La première école nationale d'agriculture pour jeunes filles est ouverte en 1886 en Bretagne, à Rennes dans l'enceinte du manoir dit "de Coëtlogon". Spécialisée en production laitière, l'école a permis aux jeunes filles d'accéder à des postes à responsabilité dans la production laitière en France ainsi que dans la formation agricole. L'école perd sa vocation ménagère en 1967 et devient l'école nationale supérieure féminine d'agronomie

Contexte : production de beurre importante en Bretagne
La fabrication du beurre est traditionnellement une activité féminine très développée en Bretagne, dès le  et jusqu'au , pour alimenter les ménages, ravitailler la marine et fournir l'exportation vers l'Angleterre. Cependant, la fabrication du beurre en tant qu'activité professionnelle, n'a pas laissé beaucoup de trace dans les archives.

D'après les données connues par des études du ministère de l'agriculture, le cheptel de vaches était plus important que dans le reste de la France durant tout le . Par exemple, en 1892, les vaches composent 85% du cheptel breton, tandis que ce ratio est de 76% pour le cheptel français. Jusqu'au début du  le cheptel breton est surtout composé de vaches locales, normandes ou bretonnes pie noir considérées comme étant meilleures laitières. Les veaux sont vendus très jeunes (environ 5 semaines) car il est plus rentable pour les éleveurs de garder le lait pour le vendre directement ou pour en faire du beurre.

Le lait est rarement transformé en fromage car pour en produire il faut de grandes quantités de lait, ce qui se révèle difficile à obtenir dans une région où la petite exploitation domine.

Le beurre, un produit lucratif
Une méthode d'obtention du beurre est décrite dans un rapport conservé dans le fonds d'Argentré des archives d'Ille-et-Vilaine. Il s'agit d'une méthode pour obtenir un beurre fin non salé, qui n'est pas un beurre de garde. Après la traite, le lait est passé dans une toile de grains et mis dans des vases en terre tièdes. Ces derniers sont déposés dans des caisses en bois appelées , qui sont fermées mais pas hermétiquement. Le lait est laissé à reposer. Lorsque la crème se sépare du lait, le tout est mis dans une baratte. La baratte, enveloppée d'une couverture, est placée près d'une cheminée et exposé à une chaleur douce. Le lendemain matin le lait doit être baratté, d'un mouvement uniforme pendant une trentaine de minutes. Pour assembler le beurre, on penche la baratte, on sépare le beurre du lait. Le beurre est déposé dans un récipient en bois de hêtre mouillé, couvert et mis dans un endroit frais. Il faut ensuite presser le beurre pour en extraire le petit lait.

La majorité des fermières ne disposaient pas d'assez de lait pour réaliser du beurre fin quotidien et devaient attendre plusieurs jours pour obtenir suffisamment de lait. La crème était conservée plusieurs jours avant le barattage et, pour que le beurre se conserve ensuite, il était salé. Les beurres ainsi produits sont en partie consommés et majoritairement vendus. Les acheteurs peuvent être des épiciers de village, des citadins, des négociants qui revendent ensuite le beurre dans d'autres régions de France. Certains beurres partent également vers la Grande-Bretagne par Saint-Malo ou Morlaix jusqu'en 1875. Ils partent également vers Nantes où ils sont utilisés en biscuiterie puis plus tard vers l'Amérique du sud par les ports de Nantes et de Bordeaux.

Ouverture de l'école pratique de laiterie de Coëtlogon en 1886

Dans ce contexte, une réflexion est menée pour améliorer la production laitière, à échelle nationale, en lien avec la politique de l'enseignement agricole menée par la Troisième République. De nombreuses écoles pratiques d'agriculture pour garçons sont créées dont plusieurs consacrées à l'industrie du lait. En 1887, une épreuve de laiterie est créée dans le concours régional d'agriculture en Bretagne.

Le projet de formation pour jeunes filles est réalisé grâce à l'appui du ministère de l'agriculture qui accepte de rétribuer le personnel enseignant d'une école pratique et de participer à l'entretien d'un certain nombre d'élèves, la commune et le département devant prendre à leur charge le reste des frais. C'est donc à côté de la ferme-école des Trois-Croix que l'école pratique de laiterie de Coëtlogon est ouverte en 1886 pour les jeunes filles. Les deux établissements fonctionnent de pair, certains matériels sont utilisés en commun. La directrice de l'école de laiterie est , veuve de l'ancien directeur de l'école des Trois-Croix, Jean-Jules Bodin.

Coëtlogon est le premier établissement féminin de l'enseignement agricole public en France. L'institution reçoit le statut d'école pratique de laiterie, réglementé par la loi du . L'enseignement est consacré . La formation est destinée aux . Le cursus dure , ce qui est plus court que la plupart des formations agricoles masculines.

Division du travail : travaux agricoles, basse-cour

Les garçons de l'école des Trois-Croix apprennent le travail dans les champs et dans l'étable. Les filles de l'école de Coëtlogon apprennent l'entretien de la basse-cour, des veaux, des vaches, des cochons et la mise en valeur de leurs produits. Jusqu'en 1891, les cours théoriques sont consacrés à l'étude de la vache et des veaux, la technologie du lait, la porcherie, l'hygiène de la ferme et du ménage. Les cours pratiques concernent la fabrication raisonnée du beurre et du fromage, la pratique du jardinage, la basse-cour, le ménage, le blanchissage et la couture. À partir de 1891, s'ajoutent des cours de comptabilité, d'arboriculture, de maraîchage. En 1892, une beurrerie et une fromagerie moderne sont construite. En ouvrant cette école, les autorités départementales reconnaissent le rôle productif des femmes dans le monde agricole et admettent la technicité de certaines tâches.

L'école tend à renforcer la division des tâches entre garçon et filles, car certaines activités traditionnellement féminines sont exclues du cursus telles que l'aide aux moissons ou bien le sarclage. Le cursus n'inclut par l'interchangeabilité des tâches, ni leur complémentarité comme c'était bien souvent le cas dans les ménages ruraux. Les tâches les plus humbles ne font pas partie du cursus et devront probablement être prises en charge par des domestiques. La commercialisation des produits ne fait pas partie du cursus, ainsi la comptabilité qui apparaît dans le programme à partir de 1890 réduit le rôle induit. La formation à l'école envisage deux perspectives. La perspective de l'émigration, pour permettre aux jeunes filles de familles nombreuses de pouvoir accéder à des situations plus avantageuses quitte à changer de région, pour encadrer le personnel féminin de laiterie ou pour être formatrice dans des écoles agricoles. L'école permet aussi des former des fermières qui savent lire et écrire, qui sont autonomes pour assumer des tâches intellectuelles telles que la comptabilité.

L'école pratique de Kerliver est créée sur le modèle rennais en 1890 par , dont le cursus est fondé sur le principe de former des jeunes filles qui ont l'intention de se consacrer à la vie à la campagne.

Formation des jeunes filles pour devenir cadres de l'enseignement laitier

La fermière formée par l'école de Coëtlogon se démarque de la réalité du travail féminin de l'époque en Bretagne. La formation induit que des domestiques fassent le travail complémentaire, or, la majorité des exploitations ont une superficie inférieure à , ce qui ne permet pas une telle organisation. De plus, peu de filles accèdent à l'instruction avant , donc savoir lire et écrire comme pré-requis, réduit le nombre de candidates. L'école marque un décalage avec le terrain socio-économique de la Bretagne. Elle innove par un modèle de fermière, qui peut-être laisse aussi de côté et éloigne de la modernité les classes rurales les plus démunies.

L'école connaît un certain succès, qui se remarque par le fait que le nombre d'élève augmente régulièrement. Entre 1886 et 1889, parmi les 50 jeunes filles hébergées, 26 seulement sont originaires d'Ille-et-Vilaine. Les autres viennent de différents départements français. Deux élèves viennent de Belgique en 1891. En 1899 sur les 179 élèves qui ont fréquenté Coëtlogon, 87 ont retrouvé leur ancienne métairie, 67 travaillent dans des laiteries et 15 d'entre elles sont devenues directrices d'écoles de laiterie en France et à l'étranger. L'école n'a pas eu un rôle important dans l'amélioration des productions locales car les élèves originaires de l'Ille-et-Vilaine sont peu nombreuses et qu'elles sont alors issues de familles pauvres. Pour le département, l'école joue un rôle d'aide sociale. Parmi les élèves inscrites dans ce cas, il peut s'agir d'enfant de familles où le père est ouvrier ou journalier. La plupart ne sont pas issues de familles agricoles. Ces jeunes filles sont alors plutôt concernées par l'émigration, elles doivent changer de région pour exercer leur formation.

De plus, la formation donnée correspond davantage aux laiteries industrielles, qu'aux métairies productrices de beurre artisanalement. Le savoir enseigné est en contradiction avec les coutumes locales notamment car le cursus inclut la production de camembert, de gruyère, de port-salut. Le rayon d'action de l'école est plus national que régional. L'école gagne une médaille d'or lors de l'exposition universelle de 1889. Pour améliorer son impact local, , la directrice, propose plusieurs solutions. Elle accepte la venue de stagiaires qui font de l'observation. Elle propose des conférences nomades vers les exploitations agricoles et des cours temporaires dans les fermes pendant la saison hivernale. Ces écoles ambulantes permettent aux fermières de perfectionner les procédés tels que la pasteurisation, le refroidissement, le contrôle du lait et de la crème, le pesage, le mesurage, les techniques nouvelles de fabrication du beurre et du fromage.

Il est possible que le grand nombre d'écrémeuses installées dans les fermes bretonnes à cette époque soit à mettre en lien avec la présence de l'école. Dès 1890, l'école possède des écrémeuses Colwey, des écrémeuses à bras ainsi qu'un malaxeur. La fermière est alors reconnue comme un acteur de la rénovation agricole. L'école se démarque par des pratiques innovantes afin d'instruire les jeunes filles pour une tenue de ferme qui soit meilleure au point de vue pratique et économique.  met ainsi en avant le progrès qui peut être induit par le mérite et le travail féminin, dans les fermes locales. Après 1900, la nature de l'enseignement évolue vers une orientation plus ménagère.

L'école nationale d'agriculture pour jeunes filles (1923)

Le Conseil général d'Ille-et-Vilaine émet le vœu dans sa séance du  que l'école devienne une école nationale d'agriculture de jeunes filles, qui comprendrait une école ménagère agricole avec spécialisation pour la laiterie et diverses écoles ménagères temporaires ou de laiterie. L'école devient école nationale d'agriculture à partir de 1924.

À la création de l'école en 1886, la priorité était d'améliorer la production laitière par des enseignements techniques, et non pas d'éduquer sur le plan ménager. Progressivement le cursus évolue pour intégrer plus fortement la formation ménagère, la fermière en tant qu'épouse et mère, la tenue du foyer.  présente un rapport au  congrès international d'agriculture à Paris en 1900 où elle insiste sur l'importance de former les jeunes filles en tant que métayère, ménagère, afin que sa place dans le ménage agricole ou ouvrier soit envisagé comme une profession. Ce qui ajoute, dans le cursus une importance de la morale, le goût pour une place humble dans le logis au service du mari et des enfants, tout en participant à l'ascension sociale des familles rurales par son travail, son mérite, son savoir-faire. Elles ont un rôle dans l'influence qu'elles peuvent avoir.

Puis l'école devient un établissement d'enseignement ménager pour jeunes filles en 1941. L'école nationale d'enseignement ménager agricole de Coëtlogon sert également à la formation de professeur d'enseignement ménager agricole.

L'école obtient une reconnaissance
Plusieurs traces du passé témoignent de l'importance que l'école a eu en son temps. D'une part, en 1908, lors de sa venue à Rennes à l'invitation du maire Jean Janvier, Georges Clemenceau visite la ville durant deux jours, les 7 et . Il s'arrête alors devant le pavillon de l'école de laiterie. Également,  est la seule femme citée dans les nominations du magazine L'Ami du cultivateur en 1911, alors qu'elle est nommée maîtresse fromagère de l'école de laiterie de Coëtlogon.

Dans le dictionnaire de pédagogie de Ferdinand Buisson, la notice consacrée à l'enseignement de l'agriculture évoque les deux écoles de laiterie, celle de Coëtlogon et celle de Kerliver dans le Finistère mais il rappelle qu'en 1911, date de publication du dictionnaire, .

Fermeture de l'école en 1967
L'école ferme à la suite du décret du  et les locaux sont dévolus à l'école nationale supérieure féminine d'agronomie (ENSFA) de Rennes et au lycée agricole de la ville. L' assure, jusqu'en 1990, la formation des cadres supérieurs de l'agriculture et remplace l'école de Coëtlogon.

Témoignage : la fromagerie Morvan (Finistère)
Sur le site camembert museum, la biographie d'une ancienne élève permet de se rendre compte du parcours que pouvaient réaliser les jeunes filles issues de l'école. Marie-Yvonne Morvan, née en 1876, a grandi dans une ferme du Finistère, sur la commune de Ploujean. Elle intègre l'école de laiterie de Coëtlogon grâce à une bourse de l'État : 250 francs lui sont octroyés, couvrant les frais de pension. Elle est reçue à l'examen d'admission en  et termine sa scolarité en , par l'obtention du certificat d'instruction des écoles pratiques de laiterie, avec une médaille de bronze. Elle obtient une bourse pour continuer son cursus jusqu'en juillet où elle est reçue à l'examen avec une mention.

À la suite du décès de son père, elle s'installe en Normandie, avec sa famille, à la sortie de sa scolarité. Elle travaille pour la fromagerie de Charles Gervais à Neufchâtel-en-Bray en Seine-Maritime. C'est là qu'elle rencontre Eugène Frère, qui devient par la suite son mari. Après ses fiançailles, Marie-Yvonne Morvan part travailler dans une fromagerie à Oust en Ariège. Elle peut alors mettre en application son savoir-faire acquis d'abord à l'école de laiterie à Rennes puis en Normandie, pour la fabrication du camembert et du Port Salut. Elle se marie en 1895.

Le couple s'installe en Bretagne et à partir de 1897, ils louent une ferme à Ploujean, à quelques kilomètres de la ferme natale de Marie-Yvonne. Vers 1903, ils achètent un ancien moulin pour y installer une fromagerie, à Morlaix. Ils fabriquent le camembert sous la marque « Le Val Vert ». Tout en exerçant à Morlaix, Eugène et Marie-Yvonne deviennent locataires d'une fromagerie située au manoir de Ker-Yvon sur la commune de Saint-Derrien, en 1907. Ils en deviennent propriétaires en 1917. C'est Françoise Morvan, sœur de Marie-Yvonne et mariée à Jules Lemoine qui la dirigent jusqu'en 1924, date à laquelle elle est reprise par Charles Frère (fils de Marie-Yvonne et Eugène) marié à Yvonne Guyomarc'h. Marie-Yvonne et Eugène retournent en Normandie en 1932.

La fromagerie Val Vert est alors dirigée par leur fils Gervais jusqu'en 1985, date de sa fermeture. Eugène Frère meurt en 1944 et Marie-Yvonne Morvan en 1958.

Personnalités associées à l'école

 Marie Justine Gatard (née Garido), directrice de l'école nationale d'agriculture pour jeunes filles de Coëtlogon (officier du Mérite agricole, officier d'Académie de la Légion d'honneur en 1933).

Notes et références
  :

 Autres références

Voir aussi

Bibliographie
 .

 .
 .

Articles connexes
 Histoire de l'enseignement agricole
 École pratique d'agriculture des Trois-Croix
 Lycée de jeunes filles

Liens externes

 .
 .
 .
 .
 .
 http://casernes-rennes.e-monsite.com/pages/hopital-n-107-ecole-de-laiterie-coetlogon.html (carte postale + légende).
 https://www.cartolis.org/detail_notice.php (carte postale).

