William Everett Scotten () a fost un diplomat american, cunoscut în calitate de autor al Raportului Scotten despre Mafia din Sicilia în timpul celui de-al Doilea Război Mondial.

Carieră
Era fiul lui William E. Scotten de la compania Scotten Tobacco și al lui Florence Scotten (născută Fleming). A urmat studii la University of Southern California, unde a obținut bacalaureatul universitar în limba latină în 1925. A studiat apoi istoria artei la Universitatea din Paris din 1926 până în 1927. După absolvirea studiilor universitare a fost angajat în Serviciul Diplomatic al Statelor Unite ale Americii, fiind numit mai întâi în funcția de viceconsul al SUA în orașul mexican Ciudad Juarez în 1929. A servit apoi pe post de consul la Saigon din 1931 până în 1932. El a plecat mai târziu la Hong Kong, unde s-a căsătorit în 1933 cu Josephine Bryant.

Începând din 1938 a servit timp de trei ani ca viceconsul american la Palermo. În 1941 a ocupat funcția de secretar II al Legației americane la București, iar prin înaltul decret regal nr. 484 din 28 februarie 1941 a fost recunoscut de regele Mihai I al României în calitate de consul al Statelor Unite ale Americii la București, având drept circumscripție consulară întreg teritoriul țării.

Al Doilea Război Mondial
În timpul celui de-al Doilea Război Mondial a fost detașat în zona internațională Tanger pe post de consul și secretar II la Tanger în martie 1942. Ulterior a fost încorporat în Armata Statelor Unite ale Americii cu gradul de căpitan.

Comisarul pentru siguranță publică din cadrul guvernului militar aliat pentru teritoriile ocupate i-a solicitat căpitanului Scotten, având în vedere experiența sa de la Palermo, să scrie un raport despre Mafia din Sicilia și despre efectele acțiunilor sale asupra ocupației aliate. Scotten a redactat în 29 octombrie 1943 un raport de șase pagini intitulat The Problem of the Mafia in Sicily.

Raportul lui Scotten a detaliat istoria Mafiei și a propus trei acțiuni posibile:
 1) Acțiune directă și promptă pentru a pune sub control Mafia
 2) Un armistițiu negociat cu liderii mafiei
 3) Abandonarea oricărei încercări de a controla Mafia

Scotten a încheiat războiul cu gradul de maior la Viena. A fost decorat cu Ordinul Coroana Italiei în grad de cavaler și cu Steaua de Bronz.

Pensionare
După ce s-a retras din serviciul public, Scotten s-a stabilit în comitatul Orange din statul California, unde a murit la 27 noiembrie 1958.

Note

Nașteri în 1904
Nașteri pe 24 august
Decese în 1958
Decese pe 27 noiembrie
Decese în California
Diplomați americani
Ofițeri din Armata Statelor Unite
Oameni din Detroit, Michigan
Personal militar american al celui de-al Doilea Război Mondial

William E. Scotten


Alien vs. Predator (also known as Aliens versus Predator and AVP) is a science fiction action and horror media franchise created by comic book writers Randy Stradley and Chris Warner. The series is a crossover between, and part of, the larger Alien and Predator franchises, depicting the two species — Xenomorph (Alien) and Yautja (Predator) — as being in conflict with one another. It began as a comic book series in 1989, before being adapted into a video game series in the 1990s. Produced and distributed by 20th Century Fox, the film series began with Alien vs. Predator (2004), directed by Paul W. S. Anderson, and was followed by Aliens vs. Predator: Requiem (2007), directed by the Brothers Strause, and the development of a third film has been delayed indefinitely. The series has led to numerous novels, comics, and video game spin-offs such as Aliens vs. Predator released in 2010.

Premise
The Alien vs. Predator franchise depicts a series of deadly encounters between humanity and other extraterrestrial species: the Aliens, ferocious, endoparasitoid creatures; and the Predators, technologically advanced warriors that hunt for personal sport and honor. Predominantly transpiring in the present day of the 21st century, the series acts as a spin-off and prequel to both the Alien franchise and the Predator franchise, portraying humankind's encounters with alien species and how they helped shape the human civilization, technology and weaponry such as the Colonel  Marines, the United America, the Nostromo, and those involved with the Weyland-Yutani Corporation that is seen in the Alien franchise of the future.

Throughout the series, audiences see the involvement of the forerunners of the Weyland-Yutani Corporation in the history of these alien creatures as Weyland Industries, headed by Charles Bishop Weyland (one of the many within the Weyland family), who seeks immortality and the advancement of the company, whereas the Yutani Corporation, headed by Ms. Yutani, seeks to study creatures from space and acquire their technology and weaponry for organized warfare. Amidst the actions of the two corporations, human characters are forced to survive infestations of Xenomorphs and clashes with Yautjas, eventually leading to the future merger between the two companies and the development of interstellar travel and eventually wars with other races from space and other advanced technologies.

Background
The first Alien vs. Predator story was published by Dark Horse Comics in Dark Horse Presents #34–36 (November 1989 – February 1990), leading to the popular The Machiko Noguchi Saga, following a woman who joins the hunt of the Predators (Yautja). In November 1990, Predator 2 was released in theaters and included a scene depicting an Alien (Xenomorph) skull as one of the Predator's trophies. Over the coming years, Fox had been pursuing a cinematic adaptation of the concept to advance the Alien and Predator franchises further, and Peter Briggs was tasked with the job to write an early script for the project and eventually pitched an idea titled The Hunt: Alien vs. Predator in 1994, but the pitch was rejected and development of the film remained stuck in development hell for almost a decade before the first feature film was finally released in 2004 under the helm of Paul W. S. Anderson, titled Alien vs. Predator, with a sequel by the Brothers Strause, titled Aliens vs. Predator: Requiem, eventually released in 2007. Ellen Ripley does not appear in this franchise, as it takes place more than a century prior to the events of the Alien series.

The first actor to be cast for Alien vs. Predator was Lance Henriksen, who played the characters Bishop and Michael Bishop Weyland in Aliens and Alien 3 (and Aliens: Colonial Marines). Although the Alien films are set 150 years in the future, Anderson wanted to keep continuity with the series by including a familiar actor. Henriksen plays billionaire and self-taught-engineer Charles Bishop Weyland, a character that ties in with the Weyland-Yutani Corporation as the original founder and CEO of Weyland Industries. Henriksen later returned to the franchise through the role of Karl Bishop Weyland, a descendant of Charles Weyland, in the 2010 video game Aliens vs. Predator.

According to Anderson, Weyland becomes known for the discovery of the pyramid, and as a result the Weyland-Yutani Corporation models the Bishop android in the Alien films after him; "when the Bishop android is created in 150 years time, it's created with the face of the creator. It's kind of like Microsoft building an android in 100 years time that has the face of Bill Gates." The Brothers Strause further stated how the ending of their sequel built further upon establishing the future of the universe by having the Predator technology acquired by Yutani Corporation (and by extension Project Stargazer of the Predator films) act as the impetus for the development of advanced technologies such as FTL (faster-than-light travel) drives fitted aboard spaceships.

The legacy of the shared universe has also shown itself in later films. In the 2010 film Predators, when the group of main protagonists enters the Predators' camp, there is a brief view of an Alien skull on the ground (as well as the lower jaw of an Alien on the helmet of the Berserker Predator), referring to the similar moment from Predator 2 when an Alien skull is seen in the trophy room of the Predator spaceship. Furthermore, the 2018 film titled The Predator featured several references to Alien vs. Predator such as the shurikens, mask designs, and Alexa's spear which the Predator named Scar made out of an Alien tail. An alternate ending for The Predator displaying a Weyland-Yutani Corp pod containing Ripley and Newt from Aliens (both played by Breanna Watkins) wearing a Weyland-Yutani breathing apparatus shaped like an Alien Facehugger was also intended to further connect to the Alien films.

Literature

Novels

Several novelizations based upon the movies have been released.
 The Machiko Noguchi Saga
 Aliens vs. Predator: Prey (1994) by Steve Perry
 Aliens vs. Predator: Hunter's Planet (1994) by Dave Bischoff
 Aliens vs. Predator: War (1999) by S.D. Perry
 The Complete Aliens vs. Predator Omnibus – collects Prey, Hunter's Planet and War (Titan Books, November 2016, )
 Other novels
 Alien vs. Predator: The Movie Novelization (2004) by Marc Cerasini
 Alien vs. Predator: Armageddon (2016) by Tim Lebbon

Comic books

Dark Horse Comics published various lines based on the franchise, starring the character of Machiko Noguchi. The Fire and Stone (2014–2015) and Life and Death (2016–2017) series crosses over the continuities of Alien vs. Predator and  Prometheus with graphic novel sequels. Marvel Comics acquired the comic book rights to the Alien vs. Predator franchise in 2020, in addition to the rights to the Alien and Predator franchises at the request of Disney.

Books
Other books expanding this fictional universe has been released through the years, and also such that depict the background to the films, including works by special effects company Amalgamated Dynamics Incorporated (ADI) which has worked with both the Alien, Predator, and Alien vs. Predator films.
 Aliens versus Predator: Prima's Official Strategy Guide (1999)
 Aliens versus Predator: Gold Edition: Prima's Official Strategy Guide (2000)
 Aliens versus Predator 2: Prima's Official Strategy Guide (2001)
 Alien vs. Predator: The Creature Effects of ADI (by Alec Gillis and Tom Woodruff, Jr., Design Studio Press, August 2004, )
 Aliens/Predator: Panel to Panel (2006)
 Aliens vs. Predator: Requiem – Inside the Monster Shop (by Alec Gillis and Tom Woodruff, Jr., Design Studio Press, December 2007, , Titan Books, January 2008, )
 Aliens vs. Predator: Bradygames Official Strategy Guide (2010)
 Aliens vs. Predators: Ultimate Prey (2022)
 Aliens vs. Predators: Rift War (2022)

Video games

The 1993 SFC beat 'em up Alien vs. Predator was developed by Jorudan and Published by Activision (NA, PAL) and IGS (JP).

Game Boy version Alien vs Predator: The Last of His Clan was Developed by ASK Kodansha.

An Alien vs. Predator arcade beat 'em up game was released by Capcom in 1994, following a now-android Dutch Schaefer and Linn Kurosawa of the United States Colonial Marine Corps as they join forces with two Yautja to fend off an invasion of xenomorphs. Two other Alien vs Predator games were also published by Activision for the SNES and Game Boy in 1993. There were also several Alien vs. Predator mobile games, and two cancelled titles for the Atari Lynx and Game Boy Advance.

In 1994, Atari Corporation released the Rebellion Developments-developed first-person shooter Alien vs Predator for the Atari Jaguar, in which one could play as an Alien, Marine, or Predator. Rebellion then went on to develop the similarly themed 1999's Aliens versus Predator for the PC. This was followed by, among others, Aliens versus Predator 2 and the expansion pack Aliens versus Predator 2: Primal Hunt. In 2003, a real-time strategy game Aliens Versus Predator: Extinction was made for the PS2 and Xbox featuring 3 campaign modes for both races as well as humans. It featured several variations of Predators and Aliens seen throughout the films and other forms of media including the famous Predalien. In 2010, Sega released a reboot, Aliens vs. Predator, a multiplatform first-person shooter also made by Rebellion and tied into the timeline of the live-action films.

Both Alien and Predator appear as downloadable characters in Mortal Kombat X (2015).

The film series' characters of Predators in the franchise appeared in the video game Predator: Hunting Grounds (2020).

Films

Alien vs. Predator (2004)

In 2004, a Predator mothership arrives in Earth orbit to draw humans to an ancient Predator training ground on Bouvetøya, an island about one thousand miles north of Antarctica. A buried pyramid giving off a "heat bloom" attracts a group of explorers led by billionaire and self-taught engineer Charles Bishop Weyland (Lance Henriksen), the original founder and CEO of Weyland Industries, who unknowingly activates an Alien egg production line as a hibernating Alien Queen is awakened within the pyramid. Three Predators descend unto the planet and enter the structure, killing all humans in their way with the intention of hunting the newly formed Aliens, while the scattered explorers are captured alive by Aliens and implanted with embryos. Two Predators die in the ensuing battle with an Alien, while the third allies itself with the lone surviving human, Alexa "Lex" Woods (Sanaa Lathan), while making their way out of the pyramid as it is destroyed by the Predator's wrist bomb and eventually does battle with the escaped Alien Queen on the surface. The Queen is defeated by being dragged down by a water tower into the dark depths of the frozen sea, but not before she fatally wounds the last Predator. The orbiting Predator mothership uncloaks and the crew retrieves the fallen Predator. A Predator elder gives Lex a spear as a sign of respect, and then departs. Once in orbit it is revealed that an Alien Chestburster was present within the corpse, thus a Predalien hybrid is born.

Aliens vs. Predator: Requiem (2007)

Set immediately after the events of the previous film, the Predalien hybrid aboard the Predator scout ship, having just separated from the mothership shown in the previous film, has grown to full adult size and sets about killing the Predators aboard the ship, causing it to crash in the small town of Gunnison, Colorado. The last surviving Predator activates a distress beacon containing a video recording of the Predalien, which is received by a veteran Predator on the Predator homeworld, who sets off towards Earth to "clean up" the infestation. When it arrives, the Predator tracks the Aliens into a section of the sewer below the town. He removes evidence of their presence as he moves along using a corrosive blue liquid and uses a laser net to try to contain the creatures, but the Aliens still manage to escape into the town above. The Predator fashions a plasma pistol from its remaining plasma caster and hunts Aliens all across town, accidentally cutting the power to the town in the process. During a confrontation with human survivors, the Predator loses its plasma pistol. The Predator then fights the Predalien singlehandedly, and the two mortally wound one another just as the US air force drops a tactical nuclear bomb on the town, incinerating both combatants along with the Predalien's warriors and hive, as well as the few remaining humans in the town. The salvaged plasma pistol is then taken to a Ms. Yutani of the Yutani Corporation, foreshadowing an advancement in technology leading to the future events of the Alien films.

