Sâmirîler (Sâmirî İbranicesi: ࠔࠠࠌࠝࠓࠩࠉࠌ; ; , al-Sāmiriyyūn), Eski Yakın Doğu'daki İbrani İsrailoğullarından köken alan etno-dinî gruptur.

Yahudilerin, Asur kralı II. Sargon tarafından İran ve Harran bölgeleri civarına sürgüne gönderilmesi sonrasında, arkalarında bıraktıkları topraklara Asur kralı tarafından özel olarak gönderilip yerleştirilmişlerdir. Yerleştirildikleri bölgeye 'Samiriye' denir ve kutsal olarak bilinen Gerizim Dağı merkezli civar bölge bu isimle adlandırılır.

Tanah'taki anlatıma göre sürgüne giden Yahudilerin yerine yerleştirilen bu halk, o bölgede yaşayan aslanların sürekli saldırıları sonucunda iyice bunalırlar ve burayı terk eden insanların dini inanışlarına göre bir tanrı inancı ve tapınma biçimiyle durumun düzeleceğinden şüphelenerek bunu Asur kralına bildirirler. Bunun üzerine kral Yahudi sürgünlerinin arasından bir rahibi geri göndererek yeni yerleşimcilere kendi dinlerini öğretmesini ister. Şahıs geri dönerek onlara Tanah'a dayalı dini kuralları ve kaideleri öğretir. Yahudi geleneğinde Samirilerin kökeni bu şekilde bilinir.

Yahudiler tarafından Yahudilik dışı görülürler. Samirilerin Tevrat'ı, Yahudilerin Tanah'ından farklıdır. Dini uygulamalarında da birçok fark gözlemlemek mümkündür. Müslümanlardaki abdeste benzer bir abdest alma ve namaza benzer hareketleri olan bir ibadet biçimleri vardır ve ibadethanelerinde oturmak için yer bulunmaz. Günümüzde Gerizim Dağı ve çevresinde sayıları birkaç yüz civarında küçük bir topluluk halinde yaşamaktadırlar.

Ayrıca bakınız
 Samiri İbranicesi

Kaynakça

Yeni Ahit'te adı geçen kişiler

Sâmirîler


The All Japan Kendo Federation (AJKF) or Zen Nihon Kendō Renmei (全日本剣道連盟 abbreviated 全剣連 Zen Ken Ren) is a national non-governmental organization in Japan, founded in 1952 and officially formed on March 14, 1954.

Purpose
The All Japan Kendo Federation (AJKF) promotes and popularises kendō, iaidō and jōdō.

Membership
The All Japan Kendo Federation (AJKF) has been member of the International Kendo Federation (FIK) since it was founded in 1970.

The All Japan Kendo Federation (AJKF) is a member of the Japanese Budo Association (Nippon Budo Shingikai) and the Nippon Budokan Foundation.

Championships
The first All Japan Kendo Championship were conducted in 1953.

Register of Dan Grades
A census of members of the forty-seven prefectural associations affiliated to the AJKF made in March 2006 showed there were 1,429,718 members including 401,121 women and about half are dan graded.

See also
Zen Nippon Kendo Renmei Iaido
All Japan Kendo Championship
Kendo around the world

References

External links
 All Japan Kendo Federation Website of All Japan Kendo Federation.

Kendo
Sports organizations established in 1952
Kendo organizations
Japanese swordsmanship
Jojutsu

All Japan Kendo Federation


Vandet paa Landet er en dokumentarfilm instrueret af Carl Th. Dreyer efter eget manuskript.

Handling
Skarpt kritisk film om drikkevandsforurening på landet. Brugen af vand i hverdagssituationer suppleres med illustrative grafiske fremstillinger af en brønd og jordlagene omkring den. En ny og korrekt opført brønd etableres på gårdspladsen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1946
Film instrueret af Carl Th. Dreyer
Dokumentarfilm fra Danmark

Vandet paa Landet


Ecuația chimică este reprezentarea simbolică cu ajutorul formulelor chimice a reacțiilor chimice. În cadrul acesteia, reactanții sunt reprezentați în partea stângă a ecuației, iar produșii de reacție în partea dreaptă. Coeficienții care se află în fața formulelor reprezintă valorile absolute ale numerelor stoechiometrice. Prima ecuație chimică a fost scrisă de Jean Beguin în 1615.

O reprezentare generalizată a unei ecuații chimice este cea de mai jos, a, b, c și d fiind coeficienții, iar cu litere mari sunt reprezentate substanțele care participă la reacție (A și B sunt reactanții, C și D sunt produșii de reacție):

Simboluri
Pentru diferențierea diferitelor tipuri de reacții, se folosesc diverse simboluri. Astfel:

 "" este folosit pentru reacții stoechiometrice.
 "" este folosit pentru orice reacție directă.
 "" este folosit pentru o reacție reversibilă.
 "" este folosit pentru simbolizarea echilibrului.

Vezi și
 Reacție chimică
 Stoechiometrie
 Reactant

Referințe

Stoechiometrie
Ecuații

Ecuație chimică


الإحداثيات القمرية  ترمز إلى المواقع على سطح القمر التابع للأرض.
من الممكن تحديد أي موقع على سطح القمر بقيمتين عدديتين، هاتان القيمتان تقابلان دائرة العرض وخط الطول على الأرض. خط الطول يعطي الموقع بالنسبة لشرق وغرب القمر حول خط الطول الرئيسي وهو الخط الذي يمر في نقطة سطح القمر المواجهة مباشرة للأرض. أما خط العرض فيعطي الموقع شمالاً وجنوباً بالنسبة لخط استواء القمر. تقاس كلا الإحداثيات بواحدة الدرجة.

مراجع

أنظمة إحداثيات
زوايا
علوم القمر

إحداثيات قمرية


İmmünoloji, bağışıklık ve farklı organizmaların bağışıklık sistemleri ile ilgilenen bilim alt dalıdır. Türkçeye, Fransızca "immunologie" kelimesinden türeyerek gelmiştir. Türkçe, bağışıklık bilimi olarak da adlandırılır. İmmünoloji, çeşitli organizmalardaki bağışıklık olayları ve bu organizmanın çeşitli yabancı maddelere karşı savunma reaksiyonlarını kapsamaktadır. Ayrıca immun sistem'in yapısı, normal ve normal dışı fonksiyonlarını inceler.

İmmünoloji oldukça geniş bir daldır ve birçok alt dala sahiptir; immünoterapi, immünogenetik ve evrimsel immünoloji gibi. Ayrıca farklı bilimsel disiplinlerde immünolojik bulgular kullanılabilir, immünolojik yönler olabilir.

Dış bağlantılar
 National Immunization Program Childhood Immunization Initiative

Kaynakça

İmmünoloji


Eliakum Zunser (Eliakim Badchen, Elikum Tsunzer) (October 28, 1840 – September 22, 1913) was a Lithuanian Jewish Yiddish-language poet, songwriter, and badchen who lived out the last part of his life in the U.S. A 1905 article in The New York Times lauded him as "the father of Yiddish poetry". About a quarter of his roughly 600 songs survive. He influenced and was influenced by Brody singer Velvel Zbarzher, although it is not believed that they ever met.

Born in Vilna, he grew up poor and first worked braiding lace in Kovno, where he was associated with the devout, moralistic Musar movement of Rabbi Israel Salanter. Later, he was drawn to the Haskalah, or Jewish Enlightenment, and adopted a more modern Orthodox Judaism that renounced superstition.

Forcibly conscripted into the Russian Army just before his twentieth birthday, he was soon released due to Czar Alexander II's revocation of the harsh conscription law. The plight of Jewish draftees, or "cantonists" would be a major subject of his early poetry and songs.

Sol Liptzin describes Zunser's songs as having "simple words and catchy tunes", singing of the "melancholy fate and few joys of the inarticulate masses" and writes that "his songs spread by word of mouth... until all Yiddish-speaking Jews were familiar with them". [Liptzin, 1972, 48]

In 1861 he published a booklet of songs entitled Shirim Khadoshim, the first of about 50 publications in his lifetime. At this time, he was, in Liptzin's words, "primarily a Maskil"—a propagator of the Haskalah—"interested in instructing and aiding his people". However, his life took a tragic turn: not only did his wife die of cholera in the next decade, but all of their nine children as well, and he became, again quoting Liptzin, "a prophet of doom, admonishing his co-religionists not to venture too date  along the alluring road of western enlightenment and assimilation..." [Liptzin, 1972, 49] When that doom came, in the form of the anti-Semitic reaction and pogrom after the assassination of Alexander II, he became again a comforter, as well as a Zionist, affiliated with the Hovevei Zion and Bilu pioneers, writing songs such as "Die Sokhe" ("The Plough") and "Shivath Zion" ("Homecoming to Zion").

Zunser emigrated to New York City in 1889, and worked as a printer. However, life in New York was not conducive to his muse, and he wrote little in the years after his arrival in America, mostly poems rather than songs. En route to the New World, he wrote the hopeful "Columbus and Washington"; once there, he followed this with the far more disillusioned "Dos Goldene Land" ("The Golden Land") and "Der Greener" ("The Greenhorn"). His Zionism continued in a song urging the Jewish people to give up peddling and become farmers.

Zunser was saved from penury in his final years by a benefit performance on his behalf held at Cooper Union on March 30, 1905, which raised enough money to give him a pension. He died on September 22, 1913, and was buried in Washington Cemetery in Brooklyn.

Works
The Works of Elyokum Zunser: A Critical Edition, in two volumes, edited by Mordkhe Schaechter, YIVO, 1964.

Notes

References
 Liptzin, Sol, A History of Yiddish Literature, Jonathan David Publishers, Middle Village, NY, 1972, , 47-49, 90.
 Liptzin, Sol, "Eliakum Zunser: poet of his people", Behrman House Publ., 1950.

External links
 Free song lyrics in Yiddish and sheet music by Eliakum Zunser http://ulrich-greve.eu/free/zunser.html

1840 births
1913 deaths
Writers from Vilnius
People from Vilna Governorate
Lithuanian Jews
Lithuanian folklorists
American folklorists
Russian folklorists
Emigrants from the Russian Empire to the United States
Yiddish-language poets
Yiddish-language folklore
Badchens
Hovevei Zion

Eliakum Zunser


lechner–lechner–schallhammer  ist das gemeinsame Architekturbüro der Architekten Horst Lechner, Christine Lechner und Johannes Schallhammer in Salzburg, Österreich.

Geschichte
Das Büro wurde 1987 von Christine und Horst Lechner unter dem Namen Lechner & Lechner gegründet. Neben Bauten in Österreich realisierte das Team von 1996 bis 1997 Projekte in Südkorea.  Johannes Schallhammer ergänzt das Team seit 2000.
Lechner – Lechner – Schalhammer realisierten Projekte in Deutschland und von 2006 bis 2009 Hotelprojekte in Dubai und Abu Dhabi in den Vereinigten Arabischen Emiraten.
Neben der klassischen Architektur arbeitet das Salzburger Büro auch im Bereich der Innenarchitektur, des Städtebaus sowie des Produktdesigns.

Ein wichtiges Projekt ist das von Horst und Christine Lechner gemeinsam geplante, gebaute und bewohnte Wohn- und Atelierhaus Lechner, in dem sich das Architekturbüro befindet. Das Bauwerk gewann 2010 den Architekturpreis des Landes Salzburg.
Für besonders starkes mediales Interesse und kontroverse Diskussionen vor der Baustelle sorgt die noch im Bau befindliche, amoprh geformte, Wohnskulptur im Salzburger Stadtteil Leopoldskron. Dem von den Architekten "Skulptur in der Landschaft" – von Kritikern "Ufo-Haus" – genanntem Experimentalbau in exponierter Lage wird vorgeworfen das herkömmliche Bild von Häusern zu sprengen. Einer vom Meinungsforschungsinstitut IMAS nach der Enthüllung des Baukörpers durchgeführten Umfrage zufolge Entzweit die ungewohnte Form die Passanten, großteils war bei den Antworten eine große Ratlosigkeit spürbar.

Projekte (Auswahl)
 Mirfa Hotel Developement, Vereinigte Arabische Emirate
 Liwa Desert Hotel Developement, Vereinigte Arabische Emirate
 Seniorenwohnheim Hellbrunn, Salzburg (2004–2007, weiterbau geplant)
 Möbel in der Landschaft, Salzburg (Anerkennung Architekturpreis des Landes Salzburg 2000)
 Betreutes Wohnen – Haus Radauer, Salzburg
 Wohnanlage Aglassingerstraße in Salzburg
 over the roofs in Salzburg (2005)
 Wohnhaus und Büro Priesterhausgasse/Wohn- und Atelierhaus Lechner (2010, Architekturpreis des Landes Salzburg 2010)
 Sitzungstisch Eugendorf (Handwerkspreis 2012)
 Wohnskulptur am Leopoldskroner Weiher (in Bau 2012)

Auszeichnungen
Auszeichnung erhielt das Büro:
 1995 Korea Institute of Industrial Design: Certificate of Appreciation of the international cooperation project for development of industrial design and packaging technique.
 1998 Architekturpreis 2001 der Reiners Stiftung, Die besten Einfamilienhäuser –  Deutschland Österreich Schweiz
 2000 Architekturpreis 2000 der Reiners Stiftung, Bauen mit Holz – Deutschland Österreich Schweiz
 2000 Auszeichnung im Rahmen des Architekturwettbewerbs Architektur & Solarenergie der Deutschen Gesellschaft für Sonnenenergie;
 2000 Auszeichnung Haus der Zukunft vom Bundesministerium für Verkehr, Innovation und Technologie
 2004 Landes Energiepreis Salzburg für Haus Achleitner & Fuchs
 2004 Landes Energiepreis Salzburg für Haus Schörghofer
 2008 Architekturpreis der Reiners Stiftung Spektakuläre Häuser – Deutschland Österreich Schweiz
 2010 Architekturpreis des Landes Salzburg für Wohn- und Atelierhaus Lechner
 2012 Handwerkspreis der Wirtschaftskammer für den – von der Tischlerei Elsenwegenger ausgeführten – Sitzungstisch Eugendorf
 2019 Holzbaupreis Salzburg

Weblinks
 schallhammer.info
 lechner-lechner.at
 Lechner & Lechner Facebookprofil
 Lechner & Lechner;
 lechner – lechner – schallhammer. In: archtour-stadt-salzburg.at
 lechner – lechner – schallhammer In: initiativearchitektur.at

Nachweise

Architekturbüro (Österreich)
Unternehmen (Salzburg)

Lechner – Lechner – Schallhammer


Leyh ist seit 1899 Stadtteil der kreisfreien Stadt Nürnberg und bildet dort den Distrikt 634 des Bezirks Höfen in der Westlichen Außenstadt Nürnbergs.