Études d'agronomie en France
Agriculture en Bretagne
Enseignement à Rennes
Enseignement agricole en France
Place des femmes dans l'agriculture

École nationale d'agriculture pour jeunes filles


NGC 7446 je eliptična galaktika u zviježđu Andromedi.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7446
  Auke Slotegraaf: NGC 7446 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7446 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7400 - 7449

7446

NGC 7446


Alto Paraíso es un municipio brasileño del estado de Rondônia.

Historia
Surgió como núcleo urbano de apoyo rural (NUAR) del proyecto de asentamiento Marechal Dutra. Los primeros colonizadores de la región subieron una elevación y descubrieron un paisaje exuberante e indescriptible que les daba la impresión de ser el paraíso prometido. De ahí habría surgido el nombre que denominaba un paraíso existente en un lugar alto. Se localiza a una latitud 09º42'47" sur y a una longitud 63º19'15" oeste.

Su población estimada en 2010 era de 17.144 habitantes. Es conocida como a Capital del jericó, debido al gran número de ese tipo de vehículo en la región. Anualmente ocurre la tradicional corrida de los "jericós". Las actividades económicas que predominan son la producción de café, ganadería e industria maderera y cuenta con aproximadamente 1200 km de rutas rurales.

Posee un área de 2.658 km².

Referencias

Localidades de Rondonia

Alto Paraíso (Rondônia)


Sulfid (prema lat. sulphur: sumpor) je sol ili ester sumporovodika (H2S), dvočlani (binarni) kemijski spoj sumpora s metalima, metaloidima ili organskim skupinama (R). Među anorganskim sulfidima, u kojima je stupanj oksidacije sumpora –II (sadrže sulfid-ion, S2–), razlikuju se hidrogensulfidi (opća formula MIHS, gdje je MI jednovalentni metal) i neutralni sulfidi (MI2S). U vodi su topljivi samo sulfidi alkalijskih metala. Poznato je oko 600 sulfidnih minerala, od kojih su mnogi sadržani u rudama važnima za dobivanje metala, kao što su olovo (na primjer galenit ili olovni sjajnik, PbS), bakar (halkopirit, CuFeS2), cink (sfalerit, ZnS), živa (cinabarit ili rumenica, HgS), antimon (antimonit, Sb2S3) i drugi. Organski sulfidi mogu biti poluesteri (tioli, R–SH) i neutralni esteri (tioeteri, R–S–R´).

Primjeri

Izvori

Minerali
Sumpor

Sulfid


Le RPG-27 est un lance-roquette jetable soviétique à un coup.

Histoire
Le RPG-27 Tavolga (« herbe des prés ») a été développé par l'entreprise de recherche et de production d'État, Bazalt, en tant que lance-roquette antichar moderne conçu pour vaincre les chars modernes et futurs avec un blindage réactif et composite avancé ainsi qu'une position d'infanterie fortifiée. Le RPG-27 a été développé par l'Union soviétique à partir du RPG-26.

Description
Le RPG-27 partage une ressemblance étroite avec le RPG-26 précédent en ce sens qu'il s'agit d'un lance-roquette antichar jetable portable avec une capacité de tir unique. Le RPG-27 a un diamètre plus grand que le RPG-26, ce qui permet au RPG-27 d'atteindre des performances de pénétration d'armure plus élevées. La cartouche stabilisée à ailettes RPG-27 est une d'ogive HEAT à charge tandem de 105 mm d'une portée de 200 mètres.

Variantes

RShG-1
Le Tavolga-1 (Таволга-1) est une variante du RPG-27 à ogive thermobarique. Il est destiné à être utilisé contre les véhicules à peau douce et légèrement blindés, les bâtiments, les installations militaires et l'infanterie. Le RShG-1 est très similaire en fonctionnement au RPG-27. Il a un rayon létal de 10 mètres et une portée de visée plus large de . L'ogive contient  de mélange thermobarique, avec un rendement explosif à peu près égal à celui de  de TNT. Officiellement adopté par le gouvernement russe en décembre 2011.

RMG
RMG  est une variante plus petite et polyvalente du RShG-1 qui est optimisée pour le rôle de briseur de bunker et pour vaincre les véhicules légers et l'infanterie à couvert. En conséquence, ses performances de pénétration contre le blindage des chars sont réduites.

Le lanceur porte une ogive tandem. L'ogive antichar hautement explosive précurseur (HEAT) pénètre le blindage ou d'autres obstacles (béton armé, maçonnerie, etc. ). L'ogive principale crée un fin nuage explosif et pénètre à l'intérieur par le trou percé par la charge précurseur. La détonation de l'explosif à ogive principale a de multiples effets (hautement explosif et incendiaire).

Le lance-roquettes RMG (« RMG » signifie « Reaktivnaya Mnogotselevaya Granata » ou grenade multi-usage propulsée par fusée) a été développé par Bazalt au début des années 2000. La désignation du nouveau lance-roquettes est la désignation de sa cartouche. Le projet de conception a été supervisé par le célèbre designer S. Kh. Irtouganov. Officiellement adopté par le gouvernement russe en décembre 2011.

Opérateurs

Opérateurs actuels

Anciens opérateurs

Références

Liens externes

 Catalogue Rosaboronexport
 Vidéo de présentation du RPG-26 et RPG-27 par Robosoboronexport

Lance-roquettes antichar
Arme militaire fabriquée en Russie
Arme militaire fabriquée en Union soviétique

RPG-27


John Morgan (1929–1988) was a Welsh journalist and broadcaster. Morgan worked for the BBC as a presenter on programmes such as Panorama, and wrote for the New Statesman, The Spectator and The Sunday Times, among other publications.

Early life
Morgan was born in Treboeth, Swansea, and attended the University College of Swansea.

Career
In 1961 he interviewed Aldous Huxley in a one-off TV film of the same name, about modern society, Christianity, his life in the USA, his friend D. H. Lawrence, and giving up the search for utopia.

When Morgan was diagnosed with terminal cancer, he made a film for the 4 episode Channel 4 series Concerning Cancer, documenting his experience. His film titled The Enemy Within, won the 1989 Grierson Award for "Best Documentary." A collection of his articles was published posthumously in 1993.

Works
John Morgan's Wales (Christopher Davies, 1993)

References

External links

John Morgan at the British Film Institute

1929 births
1988 deaths
Welsh journalists

John Morgan (British journalist)


රසායන විද්‍යාවේ සහ භෞතික විද්‍යාවේ දී ඇවගාඩ්රෝ නියතය හෝ ඇවගාඩ්රෝ අංකය (සංකේත: L, NA ) යනු ද්‍රව්‍යයක මෞලයක් තුල අඩංගු සංඝටක අංශු (සාමාන්‍යයෙන් පරමාණු හෝ අණු) සංඛ්‍යාවයි. එයට මෞලයෙහි (mol ) ප්‍රතිලෝම මාන ඇති අතර එහි අගය 6.02214129(27)×1023 mol-1 (6.02214129(27)×1023 මෞලයට) වේ. SI ඒකක වලදී මෞලයට (mol-1 ) ඒකක වලින් ප්‍රකාශ කිරීමේදී එම අගය හරියටම 6.02214X×1023 ලෙස සලකනු ලැබේ (මෙහි " X " යන්න ඉහත සදහන් අගයේ අවසාන සංඛ්‍යාංකයකට හෝ කීපයකට සමාන වේ , නව SI අර්ථදැක්වීම් බලන්න).
ඉහත අර්ථ දක්වන ලද රසායනික අගය සම්බන්ධිත ඇවගාඩ්රෝ සංඛ්‍යාව, ඇවගාඩ්රෝගේ කල්පිතයට අදාල ඓතිහාසික කරුණක් වන බැවින් අන්තර්ජාතික ඒකක පද්ධතිය (International System of Units) විසින් එය නැවත රසායනික සංකල්ප මත අර්ථදැක්වීමේ අවශ්‍යතාවයක් ඇතිවිය. ඇවගාඩ්රෝ සංඛ්‍යාව යනු හයිඩ්‍රජන් පරමාණු ග්රෑම් එකක අන්තර්ගත හයිඩ්ර්ජන් පරමාණු සංඛ්‍යාව ලෙස  පෙරීන් විසින් අර්ථදක්වන ලදී. පසුව එය කාබන්-12 සමස්ථානිකයෙහි ග්රෑම් 12 ක අඩංගු පරමාණු සංඛ්‍යාව ලෙස නැවත අර්ථදක්වන ලදී. එබැවින් ඇවගාඩ්රෝ අංකය යනු මාන රහිත අගයක් සහ දෙන ලද පාද ඒකකයට සංඛ්‍යාත්මක වටිනාකමක් පමණක් ඇති නියතයකි.</td>

ඉතිහාසය
ඇවගාඩ්රෝ අංකය පළමුවරට හදුන්වනු ලබන්නේ, 19 වන සියවසේ මුල් අවදීයේ දී ඉතාලී ජාතික විද්‍යාඥයකු වන ඇමඩෝ ඇවගාඩ්‍රෝ විසින්, දී ඇති උෂ්ණත්වයක් හා පීඩනයක් යටතේදී ඕනෑම වායුවක ස්කන්ධය එහි ඇති පරමාණු හෝ අණු සංඛ්‍යාවට සමානුපාතික බව (ඇවගාඩ්රෝ කල්පිතය) 1981 දී මුල් වරට ප්‍රකාශ කිරීමත් සමගය. එම අගය ඔහුට කරන ගෞරවයක් ලෙස ඇවගාඩ්රෝ නියතය ලෙස ප්‍රංශ ජාතික භෞතික විද්‍යාඥයකු වන පෙරීන් විසින් 1909 දී නම් කරන ලදී. ඇවගාඩ්රෝ නියතය හි නිරවද්‍යතාවය විවිධ ක්‍රමයන්ගෙන් සාධනය කිරීම උදෙසා පෙරීන් විසින් 1926 දී භෞතික විද්‍යාව පිළිබද නොබෙල් ත්‍යාගය ද හිමිකරගන්නා ලදී.

ඔහු සොයාගත් ඇවගාඩ්රෝ අංකය පළමුව ජර්මන් ජාතික ජෝන් ජෝසප් ලෝෂ්මිඩ්ට් විසින් 1865 දී ගණනය කරන ලදී. එම අගය , පහත සමීකරණය මගින් ගණනය කල හැක.

මෙහි   යනු පරිපූර්ණ වායූ අණු ඝනත්වය,  යනු පීඩනය, R යන වායු නියතය හා  යනු නිරපේක්ෂ උෂ්ණත්වය වේ.

ඇවගාඩ්රෝ සංඛ්‍යාව නිවැරදිව ගණනය කිරීම සදහා එකක යම් මිණුමක් හා එම ඒකකයෙන්ම මෞලයක මිණුමත් අවශ්‍ය වේ. පළමු වරට ඇමරිකන් ජාතික රොබට් මිලිකන් විසින් 1910 දී ඉලෙක්ට්‍රෝනයක ආරෝපණය සොයාගැනීමත් සමග (මිලිකන්ගේ තෙල් බිංදු පරික්ෂාව) ඇවගාඩ්රෝ සංඛ්‍යාව ගණනය කිරිමට හැකි විය. මන්ද යත් ඒ වන විට   මයිකල් ෆැරඩේ විසින් 1834 දී  ඔහුගේ විද්‍යුත් විච්ඡේදනය පරීක්ෂණ මගින් ඉලෙක්ට්‍රෝන මවුලයක ආරෝපණය සොයාගෙන ප්‍රකාශයට පත් කර තිබූ බැවිනි. එ බැවින් ඉලෙක්ට්‍රෝන මවුලයක ආරෝපණය එක ඉලෙක්ට්‍රෝණයක ආරෝපණයෙන් බෙදීමෙන් ඇවගාඩ්රෝ සංඛ්‍යාව ලබා ගත හැක. 1910 න් පසු කරන ලද නව ගණනය කිරීම් වලට අනුව ෆැරඩේ නියතයෙහි හා ඉලෙක්ට්‍රෝණයක ආරෝපණයහි අගයන් වඩා නිරවද්‍යව ලබාගෙන ඇත. (පහත #මිනුම් බලන්න)

ඔක්සිජන් 32 සමස්ථානිකයෙ අණුක ස්කන්ධයකට සමාන ඔක්සිජන් ග්‍රෑම් ප්‍රමාණයක(හරියටම ඔක්සිජන් ග්රෑම් 32 ක, එකල අර්ථ දැක්වීම් වලට අනුව) අඩංගු අණු සංඛ්‍යාව  හැදින්වීම සදහා ඇවගාඩ්රෝ නියතය () යොදාගන්නා ලෙස මුලදී පෙරීන් විසින් යෝජනා කරන ලදී. නමුත් 1971 දී අන්තර්ජාතික ඒකක පද්ධතියට (SI) ද්‍රව්‍ය ප්‍රමාණය මැනීමේ ඒකකය ලෙස ඇවගාඩ්රෝ නියතය එක් කිරීමත් සමග එයට මෞලයට (mol−1) යන ඒකකය ලැබින. එසේ වුවත් ද්‍රව්‍ය ප්‍රමාණය මැනීමට ඇවගාඩ්රෝ නියතයට වඩා මෞලය භාවිතා කරනු ලැබේ. මෙම අගය රාත්තල් මෞල (lb-mol) හෝ අවුන්ස මෞල (oz-mol) ලෙස ද අර්ථ දැක්විය හැක.

NA = 2.73159757(14)×1026 (lb-mol)−1 = 1.707248479(85)×1025 (oz-mol)−1

විද්‍යාවේ භාවිතයන්
ඇවගාඩ්රෝ නියතය ඉතා කුඩා පරමාණුක අගයන් හා මෞලික අගයන් සම්බන්ධ කරණ ගුණාකාරය (නියතය) ලෙස භාවිතා කරනු ලබයි. යම් යම් වෙනත් භෞතික නියත යුගලයන් අතර සම්බන්ධතාවයන් ඉදිරිපත් කිරීමට ඇවගාඩ්රෝ නියතය භාවිතා වේ. උදාහරණ ලෙස වායු නියතය "R" හා බොල්ට්ස්මාන් නියතය kB අතර සම්බන්ධතාවය,

සහ ෆැරඩේ නියතය F හා ඉලෙක්ට්‍රොනික ආරෝපණය e අතර සම්බන්ධය,

දැක්විය හැක. පරමාණුක ඒකකය u, ගොඩනැගීම සදහා ද ඇවගාඩ්රෝ නියතය භාවිතා වේ.

මෙහි  Mu යනු  මෞලික ස්කන්ධ නියතය වේ.

මිනුම්

කූලෝමිතිය
ඇවගාඩ්රෝ නියතයෙහි අගය සෙවිමේ පැරණිම නිවැරදි ක්‍රමය කූලෝමිතිය මත පදනම් විය. ෆැරඩේ නියතය F, එනම් ඉලෙක්ට්‍රෝන මෞලයක ආරෝපණය ගෙන එය ඉලෙක්ට්‍රෝනයක ආරෝපණයෙන් බෙදීම එම ඇවගාඩ්රෝ නියතය සෙවිමේ මූල ධර්මය යි.