Future
Colin and Greg Strause were adamant that they wanted to develop Alien vs. Predator 3 during the production of Aliens vs. Predator: Requiem. They essentially sought to make an AVP-film in space and set in the future, but by the time they were hired, 20th Century Fox had already decided to go with Salerno's script set on Earth. They incorporated elements of their ideas into the second film, such as the Predator home planet. In 2008 "An anonymous source over at 20th Century Fox got in touch with us over the weekend to relay the news another Aliens vs. Predator sequel is a 'certainty' at this point. If you recall, the brothers Strause – who helmed the Christmas release Aliens vs. Predator: Requiem – stated Fox was going to take a 'wait-and-see' approach to a third chapter, furthermore, that the story would have to continue in space."

On October 28, 2010, io9 published an exclusive interview with the Brothers Strause in which they revealed that Alien vs. Predator 3 would have led directly into Alien. Greg Strause stated that, "The original ending for AVPR, that we pitched them, ended up on the Alien homeward [sic], and actually going from the Predator gun, that you see at the end, it was going to transition from that gun to a logo of a Weyland-Yutani spaceship that was heading to an alien planet. And then we were actually going to cut down to the surface [of the alien planet] and you were going to see a hunt going on. It was going to be a whole tribe of predators going against this creature that we called "King Alien." It's this huge giant winged alien thing. And that was going to be the lead-in, to show that the fact that the Predator gun [at the end of AVPR] is the impetus of all the technological advancements that allowed humans to travel in space. Which leads up to the Alien timeline."

When asked about the ending sequence of Aliens vs. Predator: Requiem, that the Predator-weapon handed to Ms. Yutani would lead to us humans developing advanced space travel technology, Greg stated, "That was the idea. They never got any of the equipment from the first Predators. It's the first time they ever received any intact working technology left over. So they could take that and reverse engineer, figure out what the power source was – all of those things. And in theory, that would enable that company [Weyland-Yutani] to make massive advancements in technology and dominate the space industry. That was the whole idea, was to literally continue from Ms. Yutani getting the gun – and then cut to 50 years in the future, and there's spaceships now. We've made a quantum leap in space travel. That was going to set up the ending, which would then set up what AVP was going to be, which would take place 100 years in the future. That was kind of the plan."

Liam O'Donnell, who worked as a visual effects consultant on Requiem, wrote a script treatment for AVP3 during the production of Requiem which was set in South Africa about fifty years in the future when global warming had melted the ice caps (and releasing the Alien Queen from Antarctica), featuring the merger and global rule of the Weyland-Yutani Corporation and their development of interstellar travel based on the recovered Predator technology from Gunnison.

In 2015, having worked on the special effects of Aliens vs. Predator: Requiem, VFX make-up artist David Woodruff (the son of Tom Woodruff who worked on both the Alien- and Terminator-franchises) participated in an interview with TheTerminatorFans, and when asked about the situation of a third chapter in the AVP-trilogy, he stated, "I haven't heard anything about a 3rd installment, not even rumors. This Neill Blomkamp project is the first possibility I've seen or heard of another Alien film and I'm all about it. I know the guys at Amalgamated Dynamics are pushing for something like this too. It's time."

In 2015, during the London Film and Comic Con, Sigourney Weaver stated that she asked to have Ripley killed in Alien 3 because she knew that Fox were moving forward with Alien vs. Predator. Peter Briggs (writer of The Hunt: Alien vs. Predator) responded by praising all films in the franchise and pointing out that the AVP-films were more successful than Weaver's last two Alien-films, and noting that "There's a terrific Alien vs. Predator movie still to be made by someone. It just hasn't happened yet."

In mid-2018, Shane Black, the director of The Predator, tweeted his belief that a third Alien vs. Predator can still happen, indicating the studio's interest in both franchises. A ComicBookRumours.com article from July suggested Fox may attempt an "AVP Cinematic Universe" after Ridley Scott finishes making the Alien prequels, after which Fox considered a "soft reboot" to the Alien series with new/original characters, a new setting, and new timeline, which the same article also suggested, if it were to happen, could potentially take place within the same continuity as the Predator films and AVP films. Noting Predators featured an Alien skull cameo (along with other references to Aliens) and Lex Woods' Xenomorph tail spear from Alien vs. Predator make appearance in The Predator. Alternate endings produced for The Predator displaying a Weyland-Yutani Corp pod containing Ripley and Newt (both played by Breanna Watkins) wearing a Weyland-Yutani breathing apparatus shaped like an Alien Facehugger was also intended to further connect to the Alien films. In 2020, Alex Litvak, the co-writer of Predators revealed the original script for the film's cancelled sequel, which would feature the Colonial Marines from Aliens.

Unreleased projects

Aliens vs. Predator: Annihilation
In May 2023, Alien Day founder Josh Izzo revealed that "10 episodes of a fully completed Alien vs. Predator anime series" had been completed at 20th Century Fox, intended for a Netflix release prior to its acquisition by Disney, had been produced by Eric Calderon and Dave Baker, and directed by Shinji Aramaki, but was yet to see official release from the Disney Vault, despite completion. Originally developed as an adaptation of Dark Horse Comics' The Machiko Noguchi Saga, with Izzio using the comic as the basis for storyboards in his pitch, the series was redeveloped by Aramaki as a "deep future"-set story set years after the events of Alien Resurrection, told from the perspective of a Yautja clan (including a cyborg and a bone-weapon-wielding warrior named "Bone") as they hunt down xenomorphs. The unreleased anime series was revealed to be titled Aliens vs. Predator: Annihilation.

Cast and crew

Principal cast

 A  indicates the actor or actress lent only his or her voice for his or her film character.
 A  indicates a cameo appearance.
 A dark gray cell indicates the character wqas not in the installment.

Additional crew

Reception

Box office performance

Critical and public response
The Alien vs. Predator duology has received a negative critical response, with the primary source of criticism being the plot, lighting and editing.

Accolades

Music

"Wach auf!" from German industrial metal group Oomph!'s appeared in the German version of Aliens vs. Predator: Requiem and was released as a single to tie-in with the film.

Home media

Other media
There exists a great number of spin-offs in other media, including a large number of crossovers within the Alien/Predator fictional universe.

Pinball
Zen Studios developed and released a virtual pinball based upon the 1986 film Aliens, the 2004 film Alien vs. Predator, and the 2014 video game Alien: Isolation in the Aliens vs. Pinball collection, available as an add-on pack for Zen Pinball 2, Pinball FX 2 and Pinball FX 3 on April 26, 2016. The three tables features 3-D animated figures of Ellen Ripley, Alexa Woods, Amanda Ripley, the Alien, and the Predator.

Board games
 Aliens/Predator (1997)
 Aliens vs. Predator: Alien Resurrection Expansion Set (1998)
 Aliens vs. Predator (2010)
 AVP: The Hunt Begins (2015) – In 2013, Prodos obtained the license from 20th Century Fox to do a boardgame and successfully funded it on Kickstarter.
 AVP: Alien Warriors (2015)
 Clue: Alien vs. Predator (2016)
 AVP: Unleashed (2017)
 AVP: Evolved Aliens (2018)
 AVP: Hot Landing Zone (2019)

Action figures
During the 1980s and 1990s, Halcyon Models released seventeen Alien model kits, beginning in 1987, as well as a Predator 2 model kit in 1994.

In 1994, Kenner released a collection of action figures known as Aliens vs. Predator. This followed the two initial series of Aliens that were based on an animated series, Operation: Aliens, that was never broadcast. As such, the inclusion of Predator is often considered the 3rd and 4th series of the Aliens line. This collection includes several Aliens, many of which feature built-in attack features, and Predators, which include removable masks and battle weapons such as spears and missile launchers. The figures generally possess 5 points of articulation, and some include a mini Dark Horse comic book.

While the collection as a whole is known as Aliens vs. Predator, the two character types have their own card art that only features the character at hand. An exception would be the Aliens vs. Predator 2-pack. Since human space marines were included in the initial Aliens line, the Predator was marketed as an alternative enemy to the Aliens. A figure cardback reads: "The stage is set for the universe's two most ferocious enemies. It's the gruesome and evil Aliens against the big-game hunter Predator. Who will win... the beast or the hunter? Can the Predator stop the evil Aliens before the galaxy is destroyed?!?!?!"

In 1998, Kay Bee Toys released the Kenner produced Aliens: Hive Wars line featuring Aliens, Marines, and Predators. More figures, including a female Predator and an Alien/Predator/Smash Mason 3-pack, were designed for this series but never released as part of the line.

Six sets of Aliens and Predator Micro Machines were also planned by Galoob in 1995 but never released. This would have also included the LV-426/Outer World Station Action Fleet Playset. Thanks in part to the research of toy collectors, many photos of these unreleased toys and prototypes have shown up online in recent years.

In December 2002, McFarlane Toys released a highly detailed Alien vs. Predator deluxe set. In 2004, they produced a series of figures based on the Alien vs. Predator film. Alongside the articulated figures, McFarlane also released statuesque display sets depicting scenes from the film.

Hot Toys produced highly detailed 16" tall figures for every film including Aliens vs. Predator: Requiem in 2007.

NECA has produced various lines of Alien vs. Predator figures for several years. In 2007, they released two series of Requiem figures.

In 2013, a line of ReAction Figures Alien and Predator toys were produced.

Originally having produced figures based on the 2013 video game Aliens: Colonial Marines, Hiya Toys has also released figures based on Predator, Predator 2, and Alien: Covenant.

Funko Pop! Vinyl currently produces ongoing lines of Alien vs. Predator figures.

Minimates produces ongoing lines of Alien vs. Predator figures.

Loot Crate and Titans Vinyl Figures have collaborated in producing several figures and other merchandise based on characters and creatures from the Alien vs. Predator universe.

Eaglemoss Collections currently produces the ongoing Alien & Predator line of figures based on characters and creatures from the Alien vs. Predator universe.

Theme park attractions
On August 4, 2014, Universal Studios confirmed that there will be haunted mazes based on Alien vs. Predator for their Halloween Horror Nights events at both Universal Studios Hollywood and Universal Studios Florida.

See also

 Alien franchise
 Predator franchise
 RoboCop Versus The Terminator
 List of space science fiction franchises
 List of films featuring extraterrestrials
 List of monster movies

References

Further reading
 Beautiful Monsters: The Unofficial and Unauthorised Guide to the Alien and Predator Films (by David A. McIntee, Telos, 272 pages, 2005, )

External links

 Alien vs. Predator Central

Mass media franchises introduced in 1989
Alien (franchise)
Predator (franchise)
American film series
Action film franchises
Horror film franchises
Horror mass media franchises
Science fiction film franchises
Science fiction horror film series
Film series introduced in 2004
20th Century Studios franchises
Films adapted into comics
Dark Horse Comics adapted into films
Dark Horse Comics adapted into video games
Crossover fiction

Alien vs. Predator


Acest articol prezintă o listă parțială a celor mai proeminente lagăre de concentrare naziste și a lagărelor de exterminare înființate în Europa înainte și în timpul celui de-Al doilea război mondial și a Holocaustului. O listă mai completă întocmită în 1967 de către Ministerul Justiției din Germania numește aproximativ 1200 de lagăre și sublagăre în țările ocupate de Germania, în timp ce Biblioteca virtuală evreiască scrie: "Se estimează că germanii au înființat 15.000 de tabere în țările ocupate". Unele dintre datele prezentate în acest tabel provin din monografia intitulată Războiul împotriva evreilor de către Lucy Dawidowicz, printre alții similari.

În 1933-1939, înaintea declanșării războiului, majoritatea prizonierilor erau compuși din comuniști germani, socialiști, social-democrați, rromi, martori ai lui Iehova, homosexuali și persoane acuzate de comportament 'asociațional' sau deviant 'social' al germanilor. Nu au fost folosite pentru a susține efortul de război german.

Deși termenul "lagăr de concentrare" este adesea folosit ca termen general pentru toate taberele germane din timpul celui de-Al doilea război mondial, în sistemul de lagăre germane existau, de fapt, mai multe tipuri de lagăre de concentrare. Cercetătorii din domeniul holocaustului fac o distincție clară între lagărele de detenție și lagărele de concentrare care au servit mai multor scopuri legate de război, printre care instituțiile penitenciare, lagărele de muncă, lagărele de prizonieri și lagărele de tranzit, printre altele.

Lagărele de concentrare au servit în primul rând ca centre de detenție și de exploatare a sclavilor. Aproximativ 15-20 de milioane de persoane au fost încarcerate în 42.500 de tabere și ghetouri și adesea au fost presați în sclavie în următorii ani, potrivit cercetărilor făcute recent de Muzeul Memorial al Holocaustului din Statele Unite.

Sistemul de aproximativ 20.000 de lagăre de concentrare din Germania și Europa ocupată de Germania au jucat un rol esențial în susținerea economică a domniei germane a terorii. Majoritatea au fost distruse de germani în încercarea de a ascunde dovezile de crime de război și de crime împotriva umanității; totuși zeci de mii de prizonieri trimiși la marșul morții au fost eliberați de aliați după aceea.

Lagărele de exterminare au fost proiectate și construite exclusiv pentru a ucide prizonieri pe o scară largă, de multe ori imediat după sosire.Lagărele de exterminare ale Operațiunii Reinhard, cum ar fi Bełżec, Sobibór și Treblinka, au servit ca "fabrici de moarte", în care germanii SS și polițiștii germani au ucis aproape 2.700.000 de evrei prin asfixiere cu gaze otrăvitoare, împușcături și muncă extremă în condiții de foame.

Lagărele de concentrare dețineau grupuri mari de prizonieri fără procese judiciare. În istoriografia modernă, termenul se referă la un loc de maltratare sistemică, de foame, de muncă forțată și de ucidere.

Exemple selectate
Datele statistice și numerice prezentate în tabelul de mai jos provin dintr-o mare varietate de publicații și, prin urmare, nu constituie un eșantion reprezentativ din total.

În general, ghetourile din Europa ocupată de Germania nu sunt incluse în această listă. Informații relevante pot fi găsite în lista separată a ghetourile din epoca nazistă.

