vivir con su tío, que era sacerdote.

A los 17 años ingresó a la Orden de los Hermanos Menores Capuchinos, más conocidos como capuchinos. En Bilbao entra en el noviciado, pero, por motivos de salud, regresa a recuperarse a su casa.

Cuando tenía 22 años, ingresó a la congregación Hermanos de las Escuelas Cristianas. Ahí, se dedicó a preparar a los menores para la Primera Comunión. Fue enviado a Burgos, donde hizo el noviciado. El 24 de agosto de 1924 empezó a trabajar de docente, en Caborana.

Al terminar su curso, en el verano de 1933 es destinado a la comunidad de Turón. El 5 de octubre de 1934, durante la Revolución de Asturias, un grupo de rebeldes arrestó a los ocho Hermanos que trabajaban en la escuela de Turón y al sacerdote pasionista que estaba con ellos. Los nueve religiosos fueron concentrados en la Casa del Pueblo a la espera de la decisión que había de tomar el comité revolucionario, que decidió la condena a muerte.

Al atardecer del 8 de octubre de 1934, bajo las órdenes de Silverio Castañón y Fermín García "el Casín", se abrió una zanja en el cementerio destinada a recoger los cadáveres de los hermanos. Finalmente fueron asesinados por un piquete que, a falta de voluntarios en Turón, había reclutado Silverio en las localidades de Mieres y Santullano. Los religiosos fueron fusilados poco después de la una de la madrugada del 9 de octubre de 1934.

Beatificación
San Julián Alfredo fue beatificado el 29 de abril de 1990 por Juan Pablo II. La causa de beatificación narra la ejecución del siguiente modo:

Canonización
El, junto con los otros Hermanos, fue canonizado el 21 de noviembre de 1999, por Juan Pablo II. Su festividad se celebra el día 9 de octubre.

Véase también
Mártires de Turón
Anexo:Santos canonizados por Juan Pablo II

Enlaces externos
Cirilo Bertrán y 8 compañeros
San Julián Alfredo, por Pedro
MÁRTIRES DE TURÓN, ASTURIAS

Religiosos de la provincia de León
Santos lasalianos
Personas canonizadas por Juan Pablo II
Víctimas de la persecución religiosa en España en 1934
Mártires católicos españoles del siglo XX
Religiosos de España del siglo XX
Religiosos asesinados
Santos católicos de España del siglo XX
Nacidos en Gradefes

Julián Alfredo


Schima, biljni rod zimzelenog drveća iz porodice čajevki (Theaceae). Postoji 16 vrsta raširenih po suptropskoj i tropskoj Aziji

Rod je opisan 1823.

Vrste
 Schima argentea E.Pritz.
 Schima brevifolia (Hook.f.) Baill. ex Stapf
 Schima brevipedicellata Hung T.Chang
 Schima crenata Korth.
 Schima khasiana Dyer
 Schima lobbii (Hook.f.) Pierre
 Schima mertensiana (Siebold & Zucc.) Koidz.
 Schima multibracteata Hung T.Chang
 Schima noronhae Reinw. ex Blume
 Schima parviflora Hung T.Chang & W.C.Cheng
 Schima remotiserrata Hung T.Chang
 Schima sericans (Hand.-Mazz.) T.L.Ming
 Schima sinensis (Hemsl. & E.H.Wilson) Airy Shaw
 Schima superba Gardner & Champ.
 Schima villosa Hu
 Schima wallichii (DC.) Korth.

Izvori

Čajevke

Schima


Slakoperka (apera, svrakopirc; lat. Apera), biljni rod iz porodice travovki rasprostranjen po Euroaziji i sjevernoj Africi.

U Hrvatskoj rastu dvije vrste, jednogodišnja i raspršena slakoperka

Vrste
 Apera baytopiana Dogan
 Apera intermedia Hack.
 Apera interrupta (L.) P.Beauv.
 Apera spica-venti (L.) P.Beauv.
 Apera triaristata Dogan

Izvori

Ventenatinae

Slakoperka


Antijar (lat. Antiaris), monotipski rod drveća u tropskim predjelima Afrike, Azije, Australije, i zapadnom Pacifiku (Tonga). Jedini je predstavnik visoko drvo A. toxicaria, čiji su otrov pripadnici naroda Li s otoka Hainana koristili u lovu i ratu, premazujući vrškove strijela njegovim lateksom, a nazivali su ga "drvo otrovne strelice").

Pripada porodici dudovki i smješten je u podtribus Castillineae.
To je jednodomno drvo koje naraste do 40 metara visine, i prečnikom debla do 40 cm. Stablo brzo raste i postiže zrelost u roku od 20 godina. Plod je jestiv.

Podvrste
 Antiaris toxicaria subsp. humbertii (Leandri) C.C.Berg, Madagaskar
 Antiaris toxicaria subsp. macrophylla (R.Br.) C.C.Berg, mali sundski otoci, Moluci, Nova Gvineja, Sjeverni teritorij, Filipini, otočje Santa Cruz, Solomonski Otoci, Vanuatu
 Antiaris toxicaria subsp. madagascariensis (H.Perrier) C.C.Berg, Madagaskar
 Antiaris toxicaria var. usambarensis (Engl.) C.C.Berg, Burundi, Kenija, Ruanda, Tanzanija, Uganda, Zambija
 Antiaris toxicaria subsp. welwitschii (Engl.) C.C.Berg, tropska Afrika

Sinonimi
 Antschar Horsf.
 Ipo Pers.
 Lepurandra Nimmo
 Toxicaria Aepnel. ex Steud.
 Antiaris dubia Span. ex Hook.
 Antiaris innoxia Blume
 Antiaris rufa Miq.
 Antiaris saccidora Dalzell
 Antiaris zeylanica Seem.
 Ipo rufa Kuntze
 Ipo saccidora (Dalzell) A.Lyons
 Ipo toxicaria (J.F.Gmel.) Pers.
 Lepurandra saccidora Nimmo
 Cestrum toxicarium J.F.Gmel.

