بلدية المنصورة أو المحصورة ، هي إحدى بلديات مقاطعة قسطلونة التي تقع في منطقة بلنسية، في شرق إسبانيا.

ويعود أصل تسميتها نسبة للمنصور محمد بن أبي عامر، الخليفة الأموي في الأندلس.

يبلغ عدد سكانها 20.597 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2006).

أعلام
 ميغيل أنخيل تينا

مراجع

أماكن مأهولة في كاستيون
بلديات كاستيلون

المنصورة (كاستيلون)


În fizică, o constantă de cuplaj este o cantitate adimensională ce caracterizează intensitatea unei interacțiuni. Evaluate la scară macroscopică, atomică sau nucleară, constantele de cuplaj pentru cele patru interacțiuni fundamentale diferă între ele prin multe ordine de mărime. Însă valorile constantelor de cuplaj pentru interacțiunile tare, electromagnetică și electroslabă, măsurate la energiile înalte (de ordin 102 GeV) realizate în acceleratoarele de particule moderne, tind să se apropie. Extrapolarea acestor valori la energii mult mai înalte (de ordin 1015 GeV sau mai mult) sugerează posibilitatea unei teorii unificate a interacțiunilor elementare.

Ordine de mărime

 Interacțiunea tare are o rază de acțiune de ordinul dimensiunilor nucleului atomic și este cea care îi asigură stabilitatea. La energii joase, de ordinul masei pionului, când forța nucleară poate fi aproximată printr-un potențial Yukawa, constanta de cuplaj  este de ordinul unității.

 Interacțiunea electromagnetică, cu rază de acțiune infinită, asigură stabilitatea atomilor. Constanta de cuplaj corespunzătoare este constanta structurii fine , a cărei valoare a fost determinată cu mare precizie prin metode spectroscopice.

 Interacțiunea slabă, responsabilă pentru dezintegrarea beta nucleară și dezintegrarea miuonului, are o rază de acțiune mai mică decât forța nucleară tare. La energii de ordinul masei electronului, când interacțiunea poate fi considerată punctuală și este bine descrisă de teoria lui Fermi, constanta de cuplaj  este de ordinul

 Interacțiunea gravitațională are o rază de acțiune infinită, ca și forța electromagnetică, însă intensitatea ei devine apreciabilă doar pentru mase foarte mari. Constanta de cuplaj  la scară microscopică poate fi evaluată calculând raportul dintre forța gravitațională (legea atracției universale) și forța electrostatică (legea lui Coulomb) pentru un sistem proton-electron (atomul de hidrogen); se obține . Constanta de cuplaj adimensională e proporțională cu masele particulelor care interacționează; pentru un sistem proton-proton

Constante de cuplaj efective

Măsurate în procese la scară macroscopică, atomică sau nucleară, valorile constantelor de cuplaj pentru cele patru interacțiuni fundamentale sunt împrăștiate peste mai bine de 40 de ordine de mărime. Exceptând interacțiunea gravitațională, pentru care nu există o teorie cuantică satisfăcătoare, se constată că în realitate aceste "constante" depind de transferul de energie-impuls în procesul considerat; în domeniul energiilor foarte înalte – sau, echivalent, al interacțiunilor la scară foarte redusă – din fizica particulelor elementare, spectrul lor de valori se îngustează.

În teoriile cuantice de câmp care descriu interacțiunile fundamentale, starea de vid este o stare dinamică, în care sunt create și anihilate încontinuu particule virtuale. Rezultatul acestor fluctuații este o polarizare a vidului, de aceeași natură cu polarizarea unui dielectric în electromagnetism, și care modifică intensitatea interacțiunii. În cazul interacțiunii electromagnetice, constanta de cuplaj la energii de ordinul masei bosonului Z  , devine  , față de valoarea  la energii atomice de ordinul .

Conform teoriei interacțiunii electroslabe, interacțiunea slabă a hadronilor este mediată de bosonii W± și Z0; constanta de cuplaj, la energii de ordinul masei mezonilor W  , are valoarea  , mai mare decât constanta de cuplaj pentru interacțiunea electromagnetică. Valoarea cu multe ordine de mărime inferioară evaluată pe baza interacțiunii slabe a leptonilor rezultă din masele mici ale electronului și miuonului, raportate la masa bosonului W.

În cazul interacției tari, mediată de gluoni, la scara la care aceasta are ca efect restricționarea quarkurilor (quark confinement) în interiorul hadronilor, constanta de cuplaj este de ordinul unității; contribuția fluctuațiilor stării de vid (crearea de perechi quark-antiquark virtuale) este pozitivă. La scară mult mai redusă domină însă mecanismul numit libertate asimptotică (asymptotic freedom): interacțiunile dintre quarkuri devin foarte slabe. La energii de ordinul masei bosonului Z, constanta de cuplaj tare se reduce la .

Existența unor constante de cuplaj efective dependente de energie (running coupling constants) și faptul că valorile lor tind să se apropie la energii mari sugerează posibilitatea unei teorii unificate a interacțiunilor fundamentale. În cadrul modelului standard al particulelor elementare, rezultatele experimentale la energii de ordinul 102 GeV pot fi extrapolate cu ajutorul aparatului matematic denumit grupul de renormare. Se constată că, deși la energii de ordinul 1015 GeV mărimile ,  și  au valori foarte apropiate, ele totuși nu tind către o valoare comună.

Note

Bibliografie

 David Griffiths: Introduction to Elementary Particles, Wiley-VCH, 2010. ISBN 978-3-527-40601-2
 Savas Dimopoulos, Stuart A. Raby și Frank Wilczek: Unification of Couplings (accesat la 9 octombrie 2016).

Vezi și

 Electrodinamică cuantică
 Interacțiunea electroslabă
 Cromodinamică cuantică

Legături externe

 Particle Data Group
 Particle Data Group: Summary Tables of Particle Properties
 CODATA: An abbreviated list of the CODATA recommended values of the fundamental constants of physics and chemistry based on the 2014 adjustment
 Daniel Gütersloh: Running Coupling Constants
 Stockholm University: Running of the Coupling Constants
 Franz Muheim: Quantum Chromodynamics

Numere adimensionale
Interacțiune
Fizica particulelor
Teoria cuantică a câmpurilor

Constantă de cuplaj


Flimmerdyr er en dansk eksperimentalfilm fra 1987 instrueret af Søren Nielsen og W. Fabricius.

Handling
Humoristisk gennemgang af fjernsynets udvikling.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1987

Flimmerdyr


سليمان نجيب بك (21 يونيو 1892 - 18 يناير 1955)، ممثل مصري. وهو ابن الأديب مصطفى نجيب، وخاله أحمد زيور باشا من رؤساء وزراء مصر.

حياته الفنية والعملية
بدأ حياته الفنية بكتابة المقالات في مجلة الكشكول الأدبية تحت عنوان مذكرات عربجي، منتقدا متسلقي ثورة 1919، وقد صعد المسرح في عهد كان يتعذر على أمثاله من الأسر المحافظة العمل فيه.

تخرج من كلية الحقوق وعمل موظفاً واشتغل في الوقت ذاته في التمثيل إرضاء لنزعته الفنية، شغل سكرتارية وزارة الأوقاف، ثم نقل إلى السلك الدبلوماسي وعمل قنصلا لمصر في السفارة المصرية باسطنبول، إلا أنه عاد إلى مصر والتحق بوزارة العدل وعين سكرتيراً فيها. كان عازمًا عن إخراج مذكراته عما يعلم عن وزارتي الأوقاف والعدل، إلا إنه توفي قبل نشرها.

شغل أيضا منصب رئيس لدار الأوبرا المصرية في القاهرة (دار الأوبرا الملكية)، حصل على لقب «بك» من الملك فاروق. لم يفكر يوماً في الزواج وقد فضّل أن يعيش برفاهية وأن يفعل ما يريد دون أن يسبب لشريكة حياته أي نكد، لأنه يعتقد أن كل النساء مخالفات ومناكفات. كما أن حالة الفقر التي عاشها في بداية حياته كانت من العوامل على نفوره من الزواج كيلا ينجب أولاداً يعيشون في جو من الفقر.

عمل في المسرح وفي السينما وصل على عدة أدوار البطولة، رغم أن مرتبه كان كبيراً وارباحه كثيرة فإنه لم يدخر شيئاً.

من أشهر أدواره كان في فيلم غزل البنات عام 1949 م وكان دوره سعادة الباشا مراد، وقد أدى هذه الشخصية بكل ارستقراطيتها مع خليط من طيبة القلب وخفة الدم. توفي في 18 يناير 1955. ولديه أكثر من 40 مسرحية ما بين تمثيل وتأليف وحوالي 52 فيلم.

أعمال

أفلام

تار بايت: 1955
 أحلام الربيع: 1955-شوكت
 أماني العمر: 1955-طاهر مسعود
 الآنسة حنفي: 1954-حسونة بية
 إلحقوني بالمأذون: 1954-حمدي باشا زيزفون، عمّ سامي
 جنون الحب: 1954-ناظر المحطة
 أمريكاني من طنطا: 1954-محروس الطنطاوي
 علشان عيونك: 1954-هارون
 المحتال: 1954-المدير
 بنت الأكابر: 1953-توفيق
 بائعة الخبز: 1953-الذي ربي سامي
 أنا ذنبي إيه: 1953-عامر حسن
 قطار الليل: 1953-مفتش المباحث
 يا حلاوة الحب: 1952-عم نبيل
 ظلمت روحي: 1952-ادهم بك عبد المجيد
 عايزة أتجوز: 1952-وجدي بيه كريستال
 المنتصر: 1952
 زينب: 1952-حامد بيه
 بشرة خير: 1952-أحمد باشا مختار
 حضرة المحترم: 1952-أيوب
 مشغول بغيري: 1951
 حبيبتي سوسو: 1951
 نهاية قصة: 1951-شوكت، عم إلهام
 ورد الغرام: 1951-تيسير يسري
 الزوجة السابعة: 1950
 الآنسة ماما: 1950-يسري باشا والد منير
 إلهام: 1950-كمال بيه
 نادية: 1949
 البيت الكبير: 1949-فؤاد+قصة وسيناريو وحوار
 لهاليبو: 1949-مجدي باشا
 الليل لنا: 1949
 غزل البنات: 1949-الباشا
 آه يا حرامي: 1948
 قلبي وسيفي: 1947
 فاطمة: 1947-الباشا
 أصحاب السعادة: 1946
 لعبة الست: 1946-ايزاك
 دنيا: 1946-فتحي بيه المحامي
 لست ملاكا: 1946-حسن بيه أبو الدهب+سيناريو وحوار
 ليلى بنت الفقراء: 1945-اللواء مختار باشا
 القلب له واحد: 1945-شوكت بيه
 الحياة كفاح: 1945
 قبلة في لبنان: 1945تمثيل +قصة وحوار
 عايدة: 1942
أخيرا تزوجت: 1942تمثيل+قصة وسيناريو وحوار
 إلى الأبد: 1941قصة وسيناريو وحوار
 أصحاب العقول: 1940
 قلب المرأة: 1940-فايز أفندي
 الدكتور: 1939-الدكتور +قصة
 دنانير: 1939-الوزير جعفر البرمكي
 الحل الأخير: 1937
 دموع الحب: 1935-حلمي
 الوردة البيضاء: 1932-إسماعيل بك والد رجاء+ قصة وحوار
 ما أقدرش: 1946-قصة
 جمال مدكور: 1942-مخرج
 كلمة الحق: 1953-مصور
 استوديو مصر: 1942-منتج

أخرى
 مسرحية: الغيرة: 1948-حسن بك
 فيلم قصير: حفل ستوديو مصر: 1935-نفسه
 مسلسل إذاعي: جمعية العزاب-علي+تأليف
 مسلسل إذاعي: آخر إنذارتمثيل+تأليف

مراجع

روابط خارجية

باكوات مصر
ممثلون مصريون في القرن 20
مواليد 1309 هـ
مواليد 1316 هـ
مواليد 1892
وفيات 1374 هـ
وفيات 1955
فاروق الأول
مسارح
سليمان نجيب

سليمان نجيب


عتاب بن أسيد: صحابي عاش مع النبي محمد.
 عتابا: نوع من أنواع الزجل المستخدم في بعض بلاد الشام.

عتاب (توضيح)


Bydgoszcz–Toruń metropolitan area (Polish: aglomeracja bydgosko-toruńska) is the name of the bi-polar agglomeration in the middle of the Vistula river created by 2 cities: Bydgoszcz and Toruń. The distance between the built-up areas of the cities is about 30 km. They are the administrative capitals and economic center of Kuyavian-Pomeranian Voivodship.

Despite the fact that these two cities are integrating gradually, they have been in a great competition through the centuries. In September 2004 the Medical Academy in Bydgoszcz joined Toruń University as Collegium Medicum in Bydgoszcz. Although not without some controversy, this is usually considered as an important step in the integration process.

Depending on the calculation method and on what is the exact area taken into consideration, the total population varies from between about 600,000 and 800,000 inhabitants.

Economy
In 2020 Bydgoszcz–Toruń gross metropolitan product was estimated by Eurostat to total €11 billion, which makes it the eighth strongest economically metropolitan region in Poland.

See also
 Metropolitan areas in Poland

References

Metropolitan areas of Poland
Bydgoszcz

Bydgoszcz–Toruń


Energy er en musikgruppe der vandt MGP i 2012. Gruppen består af Sarah Katrine Dennig Simonsen, Lea Cecilie Dennig Simonsen og Aksel Lai Thomasbjerg, og vindersangen hed "Jeg Blir' Ved".

Eksterne henvisninger

Popgrupper fra Danmark
Vindere af MGP

Energy (musikgruppe)


Proteoideae, potporodica porodice dvoličnjakovki, dio potporodice. Podijeljena je na četiri tribusa

Tipični rod je Protea (hrv. isto protea ) sa 106 vrsta vazdazelenih grmova i drveća.