Vezi și
 Lagărele germane din Polonia ocupată în timpul celui de-Al doilea război mondial
 Lagărele de concentrare din Franța
 Lagărele de concentrare naziste din Norvegia
 Institutul de Antropologie, Ereditate umană și Eugenie Kaiser Wilhelm
 Materiale de cercetare: Arhiva Societății Max Planck
 Holocaust#Victimele_și_numărul_morților
 Lagăre de concentrare din Statul Independent al Croației

Referințe

Bibliografie

Legături externe

 The World of the Camps: Labor and Concentration Camps  on the Yad Vashem website
 List of German Concentration Camps During the Holocaust, Holocaust Center of Northern California

Liste legate de Holocaust

Concentration Camps

Lista lagărelor de concentrare naziste


Aceasta este o listă de baritoni români:

 Alexandru Agache
 Jean Athanasiu

 Iordache Basalic
 Nicolae Bretan

 George Emil Crăsnaru

 Octav Enigărescu
 Gheorghe Eșanu

 Nicolae Herlea
 Ioan Holender

 Ștefan Ignat
 Dan Iordăchescu

 Vasile Martinoiu

 David Ohanesian

 Ionel Pantea
 Ionuț Pascu

 Dimitrie Suceveanu
 Petre Ștefănescu Goangă

 Șerban Tassian

Note

Vezi și
 Listă de cântăreți de operă români
 Listă de soprane române
 Listă de tenori români

Listă
Baritoni
Liste operă

Listă de baritoni români


Daniel-Louis Seiler () este un politolog francez de origine belgiană.

Bibliografie (selecție)

 Idéologies et citoyens, Bruxelles, Éditions Ouvrières, 1970.
 Le Déclin du cléricalisme, Bruxelles, Institut belge de Science politique, 1975.
 Les partis politiques en Europe, Paris, PUF, 1978.
 Partis et familles politiques, Paris, PUF, 1980.
 Les partis autonomistes,Paris, PUF, 1982.
 La politique comparée, Paris, Armand Colin, 1982.
 Comportement politique comparé, Paris, Economica, 1985.
 De la comparaison des partis politiques, Paris, Economica, 1986.
 Les partis politiques, Paris, Armand Colin, 1993, 2000.
 La vie politique des Européens, Paris, Economica, 1998.
 Les partis politiques en Occident, Paris, Ellipses,2004.
 La méthode comparative en science politique, Paris, Armand Colin, 2006.
 Partis et familles partisanes en Europe, Bruxelles, Éditions de l'Université de Bruxelles, 2011.
 Qu'est-ce que l'Europe ?, Bruxelles, Éditions de l'Université de Bruxelles, 2014..

Traduceri în limba română
 Partide politice din Europa, Institutul European, 1999. traducere Eugenia Zăinescu.

Note

Nașteri în 1943
Politologi belgieni

Daniel-Louis Seiler


11625 Francelinda este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11625 Francelinda este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la San Marcello Pistoiese de Luciano Tesi și Gabriele Cattani. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,04 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 11,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

11625 Francelinda


بلدية لا غارايغا (بالكاتالانية: la Garriga) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 14.183 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

أعلام
 توني خيمينيز

مراجع

بلديات في فالس أورينتال
بلديات في مقاطعة برشلونة

لا جارايجا


Longview Heights ist der Name folgender Orte in den Vereinigten Staaten:

 Longview Heights (Ohio)
 Longview Heights (Texas)
 Longview Heights (Washington)

Longview Heights


Havacılık tarihi, insanlığın ilk günlerindeki ilkel uçuş denemeleri ve 17 Aralık 1903'te Wright Kardeşlerin ilk havadan ağır motorlu uçuşu yapması da dahil olmak üzere insanlı uçuşun gelişiminin tamamıdır.

İnsanın, kuşları gözlemlemeye başladığı ilk günlerden beri var olan uçma tutkusunun en erken öykülerinden biri Yunan Mitolojisindeki anlatımıyla Daedalus ve oğlu İkarus'un efsanesidir. Diğer Hint, Çin ve Orta Çağ efsaneleri de vardır. Bu efsaneye göre Kral Minos, baba Daedalus ve oğlunu Girit Adasına hapseder. Hapis hayatından sıkılan Daedalus'un aklına kaz tüylerinden kanatlar yapıp bunları kullanarak adadan kaçmak gelir. İşte böylece bilinen en eski efsanevi insanlı uçuşu gerçekleştirmiş olurlar. Kısacası, ilkel havacılık diye adlandırabileceğimiz bu dönemde insanlar, kuşları taklit etmekten öteye gidemediler, ancak daha sonra balon, zeplin, planör ve en sonunda da uçak gibi değişik tipteki hava taşıtlarını da bulmaktan geri kalmadılar.

Hava aracı tasarımcıları, araçlarının daha hızlı olması, daha uzağa, daha yükseğe gidebilmesi ve daha kolay kontrol edilebilir olması için çok uğraştılar.

 Uçak motorları, zamanla daha verimli duruma gelerek, buharlıdan pistonluya daha sonrasında da jet ve roket motoruna kadar geliştirildi.
 Hava taşıtları daha güvenli, malzemeleri daha dayanıklı ve hafif hâle geldi. Başlangıçta uçaklar, kanvas kumaştan ve tahtadan yapılıyordu. Daha sonra kanvasın yerini vernikli kumaş ve çelik borular aldı. II. Dünya Savaşı sırasında ise alüminyum monokok üretim yaygın duruma geldi. Günümüzde hava taşıtları, daha hafif, daha dayanıklı ve daha kolay şekillendirilebilir oldukları için özellikle karbon fiberden ve kompozit malzemelerden üretiliyor.
 Hava taşıtlarını kumanda etmek için kullanılan yöntemler her gün biraz daha gelişmektedir. Başlangıçta planörlerin kumandası kullanıcının tüm vücudunun hareketi ile ya da Alphonse Pénaudda olduğu gibi kanatlar yukarı doğru yükselen ve uca doğru sivrileşen bir forma sahipti. (Bugünkü modern kanat şekli) Kuyruk ise, yatay konumlamayı sağlaması için ayarlanabilir yapıda ve aynı kanat özelliklerini taşıyordu. Çağdaş uçaklar ise elektronik olarak bilgisayarlar aracılığıyla kumanda edilmektedir. Çağdaş savaş uçakları tüm akrobatik manevraları karşılayacak biçimde, uçuş bilgisayarından aldıkları sürekli komutlarla dengeli uçuşlarını sağlamaktadırlar.

20. yüzyıl öncesi

9. yüzyılda, Córdoba'lı Abbas İbn Firnas ilk uçan planörleri yapmış olarak bilinirler. Molmesbury'li Elmer, 1010 yılında aynı yapmış ve muhtemelen Daedalus'un öyküsünden etkilenerek 200 metrenin üzerinde bir uçuş yapmıştır.

Yaptığı Çin gezisinin ardından Marco Polo rüzgârın etkisiyle uçan ve insan taşıyan uçurtmalarla ilgili öyküler getirmiştir. "Pao Phu Tau", 4. yüzyılda döner kanatlı hava taşıtlarının (helikopterlerin) varlığını iddia eden bir Çin kitabıdır.

Yaklaşık 2 yüzyıl sonra, 15. yüzyılda, Marco Polo'nun gezisinin kehanetleri gerçekleşmiş ve Leonardo da Vinci çizimleri günümüze kadar ulaşmış bir planör tasarlamıştır. Bu planör o dönemde inşa edilmemiş, ancak günümüze kadar ulaşan planlarından o dönemdeki malzemeler kullanılarak 19. yüzyılın sonlarında imal edilmiştir. Bu tasarım, uçurmaya değecek bir tasarım olduğu için ve Vinci'nin orijinal planlarından yola çıkılarak yapılan bir prototip olduğu için uçurulmuş, gerçekten de uçtuğu görülmüştür, ancak tabii ki orijinal tasarıma, günümüz aerodinamik bilgisi kullanılarak bazı müdahalelerde  bulunulmuştur. Leonardo aynı dönemde bir de helikopter tasarımı yapmıştır, ancak bu tasarımın uçamayacağı açıktır.

17. yüzyılda Türk bilim adamı Lagari Hasan Çelebi, kendi tasarladığı ve büyük bir kafes ile ona bağlı konik biçimli ve içi barut dolu bir haznesi olan bir füze (roket) yardımıyla kendisini havaya fırlatmıştır. Uçuş, Osmanlı padişahı IV. Murad'ın kızının doğum günü kutlamalarında yapılmıştır.

Bu uçuşun ardından Boğaziçine yumuşak bir iniş yaptığına ve Sultan IV. Murad'ın  kendisini bu başarısından ötürü orduda yüksek bir rütbeyle onurlandırdığına inanılır. Uçuşun yaklaşık 20 saniye sürdüğü ve yine yaklaşık 300 metre yüksekliğe ulaşıldığı tahmin edilmektedir. (Evliya Çelebi'nin seyahatnamesinde geçmektedir.)

1638 yılında, Hezarfen Ahmet Çelebi, kuşlardan esinlenerek tasarladığı bir çift kanatla Boğaziçi üzerinde uçmuştur. Boğazın Avrupa yakasındaki Galata Kulesi'nden uçuşuna başlayıp, süzülerek, 3 kilometrelik bir mesafeyi kat edip boğazın Asya yakasına, yaralanmadan, inmiştir. (Evliya Çelebi'nin seyahatnamesinde geçmektedir.)

1670 yılında, Francesco Lana de Terzi basılmış olan bir yayınında, havadan hafif uçuşun içi vakumlanarak boşaltılmış bakır folyolardan yapılmış kürelerle olası olduğundan bahsetmiştir. Tasarladığı hava taşıtının çizimi. Aslında esas noktayı kaçırmamakla beraber bu tasarımda atladığı nokta kürelerin etrafını saran havanın basıncının kürelerin içlerine doğru ezilmelerine yani büzülmelerine neden olacağını atlamış olmasıdır.

Havadan hafif uçuş

Her ne kadar, çoğumuz insanlı uçuşun 1900'lerin başında uçak ile başladığını sansa da aslında insanlar yaklaşık bir 200 senedir uçuyorlardı.

Çoğunluk tarafından kabul edilmiş ilk insanlı uçuş 1783 yılında Paris'te gerçekleşmiştir. Jean-François Pilâtre de Rozier ve Francois d'Arlandes, Montgolfier kardeşler tarafından icat edilmiş bir sıcak hava balonu kullanarak 8 km yolalmışlardır. Balon, odun ateşi ile ısıtılıyor ve kumanda edilemiyordu, bu da rüzgâr nereye götürürse oraya uçuyordu anlamına geliyordu.

Balonculuk, 18. yüzyılın sonlarına doğru çok yaygın bir uğraş haline geldi ve böylece yükseklik ile atmosfer arasındaki ilişkinin keşfedilmesini sağlamış oldu.

Şimdi zeplin dediğimiz yönlendirilebilir, kumanda edilebilir, balonların kumanda sistemlerinin geliştirilmesi üzerindeki çalışmalar tüm 1800lü yıllar boyunca devam etti. İlk kontrol edilebilen ve yönlendirilebilen havadan hafif uçuşun 1852 yılında Henri Giffard tarafından 24 km uçularak buharlı motoru olan bir hava taşıtı ile yapıldığına inanılır.

Bir başka kayda değer gelişme ise 1884 yılında, Charles Renard ve Arthur Krebs'in Fransız Ordusu'na ait elektrik motorlu bir zeplin olan La France (Fransa) ile ilk tam olarak kumanda edilebilen serbest uçuşu yapmaları olmuştur. 170 ft (~51 m) uzunluğundaki ve 66000 ft³ (~1869 m³) hacmindeki zeplin, 8,5 beygirgücündeki bir elektrik motorunun yardımı ile 23 dakikada 8 km mesafe katetmiştir.

Ancak, bu hava taşıtları çok kırılgandılar ve  ömürleri çok kısa idi. Kumanda edilebilen uçuşların sıradan hale gelmesi ancak, içten yanmalı motorların bulunması ile mümkün oldu.

Her ne kadar, zeplinler I. ve II. Dünya Savaşlarında kullanılmış, hatta günümüzde bile sınırlı oranda kullanılıyor olsalar bile, gelişimleri havadan ağır hava taşıtlarının gelişimiyle durmuştur.

Kavramın daha iyi anlaşılması

Havacılık üzerine basılmış ilk yayın, Emanuel Swedenborg tarafından 1716 yılında yapılmış olan "Havada uçabilen bir makinanın çizimi"dir. Bu uçan makine, etrafını çok güçlü bir kanvas kumaşının sardığı çok hafif bir iskelete ve onun iki yanında yatay aksta hareket eden  iki geniş kürek ya da kanata sahiptir ki bu kanatlar yukarı hareketlerinde hiçbir dirence maruz kalmaz iken aşağı hareketlerinde taşıma kuvvetini sağlamaktadırlar. Swedenborg, makinenin uçamayacağını çok iyi biliyordu ancak bunu uçma probleminin çözümüne yönelik iyi bir başlangıç olarak tahmin ediyordu. "İnsan vücudunun ağırlığından hafif olan ve daha büyük bir kuvvet gerektiren böyle bir makine hakkında konuşmak onu gerçeğe dönüştürmekten zor görünür. Belki de mekanik bilimi bu makineye bir anlam kazandıracaktır. Eğer avantajları ve gerekliliği anlaşılırsa, belki de zaman içinde bizim çizimimiz geliştirilecek ve bizim şu anda sadece tahmin edebildiğimiz şeyin amacına ulaşılacaktır. Halihazırda, her ne kadar ilk denemeleri için bazı fedakarlıklarda bulunulmuş ve kaybedilmiş bir bacak ya da kolu umursamamış olsalar da bu tür uçuşların doğada tehlikesiz yapılabileceğinin kanıtları bulunmaktadır." Swedenborg, bir hava taşıtını güçlendirerek (motor gücü) uçmanın temel sorunun çözümlenebileceğini söyleyerek geleceği gördüğünü kanıtlamıştır.

