Taiyuan (kínverska: 太原); rómönskun: Tàiyuán) er höfuðborg og stærsta borg Shansi héraðs í Alþýðulýðveldisins Kína. Hún er ein helsta iðnaðarborg Kína. Í gegnum langa sögu sína hefur Taiyuan verið höfuðborg eða bráðabirgðahöfuðborg margra valdaætta í Kína. Þess vegna hefur hún verið kölluð Lóngchéng (eða "Drekaborgin"). Taiyuan er staðsett í miðri Shansi, á norðurhluta hins frjóa vatnasvæðisins Fen-fjóts sem rennur um miðborgina. Borgin ríkir yfir norður-suður leiðinni um Shansi hérað, sem og yfir mikilvægum náttúrulegum samskiptaleiðum um fjöllin til Hebei héraðs í austri og um Fenyang til Shaanxi héraðs í vestri. Árið 2020 bjuggu á stórborgarsvæði Taiyuan um 5,5 milljónir manna.

Borgarheiti

Þeir tveir kínverskir stafir sem tákna borgina eru 太 (tài, "mikill") og 原 (yuán, "slétta") og vísa til þeirrar staðsetningarinnar þar sem Fen-fljót rennur frá fjöllum og inn á tiltölulega flata sléttu. Í langri sögu hefur borgin haft ýmis nöfn, þar á meðal Jìnyáng (晋阳), Lóngchéng (龙城) og "Yangku" (阳曲), þar sem héraðssetur Taiyuan var kallað Yangku (阳曲 县) á tímum Tangveldisins. Hjá Tangveldinu og svokölluðum "Fimm ættarveldum og tíu konungsríkjum" á tímabil pólitískra umbrota og sundrungar á 10. öld, var staða Taiyuan-borgar hækkuð í að vera norðurhöfuðborg Kína.

Saga

Taiyuan er forn borg með meira en 2.500 ára þéttbýlissögu. Borgin var miðstöð hins forna ríkis Zhao (475–221 f.Kr.) en eftir að það var sigrað af Qin veldinu (221–210 f.Kr.) og öðrum ríkjum, varð Taiyuan borg aðsetur herstjórnanda. Það var áfram svo á tímum Han veldisins (206 f.Kr. – 220 e.Kr.) og eftir það.

Borgin ríkir yfir norður-suður leiðinni um Shansi hérað, sem og yfir mikilvægum náttúrulegum samskiptaleiðum um fjöllin til Hebei héraðs í austri og um Fenyang til Shaanxi héraðs í vestri. Lykil staðsetning Taiyuan borgar og rík saga gerir hana að einni helstu efnahags-, stjórnmála-, her- og menningarmiðstöðvum Norður-Kína.

Á Dong ("austur") Han tímabilinu (25-220 e.Kr.) varð Taiyuan höfuðborg héraðs sem hét Bing. Á 6. öld varð borgin um tíma aukahöfuðborg ríkjanna Dong Wei og Bei ("norður") Qi. Hún varð að vaxandi stórborg og einnig miðstöð búddisma. Frá þeim tíma og fram að miðjan valdatíma Tangveldisins (618–907) var áfram byggðir hellamusteri við Tianlong fjall, suðvestur af borginni. Stofnandi keisaraveldisins Tang hóf landvinninga sína út frá bækistöðinni Taiyuan með stuðning aðalsmanna borgarinnar. Það var síðan um tíma tilnefnd sem höfuðborg Tangveldisins í norðri og varð að víggirtri herstöð.

Þegar Songveldið (960–1279) sameinaði Kína á ný, þráaðist Taiyuan borg við og var því lögð í rúst í bardaga árið 979. Ný borg var byggð upp við bakka Fen-fljóts árið 982, skammt frá hinu eldra borgarstæði. Borgin varð að stjórnsýsluhérað árið 1059 og stjórnsýsluhöfuðborg Hedong (norðurhluta Shansi) árið 1107. Því hélt hún, með ýmsum breytingum á nafni og stöðu, allt til loka mongólska Júanveldisins) (1271–1368). Í upphafi Mingveldisins (1368–1644) fékk borgin nafnið Taiyuan Fu (fu þýðir "aðalbær") sem hún hélt allt til loka Tjingveldisins (1644–1912). Á tíma Tjingveldisins varð Taiyuan Fu höfuðborg Shansi. Á Lýðveldistímanum (1912–1949) var nafni borgarinnar breytt í Yangqu, og hélt því til 1927.

Árið 1907 jókst mikilvægi Taiyuan borgar með lagningu járnbrautar til Shijiazhuang borgar í Hebei héraði, sem var tenging við stofnbrautina Beijing – Wuhan. Stuttu síðar lenti Taiyuan í alvarlegri efnahagskreppu. Á 19. öld höfðu kaupmenn og staðbundnir bankar Shansi verið mikilvægir á landsvísu en uppgangur nútímabanka og Taiping-uppreisnin (1850–1864) leiddi til þess að fjármálakerfið hrundi með hörmulegum áhrifum á Shansi og höfuðborg þess.

Á árunum 1913–1948 var Shansi undir stjórn valdamikils stríðsherra, Yan Xishan. Borgin blómstraði sem miðstöð frekar framsækins héraðs og iðnaðarþróunar. Hún naut einnig áframhaldandi uppbyggingar járnbrautarkerfis á svæðinu. Eftir innrás Japana árið 1937 þróuðust atvinnugreinar Taiyuan enn frekar. Þegar japanski herinn í Shansi gafst upp fyrir Yan Xishan árið 1945, barðist hann áfram í Kínversku borgarastyrjöldinni allt til ársins 1948. Eftir bardaga og gríðarlega eyðileggingu náði byltingarstjórn Kínverskra kommúnista yfirhöndinni í Taiyuan.

Samtímaborg

Frá árinu 1949 hefur iðnvöxtur í Taiyuan verið gríðarlegur og borgin nær nú yfir svæði sem er tugum sinnum stærra en var á fimmta áratug síðustu aldar. Ný iðnaðarhverfi hafa risið í útjaðri borgarinnar sem hýsa járn- og stálframleiðslu og efnaiðnað. Staðbundin kolframleiðsla er mikil og er nýtt til framleiðslu sem aftur hefur valdið mjög mikilli loftmengun í borginni.

Taiyuan borg einnig mikilvæg miðstöð menntunar og rannsókna, sérstaklega á sviði tækni og hagnýtra vísinda. Meðal mikilvægra skóla eru Shanxi háskólinn (1902) og Taiyuan tækniháskólinn (1953).

Borgin nær yfir 6.959 ferkílómetra landsvæði.

Lýðfræði

Árið 2020 þegar síðasta manntal var gert í Kína, var íbúafjöldi borgarkjarna Taiyuan 4.303.673 en íbúafjöldi undir lögsögu borgarinnar var 5.304.061.

Tenglar

 Vefsíða Taiyuan borgar.
 Ensk vefsíða Encyclopaedia Britannica um Taiyuan.

Heimildir

Tilvísanir

Borgir í Kína

Taiyuan


43890 Katiaottani este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
43890 Katiaottani este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul San Vittore din Bologna. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,30 ua, o excentricitate de 0,24 și o înclinație de 2,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 43001-44000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

43890 Katiaottani


, Amerikan Donanması'na ait Adjutant sınıfı bir mayın tarama gemisi olan AMS-95 (AMS-Motor Minesweeper) II. Dünya Savaşı sonrası, Kaliforniya eyaletindeki San Diego kentinde kurulu National Steel and Shipbuilding tersanesi tarafından kızağa kondu. 11 Ocak 1954 tarihinde denize indirilen tekne 7 Mayıs 1954'te tamamlandı ve 6 Ekim 1954'te M-690 FS Narcisse adı ile Fransız Donanması'na transfer edildi. Ancak kısa bir süre sonra 3 Haziran 1955'te gemi Hashima ismi ile Japon Deniz Öz Savunma Kuvvetleri'ne katıldı. Dört üniteden oluşan Yashima sınıfı mayın tarama gemilerinin ikinci gemisidir.

Başlangıçta Sasebo Donanma Bölgesi'ne tahsis edilen geminin tanımlaması Amerikan Donanması tarafından 7 Şubat 1955 tarihinde MSC-95 (MSC-Mine Sweeper Coast) olarak değiştirildi. 16 Ocak 1956'da 1nci Mayın Tarama Filotillası, 21nci Filosu'na tahsis edildi. Deniz Öz Savunma Kuvvetleri Hashima gemisine 1 Eylül 1957'de MSC-652 borda numarasını verdi.

1nci Mayın Tarama Filotillası, 15 Mart 1969'da Öz Savunma Filosu'na doğrudan bağlandı. 2 Mart 1970 tarihinde YAS-47 özel hizmet gemisi olarak yeniden tanımlanan ve mayın tarama görevine son verilen tekne, 31 Mart 1976'da hizmet dışı kaldı ve söküldü.

Hashima = Honshu Adası'ndaki Shizuoka ilinde bulunan bir ada.

Not

Yashima sınıfı mayın tarama gemisi
Deniz Öz Savunma Kuvvetleri (Japonya) mayın tarama gemileri

Hashima (MSC-652)


روبرت ريدفورد  Robert Redford هو ممثل ومخرج أمريكي ، ولد ب سانتا مونيكا بكاليفورنيا .

الترشيحات والجوائز

الأوسكار
 أفضل ممثل رئيسى عام 1974 عن فيلم The Sting
 أفضل مخرج عام 1981 عن فيلم Ordinary People وفاز بها
 أفضل مخرج عام 1985 عن فيلم Quiz Show
 أفضل فيلم عام 1985 عن فيلم Quiz Show بالمشاركة مع مايكل جاكوبز وجوليان كرانين ومايكل نوزيك

غولدن غلوب
 أفضل ممثل صاعد عام 1966 عن فيلم Inside Daisy Clover وفاز بها
 أفضل مخرج عام 1981 عن فيلم Ordinary People وفاز بها
 أفضل مخرج عام 1993 عن فيلم A River Runs Through It
 أفضل مخرج عام 1995 عن فيلم Quiz Show
 أفضل مخرج عام 1999 عن فيلم هامس الخيل

أفلامه

 أفلام أخرجها:
 أناس عاديون ()
 ميلاجرو ()
 النهر يجري من خلالها ()
 كويز شو  ()
 هامس الخيل ()
 أسطورة باغر فانس ()
 أسود وحملان (2007)

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سانتا مونيكا (كاليفورنيا)
أمريكيون من أصل أيرلندي
أمريكيون من أصل إسكتلندي
أمريكيون من أصل إسكتلندي أيرلندي
أمريكيون من أصل إنجليزي
بيئيون أمريكيون
حائزون على الوسام الرئاسي للحرية
حائزون على جائزة الأوسكار الفخرية
حائزون على ديفيد دي دوناتيلو
خريجو الأكاديمية الأمريكية للفنون المسرحية
خريجو الأكاديمية الأميركية للفنون المسرحية
خريجو جامعة كولورادو بولدر
خريجو معهد برات
ديمقراطيون من ولاية كاليفورنيا
فارس وسام جوقة الشرف
فاعلو خير أمريكيون
فاعلو خير من كاليفورنيا
مخرجو أفلام باللغة الإنجليزية
مخرجو أفلام من لوس أنجلوس
مخرجون حائزون على جائزة الأوسكار لأفضل مخرج
مكرمون من مركز كينيدي
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو أفلام غرب أمريكي
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلو مسرح أمريكيون
ممثلون أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون ذكور من أصل أيرلندي
ممثلون ذكور من أصل إسكتلندي
ممثلون من سانتا مونيكا (كاليفورنيا)
ممثلون من لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
ممثلون من ولاية كاليفورنيا
منتجو أفلام أمريكيون
مواليد 1936
ناشطو حقوق إل جي بي تي أمريكيون
ناشطون من كاليفورنيا

روبرت ريدفورد


Hamza Ait Allal (en ), né le , est un footballeur marocain. Il joue actuellement au poste d'arrière droit au Wydad de Casablanca.

Biographie

Statistiques

Palmarès

En club

 Wydad Casablanca
 Championnat du Maroc (2) :
 Champion : 2020-21 et 2022.
 Ligue des champions de la CAF
Vainqueur : 2022

Notes et références

Liens externes

Naissance au Maroc
Naissance en janvier 2001
Footballeur marocain
Footballeur formé à l'Académie Mohammed VI
Joueur du Wydad Athletic Club

Hamza Ait Allal


is a city located in Shiga Prefecture, Japan.  , the city had an estimated population of 50,695 in 20695 households and a population density of 630 persons per km2. The total area of the city is .

Geography
Yasu is located in south-central Shiga Prefecture, on the eastern shore of Lake Biwa. The city skyline is dominated by Mount Mikami, also known as "Ōmi Fuji" from its resemblance to Mount Fuji. Parts of the city are within the borders of the Mikami-Tanakami-Shigaraki Prefectural Natural Park.

Neighboring municipalities
Shiga Prefecture
Ōmihachiman
Moriyama
Rittō
Konan
Ryūō

Climate
Yasu has a Humid subtropical climate (Köppen Cfa) characterized by warm summers and cool winters with light to no snowfall.  The average annual temperature in Yasu is 14.5 °C. The average annual rainfall is 1430 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 25.3 °C, and lowest in January, at around 3.1 °C.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Yasu doubled from 1960 to 2000 and has plateaued since then.

History
Yasu is part of ancient  Ōmi Province and the route of the Tōsandō (later the Nakasendō) highway connecting Heian-kyō with the eastern provinces passed through the area; however, there were no shukuba within the city limits. Most of the area was tenryō territory under direct control of the Tokugawa shogunate in the Edo period. The minor feudal domain of Mikami Domain controlled by a cadet branch of the Endo clan had its jin'ya in Yasu, but its estates were widely scattered in other locations, mostly in Izumi province.  The town of Yasu was established with the creation of the modern municipalities system on April 1, 1889. Yasu annexed the village of Mikami in 1942, and the villages of Shinohara and Gio in 1955, On October 1, 2004, Yasu absorbed the neighboring town of Chūzu (also from Yasu District) and was elevated to city status. Yasu District was dissolved as a result of this merger.

