Technion, aynı zamanda İsrail Teknoloji Enstitüsü (İbranice: הטכניון – מכון טכנולוגי לישראל) adı verilen bir üniversitedir. 1924'te İsrail'in en önemli liman kenti Hayfa'da kurulan üniversite, İsrail'in en eski üniversitesi unvanını taşımaktadır. Technion özellikle mühendislik ve temel bilimler alanlarına yoğunlaşmış olsa da, mimarlık ve tıp konularında da başarılı çalışmalar gerçekleştirmektedir. 1,325,000 metrekarelik Technion City adı verilen kampüste 85 binaya yayılmış olan 18 fakültesi bulunmaktadır. Lisans düzeyinde 49, lisansüstü düzeyde 65 programı olan Technion'da şu an 13,000 öğrenci okumaktadır ve bunların 10,000'i lisans düzeyinde eğitim almaktadır. Technion öğretim üyeleri Prof. Dr. Avram Hershko ve Prof. Dr. Aaron Ciechanover 2004 yılında kimya alanında Nobel Ödülü almışlardır.

Techion – genel bakış

Teknolojinin, bir milletin tarihini, oluşumunu ve kaderini ne ölçüde belirlediği, tarihsel bilimin sorularından biridir  ve Technion-İsrail Teknoloji Enstitüsü, bu konuda dikkat çekici bir örnek teşkil eder. İkinci Sanayi Devrimi'nin  ortaya koyduğu yeni iletişim teknolojilerinin yardımıyla artan Yahudi birliğinin sonucu olarak, Technion, İsrail özgürlüğünü ilan etmeden 36 yıl önce doğdu. O zamanlar, eğittiği mühendislerle, modern bir devletin alt yapısını kuracak uzmanlığı oluşturdu . Buna elektriğin temel yapısı, su teminatı ve yol yapımı da dahil oldu .
1912'de ilk temel taşının yerleştirilmesiyle birlikte, bir asır boyunca, Technion, İsrail Devleti'nin hayatta kalması ve büyümesi için gereken ihtiyaçları fark edip bulmak gibi tarihi bir görev üstlendi . Ünlü bir İngiliz gazeteciye göre, Technion hikayesi, özgür bir millet oluşturma yolunun ortasında kalmış, imkansız sonuçlar bekleyen gruplar için bir örnektir; "Devletin doğmasından uzun yıllar önce, Technion, Modern İsrail Devleti'nin temelini kurdu. Ülkenin bir Bilim ve Teknoloji sahası olmasının temeli, Technion vizyonuna dayanır."
Technion, bio-teknoloji, uydu araştırmaları, bilgisayar bilimleri, nano-teknoloji ve enerjide bir global öncü olma yolunda, hızlıca gelişti. 2004 yılında, bir Technion profesörü, İsrail'in ilk Nobel Ödülünü bilim dalında aldı. 2011'de Profesör Dan Shectman, Kimya dalındaki Qiasicrystal (ya da Schechtmanite) buluşuyla Technion'un üçüncü Nobel Ödülü kazananı oldu. 2012'de yüzüncü yılını kutlayan Technion, 12,850 öğrenci ve 80 lisans programıyla , dünyanın başarılı bir araştırma ve eğitim merkezi oldu. 2011'de Technion, Cornell Üniversitesiyle partner olarak, Roosevelt Adasında, Technion Cornell İnovasyon Enstitüsü'nü (TCII) kurdu .

İlk planlar

Başlangıçta, Yahudi kültürünü yaşamak isteyen Yahudilerin, başka milletlerin kültürleri altında asimile olmadan, İsrail Devleti sınırları içinde meşru bir şekilde kimliklerini yaşamalarını amaçlayan Siyonist hareket, tarihi İsrail topraklarında bir Yahudi Üniversitesi kurma vizyonuna sahipti . Yahudiler genelde teknik ve bilimsel eğitimden uzak kalmıştı ve bu yeteneklere sahip olmadan, Siyonist hareketin bir millet oluşturma vizyonu ancak bir rüya olarak kalacaktı.

1902'de Theodor Herzl, Hayfa'yı; "Büyük bir park… tepede elektrikli tren… uygulamalı bilim, mühendislik ve teknoloji sayesinde meydana gelmiş, muhteşem evlerin ve kamu kurumlarının bulunduğu bir şehir" olarak öngördü. Herzl, politik Siyonizm'e yeni ve pratik zorunluluk ekledi. 1901'deki 5. Siyonist Kongresi'yle birlikte, baskı kültürel kurumlar kurma üzerinde oldu.

1920'li yaşlarda 3 gençten oluşan bir grup: Viyana'da felsefe ve Siyonizm öğrencisi olan Martin Buber; Berlinli politik yazar ve editör Bethold Feiwel, Chaim Weizmann, bir Yahudi Üniversitesinin kurulmasını ve üniversitenin ilk amacının teknoloji eğitimi olmasını öncelik olarak tutan bir topluluk kurdu. Bu topluluk, yaşadıkları yerdeki üniversitelere girmek isteyen gençlerin yaşadıkları zorlukları anlatan bir doküman hazırladı . Yahudi öğrenciler için, teknik eğitim almakta yaşadıkları problemlerin diğerlerinden çok daha ciddi olduğunu yazdılar. Problem ekonomik ve sosyaldi. Mesela Rusya'da, Yahudiler ticari işlerde çalışmaya itilmekten, teknik eğitim almaktan mahrum bırakıldılar.
Plan, bir hazırlık Teknik okulu kurmaktı (Technikum). Bu okul kısmen öğrencileri üniversitelere hazırlamayı ve kısmense özgür bir kurum olarak, gençleri teknik, tarımsal ve benzeri mesleklerde eğitmeyi amaçlayacaktı. Mezunlar, Yahudi sanayisinin temelini oluşturacaktı.

1903'te Filistin'deki 60.000 Yahudi, günümüzdeki İsrail'deki parlamentonun (Knesset) selefi olan ilk milli-demokratik meclisi için seçime gitti. Bu meclisin adı Knessiah Rishonah (Birinci Meclis) idi. Bu meclis, Yahudilerin kendi yönetimlerini oluşturmaları için attıklar ilk temelden gelen hareketti. Siyonist lider, Doktor Menahem Ussishkin bu meclisi kullandı ve Filistin'de bir yüksek öğretim enstitüsünün kurulmasının ivediliğini dile getirdi. Meclis, Filistin'de bir politeknik enstitüsünün kurulması için bir çözüm önergesini destekledi ve İsrail Teknoloji Enstitüsü- Technion (kağıt üzerinde) doğdu. Paul Nathan (Alman Yahudilere Yardım Kurumu) farklı Yahudi gruplarını Technion şemsiyesi altında bir araya getirmekte ve kaynak bulmakta merkezi bir rol oynadı .

İlk bağışlar

Vefat eden Rus çay tüccarı K. Zeev Wissotzky, vasiyetinde büyük bir miktar  bağış bıraktı. Vasiyete göre, bu bağıştan, on yılda iki defa kamu kuruluşları pay verilecekti. Vasiyeti yerine getirenler arasında, Ahad Ha-Am adlı önemli bir Siyonist filozof vardı. Ahad ha-am, Wissotzky'nin oğlunu, Teknik okulun planında görevlendirdi ve böylece 100,000 Rublelik ilk bağış bulunmuş oldu. 1908'de, Amerikalı yardımsever Jacop Schiff "kutsal toprakları" geziyordu. Schiff, Filistin'deki Yahudilerin içinde bulundukları fakirlik ve çaresizlikten etkilendi. Teknik eğitim verecek bir kurum fikrini beğendi.

Avrupa'da, yeni Teknik Okul'a (Technikum) verilen ilgi arttı. 1909'da, daha sonra İsrail'in devlet başkanı olacak olan, Dr. Chaim Weizmann, Manchester'daki bir Siyonist konferansta, "milli teknik okul" çalışmalarının yolunda gittiğini rapor etti . Birçok ülkeden zengin Yahudi, cömert yardım sözleri verdi.

Hayfa'nın seçilmesi

Kudüs'teki Yahudi toplumu, Teknik okulun Kudüs'te açılması için çeşitli girişimlerde bulundu ve bu isteği dile getirmek için bir komite oluşturuldu. Fakat Hayfa seçeneği daha güçlü kaldı:

Hayfa, geleceğin şehri olmaya çok uygundu… büyük bir liman ve sanayi merkezi. Ayrıca demir yolu inşasıyla, Şam ve Bağdad'a bağlanabilirdi. Böylece okul kara taşımacılığına uygun bir alanda olurdu.
Hayfa'daki yerli Yahudiler sert bir şekilde kimliklerini ve varlıklarını hissettirmiyordu. Dindarlığın merkezi olan Kudüs ya da Jaffa gibi Yahudi milliyetçiliğinin fazla hissettirilmediği bir yerdi ayrıca. Bu durum bir nötrlük yarattı ve Hayfa, bu şekilde tartışma ve saldırılardan uzak bir alan olabilirdi.
Hayfa'daki Yahudi nüfusu küçüktü ve oradaki toplumda etkisi azdı. Okulun yapımı, kuzeyde nüfusun artışını ve Yahudi olgusunun baskınlığını artırabilirdi.

1912: İlk temel taşı

Ekim 1909'da Prusyalı mimar Alexander Baerwald, yeni bina için bir plan oluşturmakla görevlendirildi. Daha öncelerde Albert Einstein'la birlikte enstrüman çalmış olan bu mimar, Avrupa ve Doğu unsurlarını karıştırmak istedi.

Mütevelli heyeti Baerwald'in muhteşem tasarımını beğendi ve ağustos 1910'da, Baerwald, bütün planı detaylarıyla çizmekle ve planı uygulamaya sokmakla görevlendirildi. Taşın yanı sıra diğer birçok yapı malzemeleri, dışarıdan getirildi. Kireç Fransa'dan, çimento Almanya'dan. Su tesisatı kurulum malzemeleri ve diğer demirbaşlar da ayrıca Avrupa'dan geldi. Kuyu kazmak birçok problem doğurdu. İlk çabalarla ancak 40 metreye inilebildi ve bu noktada yetenekli işçi olmadığından duraksama yaşandı. Gerekli dinamitleri bulmak için izin alındı fakat su ancak yabancı bir usta geldiğinde bulundu. 93 metre dipte suya kavuşuldu. Kuyu için 100 metreye inildi. Carmel dağının yüksek yamaçlarında suyun bulunması, Hayfa'yı değiştirecekti. Ayrıca Kuyu ve onun suyu, Teknik okulun önemli bir geliri halini alacaktı .
Titanik gemisinin battığı ve nadir olan tam güneş tutulmasının yaşandığı yılda, Teknik okulun ilk temel taşı, 11 nisan 1912'de yerleştirildi. Bu tam İsrail devleti özgürlüğünü ilan etmeden 36 yıl önceydi. Osmanlı himayesi altında, seneler sürecek bir rüyanın ilk fiziksel adımına şahit oldu Yahudiler.

Diller Savaşı

Almanya'daki Yahudiler tarafından yürütülen global eğitim kurumu, Hilfersvein ile Siyonist Hareket arası, süregelen ideolojik karşıtlık, Diller Savaşı olarak da bilinen, daha ciddi bir atışma halini aldı . Bu atışma Teknik okuldaki eğitim dili üzerine oldu. Modern İbranice, hala çok yeniydi ve eski İbranice teknik eğitim için kullanmak imkânsızdı. Eğitim dilinin Almanca olması üzerine güçlü bir istek vardı. İngilizce olması da önerildi fakat I. Dünya Savaşı sonunda, Almanya'nın yenilmesi ve Filistin üzerindeki etkisi azalınca, Teknik okuldaki eğitim dilinin İbranice olması üzerinde anlaşıldı .

Albert Einstein ve diğer destekçiler

Filistin'de Yahudiler için teknik ve bilimsel eğitim fırsatlarının doğması, özellikle Albert Einstein için yatırım yapmaya değer bir konuydu. Einstein, Amerika Technion Topluluğu  yemeğinde, "Filistin'in gelişmesi, Yahudiler için çok büyük öneme sahip" açıklamasında bulundu.. 1923'te Einstein Technion'u ziyaret etti . Ziyareti esnasında ilk palmiye ağacını dikti. Ağaç günümüzde,Hadar'daki eski binanın önünde durmakta. Einstein, Almanya'ya dönüp ilk Techion topluluğunu kurmak ve başkanı olmak istedi. Einstein sonra Filistin'de yüksek eğitim için bağış bulmaya gitti , bu konuya kendi deyimiyle "kalbini koydu"  Einstein'ın motivasyonu milliyetçilikten değil, hümanistliktendi; "her yerde kötü davranışlara maruz kalan, kabilemden insanlar için yapabileceğim her şeyi yapacağım ."

İlk dersler

Technion ilk öğrencilerini 1924'te kabul etti ve resmi açılış 1925'te gerçekleşti. İlk dersinde 17 öğrenciye sahipti. Bu öğrencilerden sadece birisi kadındı ve branşı mühendislik ve mimarlıktı .

II. Dünya Savaşı

1930'larda, Enstitü, Polonya, Almanya ve Avusturya'dan birçok sayıda öğrenci ve önemli akademik kişileri çekti. Bu kişiler Nazi rejiminden kaçıyorlardı. Bu dönemdeki parasal sıkıntılar içinde, Technion öğretim kadrosu bir oylama ile geçici olarak maaşsız çalışma kararı aldı, bu şekilde kurum hayatta kalabilecekti . 1930 sonlarına doğru, teknik okul mezunlarına olan ihtiyaç arttı ve birçok Technion öğrencisi, İngilizlerle birlikte, Nazilere karşı savaşa katıldı. Okula giren öğrenci sayısı her geçen gün arttı. 1934'te Endüstriyel Teknoloji fakültesi kuruldu ve bu fakülte birçok alanı içinde barındırdı. Zamanla, bu alanlar birer bağımsız fakülteler haline geldi. İsrail Devleti'nin kurulmadan önce, Technion, çok önemli olan savunma konularının çözüme ulaştığı merkez –Hagannah oldu .

İsrail'in bağımsızlığı

1948'de, 680 öğrencisiyle, Technion, İsrail Özgürlük İlanını kutladı. Bir devlet geliştirme, üniversite üzerinde yeni ihtiyaçlara neden oldu. Bu ihtiyaçlara cevap vermek adına, Technion birçok yeni ve hırslı projelere adım attı. 1948'de Elektrik Mühendisliği fakültesi ve Makine mühendisliği fakültesi kuruldu. Havacılık Mühendisliği departmanı 1949'da kuruldu ve bu departman İsrail'in başarılı havacılık endüstrisi ve Hava kuvvetlerinin temelini oluşturdu .