Tribusi i rodovi

Subfamilia Proteoideae Eaton
 Tribus Conospermeae Endl.
 Subtribus Stirlingiinae L.A.S.Johnson & B.G.Briggs
 Stirlingia Endl. (7 spp.)
 Subtribus Conosperminae L. A. S. Johnson & B. G. Briggs
 Conospermum Sm. (53 spp.)
 Synaphea R. Br. (56 spp.)
 Tribus Petrophileae P. H. Weston & N. P. Barker
 Petrophile R. Br. (64 spp.)
 Aulax P. J. Bergius (3 spp.)
 Tribus Proteeae Dumort.
 Protea L. (106 spp.)
 Faurea Harv. (15 spp.)
 Tribus Leucadendreae P. H. Weston & N. P. Barker
 Subtribus Isopogoninae P.H.Weston & N.P.Barker
 Isopogon R.Br. ex Knight (39 spp.)
 Subtribus Adenanthinae L.A.S. Johnson & B.G.Briggs
 Adenanthos Labill. (31 spp.)
 Subtribus Leucadendrinae P.H.Weston & N.P.Barker
 Leucadendron P. J. Bergius (85 spp.)
 Serruria Burm. ex Salisb. (55 spp.)
 Paranomus Salisb. (18 spp.)
 Vexatorella Rourke (4 spp.)
 Sorocephalus R. Br. (11 spp.)
 Spatalla Salisb. (20 spp.)
 Leucospermum R. Br. (48 spp.)
 Mimetes Salisb. (13 spp.)
 Diastella Salisb. (7 spp.)
 Orothamnus Pappe ex Hook. (1 sp.)
 Tribus Proteoideae incertae sedis
 Eidothea A. W. Douglas & B. Hyland (2 spp.)
 Beaupreopsis Virot (1 sp.)
 Beauprea Brongn. & Gris (13 spp.)
 Dilobeia Thouars (2 spp.)
 Cenarrhenes Labill. (1 sp.)
 Franklandia R. Br. (2 spp.)

Izvori

Dvoličnjakovke

Proteoideae


Cambridge House est une ancienne maison de ville classée Grade I située dans le centre de Londres, en Angleterre. Elle se trouve du côté nord de Piccadilly au numéro 94, dans le quartier de Mayfair. Depuis 2021, la propriété est en cours de transformation en un hôtel de luxe et sept résidences .

Le nom actuel de la maison vient de l'un de ses anciens propriétaires, Adolphe de Cambridge (1774-1850), le septième fils du roi George III, mais elle est à l'origine connue sous le nom d'Egremont House, puis de Cholmondeley House. De 1865 à 1999 environ, c'est le siège du Naval and Military Club et est familièrement connu sous le nom de In and Out Club, en raison de son sens unique en calèche bien indiqué.

Histoire ancienne
La maison, située dans la paroisse à la mode de St George's, Hanover Square, Westminster, est construite en 1756-1761 par Charles Wyndham (2e comte d'Egremont) (1710-1763), d'Orchard Wyndham à Somerset et de Petworth House dans le Sussex, secrétaire d'État pour le département du Sud de 1761 à 1763, et est donc d'abord connue sous le nom d'Egremont House. Le bâtiment est de style palladien tardif, selon la conception de l'architecte Matthew Brettingham. Il a trois étages principaux plus un sous-sol et des greniers, et est large de sept travées. Comme il est d'usage dans un manoir londonien de l'époque, le premier étage (piano nobile, « deuxième étage » en anglais américain) est l'étage principal, contenant un circuit de pièces de réception. Cet étage a les plafonds les plus hauts et son statut est souligné à l'extérieur par une fenêtre vénitienne au centre.

La maison change plusieurs fois de mains. Pendant plusieurs années dans les années 1820, elle est occupée par George Cholmondeley (1er marquis de Cholmondeley), et est connue sous le nom de Cholmondeley House. De 1829 à 1850, c'est la résidence londonienne du prince Adolphus, duc de Cambridge (1774–1850), et devient connue sous le nom de Cambridge House. En raison de son statut royal, ce nom persiste. Alors que la reine Victoria quitte la maison après avoir rendu visite à son oncle mourant Adolphus, Robert Pate la frappe à la tête avec sa canne.

Après la mort du duc en 1850, la maison est achetée par Henry Temple,  vicomte Palmerston, qui est Premier ministre du Royaume-Uni pendant la majeure partie de la décennie entre 1855 et 1865. C'est sa maison de ville à Londres et le site de nombreux rassemblements sociaux et politiques splendides. Après la mort de Palmerston en 1865 à Brocket Hall dans le Hertfordshire, son corps est transporté à Cambridge House, d'où son cortège funèbre part pour l'Abbaye de Westminster .

Plus tard cette année-là, Cambridge House est vendue au Naval and Military Club, qui est devenu trop grand pour son ancien siège. Le club est connu sous le nom de "In and Out", en raison des panneaux de signalisation proéminents sur ses portes d'entrée et de sortie. TE Lawrence et Ian Fleming en ont été membres .

Histoire récente
En 1999, le Naval and Military Club déménage dans de nouveaux locaux, après avoir vendu Cambridge House en 1996 à l'entrepreneur Simon Halabi pour 50 millions de livres sterling . Halabi prévoyait de convertir la propriété en un club et un hôtel privés, dans le cadre de son projet Mentmore Towers, et de construire une piscine et des courts de squash sous le parvis de la maison. Cependant, le bâtiment reste vacant après 1999 et il se dégrade . Le plâtre tombait du plafond dans les pièces du premier étage et de nombreux planchers avaient été arrachés. En 2009, les entreprises d'Halabi font faillite.

En juin 2010, Cambridge House et ses bâtiments attenants, 90–93 Piccadilly (et 42 Half Moon Street), 95 Piccadilly (l'ancien American Club) et 12 White Horse Street (la partie arrière étant un terrain vacant), ainsi que 96– 100 Piccadilly (de l'autre côté de White Horse Street), sont tous mis en vente par l'intermédiaire de courtiers immobiliers Jones Lang Lasalle, collectivement appelés le Piccadilly Estate, pour plus de 150 millions de livres sterling. En juin 2011, le site est acquis par David et Simon Reuben pour un montant de 130 millions de livres sterling via leur société d'investissement, Aldersgate . En octobre 2012, des demandes sont soumises pour une rénovation complète en maisons privées (numéros 94 et 95) et en appartements résidentiels (numéros 90 à 93 et 42) .

En avril 2013, David et Simon Reuben reçoivent l'autorisation d'aménager la propriété en une maison unifamiliale de 60 600 pieds carrés. Elle serait probablement devenue la maison la plus chère du Royaume-Uni, estimée à environ 250 millions de livres sterling après rénovation. Selon Bloomberg News, "la demande de planification pour le numéro 94 a été approuvée après que les deux investisseurs ont proposé de contribuer 3,85 millions de livres sterling à la construction de logements abordables dans l'arrondissement".

Cependant, ce plan de développement a ensuite changé et un nouveau plan est conçu pour convertir la propriété en "Cambridge House Hotel and Residences", avec un hôtel cinq étoiles et sept résidences avec services .

Références

Liens externes

Monument classé de Grade I dans la cité de Westminster

Cambridge House


An Hyparrhenia bracteata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Alexander von Humboldt, Aimé Bonpland ngan Carl Ludwig von Willdenow, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Otto Stapf. An Hyparrhenia bracteata in nahilalakip ha genus nga Hyparrhenia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Hyparrhenia

Hyparrhenia bracteata


Pedro Vásquez de Velasco (1657–1714) foi um prelado católico romano que foi bispo de Santa Cruz de la Sierra (1706–1714).

Biografia
Pedro Vásquez de Velasco nasceu em Lima, Peru. No dia 22 de fevereiro de 1706, foi escolhido pelo Rei da Espanha e confirmado pelo Papa Inocêncio XI como Bispo de Santa Cruz de la Sierra. Em 1706, foi consagrado bispo por Melchor Liñán y Cisneros, arcebispo de Lima. Foi bispo de Santa Cruz de la Sierra até à sua morte no dia 26 de fevereiro de 1714. Enquanto Bispo, foi o co-consagrador principal de Luis Francisco Romero, Bispo de Santiago do Chile.

Bispos de Santa Cruz de la Sierra
Bispos nomeados pelo Papa Inocêncio XI
Mortos em 1714
Nascidos em 1657

Pedro Vásquez de Velasco


أقيمت بطولة آسيا لكرة اليد في نسختها الحادية عشر في الدوحة في قطر وقد حقق لقب البطولة المنتخب الكويتي.

مرحلة المجموعات

المجموعة أ

المجموعة ب

تحديد المراكز من الخامس إلى الثامن

المرحلة النهائية

الترتيب النهائي

روابط إضافية
 Goalzz

بطولات آسيا لكرة اليد
رياضة قطرية في 2004
كرة اليد في 2004
منافسات كرة يد دولية تستضيفها قطر
أحداث فبراير 2004 الرياضية في آسيا

بطولة آسيا لكرة اليد للرجال 2004


Gezin, Elazığ ilinin Maden ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Gezin Hanı olarak geçmektedir. 26 Mayıs 1992 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüşen köyün belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.

Coğrafya
Köy, Maden ilçe merkezine 26 km uzaklıktadır. Hazar Gölü kıyısında olduğundan turistik bir tatil beldesidir.

Nüfus

Yönetim

Belediye başkanlığı

Kaynakça

Dış bağlantılar

Maden belde ve köyleri
6360 sayılı yasaya göre kaldırılan belediyeler

Gezin


Juan Comneno Asen (; ; ) fue el gobernante del Principado de Valona alrededor de 1345 a 1363, inicialmente como un vasallo de Serbia y después de 1355 como un señor independiente. Descendiente de la nobleza búlgara fue hijo de Esratsimir de Kran y, hermano del zar Iván Alejandro y Helena de Bulgaria, la esposa del emperador Esteban Dušan de Serbia. Quizás en busca de mejores oportunidades, emigró a Serbia, donde se casó con la hermana del gobernante serbio. Ahí, le fue concedido el título de déspota por Esteban Dušan, quien lo puso a cargo de sus territorios en el sur de la actual Albania.

Como déspota de Valona, Juan estableció relaciones comerciales con Venecia y Ragusa. Después del fallecimiento de Dušan en 1355, se puso del lado de Simeón Uroš en el subsiguiente conflicto por el trono serbio. Con la ayuda de Venecia, Juan mantuvo la esencial condición independiente del Principado de Valona. Probablemente murió de peste en 1363 y fue sucedido por Alejandro Comneno Asen, quien fue probablemente hijo de su primera esposa cuyo nombre es desconocido. Juan se casó por segunda vez con una noble epirota llamada Ana Paleóloga.

Orígenes y vasallo de Serbia

Si bien se desconoce la fecha de nacimiento de Juan Comneno Asen, su origen está claramente documentado en las fuentes. En ambos lados, descendía de los rangos más altos de la nobleza búlgara del . Nació de Keratsa Petritsa, una hija del déspota Shishman de Vidin, y Esratsimir, déspota de Kran. La madre de Juan era descendiente de la dinastía Asen como nieta del zar Iván Asen II. Sus hermanos fueron Iván Alejandro, que ascendería al trono búlgaro en 1331, y Helena, que se casó con el gobernante serbio Esteban Dušan en 1332. A pesar de que a Juan se le llamaba comúnmente Comneno en las fuentes, sus relaciones con esa familia bizantina son más bien escasas. Tenía derechos sobre ese nombre ya sea por la descendencia de su madre con los Asen, ellos mismos relacionados con los Comneno, o por su matrimonio con Ana Paleólogo.

No se sabe exactamente por qué Juan emigró a Serbia en lugar de asumir un puesto de alto rango en Bulgaria, como sugerirían sus ascendencias y lazos familiares. El historiador búlgaro Iván Bozhilov opina que Juan no buscaba refugio político en Serbia. En cambio, lo más probable es que se haya mudado a ese país con la creencia de que la expansión territorial y la influencia política de Serbia en ese período le asegurarían mejores oportunidades de carrera. Presuntamente, Juan acompañó a su hermana Helena cuando ella se mudó a Serbia para casarse con Esteban Dušan en 1332.

Juan fue mencionado por primera vez como el déspota de Valona en 1350 y su presencia documentada en las tierras albanesas solo data de 1349. Sin embargo, lo más probable es que se le otorgue el título ya en 1345 o 1346, cuando Esteban Dušan fue proclamado emperador (zar). El académico estadounidense John Fine cree que esto sucedió inmediatamente después de la coronación de Dušan en 1346. Junto con el medio hermano de Dušan, Simeon Uroš y Jovan Oliver, Juan fue una de las tres personas en llevar ese título bajo Dušan.

Juan fue instalado como gobernante de Valona a finales de 1345, a raíz de la conquista serbia del sur de Albania del Imperio bizantino, que concluyó a más tardar en agosto de 1345. Además del puerto adriático de Valona (actual Vlorë), el feudo de Juan incluía la cercana Kanina y el castillo interior de Berat al noreste. Aparte de eso, la extensión de su dominio es incierta. Las estimaciones del área que Juan gobernó van desde todo el centro de Albania hasta solo las tres ciudades mencionadas, y el resto permanece bajo el gobierno de la nobleza albanesa local , que le debía lealtad a Juan o a Stephen Dušan directamente. Al sur, el apacentamiento de Juan limitaba con las tierras de Simeón Uroš, el gobernante de Epiro.

Relaciones con Venecia e independencia

En 1349, Juan saqueó un barco comercial veneciano que había naufragado en la costa que él controlaba, de acuerdo con el principio medieval de derecho de naufragio. Este acto requirió la participación de Dušan para resolver la disputa entre Venecia y Juan, como lo demuestra un documento oficial del 13 de abril de 1350. A pesar de este conflicto, bajo Juan, el Principado de Valona fue un socio activo de Venecia y Ragusa (actual Dubrovnik) en el comercio marítimo. Dos recibos del 27 de abril de 1350 documentan el papel de Juan como mediador en el comercio de ganado, azúcar y pimienta y revelan que recibió importantes ingresos de la aduana de Valona. La aduana era rentable porque el puerto era visitado a menudo por barcos mercantes. Aunque todos estos documentos fueron escritos en eslavo, Juan firmó su nombre en griego, lo que da testimonio de su helenización. En ese momento, Juan también tenía vínculos con los gobernantes mamelucos de Egipto, quienes se dirigían a él como "rey de Serbia y Bulgaria" en la correspondencia.