Government
Yasu has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral city council of 18 members. Yasu contributes two members to the Shiga Prefectural Assembly. In terms of national politics, the city is part of Shiga 3rd district of the lower house of the Diet of Japan.

Economy
The economy of Yasu is centered on agriculture and light manufacturing. There are several industrial parks in the city.

Education
Yasu has six public elementary schools and three public middle schools operated by the city government. There is one public high school operated by the Shiga Prefectural Department of Education. The prefecture also operates one special education school for the handicapped.

Transportation

Railway
 JR West – Biwako Line

Highway

Sister city relations
  Clinton Township, Michigan, USA (1993)

Local attractions
Mikami Shrine, with National Treasure honden
Ōsasahara Shrine, with National Treasure honden
Ōiwayama Kofun Cluster, a National Historic Site

Notable people
Saihei Hirose, industrialist, director of Sumitomo zaibatsu
Kurama Tatsuya, former sumo wrestler and television personality
Takanori Nishikawa, musician
Kurumi Mamiya, voice actress

References

External links

 Yasu International Association

Cities in Shiga Prefecture
Yasu, Shiga

Yasu, Shiga


Hornby Castle ist der Name folgender Burgen in England:

 Hornby Castle (Lancashire) in Hornby, Lancashire
 Hornby Castle (North Yorkshire) in Hornby, Richmondshire, North Yorkshire

Hornby Castle


Întoarcerea porumbelului la arcă este un tablou de sir John Everett Millais, finalizat în anul 1851. Acum este expus la Muzeul Ashmolean, Oxford.

Pictura înfățișează o scenă din Biblie. Două dintre nurorile lui Noe hrănesc porumbelul care s-a întors la arcă cu o ramură de măslin.

Întoarcerea porumbelului pe arcă a fost expus publicului pentru prima dată la Academia Regală în 1851. A fost lăudat de către John Ruskin și Théophile Gautier, printre alții. Ruskin a fost atât impresionat de tablou încât a dorit să-l cumpere atunci când l-a văzut pentru prima dată, dar era deja vândut colecționarului Thomas Combe, inspector al Clarendon Press, care deținea multe alte opere de artă pre-rafaelite. A fost transferat la Muzeul Ashmolean ca parte a Moștenirii Combe în 1893.

Referințe

Picturi din 1851
John Everett Millais

Întoarcerea porumbelului la arcă


Falerística, do herói mitológico grego Phalerus (   , Phaleros ) através do latim  ('herói'), é uma ciência auxiliar da história e numismática que estuda ordens, fraternidades e itens de premiação, como medalhas, fitas e outras decorações.

O assunto inclui ordens de cavalaria (incluindo ordens militares ), ordens de mérito e ordens fraternas . Estas podem, por sua vez, ser entidades oficiais, nacionais, estaduais ou civis, religiosas ou acadêmicas. O campo de estudo também compreende sistemas comparativos de honra e, portanto, em um sentido mais amplo, também história ( história da arte ), sociologia e antropologia .

Em termos de objetos, incluem-se itens de premiação, como medalhas e seus acessórios, barras de fita, crachás, broches, documentação de certificado de premiação, etc., e a falarística também pode designar o campo de coleta de itens relacionados. Embora estabelecida como uma subdisciplina científica da história, a falerística costuma estudar ordens e condecorações "descoladas de seus corpos".

O rei George VI adorava o estudo da falerística, chegando ao ponto de supervisionar pessoalmente seus designs de uniformes e a colocação de fitas. Ele é conhecido por ter projetado algumas condecorações militares britânicas para a Marinha Real . O falerista russo Julius Iversen estudou ordens e medalhas no século 19.

Referências

Leitura adicional

Ligações externas

 Falarística em GlobalSecurity.org

Colecionismo
Distinções honoríficas
Numismática

Falerística


Triyas veya Triyas dönemi, Mezozoyik Zaman'ın birinci alt bölümü olup yaklaşık 50 milyon yıl süren bir dönemdir. Permiyen'den sonra, Jura'dan önce gelir. Günümüzden 251.902 milyon yıl önce başlayıp 201.36 milyon yıl önce sona erdiği kabul edilir.

Yeryüzü ve iklim

Devrin sonlarına doğru, Paleozoik Zaman'ın sonlarında oluşan tek kıta Pangea, parçalanmaya başlar. Kuzey Amerika ve Kuzey Avrupa Pangea'dan koparlar. Pangea'nın varlığını sürdürdüğü dönemler boyunca yaşanan kurak ve karasal iklim, kıtanın iç kesimlerinde yerini çöl iklimine bırakmaktadır.

Deniz yaşamı
Trias'da deniz yaşamı bugünkü görünümü alır. En önemli fark, dev deniz sürüngenlerinin hakim yırtıcı türleri oluşturmasıdır. Su Kaplumbağaları ve Timsahlar da bu devirde ortaya çıkmıştır.

Günümüz mercanları ilk kez Tetis Denizinde ortaya çıkar. Tetis, mercan resiflerinin yoğun olduğu tropik bir denize dönüşür.

Kara yaşamı
Pangea'nın kurak kesimlerinde sporlu bitkilerin yanı sıra açık tohumlulardan özellikle kozalaklılar yaygındır.

İlk memeliler de Trias'ın sonlarında ortaya çıkmıştır. Bunlar, oldukça küçük cüsseli canlılardır. Dinozorların ilk türleri de bu devre aittir.

Kitlesel yok oluş
Trias'ın sonunda, nedeni bugün için net olarak bilinmeyen bir kitlesel yok oluş yaşanmıştır. Hayvan türlerinin yüzde otuzbeşi, deniz yaşamının ise yüzde ellisi bu yok oluştan etkilendi. İlk dinozorlar da tümüyle yok oldular.

Kaynakça

Triyas


Kuzköy, Dursunbey - Balıkesir ili Dursunbey ilçesine bağlı mahalle
 Kuzköy, Çeltikçi - Burdur ili Çeltikçi ilçesine bağlı köy
 Kuzköy, İskilip - Çorum ili İskilip ilçesine bağlı köy
 Kuzköy, Bulancak - Giresun ili Bulancak ilçesine bağlı köy
 Kuzköy, Devrekani - Kastamonu ili Devrekâni ilçesine bağlı köy
 Kuzköy, Kabataş - Ordu ili Kabataş ilçesine bağlı mahalle
 Kuzköy, Akkuş - Ordu ili Akkuş ilçesine bağlı mahalle
 Kuzköy, Türkeli - Sinop ili Türkeli ilçesine bağlı köy
 Kuzköy, İmranlı - Sivas ili İmranlı ilçesine bağlı köy
 Kuzköy, Erbaa - Tokat ili Erbaa ilçesine bağlı köy

Kuzköy


Trendelmühle ist ein Gemeindeteil des Marktes Dürrwangen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Die aus zwei Wohngebäuden bestehende Einöde liegt an der Sulzach. Im Süden erhebt sich der Lerchenbuck (). Ein Anliegerweg führt nach Dürrwangen (0,4 km südwestlich).

Geschichte
Die Fraisch über Trendelmühle war strittig zwischen dem ansbachischen Oberamt Feuchtwangen und dem oettingen-spielbergischen Oberamt Dürrwangen. Das Oberamt Dürrwangen war Grundherr der Mühle. An diesen Verhältnissen änderte sich bis zum Ende des Alten Reiches (1806) nichts. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Feuchtwangen.

Infolge des Gemeindeedikts wurde Labertswend 1809 dem Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Dürrwangen zugeordnet.

Baudenkmal
 Haus Nr. 2: Ehemalige Mühle, eingeschossiger massiver Putzbau mit Zwerchhaus, frühes 18. Jahrhundert, im 19. Jahrhundert verändert; Stall- und Scheunengebäude 2. Hälfte 19. Jahrhundert.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist römisch-katholisch geprägt und war ursprünglich nach St. Peter und Paul (Halsbach) gepfarrt, seit Ende des 19. Jahrhunderts ist die Pfarrei Maria Immaculata (Dürrwangen) zuständig. Die Protestanten sind nach Zur Lieben Frau (Dorfkemmathen) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Dürrwangen)
Ort im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung
Ort an der Sulzach

Trendelmühle


West Bradford may refer to:

West Bradford Township, Pennsylvania
West Bradford, Lancashire
Bradford West (UK Parliament constituency)

West Bradford


Silviu Mircescu (n. 30 mai 1989) este un actor de teatru, film și televiziune din România.

Mircescu a absolvit Universitatea Națională de Artă Teatrală și Cinematografică I.L. Caragiale în anul 2012. Prima sa apariție TV a fost în toamna anului 2013, în urma participării la audițiile celui de-al treilea sezon al emisiunii-concurs Vocea României. Acesta a interpretat piesa "Dragostea-i nebună" a truei pop-rock Stigma, însă nu a reușit să se califice în etapa următoare.

În prezent, Mircescu este actor la Teatrul Național din București și la Teatrul Bulandra. Printre spectacolele în care apare se numără "Visul unei nopți de vară" (alături de actrița Maia Morgenstern) și "Regele Lear" (alături de actorii Marius Manole și Mihai Constantin). Acesta a jucat și în seriale TV precum O nouă viață, Când mama nu-i acasă și O grămadă de caramele.

În luna mai a anului 2018, Mircescu împreună cu Andreea Bălan au lansat piesa "Așa de frumos".

Teatru: roluri și spectacole reprezentative

Roluri la Teatrul Național București
Iașa - "Livada de vișini" de A.P. Cehov, regia David Doiashvili, 2017
Ducele de Cornwall – "Regele Lear de William Shakespeare", regia David Doiashvili, 2016
Tony Tirell – "Eden de Eugene O`Brien", regia Cristina Giurgea, Programul 9G la TNB, 2016
Demetrius – "Visul unei nopți de vară" de William Shakespeare, regia Petrică Ionescu, 2015

Roluri în teatru
Riff – "West Side Story", regia Răzvan Mazilu, Teatrul Odeon
Chiriac – "O noapte furtunoasă" de I.L. Caragiale, regia Radu Gabriel, Teatrul Teatreli
Billy Flinn – "Chicago", musical, regia Gelu Colceag, UNATC
Valet - "La Grande Magia", regia Ellie Malka, Teatrul Bulandra
Cipri – "Graffiti drimz", regia Alina Nelega, Teatrul Odeon, 2010
Luko – "Orchestra Titanic", regia Cristina Giurgea, UNATC, 2012-2013
Nea' Mărin – "La lilieci", licență, regia Valeria Sitaru și Vlad Logigan, UNATC, 2012
Treplev – "Pescărușul", licență, regia Valeria Sitaru și Vlad Logigan, UNATC, 2012
Negustorul – "Comedia erorilor", regia Adela Bitica, UNATC, 2011
Don John – "Mult zgomot pentru nimic", regia Dragoș Mușoiu, UNATC, 2011
Borkin – "Ivanov", regia Tudor Lucanu, UNATC, 2011
Demetrius – "Titus Andronicus", regia Raptis Alexandros, UNATC, 2010
Lennox – "Macbeth", regia Cosmin Borodan, UNATC, 2010
Spițerul – "Romeo și Julieta", regia Alexandra Neacșu, UNATC, 2009
Regele / Vânătorul / Pitic – "Albă ca zăpada", varianta modernă, prezentat în numeroase festivaluri de teatru între anii 2003 și 2006

==Filmografie
Mirciulică - "Când mama nu-i acasă", regia Ruxandra Ion, serial, 2017
Sebi – "Attentatvum", scurt-metraj, regia Mihai Ghiță, UNATC, 2016
Coregraful - "6,9 pe scara richter", regia Nae Caranfil, 2016
The first conductor - "Exodus to Shanghai", regia Anthony Hickox, 2015
Sile - "Ca niciodată: A fost odată", regia Bogdan Drăgulescu, 2014
Alin – "Poartă-n casă", scurt-metraj, regia Hadrian Gavriliuțiu, 2014
Mircea Dănescu – "O nouă viață", serial ProTV
Băiatul de la pompe funebre – "O umbră de nor", scurt-metraj, regia Radu Jude, 2012
Îngerul Barman – "Heaven", scurt-metraj, regia Monica Livia, UNATC, 2012
Radu Petrescu - "Te aștept de-o viață", scurt-metraj, regia Ana Tarlea, Media Pro, 2012
Gama – "Cei mai frumoși ani", scurt-metraj, regia Wolfram Paulus, 2011
Bodyguard – "Toată lumea din familia noastră", regia Radu Jude, 2011
Bogdan – "Unde dai și unde crapă", scurt-metraj, regia Andrei Ion, Media Pro, 2011
Pușcăriașul – "Evadarea", scurt-metraj, regia Hassan Wissam, UNATC, 2011
Piți – "Matinala", scurt-metraj, regia Irina Alexiu, Media Pro, 2011
Cip – "După amiaza în drumul Taberei", scurt-metraj, regia Vlad Trandafir, UNATC, 2010
Vasile – "Teza pe două rânduri", scurt-metraj, regia Ion Arama, UNATC, 2010
Alin – "Hello Kitty", scurt-metraj, regia Millo Simulov, UNATC, 2010

Referințe

Legături externe

 Cont Facebook
 Cont Instagram

Nașteri în 1989
Nașteri pe 30 mai
Actori români în viață
Actori de teatru români
Actori de film români
Actori de televiziune români
Distribuția serialului O nouă viață

Silviu Mircescu


Française es una película del año 2008.

Sinopsis
Sofia, nacida en Francia de padres magrebíes, vive una infancia feliz en un suburbio parisino. Pero su padre echa de menos su país y decide regresar con su familia a Marruecos. Sofia se encuentra de pronto en una granja marroquí. Solo tiene diez años y decide que aprobará siempre los exámenes para poder volver a Francia cuando cumpla los dieciocho. Pero la vida está llena de sorpresas…

Premios
 Rotterdam International Film Festival (2009)
 Dubaï International Film Festival (2008)

Referencias

Française


الباكور

منحدر جبلي يعتبر بوابة الجبل الأخضر، يوجد بين مدينة توكرة ومدينة المرج ويبعد عن بنغازي 75 كم إلى الشرق وسمي الباكور نسبة لولي صالح سيدي أحمد الباكور، وتوجد به غابات كثيفة وقلعة تركية قديمة.