Hızlı genişleme ve Yeni Kampüs

1951'e kadar lisans öğrencisi sayısı 966'ya yükseldi. Hayfa Merkez'indeki asıl kampüs çok küçük kaldığı için, Başbakan David Ben-Gurion yeni kampüs için Carmel Dağı üzerinde 300 dönümlük bir arazi seçti. 1953'te enstitü Carmel Dağı'ndaki Technion şehrine taşınmaya başladı. 1950'lerde ise sırasıyla Havacılık Bölümü Mühendisliği (1953, sonradan Hava ve Uzay Mühendisliği adını aldı), Ziraat Mühendisliği (1953), Kimya Mühendisliği
(1954), Kimya (1958), Genel Çalışmalar (1958, sonradan İnsanlık ve Sanat Fakültesi adını aldı), Endüstri Mühendisliği ve Yönetimi fakülteleri kuruldu.

Yıllar süren savaşlar ve barışlar

1960'larda, Technion, Afrika ve Asya gibi gelişmekte olan ülkelerden yüzlerce öğrenciye kapılarını açtı. Technion fakülte üyeleri, Birleşmiş Milletler projeleri altında dünya çapında birçok ülkede teknik yardımda bulundular. Disiplinler arası eğitim trendinin ortaya çıkmasıyla birlikte Technion birçok yeni departman kurdu; Biyomedikal Mühendislik, Bilgisayar, Uygulamalı matematik. 1969'da, Tıp Fakültesini kurdu. 1970'ler İsrail için birçok ekstrem durumla geçti, Yom kipur Savaşından – Mısır'la barış anlaşması için beklentilere. Bütün bu süreçler boyunca, Technion, İsrail'in girişimlerinde ön safhada bulundu. Gerek yeni teknolojiler geliştirerek geleceğini garantileyerek gerekse bölgesel projeler planlayarak . 1971'de Biyoloji fakültesi kuruldu.

İsrail Yüksek-Teknolojisinin Doğuşu

1980'lerde Technion'daki araştırmalar ve yüksek sayıdaki mezunları, İsrail'deki yüksek teknoloji endüstrisinin gelişmesini sağladı . Fiber optikten, Opto-elektroniğe, mezunların teknolojik gelişmelerin lokal takipçileri olduğu çok belirgindi. 1990'lar başında, Sovyetler Birliği'nden gelen büyük göç öğrenci sayısını inanılmaz artırdı. Ayrıca kaliteli bilim adamları da bu akımla Technion'a geldiler.
Technion'un sanayiyle bağları arttı, yeni akademik programlar geliştirildi ve büyük bir genişleme programı başlatıldı. Bunun içinde, Henry ve Marilyn Taub Teknoloji Merkezi yapıldı. 1998'de Asher Uzay Araştırmaları Enstitüsü (ASRI)başarılı bir şekilde "Gurwin Techsat II" mikro uydusunu gönderdi ve bu Techion'u kendi uydusunu tasarlayan, yapan ve uzaya gönderen 5 üniversiteden biri yaptı. Techion günümüzde geleceğin ihtiyaçlarını araştırmaya devam etmekte.

Bilim Dalında İlk Nobel Ödülleri
2004'te, Techion'dan iki bilim adamı İsrail'in bilim dalında aldığı ilk Nobel Ödüllerini aldılar: Avram Hershko, Aaron Ciechanover (İrwin Rose ile birlikte) . 2011 yılında, Quasiperiodik kristaller (ya da Schechtmanite) projesiyle Kimya dalındaki Nobel Ödülü, Profesör Dan Schetman'a verildi.

Tarihi Techion Başarıları
Technion, bir öğrenci programıyla, kendi uydusunu tasarlayan, yapan ve gönderen beş üniversiteden biri (1995) .
DNA uzantıları kullanarak (ilk defa), insan saç telinden 1000 kat daha ince olan iletken tel yapıldı .
Dünyanın her yerinde satılan anti-Parkinson sendromu ilacının temeli .
2011'de Profesör Schechtman'a Nobel Kimya Ödülü Kazandıran, Schechmanite ve Yarıperiyodik kristaller.
Lempel-Ziv Algoritması, uluslararası veri sıkıştırma standardı oldu ve bir IEEE mihen taşı oldu .
Embryonik kök hücrelerin tıpta kullanılabileceğini ortaya çıkaran ilk yazının yazarlarından olmak.
%70'ten fazla İsrail Yüksek-Teknoloji endüstrisinin sahipleri ve yöneticilerinin Technion mezunu olmaları .
Techion'daki bir grup öğrenci PHP (web programlama dili) (3'ten 5, bütün versiyonları) yaptı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Technion on YouTube
 Technion website in English
 Technion on Twitter
 Technion on Facebook
 TechnionLIVE E-Newsletter
 Centennial film about Technion history
 TechnionLIVE Blog of International News on Technion

Hayfa'daki yapılar
Hayfa'daki kuruluşlar
İsrail'deki üniversiteler
1912'de Osmanlı İmparatorluğu'nda kurulan oluşumlar
1912'de kurulan eğitim kurumları
1924'te kurulan eğitim kurumları

Technion


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Rykynčice enthält die drei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Rykynčice im Okres Krupina.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Rykyncice
!


Pampa salvaje es una película del género de drama filmada en coproducción de Argentina, España y Estados Unidos dirigida por Hugo Fregonese sobre el guion de Homero Manzi y Ulises Petit de Murat que se estrenó el 16 de mayo de 1966 en Madrid y el 7 de julio de 1966 en Buenos Aires; tuvo como protagonistas a Robert Taylor, Ron Randell, Marc Lawrence, Ty Hardin, Rosenda Monteros y Ángel del Pozo. La película es una nueva versión de la que Hugo Fregonese codirigiera con Lucas Demare en 1945 titulada Pampa bárbara, con Francisco Petrone y Luisa Vehil. Contó con la asesoría de vestuario de Hugo Mac Dougall.

Sinopsis
Filme de aventuras que transcurre en 1870 en un lejano fuerte de la pampa, la última avanzada del ejército en aquellas tierras. Un renegado le ha suministrado armas y cautivas a los indios para que ataquen el fuerte y los enfrentará un capitán del Ejército con sus soldados.

Críticas
Raúl Manrupe y María Alejandra Portela opinaron que la película era un "torpe remake de Pampa bárbara, con gauchos doblados al español, chinas improbables de escote sexy y un astro internacional en la última etapa de su vida. Prescindiendo de eso, entretenida" en tanto el crítico de Primera Plana escribió: "Fregonese no se plagia en esta remake de Pampa bárbara …y demuestra …que el southern es un género capaz de entretener al gran público y engordar a los productores".

Reparto
 Robert Taylor …Capitán Martín
 Ron Randell	... 	Padrón
 Marc Lawrence	... 	Sargento Barril
 Ty Hardin	... 	Miguel Carreras
 Rosenda Monteros	... 	Rucu
 Ángel del Pozo	... 	Teniente Del Río
 Felicia Roc	... 	Camila Ometio
 Charles Fawcett	... 	El Gato (soldado)
 Enrique Ávila	... 	Petizo
 José Jaspe	... 	Luis (soldado)
 Julio Peña	... 	Chicha (soldado)
 Laya Raki	... 	Mimí
 Laura Granados	... 	Carmen
 Ingrid Ohlenschläger	... 	Mujer madura
 José Nieto	... 	General Chávez
 Barta Barri
 José María Caffarel
 Juan Carlos Galván
 Sancho Gracia
 Mario Lozano
 Isabel Pisano
 Lucía Prado
 Milo Quesada
 Héctor Quiroga
 George Rigaud
 Pastora Ruiz

Notas

Referencias

Enlaces externos
 Información sobre Pampa salvaje en Internet Movie Data Base
 Información sobre Pampa salvaje en el sitio de cine nacional

Pampa salvaje


In Carnatic music, the anupallavi comes after the pallavi and is usually the second section of any composition. It is then followed by one or more charanams. The anupallavi is optional. In compositions that do not have an anupallavi, there often exists a Samrashti Charanam that combines both the anupallavi and charanam of the composition which directly follows the pallavi. It is usually sung at a higher pitch and adds more beauty to the music. Usually the Anupallavi is shorter than the Charanam . In Sanskrit 'anu' means 'next'.  It literally means 'next to pallavi'.

Carnatic music terminology

Anupallavi (music)


Selon les contextes, l'inviolabilité peut signifier :

Droit

Droit constitutionnel
L'inviolabilité du souverain dans les monarchies (cf. Loi décrétant l'inviolabilité du roi).

Droit international
L'inviolabilité des frontières est synonyme d'intégrité territoriale.
L'inviolabilité diplomatique est une des immunités diplomatiques prévues pour les diplomates dûment accrédités dans un pays.

Common law
L'inviolabilité de la demeure est protégée par la doctrine du château en common law, de même que la Charte des droits et libertés de la personne au Québec.

Philosophie ou religion
L'inviolabilité de la vie humaine est un concept philosophique ou religieux (cf. encyclique Evangelium vitæ).

Lexique juridique

Inviolabilité


White man in South Africa er en film instrueret af Kløft, Jan og Martin.

Handling

En musikvideo om kampen for et frit Sydafrika, der også kommer ind på, hvad den hvide mand har udrettet gennem koloniseringen. Kort sagt, den hvide mands respektløshed gennem tiderne.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1986

Eksperimentalfilm fra Danmark

White man in South Africa


Echipa națională de handbal masculin a Franței reprezintă Federația Franceză de Handbal în competițiile regionale și internaționale.

Palmares

  Jocurile Olimpice
 AUR (2) : 2008, 2012
 Argint (1) : 2016
 Bronz (1) : 1992

Campionatul Mondial
 AUR (6) : 1995, 2001, 2009, 2011, 2015, 2017
 Argint (1) : 1993
 Bronz (3) : 1997, 2003, 2005

Campionatul European
 AUR (4) : 2006, 2010, 2014
 Bronz (1) : 2008

Jocurile mediteraneene
 Argint (3) : 1987, 1993, 2009
 Bronz (1) : 2001

Echipe naționale de handbal masculin


غوكا (Гуча) هي مدينة في مورافيكا في مقاطعة وسط صربيا في صربيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 2000 نسمة.

توأمة
لغوتشا اتفاقيات توأمة مع:
 لوبيز

مراجع

أماكن مأهولة في صربيا
أماكن مأهولة في مقاطعة مورافيكا

غوتشا


En vandverden eller en oceanverden er et himmellegeme, der indeholder en betydelig mængde af flydende vand, enten på overfladen eller under overfladen under en skal af is. Det kan være en vandplanet, en oceanplanet, en vandmåne eller en oceanmåne. Kometer betegnes normalt ikke som vandverdener, selv om de kan indeholde forholdsvis store mængder is. Betegnelsen oceanverden er også blevet brugt nogle gange for himmellegemer med en stor mængde af en væske som ikke er vand, som for eksempel lava (på Jupiters måne Io) eller ammoniak (som i det indre ocean på Saturns største måne Titan).

Jorden er det eneste sted man kender i hele universet med flydende vand på overfladen. Vandverdener er af ekstrem interesse for astrobiologer på grund af disse verdeners potentiale til at udvikle liv og opretholde den biologiske aktivitet over geologiske tidshorisonter. Der er ledes ihærdigt efter exoplaneter med betingelser for flydende vand, da flydende vand anses for at være en nødvendig forudsætning for liv.

Forudsætningen for flydende vand

Forudsætningen for at vand ikke er i form af is, men er flydende, er først og fremmest at der tilføres tilstrækkelig energi for at balancere afkølingen til verdensrummet, f.eks. stråling fra Solen jf. den beboelige zone, fra radioaktivitet, eller eventuelt igennem vulkanisme eller fra tidevandskræfter.

Vandmåner og vanddværgplaneter

De bedst etablerede vandverdener i vores solsystemet omfatter månerne Saturns måne Enceladus, og Jupiters måner Europa, Ganymedes og Callisto. Det forventes at en del himmellegemer i det ydre af vores solsystem kan have oceaner af vand under overfladen, f.eks. dværgplaneterne Pluto, Ceres og Eris samt Saturns måner Dione og Mimas, Uranus måne Oberon og Neptuns måne Triton.

For et koldt, mindre himmellegeme som Enceladus vil der være et ocean af flydende vand imellem en fast overflade af is og et fast lag af klipper i kernen bestående af silikater. For et koldt, større himmellegeme som Ganymedes vil der også være en overflade af is, men vandet i bunden af det flydende hav være under højt tryk og omdannes til is, så det flydende vand vil danne en "vand-sandwich", et hav, der ligger mellem to lag is. En vigtig forskel mellem disse to tilfælde, er, at for de små himmellegemer er havet i direkte kontakt med silikater, som kan give energi og næringsstoffer til simple former for liv.

Exoplaneter

Uden for vores solsystem er de følgende exoplaneter de mest sandsynlige bud på vandplaneter: GJ 357 d, Proxima-b, Kepler-11, GJ 1214 b, Kepler-22b, Kepler-62f, Kepler-62e og TRAPPIST-1-systemet.

Se også

 Klippeplanet

Eksterne links og henvisninger

 Sensationel opdagelse: Planet ligger tæt på Jorden og kan have liv. TV2 2016
 Havareret vandplanet er fundet nær en udbrændt sol. Politiken 2013
 Hubble har fundet spor af vand på exoplaneter. Videnskab.dk 2013
 TESS satellite uncovers 'first nearby super-Earth. PhysOrg 2019
 PLANETS AROUND STARS LIKE PROXIMA CENTAURI ARE PROBABLY EARTH-SIZED WATER WORLDS. Universe Today 2016

Astronomi
Exoplaneter

Vandverden


Petnaesta Vlada Republike Hrvatske je aktualni saziv Vlade Republike Hrvatske, kojoj je mandat započeo 23. srpnja 2020. Predsjednik Vlade je Andrej Plenković, kojemu je to drugi uzastopni mandat na toj dužnosti.

Dana 23. srpnja 2020., na 1. sjednici, Hrvatski sabor je iskazao povjerenje Vladi Republike Hrvatske (76 glasova "za", 59 "protiv", 0 "suzdržan").

Petnaesta Vlada RH je manjinska koalicijska vlada sastavljena od HDZ-a i SDSS-a. Vanjsku podršku u Saboru od početka mandata daju joj HSLS, HDS, HDSSB, HNS, Reformisti, te preostalih pet zastupnika nacionalnih manjina i nezavisna zastupnica Marijana Petir, a od lipnja 2021. vlada ima i programsku podršku Silvana Hrelje iz HSU-a.