Geografie
Leyh liegt an der Stadtgrenze zu Fürth und ist durch den Frankenschnellweg an den Verkehr angebunden. Das von Industriebetrieben umgebene Leyh liegt zwischen den Nachbarstadtteilen Doos im Norden, Muggenhof im Nordosten, Eberhardshof im Osten, Gaismannshof im Südosten und Höfen im Süden.

Geschichte
Leyh wurde im 15. Jahrhundert erstmals schriftlich erwähnt. Für den Namen des Ortes (zum Lay, vom Ley, Layh usw.) existieren mehrere Deutungen. Diese leiten die Ortsbezeichnung entweder von Sumpf, Wäldchen oder Fels her.

Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es in Leyh 8 Anwesen. Das Hochgericht übte das brandenburg-ansbachische Oberamt Cadolzburg aus, was aber von der Reichsstadt Nürnberg bestritten wurde. Grundherren waren die Deutschordenskommende Nürnberg (1 Wirtshaus) und die Nürnberger Eigenherren von Behaim (1 Halbhof), von Ebner (2 Halbhöfe) und von Löffelholz (4 Halbhöfe). Die Dorf- und Gemeindeherrschaft übten die Grundherren gemeinsam aus. 1800 gab es im Ort 7 Anwesen.

Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Cadolzburg. Im Rahmen des Gemeindeedikts wurde Leyh dem 1808 gebildeten Steuerdistrikt Höfen und der im selben Jahr gegründeten Ruralgemeinde Höfen zugeordnet. In der freiwilligen Gerichtsbarkeit unterstanden 4 Anwesen von 1825 bis 1835 dem Patrimonialgericht (PG) Gibitzenhof, 1 Anwesen von 1823 bis 1835 dem PG Leyh und 2 Anwesen von 1822 bis 1836 dem PG Weikershof.

Leyh wurde im Jahr 1899 in die Stadt Nürnberg eingegliedert.

Baudenkmäler
 Höfener Straße 81: Ehemalige Restauration von Johann Eberlein
 Rauhäckerstraße 7: Wohnhaus
 Sigmundstraße 80: Evangelisch-lutherische Erlöserkirche

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und war ursprünglich nach St. Michael (Fürth) gepfarrt, aktuell ist die Pfarrei Erlöserkirche (Leyh) zuständig. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Andreas (Leyh) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

 Homepage der Evang.-Luth. Kirchengemeinde Seeleinsbühl-Leyh (abgerufen am 15. September 2018)

Fußnoten

Stadtteil von Nürnberg
Statistischer Distrikt von Nürnberg

Leyh (Nürnberg)


بلدية ساليناس ديل مانزانو ، هي إحدى بلديات مقاطعة قونكة إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة قشتالة لا منتشا وسط البلاد, و المائلة لجهة الشرق من إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 103 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

أماكن مأهولة في قونكة
بلديات قونكة

ساليناس ديل مانزانو


Kampala, Afrika ülkesi Uganda'nın aynı zamanda başkenti konumunda da olan bir şehridir. Ülkenin Merkez bölgesi içerisinde yer alan şehir, aynı zamanda Uganda'nın en büyük şehri konumundadır.

Etimoloji
Kampala şehrinin isminin o dönem Buganda'da kullanılan dilde bu bölge için kullanılan Kasozi K'Empala kelimesinden geldiği, kelimenin de çeviride antilopların tepesi anlamı olduğu ifade edilmektedir. Buganda Krallığı döneminde Buganda kralı (Kabanda) için tahsis edilen bu bölgede o dönem birçok antilop çeşidi bulunmaktaydı, kral da bu bölgede ava çıkmaktaydı.

Tarih
Şehir ilk olarak 1890 yılında Frederick Lugard tarafından Britanya Doğu Afrika Şirketi adına inşa edilmiş, şehrin kuruluş döneminde Kampala'nın merkezinde yer alan Nakasero Tepesi</u>'de dönemin Buganda kralına ait olan ve bölgede birçok antilop barındıran bir yer konumundaydı. 1900 ile 1905 yılları arasında Britanya himayesi bölgesi konumunda olan Uganda'nın başkenti olan şehir, 1962 yılında Entebbe yerine tüm Uganda'nın yeni başkenti olarak ilan edilmiştir.

Nüfus
Ülke genelinde son olarak 2014 yılında gerçekleştirilen nüfus sayım sonuçlarına göre başkent Kampala'nın nüfusu 1,516,210 kişi olarak açıklanmıştır.

İklim
Uganda'nın Ekvator'a yakınlığı nedeniyle yıl boyu sıcaklık değerleri birbirine yakın gözlemlenmektedir. Ülke genelinde yükseltinin fazla olması nedeniyle bu sıcaklık değerleri fazla yukarıya çıkamamaktadır.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Kampala ili

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Kampala şehir rehberi

Afrika'daki başkentler
Uganda'daki şehirler

Kampala


Photophobia is a medical symptom of abnormal intolerance to visual perception of light. As a medical symptom, photophobia is not a morbid fear or phobia, but an experience of discomfort or pain to the eyes due to light exposure or by presence of actual physical sensitivity of the eyes, though the term is sometimes additionally applied to abnormal or irrational fear of light, such as heliophobia. The term photophobia comes from the Greek φῶς (phōs), meaning "light", and  φόβος (phóbos), meaning "fear".

Causes
Patients may develop photophobia as a result of several different medical conditions, related to the eye, the nervous system, genetic, or other causes.

Photophobia may manifest itself in an increased response to light starting at any step in the visual system, such as:
Too much light entering the eye. Too much light can enter the eye if it is damaged, such as with corneal abrasion and retinal damage, or if its pupil(s) is unable to normally constrict (seen with damage to the oculomotor nerve).
 Due to albinism, the lack of pigment in the colored part of the eyes (irises) makes them somewhat translucent. This means that the irises can't completely block light from entering the eye.
Overstimulation of the photoreceptors in the retina
Excessive electric impulses to the optic nerve
Excessive response in the central nervous system

Common causes of photophobia include migraine headaches, TMJ, cataracts, Sjögren syndrome, mild traumatic brain injury (MTBI), or severe ophthalmologic diseases such as uveitis or corneal abrasion. A more extensive list follows:

Eye-related
Causes of photophobia relating directly to the eye itself include:

 Achromatopsia
 Aniridia
 Anticholinergic drugs may cause photophobia by paralyzing the iris sphincter muscle.
 Aphakia
 Blepharitis
 Buphthalmos
 Cataracts
 Coloboma
 Cone dystrophy
 Congenital abnormalities of the eye
 Viral conjunctivitis
 Corneal abrasion
 Corneal dystrophy
 Corneal ulcer
 Disruption of the corneal epithelium, such as that caused by a corneal foreign body or keratitis
 Ectopia lentis
 Endophthalmitis
 Eye trauma caused by disease, injury, or infection such as chalazion, episcleritis, keratoconus, or optic nerve hypoplasia
 Hydrophthalmos, or congenital glaucoma
 Iritis
 Isotretinoin has been associated with photophobia
 Optic neuritis
 Pigment dispersion syndrome
 Pupillary dilation (naturally or chemically induced)
 Retinal detachment
 Scarring of the cornea or sclera
 Uveitis

Nervous-system-related
Neurological causes for photophobia include:

 Autism spectrum disorders
 Chiari malformation
 Dyslexia
 Encephalitis including myalgic encephalomyelitis
 Meningitis
Trigeminal disturbance causes central sensitization (hence, multiple other associated hypersensitivities). Causes can be bad bite, infected tooth, etc.
 Progressive supranuclear palsy, where photophobia can sometimes precede the clinical diagnosis by years
 Subarachnoid haemorrhage
 Tumor of the posterior cranial fossa
 Visual snow along with many symptoms.

Other causes

 Ankylosing spondylitis
 Albinism
 Ariboflavinosis
 Benzodiazepines
 Chemotherapy
 Chikungunya
 Cystinosis
 Drug withdrawal
 Ehlers–Danlos syndrome
 Infectious mononucleosis
 Influenza
Magnesium deficiency
 Mercury poisoning
 Migraine
 Rabies
 Tyrosinemia type II
 Superior canal dehiscence syndrome

Treatment
Treatment for light sensitivity addresses the underlying cause, whether it be an eye, nervous system or other cause. If the triggering factor or underlying cause can be identified and treated, photophobia may disappear. Tinted glasses are sometimes used.

Artificial light
People with photophobia may feel eye pain from even moderate levels of artificial light and avert their eyes from artificial light sources. Ambient levels of artificial light may also be intolerable to persons afflicted with photophobia such that they dim or remove the light source, or go into a dimmer lit room, such a one lit by refraction of light from outside the room. Alternatively, they may wear dark sunglasses, sunglasses designed to filter peripheral light, precision tinted glasses, and/or wide-brimmed sun hats or baseball caps. Some types of photophobia may be helped with the use of precision tinted lenses which block the green-to-blue end of the light spectrum without blurring or impeding vision.

Other strategies for relieving photophobia include the use of tinted contact lenses and/or the use of prescription eye drops that constrict the pupil, thus reducing the amount of light entering the eye. Such strategies may be limited by the amount of light needed for proper vision under given conditions, however.  Dilating drops may also help relieve eye pain from muscle spasms or seizures triggered by lighting/migraine, allowing a person to "ride out the migraine" in a dark or dim room. A paper by Stringham and Hammond, published in the Journal of Food Science, reviews studies of effects of consuming Lutein and Zeaxanthin on visual performance, and notes a decrease in sensitivity to glare.

Disability
Photophobia may preclude or limit a person from working in places where lighting is used, unless the person is able to obtain a reasonable accommodation like being allowed to wear  tinted glasses. Some people with photophobia may thereby be better able to work at night or be more easily accommodated in the workplace at night.

Outdoor night lighting may be equally offensive for persons with photophobia, however, given the wide variety of bright lighting used for illuminating residential, commercial and industrial areas, such as LED (light-emitting diode) lamps.

The increasing popularity of "overpoweringly intense" LED headlights being used on "pickups and S.U.V.s" has prompted more frequent reports of photophobia among motorists, cyclists, and pedestrians.

See also
Photic sneeze reflex, a medical condition by which people exposed to bright light sneeze
Photosensitivity in humans

References

External links

Neurological disorders
Phobias
Visual disturbances and blindness

Photophobia


Dimocarpus confinis, es una especie de árbol perteneciente a la familia de las sapindáceas. Es originaria de Asia.

Descripción
Son árboles, grandes, de hoja perenne, que alcanzan los 20 m de altura. Las hojas con pecíolo de 35-50 cm o más, el eje cilíndrico, estriado discretamente, a menudo con lenticelas esparcidas, foliolos 3-5 pares, a veces dos pares; peciólulos cortos, de 3-8 mm, gruesos, hojas de color verde oscuro y el haz brillante, coriáceos, primer par (cerca de la base), a menudo pequeñas, ovaladas, otras angostamente elíptico-lanceoladas u oblongo-elípticas, generalmente asimétricas, el exterior lateral más estrecho, 9-18 cm o más de largo, 4-7.5 cm de ancho, el envés ligeramente glauco y piloso, los nervios laterales 12 -15 pares, prominentes abaxialmente, la base cuneada, redondeada o anchamente cuneada en el lado hacia el ápice de la hoja, ápice agudo a cortamente acuminado. Inflorescencias terminales y axilares, erguidas, casi tan larga como las hojas, raquis principal y las ramas acanaladas, densamente tomentosas. Flores poco pediceladas. El fruto es una drupa ovoide, de 2-2.3 cm, con semillas de color marrón rojizo.

Distribución
Se encuentra en los bosques; a una altitud de 400-1000 metros en Guangdong, Guangxi, Guizhou, Hunan, Yunnan y Vietnam.

Taxonomía
Dimocarpus confinis fue descrita por (F.C.How & C.N.Ho) H.S.Lo y publicado en Acta Phytotaxonomica Sinica 17(2): 32–33, en el año 1979.
Sinonimia

Referencias

confinis

Dimocarpus confinis


Charles VII may refer to:

 Charles VII of Sweden (1130–1167), actually Charles I of Sweden (1161–1167)
 Charles VII of France (1403–1461), "the Victorious"
 Charles VII, Holy Roman Emperor (1697–1745)
 Charles III of Spain (1716–1788), and Charles VII of Naples
 Carlos María de los Dolores (1848–1909), pretender to the throne of Spain, styled "Charles VII" by Carlists
 Charles VII, Archduke of Austria

See also
 King Charles (disambiguation)
 Charles

Charles VII


dc (desk calculator) es una calculadora en notación polaca inversa que soporta aritmética de precisión arbitraria. Fue programada por Robert Morris cuando se encontraba trabajando en los Bell Labs, es una de las utilidades de Unix más antiguas, precediendo incluso a la invención del lenguaje de programación C. Igual que otros programas de la época tiene un potente conjunto de características, pero una sintaxis muy escueta. En las versiones antiguas bc utilizaba las librerías de dc, aunque las implementaciones más modernas funcionan de manera opuesta, dc utiliza las librerías aritméticas de bc.

Este artículo provee algunos ejemplos en un intento de dar una idea original del lenguaje; para una lista completa de sus comandos así como de la sintaxis debe consultarse la página man de la implementación específica.

Historia
dc es el lenguaje sobreviviente más antiguo en Unix. Cuando los Laboratorios Bell (Bell Labs) recibieron una computadora PDP-11, dc--escrito en el lenguaje de programación B--fue el primer lenguaje que corrió en esa computadora, aún antes que el ensamblador. Ken Thompson ha opinado que dc fue el primer programa escrito en la computadora.

Operaciones básicas
Para multiplicar 4 y 5 en dc (nótese que la mayoría del espacio en blanco es opcional):dc <<EOT
4 5 *
p
EOT
20Puede obtenerse el mismo resultado con los comandos:echo "4 5 * p" | dc
20Lo anterior se traduce en "empujar 4 y 5 a la pila, a continuación utilizando el operador de multiplicación, extraer dos elementos de la pila, multipicarlos y empujar el resultado de vuelta en la pila, a continuación usar el comando p para imprimir en la pantalla el elemento tope en la pila.

Ejemplos
 3 24 *
 p
Realiza una multiplicación y con p se muestra el resultado

 24 _6 2 ^ + 13 / v 21 -
 p
Realiza esta operación:

 16i2o DEADBEEFp

resultado: 11011110101011011011111011101111.

Realiza una conversión de hexadecimal a decimal

Para conocer a fondo la funcionalidad, hay que mirar la página man correspondiente.