18. yüzyılın son yıllarında, Sir George Cayley uçuşun fiziki üzerindeki ilk titiz çalışmaları başlatmıştır. 1799  yılında bir planör planı sergiledi. Bu planör, kanatlarının planform yapısı dışında tamamen moderndi ve kumanda için ayrı bir kuyruğu vardı ve dengeyi daha iyi sağlayabilmek için pilot ağırlık merkezinin altına yerleştirilmişti ve bu aracın modelini 1804 yılında uçurdu. Takip eden 50 yıl boyunca, havacılık üzerinde çalışmaya devam eden Cayley, taşıma ve sürükleme gibi aerodinamiğin birçok temel kavramını geliştirdi. Hem içten hem de barut ile doldurduğu dıştan yanmalı motorları kullanmasına rağmen, ilk güç verilmiş, hava taşıtı modelini yapma işini güç vermek için kauçuk (lastik) gücünü kullanan Alphonse Penaud'a bırakmıştır. Daha sonra Cayley, araştırmasını tam boyutlu bir araç yapmak için kullandı ve bunu ilk önce 1849 yılında insansız olarak uçurdu, sonra da Yorkshire'da 1853 yılında yardımcısı Brompton'dan Scarborough'a kısa bir uçuş yaptı.

1848 yılında, John Stringfellow ilk buhar motorlu modelin test uçuşunu Chard, Somerset İngiltere'de gerçekleştirdi. Bu 'insansız' bir uçuştu.

1856 yılında, Fransız Jean-Marie Le Bris, plajda, bir at tarafından çekilen planörü "L'Albatros artificiel" ile ilk kalktığı yerden daha yükseğe çıkan uçuşu yapmıştır. Planörünün 100 m yükseldiği ve 200 m yol aldığı rapor edilmiştir.

1874 yılında, Felix du Temple, alüminyumdan yapılmış, kanat açıklığı 13 m olan ve pilot hariç ağırlığı sadece 80 kg olan büyük bir tek kanat (monoplane) uçağı Brest, Fransa'da üretmiştir. Bu uçakla birçok deneme yapılmış ve uçağın kendi gücüyle kalkıp süzülüp daha sonra güvenli bir şekilde yere inebileceği kanıtlanmıştır. Bu da bunu, her ne kadar uçuş çok kısa bir mesafe ve süre için olsa bile, tarihteki ilk kendinden güçlendirilmiş (powered flight) uçuş yapmıştır.

Uçma sanatını geliştiren kişilerden biri de Francis Herbert Wenham'dır. Wenham, bir seri insansız başarısız planör imal etme teşebbüsünde bulunmuştur. Çalışmaları esnasında, kuş kanadı benzeri bir kanattaki taşımanın çoğunun kanadın önünde oluştuğunu bulmuştur. Bunu daha da ileri götürmüş ve ince kanatların birçok kişinin iddiasının aksine yarasa kanadı tipi kanatlardan daha iyi olduğunu, çünkü bu tür ince kanatların ağırlıklarına oranla daha çok  hücum kenarları olduğunu fark etmiştir. Günümüzde bu ölçüm, kanadın açıklık oranı olarak bilinmektedir. 1866'da bu çalışmasını o sıralarda yeni oluşmaya başlamış olan İngiltere Kraliyet Havacılık Topluluğuna sunmuş ve çalışmasını kanıtlamak için, 1871 yılında, dünyanın ilk rüzgâr tünelini inşa etmeye karar vermiştir. Topluluğun üyeleri, tüneli kullanarak kavisli kanatların, taşıma-sürükleme oranı 5:1 olan ve 15° hücum açısında Cayley'in Newtonsal ilişkilendirmesinden daha çok taşıma yarattığını bulmuşlardır. Bu da havadan ağır uçan makinaların, önceleri onları güçlendirmenin (motor vs ile) ve uçuşu kumanda etmenin problem olarak görünmesine rağmen kolaylıkla üretilebileceğini göstermişti.

Adımları hızlandırmak
1880'ler, 20. yüzyıla kadar birçok araştırmanın yer aldığı ateşli bir çalışma dönemi oldu. 1880'lerdeki gelişmelerin başlamasıyla ilk gerçek anlamda pratik planörün inşası olanaklı oldu. Bu dönemde şu üç kişi gerçekten aktif rol aldılar: Otto Lilienthal, Percy Pilcher ve Octave Chanute. Gerçek anlamda çağdaş planörlerden biri John J. Montgomery tarafından üretildi ve bu planör kontrollü bir şekilde 28 Ağustos 1883'te San Diego'nun dışında uçuşunu gerçekleştirdi. Bu uğraşlar ancak çok yıllar sonrası bilinir oldu. Bir başka delta kanat tarzı planör Viyana yakınlarında 1877 yılında Wilhelm Kress tarafından yapıldı.

Alman otto Lilienthal, Wenham'ın çalışmasını 1874'te ikiye katlamış, çok geliştirerek 1889 tüm çalışmalarını yayınlamıştır. Ayrıca bir seri çok daha iyi planörler üretmiş ve 1891 yılında bu planörlerle 25 m mesafeli uçuşları sıradan hale getirmiştir. Tüm çalışmalarını fotoğraflamak da dahil olmak üzere titizlikle kayıt altına almıştır ve işte bu yüzden erken dönem öncüleri arasında en iyi tanınanlardan biri olmuştur. Onun bulduğu hava taşıtı günümüzde yelken kanat olarak bilinmektedir.

Lilienthal, uçağa motor takıldığı andan itibaren havacılığın kanunlarını daha ileri boyutta çalışmanın olası olmadığını biliyordu. Onun bulduğu ve tanımladığı bu kanunlar ondan sonra gelenlere bıraktığı en önemli mirası idi ve takipçileri bu kanunları kullanarak birçok deneme ve hata yapmaktan tasarruf etmiş oldular.

1896 yılında, en son tasarımı ile uçuş yaptığı esnada, şiddetli bir rüzgâr tarafından aracın kanatları kırılınca 17 m yükseklikten düşüp omurgasının kırılması nedeniyle öldüğünde, o ana kadar değişik tasarımlarla 2500 uçuş gerçekleştirmişti. Düşüşünün ertesi günü ölürken son sözleri "Kurbanlar verilmelidir" olmuştur. Lilienthal ölmeden önce tasarımlarını güçlendirmek için uygun küçük motorlar üzerinde çalışıyordu.

Octave Chanute, Lilienthal'ın bıraktığı yerden devam ederek hava taşıtı tasarımlarının erken emekliliğini önlemiş ve birçok planörün geliştirilmesini finanse etmiştir. Ekibi, 1896 yılının yazında, tasarımlarını Indiana'daki Miller plajında yaptı ve en iyisinin daha çağdaş görünümlü çift kanatlı (biplane) tasarımın olduğu sonucuna vardı. Lilienthal gibi, Chanute da tüm çalışmalarını fotoğraflayarak kayıt altına aldı ve kendisiyle aynı kafadaki tüm dünyadaki kişilerle iletişime geçti. Chanute kuşların aksine insanların içgüdüleri ile değil de manuel olarak yapmaları gereken dengeli uçuş konusuyla özelikle ilgileniyordu. En büyük sorun dikey denge idi, çünkü hücum açısı arttırıldığında basınç merkezi öne kayıyor ve bu da hücum açısının daha çok artmasına ve derhal müdahale edilmezse taşıtın burun yukarı yapmasına ve tutunma kaybına neden oluyordu.

[[Dosya:AderAvion3(1897).jpg|küçükresim|Clément Ader'in Avion IIIünün (1897 fotoğrafı).]]
Bu dönem boyunca gerçek olarak güçlendirilmiş (motor vs.) hava taşıtını yapmak için birçok deneme olmuştur. Ancak Lilienthal ve Chanute tarafından tanımlamış sorunları dikkate almayan birçok amatör havacının, denemelerinin çoğu başarısızlıkla sonuçlanmıştır.

1890 yılında Clement Ader, Fransa Paris yakınlarında tarihteki ilk "uzun mesafeli" pervaneli uçuş olacak uçuşu bir buhar motorlu Eole ismini verdiği hava taşıtı ile 50 m gibi kısa bir mesafe uçarak gerçekleştirdi. Bu denemeden sonra inşası tam 5 yıl sürecek daha büyük bir tasarım üzerinde çalışmaya başladı. Ancak, Avion III adındaki bu tasarım çok ağırdı ve çok güçlükle havalanabiliyordu. Uçağın 300 metrelik bir mesafeyi yerden çok az yükselerek kat ettiği rapor edilmiştir.

Sir Hiram Maxim, İngiltere'de bir seri tasarım üzerinde çalışmış ve en sonunda her biri 180 beygir gücünde (134 kW) olan 2 adet düşük ağırlıklı buhar motoru ile donanmış, kanat açıklığı 32 m, ağırlığı 3175 kg olan bir dev tasarlamıştır. Maxim, bu büyüklükteki bir tasarımı üretimin temel sorunlarını incelemek için üretmişti ve kumanda sistemi eklememişti çünkü böyle bir taşıtla uçmaya çalışmanın güvenli olmayacağını biliyordu. Bunun için, hava taşıtının üzerinde gidebileceği 550m uzunluğunda bir raylı deneme yolu inşa etti. Sorunlar üzerinde çalışmak için birkaç deneme koşusu yaptıktan sonra, 31 Temmuz 1894'te uyguladığı kuvvet ayarlarını arttırarak bir seri deneme koşusu daha yaptı. İlk iki denemesi başarılı oldu ve araç rayların üzerinde uçuyordu. Öğleden sonra, ekip tam güç elde etmek için buhar kazanlarının tamamını devreye soktu ve bu da yolun 180. metresinde aracın hızının 68 km/s hıza ulaşmasına ve  kendisini raylardan ayırarak havalanmasına neden olarak 60 m yükseklikte bir süre uçtuktan sonra yere çakılmasına neden oldu. Ters giden şansı O'nun çalışmalarına 1900'lerdeki bir grup daha küçük ve benzinle çalışan tasarım üzerinde çalışmasına kadar engel oldu.

Bir diğer başarılı erken dönem tasarımcı da Samuel Pierpont Langley idi. Gökbilim bilimindeki seçkin bir kariyerin ardından, günümüzdeki adıyla Pittsburg Üniversitesi, o zamanki adıyla Smithsonian Enstitüsü'nde kalarak aerodinamik alanında çok ciddi araştırmalar yapmıştır. 1891 yılında, çalışmalarını Aerodinamik Deneyler adında yayınladı ve sonra da tasarımlarını üretmeye başladı. 6 Mayıs 1896'da, Aerodrome No. 5 adını verdiği üretimi, 40 km/s hızda, birincisi 1000 m, ikincisi 700 m olmak üzere iki kere uçarak ilk başarılı ve kayda değer bir tasarımdaki araç olarak havadan ağır uçuşu gerçekleştirdi. 28 Kasım'da ise bir başka başarılı uçuşu benzer bir model olan Aerodrome N. 6 ile gerçekleştirdi ve bu sefer yaklaşık 1460 m uçmayı başardı.

Bir başka havadan ağır uçuş denemesi ise Percy Pilcher tarafından, İngiltere'de yapıldı. Pilcher, 1890'ların ortalarına kadar başarıyla uçan; adları The Bat (Yarasa), The Beetle (Böcek), The Hawk (Şahin) ve The Gull (Martı) olan birçok çalışan planör üretti. 1899 yılında, günümüzdeki çalışmaların da uçabileceğini gösterdiği motorla güçlendirilmiş bir hava taşıtı prototipi inşa etti, ancak bu aracı deneyemeden önce bir planör kazasında öldü ve çalışmaları yıllarca unutuldu.

 1900-1914 Arası "Öncüler Dönemi"
 Havadan hafif

Rutin kontrollü uçuş yapılabilen ilk hava araçları iskeletsiz zeplinlerdi ve daha sonra bunlar "blimp" adıyla anılacaklardı. Bu türün en başarılı öncü uygulayıcısı Brezilyalı Alberto Santos-Dumont idi. Santos-Dumont, bir balon ile içten yanmalı bir motoru çok verimli bir şekilde ilişkilendirmiştir. 1901 yılında, "Numara 6" adlı zeplinini Paris semalarında Saint Cloud Parkında Eiffel Kulesinin etrafında dolaştırıp 30 dakikanın altında geri geldiğinde Deutsch de la Meurtha ödülünü kazandığında dünya çapında bir üne kavuşmuştur.  Zeplinlerdeki bu başarısının ardından çeşitli hava taşıtları tasarlama ve üretme işine koyulmuştur.

 Zeplin
İskeletsiz zeplinlerin büyük başarılar elde ettiği dönemde kumanda edilebilir iskeletli zeplinler de büyük gelişmeler gösteriyordu. Aslında iskeletli zeplinler sabit kanatlı hava taşıtlarına göre kargo taşıma kapasitesi yönünden daha çok daha verimli olarak on yıllarca kullanıldılar. Kumanda edilebilir tasarım Alman kontu Ferdinand von Zeppelin tarafından geliştirilmiştir.

İlk gerçek anlamdaki Zeplinin inşası 1899 yılında Friedrichshafen'deki MAnzell koyundaki Constance Gölünde yer alan şişirme tesislerinde başladı. Bu başlangıç işlemlerini çok kolaylaştırıyordu çünkü adı geçen tesis rüzgâra göre ayarlanabiliyordu. İlk zeplin prototipi olan LZ 1 ("Luftschiff Zeppelin") 128 m idi ve dengeleri iki askı yeri arasındaki hareketli ağırlıkla sağlanmış 10,6 kW (14,2 ps) gücünde iki adet Daimler marka motora sahipti.

 Langley

Aerodrome No.5 ve ardından da  No. 6 nın başarısıyla, Langley insan taşımaya uygun gerçek boyutta bir versiyon tasarlamak için finans arama girişimlerine başladı. Hükûmetten 50.000$ almayı başardı ve belki de böylece o sıralarda yeni yeni başlayan İspanyol-Amerikan Savaşını körüklemiş oldu. Langley, Aerodrome A olarak bilinen modelin büyütülmüş ölçekteki şeklini inşa etmek amacıyla, 18 Haziran 1901 de iki kere uçup daha sonra da 1903'te daha güçlü bir motorla uçacak olan Çeyrek ölçülü Aerodrome dediği daha küçük bir tasarımı üretmeye başladı.