En 1353, Juan y su familia obtuvieron la ciudadanía veneciana, lo que sugiere que su dominio estaba bajo la protección de Venecia. La muerte prematura de Dušan en 1355 sumió al Imperio serbio en una guerra civil. En ese conflicto, Juan se puso del lado del yerno de su esposa, Simeón Uroš, contra el sucesor legítimo Esteban Uroš, que era hijo de Dušan y sobrino de Simeón Uroš. Si bien el intento de Simeón de tomar el trono fue desafortunado y Uroš incluso capturó Berat en 1356, Juan logró preservar las tierras que le quedaban y se independizó tanto de Simeón como de Uroš. La amenaza de Nicéforo II Orsini, que ganaba terreno en Tesalia y Epiro, obligó a Juan a solicitar el envío de un buque de guerra veneciano y un administrador de Venecia para tomar el control de su dominio, a lo que la república se comprometió.

El historiador búlgaro Hristo Matanov conjetura que después de 1355, Juan pudo haber acuñado su propia moneda destinada al comercio con socios fuera de los Balcanes interiores. Basa esta teoría en una nueva lectura de varias inscripciones de monedas en latín como Monita despoti Ioanni instead of Monita despoti Oliveri, como se pensaba anteriormente. La nueva lectura, que identificaría las monedas como acuñadas por Juan, fue propuesta por el numismático yugoslavo Nedeljković, quien rechaza la atribución inicial de estas monedas a Jovan Oliver.

Un documento comercial del 30 de enero de 1359, que da testimonio de las continuas relaciones comerciales de Juan con Venecia, es cronológicamente la última referencia a su actividad en fuentes contemporáneas. Si bien no se registró la fecha de su muerte, es probable que Juan pereciera durante la epidemia de peste que azotó a Valona y Durazzo (actual Durrës) en 1363.

Matrimonio y descendencia

El primer matrimonio de Juan probablemente data después de su llegada a Serbia, aunque se desconoce la identidad de su primera esposa, si es que la tuvo. Si el próximo gobernante de Valona, Alejandro Comneno Asen, fuera su hijo, entonces habría nacido alrededor de 1346-1348, ya que ya era adulto en 1363-1366. Esto colocaría el posible primer matrimonio de Juan unos años antes del nacimiento estimado de Alejandro. Alrededor de 1350-1355, Juan se casó con Ana Paleólogo, nieta del emperador bizantino Miguel VIII Paleólogo y viuda de Juan II Orsini, el déspota de Epiro. Este matrimonio con una mujer noble epirota consolidó y legitimó la posición de Juan en la región. Además de Alejandro, otro hijo muy probable de Juan Comneno Asen fue una tal Comnena, la esposa de Balša II que había sucedido a Alejandro como gobernante de Valona a principios de 1372.

Referencias

Bibliografía

Nobles de Bulgaria del siglo XIV
Dinastía Esratsimir
Déspotas
Serbios del siglo XIV
Albaneses del siglo XIV

Juan Comneno Asen


Zaklada antarktičke baštine Ujedinjenog Kraljevstva (, UKAHT ) je britanska dobrotvorna organizacija, registrirana 1993. i preregistrirana 2015. UKAHT je član koalicije Zaklada antarktičke baštine. Pokrovitelj UKAHT-a je princeza Anne.

Navedeni ciljevi organizacije su sljedeći:
 Pomoći u očuvanju odabranih ranih britanskih znanstvenih baza na Antarktičkom poluotoku i regiji Južne Georgije za užitak i obrazovanje posjetitelja. UKAHT upravlja lukom Lockroy, koja je proglašena povijesnim mjestom i spomenikom (br. 61) prema ugovoru o Antarktici;
 Podržati Zakladu antarktičke baštine Novog Zelanda u očuvanju povijesnih koliba u području Rossovog mora koje su izgradili istraživači Scott, Shackleton i Borchgrevink;
 Promicati obrazovni program za poticanje javnog interesa za znanost, globalni okoliš i istraživanje Antarktika kroz nadahnuće ranijim britanskim antarktičkim pothvatima;
 Pomoć pri nabavi i očuvanju britanskih povijesnih antarktičkih artefakata.

Projekti
Luka Lockroy (povijesno mjesto br. 61 prema Antarktičkom ugovoru) upravlja kao muzej i poštanski ured (u ime Ministarstva vanjskih poslova i Commonwealtha ) UK Antarctic Heritage Trust tijekom australskog ljeta. Prihodi od suvenirnice financiraju popravak i očuvanje ovog mjesta i drugih na Antarktičkom poluotoku.

Godine 2004. Novozelandska zaklada za antarktičku baštinu započela je sveobuhvatan projekt obnove u regiji Rossovog mora na Antarktiku, fokusirajući se na kolibe koje pripadaju istraživačima te regije. Iako novozelandski ogranak Trusta ima operativnu odgovornost za projekt, UK Trust podupire napore koji uključuju očuvanje koliba koje pripadaju Sir Ernestu Shackletonu i Robertu Falconu Scottu (obojica britanski istraživači).

Izvori

 "British Antarctic Survey: Port Lockroy Station ", Natural Environment Research Council, Retrieved 2010-April-25
 "UK Antarctic Heritage Trust web site ", Retrieved 2010-April-25

Vanjske poveznice

Britanski antarktički teritorij
Zaklade


La Sinfonía en re mayor, K. 135+61h fue probablemente compuesta por Wolfgang Amadeus Mozart en 1772. Los dos primeros movimientos proceden de la obertura de la ópera Lucio Silla, KV 135, y el último movimiento, el Minueto KV 61h n.º 3, fue compuesto aparte.

Instrumentación

La sinfonía está escrita para dos oboes, dos trompas, dos trompetas, timbales y cuerda.

Historia y atribución

La sinfonía fue descubierta por Ernst Hintermaier en 1991. Los fragmentos que halló fueron copiados por Matthias Kracher, quien estaba muy vinculado a Michael Haydn, aunque probablemente no tuvo contacto directo con la familia Mozart. Hintermaier pensó que Kracher no había expandido la obertura en tres movimientos de Lucio Silla con un minueto, sino que había copiado los cuatro movimientos de una serie de partes o de la partitura la sinfonía completa en cuatro movimientos. Los tres movimientos de la obertura que aparecen en la copia de Kracher son casi idénticos a los del autógrafo de Mozart, pero el minueto se diferencia bastante de la copia del KV 61h elaborada por Johann Nepomuk Rainsprechter y otro copista no identificado de Salzburgo. Hintermaier afirmó asimismo que la sinfonía en cuatro movimientos era de Mozart, quien la habría escrito después de regresar de Milán en marzo de 1773, y que esta sinfonía en cuatro movimientos no había sido reducida a tres movimientos para la obertura de Lucio Silla, así como que la sinfonía en cuatro movimientos debió de ser publicada en algún volumen de la Neue Mozart-Ausgabe.

Los seis minuetos del KV 61h son de autoría dudosa. Fueron descubiertos por Friedrich Frischenschlager en varias copias de danzas orquestales de Mozart, ubicadas en los archivos musicales de la Archiabadía de San Pedro de Salzburgo, a principios del ; los minuetos fueron publicados en el Mozart Jahrbuch de 1923. Esta copia atribuye los minuetos a Wolfgang y Frischenschlager acepta esta atribución incluso a pesar de que las dinámicas no siguieran el estilo de Mozart, datándolos entre 1768 y 1772.

Alfred Einstein estableció en su edición del catálogo Köchel que los minuetos habrían sido compuesto en Salzburgo en 1769. Por su parte, Rudolf Elvers los fechó entre 1771 y 1772, en el NMA de 1961. La sexta edición del catálogo Köchel repite la datación de Einstein.

Wolfgang Plath expresó sus dudas acerca de la dudosa autenticidad del KV 61h en el Mozart Jahrbuch de 1971/1972, en tanto que otros minuetos originalmente atribuidos a Mozart durante este tiempo fueron compuesto realmente por Michael Haydn. Plath pensó que el KV 61h debía formar parte de los dieciocho minuetos de Michael Haydn de los que Wolfgang le dijo a su hermana que podría arreglarlos para piano. En el Mozart Jahrbuch de 1995, Andrea Lindmayr-Brandl estableció que la autenticidad del KV 61h era dudosa, pero empleó los hallazgos de Hintermaier sobre la sinfonía «Lucio Silla» para afirmar que la autoría de Mozart era «al menos probable», datando la serie en circa 1772.

Rainsprechter estaba vinculado a Michael Haydn y pudo haber insertado un minueto de Michael Haydn en la obertura para hacer una sinfonía; puesto que Mozart hizo copias de los minuetos de Michael Haydn, podría haberse pensado que el movimiento era original de Mozart. Por otra parte, Rainsprechter fue discípulo de Leopold Mozart y pudo haber obtenido esta sinfonía de él; de haber sido así, esta sinfonía sería muy probablemente auténtica.

Véase también

Lucio Silla
Sinfonías espurias o de dudosa autenticidad de Wolfgang Amadeus Mozart

Referencias

Bibliografía

</cite>

Notas

Enlaces externos

MozartForum: KV.deest Mozart's Lucio Silla Symphony. Artículo de Dennis Pajot (en inglés)

sinfonia re mayor kv 135 61 h
re mayor kv 135 61 h
Composiciones de 1772
sinfonia mozart kv 135 61 h

Sinfonía en re mayor, KV 135+61h (Mozart)


චලිතය පිළිබඳ නිව්ටන් නියම සම්භාව්‍ය යාන්ත්‍ර විද්‍යාවෙහි මූලික සිද්ධාන්තයන් වේ. මෙම නියමයන්ගෙන් වස්තූන් මත ඇති වන බලය සහ එමඟින් ඇති වන චලිතය ගැන පැහැදිලි කෙරෙයි. නිවුටන් නියම ත්‍රිත්වය සැකෙවින් මෙසේ ය:

 පළමු නියමය: බාහිර අසමතුලිත බලයක් නොයෙදෙන තාක් කල් එම වස්තුව නිශ්චලතාවයේ හෝ ඒකාකාර ප්‍රවේගයෙන් චලනය වෙමින් පවතී.(තවද පෘථිවිය සූර්යයා වටේ භ්‍රමණය වීම මගින් සිදු වන ක්‍රියාවලිය මොහුගේ බලය යන නිර්වචනයට පැහැදිලි කිරීමට අපෝහොසත් විය)
 දෙවැනි නියමය: යම් වස්තුවක ගම්‍යතාවය වෙනස් වීමේ සීග්‍රතාව ඒ මත යෙදෙන බලයට අනුලෝම ව සමානුපාතික වේ.
 තෙවැනි නියමය: සෑම ක්‍රියාවකට විශාලත්වයෙන් සමාන එහෙත් දිශාවෙන් ප්‍රතිවිරුද්ධ ප්‍රතික්‍රියාවක් පවතී.

මෙම නියම ත්‍රිත්වය අයිසැක් නිව්ටන් විසින් ක්‍රි.ව. 1687 ජූලි 5 වැනි දින පළමු වරට පළකරන ලද Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica නම් ග්‍රන්ථයෙහි ඇතුළත් කරන ලදී. නිව්ටන් විසින් මෙම නියමයන් බොහෝ භෞතීය වස්තූන් හා පද්ධති වල චලිතය පැහැදිලි කිරීමට යොදා ගන්නා ලදී. උදාහරණයක් ලෙස මෙම නියම සිය සාර්වත්‍ර ගුරුත්වාකර්ෂණ නියමය සමඟ යෙදීමෙන් ග්‍රහවස්තූන්ගේ චලිතය පිළිබඳ කෙප්ලර් නියම පැහැදිලි කල හැකි බව එම ග්‍රන්ථයේ තෙවැනි වෙළුමෙහි නිවුටන් පෙන්වා දුන්නේය.

හැඳින්වීම
නිවුටන් නියම යොදාගත හැක්කේ අංශුමය හෝ අංශුමය ලෙස සැලැකිය හැකි වස්තූන් සම්බන්ධයෙනි. එනම් වස්තුව චලනය වන දුර හා සැලැකීමේදී එහි ප්‍රමාණය සහ විතතිය ඉතාමත් කුඩා වන අතර වස්තුවේ භ්‍රමණය නොසලකා හැරෙයි. එබැවින් තාරකාවක් වටා පරිභ්‍රමණය වල ගුහයෙකු එහි පරිභ්‍රමණ චලිතය පමණක් සැලැකීමෙන් අංශුවක් ලෙස සැලැකිය හැකි ය.

නිව්ටන් නියම එහි මූලික ආකාරයෙන් ගත් කල දෘඪ සහ ප්‍රත්‍යස්ථ වස්තූන්ගේ චලනය පැහැදිලි කිරීමට ප්‍රමාණවත් නොවේ. එබැවින් 1750 දී ලෙනාඩ් ඉයුලර් දෘඪ වස්තූන් සඳහා නිව්ටන් නියමයන්ගේ සාමාන්‍යකරණයක් වූ චලිතය පිළිබඳ ඉයුලර් නියම හඳුන්වා දුන්නේ ය. පසුව එම නියම ප්‍රවාහයක් ලෙස සැලැකිය හැකි ප්‍රත්‍යස්ථ වස්තූන්ගේ චලිතය පැහැදිලි කිරීමට ද යොදා ගැනුනි. යම් වස්තුවක් නිව්ටන් නියම පිලිපදින අසන්තතික අංශූන්ගේ එකතුවක් ලෙස සැලැකූ විට නිව්ටන් නියමයන්ගෙන් ඉයුලර් නියම ව්‍යුත්පන්න කර ගත හැකි ය.

