Jordi Savall i Bernadet (født 1. august 1941 i Igualada, Catalonien) er en spansk-katalansk musikteoretiker og gambist.

Historie
Jordi Savall studerede cello på Conservatori Superior de Música de Barcelona i Barcelona. Han var elev ved Wieland Kuijken i Belgien og fra 1968 hos August Wenzinger i Basel. Savalls interesse i tidlig musik førte ham til Schola Cantorum Basiliensis Wenzingers, hvor han overtog ledelsen i 1974. Samme år grundlagde han ensemblet Hesperion XX (nu: Hesperion XXI). Hesperion har specialiseret sig i tidlig musik fra Den Iberiske Halvø. I 1987 dannede Savall La Capella Reial de Catalunya, et ensemble med speciale i kirkemusik fra middelalderen.

Gennem optrædener i hele verden og talrige indspilninger har Jordi Savall oparbejdet et ry som en stor fortolker af tidlig musik og musikforsker på området. Han blev kendt for et bredere publikum gennem den franske film Tous les Matins du monde fra 1991, hvor han indspillede lydspor til gambemusikken.

Savall var gift med sopranen Montserrat Figueras (1942-2011). Børnene Arianna og Ferran Savall er også musikere.

Udmærkelser
 1992: Césarprisen - for bedste musik skrevet til en film
 2009: Byen Halles Händel-Preis
 2010: Praetorius Musikpreis: International fredsmusikpris
 2012: Léonie Sonnings Musikpris
 2013: Ridder af Æreslegionen

Eksterne henvisninger

 Alia-vox.com , Jordi Savalls officielle hjemmeside
 Jordi Savall på Den Store Danske Encyklopædi
 Komplet diskografi på Medieval.org

Personer fra Catalonien
Modtagere af Léonie Sonnings musikpris
Riddere af Æreslegionen
Gambister
Spaniere i 1900-tallet
Spaniere i 2000-tallet

Jordi Savall


Nicolae Togan (n. 6 noiembrie 1849, Ghijasa de Sus – d. 6 ianuarie 1935, Sibiu) a fost un preot,  deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
A urmat studiile gimnaziale la Sibiu. Între 1881 și 1885 a studiat teologia la Blaj. În 1886 devine preot, întorcându-se la Sibiu și acceptând un post de dascăl la Școala Civilă Superioară de Fete a Asociațiunii.

Începând cu 1892 a predat și la Liceul de Stat din Sibiu, ulterior devenind bibliotecar. În anul 1901 a fost numit paroh al Bisericii dintre Brazi și protopop unit de Sibiu. Totodată a fost cooptat în redacția de istorie a revistei Astra.

A fost un însemnat colaborator al Enciclopediei Române. A editat împreună cu Silvestru Moldovan un dicționar al localităților cu populație română din fostul regat al Ungariei.

A fondat mai multe organizații culturale și bisericești, colaborând la ridicarea multor biserici, școli și case parohiale. S-a aflat în corespodență cu Ion Agârbiceanu. A fost înmormântat în cimitirul de la Biserica dintre Brazi din Sibiu.

Distincții și merite
Este numit cavaler de onoare al Ordinului "Francisc Iosif". Primește medalia "Răsplata muncii pentru Biserică", clasa I. După 1918 a devenit membru al Ordinului "Steaua României", în grad de ofițer.

Lucrări
 Episcopul Ioan Inocențiu Klein și sașii din Sibiiu, în: "Transilvania", sept.-oct. 1899, pag. 265-269 (pag. 13-17 ale documentului pdf);
 Catalogul bibliotecii Asociațiunii transilvane pentru literatura română și cultura poporului, Sibiu, 1895;
 Indice alfabetic al publicațiunilor revistei  "Transilvania" al "Actelor și Analelor Asociațiunii transilvane" (1861-1894), Sibiu;
 Românii din Transilvania la 1733;
 Dicționarul numirilor de localități cu poporațiune română din Ungaria, Sibiiu, 1909;
 Dicționarul numirilor de localități cu poporațiune română din Transilvania, Banat, Crișana și Maramurăș, Editura "Asociațiunii", Sibiiu, 1919;
 Istoria protopopiatului greco-catolic al Sibiului, ediție îngrijită de Bianca Magdău, Petru Magdău, Presa Universitară Clujeană, 2010.