බවර්ස් සහ ඩාවිස් විසින් NIST, හිදී කරන ලද ශ්‍රේෂ්ඨ පරික්ෂණයේදී හා විද්‍යුත් විච්ඡේදන කෝෂය තුල ඇනෝඩයෙන් ඉවතට සිල්ව ලෝහය දියවීම මත පදනම්ව ෆැරඩේ නියතය ගණනය කල හැක. මෙහිදී යම් කිසි t කාලයක් තුල නියත ' I ' ධාරාවක් ලබා දීමේදී සිල්ව ලෝහයෙන් හානි වූ ස්කන්ධය m නම් සහ  A යනු සිල්ව ලෝහයේ පරමාණුක ස්කන්ධය නම්, ෆැරඩේ නියතය:

සමීකරණයෙන් ලැබේ.
NIST විද්‍යාඥයන් විසින් ඇනෝඩයෙන් හානි වූ සිල්ව ස්කන්ධය යාන්ත්‍රික ක්‍රමවේදයකින් හා සිල්ව ලෝහයේ සාමාන්‍ය පරමාණුක ස්කන්ධය, ස්කන්ධ භෙදනය (සමස්ථානික විශ්ලේෂණය) මගින් මැන ගන්නා ලදී. ඒ අනුව අනුරූපී ඇඩගාඩ්රෝ නියතය  විට ෆැරඩේ නියතයෙහි අගය F =  වේ. මෙහි අගයන් දෙකෙහිම 1.3 ×10−6 ක සාපේක්ෂ සම්මත අවිනිශ්චිතතාවයක් පවති.

ඉලෙක්ට්‍රෝන ස්කන්ධ මානය
විද්‍යාව හා තාක්ෂණය සදහා වු දත්ත කමිටුව ( CODATA) විසින් අන්තර්ජාතික භාවිතය උදෙසා භෞතික නියතයන්ගේ අගයන් ප්‍රකාශයට පත් කරනු ලබයි. ඔවුන් ඇවගාඩ්රෝ නියතය   ඉලෙක්ට්‍රෝනමවුලයක ස්කන්ධය A(e)M  ඉලෙක්ට්‍රෝනයක නිශ්චල ස්කන්ධයට m දරන අනුපාතය ලෙස තහවරු කරන ලදී.

මෙහි ඉලෙක්ට්‍රෝනයක සාපේක්ෂ පරමාණුක ස්කන්ධය, A(e), කෙලින්ම ලබාගත් අගයක් වන අතර  මවුලික ස්කන්ධ නියතය, , M, අන්තර්ජාතික ඒකක පද්ධතියේ අනුමත අගය වේ. නමුත් ඉලෙක්ට්‍රෝනයක නිශ්චල ස්කන්ධය ගණනය කිරීම සදහා වෙනත් නියතයන් ද භාවිතා කරනු ලබයි.

පහත දක්වා ඇත්තේ 2006 CODATA  අගයන්, වේ. ඇවගාඩ්රෝ සංඛ්‍යාව නිවැරදිව ගණනය කිරීමෙදී වඩා සීමාකාරී සාධකය වන්නේ   ප්ලාන්ක් නියතය හි අවිනිශ්චිත භාවයයි. අනෙක් නියතයන්ගේ අගයන් වඩාත් නිවැරදිව දැනගත් අගයන්ය.

X-කිරණ ස්ඵටික ඝනත්ව (XRCD) ක්‍රමය

X-කිරණ ස්ඵටික විද්‍යාව යනු ඇවගාඩ්රෝ නියතය තීරණය කිරිමේ නවතම ක්‍රමවේදයකි. මෙහිදී සිදුකරනු ලබන්නේ මෞලික පරිමාව, V, පරමාණුක පරිමාවෙන්Vatom බෙදීම මගින් ඇවගාඩ්රෝ නියතය නිර්ණය කිරීමයි.
,    මෙහි n යනු ඒකක සෛල පරිමාවකVcell ඇති පරමාණු සංඛ්‍යාවයි .

සිලිකන් ඒකක සෛලයක්, පරමාණු 8 ක් ඝනකයක ආකාරයෙන් සම්බන්ධවීමෙන් සෑදී ඇති අතර එහි එක් පැත්තක දිග a මැන ගැනීමෙන් ඒකක සෛල පරිමාවVcell සොයාගනු ලැබේ.

ප්‍රායෝගිකව, මෙම අගය සොයාගනු ලබන්නේ මිලර් දර්ශකය(Miller indices{220} ) හෙවත් තල අතර පරතරය d(Si) මගින් වන අතර එහි අගය a/√8 ට සමාන වේ. d(Si) හි 2006 CODATA අගය  වන අතර අනුරූපී ඒකක සෛල පරිමාව  විට  ක සාපේක්ෂ අවිනිශ්චිතතාවයක් පවති.

V ගණනය කිරීමේදී සිලිකන්හි සමස්ථානික මිශ්‍ර වී ඇති අනුපාතය සැලකිල්ලට ගත යුතුය. සිලිකන් වල ස්ථිර සමස්ථානික තුනක් (28Si, 29Si, 30Si) පවතින අතර ඒවායේ අනුපාතයන්ගේ ස්වාභාවික විචලනය අනෙකුත් මිනුම් වල අවිනිශ්චිතතාවයට වඩා වැඩි වේ. ස්ඵටික නියැදියක සිල්වර් පරමාණුක ස්කන්ධය  A ගණනය කිරිමට එම න්‍යෂ්ටීන් තුනෙහි සාපේක්ෂ පරමාණුක ස්කන්ධයන් උපරිම නිරවද්‍යතාවයකින් ලබා ගත යුතුය. එසේ ලබාගන්නා අගයත්, නියැදියේ පරමාණුක ඝනත්වයත් ρ භාවිතයෙන් මෞලික පරිමාව Vගණනය කල හැක.

මෙහි M යනු මෞලික ස්කන්ධ නියතය වේ.  සිලිකන් වල මෞල පරිමාව(V) හි  2006 CODATA අගය 12.058 8349(11) cm3mol−1, වන අතර සාපේක්ෂ සම්මත අවිනිශ්චිතතාවය වේ.

2006 CODATA නිර්දේශිත අගය අනුව, X-කිරණ ස්ඵටික ඝනත්ව (XRCD) ක්‍රමයෙන් ලබාගන්නා ඇවගාඩ්රෝ නියතයෙහි සාපේක්ෂ අවිනිශ්චිතතාවය , වන අතර එය ඉලෙක්ට්‍රෝන ස්කන්ධ ක්‍රමයෙන් ලබා ගන්නා අගය මෙන් දෙක හමාරක වැඩි වීමකි.

අන්තර්ජාතින ඇවගාඩ්රෝ සංවිධානය

අන්තර්ජාතින ඇවගාඩ්රෝ සංවිධානය(The International Avogadro Coordination (IAC)), නැතිනම් "ඇවගාඩ්රෝ ව්‍යාපෘතිය" යනු  ඇවගාඩ්රෝ නියතය X-කිරණ ස්ඵටික ඝනත්ව ක්‍රමය මගින්  2ක හෝ ඊට අඩු සාපේක්ෂ අවිනිශ්චිතතාවයකින් මැනගැනීම උදෙසා 1990 ගණන්වල මුල් අවදියේ විවිධ රටවල මානවේදී ආයතන අතර ඇතිවූ සහයෝගීතාවයකි. මෙම ව්‍යාපෘතිය, භෞතික නියතයන් භාවිතයෙන් කිලෝග්‍රෑමය අර්ථදැක්වීම ( අන්තර්ජාතික කිලෝග්‍රෑමයේ ප්‍රතිරූපකයට අමතරව)  සහ ප්ලාන්ක් නියතය   වොට් තුලාව  මගින් මැනීම ඌනපූරණය සදහා ගත් පරිශ්‍රමයේ කොටසකි.නව  අන්තර්ජාතික ඒකක පද්ධතිය (International System of Units) (SI) අර්ථදැක්වීමට අනුව ඇවගාඩ්රෝ නියතයේ මිනුමක් වක්‍රාකාරව ප්ලාන්ක් නියතයෙහි මිනුමක් ද වේ.

මේ මිනුම සඳහා ඉතාමත් ඔපදැමූ කිලෝග්‍රෑමයක් බර සිලිකන් ගෝලයක් භාවිත කරයි. එය පහසුවෙන් ප්‍රමාණය මැනගැනීමටත් (1 කි.ග්‍රෑ. බැවින්  ඝනත්වය ඒනයින් ලබාගතහැක ) එහි මතුපිට බඳ‍න ඔක්සයිඩ ප්‍රමානය අවම කරගැනීමටත් (හොදින් ඔපදැමු බැවින්) උපතාර වේ. ස්භාවික සමස්ථානික අනුපාතයෙන් යුත් සිලිකන් ගෝලයෙන් ගත් පළමු මිනුම  3.1ක සාපේක්ෂ අවිනිශ්චිතතාවයෙන් යුක්ත වේ. එම මුල් අගයන්  වොට් තුලාව මගින් ලබාගත් ප්ලාන්ක් නියතය සමඟ ද නොගැළපෙන නමුත් විෂමතා ප්‍රභවය දන්නා බව සලකයි.

මනින ලද විශ්කම්භයන්ගේ  0.3 nm ක විචලනයක් ඇති අතර, ස්කන්ධයේද 3 µg අවිනිශ්චිතතාවයක් ඇත. මෙම නිර්ණයන්ගේ සම්පූර්ණ ප්‍රතිඵලය 2010 අවසානයේ බලාපොරොත්තු විය.
ඔවුගේ  පර්යේෂණ ප්‍රතිඵල  සාරාංශය 2011 ජනවාරී මස ප්‍රකාශයට පත්කල අතර, අන්තර්ජාතික ඇවගාඩ්රෝ සංවිධානයට අනුව ඇවගාඩ්රෝ නියතයෙහි අගය  mol−1 වේ.

මූලාශ්‍රය
http://en.wikipedia.org/wiki/Avogadro_constant

යොමුව

භාහිර සබැඳි
1996 definition of the Avogadro constant  from the :en:IUPAC :en:Compendium of Chemical Terminology ("Gold Book")
Some Notes on Avogadro's Number, 6.022  (historical notes)
An Exact Value for Avogadro's Number  – :en:American Scientist
Avogadro and molar Planck constants for the redefinition of the kilogram

විද්‍යාවේ නියතයන්
විද්‍යාඥයෝ
රසායන විද්‍යාව

ඇවගාඩ්රෝ නියතය


Esenboğa Havalimanı , Türkiye'nin başkenti Ankara'ya hizmet veren uluslararası havalimanıdır. Şehir merkezinin 28 km kuzeyinde, Akyurt ve Çubuk ilçeleri sınırları içindedir. 1955 yılında hizmete girdi. Havalimanının sahibi Devlet Hava Meydanları İşletmesi iken işletmecisi TAV Havalimanları'dır.

Türkiye'nin iç ve dış hatları bir arada bulunduran ilk havalimanı olan Esenboğa, yolcu trafiği açısından ülkenin en büyük dördüncü havalimanıdır. Uluslararası Havalimanları Konseyi –Avrupa (ACI-Europe) 2009'da Ankara Esenboğa Havalimanı'nı, "5-10 milyon yolcu" kategorisinde "en iyi havalimanı" seçmiştir.

Esenboğa Havalimanı, Newsweek Türkiye dergisinin 100. sayısında yayınladığı "Türkiye'de Umut Veren 100 Şey" listesinde 22. sırada yer almıştır. Diyarbakır Batman Minibüs Seferleri

Tarihçe

1900'lerin başı
Ankara'dan sivil amaçlı ilk uçuşlar İstanbul'a gerçekleştirildi. 1933'te küçük bir filoyla ilk düzenli hava yolu oluştu. Sivil havacılık çalışmalarının yoğunlaşmasıyla birlikte Ankara'da yeni bir havaalanı oluşturulmasına karar verildi ve bunun için şehrin batısında bulunan Etimesgut bölgesi seçildi. Güvercinlik Havalimanı'nda yapılan iyileştirme ve geliştirme çalışmalarının ardındansa Etimesgut askerî kullanım için ayrıldı; sivil uçuşlar tekrar buraya kaydırıldı.

Cumhuriyet'in kuruluşunun ardından Ankara'nın yeniden planlanması gündeme gelmiş; 1927'de bu amaçla bir uluslararası yarışma açılmıştır. Yarışmayı kazanan Hermann Jansen'in planında havaalanı bugünkü Anadolu (eski adıyla Tandoğan) meydanının bulunduğu alanda yer almaktadır.

1940-50'ler
12 Şubat 1947'de Devlet Hava Yolları ilk dış seferini Güvercinlik-Atina arasında gerçekleştirmiştir. Türkiye'nin 1944 Chicago Sivil Havacılık Sözleşmesi'ni imzalamasının ardından, İstanbul Yeşilköy'le birlikte Ankara'da da uluslararası bir havalimanı inşa edilmesi kararlaştırılmıştır. Bunun için Bayındırlık Bakanlığı tarafından yetkilendirilen Amerikan Westinghouse-IG White firmaları 1951 yılında başladıkları Esenboğa Havalimanı inşaatını 1955'te tamamlamıştır.

03R-21L pisti ilk yapıldığında 2752x60 boyutlarındadır. Hâlen kullanılmakta olan büyük uçak hangarı 1954'te, teknik blok, kule ve yolcu hizmetlerinin müşterek verildiği terminal binası 1958'de tamamlandı.

1960-70'ler
Takip eden yıllarda Esenboğa Havalimanı'nda ihtiyaca uygun olarak teknik iyileştirme geliştirme çalışmaları yapıldı. Akköprü VOR (VHF omnidirectional radio range) istasyonu 1960'ta açılmış, altı yıl sonra kule ve teknik hizmetlerin terminalden ayrılmasıyla Çubuk VOR binası da devreye girdi. Tamir atölyeleri, idari binalar, depolar ve uçak hangarları da eklenerek havalimanı büyümeye devam etti. İlk dönemde hava trafik kontrolörlerine de Esenboğa'daki DHMİ Havacılık Okulu'nda eğitim veriliyordu.

1980-90'lar
Artan yolcu trafiğine cevap verebilmek için iç hatlar terminali ayrılarak yeni bir bina inşa edildi ve 1984'te faaliyete girdi. Ertesi yıl paralel 3752x45 metre boyutlarındaki 03L-21R pisti kullanıma açıldı. Ayrıca yabancı devlet ve hükûmet başkanlarıyla uluslararası heyetlerin ağırlandığı konukevi de 1982'de tamamlandı.

Esenboğa Havalimanı'nda geliştirme çalışmaları 1990'larda da hızlanarak sürdü. 1994'te dış hatlar charter terminali devreye alındı. Yeni bir teknik blok ve kule, itfaiye binası, arıtma tesisi gibi ilaveler yapıldı.

2000'ler

Yapılan tüm geliştirme çalışmalarına karşın artan trafiğe cevap veremeyen Esenboğa Havalimanı'nın tamamen yenilenmesi için bir mimari proje yarışması düzenlenerek birinci seçilen tasarımın hayata geçirilmesi için 23 Ocak 2004'te ihaleye gidildi. Yap-işlet-devret projesi olarak planlanan ihaleyi TAV 15 yıl 8 ay işletme süresiyle kazandı. Planlanandan bir yıl önce bitirilen yeni terminal, otopark ve bağlı birimler 16 Ekim 2006'da hizmete girdi.

2010'lar
Ankara Esenboğa Havalimanı, Uluslararası Sivil Havacılık Örgütü'nün (ICAO) yaptığı sınıflandırmaya göre CAT III niteliklerine sahip olup meteorolojik koşulların kötü olduğu zamanlarda bile uçak iniş-kalkışına imkân verebilecek düzeydedir. NASA'nın uzay mekiği programındaki olası bir acil iniş yeri olmuştur.

TAV Havalimanları Mayıs 2023'e kadar havalimanının işletme hakkını elinde tutmaktadır.

2020'ler
Esenboğa Havalimanı, 2020'de Airports Council International tarafından Avrupa'daki en iyi 15-25 milyon yolcu kapasiteli havalimanlarından biri seçildi.