Galerija

Vanjske poveznice

Izvori

Castilleae
Flora Andamana
Flora Bornea
Flora Kambodže
Flora južne-središnje Kine
Flora jugoistočne Kine
Flora Hainana
Flora Indije
Flora Jave
Flora Laosa
Flora Malaje
Flora Mjanmara
Flora Solomonskih otoka
Flora Šri Lanke
Flora Sulawesa
Flora Sumatre
Flora Tajlanda
Flora Vijetnama

Antijar


Türkiye Grand Prix İstanbul'da yapılan bir Formula 1 otomobil yarışı. 2005-2011 yılları arasında ve 2020 ve 2021 yılında düzenlendi. Yarışlar, Alman mühendis Hermann Tilke'nin tasarladığı İstanbul Park'ta koşulmuştur. Pistte turlar, saatin tersi yönünde atılır.

Tarihçe

2005
İlk Türkiye Grand Prix'inin kazananı Kimi Räikkönen (McLaren-Mercedes), ikinci Fernando Alonso (Renault) ve onları takip eden Juan Pablo Montoya (McLaren-Mercedes) oldu.

En hızlı tur ve hala kırılamamış olan pist rekoru, Juan Pablo Montoya tarafından atıldı (1'24.770).

2006
2006 Türkiye Grand Prix'i yarışı başından sonuna kadar lider konumda götüren Felipe Massa (Ferrari) kazanırken Fernando Alonso (Renault) ikinci ve 7 kez dünya şampiyonu Michael Schumacher (Ferrari) üçüncü sırada bitirdi.

En Hızlı tur Michael Schumacher (Ferrari) tarafından atıldı (1'28.005).

2006 Türkiye Grand Prix'ini kazanan Felipe Massa'ya ödülü Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı Mehmet Ali Talat'ın vermesi Kıbrıs Cumhuriyeti tarafından kınandı. FIA, Türkiye Otomobil Sporları Federasyonu'na 5 milyon dolar ceza verdi.

2007
2007 Türkiye Grand Prix'i Felipe Massa (Ferrari) arka arkaya ikinci kez pol pozisyonundan başlayarak kazandı. Yarışın ardından yapılan basın konferansında İstanbul Park'ın kariyerinin dönüm noktası olan pist olduğu ve sonunda bu pistte yarış kazanmaya başladığı yorumunu yaptı. Aynı zamanda hem şehri hem de pisti bol bol övdü.

En hızlı tur Kimi Räikkönen (Ferrari) tarafından atıldı (1'27.295).

2008
2008 Türkiye Grand Prix'inin kazananı arka arkaya üçüncü kez pol pozisyonundan başlayan Brezilyalı Felipe Massa (Ferrari) oldu.

En hızlı turun sahibi Kimi Räikkönen'di (Ferrari) (1'26.506).

2009
Brawn GP takımından İngiliz Jenson Button kazanırken Red Bull Racing takımından Avustralyalı Mark Webber ve Alman Sebastian Vettel podyumu tamamlayan isimler oldular.

En hızlı tur yarışın sahibi, yarışın kazananı Jenson Button oldu (1'27.579).

2010
Kazanan McLaren pilotu İngiliz Lewis Hamilton, ikinci takım arkadaşı ve vatandaşı Jenson Button ve üçüncü pol pozisyonundan başlayan ve yarışı takım arkadaşı Sebastian Vettel ile çarpışana kadar lider konumda götüren Avustralyalı pilot Mark Webber oldu.

2011
Yarışı Red Bull Racing pilotu Sebastian Vettel, takım arkadaşı Mark Webber'ın ve Ferrari pilotu Fernando Alonso'nun önünde, birinci sırada bitirdi. En çok pit stop ve kuru yarışta en çok sollama yapılan yarış unvanını almıştır.

Sözleşmenin sona ermesi

7 yıllık sözleşme, 2011'de düzenlenen yarışla sona erdi. Düzenlenmeye devam edilmesi için görüşmeler yapıldı ancak dönemin hükûmeti 20 milyon doların yaklaşık 13 milyon dolarını ödemeyi kabul etmediği için görüşmeler olumsuz sonuçlandı.

2020

2020 Formula 1 Dünya Şampiyonası'nın COVID-19 pandemisi nedeniyle büyük ölçüde sekteye uğraması, pek çok yarışın iptal edilmesi, Türkiye'de bir Formula 1 yarışı düzenlenmesini ihtimalini artırdı. Bu süreci genel olarak diğer ülkelere nazaran daha başarılı atlatan bir ülke olan Türkiye'de bir yarış düzenlenebileceği takipçiler tarafından dile getirildi. Pistin 2013 yılından beri sahibi olan İntercity, 29 Temmuz 2020'de yaptığı açıklamada, Formula 1 yönetimiyle görüşmelerin devam ettiğini belirtti.

Sky Sports Italia'nın 15 Ağustos tarihli haberine göre 15 Kasım 2020'de Türkiye'de bir Formula 1 Grand Prix'si düzenlenecek.

17 Ağustos'ta Bloomberg HT'de katıldığı programda Fatih Altaylı, FIA'dan aldığı bilgiye göre %99,9 ihtimalle Türkiye'de seyircili bir yarış düzenleneceğini söyledi. Ayrıca önümüzdeki birkaç sene de yarışların devam edeceğini belirtti.

24 Ağustos'ta Motorsport Türkiye, 25-28 Ağustos arasında resmî açıklamanın yapılacağını belirterek geri dönüşü doğruladı.

25 Ağustos'ta 2020 Türkiye Grand Prix resmen açıklandı. Grand Prix, 13-15 Kasım arasında düzenlendi. 14 Kasım tarihindeki sıralama turlarında 6. sırayı alan Lewis Hamilton 15 Kasım 2020 tarihindeki yarışı 1. sırada tamamlayarak 7. şampiyonluğunu ilan etmiştir. Böylelikle Lewis Hamilton 7 kez ile en çok şampiyon olan F1 sürücüsü Michael Schumacher'in rekoruna ortak olmuştur. Aynı zamanda Lewis Hamilton aktif olan sürücüler arasında 7 kez ile en çok şampiyon olan isimdir.

Resmî adlar ve sponsorlar

2005, 2010: Türkiye Grand Prix
2006-2008: Petrol Ofisi Türkiye Grand Prix
2009: ING Türkiye Grand Prix
2011, 2020: DHL Türkiye Grand Prix
2021: Rolex Türkiye Grand Prix

Kazananlar

Notlar

Kaynakça

Türkiye Grand Prix

Türkiye Grand Prix


StarCraft (SC) () Blizzard Entertainment tarafından piyasaya sürülen gerçek zamanlı strateji türünde, uzayda geçen ve üç ırkın savaşını konu alan bir bilgisayar oyunudur. Terran, Protoss ve Zerg isimli üç ırk mevcuttur. Irklar arasındaki denge çok iyi ayarlanmıştır. Oyunun strateji esnekliği, bir önceki benzeri olan Warcraft 2'ye göre daha geniş olan harita seçenekleri ile birleşince, uzun oynama süresi ve bol strateji seçeneği sunmaktadır.