Note

Bibliografie
 Mircea Vaida-Voievod, Gelu Neamțu, 1 decembrie 1018, Mărturii ale participanților, vol. II, Editura Academiei Române, 2008

Lectură suplimentară
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, Editura Academiei Române, 2005. (ISBN 973-27-1258-9)
 Ioan I. Șerban, Nicolae Josan, Dicționarul Personalităților Române. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Alba Iulia, 2003. (ISBN 973-8141-90-7)

Legături externe
Dicționarul teologilor români
WorldCat Identities, Togan Nicolae

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1849
Decese în 1935
Români greco-catolici
Sibieni
Decorați cu Ordinul Franz Joseph
Ofițer al Ordinului Steaua României
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Protopopi români
Români din Austro-Ungaria

Nicolae Togan


Nunzio "Nick" Discepola (November 27, 1949 – November 21, 2012) was an Italian-born Canadian politician and businessman.

Education and career
Discepola obtained a Bachelor of Science (1972) and a Master of Business Administration (1977) from McGill University.

Before founding his own company in the high tech sector "N.D. Computer Resources" at the age of 26, he worked for Bell Canada and the federal government as a computer specialist.

From 1989 to 1992 he served as mayor of Kirkland, Quebec.

Discepola was a Member of Parliament representing the Liberal Party of Canada in the House of Commons of Canada in the riding of Vaudreuil from 1993 to 1997 (serving as Parliamentary Secretary to the Solicitor General from 1996 to 1998), and then Vaudreuil-Soulanges between 1997 and 2004. In 2004, he lost his seat to the Bloc Québécois's Meili Faille.

Discepola died on November 21, 2012 of cancer six days shy of his 63rd birthday.

References

External links

1949 births
2012 deaths
Deaths from cancer in Quebec
Italian emigrants to Canada
Liberal Party of Canada MPs
Members of the House of Commons of Canada from Quebec
McGill University Faculty of Management alumni
Mayors of places in Quebec
People from Kirkland, Quebec
21st-century Canadian politicians

Nick Discepola


The Andean mountain cat (Leopardus jacobita) is a small wild cat native to the high Andes that has been listed as Endangered on the IUCN Red List because fewer than 2,500 individuals are thought to exist in the wild. It is traditionally considered a sacred animal by indigenous Aymara and Quechua people.

It was first described by Emilio Cornalia who named it in honour of Jacobita Mantegazza.

Characteristics
The Andean mountain cat has ashy-gray fur, a gray head, ears and face. The areas around the lips and cheeks are white; two dark brown lines run from the corners of the eyes across the cheeks. There are some black spots on the forelegs, yellowish-brown blotches on the flanks, and up to two narrow, dark rings on the hind limbs. The long bushy tail has 6–9 rings, which are dark brown to black. The markings of juveniles are darker and smaller than those of adults. The skulls of adult specimens range in length from  and are larger than those of the pampas cat and domestic cat.

The Andean mountain cat has a black nose and lips, and rounded ears. On the back and on the tail, the hair is  long. Its rounded footprints are  long and  wide. Its pads are covered with hair.

Adult specimens range from  in head-to-body length, with a  long tail. The shoulder height is about  and body weight is up to .

The Andean mountain cat and pampas cat look similar. This makes it difficult to identify which cat is observed and makes correct estimations of populations problematic. This can be especially difficult when attempting to gain correct information from the observations of individuals that have seen one of these cats but are not aware to look for specific features to distinguish between the two.

Distribution and habitat

The Andean mountain cat lives only at high elevations in the Andes. Records in Argentina indicate that it lives at elevations from  in the southern Andes to over  in Chile, Bolivia and central Peru. This terrain is arid, sparsely vegetated, rocky and steep. The population in the Salar de Surire Natural Monument was estimated at five individuals in an area of . Results of a survey in the Jujuy Province of northwestern Argentina indicates a density of seven to 12 individuals per  at an elevation of about .

Its habitat in the Andes is fragmented by deep valleys, and its preferred prey, mountain viscachas (Lagidium) occur in patchy colonies.
Across this range, the level of genetic diversity is very low.

It is also probable that mountain chinchillas were previously important prey of the Andean mountain cat before their populations were drastically reduced due to hunting for the fur trade.