Tijekom mandata ove vlade Andrej Plenković postao je predsjednik vlade sa najdužim stažem na toj dužnosti. Naime, 4. svibnja 2022. nadmašio je dotadašnji rekord Ive Sanadera, koji je na tom mjestu proveo 5 godina i 195 dana.

Tijek mandata

Mandat 15. vlade, među ostalim, obilježen je nastavkom mjera kojima je cilj ograničiti utjecaj svjetske pandemije Covida-19 na Hrvatsku, a koje su s vremenom izazvale oprečne stavove u hrvatskoj javnosti. Naime, ova vlada je nastavila mnoge prakse koje su već bile usvojene tokom mandata 14. vlade: zahtijevanje da se građani pridržavaju mjera socijalnog distanciranja, nošenja zaštitnih maski za lice u zatvorenim prostorima te ograničavanja javnih okupljanja u većem broju. Vlada je također započela nacionalni program cijepljenja, koji je naišao na mješoviti odgovor građana.

Oko 8 sati ujutro, na dan 12. listopada 2020., na Trgu svetog Marka dogodio se je oružani napad na zgradu Banskih dvora, u kojemu je ranjen jedan policajac. Počinitelj je bio 22-godišnji Danijel Bezuk, koji si je nedugo nakon počinjenja kaznenog djela oduzeo život. Državno odvjetništvo je u srpnju 2021. godine utvrdilo da je taj napad bio čin terorizma, što ga čini prvim službenim takvim činom na tlu Hrvatske od islamističkog bombaškog napada u Rijeci, 20. listopada 1995. godine.

Na dane 28. i 29. prosinca 2020. godine, područje grada Petrinje, ali i šire središnje Hrvatske, pogodila su tri snažna potresa. Ti potresi također su značajno dodatno utjecali na stabilnost već oštećenih zgrada u Zagrebu, kojega je potres bio pogodio u ožujku 2020.

U srpnju 2021. dovršena je izgradnja osnovne strukture Pelješkog mosta, što je prvi korak prema tome da se jug Hrvatske konačno prometno poveže s ostatkom države. Radovi koji predstoje uključuju postavljanje prometnica preko mosta, kao i ograde te hidroizolacije, a potrebno još je izgraditi i pristupne prometnice.

Sastav vlade

Predsjednik i potpredsjednici

Ministarstva i ministri

Izvori

Poveznice

 Vlada Republike Hrvatske
 Popis hrvatskih predsjednika Vlade
 Predsjednik Vlade Republike Hrvatske

 15

Petnaesta Vlada Republike Hrvatske


Ancona veya Ankona (İtalyanca: Ancona), İtalya'nin merkezi Marche bölgesinin ve ayni adli Ancona ili merkezi olan Adriyatik Denizi kıyısında (1 Ocak 2016 itibarıyla) 100.861 nüfuslu bir liman kentidir. Ancona, Adriyatik Denizi'nin en büyük ticaret limanıdır ve gemi yapım tersaneleri bulunur.

Tarihçe

Ancona İ.O. 4. yüzyılda Siracusa Yunan sömürgesi olarak kuruldu. Ancona'yı İ.O. 268'de antik Romalılar aldı. Şehir uzun süre Roma İmparatorluğu'nun egemenliğinde kaldı. Batı Roma İmparatorluğu zayıflayıp barbar kavimler istilasına maruz kaldığı dönemde Ancona Gotlar ve Lombardlar hücumlarına uğradı ama bunları püskürttü.

Bizans İmparatorluğu'nun İtalya'da bulunan arazilerinin idarecisi olan Ravenna Eksarhlığı idaresinde bulunan "Pentopolis" adı verilen büyük şehirlerinden biri oldu. Emeviler ve Abbasiler dönemlerine Arapların Akdeniz'de filoları bulunduğu dönemde denizden Arap hücumlarına karşı koydu.

Kuzey İtalya'nın Karolenj İmparatorluğu Franklarınca istilasından (Marche isminin geldiği) Ancona Marklığı merkezi oldu.

MS 1000 civarında Ancona gittikçe serbestlik kazanmaya başlayıp çok geçmeden (Gaeta, Tranı ve Raguşa ile aynı zamanda) denizcilikle uğraşan bir İtalyan şehir Cumhuriyeti - Ancona Cumhuriyeti hüviyetini aldı. Ancona Cumhuriyeti şehrin üç mahallesinden terzieri) seçilen altı kişiden oluşan "İhtiyar Heyeti" tarafından idare edilen oligarşi idi. Cumhuriyet Akdeniz bölgesinde çok geçerli "agontano" adlı bir para bastırmaktaydı. Ancona Cumhuriyeti çok kere Ragusa Cumhuriyeti ile müttefik olarak, çok kere Venedik'e karşı, hareket etti. Ancona Cumhuriyeti gemi filoları Haçlı Seferlerine büyük destek sağladı. 12. yüzyılda Ancona Papa ve Kutsal-Roma Germen İmparatorluğu mücadelelerine çok defa "Guelfolar (Papalar Yanlısı)" olarak katıldı. "Ancona'lı Cyriacus" 15. yüzyılda Akdeniz bölgesi üzerinde ve özellikle Osmanlı İmparatorluğu arazileri üzerinde yazdığı 6 cilt kitap o yüzyılın en önemli birincil kaynakları arasındadır.

1532 yılında Ancona Cumhuriyeti istiklalini kaybetti ve Papa VII. Clement tarafından Papalık Devleti'ne dahil edildi. Bu dönemdeki tek-erkli idarenin gücü Ancona'nın güçlü kalesinden anlaşılır. Papalık idaresi limanı genişletti ve 18. yüzyılda ünlü karantina istasyonu olan Ancona "Lazaretto" binasını inşa ettirdi.

Ancona 1797 Napolyon Fransa'sı tarafından işgal edilip "Ancona Cumhuriyeti" tekrar kurulduğu ilan edildiyse de 1798'de "Roma Cumhuriyeti"ne bağlanıp "Metauro Departmanı" merkezi oldu. Fransız idaresi 1814'e kadar devam etti.

1815 Viyana Kongresi tarafından Papalık Devleti'ne geri verildi. 1830 devrimleri sırasında Papalık Devleti'nde de ortaya karışıklıkları bastırmak için Fransız desteği istendi ve şehir 1832-1838 arasında Fransız birlikleri işgali altında kaldı. 1849'daki Birinci İtalyan İstiklal Savaşı sırasında Ancona, "Papalık Devleti"'nden ayrıldığı ve "Roma Cumhuriyeti"ne katıldığını ilan etti. Papa topraklarını geri almak Avusturya ordusundan yardım istedi. Venedik ve Roma şehirleri gibi, Ancona Avusturya ordularının kuşatma hücumlarına birkaç hafta mukavemet ettiyse de sonunda Avusturyalılar tarafından işgal edildi.

1850li yıllarda Ancona şehri gelişti ve balıkçılık ve gemi yapımcılığı önem kazandı. Yeni yapılan demiryolu ve karayolu kavşağı oldu.

Avusturyalılara karşı Sardinya Krallığı ve Fransa tarafından yapılan İkinci İtalyan İstiklal Savaşı sonunda, 1860'ta Sardinya Krallığı ordusuna karşı Castelfidardo'da yenilen Papalık Devleti ordusu General Lamoriciere komutasında Ancona şehrine sığındı. Şehir Sardinya-Piyemont Krallığı ordu ve donanma birlikleri tarafından kuşatıldı ve 29 Eylül'de Papalık Ordusu teslim oldu. Yapılan bir plebisitle Ancona'nın bulunduğu Papalık Devleti (Parma Dükalığı, Modena Dükalığı ve Toskana Gran-Dükalığı ile birlikte) Sardinya-Piyemonte Krallığı'na katıldı.

Ancona Kraliyet İtalyan donanmasının bir üssü olarak 1914'te kızıl isyan haftasında, Birinci Dünya Savaşı sırasında Adriyatik Denizi'nde İtalyan donanmasının hücumları ve harp sonrası 1919-1920'de solcu kızılların çıkardığı karışıklıklar, 1920'de bir donanma isyanı haberleri dolayısıyla İtalya'da ilgi çekti.

İtalya'nın Mussolini Faşist diktatörlüğü ile idaresi sırasında Ancona önemli şehir imar hareketlerine sahne oldu ve Adriyatik kıyısı geliştirilip "Vittoria (Zafer) Bulvarı" açıldı. İkinci Dünya Savaşı sırasında Ancona'nın donanma ussu olması ve stratejik önemi yüzünde müttefik hava kuvvetlerinin bombardıman hücumlarına sahne oldu ve tarihi liman bölgesi tümüyle tahrip edildi. Temmuz 1944'te müttefiklere birlikte savaşan serbest Polonya orduları Ancona'yı girip şehri Faşist idaresinden kurtardılar.

Ancona savaşın büyük tahribinden nispeten çabuk kendini kurtardı. 20. yüzyıl ikinci yarısında şehir üç önemli doğal afetten (1959 seli, 1972 depremi ve 1982 toprak kayması) zarar gördü. Şehir 1950'li ve 1960'lı yıllarda kırsal alanlardan göçler dolayısıyla büyümesini korudu. Ama 1980'li yılların başlarında İtalya tarımının, özellikle Marche'de tarla, sebzecilik, bağcılık ve hayvancılık sektörlerinin büyük düşüş göstermesi dolayısıyla şehir ekonomisi durgunlaştı ve hatta geriledi.

Coğrafi konumu

Demografi

Ancona komününün belediye sınırları içinde nüfusunun 19. ve 20. yüzyıllarda gelişmesi resmi nüfus sayımı sonuçlarına göre şu gösterimde özetlenmiştir:
Kişi

Görülecek turistik yerler

Çok sayıda ve kayda değer Roma Dönemi kalıntıları ve Bizans öğelerinin karıştığı Romanesk Mimarı tarzı Ancona'da yaygındır. Gezilecek yerler arasında şunlar sıralanabilir
 Trajan'ın Zafer Taki;
 Yunan hac planlı ön ikigen kubbeli S. Ciriaco katedrali (11.-13. yüzyıllar arasında daha eski yapıların kalıntıları üzerine kuruldu);
 Orta Çağ'dan kalma kiliseler;
 15. yüzyılda inşa edilmiş Tüccarlar Loncası;
 Mimar Luigi Vanvitelli'nin yaptığı 18. yüzyıldan kalma Lazaretto;
 İlginç bir arkeolojik koleksiyon ile Marche Ulusal Müzesi;
 Şehir Güzel Sanatlar Galerisi'sınde bulunan önemli resim sanatı eserleri (Tiziano, Lotto)
 Katedral Diocesan Müzesi .

Kardeş şehirler
Ancona şu kentlerle kardeş şehir bağlantısı kurmuştur:

Konsolosluklar

Ancona'da şu ülkelerin konsoloslukları bulunmaktadır:
 Bulgaristan
 Fransa
 Hollanda
 Meksika
 Romanya
 Yunanistan

Ünlü erkekler

Ciriaco d'Ancona (Ancona, 1391 - Cremona, 1452) bir arkeolog (arkeoloji kurucusu), insancıl, epigrafi.

Resimler

Ancona

Ayrıca bakınız
Marche
Ancona (il)
İtalya'daki şehirler listesi

Kaynakça

 İtalyanca Wikipedia "Ancona" maddesi

Dış bağlantılar

  Ancona Belediyesi resmi websitesi

Ancona


İngiliz tasarımcı Peter James Walker tarafından kurulmuş ünlü bir İngiliz firmasıdır. Müzik dinlemeye başladığı yıllarda kullanılan cihazların yetersizliğini fark ederek çok genç yaşlarda amplifikatör üretimine başlar.  18 yaşında ürettiği amplifikatörleri satarken ilk firmasını kurar ve bu dönemde özellikle anons sistemlerinin üretimine başlar. II. Dünya Savaşı döneminin sonunda 1949 yılında 'QUAD'(Quality Unit Amplifier Domestic) firmasını kurar. Peter James Walker'ın neredeyse ilk günden beri tasarımıyla uğraştığı Quad II modeli amplifikatörü 1953 yılında Kraliyet Teknoloji ödülünü alır. Tasarımcının, ses dünyasına asıl hediyesi 1956 yılında ürettiği ve dünyanın ilk tam elektrostatik hoparlörü olan ESL-57'dir. Bu  önemli ürün tasarımı ve teknolojisi hiç değişmeden neredeyse 30 yıl boyunca üretimde kalır. Bu uzun süre boyunca çok sayıda teknoloji ödülü alarak, ses dünyasının belki de en önemli ürünü olarak tarihe geçmiştir. Firma şu an üretime devam etmektedir.

Dış bağlantılar
Quad

1978'de kurulan şirketler
Ses sistemleri üreticileri
İngiltere merkezli şirketler
1949'da kurulan şirketler

Quad


Güzelhisar Barajı, İzmir'in Aliağa ilçesinde, Güzelhisar Çayı üzerinde, içme-kullanma ve özellikle de Aliağa Rafinerisi'ne sanayi suyu temini amacı ile 1975-1981 yılları arasında inşa edilmiş bir barajdır. Mülkiyeti Petkim'e ait olan barajın işletmesinden Devlet Su İşleri sorumludur.

Toprak ve kaya gövde dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 3.205.000 m³, akarsu yatağından yüksekliği 89 m, normal su kotunda göl hacmi 158 hm³, normal su kotunda göl alanı 5,8 km²'dir. Baraj yılda 126 hm³ kullanım suyu sağlamaktadır. Baraj gölünün bir kısmı Manisa'nın Yunusemre ilçesi sınırlarında yer almaktadır.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki barajlar listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

İzmir ilindeki barajlar
1981'de tamamlanan altyapı
Aliağa'daki yapılar

Güzelhisar Barajı


En mathématiques, le lemme du ping-pong permet de montrer que certains éléments d'un groupe agissant sur un ensemble engendrent un sous-groupe libre de ce groupe.

Histoire
L'argument du ping-pong remonte à la fin du  et est généralement attribué à Felix Klein, qui l'utilisa pour étudier les ,  les sous-groupes discrets de PSL(2, ℂ). Le lemme du ping-pong fut un outil crucial pour Jacques Tits, qui l'utilisa dans son article de 1972 contenant la preuve d'un résultat célèbre appelé dès lors l'. Ce théorème établit que tout groupe linéaire de type fini est virtuellement résoluble ou bien contient un sous-groupe libre de rang 2. Le lemme du ping-pong et ses variantes sont largement utilisés en topologie géométrique et en théorie géométrique des groupes.

Énoncés
Soit G un groupe agissant sur un ensemble X.

Cette variante se déduit de l'énoncé précédent en posant X = X∪X et H = ⟨a⟩.