නිව්ටන් නියම සත්‍ය වන්නේ නිව්ටෝනීය අවස්තිථික රාමු ලෙස හැඳින්වෙන විශේෂ පද්ධති තුළ දී පමණි. නිව්ටන්ගේ පළමු නියමයෙන් අවස්තිථික රාමුව අර්ථ දැක්වෙන බවට සමහරු අදහස් කරති. දෙවැනි නීතිය සත්‍ය වන්නේ පළමු නීතියෙන් අර්ථ දැක්වෙන අවස්ථිතික රාමුවක පමණක් බැවින් පළමු නීතිය දෙවැනි නීතියේ විශේෂ අවස්ථාවක් නොවන බව ඔවුහු තව දුරටත් කියති. වෙනත් අයගේ අදහස වන්නේ පළමු නීතිය දෙවැන්නේ ව්‍යුත්පන්නයක් බවයි. අවස්ථිතික රාමුව යන සංකල්පය ඇති වූයේ නිව්ටන් මිය ගොස් බොහෝ කලෙකිනි.

චලනය වන වස්තූන්ගේ ප්‍රවේගය ආලෝකයේ ප්‍රවේගයට ආසන්න වන විට විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදයේ නියම සැලැකිල්ලට ගත යුතු ය.

නිව්ටන්ගේ පළමු නියමය

වස්තුව මත යෙදෙන සම්ප්‍රයුක්ත බලය ශූන්‍ය නම් වස්තුවේ ප්‍රවේගය නියතව පවතින බව මින් කියැවේ. ගණිතමය ලෙස සඳහන් කරන්නේ නම්:

මෙම නියමය ආවස්ථිති නියමය ලෙස ද හඳුන්වයි

" ශුන්‍ය සම්පයුක්ත බලයකින් ශූන්‍ය ත්වරණයක් " ලෙස මෙය සාමාන්‍යයෙන් දක්වයි. නමුත් මෙය පමණට වඩා සාරාංශ ගත කිරීමකි. නිව්ටන් විසින් දක්වන පරිදි පළමු නියමය , දෙවන නියමයේ විශේෂ අවස්ථාවකට වඩා වැඩි යමකි. සාධාරණ හේතූන් මත නිව්ටන් තම නියමයන් ක්‍රමවත් පිළිවෙලකට සකස් කළේය. (නිදසුන් සදහා Gailili හා  Tseitlin හෝ  Woodhouse බලන්න) පළමු නියමයේ වැදගත්කම වනුයේ අනෙකුත් නියමයන් යොදාගත හැකි යැයි සලකනු ලබන රාමු ලෙස තහවුරු කර ගැනීමයි. එවන් රාමු ආවස්ථික රාමු ලෙස හදුන්වයි.

මෙම නියමයන් ආවස්ථික රාමුවලට සීමා කරනුයේ ඇයි දැයි තේරුම් ගැනීමට ත්වරණය වන වස්තුවක් තුළ නිසලව ඇති තවත් වස්තූන් සලකන්න. ගුවන් පථය මත ගමන් කරන අහස්යානාවක් මෙම උදාහරණයට ප්‍රමාණවත්ය. අහස්යානය තුළ සිටින කෙනෙකු හට පෙනෙන පරිදි (පාරිභාෂිත වචනය අනුව පැවසුවහොත් අහස් යානාවේ ආවස්ථික රාමුවට අනුව) අහස්යානය ඉදිරියට ත්වරණය වන විට  එතුළ ඇති පන්දුවක් සැලකුවොත් එය පසුපසට චලනය වනු දැකිය හැක. (අහස්යානාවකින් ඔබ ඉදිරියට ත්වරණයකින් ගමන් කිරීමේදී අසුනට තෙරපෙන පරිදිම) මෙකී චලනය නිව්ටන්ගේ දෙවන නියමයට පරස්පර බවක් යානය තුළ සිටින මගියාගේ දෘෂ්ටි කෝණය අනුව පෙනේ. මන්දයත් පන්දුව මත කිසිදු බලයක් නොමැතිව එය චලනය වූ හෙයිනි. නමුත් මෙහිදී නිව්ටන්ගේ දෙවන නියමය මින් පරස්පර තත්වයකට පත් නොවන්නේ එය (කිසිදු  වෙනස් කිරීමකින් තොරව) මෙම අවස්ථාවේදී යොදාගත නොහැකි බැවිනි. නිව්ටන්ගේ පළමු නියමය පන්දුව නිෂ්චල නොමැති බැවින් නොයෙදේ. මේනිසා සමහරක් අවස්ථාහිදී නියමයක් යොදා ගත නොහැකි නිසා විවිධ නියමයක් යෙදිය හැකි අවස්ථා ස්ථිර කරගැනීම වැදගත් වේ.

සාරාංශීකරණය

අංශුවක සාපේක්ෂ චලිතය බාහිර බලයක් ක්‍රියා නොකරන විට සරළ රේඛීය වන්නේ යැයි සලකනු ලබන රාමු සමූහයකි. (ආවස්ථික රාමු ලෙස හදුන්වයි.)
වස්තුවක් මත ක්‍රියාකරන සම්ප්‍රයුක්ත බලය යනු එම වස්තුව මත ක්‍රියා කරන බලයන්ගේ දෛශික ෙඑක්යයයි. නිව්ටන්ගේ පළමු නියමයෙන් කියැවෙනුයේ මෙකී එකතුව ශූන්‍ය වන විට වස්තුවේ චලිතය ස්වාභාවය වෙනස් නොවේ යන්නයි. ප්‍රධාන වශයෙන් එය පහත කරුණු දෙක විග්‍රහ කරයි.

ඒ අනුව යම් අවස්ථිති රාමුවකට සාපේක්ෂව යම් අංශුවක් ඒකාකාර චලිතයක් පවත්වා ගැනීමට අවශ්‍යතාව වනුයේ ඒ මත යෙදෙන සම්ප්‍රයුක්ත බලය ශූන්‍ය වීම ය. නිව්ටන්ගේ පළමු නියමය බොහෝ විට අවස්ථිති නියමය ලෙස හැඳින්වේ.

නිව්ටන් නියම සත්‍ය වන්නේ අවස්ථිති රාමුවකදී පමණ ය. යම් අවස්ථිති රාමුවකට සාපේක්ෂව ඒකාකාර චලිතයේ යෙදෙන පද්ධතියක් ද අවස්ථිනි රාමුවක් වේ.

සාපේකෂව ගත් විට පළමු කාරණය බොහෝ දෙනෙකුට පැහැදිලි වේ. නමුත් දෙවන කාරණය යම් දුරකට සිතා අවබෝධ කර ගැනීමක් අවශ්ය වේ. මන්ද යත් අප එදිනෙදා ජීවිතයේදී එලෙස සදාකාලික චලනයෙහි යෙදෙන දෑ දැකීමට නැති බැවිණි. (ආකාශ වස්තු හැර) යමෙක් හොකී ක්‍රිඩාවේ භාවිත රබර් පෙත්තක් මේසයක් ඔස්සේ ලිස්සා යැවුව හොත් එය දිගටම චලනය නොවී ක්‍රමයෙන්  චලනය වන වේගය අඩු වී නිශ්චල තාවයට එළඹේ. මෙසේ වනුයේ රබර් පෙත්ත මත යම් බලයක් ක්‍රියා කිරීම නිසාය. නියත වශයෙන්ම මෙය හා රබර් පෙත්ත අතර ඝර්ෂණ බලයක් පවතී. එම බලය චලිත දිශාවට විරුද්ධව ක්‍රියා කරයි. වස්තුවේ වේගය ක්‍රමයෙන් අඩු වී නිශ්චල වීමට බලපානුයේ මෙකී ඝර්ෂණ බලයයි. ආසන්න ලෙස එවන් බලයක් නොමැති වාතමය මේසයක් හෝ අයිස් තලයක් මතදී එම පෙත්තේ වේගය අඩු නොවනු ඇත. නිව්ටන්ගේ පළමු නියමය  හුදෙක් ගැලීලියෝ  ඒ වන විටත් විස්තර කර තිබූ දෙයක් නැවත ප්‍රකාශ කිරීමක් හා ගැලීලියෝට කරන ලද ගෞරවයකි. සියලු වස්තු සදහා ස්වාභාවික ස්ථානයක් විශ්වයේ පවතිනවා යන ඇරිස්ටෝටල්ගේ දර්ශනය එයින් වෙනස් වූ මතයකි. ඇරිස්ටෝටල් විශ්වාස කළ ආකාරයට විශාල ගල් වැනි බර දෑ පොළොවේ නිශ්චලව පැවතීමත් දුම් වැනි සැහැල්ලු දෑ අහසේ නිෂ්චලව පැවතීමට හා තාරුකාදිව්ය ලෝකයේ පැවතීමට අවශ්‍ය බවයි.

කෙසේ හෝ ගැලීලියෝ හා ඇරිස්ටෝටල්ගේ මතයන් අතර පැවති ප්‍රධානතම වෙනස් කම වූයේ වස්තුවක් මත ක්‍රියාකරන බලය නිශ්චල කරනුයේ එහි ත්වරණය මත  මිස ප්‍රවේගය මත නොවන බව ගැලීලියෝ වටහා ගෙන සිටීමයි. මෙම දර්ශනය නිව්ටන්ගේ පළමු නියමයට (බලයක් නැතිනම් ත්වරණයක් නැත. එවිට වස්තුවේ ප්‍රවේගය නියතව පවත්වා ගනී) මග පෙන්වීය.

පැහැදිලිව පෙනෙන ආකාරයට ආවස්ථිති නියමය වෙනස් දාර්ශනිකයින් හා විද්‍යාඥයින්ට වෙන වෙනම කල්පනා වුණ දෙයකි. චලනයේ ආවස්ථිතිය පිළිබදව ක්‍රි.පු. 3 වන ශත වර්ෂයේදී චීන දාර්ශනික මෝ ට්සු (Mo Tzu), පළමු ශත වර්ෂයේදී මුස්ලිම් විද්‍යාඥයෙකු වූ අල්හසීන් (Alhazen) හා ඇවිස්නා (Avicenna) පැහැදිලි කරන ලදී. 17 වන  ශත වර්ෂයේදී දාර්ශනික රින් ඩිස්කාටස් (Rene Descartes) නියමයක් ඉදිරිපත් කළ මුත් ඔහු පරීක්ෂණ මගින් එය සනාත කර පෙන්වූවේ නැත.

සාමාන්‍යයෙන් චලනය වන ඕනෑම වස්තුවක් මත ඝර්ෂණය ක්‍රියා කරන බැවින්ද අභ්‍යවකාශයේ පවා ආවරණය කළ ගුරුත්වාකර්ෂණ බල හේතුවෙන් නියමයට පරිපුර්ණ ලෙස සනාථ කිරීම අපහසුය. නමුත් වස්තුවක චලිත ස්වභාවය වෙනස්වීමට මූලික වන කාරණා පැහැදිලිව පෙන්වීමට මෙම නියමය වැදගත් වේ.

නිව්ටන්ගේ දෙවැනි නියමය

අවස්ථිතික රාමුවක පවතින අංශුවක් මත යෙදෙන සම්ප්‍රයුක්ත බලය සාපේක්ෂව එම අංශුවේ ගම්‍යතාවය p වෙනස් වීමේ සීග්‍රතාවයට අනුලෝම ව සමානුපාතික වන බව මෙම නීතියෙන් කියැවෙයි. එනම්:

නියමය වලංගු වන්නේ ස්කන්ධය නියත වන පද්ධති වලට පමණක් බැවින්  ස්කන්ධය m අවකලන ලකුණින් පිටතට ගත හැකි ය.

මෙහි F යනු සම්ප්‍රයුක්ත බලය ද a යනු ත්වරණය ද වෙයි.

ස්කන්ධය විනාශ වීමක් හෝ ජනනය වීමක් සිදු වුව හොත් බාහිර සම්ප්‍රයුක්ත බලයක් මඟින් ඇති නොකැරුණු ගම්‍යතා වෙනසක් ඇති වෙයි. මෙය නිව්ටන්ගේ දෙවැනි නියමයෙන් පැහැදිලි නොකැරෙයි.

ගම්‍යතාවයෙහි විශාලත්වය නොවෙනස් වුව ද, එහි දිශාව වෙනස් වන්නේ (උදා: ඒකාකාර වෘත්ත චලිතය) නම් කාලය විෂයයෙන් එහි ව්‍යුත්පන්නය ශූන්‍ය නොවෙයි. එබැවින් මෙම නියමය පළමු නියමය හා එගඟ වෙයි.

චලනය වන වස්තූන්ගේ ප්‍රවේගය ආලෝකයේ ප්‍රවේගයට වඩා ඉතා කුඩා නම් පමණක් නිව්ටන්ගේ දෙවැනි නියමය සත්‍ය වෙයි. නැත හොත් එම චලනය විස්තර කිරීමට විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදය අවශ්‍ය වේ.

ආවේගය

Δt කාලයක් තුළ F බලයක් යම් වස්තුවක් මත ඇති වූ විට ඇති වන ආවේගය  J

මඟින් දෙනු ලැබේ. බලය යනු ගම්‍යතාවයේ කාලය විෂයයෙන් ව්‍යුත්පන්නය වන බැවින්,

නිව්ටන්ගේ තෙවැනි නියමය

තෙවැනි නියමයෙන් කියැවෙන්නේ සියලු බලයන් වස්තූන් අතර අන්තර්ක්‍රියා වන බවයි. එබැවින් එක් වස්තුවක් මත පමණක් ක්‍රියා කරන බලයක් පැවැතිය නොහැක. A නම් වස්තුවක් B නම් වස්තුව වෙත බලයක් යොදයි නම් B වස්තුව ද A වෙත සමාන විශාලත්වයෙන් යුතු බලයක් යොදයි. බල ද්විත්වය ම එකම සරල  රේඛාවක ප්‍රකිවිරුද්ධ දිශාවන්ට යොමු ව පිහිටයි.