Ecology and behaviour
Six different species of carnivores live in the Andes Mountain range. Apart from the Andean cat, there are two other cat species: the pampas cat and the puma. The puma is a large predator, while the Andean and Pampas Cat are medium-sized predators. These two medium-sized predators are very much alike. They both hunt within the same territory. They hunt the same prey, the mountain viscacha (Lagidium viscacia), a rodent. The viscacha makes up 93.9% of the biomass consumed in the Andean cat's diet while the Pampas Cat depends on it for 74.8% of its biomass consumption. Both of these cats depend on a specific prey to make up a large portion of their dietary needs. In some areas, the mountain viscacha will make up 53% of the Andean cat's prey items. This is because the other prey items are so significantly smaller that even though the Andean cat will successfully hunt, kill, and eat a mountain viscacha half the time, the mountain viscacha is so much larger than the other food items, it makes up more substance. They also hunt frequently during the same periods. During one study, both the Andean cat and the Pampas Cat were seen most frequently during moonless nights; the second most sightings of these cats were during full moons.

By using the residents' observations of Andean cats in coupled pairs with their litters, it is theorized that the mating season for the Andean cat is within the months of July and August. Because kittens have been seen in the months of April and October, this could mean that the mating season extends into November or even December. A litter will usually consist of one or two offspring born in the spring and summer months. This is common with many other species that also have their young when food resources are increasing.

Threats
The following table lists the threat to the Andean cat and proposed interventions to mitigate them:

Conservation
The Andean cat is listed on CITES Appendix I.
It is protected in all the countries of its range.

The Andean Cat Alliance was formed in 2003 by representatives from Argentina, Bolivia, Peru and Chile with the aim of fostering research and conservation of the Andean cat.

References

External links

Leopardus
Felids of South America
Mammals of the Andes
Cat, Andean mountain
Cat, Andean mountain
Cat, Andean mountain
Cat, Andean mountain
Endangered animals
Endangered biota of South America
Mammals described in 1865
Taxa named by Emilio Cornalia
Species endangered by habitat fragmentation

අන්දියානු කඳුකර බළලා


Takashi Sawada (født 26. maj 1991) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub V-Varen Nagasaki.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takashi Sawada


SCUM Manifesto manifest je radikalnog feminizma autorice Valerie Solanas. Prvi je put objavljen 1967. godine. Tvrdi da su muškarci iskvarili svijet i da ga žene trebaju popraviti. Kako bi se postigao taj cilj, predlaže se osnivanje SCUM-a, organizacije posvećene rušenju društva i eliminiranju muškog spola. Manifest je utemeljen na filozofskim i društvenim pitanjima. Objavljen je u barem desetak izdanja na engleskom jeziku i preveden je na trinaest jezika.

Izraz "SCUM" pojavio se na omotu prvog izdanja Olympia Pressa u obliku "S.C.U.M.", uz komentar da je u pitanju pokrata koja znači "Society for Cutting Up Men" ("Društvo za uništavanje muškaraca"). Solanas se usprotivila takvoj tvrdnji i inzistirala na tome da nije u pitanju pokrata premda se prošireni oblik pojavio u reklami u Village Voiceu koju je napisala 1967. Solanas je u Grand Chelsea Hotelu, gdje je višekratno boravila, održala nekoliko sastanaka tijekom kojih je regrutirala članove za SCUM.

Manifest nije privukao veću pozornost dok Solanas 1968. nije pokušala ubiti Andyja Warhola. Zbog tog su događaja manifest i sama Solanas pridobili značajnu pažnju medija. Dok je feministica Ti-Grace Atkinson branila Solanas i smatrala manifest valjanom kritikom patrijarhata, ostale su feministice, kao što je Betty Friedan, njezine stavove smatrale preradikalnima i polarizirajućima.

Povijest izdavanja
Solanas je SCUM Manifesto napisala između 1965. i 1967. godine. Godine 1967. samostalno je objavila prvo izdanje tako što je izradila dvjesto primjeraka pomoću stroja za umnažanje dokumenata, koje je prodavala na ulicama Greenwich Villagea u New York Cityju. Solanas je ženama za primjerak naplaćivala jedan dolar, a muškarcima dva dolara. Do idućeg proljeća prodano je oko 400 primjeraka. Solanas je u kolovozu 1967. potpisala izdavački ugovor s Mauriceom Girodiasom za objavu romana i zatražila ga je da te godine umjesto toga objavi SCUM Manifesto.