Brood War isimli genişleme paketi ile birlikte oyundaki her üç ırk arasında güç daha da dengelenmiştir.

Özellikle Güney Kore ve Botsvana'da büyük bir oyuncu kitlesine sahiptir. Blizzard, 1998 - 2007 yılları arasında Starcraft:Brood War başlığından 12 milyon kopya satıldığını açıklamıştır, Starcraft uluslararası anlamda özellikle çoklu oyuncu kısmı ile, bilgisayar dünyasında tarikat benzeri bir oyuncu kitlesi toplamıştır. Gerçek zamanlı strateji oyunlarında endüstri standardı olarak kabul edilmektedir. Oynanabilirliği ve kalitesi, yıllar geçmesine rağmen hala kendini kabul ettirici düzeydedir.

Blizzard Mayıs 2007'de oyunun ikinci versiyonu üzerinde çalıştıklarını bildirmiştir. Blizzard, ırklara yeni ünitelerin eklendiği ve grafiklerin üç boyutlu hazırlandığı StarCraft 2'yi 27 Temmuz 2010'da piyasaya sundu. Her iki oyun da StarCraft serisinin Dünyadaki en iyi temsilcisi Güney Koreli oyuncular tarafından oynanmaya devam etmektedir. Daha önceki efsane oyuncular ise oyunun orijinali piyasaya çıktığı zamana kadar StarCraft I oynamaya devam etmişlerdir.

Blizzard Firması 2017 yılında yaptığı bir açıklama ile eski Starcraft ve Ek paketlerinin ücretsiz olacağını duyurdu, yeni paket fiyatı ise henüz belirsiz.

Dış bağlantılar
 Blizzard Entertainment - StarCraft
 StarCraft News
 StarCraft 2

Amerika Birleşik Devletleri'nde geliştirilen video oyunları
Microsoft Windows oyunları

StarCraft


Pascual Antonio de Gárate y Milicua (Lima, 1780 - 1847), abogado y político peruano que ejerció importantes cargos políticos y académicos. Tres veces alcalde ordinario de Lima y rector de la Universidad de San Marcos.

Biografía
Sus padres fueron el acaudalado comerciante español, nacido en Urdax, Navarra (España), Juan Bautista de Gárate y Zelayeta, y la dama limeña Toribia María Milicua y de la Cantolla. Dada su situación económica probablemente siguió sus estudios en el Convictorio de San Carlos y luego en la Universidad de San Marcos, donde obtuvo los grados de Bachiller, Licenciado y Doctor en Derecho. En 1805, ya ejercía como abogado.

Suscribió el agradecimiento que el claustro sanmarquino le hizo al Rey por haber suprimido el Tribunal de la Inquisición (1813). Su simpatía por la causa patriota hizo que su ascenso político se produzca a partir de la llegada de José de San Martín al Perú. No sorprende que haya sido uno de los firmantes del Acta de Declaración de Independencia del Perú (1821), confiándosele posteriormente el depósito del Juzgado de Secuestros, con el título de administrador honorario del Tesoro, y la comandancia general del resguardo del Callao (1823).

Consolidada la Independencia, fue elegido alcalde de Lima (1825), durante cuya gestión pidió al dictador Simón Bolívar un pedido de clemencia a favor de Juan de Berindoaga y José Terón (1826). Se desempeñó luego, como subprefecto de Lima (1829). Ese mismo año fue elegido diputado de la República del Perú por la provincia de Lima en 1829 y 1831 durante el primer gobierno del Mariscal Agustín Gamarra. Fue ecónomo del monasterio de la Buena Muerte (1830), diputado por Canta (1832), y nuevamente alcalde de Lima (1833). Durante la Confederación Perú-Boliviana, fue rector de la Universidad de San Marcos (1837), y luego elegido alcalde de Lima por tercera vez (1839), a la par que actuaba como vicerrector y cancelario mayor de la Universidad, además de miembro de la Junta de Beneficencia (1840).

Referencias

 Alberto Tauro del Pino. Enciclopedia Ilustrada del Perú. Lima: PEISA, 2001.
 www.degarate.com

Nacidos en Lima
Sanmarquinos (siglo XVIII)
Rectores de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos
Alcaldes ordinarios de Lima
Diputados de Perú 1829
Diputados de Perú 1831
Diputados por Lima

Pascual Antonio de Gárate y Milicua


Elsdorf-Westermühlen (tysk) eller Elstorp-Vestermølle (dansk) er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Hohner Harde i den vestlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Kommunen ligger omkring ti kilometer sydvest for Rendsborg ved Bundesstraße 203 mod Heide.

Inddeling
Ud over Elsdorf og Westermühlen ligger i kommunen Kiekut, Hohenheide, Hohenkamp, Knaten, Kreuzblöcken, Salem, Westerweide, Winkel, Wittenmoor, Holmbek, Röhland og Vordamm.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013  (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Elsdorf-Westermühlen


Peter Bloch (né le  à Berlin et mort le  dans la même ville) est un historien de l'art et directeur de musée allemand.

Carrière
Peter Bloch le Jeune est le fils de l'homme politique local berlinois Peter Bloch et de sa femme Charlotte (née Linienbach). Ses ancêtres comprennent des éditeurs bien connus, comme , qui a publié le "Berliner Bilderbogen" et des personnalités historiquement importantes telles que Leopold Mueller, qui a travaillé au  comme médecin militaire prussien en Haïti et comme médecin personnel du Tenno au Japon. La famille de Peter Bloch père a vécu à Kleinmachnow près de Berlin jusqu'à son expulsion après la Seconde Guerre mondiale. Après avoir obtenu son diplôme d'études secondaires en 1943, Peter Bloch est enrôlé dans l'armée et devient prisonnier de guerre en 1945. Il y est affecté aux travaux les plus lourds dans les mines et souffre de graves blessures physiques.