Temel tasarımı başarılı olarak test edildikten sonra, daha uygun bir motor sorunu üzerinde çalışmaya başladı. Bu amaçla Stephen Balzer ile anlaştı ancak 12 hp (9 kW) olmasını umduğu bir motorun Balzer tarafından sadece 8 hp (6 kW) olarak üretilmesiyle hayal kırıklığına uğradı. Langley'in yardımcısı Charles M. Manly, aynı performansta bir motoru yapmanın yıllar alabileceği ve 950 dev/dk'da 52 bg (39 kW) güce ulaşan su soğutmalı 5 silindirli bir yıldız motor tasarladı. Böylece bu güçteki bir motor tasarımıyla elindeki hava aracı tasarımını birleştiren Langley artık daha ümitliydi.

Ancak tasarladığı taşıtın çok kırılgan olması onu hayal kırıklığına uğrattı. Birçok küçük modelden kullanılarak yapılan gerçek boyutlardaki tasarımda olduğu gibi, bu tür yaklaşımın yani küçük model baz alınarak üretilen büyük modelin hava taşıtını istenenden daha ağır bir hale getireceği gerçeğini atlamıştı. basitleştirmek gerekirse yaptığı büyük ölçekli tasarım uçamayacak kadar ağırdı. 1903'te yaptığı her iki denemede de hava taşıtları kalktıktan çok kısa bir süre sonra suya çakıldılar.

Böylece daha fazla finans bulamayınca Lagley'in çalışmaları sonlanmış oldu. Sadece birkaç hafta sonra Wright kardeşler'in adına yakışır tasarımı Flyer (Uçucu) başarıyla uçacaktı.

(Glen Curtiss, Aerodrome'a çeşitli modifiyeler (eklemeler-değişiklikler) yaptı ve 1914 yılında onu başarıyla uçurdu - İşte bu yüzden Smithsonian Enstitüsü hala "uçan ilk makina"nın Aerodrome olduğu iddiasını sürdürmektedir.)

 Wright Kardeşler
Lilienthal'ın uçmadan önce sıçra prensibinden yola çıkan Wright kardeşler, güçlendirilmiş (motorlu) bir taşıt üretmeden önce 1900'den 1902 yılına kadar bir seri uçurtma ve planör denemeleri yaptılar. Planörleri, her ne kadar 19. Yüzyıl'daki öncellerinin yazdığı ve tecrübe ettikleri kadar olmasa da çalışıyordu. 1900 yılında uçurdukları ilk planör ancak umduklarının yarısı kadar taşıma sağlamıştı. Takip eden yıl ürettikleri ikinci planör ise çok daha kötü sonuç vermişti. Pes etmek yerine, Wright kardeşler tasarladıkları 200 kanat üzerinde taşıma ve sürükleme hesapları ile ilgili deneyler yapacakları ve ölçümler için değişik aletlerle geliştirdikleri kendi rüzgâr tünellerini inşa ettiler. Sonuç olarak, taşıma ve sürükleme ile ilgili kendilerinden öncekilerin yaptıkları hataları düzelttiler. Ancak 1883'ten beri bilinen ve onlara daha büyük bir avantaj sağlaması olası olan Reynold sayısı etkisini gözden kaçırdılar. Böylece buldukları yeni hesaplamaları kullanarak 1902 yılında uçuracakları üçüncü planörü inşa ettiler. Bu model öncekilerden çok daha başarılı oldu. Sonunda, bu sıkı ve titiz çalışmaları, modellerini denemek için bir rüzgâr tüneli inşa etmeleri ve gerçek boyuttaki modellerinin test uçuşlarını yapmaları sadece doğru çalışan bir hava taşıtı imal etmelerini sağlamamış aynı zamanda tüm bu çalışmaları  uçak mühendisliğinin de gelişmesine önayak olmuştur.

Wright kardeşlerin takımı hem güçlendirilmiş (motor vs. ile) hem de kontrol edilebilir olan tasarımların sorunları üzerinde ciddi anlamda çalışan ilk tasarım takımı olmuştur. Her iki sorun da uğraşması çok zor olmasına rağmen asla çekiciliğini yitirmemiştir. Sonuç olarak, güç problemlerini çözecek bir motor imal etmişlerdir ve kontrol problemlerini de "eğilmiş kanat" (wing warping) adını verdikleri bir sistemle çözmüşlerdir. Bu yöntem, her ne kadar sadece havacılık tarihinin ilk yıllarındaki düşük hızlardaki uçuşların kontrol problemini çözmüş olsa da aynı zamanda daha sonra geliştirilecek olan eleronların  temelini atmıştır. Birçok havacılık öncüsü güvenliği çoğunlukla şansa bırakmış olsa da, Wright'ların tasarımı daha çok kendilerine öğretme ihtiyacı hissettikleri gereksiz risklerden uzak durma ve çakılmadan kaçınma prensibinden etkilenmiştir. Bunun nedeni daha hızlı uçmalarını sağlayacak güçten (motordan) yoksun olmaları değil, düşük hızda denemeler yapmalarının ve rüzgârı karşıdan almalarının nedeni daha güvenli uçuş yapmak içindi. Bu ayrıca tasarımlarının arkadan ağır olması ve tasarımlarında kanart ile anhedral tarzı kanatlar kullanmalarındandı.

Wright kardeşler, havadan ağır sürdürülebilir ilk kontrol edilebilir ve motorlu uçuşu 17 Aralık 1903'te Kuzey Karolina Kill Devil Hills'te yapmıştır.

Orville Wright tarafından yapılan 12 saniye süren ve 37 m'lik olan ilk uçuş sonradan çok ünlenecek  bir fotoğrafla kayıt altına alınmıştır. Aynı gün, dördüncü uçuşta Willbur Wright 59 saniyelik ve 260 metrelik bir uçuş yapmıştır. Yaptıkları uçuş denemeleri 4 cankurtaran ve kasabadan bir kişi tarafından izlenmiştir ve bu da bu uçuşları hem halka açık ilk uçuş yapmış hem de en iyi kayıt altına alınan uçuş yapmıştır.

 Diğer öncü uçuşlar
Aynı dönemde diğer mucitler de kısa uçuşlar yapmış ya da yaptıklarını iddia etmişlerdir. 14 Ağustos 1901 yılında, Gustave Whitehead güçlendirilmiş bir taşıt ile uçtuğunu rapor etmiştir. Ancak bu uçuşunu kayıt altına almayı becerememiş olmasına rağmen, daha sonra uçtuğu Numara 21 adlı taşıtın bir kopyası başarıyla uçurulmuştur.  Lyman Gilmore da 15 Mayıs 1902 de başarıya ulaştığını iddia etmiştir. 31 Mart 1903 yılında, Yeni Zelanda'da, Richard Pearse ve South Canterbury çiftçisi bir tekkanat üretip bunu defalarca başarılı bir şekilde uçurmuşlardır. Ancak, Pearse'ın kendisi bile bunun kontrolsüz bir uçuş olduğunu itiraf etmiştir ve uçuşun daha doğru dürüst bir yükseklik (irtifa) kazanmadan çakılarak bittiğini belirtmiştir.

Pearse'dan sadece birkaç ay sonra, Karl Jatho, 1903 yılının Ağustos ayında kısa motorize bir uçuş yapmıştır. Jatho'nun kanat tasarımı ve aracının hava hızı kontrol kumanda yüzeylerinin uçağı kumanda edecek kadar iyi çalışmasına elvermemiştir.

Ayrıca 1903 yılında, bazı tanıklar, Preston Watson'un doğu İskoçya'daki Dundee yakınlarındaki Errol köyünde ilk uçuşlarını yaptığını iddia etmişlerdir. Bir kez daha olayla ilgili fotoğraf ve tutulmuş yazılı kayıt olmadığı için bu iddianın doğruluğunu kanıtlamak güçleşmiştir.

Wright Kardeşler, 1905 yılında Ohio Dayton'da ve 1904 yılında arkadaşlarını, komşularını ve gazetecileri çağırarak daha birçok (80'nin üzerinde) halka açık uçuş gerçekleştirmişlerdir. Ancak bu davetlere çağırdıklarında sadece çok azı ilgi göstermişlerdir.

Alberto Santos-Dumont 1906 yılının 13 Eylül'ünde Avrupa'da halka açık bir uçuş yaptı. Bir kanard, elevator ve eğik kanat kullandı ve 221 metrelik bir mesafeyi katetti. Bu uçağın herhangi bir karşı rüzgâr ve kalkış için bir mancınık gerektiriyor olmamasından ötürü, bazıları bu uçuşu ilk motorlu uçuş saymaktadırlar.

Henry Farman ve John William Dunne adlı iki İngiliz mucit de ayrı ayrı motorlu uçuş üzerinde çalışıyorlardı. Ocak 1908'de Farman, her ne kadar bu zamana kadar daha uzun mesafeli uçuşlar yapılmış olsa da, 1 km'den daha uzun uçuş yaptığı bir makina ile Grand Prix d'Aviation ödülünü kazanmıştır.
Daha uzun uçuşlara örnek vermek gerekirse; Wright Kardeşler 1905 yılında 39 km'den daha uzun uçuşlar yapmıştı. Dunne'nin ilk çalışması İngiliz Askeri Kuvvetleri tarafından desteklenmiş ve İskoçya'daki Geln Tilt'te büyük bir gizlilik içinde test edilmişti. En iyi erken dönem tasarımı olan D4 Perthshire'daki Blair Atholl'da 1908 yılının Aralık ayında uçmuştu. Dunne'nin erken dönem havacılığına kazandırdığı en önemli katkı dengeydi ki bu hem Wright kardeşlerin hem de Samuel Cody'nin çalışmalarındaki anahtar sorundu.

14 Mayıs 1908'de Wright Kardeşler ilk 2 kişilik uçuş olarak kabul edilecek olan uçuşu Charlie Furnas'ı yolcu alarak yaptılar.

8 Temmuz 1908'de Thérèse Peltier, İtalya Milano'da, Leon Delagrange ile yaklaşık 200 m uçarak ilk yolcu olarak uçan kadın olmuştur.

Orville, Virginia'daki ''Fort Myerde, iki kişilik uçağını askeri olarak test ederken uçak çakılmış ve bunun neticesinde Thomas Selfridge motorlu bir uçuşta ölen ilk insan olmuştur.

Bayan Hart O. Berg, 1908'in sonlarına doğru Le Mans Fransa'da Wilbur Wright ile bir uçakta yolcu olarak uçarak yolcu olarak uçan ilk Amerikalı kadın olmuştur.

25 Temmuz 1909'da, Fransız Louis Bleriot, İngiliz Kanalını uçakla geçen ilk insan olmuştur.  Calais'ten Dover'e olan uçuşu 37 dakika sürmüştür. Bu uçuş onun tekkanatlı bir tasarımı olan Bleriot XI'i geliştirmesiyle gerçekleşti ve Kanalı geçerek London Daily Mailden 1000 £'luk bir ödül kazandı.

22 Ekim 1909'da Raymonde de Laroche, havadan ağır motorlu bir uçağı kullanan ilk kadın oldu. Aynı zamanda dünya üzerinde pilotluk lisansı alan ilk kadın da oldu.

Uçağın buluşu Wright Kardeşlere mal edilmiş olsa da, birçok ulusun kendi havacılık tarihlerinde kendi yaşadıkları ilkler vardır. Örneğin, Rumen mühendis Traian Vuia'nın (1872-1950), karşı rüzgâra gereksinim duymadan tamamen kendi gücüyle havalanabilen kendinden pervaneli ilk havadan ağır uçağı ürettiği iddia edilir. Vuia uçağı Paris yakınlarındaki Montesson'da 1906 yılının 18 Martında inşa etmiş ve kullanmıştır. Hiçbir uçuşu 30 metreden daha uzun mesafeli olmamıştır. Buna kıyasla, Ekim 1905'te Wright Kardeşler 39 km mesafeyi aşan, 39 dakika süren ve Huffman Prairie üzerinde dolanan bir uçuş yapmışlardır.

Her ne kadar ilk gerçek anlamda tanımlanabilecek helikopter, Fock FA-61 (Almanya 1936) olsa da, yerden havalanabilen ilk helikopter 1907 yılında uçmuştur.

 İlk Askeri Amaçla Kullanımlar
Uçaklar neredeyse icat edilir edilmez askeri hizmete de dahil edilmiştir. Uçakları askeri amaçla kullanan ilk devlet İtalya(İtalya Krallığı) olmuştur. İtalyan uçakları Trablusgarp Savaşı (29 Eylül 1911-18 Ekim 1912) içerisinde Libya'da bombalama ve keşif amacıyla Osmanlı İmparatorluğu'na karşı görev almışlardır. Bu uçaklar ilk keşif görevini 23 Ekim 1911'de, ilk bombalama görevini ise 1 Kasım 1911'de gerçekleştirmişlerdir. Ayrıca tarihte düşürülen ilk savaş uçağı da bu savaş içerisinde Osmanlı askerlerinin tüfek atışıyla düşürülmüştür.

Savaşta uçak kullanımını İtalya'dan sonra Bulgaristan Krallığı devam ettirmiştir. Bulgaristan uçakları I. Balkan Savaşı'nda (8 Ekim 1912 - 30 Mayıs 1913) Osmanlı'ya karşı keşif amaçlı kullanılmıştır.

 1914 - 1918: I. Dünya Savaşı
Ana madde: I. Dünya Savaşında Havacılık

Uçakların, saldırı, savunma ve keşif amaçlı olarak gerçek anlamda kullanıldığı ilk savaş I. Dünya Savaşı olmuştur.