Cálculo de factorial
El siguiente código calcula factorial de un número, en este caso 5:dc -e '[Calculando factorial de: ]n5p[d1-d1<F*]dsFxp'Veámoslo explicado:dc -e '
      # calcular de factorial
[Calculando factorial de: ]
n     # imprimir etiqueta
5     # empujar a la pila el numero al que se calculara factorial
p     # imprimir numero despues de etiqueta
[     # inicio de cadena con macro
d     # duplicar el tope de la pila
1     # empujar 1 a la pila
-     # sacar 2 valores de la pila, restarlos, empujar resultado a la pila
d     # duplicar tope de la pila
1     # empujar 1 a la pila
<F    # sacar 2 valores de la pila, numero 1 y el resultado de la resta
      # si 1 es menor que el resultado, llamar a la macro de nuevo
*     # de lo contrario sacar 2 valores de la pila, multiplicarlos, empujar resultado a la pila
]     # fin de cadena, empujarla a la pila
d     # duplicar tope de la pila (cadena que contiene macro),
      # 1 valor para asignarlo al registro F, otra copia que sera invocada
sF    # asignar al registro F
x     # ejecutar tope de la pila
p     # imprimir tope de la pila que contiene resultado
'

Referencias

Enlaces externos
dc, an arbitrary precision calculator
GNU bc source code

Software para Unix
Calculadoras

DC (Unix)


Corumbaíba es un municipio brasileño del estado de Goiás. Su población estimada en 2004 era de 7.233 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Goiás

Corumbaíba


Şu Çılgın Türkler, Turgut Özakman'ın Kurtuluş Savaşı dönemini anlattığı belgesel romandır.

Kurtuluş dizisinin de senaristi olan Turgut Özakman'ın elli küsur yıldır süregelen araştırmalarının ürünüdür. Özakman, kitapta anlattığı olayların geçtiği yerleri sırt çantası ile yaya olarak yürüyerek dolaşmış, bilgileri ve belgeleri derlemiştir. Kitaptaki olaylar, kişiler ve konuşmalar belgelerden alınmıştır. 752 sayfadır.

Kitap, Temmuz 2006 itibarıyla 311. baskısını yapmış ve 622.000 nüsha basılmıştır. Kitabın yayıncısı Bilgi Yayınevi'nin sahibi Ahmet Tevfik Küflü Ankara vergi mükellefleri listesinde 11. olmuştur.

Konu
Eser, 1921-1922 yıllarını anlatmaktadır. Romanın başında uzun bir giriş vardır. Bu girişte, 1914-1920 yılları ve olayları özetlenmiştir. Eserin ilk bölümü "1.kitap-Yunan Büyük Taarruzu" adını taşır. Bu bölümdeyse, İnönü ve Kütahya-Eskişehir muharebeleri, meclis tartışmaları, Başkomutanlık Kanunu anlatılır. Bu bölüm Sakarya zaferiyle biter. İkinci bölüm ise, "2.kitap-Türk Büyük Taarruzu" ismini taşır. Bu bölümde de, Büyük Taarruz anlatılır.Büyük Taarruz'a hazırlık, Afyon güneyine yürüyüş ve en sonunda Büyük Taarruz'u anlatır. Eser, Mustafa Kemal Atatürk'ün Bursa'da öğretmenlere karşı yaptığı konuşmayla biter.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Turgut Özakman romanları
2005 romanları
2000'lerde Türk romanları
Türk Kurtuluş Savaşı konulu romanlar
Çağdaş Türk romanları
Türkçe romanlar
Konusu Osmanlı İmparatorluğu'nda geçen romanlar
Türk savaş romanları
Belgesel romanlar

Şu Çılgın Türkler


صاليما هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء بعبدا في محافظة جبل لبنان.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء بعبدا
أماكن مأهولة في لبنان
تجمعات درزية في لبنان
مدن لبنان

صاليما


tr. kan være en forkortelse for
 Transitiv i ordbøger
 "træffes"

Henvisninger

Forkortelser

Tr.


Mijancas es un concejo del municipio de Berantevilla, en la provincia de Álava.

Situación e historia
El concejo está en el valle del río Rojo, que desemboca en sus inmediaciones en el río Ayuda, lugar en el que todavía se conserva un molino centenario. Aparece descrito en el undécimo volumen del Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz de la siguiente manera:

Décadas después, ya en el siglo , se describe de la siguiente manera en el tomo de la Geografía general del País Vasco-Navarro dedicado a Álava y escrito por Vicente Vera y López:

Demografía

Accesos
El acceso a Mijancas se realiza desde la carretera A-3214, o llegando desde el norte, dirección Vitoria, o desde el sur, dirección Miranda de Ebro.

Monumentos
El edificio más destacado del enclave es la iglesia de Nuestra Señora de la Asunción, en ocasiones referida también como «de la Asunción» o «de la Asunción de Nuestra Señora», en honor de la cual se celebran las fiestas locales a mediados del mes de agosto.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Concejos de Berantevilla

Mijancas


Bolero je treći studijski album hrvatskog rock sastava Haustor. Album je objavljen 1985. godine.

Popis pjesama

Sudjelovali na albumu
Prateći vokali – Anja Šovagović, Dijana Kočica, Julija Voloder, Mirjana Vodopija, Mirjana Đurović, Stjepka Kavurić
Bubnjevi – Srđan Gulić
Gitara – Rastko Milošev
Gitara, prateći vokal – Zoran Zajec
Klavijature – Neven Frangeš
Glazba, tekst, glavni vokal, ritam gitara, bas gitara – Darko Rundek
Producenti – Mitar Subotić, Dragan Čačinović
Sintesajzer, saksofon – Jurij Novoselić
Tenor saksofon – Damir Prica
Trombon – Nikola Santro
Truba – Igor Pavlica
Recitacija – Rade Šerbedžija

Albumi sastava Haustor
Albumi iz 1985.

Bolero (album)


Nuri Alço (26 Nisan 1951, Eskişehir), Türk sinema oyuncusu ve eski manken.

Hayatı
Baba tarafı Pomak asıllı Bulgaristan göçmenidir. Dedesi Kırkpınar pehlivanı Kel Aliço'dur. Askerlikten sonra Eskişehir'deki Altay Spor Kulübünde ve Ordu Millî Takımında profesyonel olarak voleybol oynadı. Sonra kısa bir süre bankacılık ve Pfizer ilaç şirketinin ilaç mümessilliği ile şirket temsilciliğini yaptı. Ardından Günaydın ve Saklambaç gazetelerinde mankenlik de yapan oyuncu, 1974 yılında Okan Uysaler'in kendisine rol vermesiyle Yeşilçam'a geçti. Daha sonra Yeşilçam'da genellikle de tecavüzcü ve kötü adam rollerini oynamıştır. 80'li yılların erotik simgelerinden Ahu Tuğba ile bazı filmlerde rol almıştır. Benzemez Kimse Sana programının ikinci sezonunda yarışmıştır.

Filmografisi

Filmler

Diziler

Ödülleri

Kaynakça

Dış bağlantılar
  Nuri Alço resmi web sitesi

 TSA´de Nuri Alço

1951 doğumlular
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek dizi oyuncuları
Eskişehir doğumlu oyuncular
Yaşayan insanlar
Pomak asıllı Türkler

Nuri Alço


Ilmi Kasemi es un escultor albanés. Es el autor del monumento a Gjergj Fishta instalado en 2009 en una plaza de Lezhë, y del monumento nacional al político Sali Nivica.

Datos biográficos
Estudió en la Escuela de Arte Jordan Misja de Tirana. Profesor de Arte y escultor. Durante casi diez años residió en Italia.

Obras

Entre las obras de Ilmi Kasemi se incluyen las siguientes:
"Polifonia" y "Afrodita" , en el parque de esculturas en Franciacorta, en Erbusco, en la provincia de Brescia, Lombardía.

Tras su regreso a Albania realizó el monumento a Gjergj Fishta instalado en 2009 en una plaza de Lezhë, muy cerca de la tumba de Skanderberg; y del monumento nacional al político Sali Nivica de 2011 en Tepelenë.

Notas y referencias

Véase también
 Anexo:Escultores de Albania
 Escultura de Albania

Enlaces externos

Escultores de Albania del siglo XXI
Escultores de Albania en Italia

Ilmi Kasemi


Events
August 22–September 14 – George Frideric Handel composes his oratorio Messiah in London to a libretto compiled by Charles Jennens, completing the "Hallelujah Chorus" on September 6.
October 2 – The Bull's Head Musical Society opens a Music Hall in Fishamble Street, Dublin, Ireland.
November 18 – George Frideric Handel arrives in Dublin to give a series of concerts having tried out the Messiah privately en route in Chester.
November 25 – Marguerite-Antoinette Couperin, the first female court musician at the French court, sells her official post to Bernard de Bury.
Johann Friedrich Agricola arrives in  Berlin to study musical composition under Johann Joachim Quantz.
Antonio Vivaldi leaves Venice for Vienna, but dies shortly after his arrival.
19-year-old Jiří Antonín Benda is given the post of second violinist at the Berlin court of King Frederick II of Prussia.
William Hogarth produces an engraving entitled The Enraged Musician.

Classical music
Girolamo Abos – Magnificat à quarto concertato con strum.
Carl Philipp Emanuel Bach
Harpsichord Concerto in A major, H.411
Symphony in G major, H.648
Johann Sebastian Bach – Goldberg Variations, BWV 988
Joseph Bodin de Boismortier – 6 Flute Sonatas, Op. 91
Michel Corrette – Nouveau Livre de noëls
Jean-Baptiste Dupuits – 6 Sonatas for Vielle and Harpsichord, Op. 3
Willem de Fesch – 8 Concertos in 7 Parts, Op. 10
Baldassare Galuppi – Confitebor tibi Domine in C major, B.II.2
Christoph Graupner
Trio Sonata in E major, GWV 208
Flute Sonata in G major, GWV 708
George Frideric Handel
Messiah composed.
Quel fior che all'alba ride, HWV 192 (duet)
Overture in D major, HWV 424
Johann Adolph Hasse – 12 Flute Concertos, Op. 3
Friedrich Wilhelm Marpurg – Pièces de Clavecin
Jean-Philippe Rameau – Pieces de Clavecin en Concerts
Georg Philipp Telemann – 24 Odes, TWV 25:86-109

Opera
Tomaso Albinoni – Artamene
Andrea Bernasconi – Demofoonte
Baldassare Galuppi – Penelope
Christoph Willibald Gluck –  Artaserse
Karl Heinrich Graun – Rodelinda regina de' Longobardi, GraunWV B:I:6
George Frideric Handel – Deidamia, HWV 42 (composed 1740)
Johann Adolph Hasse – Numa Pompilio
Niccolò Jommelli – Semiramide riconosciuta
Giovanni Battista Lampugnani – Arsace

Publications

 Johann Sebastian Bach – Clavier-Übung IV (Nuremberg: Balthasar Schmid), now known as the Goldberg Variations.
 The Cocquiel Manuscript, B-Br Ms II 3326 Mus, containing sacred music by various composers (including Jacob La Fosse and Abraham van den Kerckhoven)

Methods and theory writings

 Michel Corrette – Méthode pour apprendre le violoncelle, Op. 24
 Antoine Terrasson – Historique sur la vielle
 Carlo Tessarini – Gramatica di musica

Births
February 8 – André Grétry, composer (died 1813)
 February 9
Joseph Corfe (died 1820)
Henri-Joseph Rigel, composer (died 1799)
April 17 – Johann Gottlieb Naumann (died 1801)
 May 23 – Andrea Luchesi, composer (died 1801)
 July 17 – Suzette Defoye, opera singer and ballerina
July 27 – François-Hippolyte Barthélémon, violinist and composer (died 1808)
August 31 – Jean-Paul-Égide Martini, composer (died 1816)
September 11 – Johann Jakob Engel (died 1802)
September 25 – Wenzel Pichl, singer, violinist and composer (died 1805)
November 27 – Jean-Pierre Duport (died 1818)
date unknown
Franz Xaver Hammer, gambist, cellist and composer (died 1817)
Giacomo Rust (died 1786)
Anna Brita Wendelius, singer and member of the Swedish Royal Academy of Music (died 1804).

Deaths
January 5 – Ann Turner Robinson, English soprano
February 13 – Johann Fux, composer and theorist (born 1660)
March 17 – Jean-Baptiste Rousseau (born 1671)
June 21 – Joseph-Hector Fiocco, Flemish violinist and composer (born 1703)
July 28 – Antonio Vivaldi, composer (born 1678)
August – David Owen, Welsh harpist (born 1712)
August 24 – Gabriel-Vincent Thévenard, French operatic baritone (born 1669)
September 3 (or after) – Carlo Francesco Cesarini (born 1666)
September 7 – Henri Desmarets, French composer of sacred music (born 1661)
probable – Francesco Scarlatti, composer (born 1666)

References

18th century in music
Music by year

1741 in music


Aynhoe Park, est une maison de campagne du  reconstruite après la guerre civile anglaise à l'extrémité sud du village en pierre d'Aynho, Northamptonshire, Angleterre. Elle surplombe la vallée de Cherwell qui sépare le Northamptonshire de l'Oxfordshire. La maison représente quatre périodes architecturales : jacobéenne, caroléenne et à la fois le début du  et le  . La maison est une propriété privée et n'est plus ouverte au public  mais peut être louée pour certaines réceptions privées.

Elle est classée Grade I sur la liste du patrimoine national d'Angleterre depuis septembre 1953.

Histoire
Le domaine est acheté au  par John Cartwright, mais la maison qu'il a construite en 1615 est gravement endommagée pendant la guerre civile par les forces royalistes après la bataille de Naseby. Elle est reconstruite après la guerre civile selon les plans d'Edward Marshall, maître maçon du Bureau des travaux de Charles II. En 1707, Thomas Cartwright emploie Thomas Archer pour agrandir le bâtiment jacobéen. Au début du , la maison est embellie par John Soane.

Aynhoe Park est un bloc principal à fronton avec des ailes de service inférieurs de chaque côté formant une cour. L'aménagement date du début du  lorsque Thomas Archer est chargé d'agrandir la maison jacobéenne. Archer, qui a visité l'Italie, ajoute des détails baroques tardifs inhabituels, tels que les contours concaves des portes centrales des ailes de service. Le milieu de la façade du jardin est resté en grande partie inchangé depuis sa construction dans les années 1660.

Les intérieurs, créés par Archer à l'exception de l'escalier principal, sont remodelés. Aynhoe Park conserve cependant les pièces conçues par Soane. Il est chargé de préparer des plans pour un remodelage en profondeur de l'intérieur en 1795 - les dessins de ce travail peuvent être vus au Sir John Soane's Museum de Londres; mais ces intérieurs n'ont jamais été construits. Soane redessine les salles de réception le long de la façade du jardin dans un style modeste en 1800–5 et, à l'exception du salon français, ces intérieurs ont survécu et illustrent l'exploitation par l'architecte des surfaces courbes. Soane créé également l'escalier zénithal avec sa balustrade en fer dans l'aile sud et les "arcs de triomphe" qui relient le bloc principal aux ailes de service.

Les abords représentent un ancien jardin à la française avec parc paysager. Les jardins sont aménagés par M. Guilliam 1701–14, et le parc aménagé 1760–63 par Capability Brown.