Après sa libération de captivité, il retourne à Berlin en 1948 et étudie la philosophie et l'histoire de l'art de 1948 à 1950 avec  et  à l'Université de Berlin. En raison des restrictions politiques et idéologiques croissantes imposées aux étudiants et aux enseignants de l'actuelle Université Humboldt de Berlin, il se rend à Bâle pour poursuivre ses études, où il obtient son doctorat en 1954 sous la direction de  (1896-1988) avec une thèse intitulée Das Hombacher Sakramentar und seine Stellung innerhalb der Reichenauer Buchmalerei. De 1954 à 1958, il est assistant de  à l'Université de Bonn. Il commence ensuite un stage au Kupferstichkabinett à Berlin. À l'invitation d'Hermann Schnitzler, il s'installe au bout de huit mois au musée Schnütgen de Cologne, spécialisé dans l'art médiéval.

Œuvres
En 1962, Bloch obtient son habilitation sous la direction de  à l'Université de Cologne. Ses recherches portent sur l'art chrétien et juif du Moyen Âge. Son essai « Nachwirkungen des Alten Bundes in der christlichen Kunst » est publié dans le catalogue de l'exposition de 1963 « Monumenta Judaica » à Cologne. Il recherche en particulier la sculpture et la peinture carolingienne, romane et gothique. À l'Université de Cologne, il donne des conférences en tant que conférencier privé. En tant que consultant auprès de collectionneurs d'art privés, il aiguise sa connaissance de la distinction entre les œuvres médiévales authentiques et leurs reproductions aux . Il contribue de manière décisive à séparer clairement la notion de reproduction de celle de "faux à des fins de tromperie" et ainsi à réhabiliter certains sculpteurs néo-gothiques rhénans. En 1967, il est nommé pour succéder à  à la tête de la  des Musées d'État de Berlin à Berlin-Dahlem. Il enseigne l'histoire de l'art à l'Université libre de Berlin.

En tant que spécialiste de l'art médiéval (y compris les crucifix romans en bronze et l'aquamanile médiéval), il étudie également la survivance et la reprise des thèmes et motifs médiévaux à la fin des , . Sur cette base, Peter Bloch devient l'un des experts les plus importants de la sculpture historiciste et est considéré comme le redécouvreur de l'école de sculpture de Berlin du . Il consacre de nombreux essais (comme l'important essai « Stil-Zitat und Logik der Funktion ») et des livres à ce sujet, dont le plus connu est l'ouvrage standard Das klassische Berlin. Die Berliner Bildhauerschule des neunzehnten Jahrhunderts publié en 1978 avec le sculpteur . Avec ses étudiants, il mène dans les années 1970 et 1980 un recensement systématique des œuvres sculptées sur les sites funéraires de Berlin (Ouest). Là encore, il est considéré comme le fondateur d'une tradition de recherche aujourd'hui très vivante.

L'exposition Ethos und Pathos. Die Berliner Bildhauerschule 1780–1914, organisée en 1990 à la , marque la fin de la carrière de Bloch. Peter Bloch prend sa retraite en tant que directeur de la collection de sculptures. Une publication commémorative pour Peter Bloch, éditée par Christian Theuerkauff et Hartmut Krohm, est publiée. Elle contient de nombreuses références biographiques et bibliographiques sur la vie et l'œuvre de Bloch. Sa collection de sculptures du , rassemblée pour la collection de sculptures, est transférée peu après dans le fonds de l'ancienne galerie nationale un peu plus tard. Les sculptures du  achetées par Bloch pour la galerie de sculptures comprend le groupe Cupidon et Psyché de Reinhold Begas (Rome, 1854) et le lanceur de disque de Rudolf Schadow (Rome, 1821-1822).

Jusqu'à sa mort en 1994, Peter Bloch encadre des étudiants et fait passer des examens de doctorat. Il est enterré au cimetière forestier de Zehlendorf, Wasgensteig, près de la tombe de ses parents, non loin de la chapelle funéraire.

La succession de Peter Bloch et la succession de son père Peter Bloch sont dans les .

Honneurs
 1983 : Croix du mérite au ruban de la République fédérale d'Allemagne

Bibliographie
 Kurzlebenslauf in: Peter Bloch: Grabmäler in Berlin II. Exempel. Der Luisenstädtische Kirchhof in Kreuzberg. [Berliner Forum 2/78], S. 102
 Hartmut Krohm, Christian Theuerkauff (Hrsg.): Festschrift für Peter Bloch. Verlag Philipp von Zabern, Mainz 1990
 Jahrbuch Preußischer Kulturbesitz, Bd. 31, 1994, S. 44 ff
 Heike Schroll: Das Landesarchiv Berlin und seine Bestände. Übersicht der Nachlässe, Teil 4, Ausgabe 3, Berliner Wissenschaftsverlag, Berlin 2006 , S. 79.

Liens externes

 Entrée au Dictionnaire des historiens de l'art

Historien de l'art
Professeur à l'université libre de Berlin
Chevalier de l'ordre du Mérite de la République fédérale d'Allemagne
Naissance en juillet 1925
Naissance à Berlin
Décès en novembre 1994
Décès à Berlin
Décès à 64 ans

Peter Bloch (historien)


Ulrick Eneme-Ella, né le  à Sens, est un footballeur international gabonais qui évolue au poste d'avant-centre à Angers SCO.

Biographie

Carrière en club
Né à Sens dans l'Yonne, Eneme Ella commence à jouer au football dans le club de sa ville natale, avant d'intégrer l'académie de l'AJ Auxerre en 2015. Il rejoint ensuite le RB Salzburg en Autriche au printemps 2017, où il signe son premier contrat professionnel. Passé par le FC Liefering — la réserve du club salzbourgeois — il rejoint ensuite la Ligue 1 et Amiens à l'été 2019.

Arrivé comme une grande promesse à la Licorne et s'illustrant rapidement avec la réserve en National 3, il ne parvient néanmoins pas à sortir du banc avec une équipe d'Amiens à la peine en L1, qui terminera dernière et reléguée, au moment où la saison est arrêtée par le covid.

Le jeune avant-centre est ainsi transféré en Angleterre le , où il intègre l'académie du Brighton & Hove Albion.

Carrière en sélection

Équipes de France juniors
Éligible avec les sélections gabonaises et françaises du fait de ses origines, Eneme-Ella est d'abord un international régulier et buteur prolifique avec les équipes de jeunes françaises, des moins de 16 au moins de 19 ans.