I. Dünya Savaşı'nda İtilaf Devletleri ve İttifak Devletleri'nin her ikisi de uçakları epeyce kullandılar. Savaşın en ünlü uçağı Sopwith Camel idi ve diğer tüm uçaklardan daha fazla hava zaferi kazanmıştı ancak aynı zamanda da birçok pilotun ölmesine neden olan zor ve kullanışsız kumanda sistemiyle ünlenmişti.

Havacılar, modern çağın teke tek savaşan şövalyeleri olarak görüldüler. Birçok pilot yaptıkları havadan havaya çarpışmalarıyla ünlendiler. Bunlar arasında en çok bilineni Kızıl Baron' lakaplı Manfred von Richthofen idi ve en ünlülerinden olan Fokker Dr I da dahil olmak üzere birçok değişik uçakla yaptığı havadan havaya çarpışmada 80'den fazla uçak düşürmüştü. Öbür taraftan İtilaf Devletlerinden en çok ünlenen pilot ise birçok zaferi olan Rene Paul Fonck olmuştur.

I. Dünya Savaşı sırasında uçakları silah olarak kullanma fikri başlarda gülünç bulunmuş olsa bile, önde gelen tüm kuvvetler uçakları bir fotoğraf çekme aracı olarak kullanma fikrini asla küçümsememişlerdir.  Büyük kuvvetlerin tamamı tipik olarak savaş öncesi spor modellerden amacına göre modifiye edilmiş uçakları sadece fotoğraf çekme amaçlı da olsa mutlaka keşif takımlarında bulunduruyorlardı.  İlk çabaları düşük yük taşıma kapasiteleri yüzünden zorlaştırılmış olsa da, sonraları iki kişilik modellerin geliştirilmesiyle bu çabalar anlam kazanmışlardır.

Uçaklar birbirlerine ateş etmeye başlamadan hemen önce sorun silahı yerleştirerek uygun durağan bir konumun bulunamamasıydı. Fransızlar bu sorunu, 1914 yılında Rolan Garros'un uçağının önüne bir makinalı tüfek takmasıyla çözdüler, fakat Adolphe Pegoud 5 zafer kazanarak, ilk "uçan as|as" oldu  ve sonrasında da çarpışmada ölen ilk as olacaktı.

 1918 - 1939: "Altın Çağ"
I. Dünya Savaşı ve II. Dünya Savaşı arasında geçen yıllar uçak teknolojisinde büyük gelişmelere sahne olmuştur.

Bu dönemde uçak, çoğunlukla tahta ve kanvas (bir çeşit kumaş) malzemesi kullanılarak üretilmekten, neredeyse tamamen alüminyumdan üretilmeye doğru bir geçiş yaptı. Yine bu dönemde motor teknolojisinde de dev gelişmeler oldu ve sıralı su soğutmalı tip motorlardan yıldız ve hava soğutmalı tip motorlara geçildi. Bu sayede elde edilen itme kuvvetinde çok büyük bir artış oldu.  Tüm bu gelişmeler sonucunda alınan ödül ise uçuşların mesafesinin ve yapılan hızın artması oldu. Örneğin Charles Lindbergh, Atlantiği durmaksızın geçen ilk pilot olmasa da yalnız başına geçen ilk pilot olarak Orteig Ödülü olan 25.000£'u aldı. İlk değildi çünkü ondan tam sekiz yıl önce yine Atlantik, ama bu sefer iki kişi tarafından, bir Vickers Vimy uçağı ile Yüzbaşı John Alcock ve Teğmen Arthur Whitten Brown tarafından, 14 Haziran 1919 tarihinde, Newfoundland'teki St. John'dan İrlanda'daki Clifden'e uçularak geçilmiş ve Northcliffe Ödülü olan 10.000£ kazanılmıştı.

Pilotlar, II. Dünya Savaşı'ndan sonra yeni edindikleri kabiliyetleri göstermekte daha hevesli oldular.
Birçok Amerikalı pilot, hava cambazı oldu ve küçük kasabalarda hem gösteriler yaptılar hem de isteyen kişilere ücret karşılığı uçma deneyimi kazandırdılar. Ayrıca yine bu dönemde uçakların yarıştırıldığı birçok hava gösterisi düzenlendi. Bu tür yarışlar hem motor alanında hem de gövde tasarımı alanında büyük gelişmelere yol açtı. Pilotlar nakit para için yarıştıkça bu onları hep daha hızlıyı bulmaya teşvik etti. Bu hava cambazlarının belki de en ünlüsü Amelia Earhart'tı. Aynı zamanda, Atlantik ve İngiliz Kanalını geçen ilk kadın olma rekorunun da sahibiydi.

İskoçya'daki Doğu Lothian'dan havalanıp New York'taki Long Islan'da inip sonra tekrar İngiltere'deki Pulham'a dönen R34 adlı zeplin, Atlantiği geçen havadan hafif ilk hava taşıtı olmuştur. 1929 yılına gelindiğinde, zeplin teknolojisi öyle bir noktaya gelmiştir ki eylül ayında ilk dünya turunu Graf Zeppelin adlı gemi ve yine ekim ayında aynı hava taşıtı ilk ticari transatlantik uçuşu gerçekleştirmiştir. Maalesef, kumanda edilebilir zeplinlerin ömrü 1937 yılındaki meşhur Hindenburg faciası ile son bulmuştur. Hindenburg'un New Jersey Lakehurst'teki iniş alanındaki tutuşup çakılmasının ardından, her ne kadar güvertedeki yolcuların büyük çoğunluğu kurtulmuş olsa da, insanlar yolculukları için zeplinleri kullanmayı bıraktılar. Hindenburg faciası, 21 Temmuz 1919'da Chicago'deki 12 kişinin ölümüyle sonuçlanan Winged Foot Express kazasınında üstüne gelince bu durum zeplinlerin tarih sahnesindeki yerlerini almasına neden oldu.

1930'larda hem Almanya'da hem de İngiltere'de jet motorunun geliştirilmeye başlandı. İngiltere'de, Frank Whittle 1930 yılında bir jet motoru patenti aldı ve 30ların sonuna doğru da bir motor geliştirmeye başladı. Almanya'da, Hans von Ohain kendi jet motorunun patentini 1936 yılında aldı ve benzer bir motoru geliştirmeye başladı. Her ikisi de birbirlerinden habersizdi ve hem Almanya hem de İngiltere kendi jet uçaklarını II. Dünya Savaşı'nın sonunda geliştirmişlerdi.

 1939 - 1945: II. Dünya Savaşı

II. Dünya Savaşı, hava taşıtlarının gelişimi ve üretimlerinde çok büyük adımlara sahne oldu. Savaşa dahil olan tüm ülkeler hava taşıtı ve buna bağlı silah sistemlerinde Almanların V-2 füzesi gibi çok fazla geliştirme ve üretim yaptılar ve bunun sonunda II. Dünya Savaşı ilk uzun mesafeli bombardıman uçağı ile ilk jet avcı uçağına tanık olmuş oldu. İlk gerçek anlamdaki jet uçağın modeli Alman Heinkel He 178'di ve 1939 yılında Erich Warsitz tarafından uçuruldu. Bunun öncü prototipi Coanda-1910 ise 16 Aralık kısa mesafeli bir uçuş yapmıştı. İlk füze olan V-1 ve ilk balistik füze V-2 de Almanlar tarafından geliştirilmişti. Bundan ne jet uçakları ne de balistik füzeler çok etkilendi çünkü ne V-1 çok effektifti ne de V-2 kullanışlı olacak sayılarda üretilmişlerdi. P-51 Mustang uçağının geliştirilmesi taşınan yükün artması açısından ağır bombardıman uçaklarının gelişimi için önemli bir noktaydı. Aşağıdaki tablo ABD'deki uçak üretimini ve özellikle de savaşın bu üretime olan belirgin etkisini göstermektedir:

Ayrıca II. Dünya Savaşı'ndaki uçakların listesi'ne bakınız.

 1945 - 1991: Soğuk Savaş

Ticari havacılık, II. Dünya Savaşı'ndan sonra eski askeri uçakları kullanarak insan ve eşya taşımacılığı yapılarak gelişmeye başladı. Birkaç yıl içinde, Kuzey Amerika, Avrupa ve dünyanın diğer bölgelerini kapsayan uçuşlar yapan birçok şirket kuruldu. Bu hızlı ilerleme B-29 ve Lancaster gibi geniş gövdeli bombardıman uçaklarının kolayca ticari uçaklara dönüştürülebilmesinden kaynaklandı. Aynı zamanda DC-3'nin sayesinde de daha kolay ve uzun uçuşlar olanaklı oldu. İngiliz Comet'''ten sonra, Kuzey Amerika'nın ilk ticari jet uçağı Eylül 1949 yılında uçan Avro C102 Jetliner oldu. 1952 yılına gelindiğinde, İngiliz Denizaşırı Havayolları Şirketi De Havilland Comet uçağını tarifeli seferlerine almıştı bile. Ancak bu teknik gelişmeler devam ederken, bu uçak metal yorgunluğunun neden olması ve özellikle de pencerelerinin şekli nedeniyle, üzerinde oluşan birçok yapısal çatlaktan çok çekmiştir. Metal yorgunluğu, kabinin sürekli döngüsel olarak basınçlandırılması ve ardından da basınçsızlandırılması sonucunda oluşmuş ve tabii ki bu da uçağın gövdesinin feci bir şekilde hasarlanmasına neden olmuştur. Bu sorunlar çözüldüğünde, diğer jet yolcu uçakları çoktan göklerdeki yerlerini almışlardı ki bunlardan bir tanesi de Boeing 700 idi ve bu uçak yolculara sunulan konfor ve güvenliği daha yüksek seviyelere taşımıştı.  707 uçağı, ticari havacılığın günümüzdeki yaygın ve gelişmiş konumuna gelmesinde bir öncü olmuştur.

II. Dünya Savaşının sonunda bile, hala, uçak ve füze teknolojilerinde daha fazla gelişmeye gereksinim vardı. Daha savaşın bitmesinin üzerinden çok geçmemiş olsa da, Ekim 1947'de, Chuck Yeager Bell X-1 adlı füze ile ses hızını geçti. Her ne kadar, savaş sırasında, bazı pilotların bombardıman için daldıklarında ses hızını geçtiklerine dair söylentiler olmuş olsa da, bu uçuş, kontrollü ve seviyeli bir  şekilde ses duvarının geçildiği ilk uçuş olmuştur.  Bunu takiben 1948 ve 1952 yıllarında, bir jet uçağı Atlantiği ilk defa geçmiş ve Avustralya'ya ilk durmadan yapılan uçuş gerçekleşmiştir.

1950'ler askeri havacılık tarihinde yeni bir çağ olarak yazılacaktı. Sovyetler Birliği, Kuzey Amerika ve Avrupa'ya Nükleer silahlar taşıyacak kadar uzun mesafeli uçuşlar yapabilecek bombardıman uçaklarını geliştirdiğinde, Batı ülkeleri buna o uçakları, hedeflerine ulaşmadan önce yakalayıp yokedecek engelleyici uçaklar ile karşılık verdiler.

1961 yılında, gökyüzü insanlı uçuş için artık bir sınır oluşturmaktan çıktı ve Yuri Gagarin dünyadan ayrılıp, 108 dakikalık bir yörünge uçuşunu yapmıştı bile. Bu aşama, 1957 yılında Sputnik 1'in Sovyetler Birliği tarafından uzaya fırlatılmasıyla başlamış olan uzay yarışını hızlandırdı. Birleşik Devletler, buna yanıtı Merkür uzay kapsülü ile Alan Shepard'ı bir yörünge altı uçuş için uzaya göndererek verdi. Aloutte 1'in 1963 yılı da uzay gönderilmesiyle Kanada uzaya bir uydu gönderen üçüncü ülke oldu. ABD ve SSCB arasındaki bu uzay yarışı, insanoğlunun 1969 yılında aya inmesiyle insanlı uçuşun doruk noktasına ulaşmasına neden oldu.

Bu dönemde havacılık tarihindeki tek gelişme uzayda elde edilen bu başarı değildi elbette. 1967 yılında, X-15 adlı uçak, bir uçak için elde edilmiş en hızlı rekoru 6,1 Mach (7.297 km/s) değerine ulaşarak belirliyordu. Atmosfer dışında uçmaları için tasarlanmış uçakları bir kenara koyarsak, bu rekor, o güne kadar motorlu uçuş için elde edilmiş en yüksek hava hızı olmuştur.2004 itibarıyla rekorunu http://tr.wikipedia.org/wiki/X-43AX-43A'ya kaptırmıştır.

Aynı 1969 yılında, Neil Armstrong ve Buzz Aldrin de aya ayak bastılar ve Boeing firması hava taşımacılığının geleceğini yansıtan Boeing 747 tasarımıyla dikkatleri üzerine çekti. Bu uçak bugün hala inşa edilmiş en büyük uçaklardan biridir ve her yıl milyonlarca yolcu taşımaktadır. Ticari havacılık, İngiliz Havayollarının 1976 yılında Concorde uçağıyla sesüstü Atlantik uçuşu sağlamasıyla daha da büyük bir gelişme gösterdi. Birkaç yıl önce Atlantiği 2 saatin altında bir zamanda uçan SR-71 Karakuş adlı uçak hız rekorunu kırmıştı ve Concorde bu gelişmeyi yolcu taşıdığı halde takip etmişti.

20. yüzyılın dördüncü çeyreği, ilk 3 çeyreğin aksine havacılıktaki gelişmeler açısından daha yavaş geçti. Artık uçuş hızında, mesafelerinde ve teknolojisinde devrimsel gelişmeler olmuyordu. Yüzyılın bu dönemi daha çok havacılık elektroniğindeki temel gelişimlere ve havacılıktaki ufak tefek ilerlemelere sahne oldu.