Exemples

Dans le groupe spécial linéaire
Le groupe spécial linéaire SL(2,Z) est engendré par les deux matrices élémentaires de transvections
 et .
On peut utiliser le lemme du ping-pong pour démontrer que pour tout entier , le sous-groupe engendré par les matrices
 et
est libre de rang 2.

Dans un groupe hyperbolique
Dans un groupe hyperbolique sans torsion, soient g et h deux éléments qui ne commutent pas. Alors, il existe M ≥ 1 tel que pour tous entiers m, n ≥ M, le sous-groupe ⟨gn, hm⟩ soit libre de rang 2.

Applications
Le lemme du ping-pong est utilisé dans les groupes Kleiniens, pour étudier leurs . Dans ce contexte, il permet de montrer qu'un certain groupe d'isométries de l'espace hyperbolique de dimension 3 est non seulement libre mais proprement discontinu et .
Des arguments similaires sont largement utilisés en théorie géométrique des groupes, en particulier pour les sous-groupes de groupes hyperboliques et pour les groupes d'automorphismes d'arbres.
Le lemme du ping-pong est aussi utilisé pour étudier les sous-groupes de type Schottky des mapping class groups de surfaces de Riemann, où l'ensemble sur lequel agit le mapping class group est le  de l'espace de Teichmüller. Un argument similaire est aussi utilisé dans l'étude des sous-groupes du groupe des automorphismes extérieurs d'un groupe libre.
L'une des applications les plus célèbres du lemme du ping-pong est la preuve par Jacques Tits de son alternative pour les groupes linéaires.
Certaines généralisations du lemme du ping-pong produisent non seulement des produits libres mais aussi des produits libres amalgamés et des extensions HNN. Elles sont utilisées en particulier dans la preuve du théorème de combinaison de Maskit pour les groupes Kleiniens.
D'autres versions du lemme du ping-pong garantissent que certains éléments d'un groupe engendrent un demi-groupe libre. De telles versions existent tant dans le cadre général de l'action d'un groupe sur un ensemble que pour des types d'actions plus spécifiques, comme dans le contexte des groupes linéaires ou des , ou autres.

Notes et références

Bibliographie

 et erratum mineur

Ping-pong
Ping-pong
Action de groupe
Combinatoire des mots

Lemme du ping-pong


Ragbi, iki takım arasında, oval bir topun el ve ayaklarla kontrol edilerek sayı yapılması esasına dayalı olarak oynanan takım oyunu. Ragbi birliği ve ragbi ligi olmak üzere farklı kurallara ve oyuncu sayısına sahip iki türü vardır. Anavatanı İngiltere olan ragbi, sonradan İngiliz sömürgelerine yayılmıştır. Avustralya, Yeni Zelanda, Güney Afrika, Galler, İrlanda, İskoçya ve Fiji'de çok popüler olan bu oyun diğer eski İngiliz sömürgelerinde ve Dünya'nın genelinde yaygın değildir.

Tarihçe

Ragbi oyunu ilk defa 19. yüzyılın başlarında, İngiltere'nin Rugby şehrinde yer alan Rugby School adlı okulda oynanmaya başlandı. İlk zamanlarda oyuncu sayısıyla ilgili bir kısıtlama yoktu. 1823 yılında, okulda öğrenci olan William Webb Ellis'in futbol oynarken topu eline alıp sayı yapması, günümüzdeki ragbi sporunun kuruluşu olarak kabul edildi. 1845 yılında ise yine aynı okul, ragbi kurallarını ilk kez yazılı hale getirildi.

Kısa sürede popüler hale gelen ragbide artan kulüp sayısı nedeniyle, ragbi birliği adında bir birlik kuruldu ve kurallar belirlenmeye başlandı. 1895 yılında ragbi birliğinden ayrılan bir grup, ragbi ligi adı altında; daha farklı kurallara sahip olan bir ragbi oyunu oluşturdu. Günümüzde ragbi, bu iki ana kurallar üzerinden oynanmaktadır.

Kurallar

Bir ragbi birliği maçı 40'ar dakikalık iki devre olarak oynanır. Çocuk maçları daha kısa olabilir. Bir hakem, iki taç hakemi ve çoğu profesyonel maçta bir de kamera hakemi vardır. Takımlar on beşer kişiden oluşur. Rakibinden daha fazla sayı yapan taraf maçı kazanır.

Sayı kazanmanın yolları "try yapmak" ya da "gol atmak" tır.

Try
Try, topu kale sahası zeminine dokundurmaktır ve 5 puan değerindedir.

Gol
Gol atmak için ise, topun kale direkleri arasındaki çıtanın üzerinden aşırtılması gerekir. Ragbi birliği maçında değişik puan değerlerine sahip üç çeşit gol vardır:

 Açık alanda top yere çarptıktan hemen sonra şut çekerek atılan "drop gol". Bu tür gol 3 puan değerindedir.
 Faul sonucu verilen penaltı sayesinde atılan gol. Penaltı atışı, sabit bir noktadan şut çekilerek veya drop gol şeklinde gerçekleştirilebilir. 3 puan değerindedir.
 Try yapan takıma verilen şut hakkı. Top sabit halde iken veya yere çarptıktan sonra yapılabilir. 2 puan değerindedir.

Ekipmanlar

Top

Uluslararası Ragbi Yönetim Kurulu, ragbi birliğinde kullanılan topun boyutunu ve şeklini ikinci yasa adı altında belirlemiştir. Buna göre elips bir şekle sahip olması gereken top, dört panelden oluşmalıdır. Yanlamasına çevresi 580 ile 620 milimetre arasında, uzunlamasına çevresi ise 740 ile 770 milimetre arasında olmalıdır. Deri veya uygun sentetik malzemeden yapılması gereken top su geçirmez ve elle tutulması kolay bir yapıya sahip olmalıdır. Kütlesi 410 ile 460 gram arasında, içerisindeki hava basıncı 65,71 ile 68,75 kilopascal veya 0,67 ile 0,70 kg/cm2 basınçta olmalıdır. Bazı özel turnuvalarda ve genç oyuncular arasında yapılan maçlarda ise daha küçük boyutlarda top kullanılabilmektedir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
Ragbi Dünya Kupası

19. yüzyıl tanıtımları

Ragbi


توبوليف تو-22 (لقب تعريف الناتو: بليندر "Blinder") هي قاذفة قنابل أسرع من الصوت وطائرة استطلاع سوفيتية الصنع.

المواصفات

مراجع

طائرات توبوليف
طائرات حلقت للمرة الأولى سنة 1959
طائرات ذات أجنحة سفلية
طائرات نفاثة ثنائية المحركات
قاذفات قنابل سوفيتية 1950–1959

توبوليف تو-22


Prin federalism (din , însemnând "alianță", "convenție", "asociație", "acord între părți") se înțelege în zilele noastre cu precădere un principiu de organizare potrivit căruia membrii individuali (statele federate) beneficiază de o anumită independență și de o anumită statalitate, însă sunt unificați într-un tot superior (stat federal). Adesea termenul este utilizat în mod nediferențiaț pentru a face referire atât la federații în sens restrâns, cât și la confederații.

În Europa, «federaliștii» ("federali") sunt uneori numiți cei care favorizează un guvern federal comun cu autorități distribuite la nivel regional, național și supranațional. Federalismul european a apărut în Europa postbelică, iar una dintre cele mai importante inițiative în această direcție a fost discursul lui Winston Churchill din Zurich în 1946.

Federalismul ca dispozitiv de reducere a conflictului
Federalismul și alte forme de autonomie teritorială sunt în general văzute ca o modalitate utilă de a structura sistemele politice pentru a preveni violența în rândul diferitelor grupuri din interiorul țărilor, deoarece permite anumitor grupuri să legifereze la nivel subnațional. Unii cercetători au sugerat totuși că federalismul poate împărți țările și poate duce la colapsul statului, deoarece creează proto-state. Încă alții au arătat că federalismul este doar diviziv atunci când îi lipsește mecanismele care încurajează partidele politice să concureze peste granițele regionale.

Note

Științe politice
Filozofie politică
Geografie politică
Separarea puterilor în stat

Federalism


Forest Green Rovers Football Club er en professionel fodboldklub med base i Nailsworth, Gloucestershire, England. Holdet spiller i  og har spillet deres hjemmekampe på New Lawn siden 2006, da de flyttede fra deres oprindelige hjembane The Lawn Ground .

Klubben blev dannet i oktober 1889, og var blandt de oprindelige medlemmer af Mid Gloucestershire League fem år senere. De har spillet i forskellige lokale ligaer i meget af det 20. århundrede, og de vandt en lang række ligatitler: Dursley & District League (1902-03), Stroud & District League (1911-12 og 1920-21), Stroud Premier League (1934-35, 1935-36 og 1936-37), North Gloucestershire League (1920-21 og 1921-22) og Gloucestershire Northern Senior League (1937-38, 1949-50 og 1950-51). De blev grundlæggere af Gloucestershire County League i 1968, før de blev flyttet til Premier Division i Hellenic League syv år senere.

Forest Green vandt Hellenic League i 1981-82 sæsonen og løftede FA Vase-pokalen efter at have slået Rainworth Miners Welfare i finalen på Wembley . De tilbragte de næste 13 år i Midland Division i Southern League, og spillede kort under navnet Stroud FC. De vendte tilbage til navnet Forest Green Rovers, og vandt på hinanden følgende Southern League Southern Division og Premier Division titler i 1996-97 og 1997- 98, hvorved de vandt oprykning til Conference . Efter at have nået FA Trophy Final i 1999, som de tabte, blev de den første klub til at nå finalerne i både FA Vase og FA Trophy. De nåede også 2001 FA Trophy Final, som de også tabte. To gange reddede de sig fra nedrykning fra Conference National på grund af andre klubber blev tvangsnedrykket, hvorefter klubben blev omdannet efter investeringer fra grøn energi-industrialisten Dale Vince i 2010.

Under Dale Vins formandskab blev Forest Green verdens første veganske fodboldklub i 2015, og New Lawn blev installeret med mange miljøvenlige innovationer. Investeringer i truppen gjorde at klubben konkurrerede om oprykning til den engelske fodboldliga, som de opnåede med sejr i 2017 National League play-offs, efter at have tabt i semifinalen i 2015 og i finalen i 2016.

Spillere

Referencer

Eksterne henvisninger

 Club Statistiker hjemmeside
 Forest Green Rovers  BBC Sport

Veganisme
Fodboldklubber i England
Etableret i 1889
Pages with unreviewed translations

Forest Green Rovers F.C.


පෙර අවධිය
1933 නොවැම්බර් 11 වන දින බම්බලයේ ජෝසප් ලින්ස් ප්‍රනාන්දු හා මාතර එලිසබෙත් මියුරියෙල්ට බම්බලපිටිට මහ රෝහලේදී තෙවන දරුවා වූ රීට ජෙනවිට් ප්‍රනාන්දු ලැබිණ. ඇයට විනිෆිඩා නම් වැඩිමහලු සොයුරියක්ද, ගොඩිෆ්‍රි නම් වැඩිමහලු සොයුරෙක්ද වූහ. ඇගේ මව විවාහයට පෙර කන්‍යරාමයක ගුරුවරියක් ලෙස හා ගීතිකා කණ්ඩායමේ සාමාජිකාවක් ලෙසද කටයුතු කළ අයෙක් වූවාය.

ඔවුන් ගල්කිස්ස පීරිස් මාවතේ පදිංචියට ආ ගමන ඇගේ පසුකාලීන  කලා ජීවිතයට මහත් පිටුවහලක් වූයේ, වින්සන්ද අල්විස්, සුසිල් ප්‍රේමරත්න, සී.ටී. ප්‍රනාන්දු, ඩී. ජී. වික්‍රමසිංහ වැනි ප්‍රවීන කලාකරුවන් අසල්වාසීන් වීම නිසාය.

රීටා, ගල්කිස්ස ශාන්ත අන්තෝනි කන්‍යාරාමයේ අධ්‍යාපනය ලබන සමයේ පටන්ම ගායනයට, නැටුමට, රංගනයට දැඩි ආශාවක් දැක්වූවාය. පියාගේ පියානෝ එකෝඩියනයන්, වයලීනයත්, ග්‍රැමෆෝනයත් ඇගේ ඉදිරි ගමනට රුකුලක් විය.

වයස දහයේදී පමණ රීටා පල්ලියේ ගීතිකා කණ්ඩායමට තෝරාගැනිනි. පසුව ඇය එහි නායිකාව ලෙස තේරී පත් වූවාය. පාසලේ සෑම නාට්‍යයකටම ඇය ගායනයෙන්, රංගනයෙන් හෝ නර්තනයෙන් දායක වූවාය. එක් නාට්‍යයක හිඟන්නෙකුගේ චරිතය රඟමින් "තිලෝගුරු නාමයෙන්" යන ගීතය ගයමින් කළ රංගනය කෙතරම් ප්‍රේක්ෂක සිත් ගත්තේද කියතොත්, වේදිකාවට විශාල වශයෙන් කාසි වැටෙන්න විය. වරෙක ඇය එක් රැයකින් සරස්වතී නැටුමක් පුහුණු වී ඉදිරිපත් කළාය.

ඩබ්.ඩී. අමරදේව(එදා ඇල්බට් පෙරේරා) සංගීතවත් කළ නිර්මාණයකට ඇය ඉදිරිපත් කළ හංස නැටුම ඇය ලද විශේෂ භාග්‍යයක් සේ ඇය සලකයි. සී.එල්. ෆොන්සේකා මහතාගේ ගුවන් විදුලි ගීත නාට්‍යයක සමූහ ගායනයක් ඉදිරිපත් කිරීමට අවස්ථාව ඇයට ලැබිණි. එයට පියාගේ සහ පාසලේ ප්‍රධාන කන්‍යාතුමියගේ දැඩි විරෝධතා එල්ල විය. එවිට මර්සලීන් ජයකොඩි පියතුමා සහ පී. එල්.ඒ. සෝමපාල සමඟ බිෂොප්තුමා වෙත ගිය මව සහ රීටා අවසරය ලබාගත්හ.

වින්සන්ද අල්විස්ගේ සරල ගී වැඩසටහනක ඔහුත් සමඟ "කඳුළු දෙනෙතින් වෑහෙන" ගීතය ගැයූ ලතාට පසුව අර්වින් ෆොන්සේකාගේ සරල ගී වැඩසටහන්වලට දායක වීමට අවස්ථාව ලැබිණ. එහිදී ගැයූ "නමෝ මරියනි" ගීතය පසුව කොලොම්බියා තැටියකට නැඟිණ.