Yapı

Esenboğa Havalimanı, DHMİ tarafından 1998'de açılan bir mimari yarışmayla tasarlandı. Yarışmayı mimarlar Ercan Çoban, Ahmet Yertutan, Suzan Esirgen ve Süleyman Bayrak'ın projesi kazandı. Mimar Çoban, yaklaşımlarını "Biz bu arada yolcuyu biraz rahatlatmak istedik. Bu nedenle yaptığımız projede bir kere olabildiğince gün ışığı kullandık. Olabildiğince bu karmaşık işlemleri çok rahat algılanabilir kılmaya çalıştık. Kimsenin kafası karışmadan kapıdan giriyor, karşısında check-in bankoları sonra köprüden geçiyor ve kapılara ulaşıyor. Olabildiğince dingin ve basit" şeklinde özetledi.

Terminaller

İç ve dış hatlar terminali
Ankara Esenboğa Havalimanı, Türkiye'nin ilk iç ve dış hatları bir arada olan havalimanıdır. Toplam 182 bin metrekareyle ülkenin en büyük dördüncü terminal alanına sahip havalimanı konumundadır. 18 yolcu köprüsü, 18 pasaport gişesi ve dokuz bagaj bantı bulunmaktadır. Toplam 10 milyon yolcu/yıllık kapasiteye sahip terminal binasında 130 check-in kontuarı, dört adet CIP ve bir adet VIP salonu bulunuyor.

Kargo terminali
Çok sayıda şirket Esenboğa Havalimanı'ndan kargo hizmeti vermektedir.

Genel havacılık terminali
508 metrekare alanda hizmet veren Ankara Esenboğa Havalimanı Genel Havacılık Terminali Ocak 2012'de açıldı. Terminalde iç ve dış hatlara seyahat edecek yolcuların güvenlik, gümrük, pasaport işlemleri en hızlı şekilde yapılabiliyor. Terminal Çubuk Yolu, Özel Hangarlar Bölgesi 5 no'lu apronda bulunuyor. İç Hatlar ve Dış Hatlar için ayrılmış iki ayrı salon bulunan terminal TAV tarafından yapıldı ve işletiliyor.

Pistler

Diğer tesisler

Hava trafik kontrol eğitim tesisi
Esenboğa Havalimanı kompleksi içerisinde 17 bin metrekare kapalı alana sahip bir simülatör binası ve eğitim merkezi bulunuyor. 1997'de başlayan ve 2002'de sonuçlanan çalışmalar çerçevesinde en üst düzeyde hava trafik kontrol eğitimi verilecek bir tesis oluşturuldu. Binada ATC simülatörünün yanı sıra elektronik, güvenlik ve bilgisayar amaçlı 11 adet sınıf bulunuyor. 360 derecelik kule simülatörü 3-boyut destekli görüntü özelliğine sahip ve yaklaşma/yol kontrol simülatörüne entegre çalışarak üst düzeyde gerçekçi bir eğitim sistemi ortaya çıkarıyor. Bu özellik kule ve yol yaklaşma arasındaki tüm koordinasyon çalışmalarının simüle edilmesine imkân tanıyor. Esenboğa, İstanbul, Antalya, Adnan Menderes, Dalaman havalimanlarının bire bir, Van Ferit Melen ve Diyarbakır meydanlarının da temel olmak üzere yedi havalimanı görüntüleri simülatör veri tabanında bulunuyor.

Eski terminaller
2006'da yeni terminalin hizmete girmesinin ardından eski A terminali yıkılarak yerine THY Teknik tarafından uçak hangarı inşa edildi. Hangar binasının toplam kapalı alanı yaklaşık 7 bin metrekaredir. B terminali de PTT tarafından kargo hizmeti vermek üzere kullanılmaktadır.

Büyük Şeref Salonu
Havalimanı içerisinde ayrı bir bina olan Büyük Şeref Salonu, Türkiye Cumhuriyeti cumhurbaşkanı ve bakanları ile yabancı ülke başkanlarının karşılandığı ve uğurlandığı yerdir. Yakınında ayrıca 2016'da açılan bir cami yer almaktadır.

Hava yolları ve uçuş noktaları
18 Temmuz 2023 itibarıyla havalimanından uçuş icra eden havayolları ve güncel destinasyonlar tablodaki gibidir:

Kargo

İstatistikler

Yolcu istatistikleri

== Ulaşım ==

Dış bağlantılar
BelkoAir Web Sitesi
Havaş Web Sitesi

Toplu ulaşım
442-A ve 442-K Havalimanı-AŞTİ-Kızılay hattında 10 Yıllık anlaşma ile Ego'dan Belko Air adlı Belediye Şirketine verilen yetkiye göre belediye otobüsleri şehir merkezinden kalkarak havalimanındaki dış ve iç hatlara götürmektedir.

Ayrıca BELKOAİR şirketi havalimanı-şehir merkezi ve havalimanı-aşti arasında transfer hizmeti vermektedir. Tüm uçuşlar için servis düzenleyen şirket, Aşti- Havalimanı arasında; Aşti, YHT, Ankara Spor Salonu F kapısı önü, AKM(19 Mayıs Stadyumu B kapısı önü), Pursaklar, Esenboğa Havalimanı Belkoair güzergâhını izlemektedir. Şehir merkezi hattı ise, Kızılay (Gama iş merkezi önü), Ankara Spor Salonu F kapısı önü, AKM (19 Mayıs Stadyumu B kapısı önü), Pursaklar, Esenboğa Havalimanı güzergahını izlemektedir <ref> Hava Yolları|THY]]'nin İstanbul-Ankara seferini yapan Boeing 727 tipi Afyon isimli uçağı Ankara'da sis ve kar yağışı nedeniyle piste 50 metre kala çakıldı. 60 yolcudan 47'si öldü.
 30 Mart 1998'de, Lefkoşa-Ankara seferini yapan Kıbrıs Türk Hava Yolları'na ait yolcu uçağı, el bombası şeklindeki çakmakla Mehmet Ertürk tarafından kaçırıldı. Uçak Ankara'ya indirildi. Mehmet Ertürk yakalandı.
 10 Nisan 2007'de, Diyarbakır-İstanbul seferini yapan Pegasus Havayollarına ait uçak, üzerinde bomba olduğunu söyleyen bir kişi tarafından kaçırılmak istendi. Tahran'a gitmek istediğini belirten Mehmet Gökşingöl, uçağın Esenboğa Havalimanına indirilmesinin ardından yaklaşık 40 dakika sonra teslim oldu.

Resimler

Kaynakça

Dış bağlantılar

Esenboğa Havalimanı

Esenboğa Havalimanı
Ankara'daki cumhuriyet dönemi yapıları
1955'te Türkiye'de kurulan oluşumlar
1955'te kurulan havalimanları
1955'te Ankara

Ankara Esenboğa Havalimanı


Christian Lorenz, (Lakabı olan Flake ismiyle bilinir. d. 16 Kasım 1966, Berlin), Alman müzisyen ve Rammstein adlı metal grubunun klavyecisi olarak tanınır.

Kişisel Özellikleri

Lorenz ailesi tarafından evlat edinilen Flake, iki üvey kardeşi ile büyümüştür. Küçük yaşlarda piyanoya ilk çocukluk arkadaşlarından biri piyano çalabildiği için yönelmiştir. Ailesi onu müzik okuluna göndermiş; 15 yaşındayken de doğum gününde 100 Mark'a aldıkları piyanoyu armağan etmişlerdir. Hala, büyütülmüş olduğu Prenzlauer Berg'de yaşamakta, hatta grup çalışmalarına giderken de her gün eski okulunun önünden geçmektedir.

Küçükken gazete dağıtıcısı olarak çalıştı. Aslında hep cerrah olmak istemişti ama askerliğini yapmayı reddettiği için okumasına izin verilmemiştir.

Özel yaşamı
Üç kız çocuğu sahibidir.

Kariyeri

1983'te, 17 yaşındayken, Paul Landers ve Aljoscha Rompe ile Feeling B adlı bir grupta çalmaya başlamış ve bu grupta yaklaşık 10 yıl kalmıştır. Bu grup 1990'ların ortalarında dağılmıştır. Ama Kasım 2000'de Rompe ölene kadar özel etkinliklerde bir araya gelmişlerdir.

1994 yılında, Till Lindemann, Richard Kruspe, Oliver Riedel ve Christoph Schneider ile katıldığı Berlin Senate Metro yarışmasını kazanarak profesyonel olarak dört demo kaydetme hakkı kazanmışlardır. Sonradan Paul Landers ve en son olarak kendisinin katılması ile Rammstein doğmuştur. Aslında başta gruba katılmak istemiyordu hatta Rammstein için onların yaptığı müziği sevmiyorum ve klavyemle bu müziğe tecavüz ediyorum demiştir. Ama sonunda kabul etmiş ve ilk albümleri Herzeleid (Kalp Ağrısı) üstünde çalışmaya başlamışlardır.

Dış bağlantılar
 Herzeleid.com
 Rammstein.de

1966 doğumlular
Alman heavy metal müzisyenleri
Rammstein üyeleri
Yaşayan insanlar
Endüstriyel müzisyenler
Alman klavyeciler
Alman ateistler
Heavy metal klavyecileri
Ateist müzisyenler

Christian Lorenz


Parade je osmi studijski album američkog glazbenika Princea i soundtrack njegovog filma Under the Cherry Moon iz 1986. Parade je ujedno i četvrti i posljednji album na kojemu surađuje sa svojim sastavom The Revolution. Objavile su ga diskografske kuće Paisley Park Records i Warner Bros. Records na dan 31. ožujka 1986.

Popis pjesama

Albumi iz 1986.
Američki glazbeni albumi

Parade


Muhammad bin Ahmed bin Juzayy Al Gharnati  () was an Andalusian Maliki-Ash'ari scholar and poet of Arab origin.

Works
He wrote many religious works such as his al-Qawanin al-Fiqhiyyah or "The Laws of Jurisprudence"  a comparative manual of the jurisprudence of the four Sunni madhhabs (Maliki, Hanafi, Shafi`i, Hanbali) with emphasis on the Maliki school and notices of the views of the Ẓāhirī school and others.  He is also noted for his tafsir of the Qur'an al-Tashil li Ulum al-Tanzil,  his book on legal theory Taqrīb al-Wuṣūl 'ilā 'Ilm al-Uṣūl or The Nearest of Paths to the Knowledge of the Fundamentals of Islamic Jurisprudence, which he wrote for his son, as well as his treatise on Sufism based on the Qur'an, The Refinement of the Hearts.

Family
He had three sons. His son Abu Abdullah Ibn Juzayy is mainly known as the writer to whom Ibn Battuta dictated an account of his travels. He wrote "The Travels of Ibn Battuta" (Riḥlat Ibn Baṭūṭah) in 1352-55. It is clear that he copied passages from previous works such as the  description of Medina from the Rihla of Ibn Jubayr and the description of Palestine by Mohammed al-Abdari al-Hihi.

See also

 List of Ash'aris and Maturidis

References

Bibliography
Ibn Juzayy, Muhammad ibn Ahmad, [https://archive.org/details/ibndjuzay-tasfiatalqulub Tasfiyat al-qulub fi al-wusul ila hadrat 'Allam al-Ghuyub / li-Ibn Juzayy al-Gharnati ; dirasat wa-tahqiq Munir al-Qadiri Bu Dashish ; taqdim Ahmad al-Tawfiq. al-Tab'ah 1.']' [Casablanca : s.n.], 1998
M. Isabel Calero Secall,  RULERS AND QĀDĪS: THEIR RELATIONSHIP DURING THE NASRID KINGDOM, in: Journal	Islamic Law and Society, Volume 7, Number 2 / June, 2000
Ibn al-Khatib, al-Ihata fi akhbar Gharnata, ed. M. Inan, 4 vols. (Cairo, 1973-77), I, 157-62;
Ibn al-Khatib, al-Katiba al-kamina, ed. Ihsan Abbas,(Beirut, 1983), 138-43
Ibn al-Khatib, al-Lamha al-badriyya fi l-dawla al-nasriyya, ed. Muhibb al-Din al-Khatib, 3rd ed. (Beirut, 1978),  116-18
Al-Maqqari Nafh al-tib min ghusn al-Andalus al-ratib'', ed. I. 'Abbas, Beirut, 1968, t. 8, pp. 40-54
F.Velazquez Basanta, Retrato jatibiano de Abu Bakr Ya'far Ahmad ibn Yuzayy, otro poeta y qadi al-yama'a de Granada. Anales de la Universidad de Cadiz, IX-X (1992-93), 39-51
Maria Arcas Campoy, Un tratado de derecho comparado: el Kitàb al-Qawànìn de Ibn Juzayy, pp. 49-57, In: Atti del XIII Congresso dell'Union Européenne d'Arabisants et d'Islamisants (Venezia 1986)he was the one who Ibn Battuta dedicated his life and works to.

Asharis
Quranic exegesis scholars
Maliki scholars from al-Andalus
Poets from al-Andalus
14th-century Moroccan poets
14th-century Moroccan historians
Moroccan scholars
Scholars from Fez, Morocco
Writers from Fez, Morocco
Banu Kalb
1321 births
1357 deaths
14th-century Arabic-language poets

Ibn Juzayy


Acemoğlu est un nom propre turc.

Étymologie
Acemoğlu est un patronyme turc composé de Acem, mot turc ottoman qui désigne le peuple persan en Iran, issu du mot arabe Ajam de même sens, et de oğlu, suffixe à valeur patronymique turc qui signifie « fils de », accusatif de oğul, « fils ». Acemoğlu signifie donc « fils du Persan ». Cette construction est à rapprocher de , Kürtoğlu et , autres patronymes turc qui signifient respectivement « fils de l'Afshar », « fils du Kurde » et « fils du Turc ».

Prénom
 est un prénom masculin turc. Avec ce sens, Acemoğlu signifie « fils d'Acem ».

Patronyme

 Daron Acemoğlu (1967-), économiste turco-américain.

Voir aussi
 , suffixe à valeur patronymique de très nombreux noms de familles turcs, qui signifie « fils de ».

Patronyme turc

Acemoğlu


චැම්පියන්ස් කුසලාන ක්‍රිකට් තරඟාවලියේ ප්‍රථම අදියර වන 1998 අයිසීසී නොක් අවුට් කුසලාන තරඟාවලිය සඳහා සහභාගී වීමට තෝරා ගත් සංචිත නවය (සියලුම ටෙස්ට් රටවල්) මෙයයි. මෙම තරඟාවලිය බංග්ලාදේශයේදී 1998 ඔක්තෝබර් 24 සිට නොවැම්බර් 2 දක්වා පැවැත්විණි. කණ්ඩායම් වලට 30 දෙනෙකුගෙන් යුත් මූලික සංචිතයක් නම් කළ හැකි නමුත්, තරඟාවලිය ආරම්භ වීමට මාසයකට පෙර, නියම තරඟාවලිය සඳහා අවසර දෙනු ලැබුවේ 14 දෙනෙකුගෙන් යුත් කණ්ඩායම් සංචිතයක් සඳහා පමණි. පිළිමළුන් පිටුදැකීමේ තරඟාවලියේදී නවසීලන්තය සහ සිම්බාබ්වේ කණ්ඩායම් පමණක් පූර්ව සුදුසුකම් ලැබීමේ තරඟයකට සහභාගී වූහ. නවසීලන්තය එම තරඟය ජයග්‍රහණය කළ අතර අර්ධ අවසන් පූර්ව වටය සඳහා සුදුසුකම් ලබා ගත් අතර එහිදී ඔවුන් ශ්‍රී ලංකාවට මුහුණ දුන්හ. බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් කණ්ඩායම කඩුලු 4 කින් පරාජයට පත් කරමින් දකුණු අප්‍රිකාව ICC නොක් අවුට් කුසලාන ක්‍රිකට් තරගාවලියේ සමාරම්භය දිනා ගත්තේය.