Bien que toujours détenue par la famille Cartwright, Aynhoe est louée au moment du recensement de 1861 au pionnier pastoral et homme politique australien William Forlonge et pendant le vingtième siècle la maison est la propriété de Richard Fairfax Guillaume Cartwright, qui est mort en 1954, la même année que son fils unique et héritier (il y a aussi une fille) . Elle appartient ensuite à la Country Houses Association jusqu'à sa liquidation en 2003 . Elle est remodelée en 2004 par James Perkins et utilisé comme lieu de mariages et de fêtes. La maison est vendue en 2020 à un acheteur anonyme

Le musicien Noel Gallagher a célébré son  anniversaire à la maison en 2017 .

Elle a fait l'objet d'une série d'articles dans le magazine Country Life de Gordon Nares en juillet 1953.

Références

Liens externes

Monument classé de Grade I dans le Northamptonshire
Architecture baroque en Angleterre

Aynhoe Park


Kosmos 2176, ruski satelit sustava upozorenja o raketnom napadu iz programa Kosmos. Vrste je Oko (US-K; Oko br. 6050).

Lansiran je 24. siječnja 1992. godine u 01:18 s kozmodroma Pljesecka, s mjesta 43/3. Lansiran je u visoku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Molnija-M 8K78M Blok 2BL. Orbita mu je bila 633 km u perigeju i 39.725 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je bila 62,90°. Spacetrackov kataloški broj je 21847. COSPARova oznaka je 1992-003A. Zemlju je obilazio u 717,84 minute. Bio je mase 1900 kg.

Vratio se u atmosferu 17. siječnja 2012. godine. Iz misije je ostalo još nekoliko dijelova koji su se vratili u atmosferu nešto prije, a kružili su u visokoj (Blok-2BL) i niskoj orbiti.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. 1992 год. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page US-K (73D6) (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2176


Rustam Saidov (kyrillisch: Рустам Саидов; auch Rustam Saidow; * 6. Februar 1978 in Taschkent) ist ein ehemaliger usbekischer Amateurboxer im Superschwergewicht. Er gewann 1999, 2002, 2004 und 2007 die Asienmeisterschaften, sowie 2002 und 2006 die Asienspiele. Seine größten Erfolge waren der Gewinn der Bronzemedaille bei den Olympischen Sommerspielen 2000, sowie der Bronzemedaille bei den Weltmeisterschaften 2003.

Boxkarriere

Bei den 18. Asienmeisterschaften 1995 in der usbekischen Hauptstadt Taschkent, unterlag er im Viertelfinale dem Iraner Bahman Azizpour.

Bei den 20. Asienmeisterschaften 1999, die ebenfalls in Taschkent ausgetragen wurden, gewann er schließlich die Goldmedaille. Er besiegte dabei Mijiti Abuduxikeer aus China, Ali Mansour aus dem Libanon und im Finale den Kasachen Muchtarchan Dildabekow (8:7).

Er nahm anschließend an den 27. Olympischen Sommerspielen 2000 in Sydney teil, wo er die Bronzemedaille gewann. Er besiegte dabei den Ägypter Ahmed Abdel Samad 21:8 nach Punkten und Artur Binkowski aus Kanada durch K. o., ehe er diesmal im Halbfinale gegen Muchtarchan Dildabekow nach Punkten unterlag (22:28).

Im Juni 2001 startete er bei der 11. Weltmeisterschaft in der nordirischen Hauptstadt Belfast. Dabei siegte er gegen den für die USA startenden Francisco Palacios, ehe er im zweiten Kampf gegen den Kubaner Odlanier Solís nach Punkten verlor. Bei den im September selben Jahres stattgefundenen 5. Goodwill Games im australischen Brisbane, gewann er die Silbermedaille. Er hatte dabei den Kubaner Pedro Carrión besiegt, war jedoch anschließend am Russen Alexander Powetkin gescheitert.

Bei den 21. Asienmeisterschaften im Juni 2002 in Seremban (Malaysia), gewann er mit einem Finalsieg gegen den Iraner Ali Rezaei erneut die Goldmedaille. Im Oktober selben Jahres gewann er zudem die 14. Asienspiele in Busan (Südkorea). Er besiegte dabei Harpal Singh aus Indien (K. o.), Muzaffar Iqbal aus Pakistan (K. o.) und im Finale erneut den Kasachen Muchtarchan Dildabekow (29:21).

Bei der 12. Weltmeisterschaft 2003 in Bangkok (Thailand), gewann er gegen Ahmet Aksu aus der Türkei und Marius Marcu aus Rumänien, ehe er im Halbfinale nach Punkten erneut Alexander Powetkin unterlag und somit die Bronzemedaille gewann.

Die 22. Asienmeisterschaften 2004 in Puerto Princesa auf den Philippinen, gewann er mit einem Finalsieg gegen den für Tadschikistan gestarteten Siergiej Charitonow. Bei den 28. Olympischen Sommerspielen in Athen hingegen, unterlag im ersten Kampf gegen den Kubaner Michel López (13:18).

Bei den 23. Asienmeisterschaften 2005 in Vietnam, erreichte er nach einer Finalniederlage gegen den Iraner Rohollah Hosseini den zweiten Platz. Bei den anschließenden 13. Weltmeisterschaften in China, unterlag er im Viertelfinale dem Russen Roman Romantschuk. Zuvor siegte er gegen den Ungar Csaba Kurtucz (44:19) und gegen den Finnen Robert Helenius (K. o.).

Beim Chemiepokal im April 2006, verlor er gegen Wjatscheslaw Hlaskow aus der Ukraine. Bei den 15. Asienspielen selben Jahres in Katar, gewann er jedoch erneut die Goldmedaille. Er siegte gegen Nurpais Torobekov aus Kirgisistan, Jassem Delavary aus dem Iran und Muchtarchan Dildabekow.

Bei den 24. Asienmeisterschaften im Juni 2007 in der Mongolei, gewann er wieder die Goldmedaille. Er besiegte dabei Rustam Rygebayev aus Kasachstan (30:12), Ahmed Wattar aus Syrien (K. o.) und im Finale Zhang Zhilei aus China (14:3). Bei der 14. Weltmeisterschaft im November selben Jahres in Chicago, verlor er bereits seinen ersten Kampf gegen den Russen Magomed Abdusalamov.

2008 versuchte Saidov vergeblich sich beim asiatischen Olympiaqualifikationsturnier in Astana nochmals für die Olympischen Spiele zu qualifizieren, da er im Halbfinale an Ghosoun Sumar, Syrien (9:6), scheiterte.

In den folgenden Jahren sah man ihn auf der internationalen Ebene nur noch bei einem einzigen Kampf für Pjöngjang in der World-Series-of-Boxing-Saison 2010/2011, welchen er jedoch durch KO in der 3. Runde gegen Məhəmmədrəsul Məcidov verlor und einem Turnier in Almaty 2011, bei welchem er im Viertelfinale vorzeitig an Iwan Dytschko, Kasachstan (AB 1.), scheiterte.

Weitere internationale Turniere:

 Februar 2001: 2. Platz beim "52. Strandja Memorial" in Plowdiw, Bulgarien (Finalniederlage gegen Alexei Lesin)
 Februar 2005: 1. Platz beim 43. "Beogradski Pobednik" in Belgrad, Serbien
 Juli 2006: 1. Platz beim "Green Hill Tournament" in Karatschi, Pakistan
 Februar 2007: 1. Platz beim "58. Strandja Memorial" in Plowdiw, Bulgarien (u. a. Siege gegen Roberto Cammarelle und David Price)
 April 2007: 1. Platz beim 29. "King's Cup" in Bangkok, Thailand

Weblinks

 Rustam Saidov, BoxRec

Boxer (Usbekistan)
Olympiateilnehmer (Usbekistan)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2000
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2004
Teilnehmer an den Asienspielen (Usbekistan)
Asienspielesieger (Boxen)
Asienmeister (Boxen)
Sowjetbürger
Usbeke
Geboren 1978
Mann

Rustam Saidov


Gales Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Gales Township (Minnesota)
 Gales Township (South Dakota)

Gales Township


Olula de Castro, İspanya'nın on yedi otonom bölgesinden en kalabalık ikinci bölge olan Endülüs'e bağlı; İspanya'nın güneyinde bulunan Almería eyaletine bağlı belediye. 2009 yılındaki nüfusu; 207 kişidir. Belediye, 34 km²'lik bir alanı kaplamaktadır.

Nüfus

Kaynak: INE (Spain)

Dış bağlantılar
  Olula de Castro - Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía
  Olula de Castro - Diputación Provincial de Almería

Olula de Castro


Richard Dittmer (* 18. Dezember 1840 in Demmin; † 10. September 1925 in Berlin) war ein deutscher Konteradmiral und Marine-Schriftsteller.

Leben und Wirken

Dittmers seemännische Laufbahn begann 1856 als Schiffsjunge auf der Bark Johann Martin. 1862 legte er an der Navigationsschule in Grabow das Steuermannsexamen ab. Nach Besuch des Seekadetteninstituts wurde er 1865 als Unterleutnant zur See in das aktive Seeoffizierskorps der preußischen Marine übernommen und auf verschiedenen Schiffen eingesetzt. Ab 1878 war er als Korvettenkapitän Dezernent im Hydrographischen Büro der Admiralität und ab 1880 als Ausrüstungsdirektor in der Kaiserlichen Werft in Wilhelmshaven wirksam, um 1885 als Kapitän zur See zur Disposition gestellt zu werden. Ab 1885 war er als Vermessungsdirektor im Kommando der Marinestation der Ostsee, 1893 bis 1895 als Küstenbezirksinspektor im Küstenbezirksamt III (Kiel) tätig. Im Jahre 1898 leitete Dittmer im Auftrag des Reichsmarineamts eine Expedition des Forschungsschiffs Olga nach Spitzbergen. Im Jahr 1902 wurde ihm der Charakter eines Konteradmirals verliehen. Dittmer war Verfasser und Herausgeber zahlreicher nautischer Publikationen.

Seine Grabstätte befindet sich auf dem Südwestkirchhof Stahnsdorf in Berlin.

Schriften

 Die Deviation der Compasse an Bord eiserner Schiffe, nach englischen Quellen bearbeitet, Braunschweig 1872
 Katechismus der deutschen Kriegsmarine (= Webers illustrierte Katechismen Nr. 101), Leipzig 1890; 2. Aufl., Leipzig 1899
 Katechismus der deutschen Handelsmarine (= Webers illustrierte Katechismen Nr. 41), Leipzig 1892
 Handbuch der Seeschiffahrtskunde, Leipzig 1894
 Das Nordpolarmeer. Nach Tagebüchern und Aufnahmen während einer Reise mit Seiner Majestät Schiff "Olga" [im J.1898], Hannover-Leipzig 1901. Digitalisat.
 Die Deutsche Hochsee-, See- und Küstenfischerei im 19.Jhdt. bis zum Jahre 1902, Hannover-Leipzig 1902
 Rettungs- und Hülfsmittel in Seenot sowie Winke für die Handhabung von Seefischereifahrzeugen und -Booten, 2. Aufl. Hannover-Leipzig 1903; 3.A. 1913
 Seefischereifahrzeuge und -Boote ohne und mit Hülfsmaschinen (= Historische Schiffahrt Bd. 114), Hannover-Leipzig 1904 (mit Harald von Buhl); Reprint Paderborn 2010; russ. Übersetzung von A. P. Sherkova, St. Petersburg 1906
 Deutscher Seefischerei-Almanach für 1908, Hannover 1908 (Bearbeiter)
 Seekriegsgeschichte in ihren wichtigsten Abschnitten mit Berücksichtigung der Seetaktik, Hannover-Leipzig 1907–1911 (mit Alfred Stenzel)
 Motoren und Winden für die See- und Küstenfischerei nach dem Preisausschreiben des Deutschen Seefischerei-Vereins, 2 Teile, München-Berlin 1911 (mit G.Lieckfeld und Friedrich Romberg)
 Kriegführung zur See – Lehre vom Seekrieg. Ergänzungsband, Hannover-Leipzig 1913 (mit Alfred Stenzel und Hermann Kirchhoff)
 Die Seefischerei und die Mittel zu ihrer Heilung. In: Marine-Rundschau 25(1914), S. 328–426
 Spitzbergen-Handbuch. Abgeschlossen mit Nachrichten für Seefahrer vom 27. Mai 1916, Herausgegeben vom Reichs-Marine-Amt, Berlin 1916; Nachträge von 1920–1926, Berlin 1935
 Die Färöer, 3.A., Berlin 1918
 Island, 3.A., Berlin 1919

Literatur

 Hans H.Hildebrand/Ernest Henriot: Deutschlands Admirale 1849–1945, Bd. 1, Osnabrück 1988, S. 251–252. (mit Portr. Abb.)

Marineoffizier (Preußen)
Kapitän zur See (Kaiserliche Marine)
Kapitän zur See (Reichsmarine)
Konteradmiral, Charakter (Reichsmarine)
Militärschriftsteller
Autor
Deutscher
Geboren 1840
Gestorben 1925
Mann

Richard Dittmer


Samuel Holloway "Sam" Bowers (* 25. August 1924; † 5. November 2006) war Grand Wizard der White Knights of the Ku Klux Klan im Bundesstaat Mississippi während der amerikanischen Bürgerrechtsbewegung (1955–1968).

Er plante den Mord an drei Bürgerrechtlern (Mississippi-Bürgerrechtsaktivistenmord) in Neshoba, Mississippi im Jahre 1964 und er plante 1966 die Ermordung Vernon Dahmers in Hattiesburg, Mississippi. Da sich der Staat Mississippi weigerte, Bowers wegen Mordes anzuklagen, konnte er nur vor einem Bundesgericht wegen Verletzung der Bürgerrechte angeklagt werden. Diese Vorgehensweise war in den Südstaaten üblich, so dass Weiße für Morde an Schwarzen deutlich geringere Strafen bekommen konnten, als Schwarze für Morde an Weißen. Bowers bekam für die Planung des ersten Anschlags sechs Jahre Haft. Für das Mordkomplott gegen Dahmer wurde er in den 1960er Jahren zwar angeklagt, aber nicht verurteilt. Erst in den 1990er Jahren wurde er deswegen zu lebenslanger Haft verurteilt. Er starb nach acht Jahren Gefängnis 82-jährig in Haft. Die größte Zeit seines Lebens hatte er in Freiheit verbracht.

Frühes Leben
Bowers wurde in New Orleans, Louisiana als Sohn von Sam Bowers Sr. und Evangeline Peyton geboren. Sein Großvater mütterlicherseits war Plantagenbesitzer gewesen und hatte ein Bild von Farbigen als Menschen zweiter Klasse. Sein Großvater väterlicherseits Eaton J. Bowers war Politiker. Dieser Großvater war ein energischer Rassist, der sich gegen die Gleichbehandlung von Farbigen aussprach und so seine Familie beeinflusste. In einer Rede vor dem U. S. House of Representatives im Jahre 1904 sagte er Folgendes:

Sam Bowers Jr. besuchte die Highschool in Jackson, Mississippi. Während des Zweiten Weltkriegs diente er in der Navy.