විශේෂ
"රීටා" අප දන්නා කියන "ලතා" වූ ආකාරයද පුදුමාකාරය. සුසිල් ප්‍රේමරත්න හඳුනාගත් පසු, භාරතීය ගායිකා ලතා මංගේෂ්කාර්ගේ "චෝඩගයි" නම් හින්දි ගීතය ඇයට පුහුණු කරවූයේය. එහිදී භාරතීය ලතාගේ ලගන්නා ස්වරයම ඇය වෙතින් දුටු සුසිල් ඇයට ලතා යන නම සුදුසු බව යෝජනා කළේය. පවුලේ  අවසරය ඇතිව ඊට පසු "රීටා", "ලතා" විය. ඇය ජී. එල්. ඒ. සෝමපාල මහතාගේ සරල ගී වැඩසටහන්වලටද සම්බන්ධ වූවාය.

ලතා - ධර්මදාස පෙම් පුවත ඇරඹෙන්නේ "ප්‍රේම තරඟය" චිත්‍රපටයත් සමගිනි. 1957 දී විවාහ දිවියට ඇතුළත් වූ මොවුන් දෙපළට සුනෙත්, අමිත්, ධම්මිකා, චමින්ද යනුවෙන් දරුවන් සිව් දෙනෙකි.

චිත්‍රපට ගමන
"හරි හරි" නම් ගීතය, ඇගේ ප්‍රථම ගීතයයි.("එදා රෑ චිත්‍රපටය") - සංගීතය - මොහොමඩ් ගවුස්                 සහාය ගායනය - හර්බි සෙනෙවිරත්න
මුත්තුසාමි ප්‍රථම වරට සංගීතය අධ්‍යක්‍ෂය කළ, එස්. එම්. නායගම් නිෂ්පාදනය කළ "ප්‍රේම තරඟය" චිත්‍රපටයට ලතාට ගීත ගැයීමට ආරාධනා කළහ.(ඇය ප්‍රේම තරඟය චිත්‍රපටයට "හෝ හඬදී බැස යන ගංගා" "උගත්තු-වියත්තු","සෑම මලින්", "හොඳ හොඳම වේය ලොව" වැනි මිහිරි ගීත රැසක් ගැයුවාය.)
ප්‍රේම තරඟය - හොඳම හොඳම වේය ලොව (ධර්මදාස වල්පොල සමග)
අහංකාර ස්ත්‍රී - ප්‍රේමයේ චන්ද්‍රයා/ලංකාරින් මලක් පිපී(ධර්මදාස වල්පොල සමග)
මාතලන් - සුලලිත් වූ කලා මිහිරෙන්/ඉවසනු හදේ/සඳ කොමලී තරු පිරිවරලා/රන්වන් කරපන්(දිනිදා උදය ගිර මුදුනින්)/දොයි දොයිය බබා
ඩිංගිරි මැණිකා - පෙරදිග මුතු ඇටයයි මේ(මොහිදීන් බෙග්) / පෙම් රාජයේ මංගල යෝගයේ, සැබෑවේ සිහිනය මාගේ (ධර්මදාස වලපොල)
රේඛාව - සීගිරි ළඳකගෙ මල් වට්ටියෙලා
සංදේශය - රෑන ගිරා රෑන අඹේ මී පිරි / පුන්සඳ එළියයි / රැජින මමයි /සුදට සුදේ වළාකුළයි
සුන්දර බිරිඳ - හද සිනමාවේ / ආදරේ මාගේ මා දමා යන්නේ / රංග පා විනෝදෙනි මේ
වීර විජය - ඉරණමට සැවොම ගැතිවේවි
කුරුළු බැද්ද - වී කිරිල්ලී යයි ඉගිල්ලී / කුරුලු කොබෙයි පරෙවි වගේ / ඔය බැල්ම ඔය කැල්ම
සූරසේන - සඳ කාන්ති වැදී / පාවී පාවී ආකාසේ නැඟී ගියා / ආනන්ද ශ්‍රිය වාගේ

ඇය සුසිල් ප්‍රේමරත්න සමඟ ගැයූ ගී
සෝක නෑනේ
ප්‍රීති මධුර වූ
රූ රැසේ අඳිනා ලෙසේ
රන්වන් කරලින් කළු කැළණි නදී

සම්මාන
මුල්ම සම්මානය "හීන හතක් මැද" ගීතය - "ගැටවරයෝ" චිත්‍රපටය
තවද, සරසවි සම්මාන 05 ක්
ජනාධිපති සම්මාන 02 ක්
දීපශිඛා සම්මානය
රණතිසර සම්මානය
"කලාශූරි සම්මානය"
"වීර විදහන රන්සිළු සම්මානය" දිනා ගත්තීය.
ගායන දිවියේ ස්වර්ණ ජයන්තිය - "ලතා රන්රස ප්‍රණාම" 1998
පනස් වසරක් තුළ සිංහල සිනමාවට කළ සේවය වෙනුවෙන් "රන්සිළු සම්මානයෙන්ද" ඇය පුද ලැබුවාය.
lol

මූලාශ්‍ර
ලතා වල්පොල

ජීවමාන ජනයා
ජීවත්වන්නෝ
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
සිංහල ජනයා
ලාංකික සිංහලයෝ
චරිත කතා

ලතා වල්පොල


Nevidzany este o comună slovacă, aflată în districtul Prievidza din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 295 de locuitori.

Istoric
Localitatea Nevidzany este atestată documentar din 1229.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Nevidzany, Prievidza


Kwidzyn County () is a unit of territorial administration and local government (powiat) in Pomeranian Voivodeship, northern Poland. It came into being on January 1, 1999, as a result of the Polish local government reforms passed in 1998. Its administrative seat and largest town is Kwidzyn, which lies  south of the regional capital Gdańsk. The only other town in the county is Prabuty, lying  east of Kwidzyn.

The county covers an area of . As of 2019 its total population is 83,231, out of which the population of Kwidzyn is 38,444, that of Prabuty is 8,695, and the rural population is 36,092.

Kwidzyn County on a map of the counties of Pomeranian Voivodeship

Kwidzyn County is bordered by Tczew County to the west, Sztum County to the north, Iława County to the east, Grudziądz County to the south and Świecie County to the south-west.

Administrative division
The county is subdivided into six gminas (one urban, one urban-rural and four rural). These are listed in the following table, in descending order of population.

References

Kwidzyn

Kwidzyn County


An Lepanthes cyclochila in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer, Rodrigo Escobar, Viveros ngan Wesley Ervin Higgins. An Lepanthes cyclochila in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes cyclochila


Marie Marguerite Réol, née le  à Massiac (Cantal) et morte le  à Douarnenez (Finistère), est une peintre française.

Biographie
Élève puis épouse du peintre Louis-Marie Désiré-Lucas, Marie Réol a exposé au Salon des artistes français dont elle était membre, sociétaire hors concours à partir de 1908. Elle reçut une médaille d'argent en 1914, puis une médaille d'or en 1921.

Elle fut la seule femme appartenant au Groupe des Dix, parmi Jules Adler, Ernest Quost ou Louis Jourdan.

Une exposition en son honneur a eu lieu à Douarnenez en 2005 .

Une rue porte son nom à Douarnenez.

Salons et distinctions
 Salon des artistes français :
 1914 : Étude de nu ; médaille d'argent, section peinture.
 1921 : La Femme au paon ; médaille d'or, section peinture.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 Marie-Paule Piriou, Louis Marie Désiré-Lucas (1869-1949), Éditions Palantines, 2006

Liens externes

 Blog "Marines et autres peintures": Marie RÉOL (1880 - 1963) .

Naissance en janvier 1880
Naissance dans le Cantal
Décès en février 1963
Décès à Douarnenez
Peintre française
Décès à 83 ans

Marie Réol


Babyntsi (en ) est une ville de l'oblast de Kiev, dans le nord de l'Ukraine. Sa population était de  lors du recensement ukrainien de 2001.

Géographie
La rivière Hnilovid, affluent droit du Zdvij, traverse le village.

Personnalités liées à la ville

 Anna Didenko, artiste ukrainienne, membre de l'Union nationale des artistes d'Ukraine.
 Ihor Teliouk (1979-2017), soldat des Forces armées de l'Ukraine ayant participé à la guerre russo-ukrainienne.

Références

Commune urbaine dans l'oblast de Kiev

Babyntsi


Sultan Beybars (Султан Бейбарс) est un film biographique soviétique réalisé par Boulat Mansourov, sorti en 1989.

Synopsis
Le film suit la destinée de Baybars, ancien esclave d'origine kiptchake devenu maître du sultanat d'Égypte. Ayant appris les arts de la guerre, il est acheté par Sayf al-Dîn Qutuz et devient grâce à son endurance, sa force, sa prudence et son génie le chef de la garde personnelle du sultan Aybak. Lorsque Qutuz renverse ce dernier, Baybars devient vice-sultan. Puis, en 1260, il mène les troupes contre l'invasion mongole et vainc les Mongols à la bataille d'Aïn Djalout, avant de renverser son ancien maître Qutuz et de devenir lui-même sultan.

Fiche technique
 Titre original : Sultan Beybars
 Réalisation : Boulat Mansourov
 Scénario : Maurice Simashko et Boulat Mansourov
 Musique : Alexandre Lounatcharski
 Décors : Rustam Odinaev et Mikhail Kolbasovsky
 Photographie : Bek Baktybekov, Nikolay Vasilkov
 Son : Kadyr Kusaev
 Société de production : Kazakhfilm Studios
 Pays d'origine :
 Langue originale : russe
 Format : Couleurs - 35 mm - 1,37:1
 Genre : film biographique
 Langue : russe
 Durée : 140 minutes
 Dates de sortie:
 Russie :
 URSS :

Distribution

Notes et références

Liens externes

Sultan Beybars (English Subtitles) - Extraits

Film soviétique sorti en 1989
Film égyptien sorti en 1989
Film biographique soviétique
Film biographique égyptien
Film historique soviétique
Film historique égyptien

Sultan Beybars


Linaldo Guedes de Aquino (nascido em Cajazeiras, Paraíba, em 16 de junho de 1968) é um escritor, jornalista, editor e professor brasileiro. É poeta, tendo publicado seu primeiro livro Os zumbis também escutam blues e outros poemas em 1998.

Morou em João Pessoa entre 1979 e 2017, quando retornou a Cajazeiras. Como jornalista, atuou nos principais órgãos de comunicação da Paraíba e foi editor do suplemento literário Correio das Artes por seis anos.

Como editor, criou em 2018, em parceria com o poeta e jornalista Lenilson Oliveira, a Arribaçã Editora, sediada em Cajazeiras, que no início de 2022 já tinha mais de 50 títulos publicados de autores e autoras das mais diversas partes do país, em todos os gêneros literários.

Como poeta , lançou diversos livros na área de poesia , ensaios e trabalhos acadêmicos. É membro da Academia Cajazeirense de Artes Letras (ACAL), onde ocupa a cadeira 33, cujo patrono é Dom Moisés Coelho. Entre 1990 e 1993 integrou o Poecodebar, grupo que fazia poesias coletivas e divulgava nos bares e circuitos alternativos de João Pessoa, com os poetas Wilton Júnior, Fábio Albuquerque e Alexandre Palitot.

Possui licenciatura em Português pela Universidade Vale do Acaraú (CE), campus de João Pessoa, e mestrado em Ciências da Religião, com pesquisa sobre Augusto dos Anjos e o Budismo, na Universidade Federal da Paraíba.

Bibliografia
 Os zumbis também escutam blues e outros poemas (A União Editora, João Pessoa, 1998)
 Intervalo Lírico (Editora Dinâmica, João Pessoa, 2005) Coleção Tamarindo
 Metáforas para um duelo no Sertão (Editora Patuá, São Paulo, 2012)
 Tara e outros Otimismos (Editora Patuá, São Paulo, 2016)
 Receitas de como se tornar um bom escritor (Chiado Editora, Lisboa, Portugal, 2015)
 Padre Rolim em Quadrinhos (Editora Patmos, João Pessoa, 2018)
 O Nirvana do Eu: os diálogos entre a poesia de Augusto dos Anjos e a doutrina budista (Editora Ideia, João Pessoa, 2018)
 Não temos wi-fi, com Lau Siqueira, Cyelle Carmem e Letícia Palmeira (Editora Penalux, Guaratinguatá, São Paulo, 2018)

Ligações externas

 Poeta e escritor Linaldo Guedes
 Conversando sobre Linaldo Guedes
 Linaldo Guedes na Revista Gueto
 Arribaçã Editora

Referências

Escritores do Brasil
Poetas da Paraíba
Naturais de Cajazeiras

Linaldo Guedes


L'affaire Ronald Léger est une affaire judiciaire de mœurs mettant en cause Ronald Léger, un prêtre catholique canadien. En 2016, il est condamné à deux ans de prison pour avoir agressé sexuellement trois enfants âgés de 9 à 18 ans entre 1980 et 2004.

Historique

Le prêtre Ronald Léger, surnommé father Ron, est né à Cornwall, il est membre des Clercs de Saint-Viateur.

Le 5 février 2015, la police de Winnipeg au Manitoba informe les responsables de l'archidiocèse de Saint-Boniface qu'une enquête est en cours concernant des allégations d'agressions sexuelles de la part du prêtre Ronald Léger. Immédiatement, ce 5 février 2015, il est suspendu de ses fonctions. Puis Ronald Léger est défroqué par l'Église catholique en 2015. En 2016, Ronald Léger est condamné à deux ans de prison pour avoir agressé sexuellement trois garçons.

L'ancien prêtre Ronald Léger décède en juillet 2019, à l'âge de 81 ans, avant un nouveau jugement pour des allégations d'agressions sexuelles de 1983 à 2013, sur quatre garçons âgés de 10 à 12 ans à l'époque des faits.

Références

Article connexe
 Abus sexuels sur mineurs dans l'Église catholique au Canada

Leger
Leger
Leger
Histoire de Winnipeg
Saint-Boniface

Affaire Ronald Léger


Arbejdsløs er en dansk dokumentarfilm fra 1975 instrueret af Claus Ørsted efter eget manuskript.

Handling
Skildring af et ægtepar blandt mange, som i vinteren 1975 tager til Sverige for at søge arbejde tvunget af arbejdsløsheden i Danmark. De kommer på gratis besøgstur, bliver kørt rundt i turistbus i det svenske landskab, får tilbudt moderne lejlighed, og bliver inviteret til festbespisning med mellemøl og snaps på virksomhedens regning. Efter lægeundersøgelse og samtale med direktionen er alt parat til, at han og konen og sønnen på 11 år rykker deres tilværelse op med rode og skifter fædreland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1975

Arbejdsløs (dokumentarfilm)


Bekleme Odası, 2003 yılı yapımı bir Zeki Demirkubuz filmidir.