මයික් රින්ඩල්, හර්ෂල් ගිබ්ස් සහ ඇන්ඩෲ හඩ්සන් දකුණු අප්‍රිකානු සංචිතයට මුලින් තෝරාගෙන නොමැත. නමුත් පසුව තුවාල ලැබූ ගැරී කර්ස්ටන් වෙනුවට රින්ඩල්ව නැවත කැඳවූ අතර රින්ඩෙල්ගේ ආරම්භක සහකරු ලෙස ඩැරල් කලිනන් තෝරා ගන්නා ලදී. මුෂ්තාක් අහමඩ්, මොහොමඩ් සහීඩ් සහ අබ්දුල් රසාක් වෙනුවට අර්ෂාඩ් ඛාන්, ෂොයිබ් අක්තාර් සහ වසීම් අක්‍රම් පකිස්ථානු සංචිතයට කැඳවා ඇත. වැලමිටේ ආබාධයෙන් සුව නොවූ වකාර් යූනිස් ඉවත් වූ අතර අකිබ් ජාවිඩ් 14 දෙනෙකුගෙන් යුත් කණ්ඩායමට කැඳවනු ලැබීය. සයීඩ් අන්වර් සහ ඉන්සමාම් උල් හක් ආබාධයන්ට ලක්වීම හේතුවෙන් ඉවත් වීම හේතුවෙන් මූලික පාකිස්තානු සංචිතයෙන් ඉවත් කරන ලද අතර ඒ වෙනුවට සලීම් එලාහි සහ අක්තාර් සර්ෆරාස් කණ්ඩායමට කැඳවා තිබුණි. නවසීලන්තයේ ප්‍රධාන ක්‍රීඩකයින් වන ඩියෝන් නැෂ්, ක්‍රිස් කෙයාන්ස්, ලෝර්න් හෝවෙල් සහ ගේවින් ලාර්සන් - විවිධ ආකාරයේ ආබාධ හේතුවෙන් තරඟාවලිය සඳහා සහභාගී වීමට නොහැකි විය. වේග පන්දු යවන සයිමන් ඩෝල් ද ආබාධයට පත් වූ ක්‍රිස් ඩ්රම් වෙනුවට නැවත සංචිතයට කැඳවා ඇත.

සංචිත

ඕස්ට්‍රේලියාව

එංගලන්තය

ඉන්දියාව

නවසීලන්තය

පාකිස්ථානය

දකුණු අප්‍රිකාව

ශ්‍රී ලංකාව

බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්

සිම්බාබ්වේ

යොමුව

අයි.සී.සී පිළිමළුන් පිටුදැකීමේ කුසලානය 1998 කණ්ඩායම් සංචිත


El cruzado fue una moneda de oro de baja ley que acuñó Enrique II de Castilla en 1369: (Colmenares, historia de Segovia, cap. 26).

Valía un maravedí y 3 reales cada uno. Causó tal daño que en las cortes celebradas en Toro el año de 1371 se hizo ver que por su causa se habían encarecido los géneros y se mandó que el cruzado, en vez de un maravedí, valiese dos cornados y en el año de 1373 se publicó nuevo ordenamiento volviendo la moneda vieja a su antiguo valor. (Crónica de D. Enrique II).

Referencias
Diccionario de Hacienda, José Canga Argüelles, 1833

Monedas de España
Monedas fuera de curso

Cruzado (moneda)


Hear'Say were  a British pop group.  They were created through the ITV reality TV show Popstars in February 2001, the first UK series of the international Popstars franchise. The group, who were signed to Polydor Records, originally consisted of Danny Foster, Myleene Klass, Kym Marsh, Suzanne Shaw, and Noel Sullivan.

Hear'Say achieved instant fame, breaking chart records with their debut single "Pure and Simple" and the album Popstars. However, their second album failed to match this success.

In January 2002, Marsh left Hear'Say due to conflicts with Klass and Sullivan. She was replaced by former Boom! member Johnny Shentall a month later. During a summer promotional tour, Hear'Say were constantly harassed by members of the public. "Lovin' Is Easy", the group's only single to be released with Shentall, failed to make a commercial impact. Hear'Say announced their split in October 2002, twenty months after their formation, citing "abuse from the public" as the main reason for their demise. After the band's break-up, all members went on to achieve individual success elsewhere in the entertainment industry.

History

2000–2001: Formation, Popstars and Everybody
Over the course of six weeks in late 2000, thousands of hopeful singers attended open television auditions for ITV's Popstars talent show. The contestants were judged by Nigel Lythgoe, Paul Adam (director of A&R at Polydor Records, who had rights to the finished group), and Nicki Chapman, who had worked with the Spice Girls. The judges reduced the contestants to a group of ten, before visiting each of them at their homes to reveal whether or not they had been selected for the group. The five chosen singers – Danny Foster, Myleene Klass, Kym Marsh, Suzanne Shaw, and Noel Sullivan – formed Hear'Say. The five unsuccessful finalists went on to form the group Liberty (later renamed Liberty X after a legal dispute). The programme documented Hear'Say recording and promoting their first single with the series ending on the night the single charted in the UK Singles Chart. Popstars became an instant success, taking in audiences of over 10 million viewers.

In March 2001, Hear'Say released their first single, "Pure and Simple", a cover of a little-known album track by Girl Thing. The song went straight to number one on the UK Singles Chart in March 2001, selling just under 550,000 copies. "Pure and Simple" was the fastest-selling debut single at the time, as well as the fastest-selling non-charity single – a record beaten a year later by Pop Idol winner Will Young. The track spent two more weeks at number one. With the release of their debut album Popstars, Hear'Say became the first act in UK chart history to simultaneously top the UK Singles Chart and UK Albums Chart with their debut releases. Popstars sold 306,631 copies in its first week, breaking yet another record for fastest-selling debut album. The album featured cover versions of "Monday Monday" by the Mamas & the Papas and "Bridge over Troubled Water" by Simon & Garfunkel, alongside original tracks purchased for the group.

Hear'Say released their second single, "The Way to Your Love", in June 2001. The song became their second consecutive number-one single. The group were invited to perform at the 80th birthday celebrations of Prince Philip, Duke of Edinburgh. Hear'Say went on to present their own ITV show called Hear'Say It's Saturday, which featured performances, comedy sketches and celebrity guests. This followed on from a mini-series named Meet the Popstars which was intended to allow the public to get to know the group and their music away from the talent show format. In August 2001, Hear'Say toured the United Kingdom. They initially announced five dates which quickly sold out, causing the band to schedule thirty more dates. However, the new dates struggled to sell out as hundreds of tickets remained unsold. The group also released a live DVD.

Whilst on tour, the group began recording their second studio album, Everybody. In November 2001, just nine months after the release of their debut album, Hear'Say released Everybody. The album was preceded by a single of the same name. The single debuted at number four, while the album crept into the chart at number 24. Everybody went on to sell just one fifth as many copies as Popstars. Despite the second album's lack of success, it did achieve Gold status by the BPI but over a decade after its release and plans were made for an arena tour but these were later cancelled.

2001–2002: Line-up changes, decline and break-up
Tabloids began reporting that Kym Marsh, who had gained attention due to her relationship with former EastEnders actor Jack Ryder, had left the band following feuds with bandmate Myleene Klass. A representative for Hear'Say denied the reports, stating: "Everybody who is involved with Hear'Say will be sitting down this week to discuss the future. Kym Marsh is still with the band." However, in January 2002, Kym Marsh announced that she was leaving Hear'Say, later revealing she often fought with Klass and Noel Sullivan. Auditions were held to find Marsh's replacement.

The audition process was televised in segments of This Morning, an ITV daily morning show, mirroring the procedure during which the original members of Hear'Say were chosen. Johnny Shentall, husband of Steps singer Lisa Scott-Lee, won the auditions, joining the group on 5 February 2002. Controversy erupted when it was found out that Shentall had previously been a member of short-lived pop group Boom! and a back-up dancer for Hear'Say. In March 2002, Hear'Say cancelled their planned arena tour to allow Shentall time to "settle in" to the group.

Hear'Say began recording their third album. During the summer of 2002, the group toured the UK radio roadshows circuit, where they were constantly booed and abused by members of the public, with a performance in Brighton being cut short due to the animosity concerned – evidence of the degree of public animosity that had built up. During the tour, the group's vehicle was threatened by an apparently armed man at a motorway service area on the M1 motorway in Leicestershire. The man, later arrested, claimed to have been playing a prank on the group. In August 2002, Hear'Say released their only single with Shentall, entitled "Lovin' Is Easy". The track had a new sophisticated feel in an attempt to regenerate interest in the group's music. The single became Hear'Say's lowest charting single to date when it peaked at number six. Media reports suggested that Polydor Records wanted the single to at least reach the UK Top 5. Following the disappointing sales of the single, it was thought that they would be dropped by the label, though no official word came from Polydor.

Hear'Say split up on 1 October 2002, citing "abuse from the public" as the main reason. The group admitted to being a fad that had passed. Hear'Say's popularity had been eclipsed by that of Liberty X, a band composed of the five other finalists of Popstars.

Discography

Albums

Singles

Filmography
Popstars (2001)
ITV Panto: Dick Whittington (2002)

References

English pop music groups
English vocal groups
Kym Marsh
Musical groups established in 2001
Musical groups disestablished in 2002
Musical groups from London
Popstars winners
Co-ed groups

Hear'Say


Arlette Lévy-Andersen (née Lévy, épouse Andersen), née le  dans le , d'une famille juive originaire d'Alsace, est le grand témoin de la Shoah au Danemark. Elle est décédée à son domicile de Fredericia, dans le Danemark-du-Sud, le 23 août 2022.

Famille et jeunesse
Arlette Lévy-Andersen grandit dans le quartier du Marais, à Paris, dans une famille de la classe moyenne. Son père est un ancien combattant, et en est fier. Elle prépare son baccalauréat au lycée Victor-Hugo à Paris.

La Seconde Guerre mondiale et Auschwitz
La culture juive n'occupe qu'une infime partie de la vie de famille, et c'est lors de la Seconde Guerre Mondiale que Arlette Lévy-Andersen et sa famille se rendent réellement compte de leur judéité. A 18 ans et après avoir obtenu son baccalauréat, elle rejoint son père en zone libre. Elle s'inscrit à l'université de Clermont-Ferrand pour y suivre des études d'anglais. Clermont-Ferrand est alors une ville agitée, en raison de l'établissement de Pétain et de son gouvernement à Vichy. Clermont-Ferrand abrite l'université repliée de Strasbourg et les mouvements de résistance y sont actifs. La zone libre est envahie par les nazis en novembre 1942.

La plus grande rafle de l'histoire des universités françaises
Le 25 novembre 1943, les nazis lancent une rafle dans l'ensemble des bâtiments universitaires : les soldats ramènent étudiants, professeurs et personnels des universités de Strasbourg et de Clermont-Ferrand dans la cour intérieure de la faculté située avenue Carnot. Un tri conduit par un ancien résistant retourné par la Gestapo, Georges Mathieu, débouche sur une série d'arrestations parmi les Alsaciens réfractaires au service dans la Wehrmacht, les résistants et les Juifs. Arlette Lévy est arrêtée puis internée dans une caserne avant d'être envoyée à Drancy, puis de là, à Auschwitz.

Auschwitz
Arlette Lévy arrive dans le camp d'extermination le 23 janvier 1944. Sélectionnée pour effectuer des travaux à l'extérieur du camp, elle s'étiole rapidement et ne doit sa survie qu'à l'intervention inespérée d'un Juif de Salonique, Jacques Stroumsa, ingénieur enrôlé de force dans l'armée nazie. La protection de son responsable allemand, ulcéré par le meurtre de masse qui se déroulait sous ses yeux, avait valu à Jacques Stroumsa une place particulière qui lui laisse la possibilité de faire venir dans l'usine d'armement où il travaille des prisonniers choisis. C'est ainsi qu'Arlette Lévy devient ouvrière en atelier, une tâche moins pénible physiquement que les travaux extérieurs. Devant l'avancée de l'Armée rouge, les SS évacuent une partie du camp le 18 janvier 1945, dont Arlette Lévy. Après une longue et difficile marche, elle arrive à Ravensbrück. Elle est ensuite internée à Malchow. Puis, libérée, elle rentre à Paris en mai 1945.

Le devoir de mémoire
Arlette Lévy reprend le cours d'une vie normale. Elle vit au Danemark, où elle rencontre l'enseignant, Ole Andersen qui devient son époux, elle prend alors le nom de Arlette Lévy-Andersen. Elle devient elle-même professeure de français au lycée de Fredericia. Comme de nombreux déportés, Arlette Lévy-Andersen décide d'éviter de parler des atrocités de la guerre, même à ses proches. Elle change de ligne de conduite en 1990, en voyant à la télévision le président du Front national relativiser l'importance du génocide juif : « J'ai pensé que nous (les survivants de l'Holocauste) n'étions pas si nombreux, et qu'un jour il n'y aurait plus de témoins de cette époque. ». Elle sillonne alors sans relâche le Danemark – mais aussi parfois la Suisse et la France - pendant , et tient 426 conférences. T. K. Christiansen indique que  seraient venus l'écouter. La qualité de son témoignage lui valut l'intérêt des journalistes.

Elle décède le 23 août 2022 au Danemark.

Distinctions et honneurs

Un prix de la liberté, décerné par la ville de Fredericia porte son nom

L'Université Clermont Auvergne a donné son nom au Centre des langues et du multimédia, à Clermont-Ferrand en novembre 2021

Bibliographie et filmographie

Bibliographie
 Christiansen, Thomas Kvist. Vi er her for at dø. Fredericia : Kvist Kommunikation og Billunds Boghandel, 2018. Traduit du danois et édité par Fabrice Boyer (Nous sommes ici pour mourir. L'itinéraire d'Arlette Lévy-Andersen rescapée d'Auschwitz) Clermont-Ferrand : Presses universitaires Blaise-Pascal, 2021).
Smith, Peter Langwithz. Auschwitz : en beskrivelse. København : Gyldendal, 2004.
 Stroumsa, Jacques. Tu choisiras la vie : violoniste à Auschwitz, préf. de Beate Klarsfeld. Paris : les Éd. du Cerf, 1998.
 Sweets, John F. Clermont-Ferrand à l'heure allemande, trad. de l'anglais par René Guyonnet. Paris : Plon, 1996.
 Université de Strasbourg. Témoignages strasbourgeois : de l'université aux camps de concentration. Strasbourg : Presses universitaires de Strasbourg, 1947.
 Vestergaard, Morten. Pigen fra Auschwitz. København : Jyllands-Posten, 2011.

Filmographie
 Christiansen, Thomas Kvist. Arlette, une histoire que nous ne devons jamais oublier. Fredericia : Kvist Film og Kommunikation, 2020

Notes et références

Liens externes

Naissance en juin  1924
Naissance dans le 3e arrondissement de Paris
Survivant d'Auschwitz
Officier de la Légion d'honneur
Chevalier de l'ordre de Dannebrog
Enseignant du XXe siècle
Décès à 98 ans
Décès au Danemark
Décès en août 2022

Arlette Lévy-Andersen


Best of the Best 2, es una película de acción estadounidense de 1993 dirigida por Robert Radler y protagonizada por Phillip Rhee, Eric Roberts y Chris Penn. Es una secuela de Best of the Best de 1989. La película estuvo seguida por dos secuelas en 1995 y 1998, que salieron directamente en DVD.

Argumento
En un club de pelea clandestino, Travis Brickley, cinturón negro, muere después de perder contra el malvado maestro de Artes Marciales, Brakus. La muerte de Travis fue presenciada por Walter Grady, y junto a Alex Grady vengará la muerte de su amigo.