جغرافيا ليبيا

الباكور


Tetsuji Miwa (三輪 哲二, Miwa Tetsuji ; né le 10 février 1949 à Tokyo) est un mathématicien japonais, spécialisé en physique mathématique.

Carrière
Miwa obtient sa licence en 1971 et sa maîtrise en 1973 à l'université de Tokyo. Il étudie l'analyse microlocale et les hyperfonctions au début des années 1970 sous l'influence de Mikio Satō et Masaki Kashiwara. En 1973, Miwa rejoint l'Institut de recherches pour les sciences mathématiques (RIMS) de l'université de Kyoto et les mathématiciens de l'école mathématiciens de l'école Satō. Il obtient son doctorat en 1981 à l'université de Kyoto. Il y est assistant de recherche de 1973 à 1984, professeur associé de 1984 à 1993 et professeur titulaire à partir de 1993. Il occupe également un poste en tant que professeur au RIMS. Il prend sa retraite comme professeur émérite en 2013.

Travaux de recherche
Avec Mikio Satō et Michio Jimbo, Miwa a découvert dans les années 1970 un lien avec les déformations monodromiques (isomonodromies) des équations différentielles linéaires et des fonctions de corrélation dans le modèle d'Ising. Avec Jimbō, il a ensuite étudié les déformations isomonodromiques générales des équations différentielles linéaires. Cette approche mathématique des équations différentielles linéaires avait été initiée au début du  par Ludwig Schlesinger.

Miwa a étudié, avec Jimbō et Etsuro Date, le rôle des algèbres de Lie affines dans les équations solitons et, avec Jimbō, le rôle des groupes quantiques dans les modèles de réseaux résolubles exactement de la mécanique statistique.

Distinctions

Miwa et Michio Jimbō ont reçu ensemble en 1987 le prix d'automne de la Société mathématique du Japon et en 1999 le prix Asahi.

En 1986, Miwa est conférencier invité au congrès international des mathématiciens (ICM) à Berkeley avec une conférence intitulée Integrable lattice models and branching coefficients. En 1998, il a donné une conférence plénière intitulée  Solvable Lattice Models and Representation Theory of Quantum Affine Algebras au congrès international des mathématiciens  de Berlin.

En 2013, Miwa a reçu, conjointement avec Michio Jimbō, le prix Dannie-Heineman de physique mathématique pour « les développements profonds des systèmes intégrables et leurs fonctions de corrélation en mécanique statistique et en théorie quantique des champs, utilisant des groupes quantiques, l'analyse algébrique et la théorie de la déformation ».

Publications (sélection)

 Éditeur, avec Masaki Kashiwara, Physical Combinatorics, Birkhäuser 2000,  /
 Avec Michio Jimbō et Etsurō Date, Solitons: differential equations, symmetries and infinite dimensional algebras, Cambridge University Press 2000, .
 Avec Michio Jimbō, Algebraic analysis of solvable lattice models, American Mathematical Society 1993,
 Avec Michio Jimbō, « Solitons and infinite dimensional Lie algebras », Publications RIMS, vol. 19, 1983, p. 943–1001,

Références

Liens externes

Professeur à l'université de Kyoto
Étudiant de l'université de Kyoto
Étudiant de l'université de Tokyo
Naissance en février 1949

Tetsuji Miwa


Petar Sabol (Čakovec, 1981.), hrvatski je fotograf i publicist. Spada u najnagrađivanije hrvatske fotografe. Redoviti je član žirija na međunarodnim izložbama i fotografskim natjecanjima te je Sonyjev ambasador za Hrvatsku.

Fotografija
Fotografijom se počeo baviti 2007. Iste se godine priključuje Fotoklubu Čakovec i postaje njegov aktivni član. Od samoga početka svojega fotografskog rada očaran je prirodom i njezinim svijetom, pogotovo područjem makrofotografije. Njegove fotografske slike prikazuju i dočaravaju trenutke iz života prirode koje je većini ljudi teško ili gotovo nemoguće vidjeti u stvarnosti zbog sve većega otuđenja od prirode. Zahvaljujući vrlo predanome i sistematičnome radu, bilježi nevjerojatne kadrove u kojima je glavni kompozicijski sastojak najljepše prirodno svjetlo. Tim idealiziranjem ljepote prirode zauzima svoj čvrsti pozitivni stav prema ljepoti i čudesnosti prirode. Redovito održava radionice o fotografiji i gostujuća predavanja u Hrvatskoj, ali i u susjednim zemljama. Godine 2017. u suradnji s Davorom Žerjavom izdaje knjigu "Kreativna makrofotografija" koja je prvi specijalizirani priručnik za makrofotografiju u Hrvatskoj.

Nagrade i priznanja
Od početka 2012. sudjelovao je na mnogim međunarodnim izložbama umjetničke fotografije pod visokim patronatom FIAP-a (Fédération Internationale de l'Art Photographique). Nagrađen je više od 300 puta (medaljama i diplomama podjednako) u više od 30 država. Također je sudjelovao na međunarodnim izložbama pod pokroviteljstvom PSA (Photographic Society of America) gdje je isto tako mnogo puta nagrađivan. Nagrađivan je i na drugim specijaliziranim fotografskim natjecanjima diljem svijeta. Ukupan broj nagrada premašuje brojku 500. Dobitnik je prve nagrade na 1x Photo Awards 2015. Nositelj je počasnoga fotografskog zvanja EFIAP/g i EPSA. Njegova poznata fotografija "Natural abstract" nagrađena je FIAP zlatnom medaljom u makro kategoriji na 7. Salonu fotografije u Ujedinjenim Arapskim Emiratima 2012/116 i trajno je pohranjena u Nacionalnoj knjižnici Francuske u Parizu. Ta je fotografija bila i među 10 najboljih na natjecanju Sony World Photography Awards. Na tome je natjecanju pobjednik u kategoriji National Award za 2015., gdje se s još jednom svojom fotografijom plasirao u 50 najboljih. Nagrađen je na istome natjecanju i 2016. Na natjecanju Fotowestrijd  dobitnik je prve nagrade u kategoriji makrofotografije s fotografijom "Only love matters" 2014. Pet godina uzastopce nagrađivan je na američkom National Insect salonu pod pokroviteljstvom PSA od čega je dvaput dobitnik zlatne PSA medalje za najboljega autora salona. Prvu i drugu nagradu osvojio je 2014. za svoje makrofotografije na National Insect Week u Engleskoj, koji se održava svake druge godine. Za manje od četiri godine Petar Sabol postao je najnagrađivaniji hrvatski fotograf. Njegovi su radovi objavljivani u mnogim časopisima (Mirror, Telegraph, The Sun, The Dailymail, Meridijani). Od veljače 2018. član je ULUPUH-a. Dobitnik je i najprestižnije hrvatske fotografske nagrade "Tošo Dabac" koja mu je dodijeljena 8. svibnja 2018. u Fotoklubu Zagreb.

Izložbe
Redovito izlaže na skupnim izložbama Fotokluba Čakovec od 2010. Do sada je tri puta samostalno izlagao. Krajem 2014. u Zagrebu se predstavio svojom prvom samostalnom izložbom "Leptiri". Drugu samostalnu izložbu "Kingfisher" imao je u travnju 2016. u gradu Negova u Sloveniji pod visokim patronatom FIAP-a, u jednom od šest svjetski priznatih izlagačkih centara FIAP-a. Treću samostalnu izložbu "Kingfisher" predstavio je u Boru, u Srbiji, početkom listopada 2016. Četvrtu samostalnu izložbu "Kreativna makrofotografija" imao je tijekom 2017. i 2018. u Javnoj ustanovi Aquatika u Karlovcu. Petom samostalnom izložbom "Pejzaži" predstavio se zagrebačkoj publici u Galeriji Fotokluba Zagreb povodom dobivanja nagrade "Tošo Dabac".

Bibliografija
 Žerjav, Davor i Sabol, Petar, "Kreativna makrofotografija", Fotoklub Čakovec, Čakovec, 2016.,

Izvori

Vanjske poveznice
Osobne stranice Petra Sabola
Stranice Fotokluba Čakovec
Pun kufer Hrvatski fotograf "Oštro Oko" snimio jednu od najboljih fotografija na svijetu, 20. ožujka 2018.

Hrvatski publicisti
Hrvatski fotografi
Životopisi, Čakovec

Petar Sabol


Giuseppe Battista Piacenza (né le  à Turin et mort le  à Pollone) est un architecte italien.

Biographie
Né le 21 mai 1735 à Turin, il était fils du directeur des travaux de construction qui s'exécutaient aux palais royaux de Turin. Il se livra de bonne heure à l'étude de l'architecture sous le comte Alfieri di Sostegno, et fut ensuite envoyé à Rome aux frais de l'État, pour se perfectionner dans son art. En 1777, il obtint le titre d'architecte du roi et fut admis en 1788 au nombre des édiles de Turin. Deux ans plus tard, il devint capitaine ou conservateur du château royal de Chambéry, et en 1790 premier architecte civil de la couronne. Parmi les divers travaux dont il fut chargé, nous citerons la construction de l'église et les embellissements de la nouvelle ville de Carouge, cédée en 1814 par le roi de Sardaigne au canton de Genève. Après avoir été reçu en 1816 à l'Académie des sciences de Turin, il se retira à Pollone, où il mourut le 4 octobre 1818.

Œuvres
On a de lui, en italien : Dissertations sur deux questions architectoniques traitées par Vitruve, Milan, 1795, in-4°. Son fils adoptif, Giuseppe Giovello, aussi architecte, a publié un autre ouvrage, que Giuseppe Battista avait commencé dès 1768, sous ce titre : Notices des professeurs de l'art du dessin, depuis Cimabue jusqu'à nos jours, Turin, imprimerie royale, 6 vol. in-4°, avec gravures. C'est la reproduction des Notizie de Philippe Baldinucci ; mais l'éditeur y a joint des notes avec des additions intéressantes, que Cicognara a justement appréciées.

Sources

Liens externes

Architecte italien du XVIIIe siècle
Naissance en mai 1735
Décès en octobre 1818
Décès à Pollone
Naissance à Turin
Décès à 83 ans

Giuseppe Battista Piacenza


AK-47 (Rusça: Автома́т Кала́шникова-47) (Transkripsiyon: Avtomat Kalaşnikova-47) (Türkçe: Otomatik Kalaşnikof-47) veya Kalaşnikof, Sovyet yapımı bir 7.62 mm piyade tüfeğidir. Dünya'nın en popüler silahı kabul edilen tüfek, Mihail Kalaşnikov tarafından tasarlanıp Kalaşnikov tarafından üretildi ve 1949'da Kızıl Ordu envanterine girdi.

AK-47 ve türevleri, basit yapısı, kolay bakımı ve düşük maliyeti nedeniyle şimdiye kadar en çok üretilen ve en yaygın tercih edilen piyade tüfeğidir. Yaklaşık 100 milyon adet üretilmiş ve üretildiğinden bu yana neredeyse her savaşta aktif olarak kullanılmıştır.

Tarihçe
İlk varyantı AK-46 olan AK-47'nin tasarım çalışmaları 1945'te başladı. Kızıl Ordu'nun kullandığı Mosin-Nagant, SKS, AVS-36 ve PPŞ-41'lerin yerini alması için ordu mühendisi Mihail Kalaşnikov tarafından Alman StG 44 tüfeği temel alınarak tasarlanmıştır. 1946'da AK-47 resmî askerî testlerde denendi ve 1948'de sabit dipçikli varyantı, Sovyet Ordusu'nun özel birimlerinde aktif hizmete girdi. 1949'da resmî olarak Sovyet Silahlı Kuvvetleri'nin ve daha sonra diğer Varşova Paktı ülkelerinin ana piyade tüfeği olarak hizmete girdi.

Genel bilgiler

AK-47, Soğuk Savaş yılları boyunca birçok çatışmada kullanılarak komünist blok için sembol haline gelmiştir. Hızlı üretilebilmesi, kullanım ve bakım kolaylığı nedeniyle AK-47, 1947 yılında üretilmesine rağmen bugün birçok ülke, direniş, terör ve gerilla grupları tarafından hala büyük miktarlarda kullanılmaktadır. Örneğin Vietnam Savaşı'nda Amerikan askerleri, ellerindeki AR-15 ve M16'ları bırakıp, gerillalardan ele geçirdikleri AK-47 ve AKM'leri kullanmışlardır.

Silah, barut gazı basıncı ile kendiliğinden ateşe hazır hale gelmekte ve yarı otomatik veya tam otomatik olarak ateş edebilmektedir.

Soğuk Savaş yıllarından günümüze Çin ve Varşova Paktı'na bağlı ülkelerce de lisans altında üretilen tüfeğin modifiye edilmiş birçok modeli de çeşitli ülkelerce imal edilmiştir.

AK-47, dayanıklılığı ile tanınır. Sudan, çamurdan, kumdan etkilenmez ve çok nadir tutukluk yapar. Ayrıca ucuza ve pek çok şekilde temin edilebilmesinden dolayı özellikle gerilla grupları tarafından tercih edilmektedir. Asimetrik savaş koşullarına uygunluğundan dolayı gerillalarla mücadele eden askeri birliklerin genellikle kendi silahları yerine ele geçirdikleri AK-47'leri kullanması silahın başarısını göstermesi açısından önemlidir. Ayrıca kullanılması, sökülüp takılması, bakımı, parçaları ve çalışma mekanizması en basit ve kolay olan piyade tüfeği olarak bilinir. Ayrıca SSCB dışında birçok yurtdışı modifikasyonu vardır.

2004 yılı itibari ile çeşitleri ve geliştirilmiş türevleri birlikte dünya üzerinde yaklaşık 100 milyondan fazla AK-47'nin bulunduğu tahmin edilmektedir.