Konusu
Suç ve Ceza'yı film yapmak isteyen Ahmet hayata karşı nedensiz bir kayıtsızlık içerisindedir. Sevgili Serap hayatında başka biri olduğunu düşünerek onu terk eder. Bir yandan da asistani Elif ile beraber Raskolnikov karakteri için oyuncu arayan Ahmet, sonunda evine girmeye çalışan hırsızın bu rol için uygun olduğunu düşünür...

Dostoyevski'ye ithaf edilen Bekleme Odası aynı zamanda Karanlık Üstüne Öyküler üçlemesinin son filmidir. Filmin yönetmeni, senaristi, görüntü yönetmeni ve kurgucusu Zeki Demirkubuz'dur. Otobiyografik bir film olmadığı söylenmektedir.

Oyuncular
 Zeki Demirkubuz ~ Ahmet
 Nilüfer Açıkalın ~ Serap
 Nurhayat Kavrak ~ Elif
 Serdar Orçin ~ Kerem
 Ufuk Bayraktar ~ Hırsız

Teknik ekip

Yapımcı
 Zeki Demirkubuz

Görüntü Yönetmeni
 Zeki Demirkubuz

Kurgu
 Zeki Demirkubuz

Yapım
 Mavi Filmcilik

Vizyon tarihi
27 Eylül 2003/Türkiye

Aldığı ödüller
 40. Antalya Altın Portakal Film Festivali
 "En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu" (Nurhayat Kavrak)
 "Behlül Dal Juri Özel Ödülü"
 23. İstanbul Uluslararası Film Festivali
 "En İyi Türk Yönetmen" (Zeki Demirkubuz)

Dış bağlantılar

 Demirkubuz.com - Filmin resmi sayfası.
 TurkishFilmChannel - Filmin internet dağıtım sayfası (İngilizce).
 4x10.com
 Beyazperde.com

2003 çıkışlı Türk filmleri
Zeki Demirkubuz'un senaryosunu yazdığı filmler
Zeki Demirkubuz'un görüntülediği filmler
Türk dramatik filmleri
Film yapımı hakkında filmler
2000'lerde Türkçe filmler
2003 çıkışlı dramatik filmler

Bekleme Odası


A signal  peptide (sometimes referred to as signal sequence, targeting signal, localization signal, localization sequence, transit peptide, leader sequence or leader peptide) is a short peptide (usually 16-30 amino acids long) present at the N-terminus (or occasionally nonclassically at the C-terminus or internally) of most newly synthesized proteins that are destined toward the secretory pathway.
These proteins include those that reside either inside certain organelles (the endoplasmic reticulum, Golgi or endosomes), secreted from the cell, or inserted into most cellular membranes. Although most type I membrane-bound proteins have signal peptides, the majority of type II and multi-spanning membrane-bound proteins are targeted to the secretory pathway by their first transmembrane domain, which biochemically resembles a signal sequence except that it is not cleaved. They are a kind of target peptide.

Function (translocation)
Signal peptides function to prompt a cell to translocate the protein, usually to the cellular membrane. In prokaryotes, signal peptides direct the newly synthesized protein to the SecYEG protein-conducting channel, which is present in the plasma membrane. A homologous system exists in eukaryotes, where the signal peptide directs the newly synthesized protein to the Sec61 channel, which shares structural and sequence homology with SecYEG, but is present in the endoplasmic reticulum. Both the SecYEG and Sec61 channels are commonly referred to as the translocon, and transit through this channel is known as translocation. While secreted proteins are threaded through the channel, transmembrane domains may diffuse across a lateral gate in the translocon to partition into the surrounding membrane.

Structure
The core of the signal peptide contains a long stretch of hydrophobic amino acids (about 5–16 residues long) that has a tendency to form a single alpha-helix and is also referred to as the "h-region". In addition, many signal peptides begin with a short positively charged stretch of amino acids, which may help to enforce proper topology of the polypeptide during translocation by what is known as the positive-inside rule. Because of its close location to the N-terminus it is called the "n-region". At the end of the signal peptide there is typically a stretch of amino acids that is recognized and cleaved by signal peptidase and therefore named cleavage site. This cleavage site is absent from transmembrane-domains that serve as signal peptides, which are sometimes referred to as signal anchor sequences. Signal peptidase may cleave either during or after completion of translocation to generate a free signal peptide and a mature protein. The free signal peptides are then digested by specific proteases.
Moreover, different target locations are aimed by different types of signal peptides. For example, the structure of a target peptide aiming for the mitochondrial environment differs in terms of length and shows an alternating pattern of small positively charged and hydrophobic stretches. Nucleus aiming signal peptides can be found at both the N-terminus and the C-terminus of a protein and are in the majority of the cases retained in the mature protein.

It is possible to determine the amino acid sequence of the N-terminal signal peptide by Edman degradation, a cyclic procedure that cleaves off the amino acids one at a time.

Co-translational versus post-translational translocation
In both prokaryotes and eukaryotes signal sequences may act co-translationally or post-translationally.

The co-translational pathway is initiated when the signal peptide emerges from the ribosome and is recognized by the signal-recognition particle (SRP). SRP then halts further translation (translational arrest only occurs in Eukaryotes) and directs the signal sequence-ribosome-mRNA complex to the SRP receptor, which is present on the surface of either the plasma membrane (in prokaryotes) or the ER (in eukaryotes). Once membrane-targeting is completed, the signal sequence is inserted into the translocon. Ribosomes are then physically docked onto the cytoplasmic face of the translocon and protein synthesis resumes.

The post-translational pathway is initiated after protein synthesis is completed. In prokaryotes, the signal sequence of post-translational substrates is recognized by the SecB chaperone protein that transfers the protein to the SecA ATPase, which in turn pumps the protein through the translocon. Although post-translational translocation is known to occur in eukaryotes, it is poorly understood. It is known that in yeast post-translational translocation requires the translocon and two additional membrane-bound proteins, Sec62 and Sec63.

Secretion efficiency determination

Signal peptides are extremely heterogeneous, many prokaryotic and eukaryotic ones are functionally interchangeable within or between species and all determine protein secretion efficiency.

Nucleotide level features

In vertebrates, the region of the mRNA that codes for the signal peptide (i.e. the signal sequence coding region, or SSCR) can function as an RNA element with specific activities. SSCRs promote nuclear mRNA export and the proper localization to the surface of the endoplasmic reticulum. In addition SSCRs have specific sequence features: they have low adenine-content, are enriched in certain motifs, and tend to be present in the first exon at a frequency that is higher than expected.

Alternate secretion mechanisms
Proteins without signal peptides can also be secreted by unconventional mechanisms. E.g. Interleukin, Galectin. The process by which such secretory proteins gain access to the cell exterior is termed unconventional protein secretion (UPS). In plants, even 50% of secreted proteins can be UPS dependent.

Nonclassical sequences
Signal peptides are usually located at the N-terminus of proteins. Some have C-terminal or internal signal peptides (examples: peroxisomal targeting signal and nuclear localisation signal). The structure of these nonclassical signal peptides differs vastly from the N-terminal signal peptides.

Nomenclature
Signal peptides are not to be confused with the leader peptides sometimes encoded by leader mRNA, although both are sometimes ambiguously referred to as "leader peptides." These other leader peptides are short polypeptides that do not function in protein localization, but instead may regulate transcription or translation of the main protein, and are not part of the final protein sequence. This type of leader peptide primarily refers to a form of gene regulation found in bacteria, although a similar mechanism is used to regulate eukaryotic genes, which is referred to as uORFs (upstream open reading frames).

See also
 Protein targeting
 Target peptide
 Topogenic sequence

References

External links

 SPdb (Signal Peptide DataBase)
 SignalP — predicts the presence and location of signal peptide cleavage sites in amino acid sequences from different organisms.

Gene expression
Protein targeting

Signal peptide


Santa Terezinha do Progresso es un municipio brasileño del estado de Santa Catarina. Tiene una población estimada al 2022 de 2576 habitantes. Pertenece a la Región metropolitana del Extremo Oeste.

Historia
La colonización de Santa Terezinha do Progresso comenzó en la década de 1940 con la llegada de inmigrantes gauchos de origen italiano. La ciudad adoptó el nombre de su patrona, Santa Terezinha, en 1995 cuando se emancipó de Campo Erê.

La economía del municipio se basa en la agricultura.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio del municipio
 Sitio de la cámara del municipio

Localidades de Santa Catarina
Localidades establecidas en 1995
Brasil en 1995

Santa Terezinha do Progresso


التوزيع الديني
غالبية سكان الوطن العربي هم من المسلمين مع وجود أقليات من أديان أخرى كالمسيحية والوثنية واليزيدية والصابئة والبهائية واليهود. يدين بعض العمال الآسيويين بديانات أخرى مثل البوذية والهندوس والسيخ.

التوزيع المذهبي والطائفي
الغالبية الساحقة من المسلمين في الوطن العربي هم من السنة مع وجود أقلية شيعية من مختلف فرق الشيعة وغالبيتهم من الإثني عشرية؛ وتوجد أقلية صغيرة من الإباضيين.

أما المسيحيين فغالبيتهم من ال ثم الكاثوليك وأقلية من البروتستانت والأرمن والمستقلين.

جدول التوزيع الديني والمذهبي

جدول التوزيع حسب النسب (يحتسب السكان المواطنين)

جدول التوزيع حسب العدد

 المجموع الكلي = 313,521,318

انظر أيضا

 الأديان حسب البلد
 الدين في المغرب العربي

مراجع

|*
الأديان حسب البلد
قوائم الدول
قوائم متعلقة بالدين
قوائم متعلقة بالوطن العربي

الدين في الوطن العربي


Seattle Halk Kütüphanesi (İngilizce: Seattle Public Library veya SPL), Amerika Birleşik Devletleri'nin Washington eyaletinde yer alan Seattle şehrine hizmet veren halk kütüphanesidir.

Ayrıca bakınız
 Seattle Merkez Kütüphanesi

Dış bağlantılar

 http://www.spl.org/ The Seattle Public Library

Halk Kütüphanesi
Halk Kütüphanesi
Washington eyaletindeki kütüphaneler
1890'da kurulan oluşumlar

Seattle Halk Kütüphanesi


Wolfgang A. Palm (* 14. August 1960 in Baden-Baden) ist ein deutscher Opern- und Musicalsänger (Tenor).

Leben
Er besuchte das Richard-Wagner-Gymnasium seiner Heimatstadt. 1978 ging Palm nach Salzburg, um am dortigen Mozarteum klassischen Gesang zu studieren. Bereits zwei Jahre später debütierte  Wolfgang A. Palm im Alter von 20 Jahren als Bariton  am Festspielhaus Salzburg in der Partie des Grafen Lamoral in der Oper Arabella. Es folgten Engagements an den Musikbühnen von Bremerhaven, Coburg, Regensburg und andere mehr. In erstgenannter Stadt sang Palm die Partie des Giorgio Germont in der Oper La traviata. Die Opernzeitschrift Orpheus apostrophierte den Künstler als den "Jüngsten deutschen Sänger in dieser Partie in den deutschsprachigen Ländern". Bis dato war Wolfgang Brendel der jüngste Interpret  dieser Partie. Genannter sang den Giorgio Germont im Alter von 24 Jahren am Pfalztheater Kaiserslautern. Von 1985 bis 1990 war Palm festes Ensemblemitglied an der Bayerischen Staatsoper, wo er überwiegend in Komprimariorollen wie den Kriegsboten in Guntram, den Herold in Don Carlos und in vielen weiteren Nebenpartien in Opernwerken der Modernen mitgewirkt hatte. 1988 sang Palm die Partie des Kinderschreck im Rahmen einer TV-Produktion des Saarländischen Rundfunks der Oper Die beiden Pädagogen von Felix Mendelssohn Bartholdy.

Für die deutsche Erstaufführung des Musicals Das Phantom der Oper wechselte der Sänger 1990 nach Hamburg. Dort stand er sechs Jahre in über 1700 Vorstellungen auf der Bühne. Während dieser Zeit wechselte er zum Stimmfach Tenor. Nach der Zeit in Hamburg sang der Künstler auf mehreren deutschen Bühnen u. a. die lyrischen Tenorpartien des Tamino in Die Zauberflöte, den Max in Der Freischütz und den Lenski in Eugen Onegin. Im Jahr 2003 gründete Wolfgang A. Palm in Hamburg die Künstleragentur DIE STIMME. Daneben war Palm  ab 1995 auch rege als Gesangspädagoge tätig. Zu seinen bedeutendsten Rollen gehörten die Darstellungen des Conte Almaviva, Germont, Posa, Masetto, Lilaque Fils (Boulevard Solitude), Ping, Peter Besenbinder, Mauleselmann, Dr. Falke, Graf Homonay u. a.

Einzelnachweise

Opernsänger
Musicaldarsteller
Tenor
Deutscher
Geboren 1960
Mann

Wolfgang A. Palm


Premiile Gopo se acordă în mai multe categorii.

Gopo pentru debut se poate referi la

 Gopo pentru debut regizoral
 Gopo pentru debut actoricesc, indiferent dacă tânăra speranță este actor sau actriță

Dezambiguizare
^ Dezambiguizare

Gopo pentru debut


قرية تعلا تقع في محافظة السويداء في سوريا إلى الشمال الشرقي من المحافظة وهي من قرى المقرن الشمالي وتبلغ مساحتها مع الأراضي الزراعية والحراجيه حوالي 20 كم2 وتتوسط قرى الخالديه من الشمال و البثينه و الحقف من الشرق و الهيت و الهيات من الغرب وناحية شقا من الجنوب.

وقرية تعلا من القرى الأثرية حيث تنتشر الأثار الرومانية والنبطية في المنطفة بالإضافة للكثير من المعالم الطبيعية من المُغر والكهوف والظواهر التي خلفتها البراكين .

السكان
يعمل سكان قرية تعلا في الزراعة وتربية المواشي بجانب العمل في الدوائر الحكومية المختلفة.

قرى محافظة السويداء

تعلا


Kein Pardon – Das Musical ist ein deutsches Musical aus dem Jahr 2011.

Überblick
Das Musical basiert auf dem gleichnamigen Film "Kein Pardon" (Regie: Hape Kerkeling) aus dem Jahr 1993. Das Musical, eine Satire über die Medienwelt, hatte seine Welturaufführung am 12. November 2011 im Capitol Theater (Düsseldorf) und lief dort bis Dezember 2012. Das Buch der Musicalkomödie stammt aus der Feder von Comedian Thomas Hermanns, der gemeinsam mit Kerkeling auch die Idee zum Musical entwickelte. Die Musik wurde von Achim Hagemann komponiert, einige Songs stammen von Thomas Zaufke. Regie führte Alex Balga. Das Bühnenportal des Stückes erinnert an einen Fernseher aus den 1960er Jahren, gemischt mit "Ruhrpott"-Charme. Die Lieder reichen vom Broadway-Sound bis zu Rock- und Popklängen, darunter 15 neue Songs.