White Knights of the Ku Klux Klan
Bowers war gemeinsam mit anderen weißen Rassisten aus den Südstaaten sehr beunruhigt über die Bürgerrechtsbewegung, weil sie die Rassentrennung attackierte. In der Gleichberechtigung der Schwarzen sah er den Southern way of life bedroht.

Bowers hielt den Ku-Klux-Klan für zu passiv. Am 15. Februar 1964 gründete er mit ca. 200 anderen Klansleuten in Brookhaven in Mississippi eine Untergrundorganisation innerhalb des Klans. Diese Gruppe nannte sich White Knights of the Ku Klux Klan und wollte härter und unerbittlicher zuschlagen als der eigentliche Klan. Bowers wurde zum Führer (Imperial Wizard) gewählt. Bowers schwor die anderen auf absolute Verschwiegenheit ein.

Philosophie der White Knights
Sein Klan war eine klandestine Organisation, die im Schutze der Nacht agierte, schrieb Bowers im internen Memorandum: "Wir müssen daran denken, dass uns die Kommunisten in Straßenkämpfe verwickeln wollen, um das Kriegsrecht über uns zu verhängen."
In einem Imperial Executive Order schrieb Bowers in einem Klanmeeting am 7. Juni 1964 Folgendes (dies wurde durch das FBI aufgezeichnet):
"Diesen Sommer, innerhalb weniger Tage, will der Feind den Sieg hier in Mississippi erringen. Diese Offensive wird auf zwei wesentlichen Säulen bestehen:
1. Massive Straßendemonstrationen durch Schwarze, mit dem Ziel, weiße Militante zu provozieren. Das soll die Voraussetzungen für Punkt 2 schaffen:
2. Die kommunistische Führung der Bundesregierung kann dann das Kriegsrecht verhängen:
Wir müssen die offene Konfrontation vermeiden und nachts zuschlagen."

Gewaltserie
1964 riefen Bürgerrechtler den sogenannten "Sommer der Freiheit" aus. Im selben Jahre wurden Charles Eddie Moore, James Chaney, Henry Hezekiah Dee, Michael Schwerner und Andrew Goodman von Klansleuten ermordet.

Im Januar 1966 musste Bowers, zusammen mit anderen Mitgliedern der White Knights of the KKK, vor dem Komitee für unamerikanische Umtriebe über Klanaktivitäten aussagen. Unter Berufung auf den 5. Zusatzartikel zur Verfassung der Vereinigten Staaten (Nemo tenetur se ipsum accusare) nannte Bowers noch nicht einmal seinen Namen.

1966 wurde Vernon Dahmer ermordet. Klansleute hatten sein Haus angezündet und auf die flüchtenden Familienmitglieder geschossen. Vernon war seinen Brandwunden erlegen. Das ehemalige White Knights-Mitglied T. Webber Rogers sagte später aus, Bowers habe den Befehl gegeben, Dahmer unter allen Umständen umzubringen. Trotz dieser Aussage wurde Bowers vor zwei rein weißen Jurys freigesprochen. Erst im August 1998 wurde Bowers nochmals angeklagt und zu lebenslanger Haft verurteilt.

Er saß seine Haft im Staatsgefängnis Mississippi State Penitentiary ab, wo er dann auch starb.

Literatur

Einzelnachweise

Ku-Klux-Klan-Mitglied
US-Amerikaner
Geboren 1924
Gestorben 2006
Mann

Sam Bowers


Bangsund er þéttbýli  i Namsos sveitarfélaginu í Þrændalögum í Noregi. Í byggð eru 877 íbúar (2022).  Byggðin er staðsett meðfram Fv17, 12 km suður af Namsos miðbæ. Bongna áin rennur til sjávar við Bangsund.

Bangsund var stjórnsýslumiðstöð Klinga sveitarfélags, sem var sameinað sveitarfélaginu Namsos frá 1. janúar 1964.

Bangsundsskóli er sameinaður grunn- og framhaldsskóli með vel yfir 200 nemendur. Í Bangsund er einnig einkarekinn útileikskóli á Flök, opinber leikskóli, húsnæðis- og þjónustumiðstöð, verslunarmiðstöð, bílaverkstæði/bensínstöð, smábátahöfn, knattspyrnuvöllur og ungmennafélag.

Klingakirkja er langkirkja frá 1866. Byggingin er úr timbri og rúmar 270 sæti.

Bæir í Þrændalögum

Bangsund


Dragonfly (glazbeni sastav)
 Dragonfly (album Ziggyja Marleya)
 Dragonfly (skladba Fleetwood Maca)
 Dragonfly (AC Comics), superjunakinja
 Dragonfly (Marvel Comics), supernegativka
 DragonFly BSD
 Dragonfly (internetska tražilica)
 Dragonfly (kapsula), SpaceX-ova svemirska kapsula
 Dragonfly (svemirska letjelica)

Dragonfly


Günther steht für:

 Günther (Vorname) – dort zur Etymologie und auch zu den Namensträgern
 Günther (Familienname) – dort auch zu den Namensträgern
 Günther (Bernbeuren), Ortsteil der Gemeinde Bernbeuren, Landkreis Weilheim-Schongau, Bayern
 Günther (Sänger), Künstlername von Mats Söderlund

Siehe auch:
 Günter
 Gunther
 Gunnar

Günther


Nesquehoning may refer to the following places in the U.S. state of Pennsylvania:

Nesquehoning, Pennsylvania, a borough in Carbon County
Nesquehoning High School, in the above borough
Nesquehoning Creek, a tributary of the Lehigh River
Nesquehoning Mountain, also known as Nesquehoning Ridge, a 15-17 mile long coal bearing ridge

Nesquehoning


est une série télévisée américaine de sitcom en soixante-douze épisodes de 22 à 24 minutes, diffusés entre le  et le  sur la Fox.

Synopsis

Fiche technique

 Titre original :
 Réalisation : J.D. Lobue, Greg Antonacci, Andy Cadiff, Gary Halvorson et Gail Mancuso
 Scénario : Andrew Guerdat, Steve Kreinberg, Michael B. Kaplan, Bill Freiberger, Adam Markowitz, Roberto Benabib, Karl Fink, David Babcock, David Landsberg, Tim Maile, Douglas Tuber et Jeff Schaffer
 Casting : Cheryl Bayer
 Montage :
 Décors :
 Costumes : Judy Evans
 Photographie :
 Musique : Bill Bodine, Tom Strahle, Mark Nilan, Nick South, Rich Eams, Scott Gale et George Englund Jr.
 Production : Gil Junger, Karl Fink, Roberto Benabib, Joel Madison, Adam Markowitz et Bill Freiberger
 Producteur délégué : Paul Junger Witt, Tony Thomas, David Babcock et Nina Feinberg
 Producteur associé : Gwen McCracken
 Producteur superviseur : Michael B. Kaplan
 Producteur exécutif : Pete Aronson
 Producteur codélégué : Mark Ganzel et Stephen Kurzfeld
 Sociétés de production : Touchstone Television et Witt/Thomas Productions
 Société de distribution : Buena Vista Television
 Chaîne d'origine : Fox
 Pays d'origine :
 Langue originale : anglais
 Genre : Sitcom
 Durée : 22 à 24 minutes

Distribution

Acteurs principaux
 William Ragsdale : Herman Brooks
 Hank Azaria : Jay Nichols
 Jane Sibbett : Heddy Newman
 Yeardley Smith : Louise Fitzer
 Molly Hagan : Angel
 Ken Hudson Campbell : Animal
 Rick Lawless : Wimp
 Peter Mackenzie : Genius
 Jason Bernard : M. Paul Bracken

Acteurs récurrents et invités

Épisodes

Saison 1

Saison 2

Saison 3

Notes et références

Liens externes

Série télévisée créée en 1991
Série télévisée disparue en 1994
Série télévisée de Fox
Série télévisée se déroulant à New York

Herman's Head


Obispo Morales es una serie de cómic satírico de Ja que se publicó en "El Jueves" desde el 2006 hasta el 2009. Con su fin, el 26 de agosto del 2009, cesó la prolonganda colaboración de su autor con El Jueves.

Características
Obispo Morales estaba protagonizada por el personaje homónimo, un alto cargo eclesiástico al que se muestra en total inobservancia de sus votos y en situaciones grotescas y escatológicas: manteniendo relaciones sexuales de todo tipo, defecando ostentosamente o aprovechándose de personas poco inteligentes o desvalidas.

Las entregas ocupaban una página y mostraban un estilo descuidado y caótico en blanco y negro.

Referencias

Anticlericalismo en España
Historieta crítica con la religión
Iglesia católica en la ficción
Personajes y secciones de El Jueves
Historietas de 2006

Obispo Morales


William James Harris,  comte de Malmesbury ( - ), titré vicomte FitzHarris jusqu'en 1950, est un pair britannique.

Biographie
Fils de James Harris (5e comte de Malmesbury), il fait ses études au Collège d'Eton et au Trinity College de Cambridge et, en tant qu'arpenteur, rejoint le Royal Hampshire Regiment. Après avoir quitté l'armée, il occupe divers postes, qui impliquent tous des travaux forestiers, agricoles ou d'arpentage . Il succède à son père au comté en 1950. En 1973, il devient Lord-lieutenant du Hampshire, poste qu'il occupe jusqu'en 1982. De 1966 à 1974, il est Verderer officiel de la New Forest.

Le siège de la famille est Greywell Hill House, près de Farnham dans le Hampshire.

Lord Malmesbury épouse Diana Carleton (1912–1990), fille de Dudley Carleton,  Dorchester, le . Ils ont trois enfants :
 Sylvia Veronica Anthea Harris (née le ), épouse John Maltby, fils du vice-maréchal de l'air  ;
 Nell Carleton Harris (née le ), épouse le capitaine Michael Boyle, descendant de Henry Boyle (5e comte de Shannon) et de William Edmund Cradock-Hartopp, , haut shérif du Warwickshire ;
 James Harris,  de Malmesbury (né le 19 juin 1946), épouse Sally Ann Rycroft, fille de Richard Newton Rycroft,  baronnet.

Il se remarie à Margaret Campbell-Preston (décédée en 1994) en 1991 et enfin à Bridget Hawkings le .

Références

Liens externes

Élève du collège d'Eton
Lord-lieutenant du Hampshire
Deputy Lieutenant du Hampshire
Étudiant de Trinity College (Cambridge)
Comte de la pairie de Grande-Bretagne
Naissance en novembre 1907
Décès en novembre 2000

William Harris (6e comte de Malmesbury)


Five ships and one shore establishment of the Royal Navy have been named HMS President, after the office of president meaning "one who presides over an assembly". In the case of the first two British ships, the name may have  applied to the Lord President of the Privy Council.

This ship-name lapsed from 1660 to 1806, when it was revived by the capture of the , and then perpetuated by the 1815 capture of the American super-frigate . These captures were commemorated by a new *, which survived from 1829 till 1903, and which passed the name to a series of Presidents of which three survive to this day.

 HMS President (1646) was a 26-gun ship purchased in 1646, known as Old President after 1650, and sold in 1656.
  was a 42-gun fourth rate ship launched in 1650, renamed Bonaventure in 1660, rebuilt 1666, and broken up 1711.
 HMS President (1806) was a 38-gun fifth rate ship, originally the French , captured in 1806, renamed Piedmontaise in 1815 and broken up in the same year.
 HMS President (1815) was a 44-gun fifth rate, originally the American frigate , captured in 1815 and broken up June 1818.
  was a 52-gun fourth rate launched in 1829, used as a drill ship of the Royal Naval Reserve after 1862 and sold in 1903. She was briefly known as Old President for part of 1903.
  is the home of the London Division of the Royal Naval Reserve. It has been a shore establishment near Tower Bridge overlooking the entrance to St Katharine Docks since 1988.  Ships that have been previously renamed HMS President whilst serving as the home of the London Division of the Royal Naval Reserve include:
 , an  screw sloop, launched in 1878 and renamed HMS President in 1903.  She was sold in 1911, but survived to be displayed in Chatham Historic Dockyard.
 , a  screw sloop launched in 1887 and renamed HMS President in 1911.  She was lent away in 1919 and sold in 1921.
 HMS Marjoram, an  sloop was to have been the next HMS President, but she was wrecked before she could be refitted.
 HMS Saxifrage, an Anchusa-class sloop launched in 1918 instead became HMS President in 1921, serving as such until 1988. She is now permanently berthed in the River Thames on the Victoria Embankment.

Battle honours
Portland 1653
Gabbard 1653
Scheveningen 1653
Java 1811
San Sebastian 1813.

See also
 , 19th-century steamer
 , 20th-century steamer

Royal Navy ship names

HMS President


Hævi mætal og hass er det første studiealbum fra det danske rockband Red Warszawa. Pladen blev indspillet i et studie på Frederiksberg og består primært af genindspillede sange fra to tidligere demobånd. Dette gælder dog ikke sange som fx "Hævi mætal og hass", som også er titlen på albummet.
Produktionen af dette album var meget anderledes end på de tre tidligere demobånd, da dette var en rigtig studieoptagelse. Pladen fik en spilletid på 74 minutter og er også blevet kaldt Greatest Hits 1986-1996 Volume 1.

Titel
Selve albumtitlen Hævi mætal og hass er en form for dansk slang for Heavy metal og hash, som ville være titlen stavet rigtigt.

Sange
 "Sten og Trille"
 "Hurra skolen brænder"
 "Mosekonen brygger"
 "Norsk black metal"
 "Heavy metal og hass"
 "Analfabet"
 "Lugter af fisk"
 "Børn er dumme og grimme"
 "Aldi"
 "Singelingeling"
 "Ticeman Control"
 "Dødshimlen"
 "Jeg hader alle mennesker"
 "Har du nogen venner"
 "Narkoøgle"
 "Søren Autonom"
 "Den sorte sang"
 "2 slags geddar "
 "Den dystra staden "
 "Bagermester Jensen"
 "Hestepik"

Sang info
Sangen "Aldi" er sunget på tysk og gør grin med den tyske supermarkedskæde af samme navn.

Selve ordet "Ticeman" er opfundet af bandet. Det kan kaldes for en slags Faux-Anglicization af ordet tissemand.

"Den dystra staden" er sunget på svensk.

Personal
 "Lækre" Jens Mondrup – vokal
 "Heavy" Henning Nymand – guitar
 "Tonser" Henrik – bas
 Jan Wiegandt – trommer
 Lars Schmidt – producer

Referencer

Eksterne henvisninger

Debutalbum fra 1996
Red Warszawa-album
Debutalbum fra Danmark

Hævi mætal og hass


Leonid Madan (, ) a fost un activist cultural și politic din Uniunea Sovietică.

Origini
Madan s-a născut în 1894 în Boșcana, Basarabia, pe atunci parte a Imperiului Rus, într-o familie de moldoveni. După unirea Basarabiei cu România a trecut Nistrul și a absolvit Facultatea de filologie a Universității din Kiev. A fost apoi repartizat în Tiraspol, unde a devenit inspector școlar.