Kullanım
Kullanım;
 Silahı ateşleyebilmek için yapılması gereken işlemler: Gez ayarlanır, emniyet mandalı yapılacak atışa takılır, şarjör takılır ve kurma kolu çekilir.
 Şarjör değiştirmek: Boş şarjör çıkartılır, kütüklükten çıkartılan dolu şarjör takılır ve kurma kolu çekilir.
 Boşaltmak: Şarjör çıkartılır, kurma kolu çekilir, tetik düşürülür ve emniyet kapatılır.
 Atım yatağını kontrol etmek: Şarjör çıkartılır, emniyet açılır, kurma kolu çekilir ve tutulur, atım yatağı gözle ve elle kontrol edilir, kurma kolu serbest bırakılır, tetik düşürülür ve emniyet kapatılır.

Sökülmesi;
Şarjörü çıkartıp atım yatağını boşalttıktan sonra sırayla: askı kayışı, harbi, üst kapak, yerine getiren yay, gaz pistonu, kama, gaz borusu, el kundağı çıkarılır. Bakım yapılacaksa temizleme takımı ve alev gizleyen çıkartılır.

Çeşitleri

Orijinal AK-47 varyantları
 Type 1A/B: AK-47'nin basılmış gövdeli ilk modeli. 1B, seyyar dipçik donanımını yerleştirmek için her iki yanında bulunan büyük bir deliğe sahip seyyar dipçik için modifiye edilmiştir.
 Type 2A/B: Dövülmüş çelikten imal edilen model.
 Type 3A/B: CNC tezgâhta kesilmiş gövde ve çelik dipçiğe sahip son modeldir. CNC kesim gövdeli AK-47 modelleri arasındaki en yaygın örnektir.
 Type 4A/B: Sabit AKM tipi dipçikli modeli. Dünya üzerinde en fazla kullanılan modeldir.
 AKS-47: Katlanabilir MP 40 tarzı seyyar dipçikli model.
 AKS (AKSN): Gece görüş dürbünü takılabilen raylı model.

Geliştirilmiş varyantlar
 AKM: AK-47'nin basitleştirilmiş ve hafifletilmiş modeli. Otomatik atış sırasında aşırı tepmeyi önleyen bir namlu parçasına sahiptir.
 RPK: Uzun namlulu ve kızaklı Makineli tüfek modeli.
 AK-74: 5.45x39mm mühimmat kullanan geliştirilmiş modeli. Modernize edilmiş modeli AK-74M adıyla bilinmektedir.
 AK-100 serisi;
 AK-101: 5.56x45 mm NATO mühimmat kullanan modernize edilmiş model.
 AK-103: 7.62x39 mm mühimmat kullanan modernize edilmiş model.
 AK-107: Dengeli geri tepmeye sahip model.
 AK-9: 9x39 mm mühimmat kullanan kompakt model.
 AK-12: 5.45x39mm mühimmat kullanan yeni model.

İjmaş, tüfeğin popülerliğinden istifade etmek için Saiga adlı av ve atıcılık amaçlı yivli ve yivsiz çeşitli kalibreli versiyonlarını da üretmektedir.

Diğer ülkelerdeki üretimleri

Bununla birlikte APS-95 (Hırvatistan), IMI Galil (İsrail), INSAS (Hindistan), Rk 62 (Finlandiya), Sa vz. 58 (Çekoslovakya), Type 81 (Çin) ve Vektor R4 (Güney Afrika) gibi tüfekler Kalaşnikof tasarımına benzemekle birlikte farklı bir tasarıma sahiptirler.

Kullanıcılar

Popüler kültür

Soğuk Savaş sırasında, Sovyetler Birliği ve Çin ile ABD ve diğer NATO ülkeleri dünyadaki birçok ülkeye ve isyancı birliklere silah ve teknik bilgi sağlamıştır. Bu süre zarfında Batı ülkeleri FN FAL, HK G3, M14 ve M16 gibi nispeten pahalı otomatik tüfekler kullanırken buna karşılık Sovyetler ve Çin ise AK-47'yi kullandılar. Düşük üretim maliyeti ve üretim kolaylığı, Kalaşnikofların çok sayıda üretilmelerine izin vermektedir. Aynı zamanda sosyalist devletlerde AK-47, Üçüncü Dünya devriminin bir sembolü haline geldi.

Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra AK-47'ler hem açık hem de karaborsada suç örgütleri ve diktatör devletler de dahil olmak üzere birçok gruba satıldı ve daha yakın zamanda başta Afganistan ve Irak'ta Taliban, El-Kaide, IŞİD; Kolombiya'da ise FARC gibi silahlı örgütler tarafından yaygın olarak kullanılmaktadır.

Mozambik bayrağı ve armasında bulunan AK-47, ülkenin büyük ölçüde bu silahın etkin kullanımıyla bağımsızlığını kazandığının bir göstergesi olarak kabul edilir. Ayrıca Doğu Timor arması ve Burkina Faso'nun eski bayrağında, Hizbullah, Suriye Direnişi, FARC, Yeni Halk Ordusu, TKP/TİKKO ve Uluslararası Devrimci Gerilla Kuvvetleri gibi diğer silahlı örgütlerin bayraklarında da bulunmaktadır.

Rusya'da, Kalaşnikof büyük bir ulusal gurur kaynağı olarak kabul edilmektedir. Kalaşnikof Müzesi, 4 Kasım 2004 tarihinde İjevsk'te açıldı. Müzede, Mihail Kalaşnikov'un hayatı anlatılmakta ve AK-47'nin icatını belgelemektedir. Ayrıca AK-47 saldırı tüfeğinin gelişimini gösteren bir dizi salon ve multimedya sergileri yer almakta ve müze ayda 10.000 ziyaretçi çekmektedir. Son yıllarda, Kalaşnikof tüfeği şeklindeki hatıra şişeleri ile pazarlanan Kalaşnikof Vodka piyasaya sürüldü. Ayrıca Kalaşnikof saatleri, şemsiyeleri ve bıçakları da satışa sunuldu.

Bazı Batı ülkeleri AK-47'yi hem Soğuk Savaş döneminde hem de günümüzde düşmanlarıyla ilişkilendirir. Örneğin, Batılı filmlerde genellikle AK-47'leri kullanan suçlular, çete üyeleri ve teröristler canlandırılır. Bu nedenlerden ötürü, ABD ve Batı Avrupa'da AK-47 klişeleştirici olarak isyancıların, gangsterlerin ve teröristlerin tercih ettiği bir silah olarak görülmektedir. Tersine AK-47; düşük üretim maliyeti, bakım kolaylığı gibi sebeplerden dolayı ekonomisi gelişmemiş ülkelerin orduları tarafından piyade tüfeği olarak da kullanılmaktadır.

2006 yılında Kolombiyalı müzisyen ve barış aktivisti César López, bir kalaşnikofu gitara dönüştürerek escopetarrayı icat etti. Biri anti personel mayını kurbanlarına yardım etmek için düzenlenen bağışta 17.000 Amerikan dolarına satılırken bir diğeri Birleşmiş Milletler Silahsızlanma Konferansı'nda sergilendi.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 İngilizce resmi sayfası
 AK-47 Museum virtual tour (İngilizce)
 Automat Kalaschnikow adlı belgesel
 AK-47 sayfası
 Modern Firearms

7.62 mm ateşli silah
Rusya yapımı silahlar
Kalaşnikof türevleri
Sovyetler Birliği yapımı silahlar
Piyade tüfekleri
Sovyet icatları
Rus icatları

AK-47


Olaylar
 Müslüman matematikçi Hârizmî, cebri buldu.

Doğumlar
 Álmos, Macar kabilelerinin öncüsü, hükümdarı (ö. 895)
 Ebu Hanife Dineverî, astronomi, botanik, metalürji, coğrafya, matematik ve tarih gibi çok çeşitli alanlarda çalışmalarda bulunmuş bilim insanı (ö. 896)
 İbn Hurdâzbih, günümüze kadar ulaşan Kitâbü'l-mesâlik ve'l-memâlik'in yazarı, Fars coğrafyacı (ö. 912)

Ölümler
 19 Ocak - İmam Şâfiî, Şâfiî Mezhebi'nin kurucusu (d. 767)
 tarihi bilinmeyen
 V. Leon, Bizans imparatoru (d. 775)
 Adi Şankara, Hint filozof, mistik ve teolog (d. 788)

820


ගණේමුල්ල දුම්රිය ස්ථානය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ ගණේමුල්ල නගරයේ පිහිටි දුම්රිය ස්ථානය වේ.

පිහිටීම
ගණේමුල්ල නගර මධ්‍යයේ ගලහිටියාව මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය ආසන්නයෙන්ම ගණේමුල්ල දුම්රිය ස්ථානය පිහිටා තිබේ. ගණේමුල්ල කමාණ්ඩෝ යුධ හමුදා කදවුරට ඇත්තේ කිලෝ මීටර් හතරක් වැනි කෙටි දුරකි. එසේම කොළඹ කොටුව දුම්රිය ස්ථානයේ සිට කිලෝමීටර 13 ක් පමණ දුරකින් මෙම දුම්රිය ස්ථානය පිහිටයි. ගණේමුල්ල දුම්රිය ස්ථානය, කොළඹ කොටුව දුම්රිය ස්ථානයේ සිට ප්‍රධාන දුම්රිය මාර්ගයේ 13 වැනියාට හමුවන දුම්රිය ස්ථානය වන අතර එය මුහුදු මට්ටමේ සිට මීටර් 09.45 ක උන්නතාංශයකින් යුතුව පිහිටා තිබේ.

ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයට අයත් ගණේමුල්ල දුම්රිය ස්ථානය පහල දුම්රිය මාර්ගයේ කොළඹ පැත්තට බුළුගහගොඩ දුම්රිය ස්ථානයටත් ඉහල දුම්රිය මාර්ගයේ පොල්ගහවෙල පැත්තට යාගොඩ දුම්රිය ස්ථානයටත් අතර මැද පිහිටා ඇති ප්‍රධාන දුම්රිය ස්ථානයකි.

ඉතිහාසය
බස්නාහිර පලාතේ ගම්පහ දිස්ත්‍රීක්කයට අයත් වන ගණේමුල්ල දුම්රිය ස්ථානය පිහිටා ඇති ගණේමුල්ල නගරය ඉතිහාසය අතින් මෙන්ම භුගෝලිය සාධකයන් අතින්ද ඉතාමත් වැදගත් ස්ථානයක පිහිටා ඇත. යාගොඩ සුගතානන්දාරාම රජ මහා විහාරය මෙම දුම්රිය ස්ඨානයට නිලෝ මීටර් 02.09 ක් වැනි ආසන්න දුරකින් පිහිටා ඇති අතර තිබ්බොටුගොඩ පුරාණ සුගතාරාම රජ මහා විහාරය කිලෝ මිටර් 02.9 ක් වැනි දුරකින්ද, කොස්සින්න රජ මහා විහාරය කිලෝමීටර් 03.6 කි න්ද පිහිටා ඇත. එසේම ශ්‍රී ගංකා යුධ හමුදාවට අයත් ක්මාන්ඩෝ රෙජිමේන්තුව කිලෝ මීටර් 4.9 ක් වැනි දුරකින් පිහිටා ඇත. එසේම ජනප්‍රීම පාසැලක් වන ගලහිටියාව මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයට ඇත්තේ මිටර් 800 ක් වැනි කෙටි දුරකි.
තවද දිනපතා රාජකාරින් සදහා කෙළඔට විශාල වශයෙක් ජනතාවක් දිනපතා මෙම දුම්රිය ස්ථානයෙන් ගමන් ගන්නා බැවින් ඉතාමත් කාර්ය බහුල දුම්රිය ස්ථානයක් වශයෙන් හදුන්වා දිය හැක.

ජීවත් වන ජනතාව
බොදු ජනතාවක් දිවි ගෙවන පරිසරයක් වශයෙන් සදහන් කළ හැකි වුවද සාමාන්‍ය වශයෙන් රෝමානු කතෝලික අයවලුන්ද දිවි ගෙවීම් කළද වෙනත් කිසිදු ජාතියකට අයත් අයවලුන් නොමැති ගැමි පරිසරයෙන් නගරයක් වශයෙන්  සදහන් කල හැක.

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ දුම්රිය ස්ථාන
ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ දුම්රිය ස්ථාන

ගණේමුල්ල දුම්රිය ස්ථානය


Lovre Miloš (Zagreb, 5. travnja 1994.), hrvatski vaterpolist. Igra na mjestu napadača.

Rođen je u Zagrebu, gdje je s 10 godina počeo igrati vaterpolo u Mladosti. Vodio je žapce prema naslovu juniorskih prvaka Hrvatske 2013. te je bio proglašen najboljim igračem prvenstva.

Na ljeto 2013. odlazi u Sjedinjene Države na studij ekonomije. Usporedno sa studijem igra za US Irving iz Los Angelesa, za koji je u tri godine upisao 188 pogodaka, od čega 36 u prvoj sezoni. Sljedeće sezone bio je drugi najbolji strijelac lige s 92 pogotka te je bio uvršten u najbolju momčad prvenstva. U posljednjoj sezoni predvodio je momčad sa 60 pogodaka.

Nakon diplome vraća se u redove Mladosti, s kojom nastupa u Jadranskoj ligi i domaćem prvenstvu.

Godine 2012. nastupio je na Svjetskom mlađejuniorskom prvenstvu kao član hrvatske nacionalne vrste.

Nastupa na Europskom prvenstvu u Barceloni 2018. kao član seniorske hrvatske nacionalne momčadi. Predvodio je hrvatsku pobjedu u drugoj utakmici skupine protiv Turske sa šest pogodaka.