Inhalt
Irgendwo im Ruhrgebiet wohnt Peter Schlönzke (Ende zwanzig) noch bei seiner Mutter – genau wie seine weinerliche Oma und sein grantiger Opa. Gemeinsam betreibt Familie Schlönzke einen Schnittchenservice, der sowohl Kindergeburtstage als auch Beerdigungen mit Leberwurst- und Käsehäppchen beliefert. Völlig talentfrei gerät Peter Schlönzke an die Rolle des "Lustigen Glückshasen" in seiner Lieblingsshow, wird plötzlich selbst zum Fernseh-Star und übernimmt die Moderation der Sendung. In kürzester Zeit entwickelt er die gleichen Starallüren wie sein Vorgänger und Idol Heinz Wäscher und schikaniert seine Mitmenschen. Er verliert nach und nach den Kontakt zu seiner Familie, und das Verhältnis zu Freundin Ulla ist gespannt. Als Kritik wegen sinkender Einschaltquoten aufkommt, wird er gefeuert. Ein kleines Mädchen, das einmal einen Talentwettbewerb gewonnen hatte, tritt an seine Stelle.

Stückfassungen

Während der Düsseldorfer Inszenierung gab es kleinere Anpassungen im Ablauf der Musiknummern. Der Song Lasst Heinz Ran wurde in der zweiten Fassung in den ersten Akt verschoben. Nimm Mich Heut Nacht wurde zu einem Soloauftritt von Uschi Blum umgestaltet anstatt eines Duettes mit Peter Schlönzke. Zudem wurden einige Dialoge neu gefasst: In der Schlussszene fehlt Ullas Hinweis auf die Homosexualität Peters sowie in der Klingelsturm-Szene die Erwähnung von Lingam und Yoni.

2017 folgte die Erstaufführung des Musicals in einer Stadttheater-Version an der Musikalischen Komödie Leipzig unter der Regie von Thomas Hermanns. Dafür wurde die Handlung leicht angepasst und die Partitur für großes Orchester eingerichtet. Die Arrangements von Heribert Feckler wurden orchestriert von Damian Omansen. Die Nummer Bottrop Beach und die Figur des Hardy Loppmann wurden in dieser Fassung ersatzlos gestrichen.

Musikalische Nummern
Erster Akt
Ouvertüre – Instrumental
Bottrop Beach – Peter, Ensemble
Kumpel Nummer Eins – Peter
Witzigkeit Kennt Keine Grenzen – Heinz Wäscher, Ensemble
Käffchen!? – Karin, Ensemble
Biene Maja
Bottrop Beach (Reprise) – Hilde Schlönzke, Oma Schlönzke, Peter
Fernsehland – Ensemble
Klingelsturm – Ulla, Peter
Unser Heinz – Hilde, Oma, Tante Irmgard, Bertram, Doris, Walter
Kumpel Nummer Eins (Reprise) – Peter
Witzigkeit Kennt Keine Grenzen (Reprise) – Heinz Wäscher, Peter, Ensemble
Lass Heinz Ran! - Heinz Wäscher, Ensemble
Zweiter Akt
Entr'acte – Instrumental
Ab Jetzt Ein Star – Doris, Ensemble
Wild Und Frei – Ulla, Peter
Mein Sohn Ist Beim Fernsehen – Hilde, Oma, Peter
Ab Jetzt Ein Star (Reprise) – Ensemble, Peter
Mein Sohn Ist Beim Fernsehen (Reprise) – Hilde, Oma
Nimm Mich Heut Nacht – Uschi Blum
Kein Pardon – Peter, Hilde
Dat Wär Doch Gelacht – Opa Schlönzke
Willkommen Beim Fernsehen – Peter, Ensemble
Das Ganze Leben Ist Ein Quiz / Finale – Ensemble
Anmerkungen

Charaktere
 Peter Schlönzke: gehört zum Typ "sympathischer Versager". Er wohnt noch in seinem Kinderzimmer und träumt heimlich von einer Karriere als Fernsehmoderator. Als er beim Talentwettbewerb der Show "Witzigkeit kennt keine Grenzen" scheitert, ergattert er immerhin einen Job als Kabelträger, der ihm später zum Aufstieg zum Show-Moderator verhilft.
 Heinz Wäscher: ist Moderator von Peters Lieblingsfernsehshow "Witzigkeit kennt keine Grenzen" und zudem ein Wichtigtuer mit Starallüren, der Peter bei seinem Job als Kabelträger zum Ausrasten bringt.
 Hilde Schlönzke: ist Peters Mutter und betreibt mit ihrer Familie einen Schnittchenservice. Sie ist sehr stolz auf ihren Sohn und unterstützt ihn, seinen Traum von einer Fernsehkarriere zu verwirklichen.
 Hilma Schlönzke: ist Peters Oma. Sie ist eine weinerliche Person, hilft ihrer Tochter aber bei deren Schnittchenservice und ist stolz auf ihren Enkel.
 Hermann Schlönzke: ist Peters Opa und immer grantig und schlecht gelaunt.
 Ulla: wird eine Freundin von Peter. Sie arbeitet als Tontechnikerin beim Fernsehen und verhilft ihm nach der Talentshow zu einem Job als Kabelträger bei "Witzigkeit kennt keine Grenzen".
 Bertram: ist Regisseur bei "Witzigkeit kennt keine Grenzen" und schmiert Heinz Wäscher – und später auch Peter – Honig um den Mund, um sie bei Laune zu halten.
 Doris und Walter: sind gestresste Redakteure bei "Witzigkeit kennt keine Grenzen".
 Karin: ist die "gute Fee" bei "Witzigkeit kennt keine Grenzen". Sie hat immer eine Kanne "Käffchen" parat.
 Hardy Loppmann: ist Peters Sketchpartner bei "Witzigkeit kennt keine Grenzen".
 Die kleine Bettina und ihre Mutter: Sie nehmen am Talentwettbewerb der Fernsehshow teil und werden später Peters Nachfolger als Moderatoren von "Witzigkeit kennt keine Grenzen".
 Der lustige Glückshase: ist der heimliche Star der Show

Beteiligte

Ensemble

Anmerkungen

Kreativteam

Anmerkungen

Auszeichnungen
Radio Regenbogen Award 2012 (Musical 2011)
2. Platz für Roberta Valentini beim Da Capo Musical-Award ("Beste Darstellerin Long Run" 2012) in der Rolle als Ulla
von www.musicals.com wurde das Musical mit 5 Sternen ausgezeichnet

Weblinks
 Pressemitteilung von Mehr! Entertainment.
 Pressemappe von Mehr! Entertainment. (PDF; 1,4 MB)
 Rezension des Musicals bei Musical-World.de
 Beschreibung des Musicals bei Musicalfreunde.de

 Making of bei Youtube. Ein Film von Mehr! Entertainment.
 Kein Pardon bei Wetten, dass...? am 5. November 2011.

Einzelnachweise

Musical (Werk)
Literatur (Deutsch)
Hape Kerkeling
Musik 2011

Kein Pardon – Das Musical


Polyphon é uma caixa de música mecânica que toca discos, um dispositivo mecânico fabricado pela Polyphon Musikwerke, localizada em Leipzig, Alemanha. Inventado em 1870, a produção em grande escala começou por volta de 1897 e continuou até o início dos anos 1900. Os Polyphons foram exportados para todo o mundo e a música foi fornecida para os mercados inglês, francês e alemão, bem como para regiões mais distantes, com peças catalogadas para as regiões russa, polonesa e balcânica. Polyphon também é um selo fonográfico registrado pela Polyphon Musikwerke AG em 1908. Polyphon comercializou sob o selo Polydor desde 1913 com suas marcas registradas Polyphon Musik e Polyphon Record.

Polyphon Musikwerke
A empresa alemã foi fundada em 1887 em Wahren, Leipzig, como Firma Brachhausen & Riesener, por Gustav Adolf Brachhausen e Ernst Paul Riessner, para fabricar sua invenção de 1870, a caixa de música mecânica que toca discos, Polyphon. A empresa foi renomeada para Polyphon-Musikwerke AG em 1895. Em 1908, Hugo Wünsch foi nomeado diretor, mas se tornou chefe da nova subsidiária Deutsche Grammophon AG em 1918. Em 24 de abril de 1917, a Polyphon-Musikwerke AG adquiriu a fábrica de discos Deutsche Grammophon-Aktiengesellschaft do governo alemão. O estado alemão havia assumido o controle da DG e das propriedades britânicas durante a Primeira Guerra Mundial sob a alegação de que eram propriedades do inimigo. As fábricas Deutsche Grammophon e Polyphon-Musikwerke foram administradas pela Polyphonwerke AG, e a sede foi transferida para Berlim, com a nova entidade corporativa recebendo o nome de Polyphon-Grammophon-Konzern.

Em 1918, a Polyphon AG estabeleceu sua sede na Markgrafenstraße 76 em Berlim. Bruno Borchard tornou-se diretor geral. O proprietário anterior, Joseph Berliner, permaneceu como membro dos conselhos até sua aposentadoria em 1921. Em 1919, a subsidiária austríaca Polyphon-Sprechmaschinen und Schallplatten GmbH foi fundada em Viena. Ela foi renomeada para Polyphon Schallplatten Ges. mbH. A dinamarquesa Nordisk Polyphon A. S. foi fundada em Copenhague. Em Estocolmo, a subsidiária sueca era chamada de Nordisk Polyphon A. B. A propriedade das atividades estrangeiras foi concentrada em março de 1929 em uma holding suíça, a Polyphon-Holding AG. Em 1932, essa holding foi renomeada para Polydor Holding AG.

Em 1932, a proprietária Polyphon Werke AG foi fundida com a Deutsche Grammophon AG, e o fechamento total da produção em Leipzig seguiu em breve. Em 1933, a DG vendeu suas ações da Polydor Holding. Em 1937, a empresa mudou seu nome para Deutsche Grammophon GmbH. Uma operação de fusão de capital foi realizada por um consórcio do Deutsche Bank e Telefunken Gesellschaft. Em 1932, a Telefunken Platte GmbH fundada recebeu uma fábrica de produção, pois era necessária. A DGG foi vendida para a empresa alemã de eletrônicos Siemens & Halske AG em 1941. Em 1954, a DGG estabeleceu uma subsidiária em Londres, a Polydor Records Ltd. Em 2000, a empresa francesa de mídia Vivendi SA adquiriu o atual proprietário, a Universal Music Group, da Seagram.

A caixa de música Polyphon
Ainda existem exemplos originais do Polyphon inventado em 1870 e os fabricantes contemporâneos produzem pequenas quantidades de ambos os dispositivos e discos.

Criando a música
A melodia é inserida no disco por meio de perfurações em sua superfície, com o tom determinado pela posição da perfuração. No processo de fabricação, o metal perfurado é enrolado na parte inferior do disco, criando uma projeção elevada que se assemelha a uma letra A quando vista obliquamente.  Quando o Polyphon começa a funcionar, as projeções de disco resultantes, chamadas palhetas,  se encaixam em uma série de rodas estelares semelhantes a catracas, cada uma com 9 projeções, que ficam em um pórtico. Cada roda estelar, quando movida em 40 graus em seu eixo, arranca um dente do pente do instrumento. O dente ressoa, soando uma nota predeterminada.

No pente musical, as notas agudas rápidas soam mais distantes do centro e as notas básicas mais lentas mais próximas do centro. Muitas variantes de pente foram fabricadas, incluindo um único pente em instrumentos menores e pentes duplex (ataque simultâneo) em exemplos de tamanho médio de instrumentos de 11 polegadas de diâmetro e 15,5 polegadas de diâmetro.  A maioria dos exemplos maiores de pente duplo tinha ataque alternativo, embora outros fabricantes, principalmente a Symphonion, produzissem instrumentos de tamanho grande com pentes duplex.

Mecanismo
Quase sem exceção, todos os Polyphons são movidos por um mecanismo de corda manual, semalhante aos relógios mecânicos. A Polyphon pode ter inventado uma versão movida por um motor elétrico para um grande modelo operado por moedas nos últimos dias de  produção, mas até o momento, não existem exemplos originais conhecidos. O mecanismo tem um dente de acionamento de saída, que é um componente circular com buchas arredondadas dispostas para encaixar nos orifícios dos discos. Os discos de pequeno diâmetro têm dois orifícios localizados centralmente (acionamento central), enquanto os discos maiores possuem uma série de orifícios ao redor  (acionamento periférico)

Durante a operação, o disco é colocado no eixo central, ou saliência central, uma barra de pressão passa sobre o disco para mantê-lo fixo no  lugar e o dente de acionamento gira o disco. O tempo de reprodução de cada disco varia, dependendo do diâmetro. Por exemplo, o tempo de execução de um disco de 19,5/8 polegadas de diâmetro (50 cm) é de cerca de 1 minuto e 50 segundos.

Disponibilidade nos dias atuais
Numerosos tamanhos de Polyphons e discos associados foram produzidos, com diâmetros variando de 6 polegadas a 24,5 polegadas. É possível comprar novos discos, atualmente fabricados no Reino Unido pela Renaissance Discs, para cada tamanho de Polyphon originalmente produzido. Os originais sobreviveram em números relativamente grandes e geralmente estão disponíveis em sites de vendas na Internet.

Instrumentos musicais da Alemanha
Gravadoras de rock
Gravadoras da Alemanha

Polyphon


est une station terminus de la ligne Kaigan du métro municipal de Kobe. Elle est située, au nord de la Kobe City Hall, dans l'arrondissement Chūō-ku de Kobe, dans la préfecture de Hyōgo au Japon.

Mise en service en 2001, elle est desservie par les rames de la ligne Kaigan (bleue).

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, Sannomiya-Hanadokeimae est la station terminus nord de la ligne Kaigan (bleue) du métro municipal de Kobe. Elle est située avant la station Kyukyoryuchi-Daimarumae, en direction du terminus sud Shin-Nagata.

Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies de la ligne.

Histoire
La station Sannomiya-Hanadokeimae est mise en service le , lorsque le Bureau des transports municipaux de Kobe ouvre à l'exploitation les  de la ligne Kaigan, entre Sannomiya-Hanadokeimae et  Shin-Nagata.

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte

Intermodalité

À proximité
 Kobe City Hall

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Bureau des transports municipaux de Kobe
 Métro municipal de Kobe
 Ligne Kaigan

Liens externes
 .
 .