Örneğin, 1979 yılında Gossamer Albatross, İngiliz kanalını geçen ilk insan gücüyle çalışan hava taşıtı oldu. Bu başarı yüzyıllardır süre gelen insan hayal gücünün gerçeğe dönüşümü olmasına rağmen ne ticari ne de askeri havacılığın gelişimine büyük bir katkı sağladı. 1986 yılında Dick Rutan ve Jeana Yeager dünyanın çevresini hiç yakıt ikmali yapmadan ve inmeden bir uçakla katettiler. 199 yılında Bertrand Piccard, dünyanın etrafını balonla dolaşan ilk insan oldu. 20. yüzyılın sonuna gelindiğinde, sesaltı havacılık için artık geliştirilmesi gereken küçük veya büyük başarıların tamamı elde edilmişti. Bundan sonra, gözler uzayın keşfine ve sesten hızlı uçuşa yönelmişti. Artık, Ansari X Ödülü gibi ödüller sayesinde birçok havacılık tutkununun amacı kişisel sesten hızlı roketlerini yaparak atmosfer dışına çıkmayı başarmak olacaktı.

2001 - günümüz
21. yüzyılın başında sesaltı havacılık, tamamen kendi kendini yönetebilen veya uzaktan yönlendirilebilen taşıtlar için pilot kavramını ortadan kaldırma konusuna odaklandı. Birçok İnsansız Hava Aracı ya da İHA geliştirildi. 2001 Nisan'ında insansız hava taşıtı Global Hawk, Amerika'daki Edwards Hava Üssünden kalkıp Avustralya'ya durmadan ve yakıt ikmali yapmadan uçtu. Bu bugüne kadar bir noktadan diğer bir noktaya yapılmış en uzun insansız hava aracı uçuşuydu ve tam 23 saat 23 dakika sürmüştü. 2003 Ekim'inde ilk defa Atlantik'i geçecek ve tamamen kendi kendine kontrollü olan bilgisayar kontrollü bir model uçağın uçuşu gerçekleşti.

Ticari havacılık, 21. yüzyılın başında bir dönemin sonunu Concorde uçaklarının emekliye ayrılmasıyla gördü.
Concorde'un ona özel tasarımı olan ince yapısı ve bundan kaynaklanan yolcu sınırlaması ile çok fazla olan yakıt tüketimi onun her ne kadar iyi bir ticari uçak olmasını engelliyor gibi görünse de British Airways bu uçağın operasyonundan gözle görünür bir gelir elde etmişlerdi.

Bu geri adıma ve havacılığın gelişimindeki yavaşlamaya rağmen, 21. yüzyılın havacılık açısından parlak bir yüzyıl olacağı kanısı genel bir kanıdır. Uçaklar ve füzeler, hızları ve taşıma kapasiteleri bakımından özgün ve asla küçümsenmemesi gereken kabiliyetler taşımaktalar. İnsanların bir yerden bir yere gitmesine gerek duyulduğu sürece havacılığa da gerek duyulacaktır.

Dış bağlantılar
 http://www.flyingmachines.org/—İngilizce
 http://www.thewrightbrothers.org/fivefirstflights.html—İngilizce
 Havacılığın Prehistoryası—İngilizce
  Küçük havacılık bilgisayar oyunları —İngilizce
 Washington Üniversitesi Kütüphanesi Sayısal Koleksiyonu – Taşımacılık Fotoğrafları—İngilizce
 ABD Uzay uçuşları tarihi—İngilizce

Kaynakça
 İngilizce Vikipedi 22 Haziran 2016 tarihli "Havacılık Tarihi" maddesi

Havacılık tarihi


Das Aufstiegsstipendium ist ein Programm der Begabtenförderung des Bundesministeriums für Bildung und Forschung (BMBF). Das Stipendium unterstützt besonders leistungsfähige Berufserfahrene bei der Durchführung eines ersten Hochschulstudiums. Seit der Einführung des Stipendienprogramms 2008 werden jährlich über 1000 neue Stipendiaten in das Förderprogramm aufgenommen.

Die SBB – Stiftung Begabtenförderung berufliche Bildung führt im Auftrag und mit Mitteln des Bundesministeriums für Bildung und Forschung die Auswahl der Stipendiaten durch und begleitet diese während der Förderzeit.

Besonderheiten
Das Aufstiegsstipendium richtet sich an Berufserfahrene mit einer beruflichen Qualifizierung. Das Stipendium unterstützt diese bei einem ersten akademischen Hochschulstudium. Die Berufserfahrung wird belegt durch den Abschluss einer Berufsausbildung und durch eine anschließende Berufstätigkeit von mindestens zwei Jahren mit einem Stellenumfang von mindestens 19 Stunden/Woche.

Eine Förderung ist für Studiengänge in Vollzeit und berufsbegleitend möglich. Voraussetzung: Das Studium erfolgt an einer staatlichen oder staatlich anerkannten Fachhochschule oder Universität und endet mit einem akademischen Abschluss (i. d. R. 'Bachelor' oder 'Diplom'). Die Bewerbung ist vor Beginn eines Studiums möglich. Nach Stipendienzusage ist ein Jahr Zeit, mit dem Studium zu beginnen. Bereits Studierende können sich bis zum Ende des zweiten Studiensemesters bewerben.

Die Förderung erfolgt als Pauschale und ist einkommensunabhängig. Die Förderung für ein Vollzeitstudium beträgt 934 Euro monatlich plus 80 Euro Büchergeld (ggf. zusätzlich Kinderbetreuungszuschuss für eigene Kinder unter 14 Jahren in Höhe von 160 Euro je Kind). Die Förderung für ein berufsbegleitendes Studium beträgt 2900 Euro jährlich.

Auch wer schon langjährig im Beruf steht, kann sich bewerben. In einem Auswahlgespräch sollte begründet werden können, welche berufliche Weiterentwicklung mit dem Studium angestrebt wird.

Bewerbungsvoraussetzungen

Fachkräfte, die in Ausbildung und Berufspraxis besondere Leistungen gezeigt haben, erhalten durch das Programm Unterstützung zur Durchführung eines ersten akademischen Studiums an einer staatlichen oder staatlich anerkannten Hochschule. Die Voraussetzungen für eine Bewerbung um ein Aufstiegsstipendium sind:

 eine abgeschlossene Berufsausbildung oder Aufstiegsfortbildung,
 Berufserfahrung von mindestens zwei Jahren (nach Abschluss der Ausbildung und vor Beginn eines Studiums) zum Zeitpunkt der Online-Bewerbung,
 noch kein Hochschulabschluss (für bereits Studierende: Eine Bewerbung ist vor Beendigung des zweiten Studiensemesters noch möglich),
 ein Nachweis über die besondere Leistungsfähigkeit in Ausbildung und Beruf, u. a. durch die Note der Berufsabschlussprüfung oder der Abschlussprüfung einer Aufstiegsfortbildung (Gesamtergebnis mit mindestens Note 1,9 oder 87 Punkte und mehr). Weitere Möglichkeiten sind die besonders erfolgreiche Teilnahme an einem überregionalen beruflichen Leistungswettbewerb oder ein begründeter Vorschlag des Arbeitgebers.

Auswahlverfahren

Das Auswahlverfahren zum Aufstiegsstipendium hat drei Stufen:

Stufe I – Online-Bewerbung

Die Bewerbung um ein Aufstiegsstipendium erfolgt durch Selbstbewerbung. Interessierte füllen als ersten Schritt ein Online-Formular aus. Die Online-Bewerbung kann während der Bewerbungsphasen über einen Link auf der Website zum Aufstiegsstipendium gestartet werden. Über die Angaben in der Online-Bewerbung wird geprüft, ob die grundlegenden Voraussetzungen für eine Bewerbung erfüllt sind. Dazu gehören u. a. der Nachweis der besonderen Leistungsfähigkeit und der Berufspraxis.

Stufe II – Kompetenz-Check

Wer nach den eigenen Angaben in der Online-Bewerbung die grundsätzlichen Kriterien für die Teilnahme am Auswahlverfahren erfüllt hat, erhält per E-Mail die Zulassung zur Teilnahme an der nächsten Stufe des Bewerbungsverfahrens. Stufe II besteht aus einem Fragebogen zu mehreren Kompetenzfeldern (z. B. Zielstrebigkeit, soziale Kompetenz), der ebenfalls online bearbeitet wird. Ein Expertenteam wertet die eingehenden Fragebögen aus. In Stufe II werden zudem von den Bewerbern Unterlagen angefordert, die die Angaben aus der Online-Bewerbung belegen.

Stufe III – Auswahlgespräch

Bewerbern mit einem besonders guten Ergebnis in Stufe II erhalten eine Einladung zu einem Auswahlgespräch. In diesem Gespräch stellt eine Jurorin oder ein Juror Fragen zum beruflichen Werdegang und zum geplanten oder bereits begonnenen Studium. Grundlage sind die Antworten im Kompetenz-Check. Die Juroren sind Experten aus Wissenschaft und Wirtschaft.

Weblinks

 Aufstiegsstipendium
 Aufstiegsstipendium beim Bundesministerium für Bildung und Forschung
 Interviews zu Berufswegen von Stipendiaten

 Berufsbildung
Stipendium

Aufstiegsstipendium


72059 Heojun este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
72059 Heojun este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Bohyunsan de Young-Beom Jeon și Byung-Chol Lee. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,36 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 10,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 72001-73000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

72059 Heojun


A try square or try-square is a woodworking tool used for marking and checking 90° angles on pieces of wood. Though woodworkers use many different types of square, the try square is considered one of the essential tools for woodworking.

The square in the name refers to the 90° angle. To try a piece of wood is to check if the edges and faces are straight, flat, and square to one another. A try square is so called because it is used to try how square the workpiece is.

Description
A try square is made of two key parts, the blade (also known as a beam or tongue) and the stock, which are fixed together at 90° to form an 'L' shape.

The blade is usually made of wood or steel and is fixed into the stock, which is usually thicker than the blade and made of wood, metal or plastic. Both the stock and the tongue are usually made with parallel edges. Typically the blade and the stock will be rectangular in profile, though on some wooden squares the ends of the blade and the stock might be cut to a decorative shape. Some steel blades also have ruler markings for making measurements.

Often the top of the stock will not cover the full width of the blade so the stock does not get in the way when making a mark. This gap also allows space should an inaccurate blade need to be planed, filed or sanded.

Try squares are typically  long.  squares are handier for small tasks that don't require a longer square, such as marking small joints. A typical general purpose square is . Larger squares are used for tasks such as cabinetry, and are more likely to be made by the woodworker themselves, but other methods are often preferred for such larger tasks.

A common form of try square has a broad blade made of steel that is riveted into a stable, dense tropical hardwood stock, often ebony or rosewood. The inside of the wooden stock usually has a brass strip fixed to it to reduce wear.

On some squares the top of the stock is angled at 45°, so the square can be used as a mitre square for marking and checking 45° angles.

A similar type of square is the engineer's square, used in metalworking and by some woodworkers. The blade is made with both a steel blade and a steel stock and is usually manufactured to a higher degree of accuracy.

Use

The stock is usually held against the edge of the workpiece and either side of the tongue is then used as a straight edge for making a mark, or as a reference to check the accuracy of an angle.

When checking if an angle is square, the woodworker will test the workpiece in multiple places or will pun the square along the length of the workpiece. The woodworker might hold the workpiece up towards a light to help see any gaps between the workpiece and the square. Another method is to try sliding feeler gauges between the square and the workpiece.

For making a mark a woodworker might use a pencil, a pen or, for greater accuracy, a marking knife or blade.

History and symbolism
Wooden try squares have survived from Ancient Egypt and Ancient Rome and can be seen in art from the time. From the 18th century squares began to be manufactured in factories, prior to that they were typically made from wood and made by the tradesmen themselves. Some woodworkers continue to make their own try squares.

The square is incorporated into the most common Freemasonry symbol, the Square and Compasses. Historically squares have also been used by woodworkers, such as joiners and carpenters, as symbols in signs and heraldry to represent their trade. The square as a symbol is also seen in artistic representations of the Christian saints Thomas the Apostle and James the Less.

Accuracy

A square can become less accurate over time through both common use and abuse, such as the edges becoming worn over time or the square being dropped or mistreated. Wooden squares can also vary with changes in temperature and humidity. For this reason more dimensionally stable woods, such as mahogany, are preferred.

There are a number of methods for correcting an inaccurate square by hand. Wooden blades can be corrected using a hand plane and sandpaper, while metal blades can be corrected using a file, emery cloth, or sandpaper.

See also

 Combination square
 Machinist square
 Set square
 Steel square
 Speed square
 Square (tool)

References

Dimensional instruments
Woodworking measuring instruments
Squares (tool)

Try square


Wagersrott Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Schleswig-Flensburg iline bağlı bölge. 5,64 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2003 itibarıyla yaklaşık 233 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Georg Hansen tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.suederbrarup.de

Schleswig-Flensburg iline bağlı yerleşim birimleri

Wagersrott


BBC Online (localizado en la URL bbc.co.uk) es el sitio web principal de la BBC en el Reino Unido. Tiene un resumen de noticias, deportes y entretenimiento, dirigido por la BBC. El 31 de marzo de 2009 ocupaba la posición 57 en la clasificación Alexa. La página oficial del sitio es esta.

Contiene también una sección dedicada a la enseñanza del inglés como idioma extranjero.

Véase también
 BBC News

Referencias

Enlaces externos
BBC Página inicial en la bbc.co.uk
BBC Home Archive en la bbc.co.uk

BBC
Informática en el Reino Unido

BBC Online


Permisküla ist ein Dorf (estnisch küla) in der Landgemeinde Alutaguse (bis 2017 Illuka). Es liegt im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland) im Nordosten Estlands.

Das Dorf hat 16 Einwohner (Stand 2011). Es befindet sich direkt an der estnisch-russischen Grenze.

Einzelnachweise

Ort in Estland
Alutaguse

Permisküla


Pridorozhnaya  es una stanitsa del raión de Kanevskaya del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situada en las tierras bajas de Kubán-Azov, al este del estuario del río Beisug, 9 km al sur de Kanevskaya y 104 km al norte de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 1 742 habitantes en 2010.

Es cabeza del municipio Pridorozhnoye, al que pertenecen asimismo Partizanski y Rakov.