Inventarea limbii moldovenești
Leonid Madan a primit sarcina de a alcătui "limba moldovenească" pe care a expus-o în cartea sa Gramatika Moldoveniaskî, publicată la Tiraspol în 1929. Aceasta era bazată pe graiurile locale din Transnistria (RASSM) și Basarabia, conținând, de asemenea, termeni rusești și invențiile proprii ale lui Madan. După 1956, influențele lui Madan au fost eliminate din cărțile publice.  Acesta a recomandat, spre exemplu, să se scrie acrariu și apariu (pentru cuvintele rusești кислород și водород, oxigen și hidrogen).

Exemplu de limbă moldovenească
"De-amu v-o două luni di zăli, dicînd «Plugaru Roșu» își lunjește discusîia dispri orfografia moldovineascî, mai întîi trebui di spus cî sfada merji nu dispri limba moldovineascî, dar dispri orfografii, adicî dispri sămnuirera sunitilor cari sînt în limba jii moldovineascî" (Petru Chior, comisar al poporului pentru învățămînt în RASS Moldovenească, în broșura Despre ortografia moldovenească din 1929).

Deces
Ajuns în dizgrațiile regimului stalinist, Leonid Madan a fost arestat pe 7 octombrie 1938 de către autoritățile sovietice, fiind acuzat de "activități contrarevoluționare". A fost împușcat în noiembrie 1938.

Note

Nașteri în 1894
Decese în 1938
Lingviști sovietici
Lingviști moldoveni
Comuniști basarabeni
Revoluționari moldoveni
Victimele Marii Epurări din Moldova

Leonid Madan


Konuksever, Diyarbakır ilinin Çermik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin eski ismi Xelilandır. ismi Osmanlı Döneminde mahallede oturan mahallenin ağasından (Xelil) gelmektedir.

Coğrafya
-Diyarbakır il merkezine 101 km, Çermik ilçesine 7 km uzaklıktadır.
-Konuksever ve yakınlarında çıkarılan beyaz toprak evlerde taban kısımların da alçı niyetine kullanır.
- Konuksever de tarımda genel olarak pamukculuk, buğdaycılık yapılır.
- Hayvancılıkta ise kümes hayvancılığı, buyukbaş hayvancılık ve nadiren kücukbaş hayvancılık görülür.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çermik'in mahalleleri

Konuksever, Çermik


Ciro in Babilonia (título original en italiano; en español, Ciro en Babilonia) es una ópera seria en dos actos con música de Gioachino Rossini y libreto en italiano de Francesco Aventi, basado en el Libro de Daniel de la Biblia 5,1-30. Se estrenó en el Teatro Comunale de Ferrara el 14 de marzo de 1812.

Esta ópera rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase  aparece con solo 2 representaciones en el período 2005-2010.

Personajes

Referencias

Enlaces externos
 Notas, discografía y libreto (italiano / español) en Kareol

Óperas de Gioacchino Rossini
Óperas en italiano
Óperas de 1812
Óperas estrenadas en Italia
Representaciones culturales de Ciro el Grande

Ciro en Babilonia


Frunziș de toamnă (1856) este o pictură de John Everett Millais expusă la Academia Regală de Artă în 1856. A fost descrisă de criticul John Ruskin drept "primul exemplu al unui amurg perfect pictat". Soția lui Millais, Effie, a scris că intenționa să creeze o imagine "plină de frumusețe și fără subiect".

Pictura descrie patru fete în amurg, adunând în grămadă frunzele căzute într-o grădină. Ele fac un foc de tabără, însă incendiul în sine este invizibil, doar fumul ce iese dintre frunze. Cele două fete din stânga, pictate după cumnatele lui Millais, Alice și Sophy Gray, sunt portretizate în îmbrăcămintea clasei mijlocii a epocii; cele două din dreapta sunt în haine mai rugoase, ale clasei muncitoare.

Pictura a fost văzută ca una dintre primele influențe asupra dezvoltării mișcării estetice.

Interpretări

Pictura a fost de obicei interpretată ca o reprezentare a tranziției tinereții și a frumuseții, o temă comună în arta lui Millais. Malcolm Warner susține că Millais a fost influențat de poezia lui Tennyson, la casa căreia a ajutat o dată să curețe împreună frunzele de toamnă. Warner sugerează că versurile din cântecul lui Tennyson, "The Tears, Idle Tears" din The Princess (1847), l-au influențat:

Lacrimile, lacrimile trândave, nu știu ce înseamnă.
Lacrimi din adâncul unei disperări divine
Înălțați-vă în inimă și adunați-vă în ochi,
Privind pe câmpurile fericite de toamnă,
Și gândind la zilele care nu mai sunt.

Mărul ținut de cea mai tânără fată din dreapta poate fi o aluzie pentru  pierderea inocenței copilăriei insinuată prin referirea la păcatul originar și expulzarea din Grădina Edenului.

După o recenzie pozitivă a lui F.G. Stephens, Millais i-a scris că "a intenționat ca imaginea să trezească prin solemnitatea sa cele mai adânci reflecții religioase. Am ales subiectul arderii frunzelor, ca fiind cel mai posibil pentru a produce acest sentiment."

Referințe

Picturi din 1856
John Everett Millais

Frunziș de toamnă


In number theory, more specifically in local class field theory, the ramification groups are a filtration of the Galois group of a local field extension, which gives detailed information on the ramification phenomena of the extension.

Ramification theory of valuations
In mathematics, the ramification theory of valuations studies the set of extensions of a valuation v of a field K to an extension L of K. It is a generalization of the ramification theory of Dedekind domains.

The structure of the set of extensions is known better when L/K is Galois.

Decomposition group and inertia group

Let (K, v) be a valued field and let L be a finite Galois extension of K. Let Sv be the set of equivalence classes of extensions of v to L and let G be the Galois group of L over K. Then G acts on Sv by σ[w] = [w ∘ σ] (i.e. w is a representative of the equivalence class [w] ∈ Sv and [w] is sent to the equivalence class of the composition of w with the automorphism ; this is independent of the choice of w in [w]). In fact, this action is transitive.

Given a fixed extension w of v to L, the decomposition group of w is the stabilizer subgroup Gw of [w], i.e. it is the subgroup of G consisting of all elements that fix the equivalence class [w] ∈ Sv.

Let mw denote the maximal ideal of w inside the valuation ring Rw of w. The inertia group of w is the subgroup Iw of Gw consisting of elements σ such that σx ≡ x (mod mw) for all x in Rw. In other words, Iw consists of the elements of the decomposition group that act trivially on the residue field of w. It is a normal subgroup of Gw.

The reduced ramification index e(w/v) is independent of w and is denoted e(v). Similarly, the relative degree f(w/v) is also independent of w and is denoted f(v).

Ramification groups in lower numbering
Ramification groups are a refinement of the Galois group   of a finite  Galois extension of local fields. We shall write  for the valuation, the ring of integers and its maximal ideal for . As a consequence of Hensel's lemma, one can write  for some  where  is the ring of integers of . (This is stronger than the primitive element theorem.) Then, for each integer , we define  to be the set of all  that satisfies the following equivalent conditions.
(i)  operates trivially on
(ii)  for all
(iii)

The group  is called -th ramification group. They form a decreasing filtration,

In fact, the   are normal by (i) and trivial for sufficiently large  by (iii). For the lowest indices, it is customary to call  the inertia subgroup of  because of its relation to splitting of prime ideals, while  the wild inertia subgroup of . The quotient  is called the tame quotient.

The Galois group  and its subgroups  are studied by employing the above filtration or, more specifically, the corresponding quotients. In particular,
 where  are the (finite) residue fields of  .
 is unramified.
 is tamely ramified (i.e., the ramification index is prime to the residue characteristic.)

The study of ramification groups reduces to the totally ramified case since one has  for .

One also defines the function . (ii) in the above shows  is independent of choice of  and, moreover, the study of the filtration  is essentially equivalent to that of .  satisfies the following: for ,

Fix a uniformizer  of . Then  induces the injection  where . (The map actually does not depend on the choice of the uniformizer.) It follows from this
 is cyclic of order prime to
 is a product of cyclic groups of order .
In particular,  is a p-group and  is solvable.

The ramification groups can be used to compute the different  of the extension  and that of subextensions:

If  is a normal subgroup of , then, for , .

Combining this with the above one obtains: for a subextension  corresponding to ,

If , then . In the terminology of Lazard, this can be understood to mean the Lie algebra  is abelian.

Example: the cyclotomic extension
The ramification groups for a cyclotomic extension , where  is a -th primitive root of unity, can be described explicitly:

where e is chosen such that .

Example: a quartic extension
Let K be the extension of  generated by . The conjugates of  are ,  = −,  = −.

A little computation shows that the quotient of any two of these is a unit. Hence they all generate the same ideal; call it .  generates 2; (2)=4.

Now  −  = 2, which is in 5.

and  which is in 3.

Various methods show that the Galois group of K is , cyclic of order 4. Also:

and

 so that the different

 satisfies X4 − 4X2 + 2, which has discriminant 2048 = 211.

Ramification groups in upper numbering
If  is a real number , let  denote  where i the least integer . In other words,  Define  by

where, by convention,  is equal to  if  and is equal to  for .  Then  for . It is immediate that  is continuous and strictly increasing, and thus has the continuous inverse function  defined on . Define
.
 is then called the v-th ramification group in upper numbering. In other words, . Note . The upper numbering is defined so as to be compatible with passage to quotients: if  is normal in , then
 for all
(whereas lower numbering is compatible with passage to subgroups.)

Herbrand's theorem
Herbrand's theorem states that the ramification groups in the lower numbering satisfy  (for  where  is the subextension corresponding to ), and that the ramification groups in the upper numbering satisfy .  This allows one to define ramification groups in the upper numbering for infinite Galois extensions (such as the absolute Galois group of a local field) from the inverse system of ramification groups for finite subextensions.

The upper numbering for an abelian extension is important because of the Hasse–Arf theorem. It states that if  is abelian, then the jumps in the filtration  are integers; i.e.,  whenever  is not an integer.

The upper numbering is compatible with the filtration of the norm residue group by the unit groups under the Artin isomorphism.  The image of  under the isomorphism

is just

See also
Finite extensions of local fields

Notes

References
B. Conrad, Math 248A. Higher ramification groups

Algebraic number theory

Ramification group


Charlotte Véry est une maquilleuse, actrice et peintre française.

Biographie
En 1978, Charlotte Véry entre à l'École des beaux-arts de Saint-Étienne ; en 1981, elle fait partie de l'école de maquillage artistique Christian Chauveau avant de fréquenter l'école de l'acteur Rafaël Gozalbo, le Centre américain et l'Institut européen de l'acteur .

Elle est pendant un an l'assistante du cinéaste Marcel Ophuls.

C'est Charlotte Véry qui donne envie à Éric Rohmer de développer le côté mystique de son film Conte d'hiver dans lequel elle joue le rôle principal de Félicie. Rohmer s'inspire de leurs entretiens pour la rédaction des dialogues, et envisage même de faire jouer le rôle de la mère par la vraie mère de la comédienne. Il la retrouve à l'occasion de son film conçu avec Marie Rivière, Le Canapé rouge, où l'on peut aussi y voir ses peintures.

Filmographie

Cinéma
 1986 : Cinématon de Gérard Courant
 1989 : L'Union sacrée d'Alexandre Arcady
 1992 : Conte d'hiver d'Éric Rohmer
 1993 : Trois Couleurs : Bleu de Krzysztof Kieślowski
 1997 : Comptes de Noël de Laurent Metterie
 2001 : L'Anglaise et le Duc d'Éric Rohmer
 2004 : Le Canapé rouge de Marie Rivière et Éric Rohmer
 2006 : Le Prestige de la mort de Luc Moullet
 2017 : Madame Hyde de Serge Bozon

Télévision
 1987 : Lorfou de Daniel Duval
 1999 : H
 1999 : Joséphine, ange gardien
 2001 : L'Amour sur un fil de Michaëla Watteaux
 2006 : Du goût et des couleurs de Michaëla Watteaux

Théâtre
 1993 : Union libre d'Éric Assous, mise en scène Xavier Letourneur, Théâtre d'Edgar

Notes et références

Liens externes

Actrice française de cinéma
Actrice française de théâtre
Actrice française de télévision
Maquilleur français

Charlotte Véry


La Courneuve–8 mai 1945 () is a station of the Paris Métro and serves as the northern terminus of Paris Métro Line 7.

History
La Courneuve–8 mai 1945 was inaugurated on 6 May 1987 following an extension from Fort d'Aubervilliers and was renovated in 2005. The term "8 mai 1945" in its name refers to VE Day, or the end of World War II in Europe on 8 May 1945.

In 2019, the station was used by 5,886,507 passengers making it the 63rd busiest of the Métro network out of 302 stations.

In 2020, the station was used by 3,611,264 passengers amidst the COVID-19 pandemic, making it the 39th busiest of the Métro network out of 305 stations.

Passenger services

Access
The station has 4 entrances:
 Access 1: Stade Daniel Féry
 Access 2: avenue Jean Jaurès
 Access 3: avenue Paul Vaillant Couturier
 Access 4: avenue Lénine

Station layout

Platforms
The station has a particular arrangement specific to the stations serving or had served as a terminus. It has three tracks and two island platforms with its walls decorated with tiling depicting scenes of sunrises and sunsets at the seaside.

Other connections
Since 6 July 1992, the station has been served by tramway T1, and before the extension to Gare de Saint-Denis on 15 December 1992, was its western terminus. From 2016 to the summer of 2017, the tram station was renovated along with the lengthening of the platforms and modernisation of its associated shelters to cater for the anticipated increase in traffic when further extensions to the line opens in Rueil-Malmaison and Fontenay-sous-Bois in the future.

It is also served by with bus lines 152 and 173 of the RATP bus network, by lines 607, 609, and 611 of the TRA bus network, and at night, by line N42 of the Noctilien bus network.

Tourism
Although it is not very tourist-oriented, the neighbourhood "Quatre routes" is very commercialized, featuring a large market which is open on Tuesdays, Fridays and Sunday mornings. To reach the nearby Parc départemental de La Courneuve, the largest green space in the département (approximately 4 km2), take the T1 to the station "Six routes". During the Fête de l'Humanité at the beginning of September, a shuttle takes people directly there from the terminus of the métro.

It is also possible to take the T1 towards Drancy in order to visit the deportation camp of the Cité de la Muette.

Bus 152 arrives at the station from the Musée de l'Air et de l'Espace (The Museum of Air and Space) at Le Bourget Airport, where a biennial aviation show is held.