Izvori

Vanjske poveznice
 furkisport.hr statistike nastupa za Mladost
 rwp-league.com statistika nastupa u Jadranskoj ligi

Životopisi, Zagreb
Hrvatski vaterpolisti
Vaterpolisti Mladosti

Lovre Miloš


Franko iz Kölna (latinizirano Franco de Colonia) je bio njemački glazbeni teoretičar koji je djelovao sredinom 13. stoljeća. Završio je studije u Parizu, bio papin kapelan, a u Kölnu je djelovao kao preceptor (učitelj) reda sv. Ivana Jeruzalemskoga. Autor je jednog troglasnog moteta i traktata Umjetnost menzuralnog pjeva (Ars cantus mensurabilis, oko 1260.). Kao teoretičar usustavio je iskustva prethodnih stotinjak godina, posebice na planu ritamske notacije, i bitno utjecao na teorije kasnijih teoretičara (npr. Marchetta iz Padove), osobito stila ars nova na početku 14. stoljeća (Philippe de Vitry, Johannes de Muris). Otklanjajući se od spekulativne teorije, naglašavao je važnost glazbene prakse i konkretnih problema skladanja i izvedbe.

Izvori

Njemački skladatelji
Skladatelji srednjovjekovne glazbe
Srednjovjekovni glazbeni teoretičari
Njemački glazbeni teoretičari

Franko iz Kölna


Aller A/S (tidligere Aller Holding A/S) blev stiftet i 1873 under navnet Carl Allers Etablissement A/S i København af Carl Julius Aller og hustru Laura. I 1874 begyndte man udgivelsen af Nordisk Mønster Tidende (blev senere til femina) og i 1877 kom det første nummer af Illustreret Familie Journal. Aller Holding A/S begyndte allerede tidligt at udgive blade både i Norge og Sverige. Aller Media AB (tidligere Allers Förlag AB) blev grundlagt i 1894 fulgt af Aller Media AS (tidligere Norsk Aller AS) i 1897.

I 1992 påbegyndtes virksomhed i Finland med stiftelsen af Aller Media OY (tidligere Aller Julkaisut OY.) I dag fremstår Aller Holding A/S som moderselskab for en moderne mediekoncern, der med et ugentligt oplag på flere mio. eksemplarer er den førende udgiver af ugeblade i Norden. I dag er det 5. generation, der står i spidsen for virksomheden.

Danmark
Aller Media A/S er markedsledende indenfor ugeblade med udgivelserne SE OG HØR, Familie Journal, Ude og Hjemme, BILLED-BLADET, SØNDAG og femina. Herudover udgiver selskabet en lang række magasiner: Isabellas, IN, ELLE, Mad og Bolig m.fl.

Aller Tryk A/S er specialiseret i trykning af ugeblade, magasiner, kataloger og reklametryksager, og har Aller Media i Danmark, Norge og Sverige som største kunder.

Sverige
Aller Media AB er markedsledende i Sverige med ugebladsudgivelserne Allers, Hemmets Veckotidning, Allas Veckotidning, SE & HÖR, Svensk Damtidning, Hänt Extra m.fl. Herudover en lang række magasiner bl.a. Femina, ELLE, Café og MåBra samt internetportalen blogg.se.

Norge
Aller Media AS har en betydelig markedsandel og udgiver bl.a. SE og HØR, Allers og KK. Herudover en række magasiner såsom Cosmopolitan, Topp, Vakra Hjem & Interiør samt internetportaler som SOL.no, lommelegen.no, FASHIONstreet.no m.fl.

Finland
Aller Media OY har siden starten i 1992 opnået en væsentlig markedsandel med bl.a. udgivelserne 7 päivää, Katso og magasinerne ELLE, fit og Miss Mix samt internetportalen Suomi24.fi.
Medievirksomheder i Danmark
Aller Media

Aller Holding A/S


An Glyceria australis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Edward Hubbard. An Glyceria australis in nahilalakip ha genus nga Glyceria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Glyceria

Glyceria australis


A nu se confunda cu Ediție specială (film american din 1952)

Ediție specială este un film românesc din 1978 scris și regizat de Mircea Daneliuc. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Ștefan Iordache, Ioana Crăciunescu și Costel Constantin.

Rezumat

Distribuție

 Ștefan Iordache — Matei Olaru, reporter la ziarul Știrea
 Ioana Crăciunescu — Adalgiza (Ada) Stoicescu, iubita lui Olaru
 Costel Constantin — Ștefan, reporter, prietenul lui Olaru
 Mircea Albulescu — Dinescu, directorul ziarului Știrea
 Paul Lavric — Siegfried Reimann, omul de afaceri german care vrea să cumpere ziarul Știrea
 Mircea Daneliuc — Săvescu, inspector de siguranță
 Zaharia Volbea — Garcea, chestor la Siguranța Statului
 Constantin Dinulescu — Ștefan Burcea, bătăuș legionar
 Dem Niculescu — Gorovei, fost legionar, colaborator al poliției
 Dinu Ianculescu — patronul standurilor de la bâlci
 Ștefan Moisescu — subsecretarul de stat al Ministerului de Interne
 Mircea Cosma
 Valentin Plătăreanu — redactor la ziarul Știrea
 Elena Bog — prezentatoarea lansării de modă
 Florina Luican
 Manu Nedeianu — generalul, comandant al unui regiment de jandarmi
 Tudor Filimon — muncitor instalator
 Doris Bogdan
 Ion Anestin — bătăuș legionar
 Jorj Voicu — responsabilul gheretei de tras la țintă
 Mara Costea
 Gheorghe Șimonca — regele Carol al II-lea
 Costel Constantinescu
 Vasile Pupeza
 Constantin Băltărețu — reporter de ziar
 Sorin Zavulovici
 Alexandru Georgescu
 Anghel Bratu
 Constantin Zărnescu
 Adrian Drăgușin
 Alexandru Drăgan
 Aristide Teică — recepționerul de la Hotel Splendid
 Constantin Bîrliba
 Aura Albescu
 Mihai Radoslavescu
 Alexandru Virgil Platon — șoferul care a făcut accident (menționat Virgil Platon)
 Ruxandra Sireteanu
 Lucia Râpeanu
 Angela Radoslavescu
 Ion Igorov
 Gheorghe Negoescu — arhivar la Circa 14 Poliție
 Romulus Bărbulescu
 Florin Tănase
 Cristiana Nicolae
 Ion Anghelescu-Moreni (menționat I.Anghelescu-Moreni)
 Traian Petruț
 Traian Zecheru
 Vasile Popa
 Paul Fister
 Gheorghe Oancea — ilegalist comunist (nemenționat)
 Matei Alexandru — conducător comunist (nemenționat)

Producție
Filmul a fost realizat de Casa de filme Unu. Filmările au avut loc în perioada 1 septembrie – 16 decembrie 1976 în București. Cheltuielile de producție s-au ridicat la 4.435.000 lei.

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.722.198 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1978 în film

Filme din 1978
Filme regizate de Mircea Daneliuc
Filme românești
Filme în limba română
Filme cu ilegaliști
Filme cu legionari

Ediție specială (film din 1978)


Yer
Brandon, dünyada birçok yerin adıdır.

ABD'de
 Brandon, Florida
 Brandon, Iowa
 Brandon Township, Michigan
 Brandon, Minnesota
 Brandon, Mississippi
 Brandon, New York
 Brandon, South Dakota
 Brandon, Vermont
 Brandon, Wisconsin

Birleşik Krallık'ta
 Brandon, County Durham
 Brandon, Lincolnshire
 Brandon, Northumberland
 Brandon, Suffolk
 Brandon, Warwickshire
 Brandon Hill, Bristol

Fransa'da
 Brandon, Saône-et-Loire

İrlanda'da
 Brandon, County Kerry - Dingle Yarımadası'nda bir köy.
 Brandon Dağı
 Brandon Körfezi
 Brandon Tepesi

Kanada'da
 Brandon, Manitoba - Kanada'nın Manitoba eyaletinin güneybatı kısmında yer alan bir kenttir.
 Brandon Üniversitesi

Kişi

Ön ad

İngilizce konuşulan ülkelerde daha çok erkeklere konan bir ön addır. Brendon isminden türemiştir.

 Brandon Fraser

Soyadı

 Alexander Brandon
 Charles Brandon, 1. Suffolk Dükü
 Charles Brandon, 3. Suffolk Dükü
 Chris Brandon (futbolcu)
 David Brandon
 Edgar Ewing Brandon
 Lady Eleanor Brandon
 Eric Brandon
 Lady Frances Brandon
 Gerard Brandon
 Harry "Skip" Brandon
 Henry Brandon, 1. Lincoln Kontu
 Henry Brandon (aktör)
 Henry Brandon, Oakbrook Baronu
 James Brandon
 Johnny Brandon
 Kirk Brandon
 Martin Brandon-Bravo
 Michael Brandon
 Michael Brandon (porno yıldızı)
 Moira Brandon
 Richard Brandon
 S. G. F. Brandon
 Sam Brandon
 Terrell Brandon
 Thomas Brandon
 Tony Brandon
 William Brandon
 William Brandon (author)
 William W. Brandon

Diğer

 Brandon Üniversitesi - Manitoba, Kanada'da bir üniversite.
 Brandon (Pokemon) - Pokemon karakteri.
 Brandon (seçim bölgesi) - Kanada'da eski bir seçim bölgesi.
 HMCS Brandon - Bir Kanada sahil güvenlik aracı.
 Brandon Wrestling - Brandon, Florida ABD'de önde gelen bir güreş takımı.

Brandon


Franz Xaver Fieber (Prag, 1. ožujka 1807. – Hrudim, 22. veljače 1872.) bio je njemački botaničar i entomolog.

Bio je sin Franza Antona Fiebera i Marie Anne Hantsehl. Studirao je ekonomiju, znanost o upravljanju i moderne jezike na Češkom tehničkom sveučilištu u Pragu od 1824. do 1828. godine. Počeo se baviti financijama u državnoj službi prije nego što je postao magistrat u Hrudimu u Bohemiji.

Fieber je bio član Deutsche Akademie der Naturforscher Leopoldina. Autor je "Synopsis der europäischen Orthopteren" (1854), Die europäischen Hemiptera (1860) i brojnih drugih publikacija o insektima. Značajno je doprinio proučavanju krila insekata. Proučavao je polukrilce i ravnokrilce.

Izvori

 Allen G. Debus (dir.) (1968). World Who's Who in Science. A Biographical Dictionary of Notable Scientists from Antiquity to the Present. Marquis-Who's Who (Chicago) : xvi + str. 1855.

Njemački botaničari
Entomolozi
Životopisi, Prag

Franz Xaver Fieber


Don Alessandro Torlonia, 5th Prince of Civitella-Cesi (7 December 1911 – 1 May/12 May 1986) was an Italian banking heir and a member of the House of Torlonia.

About
Born in Rome on 7 December 1911, Torlonia was the son of Marino Torlonia, 4th Prince di Civitella-Cesi and his American wife, Mary Elsie Moore. Don Alessandro's youngest sister was Donna Marina Torlonia di Civitella-Cesi, grandmother of the American actress Brooke Shields. Thus he was Shields's grand-uncle. On the death of his father in 1933, he inherited large estates as well as his father's princely and other titles.

In 1941, when his mother was dying in New York City, Torlonia took a high speed boat from Portugal and was arrested in error by FBI, thinking he was an enemy of the state and taken to Ellis Island.

In the 1980s, Torlonia held the title as the "richest man in Rome", as he was the heir to a banking fortune. He died in the Palazzo Torlonia, Rome, in 1986.

Marriage and children

On 14 January 1935, Don Alessandro morganatically married in Rome the Infanta Beatriz of Spain (1909–2002), a daughter of King Alfonso XIII of Spain and of Princess Victoria Eugenie of Battenberg.

Don Alessandro and Infanta Beatriz had four children:
 Donna Alessandra ("Sandra") Vittoria Torlonia (1936–2014), married to Count Clemente Lecquio di Assaba (1925–1971); they have two children: Count Alessandro Lecquio di Assaba and Donna Desideria Lecquio di Assaba (Countess Oddone Tournon).
 Marco Torlonia, 6th Prince di Civitella-Cesi, (1937–2014) who married firstly Donna Orsetta Caracciolo dei principi di Castagneto, secondly Philippa Catherine McDonald and thirdly Blažena Anna Helena Svitáková.
 Don Marino Riccardo Francesco Giuseppe Torlonia (1939–1995)
 Donna Olimpia Emmanuela Enrichetta Maria Torlonia (born 1943), who married the French millionaire Paul-Annik Weiller, son of Paul-Louis Weiller. They have issue:
 Sibilla Weiller (born 1968), wife of Prince Guillaume of Luxembourg.

Ancestry

Notes and references

Morganatic spouses
Civitella-Cesi, Prince
Civitella-Cesi, Prince
Alessandro 5th Prince Di Civitella-Cesi
Civitella-Cesi
Princes of Civitella-Cesi


Díflúretan getur átt við:

 1,1-Difluoroethane, notað sem kælimiðill og drifefni fyrir úðasprey
 1,2-Difluoroethane, aðallega notað í kælimiðlum, froðuþanefnum, leysiefnum og flúrfjölliðum

Sjá einnig

 Difluoroethene
 Dichloroethane

Díflúretan


Iodige Säure ist eine Sauerstoffsäure des Iods, in der dieses in der Oxidationsstufe +III auftritt. Ihre Salze werden als Iodite bezeichnet.
Sie ist der letzte und instabilste Vertreter in der Reihe der Halogensauerstoffsäuren. Über iodige Säure ist heute nur wenig bekannt. Sie kann nicht isoliert werden und stellt auch in wässriger Lösung nur ein sehr reaktives Intermediat dar, das zum Beispiel bei der Disproportionierung von Hypoiodiger Säure in Natronlauge (in Form seines Säurerestions) entsteht:

Iodige Säure disproportioniert selbst bei Temperaturen um 0 °C rasch zu Hypoiodiger Säure und Iodsäure:

Einzelnachweise

Halogensauerstoffsäure
Iodverbindung

Iodige Säure


Rastgele erişimli hafıza veya rastgele erişimli bellek (İng. , RAM) mikroişlemcili sistemlerde kullanılan ve genellikle çalışma verilerini ve makine kodunu depolamak için kullanılan herhangi bir sırada okunabilen ve değiştirilebilen bir tür geçici veri deposudur. Buna karşın diğer hafıza aygıtları (manyetik kasetler, diskler) saklama ortamındaki verilere önceden belirlenen bir sırada ulaşabilmektedir, çünkü mekanik tasarımları ancak buna izin vermektedir.