Avec ces derniers, il s'illustre notamment en étant l'auteur d'un doublé face à l'équipe d'Angleterre en , permettant à la France de l'emporter 3-1 en match amical à Marbella.

Sélection gabonaise
Dès , il est cependant contacté par le sélectionneur de l'équipe senior du Gabon Patrice Neveu, le joueur exprimant peu de temps après son désir d'évoluer avec les Panthères. Mais il doit ensuite attendre plus d'un an avant de voir les procédures administratives validant son éligibilité à jouer en sélection gabonaise arriver à leur bout, alors que ses relations avec la FFF, se sont elles terminées au plus mal, à la suite d'une affaire de vidéo filmée par William Saliba à Clairefontaine impliquant Eneme-Ella, et les suspensions qui se sont ensuivies.

Appelé par Neveu en , il fait finalement ses débuts avec le Gabon le , lors d'une défaite 2-1 en qualification pour la Coupe du Monde 2022 contre l'Égypte.

En , il est sélectionné pour les phases finales de la Coupe d'Afrique des nations 2021, qui ont lieu le mois de janvier suivant.

Prenant part à la phase de groupe qui qualifie les gabonais en huitième de finale malgré plusieurs déboires extra-sportifs des stars de la sélection Aubameyang et Lemina — entrant en jeu et étant proche de marquer dès le premier match, la victoire 1-0 face aux Comores — il est néanmoins victime du covid après le deuxième match et assiste impuissant à l'élimination des siens en  aux tirs au but face au Burkina Faso, sans sortir du banc.

Notes et références

Liens externes

Footballeur français
Footballeur international gabonais
Naissance en mai 2001
Naissance à Sens (Yonne)
Joueur du Brighton and Hove Albion FC
Joueur du SCO Angers

Ulrick Eneme-Ella


Blackbird Interactive é um estúdio canadense de desenvolvimento de videogames com sede em Vancouver na Colúmbia Britânica.

História
A Blackbird foi fundada em 2007 por ex-membros da Relic Entertainment e da EA Canada. O diretor executivo Rob Cunningham e o diretor criativo Jon Aaron Kambeitz também foram membros fundadores da Relic e estiveram na equipe de desenvolvimento da simulação em tempo real Homeworld de 1999 e sua sequência de 2003, Homeworld 2. Em 2010, após o início das operações, Blackbird começou a trabalhar em um jogo que consideravam um "sucessor espiritual" de Homeworld, intitulado Hardware: Shipbreakers. O estúdio entrou em negociações com a THQ, que controlava a Relic, para adaptar seu jogo original em um jogo Homeworld, mas não conseguiu garantir o acesso à propriedade intelectual.

A THQ faliu em abril de 2013 e vendeu seus ativos em leilão. Blackbird e Gearbox Software estavam entre os licitantes pelos direitos de propriedade intelectual do Homeworld ; A Gearbox ganhou o leilão por US$ 1,35 milhão. A Gearbox permitiu que a Blackbird usasse a propriedade intelectual de Homeworld e investiu no projeto Hardware: Shipbreakers, que foi renomeado para Homeworld: Shipbreakers em setembro de 2013. Em dezembro de 2015, ele foi anunciado oficialmente para lançamento como Homeworld: Deserts of Kharak ; foi lançado em 20 de janeiro de 2016.

Em fevereiro de 2017, a Blackbird anunciou uma colaboração com o Laboratório de Propulsão a Jato da NASA para criar o Project Eagle, um modelo de arte interativo de uma base em Marte a ser demonstrado ao vivo no palco do Academia de Artes & Ciências Interativas de 2017.

Em agosto de 2019, a Blackbird anunciou que havia iniciado o desenvolvimento de um novo título de Homeworld, o Homeworld 3, como uma sequência direta de Homeworld 2 lançado em 2003. Na data do anúncio, o jogo ainda estava em estágios de pré-produção e foi dada uma data de lançamento provisória para o final de 2022. Muitos desenvolvedores importantes dos dois primeiros jogos de Homeworld retornarão para liderar o desenvolvimento de Homeworld 3, incluindo o diretor executivo da Blackbird, Rob Cunningham, e o compositor da trilha sonora de Homeworld, Paul Ruskay.

Em novembro de 2019, a Blackbird anunciou que estava envolvida no desenvolvimento do jogo Minecraft Earth.

Blackbird reviveu o nome e o conceito de demolição com o simulador de salvamento espacial Hardspace: Shipbreaker, que foi lançado em acesso antecipado em 16 de junho de 2020.

De setembro a dezembro de 2021, a Blackbird testou a semana de trabalho de quatro dias com duas de suas equipes, uma das quais era a equipe por trás do Shipbreaker . O teste foi um sucesso, com a maioria dos desenvolvedores entrevistados afirmando que ela melhorou seu equilíbrio entre vida profissional e pessoal, bem-estar e capacidade de concluir o trabalho. O estúdio pretende implementar a semana de trabalho de quatro dias em todas as suas equipes, a partir de abril de 2022.

Jogos desenvolvidos

Desenvolvedoras de jogos eletrônicos
Empresas de jogos eletrônicos do Canadá

Blackbird Interactive


Sabina K. je bosanskohercegovački film koji je napisao i režirao američki redatelj Cristobal Krusen, koji je premijerno prikazan na Sarajevskom filmskom festivalu 2015. Nadahnut je istinitom pričom o ženi, koja je ostala trudna i odlučila roditi usprkos negodovanju okoline. Njezin se život sve više pogoršava do raspleta na kraju.

Sadržaj

Film prati Sabinu, razvedenu muslimansku ženu i Sašu, katolika. Zaljubljuju se i zaruče, no društvo oko njih nije pretjerano oduševljeno njihovim izborom. Jedino im pomaže Ankica, čiji je sin ubijen u ratu i koja nudi, da se dođu vjenčati na otoku Korčuli, gdje ona živi. U proljeće, Sabina putuje na otok i čeka Sašin dolazak, ali njega zagonetno nema. Putuje kući u Sarajevo, gdje otkrije da se Saša bez objašnjenja preselio iz njihovoga zajedničkoga stana. Prolaze tjedni i Sabina otkriva da je trudna. Njezini prijatelji i obitelj nastoje da pobaci, što ona odlučno odbija učiniti. Njezin se život sve više pogoršava dok ne postane beskućnica i bez posla. U očaju je pokušala i samoubojstvo, no film sretno završava porodom u bolnici i podrškom starih prijatelja.