Reparto
 Alexander Grady - Eric Roberts
 Tommy Lee - Phillip Rhee
 Travis Brickley - Christopher Penn
 Walter Grady - Edan Gross
 Brakus - Ralf Möller
 Sue - Meg Foster
 James - Sonny Landham
 Weldon - Wayne Newton
 Finch - Patrick Kilpatrick
 Abuela - Betty Carvalho
 Dae Han - Simon Rhee
 Sae Jin Kwon - Hayward Nishioka
 Yung June - Ken Nagayama
 Estudiante de Karate - Michael Treanor

Doblaje
 Alexander Grady - Alfonso Vallés - Gabriel Cobayassi
 Tommy Lee - Alejandro Ávila - José Luis Reza Arenas
 Travis Brickley - Antonio Garcia Moral - Hector Lee
 Walter Grady - Kalimba Marichal
 Brakus - Ralf Möller
 Sue - Meg Foster
 James - Sonny Landham
 Weldon - Wayne Newton
 Finch - Patrick Kilpatrick
 Abuela - Betty Carvalho
 Dae Han - Simon Rhee
 Sae Jin Kwon - Hayward Nishioka
 Yung June - Ken Nagayama

Enlaces externos

Películas de artes marciales
Películas de acción
Películas de crimen
Películas de 20th Century Fox

Best of the Best 2


In Riemannian geometry, the geodesic curvature  of a curve  measures how far the curve is from being a geodesic. For example, for 1D curves on a 2D surface embedded in 3D space, it is the curvature of the curve projected onto the surface's tangent plane. More generally, in a given manifold , the geodesic curvature is just the usual curvature of  (see below). However, when the curve  is restricted to lie on a submanifold  of  (e.g. for curves on surfaces), geodesic curvature refers to the curvature of  in  and it is different in general from the curvature of  in the ambient manifold  . The (ambient) curvature  of  depends on two factors: the curvature of the submanifold  in the direction of  (the normal curvature ), which depends only on the direction of the curve, and the curvature of  seen in  (the geodesic curvature ), which is a second order quantity. The relation between these is . In particular geodesics on  have zero geodesic curvature (they are "straight"), so that , which explains why they appear to be curved in ambient space whenever the submanifold is.

Definition
Consider a curve  in a manifold , parametrized by arclength, with unit tangent vector . Its curvature is the norm of the covariant derivative of : . If  lies on , the geodesic curvature is the norm of the projection of the covariant derivative  on the tangent space to the submanifold. Conversely the normal curvature is the norm of the projection of  on the normal bundle to the submanifold at the point considered.

If the ambient manifold is the euclidean space , then the covariant derivative  is just the usual derivative .

Example
Let  be the unit sphere  in three-dimensional Euclidean space. The normal curvature of  is identically 1, independently of the direction considered. Great circles have curvature , so they have zero geodesic curvature, and are therefore geodesics. Smaller circles of radius  will have curvature  and geodesic curvature .

Some results involving geodesic curvature

The geodesic curvature is none other than the usual curvature of the curve when computed intrinsically in the submanifold . It does not depend on the way the submanifold  sits in .
 Geodesics of  have zero geodesic curvature, which is equivalent to saying that  is orthogonal to the tangent space to .
On the other hand the normal curvature depends strongly on how the submanifold lies in the ambient space, but marginally on the curve:  only depends on the point on the submanifold and the direction , but not on .
In general Riemannian geometry, the derivative is computed using the Levi-Civita connection  of the ambient manifold: . It splits into a tangent part and a normal part to the submanifold: . The tangent part is the usual derivative  in  (it is a particular case of Gauss equation in the Gauss-Codazzi equations), while the normal part is , where  denotes the second fundamental form.
The Gauss–Bonnet theorem.

See also
 Curvature
 Darboux frame
 Gauss–Codazzi equations

References

 .
 .

External links

Geodesic (mathematics)
Manifolds

Geodesic curvature


Sonerila (lat. Sonerila), veliki biljni rod vazdazelenih trajnica i grmova iz porodice Melastomataceae. Pripada mu oko 170 vrsta koje rastu po troposkoj i suptropskoj Aziji.

Vrste

 Sonerila affinis Arn.
 Sonerila albiflora Stapf & King ex King
 Sonerila amoena Bakh.f.
 Sonerila anaimudica Lundin & B.Nord.
 Sonerila annamica Guillaumin
 Sonerila arguta R.Br. ex Wall.
 Sonerila arnottiana Thwaites
 Sonerila arunachalensis G.S.Giri, A.Pramanik & H.J.Chowdhery
 Sonerila barbata Ridl.
 Sonerila barnesii C.E.C.Fisch.
 Sonerila beccariana Cogn.
 Sonerila belluta Ridl.
 Sonerila bensonii Hook.f.
 Sonerila bicolor Stapf & King
 Sonerila biflora Zoll. & Moritzi
 Sonerila bokorense S.H.Cho & Y.D.Kim
 Sonerila borneensis Cogn.
 Sonerila bracteata Stapf & King
 Sonerila brandisiana Kurz
 Sonerila brunonis Wight & Arn.
 Sonerila buruensis Bakh.f.
 Sonerila calaminthifolia Stapf & King
 Sonerila calophylla Ridl.
 Sonerila calycula Stapf & King
 Sonerila cannanorensis G.S.Giri & M.P.Nayar
 Sonerila cantonensis Stapf
 Sonerila celebica Bakh.f.
 Sonerila clarkei Cogn.
 Sonerila cordifolia Cogn.
 Sonerila coriacea Lundin & B.Nord.
 Sonerila corneri Nayar
 Sonerila costulata Stapf & King
 Sonerila crassicaulis Lundin
 Sonerila crassiuscula Stapf
 Sonerila daalenii Bakh.f.
 Sonerila decipiens Bakh.f.
 Sonerila devicolamensis M.P.Nayar
 Sonerila dharii V.Prakash & Mehrotra
 Sonerila dongnathamensis Suddee, Phutthai & Rueangr.
 Sonerila elatostemoides Stapf & King
 Sonerila elegans Wight
 Sonerila elliptica Stapf & King
 Sonerila erecta Jack
 Sonerila exacoides Ridl.
 Sonerila finetii Guillaumin
 Sonerila firma (Thwaites ex C.B.Clarke) Lundin
 Sonerila fraseri Kiew
 Sonerila froidevilleana Bakh.f.
 Sonerila gamblei G.S.Giri & M.P.Nayar
 Sonerila gardneri Thwaites
 Sonerila gimlettei Ridl.
 Sonerila glaberrima Arn.
 Sonerila glabricaulis (Thwaites ex C.B.Clarke) Lundin
 Sonerila glabriflora Stapf & King
 Sonerila grandiflora R.Br. ex Wall.
 Sonerila grandis Ridl.
 Sonerila griffithii C.B.Clarke
 Sonerila guneratnei Trimen
 Sonerila hainanensis Merr.
 Sonerila harmandii Guillaumin
 Sonerila harveyi Thwaites
 Sonerila helferi C.B.Clarke
 Sonerila heterophylla Jack
 Sonerila hirsuta Ridl.
 Sonerila hirsutula Arn.
 Sonerila hirtella Cogn.
 Sonerila hirtiflora Nayar
 Sonerila hookeriana Arn.
 Sonerila impatiens Becc. ex Cogn.
 Sonerila inaequalis Murugan & Manickam
 Sonerila insignis Blume
 Sonerila integrifolia Stapf
 Sonerila junghuhniana Miq.
 Sonerila kanniyakumariana Gopalan & A.N.Henry
 Sonerila khasiana C.B.Clarke
 Sonerila kinabaluensis Stapf
 Sonerila laeviuscula Zoll. & Moritzi ex Miq.
 Sonerila lanceolata Thwaites
 Sonerila lecomtei Guillaumin
 Sonerila linearis Hook.f. ex Triana
 Sonerila longipetiolata Josephine, Manickam, Murugan, Sundaresan & Jothi
 Sonerila macrantha Merr.
 Sonerila maculata Roxb.
 Sonerila malabarica Robi, Dantas & Sujanapal
 Sonerila margaritacea Lindl.
 Sonerila metallica C.W.Lin, Chien F.Chen & T.Y.A.Yang
 Sonerila microcarpa Stapf & King
 Sonerila minima Stapf ex Ridl.
 Sonerila mollis Stapf & King
 Sonerila moluccana Roxb.
 Sonerila nagyana Cellin.
 Sonerila nairii Soumya & Maya
 Sonerila nana Ridl.
 Sonerila nayariana Murug. & V.Balas.
 Sonerila neglecta Nayar
 Sonerila nemakadensis C.E.C.Fisch.
 Sonerila neodriessenioides C.Hansen
 Sonerila nervulosa Ridl.
 Sonerila nidularia Stapf & King
 Sonerila nodosa Ridl.
 Sonerila nodulosa Ridl.
 Sonerila nudiscapa Kurz
 Sonerila obliqua Korth.
 Sonerila obovata O.Schwartz
 Sonerila pallida Stapf & King ex King
 Sonerila papuana Cogn.
 Sonerila parameswaranii K.Ravik. & V.Lakshm.
 Sonerila parviflora Cogn.
 Sonerila pedunculata O.Schwartz
 Sonerila pedunculosa Thwaites
 Sonerila pilosula Thwaites
 Sonerila plagiocardia Diels
 Sonerila primuloides C.Y.Wu
 Sonerila prostrata Ridl.
 Sonerila pulchella Stapf
 Sonerila pulneyensis Gamble
 Sonerila pumila Thwaites
 Sonerila purpurascens Becc. ex Cogn.
 Sonerila pusilla Ridl.
 Sonerila raghaviana Ratheesh, Sunil, Nandakumar & Shaju
 Sonerila ramosa Ridl.
 Sonerila repens Stapf & King
 Sonerila rheedei Wall.
 Sonerila rhombifolia Thwaites
 Sonerila robusta Arn.
 Sonerila rotundifolia Bedd.
 Sonerila rubro-villosa O.Schwartz
 Sonerila rudis Stapf & King
 Sonerila rufidula Nayar
 Sonerila ruttenii Bakh.f.
 Sonerila ruttneri Ridl.
 Sonerila sadasivanii Nayar
 Sonerila sahyadrica G.S.Giri & M.P.Nayar
 Sonerila saxosa Stapf & King
 Sonerila scapigera Hook.
 Sonerila secunda R.Br.
 Sonerila silvatica Lundin
 Sonerila speciosa Zenker
 Sonerila spectabilis Nayar
 Sonerila squarrosa Wall.
 Sonerila sreenarayaniana Sunil, Naveen Kum. & Rajeev
 Sonerila stricta Hook.
 Sonerila succulenta Stapf & King
 Sonerila suffruticosa Stapf & King
 Sonerila sulpheyi Pichan M. Salim, Jose Mathew, T. K. Hrideek
 Sonerila talbotii G.S.Giri & M.P.Nayar
 Sonerila tenera Royle
 Sonerila tenuifolia Blume
 Sonerila tetraptera Stapf ex Ridl.
 Sonerila tinnevelliensis C.E.C.Fisch.
 Sonerila tomentella Thwaites
 Sonerila travancorica Bedd.
 Sonerila trianae N.P.Balakr.
 Sonerila triflora Cogn.
 Sonerila trinervis Q.W.Lin
 Sonerila tuberculifera Cogn.
 Sonerila tuberosa C.Hansen
 Sonerila urceolata Cellin. & S.S.Renner
 Sonerila vatphouensis Munzinger & C.V.Martin
 Sonerila veldkampiana Ratheesh, Mini & Sivad.
 Sonerila velutina Cogn.
 Sonerila versicolor Wight
 Sonerila verticillata J.A.McDonald
 Sonerila villosa C.E.C.Fisch.
 Sonerila violifolia Hook.f. ex Triana
 Sonerila virgata O.Schwartz
 Sonerila wallichii Benn.
 Sonerila wightiana Arn.
 Sonerila woodii Merr.
 Sonerila wynaadensis Nayar
 Sonerila zeylanica Wight & Arn.

Izvori

Melastomovke

Sonerila


Volzjskij (, ) er en by i Volgograd oblast i det sydlige Rusland med  indbyggere. Byen ligger ved udmundingen Akhtuba i Volga, på den østlige bred ag Volga, ca. 20 km nordøst for Volgograd.

Det fandtes ingen befolkning på stedet før engang i 1700-tallet. De første nybyggere var flyktninge, der kaldte sig bezrodnje (; ), og landsbyen fik navnet Bezrodnoje. I 1720 beordrede Peter den store bygningen af en statslig silkefabrik på stedet, på grund af de rige morbærskove i området.

Bosætningen Volzjskij blev registreret i 1952, og havde da en befolkning på omkring 10.000. I 1954 fik bosætningen bystatus. Den største forøgelse af befolkning skete i forbindelse med bygningen af vandkraftværket på Volga.

Byen blev bygget af civile fanger, der blev belønnet med huse eller lejligheder ved endt afsoning. Volzjskij blev planlagt med lejlighedsblokke, der blev bygget i vinkler for at dæmpe de hede sommervinde fra stepperne.

Byens industri består, foruden vandkraftværket Volga GES, af metalindustri og kemisk industri.

Befolkningsudvikling

Note: Data fra folketællinger

Referencer

Eksterne henvisninger

Byer i Volgograd oblast

Volzjskij


O Cinema Girassol, igualmente conhecido como Cineteatro GiraSol, localiza-se na localidade e freguesia de Vila Nova de Milfontes, no concelho de Odemira, na região do Alentejo, em Portugal.

Descrição e história
O edifício situa-se na Rua Custódio Brás Pacheco, na vila de Vila Nova de Milfontes. Tem lugar para 348 espectadores.

A sala de cinema também esteve integrada em várias iniciativas culturais no concelho, tendo por exemplo participado no evento Dias da Interculturalidade, em 2019, e nesse ano passou também o documentário Da Terra ao Céu, sobre a tradição da festa do mastro no concelho. Além de sessões de cinema, também serve para a organização de outros tipos de eventos, tendo por exemplo recebido o Festival Milfontes Milguitarras, Festival Internacional de Guitarras de Milfontes, em Novembro de 2013.

Foi inaugurada por António Feliciano Inácio, tendo sido a primeira sala de cinema no concelho. Em 2008, a Fundação Odemira organizou um festival para promover o cinema no concelho, tendo sido dado um destaque importante ao Cinema Girassol, que era considerado como uma estrutura emblemática para a cultura do concelho. O presidente da Comissão Executiva da Fundação e Escola Profissional de Odemira, Francisco Antunes, classificou o proprietário do cinema, António Feliciano, como «um dos mais carismáticos projeccionistas ambulantes do país», em que montava sessões de cinema nas aldeias, recordando também o período em que o Cinema Girassol funcionou ao ar livre. António Feliciano poderá ter sido último dos projeccionistas ambulantes na Europa, sendo considerado como um dos maiores impulsionadores do cinema no concelho de Odemira.

Em 2016, a banda Os Azeitonas publicou o single Cine Girassol, em homenagem a António Feliciano Inácio, sendo o nome uma referência à sala de cinema em Vila Nova de Milfontes. Nessa altura, previa-se que o cinema iria encerrar com a entrada na reforma de Feliciano Inácio.

Ver também
Lista de património edificado em Odemira
Castelo de Aljezur
Castelo de Aljustrel
Castelo de Cola
Castelo de Odemira
Ermida de São Sebastião (Vila Nova de Milfontes)
Estalagem da Ordem de Santiago
Forte de São Clemente
Igreja Paroquial de Santa Maria de Odemira
Marcos da Barca de Odemira
Ponte D. Maria
Ponte de Vila Nova de Milfontes
Povoado das Mesas do Castelinho

Ligações externas

Vila Nova de Milfontes
Salas de cinema de Portugal

Cinema Girassol


Critoniinae, podtribus glavočika,  dio tribusa Eupatorieae. Postoje 42 roda Tipični rod Critonia raširen je po tropskoj Americi.