Bir RAM yongasında herhangi farklı iki veriye ulaşmak için aşağı yukarı aynı süre harcanmaktadır. Buna karşılık disk ve benzerleri okunan verinin başı bulunan noktaya yakınsa az zaman, uzaksa çok zaman harcamakta ve baş konumu sürekli yer değiştirmektedir.

RAM, genellikle bilgisayardaki ana hafıza ya da birincil depo; yükleme, gösterme, uygulamaları yönlendirme ve veri için çalışma alanı olarak düşünülür. Bu tip RAM genelde tümleşik devre biçimindedir. Yaygın olarak hafıza çubuğu veya RAM çubuğu isimleriyle anılır çünkü devre kartı üzerine, küçük devreler hâlinde, plastik paketleme yardımıyla birkaç sakız paketi boyutundadır. Çoğu kişisel bilgisayarda RAM eklemek veya değiştirmek için yuva bulunur.

Çoğu RAM hem yazılıp hem okunabilir. Bu yüzden RAM sık sık "okunan-yazılan hafıza" ismiyle yer değiştirmiştir. Bu bağlamda RAM, ROM'un tersi, daha doğrusu sıralı ulaşılabilir hafızanın tersi olarak kabul edilir. RAM hafızalar genelde (2²) byte şeklinde paketlenmiş olarak piyasada bulunur.

RAM çeşitleri
Yazılabilir RAM'in modern çeşitleri, bilgileri genellikle ya disket içinde (SRAM [statik RAM] gibi) ya da bir kondansatör içinde (DRAM [dinamik RAM], EPROM, EEPROM, usb gibi)depo eder. Bazı çeşitleri, rastgele hataları ortaya çıkarmak ve doğrulamak için eşlik biti veya hata düzeltme kodları kullanır. RAM'in salt okunur tipi olan ROM, RAM yerine kalıcı-devre dışı seçilmiş transistör sağlamak için metal kalıp kullanır. SIMM ve DIMM hafıza modülleri özel husustur.
Disk ve manyetik bantlar gibi bilgisayar depolama diğer formları, kalıcı depolama olarak kullanılmıştır. Birçok yeni ürünün yerine verileri korumak için flaş hafıza itimat değilken PDA ya da küçük müzik çalarlar gibi kullanmak içinde. çok sağlam bilgisayarlar ve netbook gibi bazı kişisel bilgisayarlar, aynı zamanda flash sürücüler ile manyetik disklerin yerini almıştır. flash hafıza ile sadece NOR tipi ve doğrudan kod çalıştırılmasına, gerçek rastgele erişim yeteneğine sahip ve bu nedenle sık sık ROM yerine kullanılır; daha düşük maliyetle NAND tipi yaygın hafıza kartları ve solid-state (katı hal) sürücüler (SSD) toplu depolama için kullanılır.

DRAM

Ekonomik nedenlerden dolayı, kişisel bilgisayarlarda, iş istasyonlarında, kontrol edilmeyen oyun konsollarında (Playstation, Xbox gibi) geniş hafızalar dinamik RAM'lerden oluşur. Bilgisayarın diğer kısımları zula hafıza (ön hafıza) ve diğer disklerdeki veri tamponları statik RAM kullanır.

Dinamik rastgele erişimli hafıza (DRAM) tümleşik devrelerin plastik ambalaja metal iğnecikler ile bağlanıp, sinyaller ile kontrol edilecek biçimde üretilir. Dinamik denmesinin nedeni enerjiyi saklamak için saniyede yüz defaya yakın içinde bulunan kondansatörlerin yüklenmesi gerekir. Günümüzde bu DRAM'ler kolay kullanım için rahat takılacak modüllerden oluşur.

SRAM
Her hücre için altı adete varan transistör kullanılır. Bu tip RAM'lerde bilgiler yüklendikten sonra sabit kalır. Sürekli enerji tazelemesi gerekmemektedir. SRAM (statik RAM), DRAM'den daha hızlı ve daha güvenilirdir ama onun kadar yaygın değildir. SRAM'lerin üretim maliyetlerinin DRAM'lerinkine oranla çok daha yüksektir.

DDR SDRAM
Günümüzde en yaygın RAM biçimi DDR4'tür. DDR4, DDR SDRAM (Double Data Rate Synchronous Dynamic Random-Access Memory) teknolojisinin dördüncü neslidir. DDR SDRAM terimindeki DDR (Double Data Rate), verilerin her bir saat döngüsü başına bir kez yerine iki kez aktarıldığı anlamına gelir. SDR ile her bir saat döngüsünde yalnızca tek bir transfer yapılabildiği için DDR ile bellek bant genişliği iki katına çıkmıştır.

ECC
Bilindiği gibi bilgisayardaki bilgiler 1 ve 0'lardan oluşmaktadır. Bu değerler bazen ortam hataları, elektronik parazitler veya kötü bağlantılar gibi sebeplerden değişebilmektedir. Mesela 1 değeri 0'a dönüşebilir. Bu durum karşısında hatayı düzeltmek için ECC parite biti kullanılır.

Veri sınıflandırma sistemi
Günümüzde kullandığımız pek çok bireysel bilgisayarda kolayca yükseltilebilir olan RAM'ler kulanılır. Bunlara DRAM modülleri veya hafıza modülleri denilebilir. Bu modüllerin boyutu birkaç adet sakıza eşdeğerdir. Zarar gördüklerinde veya kapasiteleri yetersiz geldiğinde kolayca yenileriyle değiştirilebilir. Ayrıca RAM'in az miktardaki kısmı (genellikle SRAM) işlemci, sabit diskler, disk sürücüleri gibi birçok sistem bileşeniyle tümleşik olarak kullanılır.

Geçici sanal hafıza oluşturma
Yoğun uygulama periyotları devam ederken RAM'in yetersiz kaldığı durumlarda birçok CPU yapısı ve işletim sistemleri bir tür sanal hafıza yaratma işlemi yürütür.Bu işlemde sabit disk üzerindeki geçici bir alan kullanılır. Temelde sabit disk RAM'den oldukça yavaş olduğundan bu mekanizmanın aşırı kullanımı sistem performansını yavaşlattığından tercih edilmemektedir.

Genel özellikler
RAM, "Random Access Memory" (Rastgele Erişimli Bellek) kelimelerinin baş harflerinden oluşan bir kısaltmadır. RAM bilgilerin geçici olarak depolandığı bir hafıza türüdür. Bilgisayarlar genellikle o an üzerinde çalıştıkları programlar ve işlemlerle ilgili bilgileri RAM denen bu hafıza parçasında tutarlar. RAM ve sabit sürücü temel olarak aynı bilgileri saklarlar, ancak işlemcinin RAM'deki bilgilere erişme ve onları işleme hızı, sabit sürücüdeki bilgilere erişme ve onları işleme hızından çok daha büyüktür.

Bilgisayarlar işlem yaparken program kodları ve veri tutmak için RAM kullanırlar. RAM'in karakterini tanımlayan özelliği bütün hafıza noktaları neredeyse aynı hızda erişilebilir olmasıdır. Diğer teknolojilerin çoğu belirli bir bit veya byte okuduklarından gecikmelere sebebiyet verir.

Birçok RAM türü uçucudur. Bunun anlamı disk ve kaset gibi hafıza depolama aygıtlarından farklı olarak bilgisayar kapatıldığında içerdiği veriyi kaybetmesidir.

Yeni nesil RAM'ler, bir bitlik veriyi dinamik RAM'lerdeki gibi kapasitörde akım olarak ya da statik RAM'lerdeki gibi bir flip-flop'ta durum olarak saklar.

Yazılımlar RAM'leri ayırarak bir kısmının daha hızlı sabit disk gibi çalışmasını sağlayabilir. Buna 'RAM Disk' denir. Kullanılan hafıza kaydedilmemiş ise, RAM disk bilgisayar kapandığında veriyi kaybeder. Ama kaydedilmemiş hafıza ayrı bir güç kaynağına sahip ise -pil gibi- veriyi kaybetmez

Tarihçe
İlk zamanlar yaygın yazılabilir RAM, 1949-1952 yılları arasında geliştirildi. Manyetik çekirdek hafıza olarak birçok bilgisayarda kullanıldı.Daha sonra 1960'ların sonu ve 1970'lerin başında statik ve dinamik entegre devreler geliştirildi.

İlk ana hafıza sistemleri, bugünkü RAM gibi, vakum tüplerinden oluşturulmuştur, ama sıklıkla başarısız olmuşlardır. Çekirdek hafıza, küçük ferrit elektromanyetik çekirdeklere tellerle bağlanan, eşit ulaşım zamanlamasına pek sahip değildi. Çekirdek terimi bazı programcılar tarafından RAM'lerin bilgisayarın ana hafızası anlamında kullanılmaktadır. Tüp ve çekirdek hafızanın temel konsepti günümüz RAM'lerindeki tümleşik devrelerde kullanılır.

Alternatif birincil depolama mekanizmaları genellikle tek biçimli olmayan hafıza erişim gecikmelerini içerir. Gecikme satır hafızası bitleri tutmak için cıva dolu tüplerde ses dalga dürtü serisi kullanılmıştır. Tambur hafıza günümüz sabit diskleri gibi sürekli yuvarlak manyetik bantlarda veriyi saklamıştır.

Hafıza duvarı
Hafıza duvarı teriminden, ilk olarak "Hafıza Duvarına Çarpmak: Belli Olanın Anlamı"nda bahsedilmiştir. Bu CPU ve hafıza hızı arasının açılmasına dikkat çekmek için söylenmiştir. 1986'dan 2000'e, CPU hızı yıllık %55'lik bir hızla gelişirken hafıza hızı %10'luk bir gelişme göstermiştir. Bu yüzden hafıza gecikmesinin bilgisayar performansı açısından çok büyük bir darboğaz yaratması beklenmiştir.

Şu sıralar, CPU hızının gelişmesi fiziksel bariyerler dolayısıyla önemli bir şekilde yavaşlamıştır. Intel firması bunu "Platform 2015" belgesinde şöyle açıklamaktadır: "İlk olarak yonga geometrilerinin küçülmesi, ve saat hızlarının artışı, transistördeki kaçak akımın artması, güç tüketiminin çoğalmasına ve ısınmaya yol açmaktadır. Intel'in yeni TRİ-GATE'i bu problemi çözebilir. Hafıza gecikmelerinden dolayı yüksek saat hızının avantajları yararlığını kaybetmektedir.Çünkü hafıza gelişimi, saat frekansı gelişiminden geride kalmıştır. Bazı belli başlı uygulamalar için, geleneksel seri mimari işlemcilerin hızlanmasıyla verimliliğini yitirmektedir. Buradaki kazançtan kısılması, frekansın kazancının artmasına neden olabilir. Ek olarak sinyal iletimindeki direnç-kapasitör (RC) gecikmeleri işlemciler küçüldükçe, büyümektedir. Bu da yeni darboğazlar yaratmaktadır."

Sinyal üretimindeki RC gecikmeleri "saat hızı ve IPC: Geleneksel Mimari İçin Yolun Sonu" adlı kitapta belirtilmiştir. Burada anlatılan 2000-2014 arasında yıllık CPU gelişiminin maksimum %12.5 olacağıdır. Intel'in yeni işlemcilerinde görüldüğü gibi bu yavaşlama belirginleşmiştir. Fakat yine de Core2, Pentium 4'ten sonra epey kayda değer bir gelişme olarak görülmektedir.

Güvenlik kaygıları
Basit modellerin aksine (ve belki ortak inanç) modern SDRAM modülleri içeriğini bilgisayar kapatılmadan hemen kaybetmez.Bu süreç oda sıcaklığında birkaç saniye sürer ama düşük sıcaklıklarda dakika kadar uzatılabilir.Bu nedenle normal çalışma belleğinde saklanan tüm verileri kurtarmak mümkündür (SDRAM modülleri gibi). Bu bazen bir soğuk çizme saldırısı(cold boot attack) ya da buz adam saldırısı olarak adlandırılır.

Son gelişmeler
Kapatıldığında ise uçucu olmayan yani verileri koruyabilecek birkaç RAM türü geliştirilmektedir. Bu gelişmelerde kullanılan teknolojiler ise karbon nanotüpler ve manyetik tünel etkisi kullanan yaklaşımlar içerir. 2006'dan bu yana, kapasiteleri 64 GB olan ve performansları alışılagelmiş disklerin çok üstünde olan Katı Hâl Sürücüler (Solid-state Drives) (flash hafıza tabanlı) mevcut duruma gelmiştir.