Glumci
 Alena Džebo kao Sabina
 Senad Bašić kao Branko
 Enis Bešlagić kao Vjeko
 Jasna Diklić kao teta Ankica
 Saša Petrović kao Mirso
 Tatjana Šojić kao Milka

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene stranice filma

Dramski filmovi
Bosanskohercegovački filmovi
Pobačaj

Sabina K.


Carole Dagher, née à Beyrouth en , est une journaliste et écrivaine libanaise de langue française.

Biographie
Née en 1963 à Beyrouth, au Liban, Carole Dagher est diplômée en droit de l'Université Saint-Joseph de Beyrouth puis de l'Université de Nice. Elle suit ensuite une formation en journalisme aux États-Unis, à l'Université Brown.

Elle collabore avec les principaux quotidiens libanais, notamment L'Orient-Le Jour et As-Safir.

Sa carrière de journaliste la pousse vers un travail de chercheuse, notamment à l'Université de Georgetown à Washington en 1998.

Elle est attachée culturelle de l'ambassade du Liban en France de 2012 à 2017.

Elle est l'auteur d'ouvrages politiques sur le Liban et le Moyen-Orient et de romans historiques couronnés par différents prix, notamment une trilogie (Le Couvent de la Lune, Le Seigneur de la Soie, La Princesse des Batignolles) racontant la naissance du Liban moderne.

Œuvres

Romans
 Le Couvent de la Lune, Paris, Plon, 2002.
 Le Seigneur de la Soie, Paris, Plon, 2004.
 La Princesse des Batignolles, Paris, Éditions du Rocher, 2007.
 Le Testament secret de Moïse, Calmann-Lévy, 2011.
 L'invité des Médicis, Paris, Éditions Philippe Rey, 2020.

Essais
 Les Paris du Général, Beyrouth, Fiches du Monde Arabe, 1992.
 Ces hommes qui font la paix, Paris, L'Harmattan, 1995.
 Bring Down the Walls: Lebanon's Postwar Challenge, New York, Palgrave Macmillan, 2000.
 Le Défi du Liban d'après-guerre, Paris, L'Harmattan, 2002.
 Réflexions libanaises, Paris, L'Harmattan, 2013.
 Passion pour une terre délaissée : Nicolas Kluiters, jésuite au Liban, Paris, Lessius, 2013.

En collaboration et/ou direction d'ouvrage
 De la Grande guerre au Grand-Liban (1914-1920), Paris, Geuthner, 2015.
 Des liens et des lieux : mémoires libano-françaises, Paris, Geuthner, 2020.

Prix et distinctions
 2021 : prix Michel Tournier pour L'invité des Médicis.
 2021 : médaille d'or du rayonnement culturel de l'ONG « La Renaissance Française ».

Notes et références

Liens externes

Écrivain libanais francophone
Naissance en 1963
Naissance à Beyrouth

Carole Dagher


HMS Montrose was the eighth of the sixteen-ship Type 23 or Duke class of frigates, of the Royal Navy, named after the Duke of Montrose. She was laid down in November 1989 by Yarrow Shipbuilders on the Clyde, and was launched on 31 July 1992 by Edith Rifkind (later Lady Rifkind), wife of (later Sir) Malcolm Rifkind, Secretary of State for Defence. She was commissioned into service in June 1994.

Having once been the flagship of the 6th Frigate Squadron, Montrose became part of the Devonport Flotilla, based in Devonport Dockyard in Plymouth. In 2018, it was announced that Montrose would become the first Royal Navy frigate to be forward-deployed to the UK Naval Support Facility in Bahrain. The 2021 defence review announced that the ship would now be retired early, likely after her return to the U.K. from the Persian Gulf. She was deployed on maritime security operations in the Persian Gulf up to November 2022.
On 5 January 2022 the frigate passed the 1,000-day milestone of days at sea and in November of that year departed the Persian Gulf to return to the U.K. ahead of her planned decommissioning, expected in spring 2023. She was subsequently decommissioned on 17 April 2023.

Operational history

1994–2000
Deployments in the 1990s include her first trip to the South Atlantic, as Falkland Islands guardship, which ended in October 1996. Her first visit to the City of Dundee was in 1993. Several NATO deployments followed.

2001–2010
In early 2002, Montrose returned to the Falklands on the now-renamed Atlantic Patrol Task (South) deployment, during which divers from Montrose replaced the White Ensign on , which was sunk during the Falklands War. On her return from this deployment, she conducted her first refit period (RP1), which was completed in early January 2004.

In October 2004, Montrose was one of a number of ships dispatched to the rescue of the stricken Canadian submarine  (an ex-Royal Navy Upholder-class submarine) which had suffered a number of fires on board, causing casualties and the loss of power in the submarine. Montrose was the first Royal Navy vessel to make contact with the boat and assisted the submarine.

Montrose deployed in 2006 to the Persian Gulf on Operation Telic in the first half of 2006. After returning to the UK for personnel changes and maintenance, from 8 January to 27 July 2007, Montrose then deployed for seven months to the Mediterranean Sea as the UK contribution to the Standing NATO Maritime Group Two (SNMG2). As part of this group, she participated in NATO's Operation Active Endeavour (OAE), countering terrorist activity in the Mediterranean and preventing smuggling and other illegal activity. After Summer Leave, the ship headed to Scotland to take part in Exercise Neptune Warrior, and was visited there by Prince Michael of Kent, Honorary Rear Admiral of the Royal Naval Reserve, on 24 September 2007.

Following Operational Sea Training, Montrose deployed again to the Middle East on 12 March 2008 to join Combined Task Force (CTF) 150, operating in the Gulf of Aden and the Arabian Sea. Activity in this deployment included Exercise Khunjar Haad, a multi-national exercise held in the Gulf of Oman in May, and working with ,  and  the seizure of over 23 tonnes of illegal drugs including cocaine, hashish, amphetamines and opiates. She returned home on 3 October 2008, and after operating in UK waters, commenced a £15,000,000 upkeep package at Rosyth in early 2009.

This second refit package (RP2) included a number of major capability upgrades for the ship, including the first fitting of the Royal Navy's newest command system, DNA(2), and the replacement of the two old manually-operated 30 mm guns with two 30 mm DS30M Mark 2 Guns. Having rejoined the ship on 20 July 2009, the crew conducted post-refits trials until January 2010, and Montrose was formally accepted back into the fleet on 11 February 2010.