Rodovi

 Critonia P. Browne (40 spp.)
 Antillia R. M. King & H. Rob. (1 sp.)
 Ciceronia Urb. (1 sp.)
 Eupatorina R. M. King & H. Rob. (1 sp.)
 Fleischmanniopsis R. M. King & H. Rob. (3 spp.)
 Koanophyllon Arruda (127 spp.)
 Eupatoriastrum Greenm. (7 spp.)
 Sphaereupatorium (O. Hoffm.) Kuntze ex B. L. Rob. (1 sp.)
 Bishovia R. M. King & H. Rob. (2 spp.)
 Nothobaccharis R. M. King & H. Rob. (1 sp.)
 Santosia R. M. King & H. Rob. (1 sp.)
 Grisebachianthus R. M. King & H. Rob. (7 spp.)
 Lorentzianthus R. M. King & H. Rob. (1 sp.)
 Chacoa R. M. King & H. Rob. (1 sp.)
 Idiothamnus R. M. King & H. Rob. (4 spp.)
 Peteravenia R. M. King & H. Rob. (5 spp.)
 Critoniella R. M. King & H. Rob. (6 spp.)
 Aristeguietia R. M. King & H. Rob. (21 spp.)
 Asplundianthus R. M. King & H. Rob. (11 spp.)
 Austrocritonia R. M. King & H. Rob. (4 spp.)
 Badilloa R. M. King & H. Rob. (11 spp.)
 Grosvenoria R. M. King & H. Rob. (6 spp.)
 Corethamnium R. M. King & H. Rob. (1 sp.)
 Castanedia R. M. King & H. Rob. (1 sp.)
 Imeria R. M. King & H. Rob. (1 sp.)
 Hughesia R. M. King & H. Rob. (1 sp.)
 Cronquistianthus R. M. King & H. Rob. (23 spp.)
 Steyermarkina R. M. King & H. Rob. (4 spp.)
 Uleophytum Hieron. (1 sp.)
 Amboroa Cabrera (2 spp.)
 Tuberostylis Steetz (2 spp.)
 Ascidiogyne Cuatrec. (2 spp.)
 Ellenbergia Cuatrec. (1 sp.)
 Paneroa E. E. Schill. (1 sp.)
 Phania DC. (3 spp.)
 Phalacraea DC. (4 spp.)
 Guevaria R. M. King & H. Rob. (5 spp.)
 Ferreyrella S. F. Blake (2 spp.)
 Nesomia B. L. Turner (1 sp.)
 Piqueriella R. M. King & H. Rob. (1 sp.)
 Macvaughiella R. M. King & H. Rob. (3 spp.)
 Microspermum Lag. (8 spp.)

Izvori

Vanjske poveznice

Eupatorieae

Critoniinae


Lofa (Lhofa, Lonfa, Lhonfa, ɫofa, Klofa), Lofa je zlonamjerno čudovište nalik ogru iz Chickasawskog folklora. Njegovo ime doslovno znači "derač kože", što je referenca na njegovu jezivu naviku deranja kože sa svojih žrtava. U nekim legendama on pokušava oteti Chickasaw žene. Ponekad ga se opisuje kao diva, a ponekad kao velikog, dlakavog, smrdljivog čovjeka, zbog čega ga neki ljudi povezuju s legendom o Bigfootu.

Izvori

Indijanska mitologija (čudovišta)
Chickasaw

Lofa


Gara Bordet (în , în ) este o gară din Bruxelles, Belgia. Ea este poziționată pe linia 26, între gările Haren și Evere. Gara Bordet este situată în municipalitatea Evere, în vecinătatea graniței administrative cu Orașul Bruxelles, la intersecția șoselelor Chaussée de Haecht/Haachtsesteenweg și Avenue Jules Bordet/Jules Bordetlaan.

Gara este construită sub nivelul străzii. La nivelul străzii se găsesc ultimele stații ale liniei de tramvai  și liniei de autobuz , operate de MIVB-STIB, care oferă o conexiune cu transportul regional. Autobuzele liniilor 45 și 69 opresc și ele la Gara Bordet. În dreptul gării există și o stație a operatorului flamand de transport De Lijn. În această stație opresc autobuzele liniilor 270, 271 și 272, precum și serviciul de maxi-taxi la comandă 471.

Situația feroviară
Haltă a SNCB-NMBS, Bordet este un punct de oprire nedeservit de personal (PANG), cu acces liber. Construită în debleu la 48 de metri față de nivelul mării, gara este situată la kilometrul feroviar (PK) 3,90 al liniei 26 de la Schaerbeek la Halle, între gările Haren și Evere. Accesul la peroane se face pe scările sau pe rampele construite pentru a conecta stația cu căile rutiere învecinate.

Prin Gara Bordet circulau doar trenuri preorășenești ale liniilor S4, S5, S7 și S9, și doar în zilele lucrătoare. În contextul Rețelei Expres Regionale a Regiunii Capitalei Bruxelles (RER), numărul trenurilor care vor circula în și în jurul orașului în orele de vârf se va tripla. În 2004/2005, gara a fost deja adaptată în acest sens: au fost construite rampe pentru a îmbunătăți accesul persoanelor cu handicap, iar peroanele au fost extinse.

Istoric
Linia, inaugurată în 1926, a fost în principal folosită pentru traficul de mărfuri din jurul Bruxelles-ului. Abia în 1976 Societatea Națională a Căilor Ferate Belgiene (SNCB) a deschis traficului de pasageri tronsonul cuprins între Etterbeek și Vilvorde și a pus în serviciu stațiile de pe acest tronson, printre care și Bordet.

La începutul lui 2005 au fost inaugurate noile amenajări ale Gării Bordet, configurată pentru a deveni haltă a Rețelei Expres Regionale (RER), încă în lucru, dar intrată în vigoare pe 13 decembrie 2015.

Odată cu deschiderea, în aprilie 2016, a tunelului feroviar Schuman-Josaphat, în Gara Bordet opresc și trenurile Intercity ale liniilor IC 17 și IC 27.

Curse de călători
Cursele de călători sunt efectuate doar în zilele lucrătoare. Gara este deservită de următoarele trenuri preorășenești:

Serviciul RER (S4) Vilvoorde - Merode - Etterbeek - Brussels-Luxembourg - Denderleeuw - Aalst;
Serviciul RER (S5) Mechelen - Brussels-Luxembourg - Etterbeek - Halle - Enghien (- Geraardsbergen);
Serviciul RER (S7) Mechelen - Merode - Halle;
Serviciul RER (S9) Landen - Leuven - Brussels-Luxembourg - Etterbeek - Braine-l'Alleud;

Începând din 4 aprilie 2016:

Nod intermodal
Parcarea automobilelor în apropierea gării este dificilă. Gara nu are parcare proprie și nici facilități pentru biciclete. Stația Bordet a Tramvaiului din Bruxelles este situată la câteva zeci de metri și este accesibilă prin intermediul unor pasaje pietonale; stația este deservită de liniile ,  și . Rețeaua de autobuze din Bruxelles dispune și ea de o stație în apropiere, deservită de liniile 21, 45, 59, 65, 69 și 80. Există și o stație a rețelei De Lijn pentru autobuzele liniilor 270, 271, 272 și 471.

Note

Legături externe
 Gara Bordet pe pagina oficială a SNCB-NMBS;

Gări din Bruxelles
Transport public în Bruxelles
Fondări în 1926 în Belgia

Gara Bordet


Magdalena (Tagalog: Bayan ng Magdalena) ist eine philippinische Stadtgemeinde in der Provinz Laguna, in der Verwaltungsregion IV, Calabarzon. Sie hat  Einwohner (Zensus ), die in 24 Barangays lebten. Sie wird als Gemeinde der vierten Einkommensklasse auf den Philippinen und als teilweise urbanisiert eingestuft.

Magdalenas Nachbargemeinden sind Majayjay im Süden, Liliw im Südwesten, Nagcarlan im Westen, Pagsanjan im Norden und Luisiana im Südosten. Die Topographie der Stadt ist gekennzeichnet durch sanfthügelige Landschaften am Fuße des Vulkans Banahaw im Südwesten und die Ausläufer der Sierra Madre im Osten.

Baranggays

Weblink

Ort auf den Philippinen

Magdalena (Laguna)


Liz Ricketts, est une styliste américaine de mode. Elle fonde The OR Foundation pour dénoncer la situation au Ghana, provoquée par la filière de récupération des vêtements en Europe.

Biographie
Liz Ricketts est diplômée en design de mode de l'Université de Cincinnati. En 2010, elle s'installe à New York. Elle travaille dans la mode en tant que designer, styliste et consultante.

Face au développement de la fast fashion, qui produit des vêtements peu chers et de mauvaise qualité, de façon que les personnes renouvellent sans cesse leur garde-robe, Liz Ricketts s'intéresse à la filière de l'upcycling qui propose une seconde vie aux vêtements portés. L'une de ses missions se déroule au Ghana. Elle découvre que chaque semaine 15 millions de vêtements usagés de l'Europe, d'Australie et du Royaume-Uni sont revendus au marché de Kantamanto à Accra. Cela déstabilise et fragilise l'économie locale, notamment l'industrie textile traditionnelle. Cette masse de vêtements usagés sont en partie impropres et inappropriés pour un écoulement sur le marché local. Ces vêtements finissent dans les décharges à ciel ouvert et génèrent une pollution des eaux et de l'océan. La décharge est recouverte en 2021.

En 2011, elle fonde avec Branson Skinner, The OR Foundation. La fondation vient en aide aux personnes dépendantes de cette filière. Cependant, la mission de la fondation n'est pas d'aider cette filière, mais vise la réduction de production de vêtements : 40 % des vêtements produits ne sont ni vendus, ni portés. Les déchets font partie du modèle économique de la fast fashion. Réduire la production aura pour conséquence la réduction des déchets et des gaz à effet de serre.

Citation
« La seconde main sert d'excuse aux habitants des pays riches pour consommer toujours plus, sans se poser de question sur les conséquences de leurs achats. »

Distinctions

 Faculty Tribute Award for Special Studies, Harvard, 2016

Notes et références

Militante américaine
Recyclage
Écologiste

Liz Ricketts


6391 Africano este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6391 Africano este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Eleanor Francis Helin. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,64 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 14,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi cu nume de oameni
Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

6391 Africano


Zelenčić (zimoljub, cimafila, lat. Chimaphila), maleni biljni rod vazdazelenih trajnica od pet vrsta iz porodice vrjesovki. Rod je rasprostran jen po Europi, Aziji (Kina, Japan, Tajvan) i Sjevernoj Americi (Britanska Kolumbija, zapa SAD-a i Baja California Norte).

Vrste
 Chimaphila japonica Miq.
 Chimaphila maculata (L.) Pursh
 Chimaphila menziesii (R. Br. ex D. Don) Spreng.
 Chimaphila monticola H. Andres
 Chimaphila umbellata (L.) W. Barton

Vanjske poveznice

Izvori

Kruščičevke

Zelenčić


Brúngeispa (fræðiheiti: Isoodon obesulus) er pokadýr sem finnst á strandarsvæðum suðaustur, norður og suðvestur Ástralíu.

Tenglar

Pokadýr

Brúngeispa


Waldspurger peut faire référence à :
 Irène Waldspurger (née en 1989), mathématicienne française.
 Jean-Loup Waldspurger (né en 1953), mathématicien français.

Waldspurger


Trostianets () est une commune urbaine de l'oblast de Vinnytsia, en Ukraine. Elle compte  en 2021.
Le village est l'entrée du parc national de Karmelioukove Podillia.

Références

Commune urbaine dans l'oblast de Vinnytsia

Trostianets (oblast de Vinnytsia)


Acianthera amaralii é uma espécie de orquídea nativa do Brasil.

Referências

amaralii
Plantas descritas em 1976
Orquídeas do Brasil

Acianthera amaralii


Allocinopus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Allocinopus belli	Larochelle & Lariviere 2005
Allocinopus bousqueti	Larochelle & Lariviere 2005
Allocinopus castaneus	Broun 1912
Allocinopus latitarsis	Pitt
Allocinopus ocularis	Broun 1908
Allocinopus sculpticollis	Broun 1903
Allocinopus smithi	Broun 1912
Allocinopus wardi	Larochelle & Lariviere 2005

Referencias

  1903: Descriptions of new genera and species of New Zealand Coleoptera. Annals and magazine of natural history (7), 11: 450-458, 602-618; 12: 69-86. Internet Archive BHL BUGZ
 ;  2001: Carabidae (Insecta: Coleoptera): catalogue . Fauna of New Zealand, (43)
 ;  2005: Harpalini (Insecta: Coleoptera: Carabidae: Harpalinae) . Fauna of New Zealand, (53)
 ;  2007: Carabidae (Insecta: Coleoptera): synopsis of supraspecific taxa . Fauna of New Zealand, (60)

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus

 Carabidae of the World

Anisodactylina

Allocinopus


Piper PA-18 Super Cub er et tosædet, enmotors monoplan. Det blev introduceret i 1949 af Piper Aircraft, var en videreudvikling af Piper PA-11, og kan følge sine rødder bagud gennem Piper J-3 Cub tilbage til Taylor E-2 Cub fra 1930'erne. Igennem næsten 40 års produktion blev der bygget over 9.000 fly. Super Cubs kan stadig ofte træffes, i brug som f.eks. bush fly, til at slæbe reklamebannere og som slæbefly for svævefly.

Design og udvikling
Selv om flyet er baseret på designet fra de tidligere Cubs, gør tilføjelsen af et elektrisk anlæg, flaps (i 3 trin), og en betydeligt kraftigere motor (150 hk), Super Cub til et meget anderledes fly at flyve. Selv om en "standard" Super Cub allerede havde en 150-hk (112 kW) Lycoming motor, er det ikke usædvaneligt at se dem med en 160-hk O-320-B2B, eller endda en 180 hk (134 kW) Lycoming O-360 motor. Flyets effektive vinge og den kraftige motor gjorde Super Cub velegnet til at operere på ski eller på pontoner som søfly. Der blev endda produceret en agrikulturel version, PA-18A, som enten kunne fungere som sprøjtefly eller sprede tørstof.

Super Cub beholdt den simple "rag and tube" (stof udspændt over en ramme af stålrør) byggemetode, som også blev anvendt i de tidligere Cubs.

De første "Super" Cubs havde flaps, to brændstoftanke og en Lycoming O-235 motor, der leverede 108 hk (115 hk kortvarigt, for takeoff). Der kunne også købes en variant uden flaps, med en 90 hk Continental motor, og kun een vingetank. Tomvægten var, afhængigt af variant, 800–1000 lb. og med en max. vægt på 1.500 lb. Disse Cubs kunne lette på cirka 400 fod (ved fuld vægt) og lande på cirka 300 fod, takket være flapsene: Super Cub er berømt for sin evne til at starte og lande på meget korte baner. De første Super Cubs skulle have haft et unikt firehjuls-tandem understel, designet til start og landing på ujævnt terræn, men dette blev opgivet og erstattet med et konventionelt halehjulsunderstel. En ny version havde en Lycoming O-290 motor med 135 hk; denne Cub kunne lette på kun 200ft. (ca. 60 m). Landingen forblev den samme, med omkring 400ft. (120 m), eller 300 ft. (90 m) med flaps. Blev der installeret en Lycoming O-320 med 150–160 hk, ville Cub'ens max. tilladte vægt stige til 1.750 lb. - og den kunne stadig lette med fuld last på 60 m.