Ayrıca bakınız

 Bilişimsel RAM

Kaynakça

Bilgisayar terimleri
Bilgisayar belleği
Amerika Birleşik Devletleri icatları

RAM


بنحاس تسوكرمان (بالعبرية:פנחס צוקרמן) (16 يوليو 1948 في تل أبيب) هو عازف كمان وقائد لفرقة موسيقية إسرائيلي

حياته
بدأ بنحاس في دراسة الموسيقى بالمعهد الموسيقي (الكونسرفتوار) وعمره ثمانية أعوام. وفي عام 1962 سافر إلى مدينة نيويورك بالولايات المتحدة الأمريكية في منحة دراسية من إحدى المؤسسات الثقافية. وشرع في دراسة الموسيقى. بدأ من عام 1965 وحتى عام 1969 في مدرسة جوليارد بولاية نيويورك الأمريكية. حقق بنشاس شهرته الفنية في نيويورك كعازف للكمان عام 1969 وظهر لأول مرة قائدا موسيقيا عام 1974 في أوركسترا الحجرة الإنجليزي. عمل مديرا لأوركسترا سانت بول بولاية مينيسوتا من عام 1980 وحتى عام 1987 .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء هيئة تدريس الكلية الموسيقية في مانهاتن
إسرائيليون من أصل يهودي بولندي
حائزون على جائزة غرامي
خريجو ثانوية فيوريلو هـ. لاغوارديا
خريجو مدرسة جوليارد
عازفو كمان
عازفو كمان أمريكيون في القرن 21
عازفو كمان كلاسيكيون إسرائيليون
عازفو كمان كلاسيكيون ذكور
عازفو كمان كلاسيكيون في القرن 21
عازفو كمان كلاسيكيون يهود
فنانو تسجيلات آر سي إيه
قادة فرق موسيقية إسرائيليون
قادة فرق موسيقية في القرن 21
مواليد 1948
مواليد في تل أبيب
موسيقيون إسرائيليون
موسيقيون ذكور أمريكيون في القرن 21
موسيقيون كلاسيكيون أمريكيون يهود
موسيقيون كلاسيكيون يهود
يهود أمريكيون في القرن 21

بنحاس تسوكرمان


ليندساي ماري شو  (ولدت في لينكون، نبراسكا في 10 مايو 1989) هي ممثلة أمريكية، عرفت بشكل أفضل كجنيفر موسلي في برنامج كوميديا المواقف التابع لقناة نيكولوديون ناد'ز ديكلاسفيد سكول سرفيفال غادي، وككليز في مسلسل ألينسز إن أمريكا.

الحياة الشخصية
ولدت ليندساي في لينكون، نبراسكا، ولسنوات عديدة، تنقلت هي ووالدتها بين لينكون وأوماها؛ بشكل أساسي لأن وكيلها كان هناك. في عام 1998 أصبحت ليندساي عميلة لكانزاس سيتي، ميزوري لصالح آي آند آي أغنسي، ولذلك، أصبحت متنقلة بين لينكون وكانزاس سيتي مرتين في الشهر؛ لأداء إعلانات تجارية مطبوعة. في عام 2002، انتقلت مع والدتها إلى سان ماتيو، كاليفورنيا.

مصادر

وصلات خارجية

 موقع ليندساي شو الرسمي.
 ليندساي شو على إنترنت موفي داتابيز.
 ليندساي شو على تي في.كوم

أشخاص على قيد الحياة
ممثلات أطفال أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات من نبراسكا
ممثلون من لنكن (نبراسكا)
مواليد 1989
مواليد في لنكن (نبراسكا)
موسيقيون من لنكن (نبراسكا)

ليندساي شو


Edipo en Colono (en francés, Œdipe à Colone) es una tragedia lírica en tres actos con música de Antonio Sacchini y libreto en francés de Nicolas-François Guillard, basado en la tragedia de Sófocles Edipo en Colono. Se estrenó en la corte de Versalles el 4 de enero de 1786, en presencia del rey y de la reina María Antonieta. El 1 de febrero de 1787, poco después de la muerte de su compositor, la obra se volvió a representar en la Ópera de París con gran éxito. La ópera conoció 583 representaciones y quedó en el repertorio durante más de medio siglo.

Personajes

Grabaciones

Œdipe à Colone. Manon Feubel, Sviatoslav Smirnov, Fabrice Mantegna, Daniel Gálvez-Vallejo. Coro y orquesta de la Camerata de Borgoña. Dirección Jean-Paul Penin (Dynamic, 2005). Primera grabación mundial (junio de 2004).
Œdipe à Colone. François Loup, Nathalie Paulin, Robert Getchell, Ópera Lafayette. Dirección Ryan Brown (Naxos, 2006).

Notas y referencias

Enlaces externos

 DOWNEY, Charles T.: Sacchini's Œdipe à Colone; mayo del 2005 (en inglés).

Partitura; en PDF.

Óperas de Antonio Sacchini
Óperas de 1786
Óperas en francés
Óperas estrenadas en Versalles
sacchini

Edipo en Colono (Sacchini)


ස්වාධීන රාජ්‍යයක් ලෙස පැවතිය යුතු වුවද සැබැවින්ම බලවත් බාහිර පාර්ශවයක් මත රඳා බවතින රාජ්‍යයෝ රූකඩ රාජ්‍ය නම් වේ.

රූකඩ රාජ්‍ය


Antim I (, numele laic Atanas Mihailov Chalakov, ; 1816 – 1 decembrie 1888) a fost un învățat și cleric bulgar, participant la mișcarea de eliberare bulgară și de independență a bisericii. A fost primul șef bulgar al Exarhatului bulgar, post pe care l-a deținut în anii 1872-1877. A fost, de asemenea, primul președinte al Adunării Naționale a Bulgariei. A prezidat Adunarea Constituantă și prima Mare Adunare Națională din 1879.

Antim I s-a născut în Lozengrad în Tracia Răsăriteană (azi Kırklareli, Turcia) și a devenit un călugar la mănăstirea Hilandar din Muntele Athos.

El a studiat la Seminarul din Halki (pe Insulele Principilor, aproape de Constantinopol), precum și în Odesa. A absolvit Academia Teologică din Moscova (la Lavra Troitse Sf. Serghie) în 1856. A fost hirotonit ieromonah de către mitropolitul Moscovei, Filaret Drozdov.

A fost arhiepiscop de Preslav (din 1861), iar apoi de Vidin (din 1868).

După ce a declarat în mod unilateral o biserică națională independentă a bulgarilor pe 11 mai 1872, a fost caterisit de sinodul patriarhal al Patriarhiei Ecumenice, sub a cărui jurisdicție canonică a fost consacrat episcop. Condamnarea a fost mai târziu confirmată de sinodul de la Constantinopol din luna septembrie a aceluiași an.

A murit în 1888 la Vidin. Mausoleul său se află în curtea Arhiepiscopiei Vidinului.

Cinstea memoriei
Vârful Antim din lanțul muntos Imeon de pe Insula Smith, parte a Insulelor Shetlandul de Sud, Antarctica, este numit după Antim I.

Nașteri în 1816
Decese în 1888
Bulgari din secolul al XIX-lea
Clerici bulgari

Antim I


بلدية كأساس ديل بويرتو (بالإسبانية: Casas del Puerto) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان بلدية كأساس ديل بويرتو 112 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية كاساس ديل بويرتو

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

كاساس ديل بويرتو


An Gastrochilus hoi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tsan Piao Lin. An Gastrochilus hoi in nahilalakip ha genus nga Gastrochilus, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Taiwan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gastrochilus

Gastrochilus hoi


Kevin James Andrews (born 9 November 1955) is an Australian former politician and member of the Liberal Party of Australia. He was the Member of House of Representatives for the seat of Menzies from a by-election in 1991 until the 2022 Australian federal election. Andrews is a conservative and a Catholic.

Previously, Andrews served in the Howard government as the Minister for Ageing, Minister for Employment and Workplace Relations, and then the Minister for Immigration and Citizenship until the 2007 election, at which his party lost government.

Following the 2009 Liberal leadership ballot, Andrews served in the Shadow Cabinet of Tony Abbott as shadow minister for Families, Housing and Human Services until the 2013 election where his party won government. In the Abbott government, Andrews served in the cabinet as Minister for Social Services and later Minister for Defence. At the September 2015 Liberal leadership ballot, Andrews unsuccessfully contested for the Liberal deputy leadership against Julie Bishop, while supporting Tony Abbott against Malcolm Turnbull as Liberal leader. Upon the ascension of the Turnbull government Andrews was dropped from the new Ministry and moved to the backbench.

With the retirement of Philip Ruddock at the 2016 federal election, Andrews became the Father of the House. Although Warren Snowdon was first elected in 1987, Andrews was the longest continuously serving member, because Snowdon was out of the House between 1996 and 1998. Andrews was one of three parliamentary survivors of the Hawke government, the others being Snowdon and Russell Broadbent. From 2019 until his retirement in 2022, Andrews was the "Father of the Parliament", the currently longest, continuously serving member of the Australian Parliament.

On 31 January 2021, Andrews lost the Liberal Party's endorsement in a preselection challenge to barrister Keith Wolahan (181 votes to 111).

Early life and education
Andrews was born on 9 November 1955 in Sale, Victoria, the son of Roy Gebhardt Andrews and Sheila Rosina O'Connor. He was educated at the Rosedale Primary School, St Patrick's College, Sale, and the University of Melbourne, where he resided at Newman College and graduated with a Bachelor of Laws in 1979 and a Bachelor of Arts in 1980. At university, he was President of the Newman College Students' Club and the National Association of Australian University Colleges. He later completed a Master of Laws degree at Monash University in 1986.

Andrews was a racing commentator in the 1970s and 80s, calling various sporting events including athletics, cycling and motor sports, and writing for a number of publications, including Australian Auto Action. He was also secretary of the Melbourne University Athletics Club, and a director of the Victorian Amateur Athletics Association. At Melbourne University, he trained with the legendary coach, Franz Stampfl.

Legal practice
After graduation, he worked for the Law Institute of Victoria from 1980 to 1983, as a research solicitor and co-ordinator of Continuing Legal Education. From 1983 to 1985, he served as associate to Sir James Gobbo, Justice of the Supreme Court of Victoria, and subsequently the Governor of Victoria. He  practised as a barrister from 1985 until his election to Parliament in 1991.

While practising law he specialised in health law and bioethics and was involved with the St Vincent's Bioethics Centre, the Mercy Hospital for Women, the Peter MacCallum Cancer Centre and the Lincoln School of Health Sciences. He was also a board member of Caritas Christi Hospice.

Early political career

Andrews was elected to the House of Representatives for the Liberal Party at the 1991 Menzies by-election in Victoria. Andrews has never lived in his electorate but in the neighbouring Jagajaga.

Andrews was a member of the Lyons Forum, a socially conservative Christian group within the Coalition that was disbanded in the mid-1990s. Andrews served as the Forum Secretary and is credited with suggesting the name for the group.

Andrews was shadow minister for schools but was removed from the position when Alexander Downer replaced John Hewson as Liberal leader in May 1994.

Howard government (1996–2007)
As a backbencher, Andrews chaired the House of Representatives Legal and Constitutional Affairs Committee. He presented a private member's bill, the Euthanasia Laws Bill 1996, which was passed in 1997 and overrode the Northern Territory's legislation, the Rights of the Terminally Ill Act 1995, that legalised euthanasia in the Territory.

Andrews called for an end to trials of the RU-486 drug, and voted against a bill in 2006 that took away the Health Minister's power to veto applications to allow the drug to be used.

In taking a stance against stem cell research in 2002, he stated that it was the "first time" that "human beings can be treated as a commodity". He also took a stance against stem cell research during a debate in 2006, which resulted in the overturning of a previous ban on the research.

After the Coalition's third victory in 2001, Andrews was brought into the outer ministry as Minister for Ageing, a portfolio in which he served from 26 November 2001 to 7 October 2003. He was subsequently appointed to Cabinet as the Minister for Employment and Workplace Relations and was responsible for introducing the Howard government's major changes to industrial relations law in 2005, commonly known as WorkChoices, which introduced a national system of workplace relations in Australia. In a reshuffle in early 2007, Andrews was made Minister for Immigration and Citizenship, a position which he held until the swearing-in of the First Rudd Ministry on 3 December 2007, following the defeat of the Howard government in the 2007 election.

Opposition (2007–2013)
During 2008 and 2009, he served as Chairman of the Coalition's Policy Review Committee, reviewing and developing the Opposition's policies, until he was promoted to the Shadow Cabinet (to the position of Shadow Minister for Families, Housing and Human Services) in December 2009 by the newly elected Opposition Leader, Tony Abbott. He was also appointed Deputy Chairman of the Coalition Policy Development Committee.

In November 2009, Andrews declared his candidacy against Malcolm Turnbull in a vote for a leadership spill, in opposition to Turnbull's support for the government's emissions trading scheme. He had declared himself a climate change sceptic, saying that "the jury is still out" on human contributions to global warming. However, the partyroom voted down a leadership spill 41 votes to 35 and Andrews' challenge consequently did not eventuate. After continued leadership speculation, a second party room meeting was held, at which point the leadership was declared vacant. Tony Abbott, Joe Hockey, and Malcolm Turnbull all stood for the leadership, and Tony Abbott was ultimately successful. Following his election as Leader, Abbott promoted Andrews to the Shadow Cabinet as Minister for Families, Housing and Human Services.

At the 2010 federal election, Andrews was re-elected to the seat of Menzies with a 2.7-point swing against the Labor Party. He was subsequently re-elected in 2013, 2016 and 2019, becoming the "Father of the Parliament".

Andrews chaired the Joint Standing Committee on the National Disability Insurance Scheme, the Human Rights Sub-Committee of the Joint Standing Committee on Foreign Affairs, Defence and Trade, the Joint Select Committee on Australia's Family Law System, the Coalition Policy Committee on Foreign Affairs, Defence and Trade, and the Australia–China Parliamentary Friendship Group. He was also co-chair of the informal Parliamentary Friends of Hong Kong.

Abbott government (2013–2015)
In the Abbott government, Andrews served as Minister for Social Services from September 2013 to December 2014. He was then Minister for Defence from December 2014 to September 2015.

On 14 September 2015, after Deputy Leader Julie Bishop announced she would support Malcolm Turnbull in challenge against Prime Minister Tony Abbott for the leadership of the Liberal Party, Andrews announced he supported Abbott and would stand for the deputy leadership against Bishop. Bishop retained the position of Deputy Liberal Leader with 70 votes to Andrews' 30.

Controversies

Haneef affair

As Minister for Immigration and Citizenship, Andrews attracted controversy after he revoked on character grounds the visa of Dr Muhamed Haneef, who had been granted bail on charges of aiding terrorists. This was criticised as a move to keep Haneef in detention; upon posting bail, Haneef would have been transferred from Brisbane's Wolston Correctional Centre to Sydney's Villawood Detention Centre. Andrews defended his actions as being in accordance with the Migration Act and Haneef's lawyers challenged his interpretation of the Act in the Federal Court.