Gallery

See also
 La Courneuve
 List of stations of the Paris Métro

References

External links

 Official site of the city of La Courneuve
 Official site of Le Parc de La Courneuve

Paris Métro line 7
Paris Métro stations in Seine-Saint-Denis
Railway stations in France opened in 1987

La Courneuve–8 mai 1945 station


ලෝකයේ ශිෂ්ටාචාරවත් හැම රටකම පාහේ සිය ජාතියක අනන්‍යතාවය ප්‍රකාශ කරන විවිධ වස්තු, ලාංඡන, සංකේත, ගීත හා කොඩි භාවිතා වේ. මේවා අතරින් සුවි‍ශේෂ ස්ථානයක් ලැබෙන්නේ ජාතික කොඩියටයි. රටක ජාතික කොඩිය නිර්මාණය කිරීමේ දී ආගම, එම දේශය ආවේනික හෝ දේශයේ කිසියම් වැදගත් සිදුවීමක් හා සැබැඳි සත්ත්ව වර්ග හා ශාක වර්ග සහ දේශයේ වසන විවිධ ජන වර්ග ආදී බොහෝ දෑ සැලකිල්ලට ගනු ලැබේ.

ශ්‍රී ලංකා ජාතික කොඩිය (Sri lankan national flag)

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික කොඩියෙහි, සිංහල ජාතිය හා සැබැඳි පෞරාණික සංකේතය වූ සිංහයා සහ මෙරට වසන දමිළ සහ මුස්ලිම් ජනතාව අඟවන වර්ණ ඇත. එහි ඇති බෝපත් සතර බුදුදහමේ "සතර බ්‍රහ්ම විහරණයන් වන මෙත්තා, කරුණා , මුදිතා, උපේක්ඛා හෙවත් ධාර්මික භාවය" නිරූපණය කරයි.

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික කොඩිය පිළිබඳව තතු දැන ගැනීමට ක්ලික් කරන්න

ජාතික කොඩියේ ඇතුළත් සංකේත.

ලංකා ජාතික කොඩියේ නිර්මාතෘ කමිටුව

 ඵස්. ඩබ්ලිව්. ආර්. ඩී. බණ්ඩාරනායක (සභාපති)
 මහාචාර්ය සෙනරත් පරණවිතාන (ලේකම්)
 ටී. බී. ජයා
 ජී. ජී.පොන්නම්බලම්
 ජේ. ආර්.ජයවර්ධන මහතා
 සර් ලලිත රාජපක්ෂ
 සර් ජෝන් කොතලාවල මහතා.

ශ්‍රී ලංකා ජාතික කොඩිය
ලංකා ජාතික ධජය වෙනස්කොට ශ්‍රී ලංකා ජාතික ධජය සකස්කලේ කලේ 1972 දී ය. මුලු හතරේ  තිබූ සම්ප්‍රදායික බෝපත් ලාංඡන වෙනුවට සැබෑ හැඩයේ බෝපත් හදූන්වා දුනි.

ශ්‍රී ලංකා ජාතික ධජය නිර්මාණ කමිටුව
 එවකට සංස්කෘතික කටයුතු අමාත්‍යාංශයේ ස්ථිර ලේකම් ආචාර්ය නිශ්ශංක විජයරත්න (සභාපති)

 සිංහ කොඩියේ කතාව

ශ්‍රී ලංකා ජාතික ගීය (National anthem of Sri Lanka)

ඉතිහාසය

ජාතික ගීයේ රචක

	ආනන්ද සමරකෝන් විසින් රචනා කරන ලදී. (මේ ගීය ඔහු විසින් රචනා කරන ලද්දේ "නමෝ නමෝ නමෝ මාතා....." යනුවෙනි. පසුව එය "ශ්‍රී ලංකා මාතා....." යනුවෙන් වෙනස් කරන ලදී.)එය වෙනස් වන ලද්දේ "න"අකුර අපාය අක්ෂරයක් වීම, අරම්බක ගණය අනිටු ගණයක් වීම වැනි කරුණු මතය.

පද

	ශ්‍රී ලංකා මාතා

	අප ශ්‍රි.....ලංකා නමෝ නමෝ නමෝ නමෝ මාතා

	සුන්දර සිරි බරිනී සුරැඳි අති සෝබමාන ලංකා

	ධාන්‍ය ධනය නෙක මල් පලතුරු පිරි ජය භූමිය රම්‍යා

	අප හට සැපසිරි සෙත සදනා ජීවනයේ මාතා

	පිළිගනු මැන අප භක්තී පූජා

	නමෝ නමෝ මාතා

	අප ශ්‍රී.....ලංකා නමෝ නමෝ නමෝ නමෝ මාතා

	ඔබ වේ අප විද්‍යා

	ඔබ වේ අප සත්‍යා

	ඔබ වේ අප ශක්තී

	අප හද තුළ භක්තී

	ඔබ අප ආලෝකේ

	අපගේ අනුප්‍රාණේ

	ඔබ අප ජීවන වේ

	අප මුක්තිය ඔබ වේ

	නව ජීවන දෙමිනේ නිතින අප පුබුදු කරන් මාතා

	ඥාන වීර්ය වඩවමින රැගෙන යනු මැන ජය භූමි කරා

	එක මවකගෙ දරු කැළ බැවිනා

	යමු යමු වී නොපමා

	ප්‍රේම වඩා සැම භේද දුරැර දා නමෝ නමෝ මාතා

	අප ශ්‍රී......ලංකා නමෝ.... නමෝ.... නමෝ නමෝ මාතා

ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජයේ රාජ්‍ය ලාංඡනය

රාජ්‍ය ලාංඡනය භාවිතා කිරීමේ පරම බලය හිමිවී ඇත්‍තේ රටේ ආණ්ඩුවටයය. වත්මන් රාජ්‍ය ලාංඡනය හදුන්වා දුන්නේ 1972 ජනරජ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව යටතේය.

රාජ්‍ය ලාංඡනයේ ඇතුළත් සංකේත.

.

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික පුෂ්පය (National flower of Sri Lanka)

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික පුෂ්පය ලෙස නිල් මානෙල් මල හදුන්වා දුන්නේ 1986 පෙබරවාරි 26 දින දී ය.නමුත් දැන් ශ්‍රීලංකාවේ ජාතික පුෂ්පය ලෙස මානෙල් මල හදුන් වයි.මෙය තෝරා ගැනීමට පාදක වූ හේතු මෙසේය.
 බුදුන් වහන්සෙගෙ සිරි පතුලහි ඇති මගුල් ලකුනු වලින් එකක් වීම.
 සත්‍ය, පිරිසිඳු බව , විනය සංකේතවත් කිරීමට යොදා ගනියි.
 රාජකීය උත්සව සදහා අනාදිමත් කාලයක සිට මෙම මල භාවිතා කරනු ලැබීම.

 උපුල්වන් දෙවිඳුන් සමග සම්බන්ධ කෙරෙන පුෂ්පයක් වීම. (මේ දෙවිඳුට ශ්‍රී ලංකාව ආරක්ෂා කිරීම භාර වී ඇතැයි විශ්වාසයක් පවතී.)

 බලවත් රෝග සමනය කිරීමේ  සමත් සිසිල් ගුණයක් සහිත ඖෂධීය පුෂ්පයක් වීම.

 මලේ වක්‍ර වූ පත්‍රවලින් ශුභ සලකුණක් වූ ස්වස්තිකය මූර්තිමත් වීම.

නිල් මහනෙල් හි උද්භිද  නාමය පෙර දී  Nympheae Stellata වූ නමුදු මෙම මලෙහි වත්මන් උද්භිද  නාමය Nymphaea nouchali වේ. නමුත් වර්තමානයේ ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික පුෂ්පය ලෙස මානෙල් මල නම් කර තිබේ. එම නිසා ජාතික පුෂ්පය කුමක්ද යන්නට නිවැරදි පිළිතුර විය යුත්තෙ මානෙල් මල වේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික පුෂ්පය පිළිබඳ  ජාතික මට්‌ටමේ මුළාව
ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික පුෂ්පය කුමක් ද යන්න හුරුපුරුදු ප්‍රශ්නයකි. එය පාසල් ළමයින්ට විවිධ ශ්‍රේණිවල දී උත්තර දෙන්නට වන ප්‍රශ්නයකි. සාමාන්‍ය දැනීම තරගවල දීත් මේ ප්‍රශ්නය නිතර ම අසනු ලැබේ. උත්තරය බොහෝ සරල ය. උත්තරය නිල් මහනෙල් ය.

එහෙත් මේ නම කියන්නට දැන සිටීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නැත. මේ පුෂ්පය හඳුනා ගන්නට ද අප සමත් විය යුතු ය. රූපවාහිනි නාළිකාවල දැනුම මිනුම වැඩසටහන්වල විවිධ මල්වල රූප ඉදිරිපත් කොට නිල් මහනෙල් හඳුනා ගන්නා ලෙස දැනුම් දෙයි. මෙය ද ඉතා පහසු ය. අපේ දරුවන් ගේ පෙළ පොත්වල ජාතික පුෂ්පයේ ඡායාරූප ඇත. මුද්දර කාර්යංශය නිකුත් කළ මුද්දරවල ද එය ඇත. රජයේ විවිධ ප්‍රකාශනවල ප්‍රචාරක ව්‍යාපෘතිවල ද මේ රූපය ඇත. ඒ රූපය මතකයේ තබාගෙන නිල් මහනෙල් තෝරා ගැනීම එතරම් ම අපහසු නැත. එහෙත් ඇත්තෙන් ම මෙතරම් කාලයක් අප නිල් මහනෙල්, නිල් මහනෙල් කියමින් පෙන්වා ඇත්තේ නිල් මහනෙල් නො වේ යෑයි පැවසුවොත්....?.

බැලූ බැල්මට ම එය අමුතු ම කතාවකි. එහෙත් සත්‍යය එයයි. එක් අතකින් එය ලොකු රැවටීමකි. මුළු රටක් ම ජාතික සංකේතයක් සම්බන්ධ ව දිගු කලක් තිස්‌සේ රැවටී සිටීම පොඩි පහේ මුළාවක් ද නො වේ.

අපේ ජාතික පුෂ්පය ප්‍රකාශයට පත් කළේ 1986 දී ය. එවකට මධ්‍යම පරිසර අධිකාරියේ සභාපති ව සිටි කේ. එච්. ඡේ. විජයදාස මහතා ගේ උපදේශකත්වයෙන් බිහි වූ කමිටුවක් මගින් මේ ප්‍රකාශයට පත් කිරීම සිදු කරන ලදී. මේ කමිටුවේ සභාපතිත්වය දරන ලද්දේ මහාචාර්ය නන්දදාස කෝදාගොඩ විසිනි. උද්භිද විද්‍යාඥයෝ කිහිප දෙනෙක් ද ඒ කමිටුවට ඇතුළත් වූ හ. ලංකාවේ ජාතික පුෂ්පය නම් කරන ලෙස මහජනයා ගෙන් ද ඉල්ලීම් කර තිබූ අතර ඊට විශාල ලෙස ප්‍රතිචාර ලැබී තිබිණි. ජනතාව විශාල උනන්දුවක් දක්‌වමින් පුෂ්ප නම් කර එවූ හ. නෙළුම්, අරලිය වැනි මල්වල නම් ද ඒ අතර බහුල ව විය. එහෙත් ජාතික පුෂ්පය බවට නම් කෙරුණේ නිල් මහනෙල් ය. මෙය නිල වශයෙන් ප්‍රකාශයට පත් කෙරුණේ කැබිනට් පත්‍රිකාවකිනි. එම කැබිනට් පත්‍රිකාව පිළියෙල කළේ ද කේ. එච්. ඡේ. විජයදාස මහතා ය. කෙසේ වෙතත් මේ පත්‍රිකාවෙහි නිල් මහනෙල් මලෙහි පිංතූරයක් නො වී ය.

මුද්දර කාර්යංශය නිල් මහනෙල් මලෙහි පිංතූරයක් නිකුත් කර ඇත. එහි ඇත්තේ ද සැබෑ මල නො ව වැරැදි මලක පිංතූරයකි. පෙළ පොත්වල ඇත්තේ ද වැරැදි මලක රූපයකි. පාසල්වල පමණක් නො ව ඇතැම් උසස් අධ්‍යාපන ආයතනවල ද උගැන්වූයේ වැරැදි රුව පෙන්වමින් ය. අවුරුදු 25කට ආසන්න කාලයක් තිස්‌සේ පැවැති මේ මුළාව පිළිබඳව ජනතා අවධානය යොමු වූයේ මහාචාර්ය දීප්ති යකන්දාවල හා ආචාර්ය කපිල යකන්දාවල යන විද්වතුන් දෙපළ විසින් කරන ලද හෙළිදරව්වකින් පසුව ය. දීප්ති යකන්දාවල පේරාදෙනිය විශ්වවිද්‍යාලයයේ උද්භිද විද්‍යා අධ්‍යයන අංශයේ මහාචාර්යවරියකි. ආචාර්ය කපිල, වයඹ විශ්වවිද්‍යාලයයේ කෘෂි පීඨයේ කථිකාචාර්ය ධූරයක් හොබවයි.

"අවුරුදු තුනක් පමණ තිස්‌සේ කළ පර්යේෂණවලින් අපට පෙනී ගියා ශ්‍රී ලංකාවේ දැනට ජාතික පුෂ්පය ලෙස භාවිත වන්නේ සැබෑ මල නො වන බව. දැනට නිල් මහනෙල් ලෙස දක්‌වන රූපය සැබෑ නිල් මහනෙල් නො වෙයි" එසේ පවසන්නී මහාචාර්ය යකන්දාවල ය.

ශ්‍රී ලංකාවේ නිල් මහනෙල් පිළිබඳ රජයට සම්බන්ධ වාර්තා ලේඛන හා ග්‍රන්ථවල වැරැදි රූපය හඳුන්වා දීම නිසා ඒවා පෙළපොත්වලට පවා ගමන් කොට තිබේ.

මේ පර්යේෂකයන් පවසන පරිදි දැනට නිල් මහනෙල් ලෙස ඉදිරිපත් කර ඇති රූපය දේශීය නො වන පිටරටින් ගෙනෙන ලද මලකි. උත්ප්‍රාසාත්මක වන්නේ අපේ සැබෑ ජාතික පුෂ්පය දේශීය එකක් ව තිබිය දී ඊට අදාළ පිංතූරය විදේශීය මලක් වීම ය.

සිංහලෙන් නිල් මහනෙල් කියා හඳුන්වන මලෙහි උද්භිද විද්‍යාත්මක නාමය Nymphaea nouchali ය. මෙය නිවැරැදිව හැඳින්විය යුත්තේ Nymphaea nouchali.Burm. f. ලෙස බව මහාචාර්ය දීප්ති යකන්දාවල ගේ මතයයි.