දකුණු පස රූපයෙහි රෝද සපත්තු පැළැඳි ක්‍රීඩකයෝ එකිනෙකා තල්ලු කරති. මෙ විට දෙදෙනා එකිනෙකා කෙරෙහි සමාන වූ නමුදු ප්‍රතිවිරුද්ධ දිශා වල ක්‍රියා කරන බල යොදති. බලයන් සමාන වුව ද දෙදෙනාගේ ත්වරණයන් අසමාන විය හැකි ය. ස්කන්ධයෙන් අඩු ක්‍රීඩකයා නිව්ටන්ගේ දෙවැනි නියමයට එකඟ ව වැඩි ත්වරණයක් ලබා ගනු ඇත. තව දුරටත් බල දෙක ම එකම වර්ගයෙක වෙයි. (දී ඇති උදාහරණයේ බල දෙක ම ප්‍රතික්‍රියා බල වෙයි. වෙනත් උදාහරණයක්: කාරයක රෝද මාර්ගය මත ඝර්ෂණ බලයක් යොදන අතර මාර්ගය ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධ දිශාවට රෝදය මත ඝර්ෂණ බලයක් යොදයි).

ගණිතමය වශයෙන් බැලූ කල, නිව්ටන්ගේ තෙවැනි නියමට ඒක-මාන දෛශික සමීකරණයක් වෙයි. එනම්, එකිනෙක මත බලයන් යොදන A සහ B වස්තූන් දෙකක් පවතී නම්,

මෙහි,

 Fa,b යනු A මත B යොදන බලයත්,
 Fb,a යනු B මත A යොදන බලයත් වේ.

නිව්ටන්, ගම්‍යතා සංස්ථිති නියමය ව්‍යුත්පන්න කර ගැනීම පිණිස සිය තෙවැනි නියමය භාවිතා කළේය. කෙසේ වුවද ගැඹුරින් බලන කල ගම්‍යතා සංස්ථිතිය නිව්ටන්ගේ තෙවැනි නියමයට වඩා මූලික සංකල්පයකි. ගම්‍යතා සංස්ථිති නියමය, නිව්ටන්ගේ තෙවැනි නියමය බිඳ වැටෙන බල ක්ෂේත්‍ර සහ ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍ර විද්‍යාව යන සංකල්පයන් තුල බිඳ නොවැටෙයි.

මූලාශ්‍ර

චලිතය පිළිබඳ නිව්ටන් නියම


An Ophiuros papillosus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand von Hochstetter. An Ophiuros papillosus in nahilalakip ha genus nga Ophiuros, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ophiuros

Ophiuros papillosus


VRChat est une plateforme de monde virtuel en ligne. Créée par Graham Gaylor et Jesse Joudrey et exploitée par VRChat, Inc, la plate-forme permet aux utilisateurs d'interagir avec d'autres personnes avec des avatars et des mondes 3D créés par les utilisateurs. VRChat est principalement conçu pour être utilisé avec des casques de réalité virtuelle, tels que les séries Oculus Rift et Oculus Quest, les casques SteamVR (tels que HTC Vive ) et Windows Mixed Reality, mais est également utilisable sans VR dans un mode "bureau" conçu pour être utilisé avec une souris et un clavier ou une manette de jeu.

VRChat a été lancé pour la première fois en tant qu'application Windows pour le prototype Oculus Rift DK1 le 16 janvier 2014 et a été publié dans le programme d'accès anticipé Steam le 1er février 2017.

Caractéristiques
Le gameplay de VRChat est similaire à celui de jeux tels que Second Life et Habbo Hotel. Les joueurs peuvent créer leurs propres mondes instanciés dans lesquels ils peuvent interagir les uns avec les autres via des avatars virtuels. Un kit de développement logiciel pour Unity publié parallèlement au jeu donne aux joueurs la possibilité de créer ou d'importer des modèles de personnages à utiliser dans la plate-forme, ainsi que de créer leurs propres mondes.

Les modèles de lecteur sont capables de prendre en charge la synchronisation audio des lèvres, le suivi et le clignotement des yeux, ainsi qu'une gamme complète de mouvements.

VRChat est également capable de fonctionner sans casque VR (mode bureau), qui est contrôlé à l'aide d'une souris et d'un clavier, ou d'une manette de jeu. Certains contenus ont des limitations en mode bureau, comme l'incapacité de déplacer librement les membres d'un avatar, ou d'effectuer des interactions qui nécessitent plus d'une main.

En 2020, un nouveau langage de programmation visuel a été introduit connu sous le nom de "Udon", qui utilise un système de graphe de nœuds. Bien qu'il soit toujours considéré comme un logiciel alpha, il est devenu utilisable sur des mondes accessibles au public à partir d'avril 2020. Un compilateur tiers connu sous le nom de "UdonSharp" a été développé pour permettre l'écriture de scripts mondiaux en C#.

Confiance et sécurité
Les utilisateurs de VRChat sont classés en différents "niveaux de confiance", en fonction de facteurs tels que leur utilisation de la plate-forme. Tous les utilisateurs commencent au rang "Visiteur" (gris). Lorsqu'ils sont promus au rang "Nouvel utilisateur" (bleu), ils ont la possibilité de télécharger leur propre contenu à l'aide du SDK VRChat. Il est suivi de "Utilisateur" (vert), "Utilisateur connu" (orange), "Utilisateur de confiance" (violet) et amis (jaune). Les utilisateurs peuvent choisir de basculer entre les communications, les avatars et les fonctionnalités d'avatar en fonction de leur niveau de confiance.

VRChat Plus
En novembre 2020, le service a annoncé un niveau d'abonnement appelé "VRChat Plus". Au lancement, il permet aux utilisateurs d'afficher une image personnalisée sur leurs plaques signalétiques, augmente le nombre d'avatars qu'ils peuvent enregistrer dans leurs favoris de 25 à 100, leur accorde une "cote de confiance accrue" et leur permet de joindre une photo dans le jeu. à une demande d'invitation. D'autres fonctionnalités exclusives pour les abonnés sont également en cours de développement.

Assistance matérielle
VRChat prend en charge un grand nombre de casques et d'accessoires VR compatibles PC, y compris Oculus et les casques compatibles SteamVR tels que la série HTC Vive et Valve Index. Un port de VRChat est également disponible en tant qu'application native pour Oculus Quest, qui prend en charge le jeu multiplateforme avec les utilisateurs de PC ; en raison de limitations matérielles, seuls les cartes et les avatars optimisés dans le cadre de contraintes spécifiques sont accessibles sur la version Oculus Quest.

Le suivi des doigts et la reconnaissance des gestes sont pris en charge sur des contrôleurs tels que Index Controller et Oculus Touch, permettant aux mouvements des doigts des utilisateurs d'être reflétés par leur avatar et les poses de la main pour déclencher des animations liées (telles qu'une expression faciale correspondante). VRChat prend également en charge le suivi complet du corps SteamVR pour la capture de mouvement des mouvements de la taille et des jambes, généralement en utilisant les périphériques Vive Tracker de HTC.

Communauté
La popularité de VRChat a été attribuée à son utilisation par les YouTubers et les streamers Twitch. VRChat a engendré des médias tels qu'un journal hebdomadaire dans ses forums, des talk-shows et des podcasts dédiés à une discussion sur le jeu.

Après une première vague de popularité virale lors de sa sortie, la pandémie de COVID-19 a stimulé une augmentation constante du nombre d'utilisateurs simultanés de VRChat tout au long de 2020. Des pics de visionnage des flux Twitch liés à VRChat ont été enregistrés à la mi-2020 et en septembre 2020. Le service a signalé un record de plus de 24 000 utilisateurs simultanés au cours du week-end d'Halloween (dont plus de la moitié l'utilisant sur une plate-forme VR), stimulé par les événements de vacances et la sortie récente de l'Oculus Quest 2.

Le 31 décembre 2020, le service a enregistré un nouveau record de plus de 40 000 utilisateurs simultanés pour le réveillon du Nouvel An, au point qu'il a connu une panne majeure vers minuit dans le fuseau horaire de l'Est en raison d'un fournisseur de sécurité ayant pris la surtension pour une attaque par déni de service.

Dans la culture populaire

Knuckles ougandais
VRChat a donné naissance à un mème connu sous le nom de " Ugandan Knuckles ", dans lequel les joueurs utilisent des modèles de jeu bruts de Knuckles the Echidna de la série Sonic the Hedgehog tout en répétant le slogan " Connaissez-vous le chemin ? " avec un faux accent africain. Le modèle et les manières des joueurs proviennent respectivement d'une critique de YouTuber Gregzilla et du flux Twitch de Forsen, en plus des répliques du film ougandais Who Killed Captain Alex? Cela a suscité la controverse de nombreuses sources; Julia Alexander de Polygon qualifié de "manifestement raciste" et de "mème problématique", le comparant aux raids de Habbo Hotel, et Jay Hathaway de The Daily Dot la qualifié de "caricature raciste". Le créateur du modèle 3D utilisé dans le mème a regretté de l'avoir créé et a exhorté les joueurs à "ne pas l'utiliser pour déranger les utilisateurs de VRChat". En réponse, les développeurs du jeu ont publié une lettre ouverte sur Medium, déclarant qu'ils développaient "de nouveaux systèmes pour permettre à la communauté de mieux s'auto-modérer" et demandant aux utilisateurs d'utiliser les fonctionnalités de mise en sourdine intégrées.

Évènements musicaux
Comme la pandémie COVID-19 a eu un impact sur la capacité d'organiser des événements en personne, un certain nombre de concerts virtuels ont été hébergés au sein de VRChat, se déroulant souvent dans des boîtes de nuit virtuelles, parfois diffusés simultanément sur des plateformes de diffusion en direct telles que Twitch, et organisés par des collectifs tels que Loner Online (dont le monde a été noté par un écrivain NME pour son souci du détail dans la recréation d'une expérience de club en personne, jusqu'à avoir des cabines de salle de bain ).

En juin 2020, le musicien électronique français Jean-Michel Jarre a présenté une expérience de concert virtuel dans VRChat, "Alone Together". Le 31 décembre 2020, Jarre a présenté un deuxième concert virtuel pour le réveillon du Nouvel An, "Welcome to the Other Side", au sein de VRChat et diffusé sur d'autres plateformes de radio, de télévision et en ligne. L'événement a eu lieu à la cathédrale Notre-Dame, avec Jarre présentant la performance en personne depuis l'extérieur de la cathédrale, et le monde VRChat se déroulant dans une reconstitution de son intérieur.

Références

Liens externes

Jeu vidéo communautaire
Jeu vidéo indépendant
Jeu vidéo développé aux États-Unis
Free-to-play
Jeu Oculus Quest
Jeu Oculus Rift
Jeu HTC Vive
Jeu Windows
Jeu vidéo en réalité virtuelle
Jeu en ligne massivement multijoueur
Jeu vidéo sorti en 2014
Pages avec des traductions non relues

VRChat


Les rochers de la Grande Paré sont un ensemble de sommets et pics rocheux de France situés dans le massif des Cerces, en Savoie, au-dessus de Valloire.

Géographie
S'élevant à près de  d'altitude, ils culminent à  à la crête de Lacha. Ils forment une partie du rebord occidental d'un synclinal perché composé notamment de calcaires urgoniens orienté nord-nord-ouest–sud-sud-est.

Les sommets sont, du nord au sud :
 la pointe des Rateaux () ;
 les pointes d'Orient () ;
 la crête de Lacha () ;
 le pic de l'Aigle ().

Références

Grande Pare
Grande Pare
Grande Pare
Crêt
Valloire
Massif des Cerces

Rochers de la Grande Paré


සම්භාව්‍ය වු සාහිත්‍යය

	'සම්භාවය සාහිත්‍ය' යන වචනයේ මුලාරම්භය වුයේ 1720 සහ 1730 වු ලේඛකයින්, තමන් වෙනුවෙන් ජෝරජ් මම ජෝර්ජි එම ප්‍රකාශනයෙන් අදහස් කළේ තම බලය පෙන්වීමට වන අතර, ඒ වෙනුවට ඔවුන් දුටුවේ ආදිකාලින රෝමයේ දැඩි සහ අප්‍රමාදි සාහිත්‍යය ඉතා විශ්ෂ්ඨ දේශපාලනික සහ ඔපවත් වු සාහිත්‍යයකට සංක්‍රමණය විමක් ලෙසය. උපමා වාක්‍යය වල යෝග්‍යතා නිසා 1689 – 1750 කාල පරිච්ඡේදය තුළ දී සම්භාව්‍ය යුගය යන නාමයෙන් 18 වන ශතවර්ෂ්ය පුරා වොල්ටයෙර් සහ ඔලිවර් ගොලිස්මිත් ඇතුළු විචාරකයන් විසින් හදුන්වන ලදි. මෙම කාල පරිච්ඡේදයේ සාහිත්‍යය ප්‍රසිද්ධ දේශපාලන සහ මුළු මනින්ම දැනුවත් වු විචරකයින් සාහිත්‍ය සදහා අණ කළේය. මෙම කාලයේදී සමෘද්ධිය සහ අපචාරය අති විශාල ශක්තියක් හා නිෂ්පාදනයේ දක්ෂයෙක් සහ මැරකම් ආවර්ජනය කරන ලද්දේ, ඉංග්‍රිසි ස්කොට්ලන්ත සහ අයර්ලන්ත ජනතාව ඔවුන් ප්‍රසාරණය වන ආර්ථිකියක, අධ්‍යාපනයට බාධක අඩු සහ කාර්මික විප්ලවයේ ඇලලිමක් මැද බව අවධාරණය කර ගත් සමයේය.