Station de métro mise en service en 2001
Ligne Kaigan
Station du métro municipal de Kobe

Sannomiya-Hanadokeimae (métro municipal de Kobe)


Crkva Svih svetih  je crkva u općini Bedenica, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Izvorno srednjovjekovna crkva datirana u 13. stoljeće barokizirana je u 17., a današnji izgled dobiva sredinom 19. stoljeća. Jednobrodna je, s užim, izduljenim, poligonalno zaključenim gotičkim svetištem poduprtim kontraforama, sakristijom i bočnom kapelom sv. Antuna. Unutrašnjost je svođena češkim kapama, osim izduljenog svetišta nadsvođenog gotičkim križno-rebrastim svodom. Na glavnom pročelju je masivan zvonik-kula. Inventar je iz 18. i 19. stoljeća. Crkva se ističe stupnjem očuvanosti gotičkog sloja prvobitne srednjovjekovne crkve i jedna je od najstarijih sakralnih građevina zelinskog područja.

Zaštita
Pod oznakom Z-2632 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Katoličke crkve u Hrvatskoj
Zaštićene sakralne građevine u Zagrebačkoj županiji

Crkva Svih svetih u Bedenici


Christopher Lee Rios (), mai bine cunoscut sub numele de Big Pun a fost un artist de hip-hop Latino. Albumul lui "Capital Punishment" a ajuns nr. 1 în topul albumelor Hip-Hop/R&B timp de două săptămâni și pe locul al cincilea în Billboard 200, a primit un disc de platină din partea RIAA și a fost nominalizat la premiul Grammy pentru cel mai bun album de rap. A murit în 2000, din cauza unei insuficiențe cardiace legată de obezitate.

Al doilea său album, Yeeeah Baby, lansat postmortem, a ajuns pe locul al treilea în clasamentul Billboard 200, și a primit un disc de aur.

Discografie
 1998: Capital Punishment
 2000: Yeeeah Baby

Referințe

Legături externe

 XXL
 Capital Punishment Tribute
 Liza Rios Talks About Her Husband's Legacy in 2010 Interview

Nașteri în 1971
Decese în 2000
Rapperi americani
Americani din secolul al XX-lea
Americani cunoscuți sub pseudonimele folosite

Big Pun


In geology, petrifaction or petrification () is the process by which organic material becomes a fossil through the replacement of the original material and the filling of the original pore spaces with minerals. Petrified wood typifies this process, but all organisms, from bacteria to vertebrates, can become petrified (although harder, more durable matter such as bone, beaks, and shells survive the process better than softer remains such as muscle tissue, feathers, or skin). Petrifaction takes place through a combination of two similar processes: permineralization and replacement.  These processes create replicas of the original specimen that are similar down to the microscopic level.

Processes

Permineralization

One of the processes involved in petrifaction is permineralization. The fossils created through this process tend to contain a large amount of the original material of the specimen. This process occurs when groundwater containing dissolved minerals (most commonly quartz, calcite, apatite (calcium phosphate), siderite (iron carbonate), and pyrite), fills pore spaces and cavities of specimens, particularly bone, shell or wood. The pores of the organisms' tissues are filled when these minerals precipitate out of the water. Two common types of permineralization are silicification and pyritization.

Silicification

Silicification is the process in which organic matter becomes saturated with silica. A common source of silica is volcanic material. Studies have shown that in this process, most of the original organic matter is destroyed. Silicification most often occurs in two environments—either the specimen is buried in sediments of deltas and floodplains or organisms are buried in volcanic ash. Water must be present for silicification to occur because it reduces the amount of oxygen present and therefore reduces the deterioration of the organism by fungi, maintains organism shape, and allows for the transportation and deposition of silica. The process begins when a specimen is permeated with an aqueous silica solution. The cell walls of the specimen are progressively dissolved and silica is deposited into the empty spaces. In wood samples, as the process proceeds, cellulose and lignin, two components of wood, are degraded and replaced with silica. The specimen is transformed to stone (a process called lithification) as water is lost. For silicification to occur, the geothermic conditions must include a neutral to slightly acidic pH and a temperature and pressure similar to shallow-depth sedimentary environments. Under ideal natural conditions, silicification can occur at rates approaching those seen in artificial petrification.

Pyritization

Pyritization is a process similar to silicification, but instead involves the deposition of iron and sulfur in the pores and cavities of an organism. Pyritization can result in both solid fossils as well as preserved soft tissues. In marine environments, pyritization occurs when organisms are buried in sediments containing a high concentration of iron sulfides. Organisms release sulfide, which reacts with dissolved iron in the surrounding water, when they decay. This reaction between iron and sulfides forms pyrite (FeS2). Carbonate shell material of the organism is then replaced with pyrite due to a higher concentration of pyrite and a lower concentration of carbonate in the surrounding water. Pyritization occurs to a lesser extent in plants in clay environments.

Replacement
Replacement, the second process involved in petrifaction, occurs when water containing dissolved minerals dissolves the original solid material of an organism, which is then replaced by minerals. This can take place extremely slowly, replicating the microscopic structure of the organism. The slower the rate of the process, the better defined the microscopic structure will be. The minerals commonly involved in replacement are calcite, silica, pyrite, and hematite. Biotic remains preserved by replacement alone (as opposed to in combination with permineralization) are rarely found, but these fossils present significance to paleontology because they tend to be more detailed.

Uses

Not only are the fossils produced through the process of petrifaction used for paleontological study, but they have also been used as both decorative and informative pieces. Petrified wood is used in several ways. Slabs of petrified wood can be crafted into tabletops, or the slabs themselves are sometimes displayed in a decorative fashion. Also, larger pieces of the wood have been carved into sinks and basins. Other large pieces can also be crafted into chairs and stools. Petrified wood and other petrified organisms have also been used in jewelry, sculpture, clock-making, ashtrays and fruit bowls, and landscape and garden decorations.

Architecture

Petrified wood has also been used in construction. The Petrified Wood Gas Station, located on Main St Lamar, Colorado, was built in 1932 and consists of walls and floors constructed from pieces of petrified wood. The structure, built by W.G. Brown, has since been converted to office space and a used car dealership. Glen Rose, Texas provides even more examples of the use of fossilized wood in architecture. Beginning in the 1920s, the farmers of Somervell County, Texas began uncovering petrified trees. Local craftsmen and masons then built over 65 structures from this petrified wood, 45 of which were still standing as of June 2009. These structures include gas stations, flowerbeds, cottages, restaurants, fountains and gateposts. Glen Rose, Texas is also noted for Dinosaur Valley State Park and the Glen Rose Formation, where fossilized dinosaur footprints from the Cretaceous period can be viewed. Another example of the use of petrified wood in construction is the Agate House Pueblo in the Petrified Forest National Park in Arizona. Built by ancestral Pueblo people about 990 years ago, this eight-room building was constructed almost entirely out of petrified wood and is believed to have served as either a family home or ceremonial center.

Artificial petrifaction
Scientists attempted to artificially petrify organisms as early as the 18th century, when Girolamo Segato claimed to have supposedly "petrified" human remains. His methods were lost, but the bulk of his "pieces" are on display at the Museum of the Department of Anatomy in Florence, Italy.

More recent attempts have been both successful and documented, but should be considered as semi-petrifaction or incomplete petrifaction or at least as producing some novel type of wood composite, as the wood material remains to a certain degree; the constituents of wood (cellulose, lignins, lignans, oleoresins, etc.) have not been replaced by silicate, but have been infiltrated by specially formulated acidic solutions of aluminosilicate salts that gel in contact with wood matter and form a matrix of silicates within the wood after being left to react slowly for a given period of time in the solution or heat-cured for faster results. Hamilton Hicks of Greenwich, Connecticut, received a patent for his "recipe" for rapid artificial petrifaction of wood under US patent 4,612,050 in 1986. Hicks' recipe consists of highly mineralized water and a sodium silicate solution combined with a dilute acid with a pH of 4.0-5.5. Samples of wood are penetrated with this mineral solution through repeated submersion and applications of the solution. Wood treated in this fashion is - according to the claims in the patent - incapable of being burned and acquires the features of petrified wood. Some uses of this product as suggested by Hicks include use by horse breeders who desire fireproof stables constructed of nontoxic material that would also be resistant to chewing of the wood by horses.

In 2005 scientists at the Pacific Northwest National Laboratory (PNNL) reported that they had successfully petrified wood samples artificially. Unlike natural petrification, though, they infiltrated samples in acidic solutions, diffused them internally with titanium and carbon and fired them in a high-temperature oven (circa 1400 °C) in an inert atmosphere to yield a man-made ceramic matrix composite of titanium carbide and silicon carbide still showing the initial structure of wood. Future uses would see these artificially petrified wood-ceramic materials eventually replace metal-based superalloys (which are coated with ultrahard ceramics) in the tool industry. Other vegetal matter could be treated in a similar process and yield abrasive powders.

See also

References

Botany
Fossilization
Sedimentary rocks

Petrifaction


පෙයුරෙයුලාඃ සුල්තාන් රාජ්‍යය යනු අග්නි දිග ආසියාවේ පැරණිතම ඉස්ලාමීය රාජ්‍යවලින් එකකි. එය 9 වැනි සියවසේ පැවති බවක් අදහස් කෙරේ. පෙයුරෙයුලාඃ රාජ්‍යය පිහිටා තිබුණේ වත්මන් ඉන්දුනීසියාවේ සුමාත්‍රා දූපතේ උතුරින් පිහිටි නැඟෙනහිර අචේහ් ප්‍රාන්තය තුළ ය.

බාහිර සබැඳි
 බන්දර් කලීෆා
 පෙයුරෙයුලාඃ සුල්තාන් රාජ්‍යය IAIN Ar-Raniry

මූලාශ්‍ර

 SKI Fakultas Adab UIN Yogyakarta, Sejarah Peradaban Islam di Indonesia, Yogyakarta: Penerbit PUSTAKA, 2006.

ඉන්දුනීසියාවේ යටත් විජිතයට පෙර රාජ්‍යයන්
පෙර සුල්තාන් රාජ්‍යයන්

පෙයුරෙයුලාඃ සුල්තාන් රාජ්‍යය


Apesar da crença comum de que Marx e seu manifesto lançaram as bases do pensamento socialista, o comunismo pré-marxista na verdade o precedeu em pelo menos setenta anos, remontando à revolução francesa (1789). O próprio Marx via o comunismo primitivo como o estado original de caçador-coletor da humanidade. Marx teorizou que somente depois que a humanidade foi capaz de produzir excedentes a propriedade privada se desenvolveu.

Pré-história

Karl Marx e outros primeiros teóricos comunistas acreditavam que as sociedades de caçadores-coletores, como as encontradas no Paleolítico até as sociedades hortícolas, como as encontradas no Calcolítico, eram essencialmente igualitárias. e ele, portanto, chamou sua ideologia de comunismo primitivo. Desde Marx, sociólogos e arqueólogos desenvolveram a ideia e a pesquisa sobre o comunismo primitivo. Um dos primeiros escritores a adotar a crença no comunismo primitivo do passado foi o filósofo estóico romano Sêneca, que afirmou: "Quão feliz era a era primitiva quando as generosidades da natureza eram comum a todos... Eles tinham toda a natureza em comum, o que deu-lhes a posse segura dos bens públicos. "Por causa disso, ele acreditava que essas sociedades primitivas eram as mais ricas, pois não havia pobreza. xx Outros escritores greco-romanos que acreditavam em uma humanidade pré-histórica que praticava o comunismo incluem Diodorus Siculus, Virgilo e Ovídio.

Devido à forte evidência de uma sociedade igualitária, falta de hierarquia e falta de desigualdade econômica, o historiador Murray Bookchin argumentou que Çatalhöyük foi um dos primeiros exemplos de anarco-comunismo e, portanto, um exemplo de comunismo primitivo em uma protocidade.

Comunismo
Filosofia política
Marxismo-leninismo
História do comunismo
História do pensamento econômico
Cristianismo e ideologias políticas

Comunismo pré-marxista


Norbert Niederkofler (* 16. September 1961 in Luttach, Südtirol) ist ein italienischer Koch und Fachbuchautor.

Werdegang
Nach seiner Ausbildung in Südtirol durchlief er mehrere Stationen im Ausland, so z. B. in Waging am See bei Alfons Schuhbeck, auf Sylt bei Jörg Müller, in München bei Eckart Witzigmann, in New York bei David Bouley, in London und Zürich bei Mövenpick.

Nach seinen Wanderjahren zog es ihn wieder zurück nach Südtirol, wo er seit 1994 im Relais & Châteaux Hotel & Spa Rosa Alpina in St. Kassian kocht. 1996 wurde im Hotel das Gourmetrestaurant St. Hubertus eröffnet, das 2001 mit dem ersten, 2006 mit dem zweiten und 2017 – als erstes Restaurant in Südtirol – mit dem dritten Michelinstern ausgezeichnet wurde. 2011 erhielt das Restaurant 19 Punkte im Gault-Millau.

Seinen Stil nennt Niederkofler Alpenküche, in der ausschließlich regionale Produkte verwendet werden. So hat er sich von nicht-regionalen Zutaten wie Gänseleber und importiertem Fisch verabschiedet; für sein Konzept "Cook the Mountain" (Koch den Berg) verbannte er auch Olivenöl und Zitrusfrüchte. Dafür benutzt er Traubenkernöl und die Säure von Weinbeeren. Ketchup ersetzt er durch fermentiertes Zwetschgenmus. "No Waste", (kein Abfall) ist sein Motto. Für die langen Wintermonate macht er viele Zutaten ein.

Ab Ende März 2023 wird der Hotelbetrieb des Rosa Alpina für 18 Monate aufgrund von Umbauarbeiten eingestellt; dies wird den Verlust der drei Sterne 2024 bedeuten.

Auszeichnungen
 3 Sterne im Guide Michelin
 4 Hauben und 19 Punkte im Gault-Millau
 3 "Forchette" im Gambero Rosso
 17 Punkte in Guida Espresso
 "Koch des Monats", Der Feinschmecker (September 2005)

Publikationen
 Karin Bernhart, Udo Bernhart: St. Hubertus – Kochen mit Norbert Niederkofler. Athesia 2003, ISBN 8882662411.
 Debora Bionda, Carlo Vischi: St. Hubertus and the Flavor of the Dolomites. Gribaudo 2006, ISBN 8879062964.
 Norbert Niederkofler, Christine Lasta: Norbert Niederkofler: Mein Südtirol. Collection Rolf Heyne 2011, ISBN 9783899104998.

Weblinks
 Restaurant St. Hubertus

Einzelnachweise

Koch (Italien)
Person (Südtirol)
Person (Ahrntal)
Person (Abtei, Südtirol)
Italiener
Geboren 1961
Mann

Norbert Niederkofler