After operational sea training Montrose deployed to the Arabian Sea in Summer 2010 to conduct anti-piracy operations, highlights of which included the November 2010 destruction of a Somalian pirate ship by the ship's Lynx helicopter while on patrol off the coast of Somalia, and the disruption of several pirate attacks on merchant ships.

2011–2023
In October 2011, Montrose deployed again to the South Atlantic, during which she was due to visit Callao, Peru in March 2012, but the Peruvian government cancelled the visit, according to the Foreign Minister, as a gesture of solidarity with Argentina over the Falklands. After visits to New Orleans and Bermuda in March and April 2012, Montrose returned to the UK in May 2012. In July 2012, the ship acted as the escort vessel for Queen Elizabeth II during her Diamond Jubilee visit to Cowes.

From September to November 2012, the ship participated in the COUGAR 12 deployment to the Mediterranean. In early 2013, the ship and crew underwent intensive training to return to the front line, and then deployed as part of the COUGAR 13 task group in August 2013. After the remainder of the COUGAR 13 task group returned to the UK, Montrose remained in the Middle East to act as the UK's frigate in the Persian Gulf under Operation KIPION, and conducted numerous exercises with allied nations, as well as UK-only training events such as the maintenance exercise with .

In 2014, Montrose was tasked to join Norwegian and Danish warships in Operation RECSYR – the mission to escort the merchant vessels removing the Syrian chemical weapons stockpile for destruction. Having handed over to , the ship arrived home in March 2014. Subsequently, and after a high-profile London visit to celebrate 20 years since the ship's commissioning, the ship was sent to the Baltic Sea to participate in BALTOPS 14, a large scale US-led multinational exercise with participation from 30 ships and submarines from 14 nations.

The ship entered refit at Devonport in October 2014, was due to rejoin the Fleet in 2016, but the incomplete installation of the Sea Ceptor Missile system and a new command system prevented
it. Ship's staff moved back on board in March 2017 to prepare for sea trials and it was announced that Montrose would escort  on her deployment to the United States for first of class flying trials in 2018. Montrose returned to sea for the first time in nearly three years on 7 July 2017 to commence a period of trials and testing before undergoing operational sea training later in the year. Despite the announcement in 2017, Montrose did not accompany Queen Elizabeth on her 2018 deployment; escort duties instead fell to sister HMS Monmouth. Montrose instead began working up for a major three-year deployment, which would see the ship become the first frigate to be based at the Royal Navy's new support facility in Bahrain, .

In mid 2018 Montrose acted as the Fleet Readiness Escort (FRE) in the North Sea and Dover Straits, escorting Russian units as they passed through these areas. This was followed by a mini-deployment to the Baltic where she exercised with the Swedish and Finnish navies and to strengthen ties with these nations with a focus around the celebrations of the 200th anniversary of the formation of the Finnish Navy. On return to the UK, Montrose went through a period of operational sea training before deploying to the South Pacific and Far East to carry out MarSy Operations in conjunction with JIATF(S) and Freedom of Navigation Operations (FONOPS). During this time she visited Chile, Easter Island, Pitcairn Island, Tahiti, Auckland, Darwin, Singapore and Tokyo.

During a meeting with Japanese Prime Minister Shinzō Abe on 10 January 2019, it was announced that HMS Montrose would be deployed to the Pacific region to enforce sanctions against North Korea.

Montrose forward-deployed to Bahrain in April 2019, where she will remain until 2022 carrying out an array of joint security operations including counter-piracy, counter-narcotics and boarding operations to support allies in the region and to protect the UK's interests. In early July 2019, amid rising tensions between the United Kingdom and Iran, Montrose issued radio warnings to boats believed to belong to the Islamic Revolutionary Guard Corps Navy which were attempting to impede the passage of the British commercial vessel British Heritage. US officials stated that five Iranian boats were involved, while some UK sources say only three were involved. The incident occurred in the Strait of Hormuz. According to some tabloid sources, Montrose had her 30 mm deck guns trained on the Iranian boats. Montrose was joined by  which was ordered to the Persian Gulf on 12 July 2019 in response to threats against British shipping by Iran. On 19 July Montrose warned the Islamic Revolutionary Guard by radio against the seizure of the British-flagged  but was not close enough to prevent the seizure. In September 2019, Stena Impero was released and HMS Duncan returned to Portsmouth. On 12 October it was reported that Montrose along with her French counterpart, , were able to capture  of illegal drugs. These drugs had an estimated worth of $1 million. The ships were able to catch the drug-smuggling dhow while operating in the Arabian Sea.

On 22 March 2021, it was announced that Montrose as well as sister ship  would be decommissioned earlier than planned as part of defence's Integrated Review. As of 2021, Montrose remained deployed east of Suez but was scheduled to return to the UK in 2022 following which she was retired, about 4-5 years earlier than previously planned.

On 23 January 2022, the Royal Navy seized  of heroin,  of methamphetamine,  of hashish, and marijuana during a raid from Montrose, reportedly worth 15 million British pounds ($20 million).

As of June 2022, the out of service date for Montrose was brought forward to early 2023. On 4 November 2022 Montrose left United Kingdom Naval Support Facility where she was permanently based since April 2019. She arrived back in U.K. waters in mid-December 2022 and was decommissioned on 17 April 2023.

In 2022, Montrose spent 212 days at sea.

Visits to Dundee and Montrose
Montrose has visited Dundee on many occasions, include Easter 1997, 6–9 November 1998 (Dundee Navy Days), 9 October 2004 (for wreath-laying ceremony commemorating the 200th anniversary of the death of Admiral Adam Duncan), 4 June 2005, and 9–13 November 2006 (covering the Remembrance Sunday memorial service).

The port of Montrose is smaller than Dundee, but Montrose has called in six times. The first visit took place in November 1999, followed by five other visits, one in July 2002, when the ship was granted the Freedom of Angus by the Provost Mrs Frances Duncan, and marched through the town, and six years later in November 2008, when Angus Provost Ruth Melville took the salute during a Remembrance Sunday parade in which this Freedom was exercised. The ship returned to Montrose in July 2014, where they exercised the Freedom of Angus in front of Provost Helen Oswald, and conducted numerous engagements in the local area. The ship visited for a fifth time in July 2018, welcoming members of the public on board for a brief tour of the deck. The last visit took place in March 2023 just before her decommissioning. Montrose was decommissioned on 17 April 2023.