Prvo je komercijalno izdanje manifesta objavio njujorški Olympia Press 1968. godine. Sadrži predgovor koji je napisao Maurice Girodias i esej "Wonder Waif Meets Super Neuter" Paula Krassnera. Prema Sharon Jansen postoje sitne razlike između inačice Olympia Pressa iz 1968. i izvorne Solanasine inačice. U intervjuu s The Village Voiceom Solanas je komentirala inačicu Olympia Pressa i žalila se da "nijedan ispravak... [koji je] željela nije uvršten u knjigu, a ipak je više puta promijenjen izvor riječi – što je pogoršalo stvar – a ima i mnogo 'tipografskih pogreški': riječi ili čak podulji dijelovi rečenica potpuno su izbačeni, zbog čega su odlomci u kojima su se trebali nalaziti nejasni." Godine 1977. Solanas je samostalno objavila "ispravnu" inačicu, sličniju izvornoj verziji, i uvrstila uvod koji je sama napisala.

SCUM Manifesto objavljen je barem deset puta na engleskom jeziku i preveden je na hrvatski, češki, finski, francuski, njemački, hebrejski, talijanski, španjolski, švedski, turski, portugalski, nizozemski i danski jezik. Dijelovi manifesta pojavili su se i u nekoliko feminističkih antologija, među kojima je Sisterhood is Powerful: An Anthology of Writings From The Women's Liberation Movement (1970.), zbirka radikalnih feminističkih tekstova koje je uredila Robin Morgan. Verso Books 2004. je godine objavio inačicu manifesta čiji je uvod napisala feministička filozofkinja Avital Ronell. Jon Purkis i James Bowen SCUM Manifesto opisali su kao "pamflet koji je postao jedan od najdulje preživjelih radova anarhističkog tiska".

Solanasina sestra, Judith A. Solanas Martinez, od obnove ugovora iz 1997. godine drži autorsko pravo na SCUM Manifesto.

Sadržaj
Manifest započinje ovom izjavom:

Solanas na početku predstavlja teoriju da je muškarac "nepotpuna žena" koja je genetski oskudna zbog y-kromosoma. Prema Solanas zbog tog genetskog nedostatka muškarac postaje ograničen u osjećajima, egocentričan i nesposoban za mentalnu strast ili stvarnu interakciju. Za muškarca tvrdi i da mu nedostaje empatija i da se ne može poistovjetiti ni s čim osim s vlastitim fizičkim osjetima. Nadalje, u manifestu se spominje da muškarac provodi svoj život u pokušaju da postane žena i tako prevlada vlastitu inferiornost. To čini tako što "stalno traži ženu, bratimi se s njom, pokušava živjeti kroz nju i spojiti se s njom." Solanas odbacuje Freudovu teoriju o zavisti prema penisu i tvrdi da muškarci pate od "zavisti prema pički". Solanas tad optužuje muškarce da su svijet pretvorili u "hrpu govana" i predstavlja dugi popis pritužbi.
Veći dio manifesta sastoji se od popisa kritika na račun muškog spola. Podijeljeni su u ova poglavlja:
 Rat
 Ljubaznost, pristojnost i "čast"
 Novac, brak i prostitucija, rad i prevencija automatiziranog društva
 Očinstvo i psihička bolest (strah, kukavičluk, bojažljivost, nesigurnost, pasivnost)
 Suzbijanje individualnosti, animalizam (obiteljski život i majčinstvo) i funkcionalizam
 Prevencija privatnosti
 Izolacija, predgrađa i prevencija zajednice
 Konformizam
 Autoritet i vlada
 Filozofija, religija i moralnost utemeljene na seksu
 Predrasude (rasne, etničke, vjerske itd.)
 Natjecanje, prestiž, status, formalno obrazovanje, neznanje i društvene i ekonomske klase
 Prevencija razgovora
 Prevencija prijateljstva i ljubavi
 "Velika umjetnost" i "Kultura"
 Seksualnost
 Dosada
 Tajnovitost, cenzura, suzbijanje znanja i ideja, otkrivanje informacija
 Nepovjerenje
 Ružnoća
 Mržnja i nasilje
 Bolest i smrt

Zbog prethodno spomenutih pritužbi zaključka manifesta jest da je eliminacija muškog spola moralni imperativ. Također se iznosi tvrdnja da žene moraju zamijeniti "sustav rada za novac" sustavom potpune automatizacije jer će tako vlada pasti i muškarci izgubiti vlast nad ženama.