Following the Director of Public Prosecutions dropping all charges against Haneef, Andrews refused calls to reinstate Haneef's visa, stating that his personal evidence was still valid.  Andrews' refusal resulted in calls for a public inquiry into the incident by then Queensland Premier Peter Beattie.

Andrews' justification of his decision, that he had a reasonable suspicion that Haneef had associated with suspected terrorists and therefore failed the test of good character that a person must pass to keep a visa, was rejected in the Federal Court, and the revocation of Haneef's visa was overturned.  However, in November, e-mails released under the Freedom of Information Act appeared to indicate that Andrews' office had a plan to revoke the visa before the case went to court, in the case that bail was granted.

On 23 December 2008, a government-ordered inquiry report was released. Mr Clarke, the head of the judicial inquiry, determined Mr Andrews did not act with an improper motive.PM - Haneef calls for apology after Clarke Inquiry

Publications record
Following Andrews' criticism of irregularities discovered in the CV of an Indian doctor working on the Gold Coast, various media organisations carried reports disputing Andrews' claim on parliamentary and ministerial websites to have co-authored three books, having contributed only a chapter to each. Andrews argued in his own defence that
"In common, everyday parlance, as one of the authors (of a chapter) I presumed you called yourself a co-author – that's all I've simply done. I wasn't aware, to be frank, of some publishing convention that someone's referred to (that suggests otherwise). If that offends people's sensibilities well so be it, basically."

2007 African immigration controversy
In October 2007, Andrews' decision to cut Australia's refugee intake from African nations was described by some critics as racist and a use of the race card to appeal to "racist" voters before the 2007 Australian federal election. Andrews defended the decision, saying: "Some groups don't seem to be settling and adjusting into the Australian way of life as quickly as we would hope."

The Queensland Labor Premier, Anna Bligh, described Andrews' criticism of Sudanese as "disturbing". She said: "It has been a long time since I have heard such a pure form of racism out of the mouth of any Australian politician." Labor politician Tony Burke described Andrews' decision as "incompetent". However, Andrews' actions were applauded by then former One Nation politician, Pauline Hanson. In addition members of the Australian community viewed Andrews as responsible for creating a racial tension leading to anti-African sentiment in the community and racially based attacks on Sudanese migrants in Australia. Andrews stated in 2011 he did not regret raising the issue.

Use of parliamentary entitlements
In February 2016, Andrews used $1,855 in taxpayer funds as part of approved "study allowance" to attend the US National "prayer breakfast" in Washington DC, a bipartisan annual event which is addressed by the President of the United States, address the Heritage Foundation, a right-wing think tank, about Australia's security policy, and have a series of policy discussion meetings in Washington DC and in the process missed the first week of Parliament, which had been approved by the party Whip.

Religious bakeries
In November 2017, Andrews advocated for "Jewish bakers" to have the legal right to refuse to bake cakes for Islamic weddings and the other way around.

Causes and views
Andrews is a member of the National Right faction of the Liberal Party.

Andrews has been associated with, or given speeches to, many organisations over the years. His most significant non-Parliamentary speeches are published in the volume One People One Destiny.

Andrews was an adviser to the board of Life Decisions International (LDI), an anti-abortion group. He has described his role with LDI as an "honorary patronage".

In 2007, the Sydney Morning Herald reported that, on his entry in the Parliamentary Register of Pecuniary Interests, Andrews did not declare his wife's patronage of the board of advisors of Life Decisions International.

On 9 April 2003, Andrews made a speech to the Endeavour Forum, a conservative Christian group founded to counter the feminist movement which opposes abortion, equal opportunity and affirmative action.

Andrews has given several speeches over the years at the Family Council of Victoria, an organisation opposed to homosexuality, sex-education, and anti-homophobia policies in public schools, which it claims is "pro-homosexual indoctrination" of students. He is a vocal public opponent of same-sex marriage and publicly stated he would vote against any bill, regardless of the results of the Australian Marriage Law Postal Survey. He abstained from voting for the bill to legalise same-sex marriage in the Australian Parliament.

Andrews supports immigration as a way to slow population ageing in Australia.

During an address to the Committee for the Economic Development of Australia, he said that "The level of net overseas migration is important as net inflows of migrants to Australia reduce the rate of population ageing because migrants are younger on average than the resident population. Just under 70% of the migrant intake are in the 15–44 age cohort, compared to 43% of the Australian population as a whole. Just 10% of the migrant intake are 45 or over, compared with 38% of the Australian population."

In 2011, as a Liberal Shadow Cabinet frontbencher, Andrews published a critique of the Greens' policy agenda in Quadrant Magazine in which he wrote that the Australian Greens' "objective involves a radical transformation of the culture that underpins Western civilisation" and that their agenda would threaten the "Judeo-Christian/Enlightenment synthesis that upholds the individual" as well as "the economic system that has resulted in the creation of wealth and prosperity for the most people in human history."

Andrews supported the move to make Australia a republic at the Australian Constitutional Convention 1998.

Andrews was an adjunct lecturer in politics and in marriage education at the John Paul II Institute for Marriage and Family in Melbourne.

He has long advocated the critical importance of Australia's reliance on natural resources. He is credited with suggesting the title of the Coalition's then pro-national resources interest group, the Monash Forum.

He has served on many bodies in addition to serving in the Parliament since 1991, including the Marriage Education Programme Inc, the Australian Association of Marriage Education, the Newman College council, the Institute for Social NeuroScience, and the council of the National Archives.

Andrews is a keen cyclist, participating in many charitable rides, including the annual Pollie Pedal event, and competing in Masters racing. His youngest son, Ben, rode as a professional cyclist in Australia, on the Asian circuit, and in the kermesse series in Europe. Andrews' most recent book, Great Rivalries, is the story of cycling and the history of Italy from 1860 to 1960.

He has published a policy journal, Australian Polity, since 2008.

References

Further reading
 Aldred, Ken; Andrews, Kevin; Filing, Paul (eds.)(1994), The Heart of Liberalism. The Albury Papers, Mitcham, Victoria.
 Andrews, Kevin and Curtis, Michelle (1998) Changing Australia. The Federation Press, Annadale NSW
 Andrews, Kevin (2014) Maybe 'I do' – Modern marriage and the pursuit of happiness. Connor Court, Ballarat
 Andrews, Kevin (2016) Joseph Lyons and the management of adversity. Connor Court, Brisbane
Andrews, Kevin (2018) One People One Destiny. Threshold Publishing, Melbourne.
Andrews, Kevin (2019) Great Rivalries - Cycling & the Story of Italy. Connor Court, Brisbane

External links

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

1955 births
Abbott government
Australian barristers
Australian republicans
Australian Roman Catholics
Australian solicitors
Defence ministers of Australia
Delegates to the Australian Constitutional Convention 1998
20th-century Australian politicians
Liberal Party of Australia members of the Parliament of Australia
Living people
Members of the Australian House of Representatives
Members of the Australian House of Representatives for Menzies
Members of the Cabinet of Australia
Australian anti-abortion activists
Lawyers from Melbourne
Melbourne Law School alumni
Monash Law School alumni
People from Sale, Victoria
21st-century Australian politicians

Kevin Andrews (politician)


Tyngdebølger er forstyrrelser, som optræder inden for fluidmekanik (hydrodynamik og aerodynamik) og som udbreder sig styret af det lokale tyngdefelt. Ganske almindelige havbølger er tyngdebølger, og det gælder også for den mere voldsomme variant, tsunamier. Det er derfor inden for videnskabsområder som oceanografi og meteorologi, at man mest arbejder med tyngdebølger. Men de optræder også i astronomisk sammenhæng.

Tyngdebølger kan udbrede sig på grænsefladen mellem to ''fluider'', f. eks. mellem havoverfladen og lufthavet (''eksterne tyngdebølger''), eller inde i et kontinuert medie, eksempelvis atmosfæren (''interne tyngdebølger''). Ikke alle vandbølger er dog tyngdebølger: Hvis bølgelængden er under ca. 1 cm, er det vandets overfladespænding, som præger bevægelsen snarere end tyngdefeltet, og man taler da om kapillarbølger.

Eksempler på tyngdebølger

På billedet ovenfor ses tyngdebølger dannet på læsiden af en 881 m høj vulkantop på øen L'Île Amsterdam. Luften løftes op over vulkanen, hvorved der med tyngdens hjælp dannes en bølge bag vulkanen. Når luften løftes op mod en bølgetop, afkøles den, og det får vanddamp til at kondensere i form af en sky. Når luften herefter synker ned i en bølgedal, opvarmes den og skyen fordamper. Resultatet er en vekslen mellem striber af skyer og striber af klar himmel, hvor skyerne markerer bølgetoppene. Højere oppe i atmosfæren kan der i forbindelse med en jetstrøm dannes skyformationen cirrus vertebratus, hvor tyngdebølger danner et cirrusskymønster, som kan minde om et fiskeskelet.

Tyngdebølger og gravitationsbølger
Tyngdebølger må ikke forveksles med gravitationsbølger. Gravitationsbølger og tyngdebølger er begge styret af gravitationskraften og er begge bølger, men bortset herfra er der tale om vidt forskellige fænomener. Når en gravitationsbølge passerer, sker der en deformation af rummet, medens en tyngdebølge forårsager en forstyrrelse af stof i rummet. Den første type bevæger sig problemfrit gennem det tomme rum, den anden kræver et stofligt medie. Medens gravitationsbølger har baggrund i en kompliceret teori og påvisning af dem kræver avanceret teknik og omfattende databehandling, så er tyngdebølger en dagligdags oplevelse.

Tyngdebølger på Venus og Mars

Planeten Venus roterer meget langsomt, men de øverste skyer bevæger sig med en fart på omkring 100 m/s ('superrotation'). I synligt lys kan man ikke se planetens overflade, fordi den globalt er dækket af et tykt skylag bestående af dråber af svovlsyre. Skylaget har en tykkelse på op til 20 km og dets overside befinder sig i en højde af 65 km over overfladen. I 2015 opdagede man på fotografier optaget af den japanske rumsonde Akatsuki i kredsløb om Venus nogle skyformationer, som i kontrast hertil i flere døgn holdt sig næsten fast over et underliggende højland på planetens overflade. Fænomenet fortolkes som en tyngdebølge opstået ved passagen af dybereliggende skyer hen over det bjergrige område 'Aphrodite Terra'. Fortolkningen støttes af numeriske beregninger. Et problem for udlægningen er dog, at det normalt antages, at der er nærmest vindstille helt nede ved overfladen, men dette er måske alligevel ikke tilfældet.

Mars-landeren Curiosity, der befinder sig på planetens overflade nær ækvator, har i flere tilfælde registreret, hvad der formodes at være tyngdebølger frembragt af en lokal overfladeformation. På sol 1302 (4. april 2016 på Jorden) filmede sonden en række parallelle skyformationer i bevægelse på himlen. Da marsatmosfæren er meget tynd, krævede påvisningen, at filmbillederne blev kontrastforstærket.

Tyngdebølger i Solen

Solens overflade bølger op og ned på en forholdsvis lille skala, og det sker ved mange forskellige frekvenser. Disse svingninger rummer imidlertid en stor righoldighed af information om forholdene i Solens indre. Observationer og teoretisk behandling af svingningerne kaldes helioseismologi. Svingninger med høj frekvens skyldes 'trykbølger' (p-bølger), som forplanter sig i Solens øvre lag og er lette at observere. Men herudover dannes der lavfrekvente 'tyngdebølger' (g-bølger) i Solens kerneområde. Disse sætter dog ikke noget tydeligt aftryk på forholdene ved Solens overflade og er derfor vanskelige at måle på.

Med solobservatoriet SoHO, som styres af ESA og NASA og som stedse befinder sig nær det solvendte første lagrangepunkt (L1), hvor den har samme omløbstid som Jorden, er det imidlertid lykkedes at finde og analysere g-bølger. En gruppe astronomer, ledet af franskmanden Eric Fossat, har benyttet sondens observationer gennem 16,5 år i analysen. Overraskende nok viser det sig, at Solens kerne roterer med en periode på kun 7 døgn i kontrast til overfladen, som ved ækvator bruger 25 og nær polerne 35 døgn om at snurre én gang rundt. Kernen menes at have roteret uændret siden Solens dannelse for 4,6 milliarder år siden, medens koblingen mellem magnetfeltet i de ydre lag og solvinden med tiden har bremset rotationen i disse lag.

Tyngdebølger i neutronstjerner?

Helioseismologi (altså studiet af Solens svingninger) har med stort udbytte kunnet udvides til nogle af de nærmeste sollignende stjerner under navnet asteroseismologi, asteros = stjerne. Også neutronstjerner forventes at udvise svingninger, men den meget større densitet bevirker, at svingningstiderne for tyngdebølger forventes at have perioder på mellem 10 og 400 ms. Neutronstjerner menes på overfladen at indeholde normale atomkerner, der jo består af protoner og neutroner, som igen består af up- og down-kvarker. Disse kerner er fastlåst i et krystalgitter, som også indeholder elektroner, der frit kan bevæge sig gennem gitteret. Bevæger man sig ind i neutronstjernen, støder man på atomkerner med et voksende antal neutroner. Længere inde presses frie neutroner ud af kernerne og til sidst nås en tilstand, hvor der næsten kun er neutroner til stede. Den nøjagtige sammensætning af stoffet i centret af neutronstjerner er ukendt, fordi tilstandsligningen for stof under så ekstreme tryk er ukendt. Måske indeholder centret mere eksotiske former for elementarpartikler, såsom pioner og kaoner eller sære kvarker. En påvisning af tyngdebølger i neutronstjerner vil kunne give værdifulde informationer om deres centralområde.

Referencer

Fluidmekanik
Bølger

Tyngdebølge


Egyptian War may refer to:

 First Anglo-Egyptian war (1807)
 Egyptian–Ottoman War (1831–33)
 Egyptian–Ottoman War (1839–41)
 Ethiopian–Egyptian War (1874–1876)
 Anglo-Egyptian War (1882)
 Libyan–Egyptian War (1977)
 Israeli-Egyptian War

Games
 Egyptian Ratscrew, card game

Egyptian War