Commanding officers
As the flagship of the 6th Frigate Squadron (or F6), many of the first commanding officers of HMS Montrose were captains, rather than commanders, as they had administrative responsibility over all the Type 23 frigates based in Devonport. The equivalent squadron for the Portsmouth-based Type 23s was the 4th Frigate Squadron. With the abolition of the frigate and destroyer squadrons in 2002/3, and their replacement by flotillas, command of Montrose reverted to that of a Commander.

Of this list, three commanding officers were subsequently promoted to vice admiral, including the husband of the Princess Royal, Timothy Laurence, who assumed command of the ship (and the 6th Frigate Squadron) on 27 August 1996.

(decorations and ranks detailed at the time of being in Command, and do not reflect subsequent promotions, or honours and awards)

Ten of the former Commanding Officers were reunited on board Montrose on 30 May 2014 at a lunch held to celebrate the 20th anniversary of the ship's commissioning, when they were invited on board while the ship was in London; the ship's sponsor, Lady Rifkind, also attended.

Decorations
At the end of 2014, HMS Montrose was awarded the Fleet Effectiveness Trophy for best frigate in the Royal Navy in 2014.

Affiliations
29 Commando Regiment, Royal Artillery
Angus District Council
James Graham, 8th Duke of Montrose
No. 24 Squadron RAF
Black Watch, 3rd Battalion Royal Regiment of Scotland
Worshipful Company of Distillers
 Oxford University Royal Naval Unit

References

 HMS Montrose Type 23 Frigate guide. Directorate of Public Relations (Royal Navy). Printed in UK for HMSO by Roman Press Ltd, Bournemouth. Crown Copyright 1995, London.
 Devonport Navy Days Guide 1999

External links

Frigates of the United Kingdom
Ships built on the River Clyde
1992 ships
Type 23 frigates of the Royal Navy

HMS Montrose (F236)


101 dalmatinere er en animeret tv-serie, der blev produceret af Disney og vist 1997-1998. Den er baseret på Disney-tegnefilmen fra 1961 af samme navn samt live action-filmen fra 1996.

Handling
Serien handler om dalmatinerhvalpene Lucky, Penny, Rollo og kyllingen Plet, der bor på en gård ved navn Dearly-farmen sammen med deres ejere Anita, Robert og hushjælpen Nanny. Skurkene i serien er den velhavende modedesiger Cruella de Vil, som altid vil have fat i farmen. Hun får hjælp af sine håndlangere Jesper og Harry til at udføre sine planer, men bliver næsten altid afsløret at hvalpene til sidst i serierne.

Danske stemmer
 Robert - Søren Spanning
 Lucky - Niclas Mortensen
 Cruella de Vil - Birgitte Raaberg
 Anita - Pauline Rehné
 Boks - Lars Thiesgaard
 Rollo - Jasper Spanning
 Penny - Annevig Schelde Ebbe
 Nanny - Grethe Mogensen
 Obersten - Tonny Lambert
 Sumprotte - Jens Jacob Tychsen
 Plet - Louise Engell
 Cornelia - Dorte Rømer
 Maren - Ellen Hillingsø
 Basse - Sara Poulsen
 Ib - Peter Zhelder

Titelsangen synges af Bobo Moreno.

Eksterne henvisninger

Animerede tv-serier fra Disney
Amerikanske tv-serier fra 1990'erne
Tv-serier for børn
Tv-programmer fra American Broadcasting Company

101 dalmatinere (tv-serie)


CANDY es un grupo de música de Georgia formado por Irina Khechanovi, Mariam Gvaladze, Ana Khanchalyan, Gvantsa Saneblidze e Irina Kovalenko.

Representaron a Georgia en el Festival de la Canción de Eurovisión Junior 2011 en Ereván, Armenia con la canción "Candy Music" y el 3 de diciembre obtuvieron la victoria con 108 puntos.

Integrantes del grupo
El grupo estaba formado por 5 niñas. A continuación se muestra una pequeña descripción de cada una de ellas:

Irina Kovalenko
Irina nació el 29 de marzo de 1997, en Tiflis. Desde 2006 comenzó a cantar en un estudio profesional "Bzikebistudio". Ha participado en diversos concursos, festivales y eventos culturales en Georgia y en el extranjero. Irina habla inglés, ruso, alemán y actualmente está aprendiendo japonés. Fuera de la escuela, Irina juega a Tenis. En 2007 fue séptima en el campeonato de Georgia.

Ana Khanchalyan

Ana nació el 19 de mayo de 1996, en Tiflis. Ella estudia en el colegio público ruso-armenio. Desde 2002 estudia en Zakaria Paliashili, una escuela de música. Pero desde 2009 estudia en la escuela de música de Tiflis. En 2010 participó en el festival internacional "Zvezhichki" en Macedonia y ganó el primer puesto. En 2010, participó en el programa de televisión "Nichieri" y fue finalista. Es la voz más potente del grupo.

Irina Khechanovi

Irina nació el 3 de diciembre de 2000, en Tiflis. Estudia en la Escuela de Demirel. Desde 2007 estudia en la escuela de arte llamada Gogo Dolidze. El 14 de abril de 2009, entró en Tbilisi Olympiad y ganó el primer lugar como la mejor cantante. Ella también ha participado en más competiciones, que se celebraron en varias ciudades de Turquía. En 2011 participó en programas de música como: "Ana Bana" y se convirtió en un favorito de los "Barambo" y "Zarapkhana".

Mariam Gvaladze

Mariam nació el 9 de febrero de 1997 en Rustavi. Ella estudia en una escuela pública. Estudió desde 2003 hasta 2010 en la escuela de arte. Actualmente estudia en la escuela de música: Jano Kakhidze. En 2009 participó en varios concursos de talentos. Ella ganó el Premio Lili Iashvili. También fue la primera en el "Republic Estrade Contest". El estreno de su video "Profile" estaba en "Rustavi 2".

Véase también
  Georgia en el Festival de la Canción de Eurovisión Junior
 Festival de la Canción de Eurovisión Junior
 Festival de la Canción de Eurovisión Junior 2011

Referencias

Ganadores de Eurovisión Junior
Grupos de música de Georgia

Candy (banda georgiana)