Operationel historie

Bush fly
PA-18 har en yderst dedikeret fanskare blandt bushpiloterne, og der er udviklet mange modifikationer til flyet i denne rolle; så mange, at det kan være vanskeligt at finde et umodificeret, originalt flystel. Blandt modifikationerne finder man: udvidede bagagerum længere bagud i skroget, nogen af dem i to lag, eksterne bagagekapsler, eksterne brændstoftanke, tømmerholdere (så man kan transportere byggematerialer), større (24 eller 30 gallons) vingetanke, forlænget landingsstel (for at give propellen mere frigang i meget ujævnt terræn), kraftigere fjedre i halehjulet, et lille tredje sæde i bagagerummet, og letvægts generatorer og -startere. Der er også mulighed for at flytte akkumulatoren fremad, for at reducere trykket på halehjulet og give kortere take-off distance, forskellige halefinner med større areal, forlængede flaps, forskellige vingetipper, vortex generatorer på forkanten af vingerne, tilføjelse af en constant-speed propel, og endda flytning af det elektriske panel fra styrbords vingerod til instrumentpanelet - for at mindske risikoen for en brand ved et crash.

Den absolut mest almindelige modifikation er "bush wheels", store, bløde, lavtryks ballondæk der kan absorbere slag og stød fra sten, grene, huller etc., og som ikke synker ned i sand, grus og mudder, og dermed tillader start og landing fra dårlige flyvepladser, eller helt uden for forberedte landingspladser.

Danmark
Hæren oprettede "Artilleriflyvebatteri Vandel" i 1958; Flyvevåbnets fly, der var afhængige af lange betonstartbaner, var for langt fra Hærens behov. Artilleriflyvebatteriet hørte under 4. feltartilleriregiment i Varde, men havde base på Flyvestation Vandel. Artilleriofficerer fløj små højvingede propelfly, der kunne operere fra en pløjemark. Flyene skulle dirigere ilden fra de langtrækkende kanoner.

Skandinavisk Aero Industri udviklede KZ-X til formålet, men efter nogle styrt - halen blev revet af under flyvning - blev KZ-X opgivet. Danmark modtog derefter 16 stk. Piper L-18 Super Cub som våbenhjælpsfly fra USA.

Tre Cubs var allerede havareret, men i April 1968 nedbrændte hangarerne med 11 fly. Kun to Super Cup overlevede. Hæren lånte derefter Flyvevåbnet's KZ VII som var ved at udgå som skolefly, og brugte disse i næsten 10 år.

Varianter

Civile varianter
PA-18 Super Cub
Prototype og produktionsvariant forsynet med en 95 hk Continental C-90-8F motor, undertiden benævnt PA-18-95.
PA-18-105 Super Cub
Produktionsvariant forsynet med en 105 hk Lycoming O-235-C1 motor og et større haleplan.
PA-18-105 Special
Særlig variant bygget i 1952 og 1953 for "Civil Air Patrol" som skolefly, med horn-balancerede højderor og sæder indrettet til faldskærme.
PA-18-125 Super Cub
Erstatning for PA-18-95 med flaps og horn-balancerede højderor, med en 125 hk Lycoming O-290-D motor, og i nogen tilfælde metalpropel med variabel stigning.
PA-18-135 Super Cub
Variant med en 135 hk Lycoming O-290-D motor, og to vingetanke som standard.

PA-18-150 Super Cub
1954 variant med en 150 hk Lycoming O-320.
PA-18-180 Super Cub
Eksperimentel variant med en 180 hk Lycoming O-360 motor, en enkelt bygget i 1980 af Piper. Andre fly har fået en anden motor under et "Supplemental Type" certifikat.
PA-18A
Agrikulturelt fly, beregnet som sprøjtefly (faste og flydende stoffer), og med et ændret skrog for at have plads til en tank på bagsædets plads.
PA-18S
Designation for produktionsfly udstyret med pontoner.
PA-18AS
Et lille antal sprøjtefly udstyret med pontoner.

Militære varianter
PA-19 Super Cub
Originalt navn for den militære variant af Super Cub. Kun tre bygget, alle øvrige militære fly blev kaldt PA-18.
L-18C Super Cub
Militært navn for PA-18 Super Cub i United States Army, forsynet med en 95 hk (71 kW) Continental C90-8F motor. 838 stk. blev leveret, mindst 156 af disse blev sendt til andre lande under MDAP-programmet.
YL-21 Super Cub
To Super Cub 135 til evaluering af United States Army.
L-21A Super Cub
Militær designation for Super Cub 125, forsynet med en 125 hk (92 kW) Avco Lycoming 0-290-II motor, 150 stk. leveret.
L-21B Super Cub
Militær designation for Super Cub 135, forsynet med en 135 hk (101 kW) Avco Lycoming 0-290-D2 motor, 584 stk. leveret, mange af disse til andre lande under MDAP programmet, re-designeret U-7A i 1962.
TL-21A
Et antal L-21A koverteret til skolefly.
U-7A Super Cub
1962 redesignation af L-21B.

Operatører

Militære operatører

 Den Belgiske Hær (, ) - 36 stk. L-18C benyttet i årene 1952-1969 og 6 stk. L-21B i årene 1975-1997

 Artilleriflyvebatteri Vandel - 16 stk. L-18C. De fleste ødelagt ved en brand 1968. Det sidste fly bliver benyttet civilt som OY-AZZ og flyves nu af nuværende og tidligere hærpiloter.

 Den Hollandske hær (Royal Netherlands Army, ) - 59 stk. L-18C, 18 stk. L-21A (+et fly til reservedele) og 78 stk. L-21B.

 Det iranske luftvåben (Imperial Iranian Air Force (IIAF)) - ingen data

 Israels Luftvåben (Heyl Ha'Avir hebraisk: זרוע האוויר והחלל, Zroa HaAvir VeHaḤalal) - 100 stk. PA-18-150, leveret 1956 - 68 og kaldt 'Cheevayee' ("Fiskeørn") - udmønstret 15 Juni 2003, de overlevende fly solgt civilt.

 Italian Army - ingen data

 Japan Ground Self-Defense Force - ingen data

Katanga
 Katangas Luftvåben (Force Aérienne Katangaise) - ingen data

 Nicaragua
 Nicaraguas Luftvåben (Nicaraguan Air Force, , FAN) - 10 stk. PA-18, leveret i 1966. Flyene er tilsyneladende stadig i brug.

 Det norske luftvåben () - 16 stk.L-18C, leveret i Maj 1955. Udmønstret 1992. To fly på museum.

 Det Portugisiske Luftvåben (Portuguese Air Force; , FAP) 27 stk., nogle overført fra hæren.
 Den Portugisiske Hær (Portuguese Army; ) - 22 stk L-18 eller L-21B.

 Schweiz' Luftvåben (; ; ; ) - 4 stk. PA-18-150 gjorde tjeneste som V-653 til V-656, fra 1964 til 1975. V654 blev solgt civilt som HB-PAV, V655 som HB-PAW og V656 som HB-PAX.

 Den Svenske Hær () - 29 stk. leveret mellem 1957 og 1964 og givet navnet 'Fpl 51'.

 Turkish Army  97 stk L-18B (PA-11-95) i tjeneste 1950-197, 117 stk. L-18C (PA-18-95) i tjeneste 1951-73, og 125 L-21B (PA-18-135) i tjeneste 1953-79.

 Tysklands Luftvåben (Luftwaffe) - 39 stk (plus en defekt), benyttet fra 1956 til Marts 1980.

 - antal ukendt, i brug mellem 1964 - 1970.

 - 2 fly, i brug mellem 1955 og 1971.

 United States Air Force
 United States Army

 Østrigs Luftvåben () - 9 stk. i brug fra 1957 - 1965.

Civile brugere

 Sky Messaging

 Alaska State Troopers
 U.S. Fish and Wildlife Service, Alaska
 U.S. Border Patrol ved den sydvestlige grænse til Mexico.

Herudover er flyet i brug dagligt som skolefly, slæbefly til svævefly, bushfly, til rekreativ flyvning etc. Det vides ikke hvor mange fly der endnu overlever. Alene i Danmark har der været registreret 39 Super Cub, af disse er ca. 9 stadigt flyvedygtige.

Specifikationer (PA-18-150)

Se også

Relateret:
 Piper J-3 Cub

Lignende fly:
 Aero Boero AB-95
 American Champion Scout
 Aviat Husky
 Light Miniature Aircraft LM-5 - copy of the PA-18
 CubCrafters Carbon Cub SS - 180hp Light Sport
 CubCrafters CC18-180 Top Cub
 Super 18 Model S18-180
 Bearhawk Patrol

Referencer

Citater

Bibliografi
 John Andrade, U.S.Military Aircraft Designations and Serials since 1909, Midland Counties Publications, 1979,
 Peperell, Roger W. and Colin M. Smith. Piper Aircraft and their forerunners. Tonbridge, Kent, England:Air-Britain, 1987,
 Taylor, John W.R. Jane's All The World's Aircraft 1976-77. London:Jane's Yearbooks, 1976, .

Eksterne henvisninger

 SuperCub.Org - Super Cub Enthusiast Group with lots of photos and other information

Militære træningsfly
Observationsfly
Militærfly fra USA
Piper-fly
Passagerfly
Flyvevåbnet
1-motors propelfly

Piper PA-18 Super Cub


Supplementum Carpologiae, (abreviado (Suppl. Carp.), es un libro ilustrado, con descripciones botánicas que fue escrito por el médico y botánico alemán; Karl Friedrich von Gärtner. Fue editado en Leipzig en 1805-1807, con el nombre de Supplementum Carpologiae: seu continuati operis Josephi Gaertner De fructibus et seminibus plantarum.

Publicación
 Volumen nº 1(1): 1-56, t. 181-190. 1805
 Volumen nº 1(2): 57-128, t. 191-202. 1806
 Volumen nº 2: 129-256, t. 203-225. 1807

Referencias

Enlaces externos
en IPNI

Libros de botánica

Supplementum Carpologiae


කඩදාසි විවිධ ප්ර‍මාණයන්ගේ විවිධ වර්ගයන්ගෙන් සහ විවිධ ප්රසමිතීන්ගෙන් ලබාගත හැකිවේ. මේවා දළ සටහන් නිර්මාණය සදහා වන පත්තර පිටු ආකාර ප්ර්මිතියෙන් යුත් කඩදාසි වල පටන් තනිතනිව අලෙවි කරණ සාපේක්ෂව මිලෙන් අධික ඉහළ ප්ර මිතියෙන් යුත් කඩද‍ාසි දක්වා විශාල පරාසයකින් ලබාගත හැක. කඩදාසි වයනය, වර්ණය, ආම්ලික බව සහ තෙත් වු විට එහි ශක්තිමත් භාවය ආදි විවිධ ලක්ෂණ වලින් එකිනෙකට වෙනස් විය හැක. වඩාත් සිනිදු පෘෂ්ඨයකින් යුත් කඩදාසි විවිධ ද්රදව්යව ඉතා සියුම් ලෙස නිරූපණය සදහා වඩාත් ගැලපෙන අතර වඩාත් රළු කඩදාසි ඒවාමත යොදන වර්ණක වඩාත් හොදින් රදවා ගනී. මේ හේතු	වෙන් වඩාත් ගැඹුරු වෙනස් කම් නිරූපණය කිරීම සදහා වඩාත් රළු කඩදාසි වඩාත් යෝග්යූ වේ.

පෑන් හෝ තීන්ත භාවිතයෙන් සිදු කරන නිර්මාණයන් සදහා දළ සටහන් නිර්මාණය කිරීමට බොහෝ විට යතුරු ලියන සදහා භාවිතා කරන කඩදාසි භාවිතා කෙරෙයි. නමුත් ඝනකමින් වැඩි කඩදාසි වල ඔරොත්තුදීමේ හැකියාව වඩාත් ඉහළ වේ. බ්රි.ස්ටල් බෝඩ් විශේසයෙන්ම තීන්ත හෝ මිනිරන් ආශ්රිුත මාධ්යතයන් භාවිතයෙන් සිදු කරන සියුම් නිර්මාණ සදහා වඩාත් යෝග්යම වේ. කෙසේ නමුත් තීන්ත භාවිතයෙන් සිදු කරන නිර්මාණ සදහා Coldpress ක්රාමයට නිර්මාණය කළ දියසායම් කඩදාසි වඩාත් ප්රමචලිතව භාවිතා වන අතර ඊට හේතුව ඒවායේ වයනයයි. අනුරේඛනය සදහා භාවිතා කරන සත්ත්ව හම් බොහෝ විට පැන්සලින් අදින ලද චිත්ර යක් මත විවිධ කොටස් එක්කර පරීක්ෂා කිරීම සදහා භාවිතා කෙරෙයි. මෙය බොහෝ විට කිසියම් නිර්මාණයක් එහි අවසන් නිමාව වෙත ගෙන ඒමට පෙර සිදු කොට පරීක්ෂා කරනු ලබයි.

නිර්මාණයන් සිදු කිරීමේ ක්රිෙයාවලිය සදහා විවිධ උපකරණ නිතර භාවිතා කෙරෙයි. මේ අතරට පැන්සල් උල් කිරීම සදහා වන උපකරණ, වැලි කඩදාසි, මිශ්රවණ කූරු සහ Chamois ආදිය අයත් වෙයි. මේ හැරුණු විට අනුරේඛන කඩදාසි, කවකටු, අඩිරූල්, Frisket film, මැලියම් සහ සැළසුම් පටි ආදියද ඇතැම් විට ප්රනයෝජනවත් වෙයි. කැන්වස් ආධාරකයක් හෝ ආනත මේසයක් භාවිත කළ විට චිත්රියක් දෙස බලන ආකාරය නිසා ඇතිවන අපහැදිලි තත්ව මඟහරවා ගත හැක. ලෝ තුඩු භාවිතයෙන් සිදු කරන නිර්මාණ කටයුතුවල දී තඹ, පිත්තල සහ ඇතැම් විට රත්රංක පවා භාවිතා කෙරෙන අතර මෙම ඇතැම් ලෝහ වර්ග කාලයත් සමඟ වර්ණ විපර්යාසයන්ට ලක් වන හෙයින් ඒවා භාවිතයේ දී ඇතැම් ආකර්ශනීය ප්රිතිඵල ලැබෙනු දැක ගත හැක.

චිත්රය ඇඳීම සඳහා භාවිතා කළ හැකි එක් නව උපක්රඇමයක් ලෙස පරිගණකයක් සමඟ ලැබෙන ඇඳීමේ වැඩ සටහන හඳුන්වා දිය හැක. නූතන කලා නිර්මාණකරුවන් චිත්රි නිර්මාණය යන පදය හා බැඳුණු ක්ෂේත්රද සංඛ්යාකව වඩාත් පුළුල් කරමින් සාම්ප්ර දායික නොවන ක්ෂේත්රය දක්වා චිත්රළ නිර්මාණයක් ගෙන ඇත. මෙම අසාමාන්යක මාධ්යතයන් අතරට බහු මාධ්යද ක්රිෂයාකාරකම්, රඟ දැක්වීම් ආශ්රි ත කටයුතු, නිර්මාණයන් සිදු කිරීම් සඳහා ශාක අතු භාවිතය සහ දුම් සමඟ තැන්පත් වන කාබන් අංශු මඟින් නිර්මාණයන් සිදු කිරීම යනාදිය අයත් වේ.

http://en.wikipedia.org/wiki/Drawing#Materials

අමුද්රනව්යියන්


فلورينت مارتي (15 مارس 1984 في ليون)  لاعب كرة قدم فرنسي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الوطنية أميين في خط الوسط .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو أميين
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو سي أ باستيا
لاعبو غويونيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم من باريس
لاعبو لوهان كويسو
مواليد 1984
مواليد في ليون

فلورينت مارتي