	ඇලෙක්සැන්ඩර් පාප්තුමා මෙම කාලයේ බොහෝ කැපි පෙනෙන කාව්‍ය කරැවෙක් වු නමුත් පාප්තුමාගේශ්‍රේෂ්ඨත්වය නිතර කාව්‍යකරැවන් සමග ඝට්ටනයෙන් ස්වල්ප වු අතර, ඔහු‍ගේ සන්සුන් බව හා ඔහුට පෙනෙන ලෙස ඇම්බිරෝස් ෆිලිජස් වැනි කාව්‍යකරැවන්ගේ නව ශ්‍රේෂ්ඨ  ප්‍රවේශයක් ඉතා ඉහල ස්ථාවරය පව්‍රභල තරගයක් කාව්‍යයන්ට ඇති විය. ජේම්ස් තොම්සන්  තමන්ගේ ඛේදජනකිය. ද සිසන් සහ එඩ්වන් යන්ග් නයි‍ට් තෝම්ස් කරනු ලැබුයේ මෙම කා පරිච්ඡේදයේ දීය. තවද ගම්බද කාව්‍යයකට සුදුසු නිරැපණයක් සදහා බරපතල තරගයක් දක්නට ලැබුණේ මෙම අවධියේය. මෙම විමර්ෂණයේදී කාව්‍යකරැවන් මාතෘකාවන්ට සරිලන ලෙස ව්‍යවහාරය හැගිම දනවන පරිදි භාවිිතා කිරිමට බලවත් පරිශ්‍රමයක් යෙදුවේය. මෙම අවධියේදි ව්‍යාජ විත්‍රමාන්විතයන් එහි කුටය ලෙස සැලකුයේය.

	ආරම්භක අවධියේදී ඉංග්‍රිසි රචනා වල සංවර්ධනයක් ගද්‍යයන්ගේ උසස් භාවය මුවා කරගෙන තිබිණි. ජෝසෆ් ඇඩිසන් සහ රිචඩ් ස්ටිල්ගේ ද ස්පෙක්ටර් මින් බ්‍රිතාන්‍ය‍ය කාලින රචනා පහිටවන ලද අතර මිනිස් ජීවිතය තුල නිතිවේදින් සහ විශේෂ වෙනස් කිරිමක් නොකර භාවනා කල හැකි මධ්‍යස්ත පරික්ෂනයක් හදුනා‍වා දෙන ලදි. ප්‍රභල කලාවක් ලෙසට පත් වු ඉංග්‍රිසි නවකතා පළමුව ප්‍රතිසංස්කරණය ත්‍රලින් මතු විමට ආරම්භ වුයේ මෙම කාලයේදීය. ඩැනියල් ඩොටෝ ලේඛන කලාවේ සිට  රොක්සානා සහ මොල් ෆලැන්ඩර්ස් කල්පිත අපරාධකරැවන්ගේ ජීවිත සමගින් මුද්‍රණාල සදහා දුෂ්ඨ චරිත ලේඛකයෙක් ලෙසට පරිවර්තන විය. රොබින්සන් කෲසෝ නම් වු ඇලෙක්සැන්ඩර් සෙල්කර්ක් චාරාකා සම්බන්ධ කල්පිතයන් ද මොහු රචනා කළේය. නවකතා ශෝකාන්ත අවධියක සිට මධ්‍යන ශතවර්ෂයේ බොහෝ ලේඛකයින්ට නව කතා රචනා ලිවිම ආරම්භ විමට මෙය වක්‍රාකාරයෙන් බලපැ‍වේය.

	ඇඩිසන් සහ ස්ටිල් භග කර ලබා ගන්නා ආකාරයේ ගද්‍ය වු අතර එවිට ඩොතනන් සිවිෆ්ට් අනෙක් ආකාරයේ විය. නිර්මල සමකාලින කිහිපදෙනෙකු සමග සමවු නොහික්මුණු සහ ඍජු  ගද්‍ය ශෛලයක් විය. ඔහු නවීන ලෝකය ගැඹුරින් අධ්‍යනය කළ නමුත් සංකාවපිළිබද සැක සහිත භාවය පිළිබදවද සමාන ආකාරයෙන් අධ්‍යයානය කළේය. ඔහු ඉතිහාසය බොරැවේ සහ නිශ්ඵල භාවයේ වාර්තාවක් ලෙස දුටු අතර වර්තමානය බොරැවේ සහ නිශ්ඵල බාවයේ වියරැවන් ාබව දුටුවේය. මධ්‍යය ක්‍රිස්තියානි වටිනාකම් අවශ්‍ය වු නමුත් වහා රැවටෙන සහ විශ්වාසයේ මිනිසුන්ගේ ක්‍රිඩාවන් නිරන්තරයෙන් ප්‍රතික්ෂේප කිරිම් මගින් සංවර්ධනය සහ ඉතා ශක්තිමත් සහ හර්මිත වටිනාකම් වලින් මෙය සමන්විත විය. ස්විෆ්ට් ගේ අ ටේල් ඔෆ් ටබ් මගින් ඔහුගේ නවීන ලෝකය පිළිබද විශලේෂණයක් සහ පැට්රිජ් නැමැත් ජ්‍යොතිෂ්‍යවේදියා සමග ඔහුගේ සටන වැනි අවසන්භාගයේදී ඔහුගේ කාර්යයන් සහ පුද්ගලයන් අතර නිත්‍ය බියක් සහ නිහතමාන සුරක්ෂිතතාවය පමණක් ඉතිරි කල බොහෝ අපහාර අඩම්භරයන් ගලිවර්ගේ චරිකාව වැනි දේ නිවේදනය කලේය. එක්සිල් සිට අයර්ලන්තයට යැමෙන් පසු අයිරිශ් ජනතාව යටත් විජිතවාදින්ගේ කොල්ලකෑම් වලින් ආරක්ෂා කිරිමට, අකමැත්තෙන් ආරම්භ කළේය. ඔුගේ අ මෙඩස්ට් ප්‍රෙපාපොසල් සහ ඩ්‍රැපියර්ගේ ලියමන අත් අඉංග්‍ුවට ගැනිම සහං කොල්ල කෑම් වලට පෙළඹ වු නමුත් ස්විෆ්ට් ඔහු වටා දක්නට ලැබුණු ආදරයක් නොමැති අයරිශ් රොමානු කතෝලිකයන් හට අපවාදයෙන් සහ අසභ්‍යත්වයෙන් මැරකම් කරනු ලදි.

	ආරම්භක අවධියේ නාට්‍යයන්ගේ විශය මාතෘකාව වුයේ වෙනස් කිරිම් සමගින් හාස්‍ය ප්‍රතිසංස්කරණය කරන ලද ජෝන් වැන් බ්‍රග් සහ විලියම් කන්වර්ජ් ගේ අවසාන නාට්‍යයන්ය. කෙසේ වුවද බොහෝමයක් වේදිකාවන් විකට නාට්‍යයන් දුබල වු අතර බොහෝ සහ රිචඩ් ස්ටිල් යන දෙදෙනා ඉතා සදාචාර්ත්මක ඛේදනකදේ නිශ්ාදනය කල අතර එහි චරියන් සහ චරිතයනගේ ලක්ෂණයන්හි සැලකිලි වුයේ සම්පුර්ණයෙන්ම මධ්‍යම පන්තියේ හෝ කම්කරැ පන්ති‍ය මින් නරඹන්න්ට නාට්‍යයන් කෙරෙහි සැලකිය යුතු වෙනසක් පෙන්වු අතර තව දුරටත් රගමඩල වල සාර්ථකත්වයේ සාධකයක් ලෙස රාජකිය අනුග්‍රහය දැක්විය නොහැක. තවද කොලෙසි සිබර් සහ ජෝන් රිච් ඉතා විශාල වශයෙන් වේදිකාගතවීමට දැඩි තරගයක් විය. හාලෙක්වින් ආකාරය හදුන්වාදුන් අතර අභිරෑපන රංගනය වේදිකා ගත විය. ලෝ හාස්‍ය්‍ය ප්‍රසිද්ද වු අතර නාට්‍යයන් තෘතික ආකාරයෙන් වේදිකා ගත විම ආරම්භ විය. ඔපෙරාව ද ලන්ඩනය පුරා ප්‍රසිද්ධ විමට ආරම්භ වු අතර ඉතාලි ආක්‍රමණයන්ට සාහිත්‍යය තුලින් පුතිරෝධායක් ඇති විය . මෙම නැඹුරැව කඩුකප්පල් කරන ලද්දේ නව ආකාරයේ ස්‍යයන් මගිනි. පාප්තුමා සහ ජෝන් ටගේ ද බෙගර්ස් ඔපෙරා මගකින් නැවක නාට්‍ය ශාලාවට පැමිණියේය ගේ ගේ ඔපෙරාව ඉංග්‍රිසියෙන් වු අතර ජැක් ස්ටෙෆිඩ් සහ ඩොන් වයිල්ඩ් කථාවන් නැවත ආවර්ජනය කරන ලදි. රොබර්ට් වැල් පෝල් සහ සංස්කාරක වන සවුත් සි කාර්යාලයේ උපමා කථාව ලෙස පෙණුන බැවින් ගේ ගේ ඔපෙරාව රංගනය කිරිමෙන් තොරව තහනම් කලේය. 1737 දී හදිසියේම මෙම කාලයේ නාට්‍යයන්ට බලපතු පනත මගින් වාරණයක් පැන වු අතර රග මඩල නැවතත් රාජකිය අනසකට යටකත් විය.

	බලපතු පනතේ ප්‍රතිවිපාකයක් වුයේ එරක් නාටක රචනාවකට වඩා නවකතා ලේඛනය කිරිමට මාරැ විය. හෙන්රි ෆිල්ඩින්ගේ නාට්‍යයන් පරික්ෂණය සමත් නොවු බැවින් හාස්‍ය කාව්‍යයන් ලිවිම ආරම්භ කලේය. හෙන්රි ඔපෙක් ද නවකතා සදහා මාරැ විය. මෙම කාලය අතරතුර පැමෙල හෝ වර්චු රිවෝඩඩ් නවකතාවේ හානිකර ප්‍රතිවිපාක වලට විරැද්ධ විමුට බලාපොරොත්තු වෙන් සමැවෙල් රිචඩ්සන් නවකතාව නිර්මාණය කලේය. ජෝසප් ඇන්ඩෲ සහ ශමෙලා යන කාර්යය මගින් නිර්රථක නවකතා මගින් හෙන්රි ෆිලිඩින් ප්‍රහාරයක් එල්ල කලේය. බෘක් ද මැන් ඔෆ් ෆලින්ස් රචනා කිරිමෙන් වක්‍රාකාරයෙන් භවානාත්මක නවකතා ආරම්භ කලේය. ලොරන්ස් ශැන්ඩි අසමසම දෘෂ්ටි කෝණයකින් ජීවිත කලාව ලිවිට උත්සාහ දැරැවේ ට්‍රිස්ට්‍රම් ශැන්ඩි දැනුම ඇතිවය. ටොබියස් ස්මොලට් අග්‍රණ කියන්‍නාසේ උත්සාහ අනෙක් අයගෙන් අපසරණය විය. සෑම නවකතාකරැවු‍ෙ/්ම කතාවන් සහ තරගයක් අනෙක් අය කෙරෙහි විය. ඉතා දිගු කලක් පැවති පරික්ෂණයක් වුයේ රිචඩ්සන්ගේ මානසික යතචාර්තවාදය කථාවන් අවුල් කරන කටහඩ ඇති ෆිල්ඩින් සහ බෲක් ගේ භාවානුගතියය.

සම්භාව්‍ය වු සාහිත්‍යය


Jersey kvæg er krydsninger af malkekvæg. Kvæget stammer oprindeligt fra kanaløen Jersey. Jersey kvæg er populært pg.a. mælkens høje fedtindhold og pg.a. kvægets lavere foderforbrug. Det lavere foderforbrug skyldes bl.a. lavere kropsvægt og genetisk disponering. Jersey køer vejer 400 - 500 kg.

Danmark
I Danmark benyttes Jersey kvæg som malkekvæg. Kvægracen Dansk Jersey er den næstmest udbredte kvægrace i Danmark.

Malkekvæg
Kvægracer
Kvæg

Jerseykvæg


සවුත් ඒෂියන් ඉන්ස්ටිටියුට් ඔෆ් ටෙක්නොලොජි ඇන්ඩ් මෙඩිසින් ලිමිටඩ් ශ්‍රී ලංකාවේ ඇති ආන්දෝලනාත්මක පෞද්ගලික උසස් අධ්‍යාපන සමාගමකි.

බාහිර සබැඳි

 මාලබේ පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල පාලනාධිකාරිය සමස්‌ත ලංකා වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයට එරෙහිව නඩු දමයි, [[ඒමන්ති මාරඹේ]]
 මාලබේ වෛද්‍ය විද්‍යාලයට එරෙහිව සියලු බලවේග සමඟ අරගල කරනවා
 රුසියාව පෙන්වා ලංකාව ගොනාට ඇන්දවීම හෙවත් මාලබේ වෛද්‍ය විද්‍යාල අර්බුදය
 මාලබේ වෛද්‍ය උපාධිය පිළිනොගනියි - රැවටීමට ලක්වුවන්ට වන්දි ගෙවන්න

ශ්‍රී ලංකාවේ අධ්‍යාපන ආයතන

සයිටම්


The year 1927 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Events

 July 11 – 1927 Jericho earthquake destroys or damages many mosques and other buildings in the area of Mandatory Palestine.
 The opening of the Bakhmetevsky Bus Garage in Moscow, designed by Konstantin Melnikov and Vladimir Shukhov, marks the beginning of Melnikov's "golden season", designing over ten buildings in one year, including extant Kauchuk Factory Club, Rusakov Workers' Club, Svoboda Factory Club and his own residence in Moscow. These buildings are completed in 1928–1929.
 The 15th century Chapelle de St. Martin de Seyssuel is relocated from Chasse-sur-Rhône to Long Island, New York.