Historia

Fue fundada como jútor Pridorozhni en 1885 por 49 familias provenientes de la stanitsa Starotítarovskaya. En 1909 la localidad contaba con 991 habitantes. En 1914 se finaliza la construcción del ferrocarril entre Krasnodar y Starominskaya. Al año siguiente, 1915, se construye la estación Pridorozhnaya y la población recibe el rango de stanitsa con ese mismo nombre.

Transporte

Cuenta con una estación de ferrocarril en la línea Rostov-Bataisk-Krasnodar del ferrocarril del Cáucaso Norte.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es una traducción parcial de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Придорожная.
 Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net
  en Panoramio

Localidades del raión de Kanevskaya del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1885

Pridorozhnaya


فرانسيس ادريس مودورو أمبان  لاعب كرة قدم كاميروني ولد في 8 نوفمبر 1984 ويلعب مع نادي وفاق سطيف. يلعب كمهاجم ورقمه في الفريق 24.

شهادة
امبان بدأ مسيرته مع كانون ياوندي، وقال انه سرعان ما انتقلت إلى لوكيرين ش أ البلجيكي لكرة القدم في النادي الموسم 2003/2004. وبعد موسم واحد فقط أمبان عاد إلى الكاميرون وانضم إلى آخر النخبة إم تي إن واحدة نادي يونيون دوالا. وأمضى 3 مواسم هناك قبل عودته إلى شبابه نادي كانون ياوندي.وفي فرانسيس Ambane 2009/2010 تم بيعها إلى وفاق سطيف.

شهادة الدولية
وظهر أيضا أنه مع فريق الكاميرون الأولمبية 2004 في أثينا. وكان Ambane القاعدة الرئيسية التي تم تحديدها فقط 3 مرات للمنتخب الكاميرون مباريات وطنية في 2006/2007.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الجزائر
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الهند
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في بلجيكا
لاعبو منتخب الكاميرون لكرة القدم للرجال للمحليين
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون كاميرونيون مغتربون في الجزائر
رياضيون كاميرونيون مغتربون في الهند
رياضيون كاميرونيون مغتربون في بلجيكا
رياضيون من دوالا
لاعبو أولمبي الشلف
لاعبو بطولة أمم إفريقيا للمحليين 2016
لاعبو كانون ياوندي
لاعبو كرة قدم كاميرونيون
لاعبو كرة قدم كاميرونيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الجزائر
لاعبو كرة قدم مغتربون في الهند
لاعبو كرة قدم مغتربون في بلجيكا
لاعبو نادي لوكيرين
لاعبو وداد تلمسان
لاعبو وفاق سطيف
لاعبو يونيون دوالا
مسيحيون كاميرونيون
مواليد 1984
لاعبو كرة قدم من دوالا

فرانسيس أمبان


Theodorus "Theo" Henricus Maria Rasing (* 26. Mai 1953 in Didam) ist ein niederländischer Physiker. Er befasst sich experimentell mit der Spektroskopie von Festkörpern und Oberflächen.

Rasing studierte Physik an der Radboud-Universität Nijmegen, wo er 1976 seinen Diplomabschluss machte und 1982 promoviert wurde. Als Post-Doktorand war er mit einem IBM-Stipendium an der University of California, Berkeley. Er wurde Mitglied des Lawrence Berkeley Laboratory. Ab 1988 war er Assistenzprofessor und ab 1997 mit voller Professur an der Universität Nijmegen. Dort ist er Gründer des Nijmegen Center for Advanced Spectroscopy (NCAS) und (für kommerzielle Anwendungen) des NanoLab Nijmegen.

Rasing ist ein Pionier in der Entwicklung nichtlinearer optischer Methoden zur Manipulation von Molekülen und Materialien auf Oberflächen im Nanometer-Bereich, insbesondere magnetischer Nanostrukturen und magnetische Vielfachschichten (statisch und dynamisch mit Femtosekunden-Laserpulsen).

Hier entwickelte er zum Beispiel die Technik der Magnetization induced Second Harmonic Generation (MSHG) zur Untersuchung magnetischer Schichtstrukturen im Nanometerbereich.

2011 gelang seiner Gruppe die Ummagnetisierung (Übergang von Ferrimagneten zu Ferromagneten) mittels ultrakurzer Laserpulse, was auch Aussichten auf neue sehr schnelle Datenspeicherungsverfahren eröffnet.

2007 erhielt er den Physica-Preis der Niederländischen Physikalischen Gesellschaft und 2008 den Spinoza-Preis, die höchste Wissenschaftsauszeichnung der Niederlande. 2009 war er Distinguished Lecturer der IEEE Magnetics Society. 2010 wurde er zum Mitglied der Königlich Niederländischen Akademie der Wissenschaften gewählt. Seit 2013 ist er ordentliches Mitglied der Academia Europaea. Er ist Träger des Ordens vom Niederländischen Löwen.

Schriften
mit Igor Musevic Surfaces and Interfaces of Liquid Crystals, Springer 2004
Andrei Kirilyuk, Alexey V. Kimel, Theo Rasing: Ultrafast optical manipulation of magnetic order, Rev. Mod. Phys., Band 82, 2010, S. 2731

Weblinks

 Homepage in Nijmegen
 Webseite seiner Forschungsgruppe

Einzelnachweise

Physiker (20. Jahrhundert)
Physiker (21. Jahrhundert)
Spinoza-Preisträger
Hochschullehrer (Radboud-Universität Nijmegen)
Mitglied der Königlich Niederländischen Akademie der Wissenschaften
Mitglied der Academia Europaea
Träger des Ordens vom Niederländischen Löwen (Ritter)
Niederländer
Geboren 1953
Mann

Theo Rasing


المزار أو المقام أو المشهد أو الضريح، هو بناء يُبنى فوق مكان دفن أحد الأنبياء أو أحد الأولياء الصالحين أو مكان صلاتهم وإقامتهم. يزوره الناس لطلب البركة والشفاعة.

الاختلاف بين المصطلحات
 مَزَار: هو إشارة إلى موضع الزيارة، من أماكن الأولياء.
 مَقَام: هو موضعُ الإقامة وزمانها، وليس بالضرورة أن يكون المَقام مكان دفن أو قبر قد يُنسب لأحد الأنبياء أو الأولياء، بل من الممكن أن يكون مكان إقامته في يوم من الأيام أو مكان صلاته أوكان قد مر عليه في يوم من الأيام، ومن ثم اشتهر هذا أو ذاع بين الناس على أنه أحد مقاماتهم فيشاد على هذا المكان بناء أو مسجد لكي يزوره الناس.
 ضَريح: هو الشَّقُّ في وسط القبر، وقد يُعنى به القبر نفسه.
 مَشهد: يُقصد به عادةً البناء الحامل للقبر، أو المكان الذي تتم عنده الزيارة، وعادة ما يكون فوقه قبة مبنيّة.

مصادر

أضرحة
آثار وهياكل مدافن
عمارة دينية

مزار


Valkostur fyrir Þýskaland (þýska: Alternative für Deutschland eða AfD) er þýskur stjórnmálaflokkur sem stofnaður var árið 2013. Flokkurinn er andvígur Evrópusambandinu og er talinn íhaldssamur, þjóðernissinnaður og popúlískur auk þess sem fylkingar innan hans eru taldar öfgahægrisinnaðar og fjandsamlegar í garð innflytjenda, sér í lagi múslima.

Valkostur fyrir Þýskaland varð þriðji stærsti flokkurinn og stærsti stjórnarandstöðuflokkurinn á þýska þinginu eftir þingkosningar árið 2017. Frá þingkosningum ársins 2021 hefur flokkurinn verið fjórði stærsti þingflokkurinn og næststærsti stjórnarandstöðuflokkurinn.

Söguágrip
Valkostur fyrir Þýskaland var stofnaður í Berlín árið 2013 til þess að andmæla aðgerðum Evrópusambandsins til að koma aðildarríkjum evrusamstarfsins til hjálpar á tíma evrópsku skuldakreppunnar. Forveri flokksins voru samtökin Wahlalternative 2013, sem litu Evrópusambandið gagnrýnu auga. Flokkurinn var formlega stofnaður þann 6. febrúar 2013 og hélt fyrsta landsþing sitt þann 14. apríl sama ár. Í upphafi voru margir fræðimenn og hagfræðingar meðal leiðtoga AfD, sem leiddi til þess að flokkurinn var stundum kallaður "prófessoraflokkurinn".

Flokkurinn hlaut 4,7 % atkvæða í kosningum á þýska sambandsþingið í september 2013. Hann náði því ekki yfir fimm prósenta þröskuldinn til að fá sæti á þinginu. Í Evrópuþingskosningunum 2014 vann AfD 7 % atkvæðanna og hlaut sjö af 96 sætum Þýskalands á Evrópuþinginu. Fimm af þessum sjö Evrópuþingmönnum sögðu sig síðar úr AfD og gengu til liðs við klofningsflokkinn ALFA.

Valkostur fyrir Þýskaland fékk fyrst kjörna fulltrúa innan Þýskalands í kosningum á landsþing Saxlands árið 2014. Sama ár náði flokkurinn kjöri á sambandsþingin í Brandenborg og Þýringalandi. Árið 2015 náðu fulltrúar hans kjöri í borgarráð Hamborgar og Bremen og næsta ár á landsþing Baden-Württemberg, Saxlands-Anhalt, Rínarlands-Pfalz, Mecklenburg-Vorpommern og Berlín. Í Mecklenburg-Vorpommern náði flokkurinn 21 prósentum atkvæða, tveimur prósentum meira en Kristilegi demókrataflokkurinn. Þótti þetta mikill táknrænn sigur gegn Angelu Merkel Þýskalandskanslara þar sem Mecklenburg-Vorpommern er heimaland hennar. Í kosningum ársins 2017 fékk flokkurinn einnig kjörna þingmenn á landsþingum Saarlands, Slésvíkur-Holtsetalands og Norðurrínar-Vestfalíu.

Frá árinu 2015 voru talsmenn flokksins þau Bernd Lucke, Frauke Petry og Konrad Adam. Eftir langvarandi innanflokksdeilur voru Frauke Petry og Jörg Meuthen kjörin  leiðtogar flokksins árið 2015. Bernd Lucke sagði sig hins vegar úr AfD og stofnaði nýjan flokk, ALFA. Ástæða afsagnar hans var sú að honum þótti flokkurinn, sem upphaflega hafði sér í lagi verið stofnaður til höfuðs evrunnar, hafa færst of langt til hægri í öðrum málum og væri farinn að einbeita sér um of af andstöðu gegn komu innflytjenda til Þýskalands.

Eftir þingkosningar ársins 2017, þar sem Valkostur fyrir Þýskaland hlaut 94 sæti, tilkynnti Petry að hún hygðist ekki sitja með þinghópi AfD á sambandsþinginu og lýsti því yfir að flokkurinn væri "stjórnlaus" og "gæti ekki boðið upp á trúverðuga stefnuskrá". Petry hafði átt í deilum við harðlínumenn innan flokksins á meðan á kosningabaráttunni stóð. Í kosningunum hlaut flokkurinn 12,6 % atkvæða og varð þriðji stærsti flokkurinn á sambandsþinginu á eftir Kristilegum demókrötum og Jafnaðarmönnum.

Eftir brotthvarf Petry úr flokknum tók Alexander Gauland við af henni sem leiðtogi flokksins ásamt Meuthen. Í nóvember 2019 tók Tino Chrupalla við af Gauland.

Fylgisaukning flokksins í kosningunum 2016 og 2017 skýrist meðal annars af flóttamannakreppunni í Evrópu og andófi gegn ákvörðun Angelu Merkel kanslara um að hleypa um milljón hælisleitendum til Þýskalands.

Í Evrópuþingskosningunum 2019 hlaut AfD 11 kjörna fulltrúa.

Í janúar árið 2021 spurðist út að þýska leyniþjónustan hefði tekið til greina að hefja eftirlit með meðlimum AfD vegna hótana flokksmeðlima sem gengju gegn lýðræði í Þýskalandi. Dómstólar synjuðu leyniþjónustunni síðar um eftirlitsheimild með AfD á þeirri forsendu að flokkurinn væri ekki alvarleg ógn við þjóðaröryggi Þýskalands.

Hugmyndafræði
Eftir að Frauke Petry varð leiðtogi flokksins jók AfD andstöðu sína gegn komu innflytjenda til Þýskalands og lýsti yfir að "íslam [ætti] ekki heima í Þýskalandi". Aðrir talsmenn flokksins hafa jafnframt gagnrýnt umræðu um mannréttindabrot og stríðsglæpi Þýskalands á tíma þriðja ríkisins og lýst yfir að Þjóðverjar ættu að mega vera stoltir af hernaðarafrekum landsins. Björn Höcke, einn af talsmönnum flokksins, hefur meðal annars gagnrýnt helfararminnismerkið í Berlín og sagt að Þýskaland væri "eina þjóð í heimi sem hefur reist minnismerki um eigin skömm í miðri höfuðborginni".

Tilvísanir

Þýskir stjórnmálaflokkar

Valkostur fyrir Þýskaland


Cette page concerne les évènements survenus en 1958 au Vatican  :

Évènement
  : Mort du pape Pie XII à Castel Gandolfo
 25- : Conclave
  : Élection du pape Jean XXIII.

Notes et références

Année au Vatican

1958 au Vatican


Institut supérieur de l'aéronautique et de l'espace (ISAE-SUPAERO), fondată în 1909, este o universitate tehnică de stat din Toulouse (Franța).

Secții
 Master
Domeniu: Inginerie
 Doctorat
Domeniu: Inginerie Mecanică, Inginerie Aeronautică și Spațială, Inginerie Electrică, Automatică, Telecomunicații
 Mastère Spécialisé (în parteneriat cu École nationale de l'aviation civile și École de l'Air)
 MOOC.

Absolvenți celebri
 Henri Coandă, academician și inginer român, pionier al aviației, fizician, inventator
 Mihail Iosifovici Gurevici, proiectant de avioane sovietic
 Yves Sillard, inginer și aviator francez

Referințe

Legături externe
 ISAE-SUPAERO Web

Universități din Franța
Universități tehnice
Toulouse