Burm.f. යනු මේ මල පළමුවෙන් නාමකරණය කළ පුද්ගලයා ගේ නමයි. ඔහු ගේ සැබෑ නම නිකලස් ලෝරන්ස් බර්මන් ය. ඔහු 1734 - 1793 කාලය තුළ ඕලන්දයේ විසූ උද්භිද විද්‍යාඥයෙකි. Nymphaea nouchali පුෂ්පය අපේ එකක්. එහෙත් මේ රූපයේ තියෙන්නේ අපේ එකක් නො වෙයි. එය බොහෝ විට මුහුම්කරණයක ප්‍රතිඵලයක් විය හැකියි." එසේ පවසන්නේ ආචාර්ය කපිල යකන්දාවල ය. දැනට පෙන්වනු ලබන රූපය Nymphaea capensis, Nymphaea caerulea හෝ Nymphaea micrantha හි මුහුමක් විය හැකි බව ඔහු ගේ මතයයි.

මහාචාර්ය දීප්ති යකන්දාවල පවසන්නේ නිල් මහනෙල් ගැන උනන්දුව තමා තුළ ඇති වූයේ කුඩා අවධියේ දී බවයි. පාසල් ගුරුවරියක වූ ඇගේ මව ඇයට නියම මල හඳුන්වා දී ඇත. දැනට භාවිතයේ තිබෙන මලත් අම්මා පෙන්වූ සැබෑ මලත් අතර වෙනසක් තිබිණි.

"ඇත්තෙන් ම මේ මල් වෙන් කර හඳුනා ගැනීම එතරම් අපහසු නැහැ. සැබෑ මල ළා නිල් පාටයි. වැරැදි මලේ පෙති දම් පාටයි.

වැරැදි මලේ පෙති වැඩි ප්‍රමාණයක් තියෙනවා. එනම් පෙති 25ක් පමණ. ඒත් හරි මලේ පෙති ප්‍රමාණය මීට අඩුයි. වැරැදි මලේ රේණු තද කහ පාටයි. හරි මලේ රේණු ළා කහ පාටයි. වැරැදි මලේ රේණු කෙළවර දම්පාට තිබෙනවා, සැබෑ නිල් මානෙල් මලේ රේණු කෙළවර ළා නිල් පාටයි. රේණු සංඛ්‍යාව වැඩි වැරැදි මලෙයි. සැබෑ මලෙහි රේණු අඩුයි." ඒ මහාචාර්ය දීප්ති යකන්දාවල ඉදිරිපත් කළ සන්සන්දනයයි.

කෙසේ වෙතත් ලංකාවේ බහුලව ම ව්‍යාප්ත ව ඇත්තේ සැබෑ නිල් මහනෙල් මල නො ව ව්‍යාජ නිල් මහනෙල් මලයි. වැව්වල වැඩිපුර දක්‌නට ඇත්තේ ද වැරැදි පුෂ්පයයි. සැබෑ නිල් මහනෙල් වැඩෙන්නේ නො ගැඹුරු ජලයේ ය. පොත්පත්වල පමණක් නො ව ආගමික ස්‌ථාන අසල නිල් මහනෙල් ලෙස නම් කොට අලෙවි කෙරෙන්නේ ද සැබෑ නිල් මහනෙල් නො වන බව මේ පර්යේෂකයන් දෙපළ ගේ අදහසයි.

විදුසරට වැඩිදුරටත් අදහස් දැක්‌වූ කපිල යකන්දාවල කියා සිටියේ "The Flora of Ceylon", (දසනායක හා ක්‌ලේටන් ගේ) ග්‍රන්ථයේ නියම මල ගැන තොරතුරු ඇති නිසා එම තොරතුරු භාවිත කරමින් නිල් මහනෙල් හඳුනාගත හැකි බවයි.

වැරැදි රූපය ඉදිරිපත් වීම නිසා පිටරටට යෑවෙන තොරතුරුවල ද පිටරට වෙබ් අඩවිවල ද මේ තොරතුරු සඳහන් වන්නේ වැරැදියට ය. එනිසා දැන් වත් මෙය නිවැරැදි වීම ජාතික අවශ්‍යතාවක් වන බව ආචාර්ය කපිල යකන්දාවල ගේ අදහසයි.

මේ කරුණු ගැන අවධානය යොමු කොට පර්යේෂණ පවත්වා තොරතුරු හෙළි කිරීම පිළිබඳව ජනතාව ගේ ගෞරවාදරය යකන්දාවල දෙපළට හිමි විය යුතු අතර ම රජයේ බලධාරීන් ගේ වගකීම වන්නේ යම් වරදක් සිදු ව ඇත්නම් එය නිවැරැදි කිරීම ය.

(මේ විවාදාත්මක කරුණ සම්බන්ධයෙන් විදුසර අවධානය යොමු කරවූ ධනේෂ් විසුම්පෙරුම මහතාට ස්‌තුතියි. මේ සම්බන්ධයෙන් වෙනත් විද්‍යාත්මක මත තිබේ නම් කරුණාකර විදුසර දැනුවත් කරන්න.)

උපුටා ගැනීමකි..

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික වෘක්ෂය (National tree of Sri Lanka)

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික වෘක්ෂය නා ගස ලෙස හදුන්වා දුන්නේ 1986 වසරේදී ය.
එම ගසේ වැදගත්කම් කීපයක්  මෙසේය.

 මංගල, සුමන, රේවත හා සෝභිත යන සිව් බුදුවරුන් බුද්ධත්වය‍ට පත් වූයේ නා ගස් සෙවණේ වීම සහ මෛත්‍රී බුදුන් බුදුබව ලැබීමට නියමිත නා ගස් සෙවනක වීම.

 ඉතා ශක්තිමත්, අති දීර්ඝ කාලයක් පවත්නා වෘක්ෂයක් වීම නිසා එවන් සවිමත් චිර පැවැත්මක් දේශයට ද ලැබේවා යන පැතුම සංකේතවත් වීම.

 ඉතා සෞම්‍ය, පියකරු සුවඳක් වහනය වන මල් පිපෙන රුකක් වීම.

 සර්ප දෂ්ඨය ප්‍රධාන රෝගාබාධ රැසකට ප්‍රතිකාර සඳහා ගනු ලබන ඖෂධ පංචාංගයක් සහිත වීම.

 නා ගසෙහි විද්‍යාත්මක නාමය - Mesua Nagasurium

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික ක්‍රීඩාව (National sport of Sri Lanka)
විසිවන ශතවර්ෂයේ මුල්භාගයේ සිට වොලිබෝල් (Volleyball) ක්‍රීඩාව ශ්‍රී ලංකාවේ ජනප්‍රිය වී රට පුරාම පැතිර ගියේය. කාන්තා පිරිමි දෙපාර්ශ්වයම කරනු ලබන ක්‍රීඩාවකි. 1941වසරේ නිල වශයෙන් වොලිබෝල් ක්‍රීඩාව ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික ක්‍රීඩාව ලෙස නම් කරන ලදී. මෙම ක්‍රීඩාව කිරීමේ දී එක් පිලකට ක්‍රීඩකයන්  6 දෙනෙක් ක්‍රීඩා කරයි.
thumb|276x276px|ක්‍රීඩා පිටියේ ආකෘතියක්|මධ්‍යය
 with wikepedia

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික සත්වයා (National animal of Sri Lanka)

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික සත්වයා දඬුලේනා වේ

දඬු ලේනා ගේ විද්‍යාත්මක නාමය Ratufa Madeira වන අතර ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් Giant Squirrel ලෙස හඳුන්වයි. දඬුලේන් විශේෂය ශ්‍රී ලංකාවේ මධ්‍යම හා ඌව ප්‍රදේශවල දැක ගත හැකිය.25cm ක් පමණ දිගින් යුත් දඬු ලේනා ට දිගු වලිගයක්, රවුම් වූ කෙටි කන් හා පළල් වූ අත් ඇත. දුඹුරු රතු අළු හා කළු වර්ණවල් ශරීරයේ දැක ගත හැක. මෙම සත්ත්වයා වඩාත් ක්‍රියාකාරී වන්නේ උදය කාලයේ හා සන්ධ්‍යාවේ මුල් භාගයේදී ය .එක් ගසක සිට 6mක් දුරින් පිහිටි ගසකට පවා පැනීමට හැකි ය. දඬු ලේනා වඳවීමේ තර්ජනයට මුහුණ දෙමින් සිටින සත්වයෙකි.

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික පක්ෂියා (National bird of Sri Lanka)

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික පක්ෂියා වළි කුකුළාවේ. මෙම පක්ෂියා තෝරා ගැනීමට පාදක වූ හේතු මෙසේය.

 මෙම පක්ෂියා ඉතා අලංකාරවත් වර්ණ කීපයකින් සෑදුනු පිහාටු දරණ දැකුම්කලු සතෙකු වීම.
 ශ්‍රී ලංකාවට පමණක් ආවේණික දේශීය පක්ෂියෙකු වීම.
 ඵඩිතර සටන්කාමී කඩිසර සතෙකු වීම.
 කුකුළා, අරුණෝදය හෙවත් ආලෝකය ඵළඹෙන බව කියාපාන දූතයකු වීම.
 වලි කුකුලාගේ ඉංග්‍රීසි නාමය -  Ceylon jungle fowl
ප්‍රමාණයෙන් කුඩා සිරුරක් ඇති වර්ණවත් දිගු පිහටුවලින් යුක්ත පෙදයක් ඇති දිගැටි සත්වයෙකි. වියළි කලාපයට අයත් ප්‍රදේශවල වැඩිපුර දක්නට ලැබේ. තෙත් කලාපිය කදුකර පහත් බිම්වලත් දක්නට ලැබේ.

Biological name :Gallus lafayettii

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික සමනළයා (National Butterfly of Sri Lanka)

මහ කුරුලු පිය පැපිලියා

ශ්‍රී ලංකාවට ආවේණික සමනළයා වන මෙම සමනළයා ශ්‍රී ලංකාව පුරා ම ව්‍යාප්ත වී ඇති සමනළ වර්ගයකි. මෙම සමනළයා ලංකාවේ සිටින විශාලතම සමනළ වර්ගය ද වේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික ඇඳුම (National dress of Sri Lanka)
මෙය සිංහල, බෞද්ධ, සංස්කෘතිය, භූ ගෝලීය සාධක පදනම් කර ගනිමින් තීරණය වුවකි. 1921 දී පමණ ජාතික ඇඳුම පිලිබඳව යම් එකඟතාවයකට පැමිණි නමුත් 1939 නැවත මතභේද ඇතිවිය. මේ අනුව සිංහල ජනතාවගේ ජාතික ඇඳුම වශයෙන් පිරිමින්ගේ : අත්දිග කමිසය හා වේට්ටිය හෝ සරමත්, කාන්තාවන් සඳහා ඔසරිය හා හැට්ටයත්, ගැහැණු ළමුන් සඳහා ළමා සාරිය හා මන්තය යෙදු හැට්ටයත් අයත් වේ.

thumb|211x211පික්|
ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික ඇඳුම

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික මාණික්‍ය/මැණික (National Gem of Sri Lanka)
ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික මාණික්‍ය වන්නේ නිල් මැණිකයි. ඇත අතීතයේ සිටම ලංකාව මැණික්වලට ප්‍රසිද්ධියක් උසුලයි. කල් පැවැත්ම, දුර්ලභ බව, අලංකාරය නිසා ලෝකයේ වටිනාම සම්පතකි. ලෝකයේ වටිනාම නිල් මැණික හමුවී ඇත්තේ රත්නපුර කුරුවිට ප්‍රදේශයෙනි.
thumb|
නිල් මාණික්‍යය

ු

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ
 ශ්‍රී ලංකාව-සරත් රණවීර

මේවාත් බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාව
 ලංකාවේ ප්‍රථම නිදහස් දින සැමරුම
මාපලගම විපුලසාර හිමි

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
 ශ්‍රී ලංකා දත්ත
 උරුමය-ලංකාදීප
 ශ්‍රී ලංකාව සිංහලෙන් සොයන්න
   ශ්‍රීමත් එඩ්වින් විජේරත්න, ජාතික ගීයක් තෝරාගැනුම් කමිටුවේ සභාපති

ජාතික සංකේත
ජාතික වස්තූන්
ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික සංකේත

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික සංකේත


Giulio Negroni, né en  à Gênes et mort le  à Milan, est un jésuite et homme de lettres italien.

Biographie
Né à Gênes en 1553, Giulio Negroni entra dans la Compagnie de Jésus à l'âge de dix-huit ans et y fit en 1591 la profession des quatre vœux. Après avoir enseigné avec distinction la rhétorique, la philosophie et la théologie, il fut successivement préfet des études au collège de Milan, recteur des collèges de Vérone, de Crémone et de Gênes, supérieur de la maison professe de Gênes, puis trois fois de celle de Milan, où il mourut le .

Œuvres

 Deux discours en l'honneur du B. Charles, cardinal Borromée : l'un prononcé à Milan le 3 novembre 1602 ; l'autre prononcé à Gênes devant le Sénat.
 Sur la manière de bien gouverner l'État, Milan, 1610, in-4°. Cet écrit et les deux discours qui précèdent sont en italien.
 Orationes XXV, Milan, 1608, in-4° ; Mayence, 1610, in-8° ;
 Regulæ communes Societatis Jesu, commentariis asceticis illustratæ, Milan, 1613, 1616 ; Cologne, 1617, in-4° ;
 Dissertatio subseciva de caliga veterum, Dillingen, 1621 , in-8°. C'est une troisième édition revue par l'auteur. On y trouve des détails curieux sur la chaussure que les anciens appelaient caliga et d'où l'empereur Caïus prit son surnom de Caligula. Vers la même époque, Benoît Baudouin, recteur du collège de Troyes, avait publié à Paris une dissertation analogue intitulée Calceus antiquus et mysticus. Ces deux opuscules furent réunis et imprimés ensemble plusieurs fois, notamment à Amsterdam, 1667, in-12 ; et à Leipzig, 1733, in-12.
 Dissertatio moralis de librorum amatoriorum lectione junioribus maxime vitanda, Milan, 1622 ; Cologne, 1630, in-12 ;
 Tractatus ascetici, Cologne, 1624, in-4°. Ces traités, au nombre de dix-sept, avaient d'abord paru séparément. 8° Historica dissertatio de S. Ignatio, Societatis Jesu fundatore, et B. Cajetano Thiæneo, institutore ordinis clericorum regularium, ouvrage posthume, Cologne, 1630, in-4° ; Naples, 1631. Sous l'anagramme de Livius Noringius, Giulio Negroni avait publié : Dissertatio de Aulæ et Aulicismi fuga, réimprimé à Milan, 1626, et sous le pseudonyme de Panfilio Landi : Les emblèmes de l'académie parthènienne du collège romain de la Société de Jésus, avec une explication, en italien, dont Southwell (Bibl. Soc. Jesu, p. 535) cite une édition de Rome, 1694, in-4°. Negroni laissa en manuscrit : De mendicitate domorum professarum Societatis Jesu.

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Naissance en 1553
Décès en janvier 1625
Jésuite italien
Écrivain italien du XVIIe siècle

Giulio Negroni