Buildings and structures

Buildings opened

 January – Temepara Tapu o Ihoa (Holy Temple of Jehovah), Rātana Pā, New Zealand, is privately opened.
 July 1 – Centre Block, the main building of the Parliament of Canada on Parliament Hill in Ottawa, rebuilt after a fire in 1916 to a design by John A. Pearson and Jean Omer Marchand, is officially opened.
 July 6 – Central Fire Station in Leicester, England, designed by Albert E. and Tom Sawday, is officially opened.
 July 14 – Scottish National War Memorial at Edinburgh Castle, designed by Robert Lorimer, is opened.
 July 24 – Menin Gate Memorial to the Missing at Ypres, Belgium, designed by Sir Reginald Blomfield, is unveiled.
 October 9 – Norwich War Memorial in England, designed by Sir Edwin Lutyens, is unveiled.
 October 24 – Fred F. French Building in Midtown Manhattan, New York City, designed by H. Douglas Ives with Sloan & Robertson, is opened.

Buildings completed
 Weissenhof Estate in Stuttgart, Germany, designed by a team led by Ludwig Mies van der Rohe.
 Double house in Brno, designed by Otto Eisler.
 5 villas in rue Mallet-Stevens, Paris, designed by Robert Mallet-Stevens.
 The rebuilt Quadrant in Regent Street, London, England.
 The Shrine of Remembrance in Melbourne, Australia.
 The Art Deco LeVeque Tower, designed by C. Howard Crane and John Gill & Sons, in Columbus, Ohio, United States. At  tall, it is just slightly higher than the Washington Monument.
 The Ahwahnee Hotel in Yosemite National Park, California, designed by Gilbert Stanley Underwood.
 Union and New Haven Trust Building, New Haven, Connecticut, designed by Cross & Cross.

Awards
 AIA Gold Medal – Howard Van Doren Shaw.
 RIBA Royal Gold Medal – Herbert Baker.

Births
 January 30 – Roberto Gottardi, Italian architect (died 2017)
 March 3 – Christian Menn, bridge architect (died 2018)
 June 18 – Ruth Rivera Marín, Mexican architect (died 1969)
 July 6 – Anton Alberts, Dutch architect best known for the ING Bank, Amsterdam (died 1999)
 August 26 – B. V. Doshi, Indian architect (died 2023)
 December 4 – Gae Aulenti, Italian architect, interior and lighting designer (died 2012)

Deaths
 January 3 – Antonio Rivas Mercado, Mexican architect (born 1853)
 January 25 – Mark Judge, British architect and engineer (born 1847)
 March 12 – John Beavor-Webb, Irish-born American naval architect (born 1849)
 June 23 – Colonel Sir Robert William Edis, English architect and interior decorator (born 1839)
 July 13 – Mimar Kemaleddin Bey, Turkish architect (born 1870; cerebral hemorrhage)
 September 9 – Henry Ward, British architect (born 1852)
 October 29 – Hermann Muthesius, German architect and writer on architecture (born 1861)
 December 26 – Joseph Schwartz, American architect (born 1858)
 December 27 – Lluís Domènech i Montaner, Catalan Spanish architect (born 1850)

References

1927 in architecture


Gertrude Blanch (2 February 1897, in Kolno, Russian Empire (now Poland) – 1 January 1996) was an American mathematician who did pioneering work in numerical analysis and computation. She was a leader of the Mathematical Tables Project in New York from its beginning. She worked later as the assistant director and leader of the Numerical Analysis at UCLA computing division and was head of mathematical research for the Aerospace Research Laboratory at Wright-Patterson Air Force Base in Dayton, Ohio.

Early years and education
Blanch was born on 2 February 1897 as Gittel Kaimowitz in Kolno to Wolfe Kaimowitz and Dora Blanc. Kolno was historically a part of Poland, but was part of the Russian Empire at the time. Blanch was the youngest of seven children. Wolfe Kaimowitz emigrated to the United States, and in 1907, Dora Blanc, ten-year-old Blanch, and one other daughter joined him in New York.

Blanch attended schools within Brooklyn, New York, and graduated from Eastern District High School in 1914. Later that year, Kaimowitz died, so Blanch decided to take a job to support her family. Blanch worked clerical positions for fourteen years (1914-1928), saving money for school along the way. She became an American citizen in 1921. After her mother died in 1927, Blanch started taking evening classes at Washington Square College, part of New York University. In 1932, Blanch received her Bachelor of Science degree in Mathematics with a minor in Physics from New York University. She graduated with summa cum laude and was a member of Phi Beta Kappa, a prestigious academic honor society. That same year, she changed her name from Kaimowitz to Blanch, an Americanized version of her mother's name. After writing her thesis titled "Properties of the Veneroni Transformation in S4", she received her Ph.D. from Cornell University in algebraic geometry in 1935.  The results from her thesis were published in the American Journal of Mathematics in 1936.

Career
Blanch was unable to find a job in her area of study after she graduated with her PhD, due to the Great Depression. For a year (1935-1936), she worked in place of a colleague on leave at Hunter College. Afterwards, she worked a clerical position.

Blanch enrolled in an evening course on relativity at Brooklyn College, instructed by Arnold Lowan.  Upon learning of Blanch's PhD in mathematics, Lowan extended an invitation to Blanch to join the Works Progress Administration project, where she was assigned to a supervisory position. In February 1938, she began work on the Mathematical Tables Project of the WPA, for which she was mathematical director and Chair of the Planning Committee. As a member of the Planning Committee, Blanch decided which mathematical functions were to be calculated, and constructed the computing plans used by the computers.  While the Planning Committee was in operation, it included women other than Blanch such as Ida Rhodes, Jenny Rosenthal, and Irene Stegun. The Planning Committee was in charge of 450 human computers with varying knowledge of mathematics.

Blanch's duties entailed designing algorithms that were executed by teams of human computers under her direction. Many of these computers possessed only rudimentary mathematical skills, but the algorithms and error checking in the Mathematical Tables Project were sufficiently well designed that their output defined the standard for transcendental function solutions for decades. This project later became the Computation Laboratory of the National Bureau of Standards. During her last two years at the WPA, she worked as an evening tutor at Brooklyn College.

The Mathematical Tables Project became an independent organization following the termination of the WPA at the end of 1942.  During World War II, it operated as a major computing office for the US government and did calculations for the Office of Scientific Research and Development, the Army's map grid, the Navy's LORAN radio navigation system, the Manhattan Project and other institutions.  The project also performed important calculations for Operation Overlord.  Using a mathematical model developed by Jerzy Neyman, the group helped evaluate strategies designed to bomb the Normandy beaches. Blanch led the group throughout the war.

After the war, Blanch's career was hampered by FBI suspicions that she was secretly a communist. During this time the National Bureau of Standards was investigated by the loyalty board of the Department of Commerce.  Their evidence for her communist ties was scarce and included, for example, the observation that she had never married or had children, as well as the fact that her sister was affiliated with the Communist Party. In a May 1952 hearing, all charges were resolved.  With her name cleared, she was able to resume her work.

Subsequently, she worked for the Institute for Numerical Analysis at UCLA until it was closed in June 1954. She then became a mathematician for the computer division of Consolidated Engineering in Pasadena, California for a couple of months until a friend she had made at the Mathematical Tables Project, Chief mathematician Knox Millsaps, recruited her to be a senior mathematician for the Aerospace Research Laboratory at Wright-Patterson Air Force Base in Dayton, Ohio. The Air Force hired her to work on computations dealing with turbulence, air flow, and transonic and supersonic flight. In 1962, Blanch was promoted to government senior scientist. She was an early member of the ACM.

Publications
Blanch published over 30 articles on functional approximation, numerical analysis and Mathieu functions. Between 1940 and 1942, while at the Mathematical Tables Project, several important papers were jointly published with Lowan, including a project with physicist Hans Bethe which involved complex calculations to determine various properties of stars.
 The Gertrude Blanch Papers (1932–1996)
 Tables of Planck's Radiation and Photon Functions (1940)
 Error in Hayashi's Table of Bessel Functions for Complex Arguments (1941)
 On the Inversion of the Q-Series Associated with Jacobian Elliptic Functions (1942)
 The Internal Temperature Density Distribution of the Sun (1941)

Honors and awards
In 1963, she was elected a Fellow of the American Association for the Advancement of Science.  In 1964, she received the Federal Woman's Award, an award for women who had exemplary professional service in the United States Government.
 Air Force Outstanding Performance Award (1958)
 Air Force Exceptional Service Award (1963)
 Fellow of the American Association for the Advancement of Science (1963)
 Federal Woman's Award (1964)
 Inducted into the Portrait Gallery at the National Institution of Standards and Technology (2017)

Later years
Blanch retired in 1967 at the age of 69, but through Ohio State University continued working as a consultant for the Air Force until 1970 when Ohio State canceled all military funded contracts. Thereafter she moved to San Diego, California where she worked on her book about functional approximations until it was completed in 1982 but never published. Blanch then continued to work on numerical solutions of Mathieu functions, specifically concentrating on the use of continued fractions to achieve highly accurate results in a small number of computational steps to which she completed an unpublished manuscript. She continued this research until her death in January 1996.

The Gertrude Blanch Papers, 1932–1996 are accessible at the Charles Babbage Institute, University of Minnesota, Minneapolis.

References

 Grier, David Alan, "Gertrude Blanch of the Mathematical Tables Project", Annals of the History of Computing, 19.4 (1997), 18–27.
 Grier, David Alan, "The Math Tables Project of the Work Projects Administration: the reluctant start of the computing era", Annals of the History of Computing, 20 (1998), 33–50.
 Grier, David Alan, "When Computers Were Human", 2005.

External links
"Gertrude Blanch", Biographies of Women Mathematicians , Agnes Scott College
Gertrude Blanch Papers, 1932-1996 Charles Babbage Institute, University of Minnesota, Minneapolis.
Computer Oral History Collection: Dr. Gertrude Blanch, 1969-1973  Smithsonian National Museum of American History
Gertrude Blanch, The History of Numerical Analysis and Scientific Computing
Blanch Biography, University of St Andrews

1897 births
1996 deaths
Emigrants from the Russian Empire to the United States
New York University College of Arts & Science alumni
Cornell University alumni
Hunter College faculty
University of California, Los Angeles staff
American women mathematicians
People from Dayton, Ohio
20th-century American mathematicians
20th-century women mathematicians
Eastern District High School alumni
Fellows of the American Association for the Advancement of Science
20th-century American women

Gertrude Blanch


Swedish iron ore was an important economic and military factor in the European theatre of World War II, as Sweden was the main contributor of iron ore to Nazi Germany. The average percentages by source of Nazi Germany's iron ore procurement through 1933–43 by source where: Sweden: 43.0  Domestic production (Germany): 28.2 France: 12.9. Within the German military the Navy was most dependent on Swedish steel as an absolute necessity to the German war effort, according to their grand admiral. It has also been argued that the Swedish export helped prolong the war.

Both the Allies and the Axis were keen to gain control of the mining district in northernmost Sweden, surrounding the mining towns of Gällivare and Kiruna. The importance of this issue increased after other sources of iron were cut off from Germany by the Allied naval blockade during the Battle of the Atlantic. Both the planned Anglo-French support of Finland in the Winter War, and the following German occupation of Denmark and Norway during Operation Weserübung were to a large extent motivated by the wish to deny their respective enemies iron critical for wartime production of steel.

Winston Churchill, then First Lord of the Admiralty, was particularly concerned about Swedish exports of iron ore to Germany, and pushed for the British government to take military action to end the trade. From the beginning of the war Churchill tried to persuade his cabinet colleagues to send a British fleet into the Baltic Sea to stop Swedish iron reaching Germany from the two Swedish export ports, Luleå and Oxelösund. The planned incursion was termed Project Catherine and was planned by Admiral of the Fleet William Boyle. However, other events overshadowed the incursion and it was canceled. Later, when the Baltic ports froze over and the Germans began shipping the iron ore from the Norwegian port of Narvik, Churchill pushed for the Royal Navy to mine the west coast of Norway to prevent the Germans travelling inside neutral territorial waters to escape Allied Contraband Control measures.

Background

At the outbreak of hostilities on 3 September 1939, Britain and France having vastly more powerful naval forces at their disposal swiftly enacted a repeat of the German naval blockade used to great effect throughout the previous war. Germany, had limited natural resources and was reliant on large scale imports for a wide range of goods and raw materials, including iron ore, a steady supply of which was imperative in the creation of steel to sustain its war effort and general economy.

In the year before the war, Germany received 22 million tons of iron ore from various sources. Although it was able to produce around 10m tons of its own iron ore each year, it was of low grade quality and needed to be mixed with high grade material from other countries such as Sweden, which annually supplied it with 9 million tons: 7 million from Kiruna and Gällivare in Lapland and 2 million from the central Swedish ore fields north-west of Stockholm.

With the declaration of war and the start of the blockade, many sources of these foreign supplies were lost to Germany, and although it retained access to 3 million tons per annum from neutral Norway and Luxembourg, the supplies from Morocco and Spain were lost to it, and so the remaining supplies from neutral Scandinavia became of crucial importance. Grand Admiral Raeder, head of the German navy, declared that it would be "utterly impossible to make war should the navy not be able to secure the supplies of iron-ore from Sweden".

Britain, who itself imported large quantities of iron ore, was fully aware of the Swedish exports to Germany and through its system of Contraband Control was routinely stopping ships of all nations to ensure they were not delivering important supplies to the Germans. To counter the allied blockade, Germany embarked upon a system of unrestricted submarine warfare whereby Allied and neutral ships could be attacked without warning. As a result, during the first nine months of the war a large number of neutral ships were sunk with considerable loss of life by the Germans.

While the Allies were keen to maintain the moral high ground and stressed at every opportunity the difference in impact between their approach compared to their enemy's, they were mindful that many neutral mariners (including those of Sweden) relied upon the trade with Nazi Germany for their livelihoods, and so during the opening stages of the war they were careful not to be too strict with non-combatant vessels for fear the blockade would alienate neutral nations into joining the war on the side of Germany.

Iron ore routes
There were two main routes by which iron ore was shipped to Germany from Sweden.

The Eastern Route

Annually from May to November, ore from the Northern region was shipped from the port of Luleå down the Gulf of Bothnia to the German north Baltic ports at Lübeck, Swinemünde, and Stettin. Outside these months, the Gulf of Bothnia froze over, severely restricting supplies, and although an alternate port was available at Oxelösund, south of Stockholm, for the transport of iron ore from the mines in Bergslagen, this facility was unable to supply the full amount required by Germany, and in any case froze over from January to March each year. Luleå remained outside the reach of Royal Navy's patrols but it was estimated that when Luleå and the Baltic ports of Oxelösund and Gävle were open it could only supply around 8m tons, or less than half pre-war imports.

This meant that during the early winter months of the war, due to the thick ice, Germany had no choice other than to transport the majority of its ore by rail to Narvik and then by ship along Norway's heavily indented Western coast to Germany, a much more circuitous route than the one available during warmer months.

The Western Route

The port of Narvik, high above the Arctic Circle was open for iron ore shipments all year round.  But the stormy Atlantic coast of Norway also provided another extremely useful geological feature for Germany in its attempts to continue shipping the ore and beating the allied blockade.

Immediately offshore from Norway's western coast lies the Skjaergaard (Skjærgård), a continuous chain of some 50,000 glacially formed skerries (small uninhabited islands) sea stacks and rocks running parallel to the shore.  A partially hidden sea lane (which Churchill called the Norwegian Corridor) exists in the area between this rocky fringe and the coastal landmass proper.  Inside this protected channel it is possible to navigate the entire 1,600 km length of the Norwegian coast from North Cape to Stavanger.  Such coastlines, sometimes known as Leadsa rough English translation for the common Norwegian nautical term Ledene (shipping lane) are common around ScandinaviaSkjaergaard also exist along the Swedish and Finnish Baltic coasts and off Greenland.

The Germans made great use of the Norwegian Corridor to avoid the attention of the vigilant Royal Navy and RAF.  In the winter of 1939–1940 a steady stream of their specially-constructed iron ore vessels made the long trip south from Narvik, sometimes within the three-mile curtilage of neutral Norwegian territorial waters, sometimes just outside if the way appeared hazardous or the sea particularly turbulent. At the southernmost point the iron ore captains had to make a choice:
 Follow the Skjaergaard around the coasts of Norway and Sweden, down through the Kattegat and finally into the north German and Baltic ports of Lubeck and Stettin.  This route was safer because it brought them much closer to the protection of the German naval patrols and Luftwaffe air cover but involved hauling the very bulky and heavy iron ore the long way overland to the industrial centres on the overburdened German railway system.
 Leave the safety of the Skjaergaard and make a dash south across the Skagerrak (the sea channel north of the Danish Jutland peninsula), and hurry down the west coast of Denmark to Hamburg and Bremen.  This was the preferred route because it allowed the ore to be taken straight along the efficient inland waterways to the industrial heartlands of the Ruhr and the Rhineland where it could be processed.  It was much more hazardous, putting the ships and their cargo at the mercy of allied submarines and patrolling destroyers of the Contraband Control. A number of German ships were sunk in this area.

British attempts to disrupt trade

From the beginning of the war, Winston Churchill expended considerable energies trying to persuade his colleagues in the British government to take action to stop the iron ore traffic. On 16 December 1939 he issued a memo to the cabinet:

Although in late 1939 many of Churchill's cabinet colleagues agreed with the need to take action to disrupt the iron ore traffic, they decided against the use of mines. At the time negotiations into the British chartering of the entire Norwegian mercantile shipping fleet were at a delicate stage and the British Foreign Office made convincing arguments against infringing upon Norway's neutrality.  In 1915 the British government had issued an apology to the Norwegian government for a violation of her territorial waters by British warships who seized a German steamer inside the three-mile nautical limit. Near the end of World War I the British, Americans and French had induced the Norwegians to allow the Skjaergaard to be mined in order to prevent German ships and submarines from using their territorial waters as a way around the Great North Sea Mine Barrage, a massive minefield laid from Scotland to Norway as part of the earlier Allied blockade strategy.

Yet another diplomatic dispute over foreign incursions in Norway's territorial waters broke out in February 1940 between the respective governments of Britain, Norway and Germany following the Altmark Incident. A German tanker carrying British prisoners of war, the Altmark, attempting to return home via the cover of the Norwegian Corridor, was spotted by British aircraft on 14 February 1940 and pursued by a British destroyer flotilla, on personal orders from Churchill. On the evening of 16–17 February, a British boarding party from the destroyer Cossack, freed 299 British naval prisoners of war from the Altmark, which had been seeking safety in Jøssingfjord.

On the evening of 21 March 1940 the British submarine HMS Ursula, (which had damaged the German cruiser Leipzig in Heligoland Bight the previous December) intercepted the German iron ore ship Hedderheim, en route from Narvik, and sank her eight miles off the coast of Denmark, although the crew were all rescued.  At the time it was seen as an early indication that Britain was at last taking steps to end the iron trade and over the next few days several other German ships were sunk at the entrance to the Baltic.  Following reports that strong British destroyer and submarine forces were stationed in the Skagerrak, Berlin ordered all her ships along the iron ore route to port immediately.

By now it was clear to all concerned that the Phoney War was about to end. Antagonised by the German mining of their own waters with deadly new magnetic mines and a general concern that Germany was managing to overcome the worst effects of the blockade, the Supreme War Council met in London on 28 March 1940 to discuss an intensification of the economic warfare strategy.

Finally, on 3 April the War Cabinet gave authorisation for the mining of the Skjaergaard. On the morning of Monday 8 April 1940 the British informed the Norwegian authorities of its intentions and carried out Operation Wilfred.  However, by the time it took place German preparations for the German invasion of Norway were well under way and because of this only one minefield was actually laid, in the mouth of Vestfjord leading directly to Narvik.

After the invasion of Norway
Despite warnings from a number of Allied and neutral sources about the imminent invasion, the Norwegians were caught largely unprepared, and on 9 April 1940 the Germans began landing troops in the main Norwegian settlements of Stavanger, Oslo, Trondheim, Bergen and Narvik.  The British and French made attempts to assist the Norwegians, landing considerable forces at Narvik on 14 April and fighting fierce naval engagements off the coast. Further Allied landings took place between 18 and 23 April (the Battle of Narvik), but the Germans had already taken too firm a foothold, and the Norwegian government surrendered on 9 June 1940. The railway traversed the significant Norddal Bridge, which was rigged to be blown up in case of war. There was an attempt to blow up this bridge on 14 April, but lack of expertise and of explosives meant that the damages were not so large and it was repaired fairly quickly and was used for ore transport throughout the war.

The production ore in the Kiruna mine declined sharply in 1939 and 1940. The battles of Narvik and the ensuing destruction of much of the port along with the sinking of cargo ships anchored there contributed to this decline. Further, cargo ships leaving Narvik could be sunk by the Allies as Britain had declared iron ore a contraband product. From its height in 1937 to 1940 production of iron ore in Kiruna mine dropped from 7 to 3 million tons.

Soon after the Germans fully occupied Norway they began pressing Sweden to allow unarmed German troops to travel on the Swedish railway system to and from Norway on leave. On 8 July 1940 an agreement on this traffic was reached.

The supplies of iron ore continued to be shipped to Germany, often under Swedish naval protection through the Baltic and in some cases in Swedish transport ships. After the German invasion of Russia, Soviet submarines attempted to sink iron ore ships in the Baltic sea, sinking the Swedish passenger liner, Hansa, on 24 November 1944, causing 84 deaths including children. Transport of ore to Germany through the port of Luleå ended in 1944.

To avoid mass firing as iron ore production declined during the war LKAB workers were kept busy extracting waste rock and some were allowed to retire with pensions before schedule.

The Swedish position
Sweden was able to remain neutral throughout the war. According to Erik Boheman, the State Secretary for Foreign Affairs during the war, the main reasons were luck and the development of the war, in combination with the Swedish people's spirit to resist an invasion, and perhaps also some diplomatic skillfulness.

Sweden also sought to maintain its traditional ties with the Western democracies. The Allied blockade of Europe and the German counter blockade of the Baltic prevented all but the bare minimum of commodities such as oil reaching Sweden from the West, but despite the Allies' sympathy with Sweden's position, there was a general belief among the American and British governments that Sweden went too far in collaborating with the Nazi regime.

The Allies noted that without the Swedish iron ore, the German war effort would grind to a halt because not only was the ore being sent in large quantities but it was also of very high quality, making German steel manufacture extremely efficient. The US military was also appalled at Sweden for escorting German ships, allowing use of its own ships to transport the ore and for its failure to stop the transit of German soldiers and war materials across its territory.

After America joined the blockade against the Axis forces and assisted in the economic warfare measures already being implemented by the British in early 1942, efforts were made to stop the Swedish iron ore trade and to reduce the practical help she was giving to Germany, although these attempts initially did nothing to reduce the German war effort.

Later Allied pressure on Sweden

During the last half of 1943 and the early months of 1944, the US sought to cripple Germany's ability to continue the war by carrying out a concentrated and costly bombing campaign against ball bearing production in Germany combined with trade negotiations, including preclusive purchasing arrangements, intended to cut off Swedish ball bearings to Germany.  Despite the bombing, German industrial countermeasures and improvisations warded off any serious consequences, and an Allied agreement with Sweden in September 1943 to halt exports of ball bearings neglected to impose restrictions on exports of the high-quality steel used in their manufacture.  This allowed Sweden to continue to provide Germany with ball-bearing steel, largely offsetting the drop in the Swedish export of finished ball bearings.

After the tide of battle on the eastern front had irreversibly shifted following German defeats at El Alemein, Stalingrad and Kursk in the winter and summer of 1943, the Soviet Union, at the Moscow Conference of Foreign Ministers in October 1943, took the lead in suggesting a more active role for Sweden in the War, such as by allowing the establishment of Allied air bases in its territory.  Although the Allies decided not to call on Sweden to declare war on Germany, Churchill believed that the War might be brought to an early end if Sweden (and Turkey which provided Germany with chromite ore) entered it on the Allied side in order to confront Hitler on additional fronts.

Although Sweden did not enter the fight, they later agreed to cancel the transit of German military material and troops across Sweden, to further reduce iron ore exports, end Swedish naval escorting of German ships in the Baltic, and reduce ball bearing exports. In exchange, Britain and the US agreed to a relaxation of the blockade to allow Sweden to import certain important commodities, including rubber and oil.  The ongoing diplomatic pressure, together with the deteriorating German military position gradually persuaded Sweden to reduce and ultimately end its trade with Germany by November 1944.

Post-war recovery
Iron mining in northern Sweden began to recover in the autumn of 1946 with a series of shipments to England. Production was further secured with LKAB signing a contract with Bethlehem Steel the same year. By the early 1950s annual ore production had the same tonnage as in the best years of the 1930s.

See also
 Franco-British plans for intervention in the Winter War
 Malmbanan
 Swedish overseas trade during World War II
 Military production during World War II
 British submarine flotilla in the Baltic (World War I)

References

Further reading

Iron ore mining
Baltic Sea operations of World War II
Economic history of Sweden
Economy of Nazi Germany
Economic history of World War II
Iron ore

Swedish iron-ore industry during World War II


Lacul Ciumfu Mare este un lac glaciar situat în Parcul Național Retezat din Munții Retezat (Carpații Meridionali, România), la o altitudine de 2040 m, în căldarea de sub vârful Custura (2457 m). Este alimentat de pârâul Custurii, care adună apele lacurilor Custura Mare și Custura Mică

Pârâul lacului Ciumfu Mare, după un parcurs de suprafață se aruncă de pe un prag de peste 100 m, dând naștere la o frumoasă cădere, Cascada Ciumfu. Lacul poate fi vizitat pe poteci ciobănești de cei care ajung la Stâna de Râu.

Referințe

Lacuri glaciare din România
Munții Retezat

Lacul Ciumfu Mare


Planet X (hipotetski planet)
Deveti planet
Nibiru (hipotetski planet)
Planet X (strip)
Planet X (glazbeni sastav)
Operacija Planet X
Planet X (Zvjezdane staze), crossover između X-mena i Zvjezdanih staza: Nova generacija

Planet X


الحارس هي الرواية الثالثة لعزت القمحاوي، وكتابه السادس، صدرت عام 2008 عن دار العين للنشر.

عن الرواية

يلتحق الملازم وحيد بكتيبة الفرسان في حراسة الرئيس. ويلاحظ أن الضباط الأقدم متشابهو الملامح، بحيث لا يمكن تمييز أحدهم من الآخر إلا بالشعرات البيض في رأسه أو شامة في وجهه أو الدرجة العسكرية على كتفه، كما يلاحظ أنهم بلا أسماء، فيسأل ضابطاً قديماً عن الظاهرة فيقول له:«إن كل من تراهم هنا كانت لهم أسماء، ربما أفضل من اسمك أيها الملازم، لكنهم فقدوها مع الوقت، لأن من يضع نفسه في خدمة الله أو الرئيس لا حاجة به إلى الاسم» فيرد عليه الملازم:«لكن الأسماء هي دليل وجودنا» فيقول الضابط القديم:«دليل وجودنا في بقاء العرش مرفوعاً».

ومع الوقت ينجرف الملازم المستجد في عبادة منظومة الحراسة حتى ينسى حياته المدنية تماماً، ويفقد ملامحه واسمه كالآخرين. ويعيش على حلم رؤية الرئيس، لكنه لا يراه طوال الرواية، لأن الرئيس يخرج في موكب واحد من بين ثمانين موكباً أرضياً وجوياً تخرج من من القصر في اللحظة ذاتها. وعندما ينجح في الوصول إلى منصب نائب القائد، عبر الالتزام الكامل بتعليمات وطقوس الحراسة، يكون قد مرض وأصابته الشيخوخة، ويأمر القائد بحمله إلى إحدى نقاط المراقبة على سور القصر ليستمتع برؤية العالم الذي أفنى عمره في مراقبته، لكنه لا يرى إلا أكوام القمامة على الأسطح الخربة لبيوت المدينة.

وصلات خارجية

 رواية الحارس على موقع أبجد
 موقع دار العين للنشر

أدب إفريقي
روايات 2008
روايات بالعربية
روايات تجري أحداثها في مصر
روايات عزت القمحاوي
روايات مصرية

الحارس