Kako bi se postigli ti ciljevi, Manifesto predlaže osnivanje revolucionarnog ženskog društva. To se društvo naziva SCUM. U manifestu se tvrdi da bi se SCUM trebao okoristiti sabotažom i izravnim akcijama umjesto građanskim neposluhom jer je građanski neposluh koristan samo za manje promjene u društvu. Potrebna je nasilna aktivnost kako bi se uništilo sustav: "Ako SCUM ikad bude marširao, marširat će preko predsjednikovog glupog, odbojnog lica; ako će SCUM ikad napasti, napast će u mraku bodežom dugim šest inča."

Manifesto završava opisom utopijske budućnosti kojom će vladati žene i u kojoj, naposljetku, neće biti muškaraca. Neće biti novca, a bolesti i smrt bit će eliminirane. Također se tvrdi da su muškarci previše iracionalni kako bi obranili trenutačni sustav i da trebaju prihvatiti nužnost vlastita uništenja.

Reakcije i kritike
Različiti su recenzenti, učenjaci i novinari analizirali Manifesto i Solanasine izjave o njemu. Profesor James Martin Harding izjavio je da je predložila "radikalan program". Profesorica Dana Heller komentirala je da je autoričina "vizija društva anarhična" i da se u Manifestu nalaze "gotovo utopijske teorije" i "utopijska vizija svijeta u kojem bi mehanizacija i sustavi masovne (re)produkcije rad, spolni odnos i novčani sustav otišli u zastaru." Prema recenzentici Village Voicea B. Ruby Rich "SCUM je beskompromisna globalna vizija" koja kritizira muškarce zbog mnogih propusta kao što su rat i neliječenje bolesti; mnogi, ali ne svi argumenti "prilično su točni"; kritiziraju se i određene vrste žena, odnosno one koje se mijenjaju kad oko njih nema muškaraca; i sam je spolni odnos opisan "izrabljivačkim". Prema Janet Lyon Manifesto "je sukobio... 'oslobođene' žene... i žene 'isprana mozga'".

Feministica i kritičarka Germaine Greer komentirala je da Solanas smatra da su oba spola odvojena od svoje ljudskosti i da muškarci žele biti poput žena. Alice Echols izjavila je da Manifesto smatra rod apsolutnim, a ne relativnim.

Heller je komentirala da Manifesto prikazuje odvajanje žena od temeljnih ekonomskih i kulturnih resursa, kao i žensko ovjekovječenje tog odvajanja zbog psihološke podčinjenosti muškarcima. Robert Marmorstein iz Voicea izjavio je da su prema glavnoj poanti SCUM-a "muškarci zagadili svijet" i "da više nisu potrebni (pa čak ni u biološkom smislu)". Jansen je izjavila da Solanas muškarce smatra "biološki inferiornima". Prema Lauri Winkiel Manifesto traži propast heteroseksualnog kapitalizma i da produkciju preuzmu žene. Rich i Jansen izjavile su da bi tehnologija i znanost bile dobrodošle u budućnosti.
Jansen je plan o stvaranju ženskog svijeta opisala uglavnom nenasilnim, utemeljenom na nesudjelovanju žena u suvremenom gospodarstvu i odsutnosti odnosa s muškarcima, zbog čega bi policija i vojska bile brojčano nadjačane; dodaje da bi se neke žene mogle zaposliti i "ne raditi" u slučaju da solidarnost među njima nije dovoljna i tako dovesti do raspada sustava. Jansen također tvrdi da bi se lišavanjem novca izgubila potreba za ubijanjem muškaraca. Heller je komentirala da bi Manifesto dozvolio drag queenovima da žive, budu "korisni" i "produktivni". Jansen i Winkiel tvrde da je Solanas zamislila svijet u kojem bi prebivale samo žene. Frank Faso i Henry Lee, reporteri Daily Newsa, dva dana nakon što je Solanas ustrijelila Warhola izjavili su da je Solanas "pošla u križarski rat za svijet jednog spola oslobođenog od muškaraca". Winkiel je izjavila da Manifesto zamišlja ženski nasilni revolucionarni puč. Profesorica Ginette Castro Manifesto smatra "feminističkim dopuštenjem nasilja" i da podržava terorističku histeriju. Prema Janseninim riječima Solanas muškarce smatra životinjama koje će biti lovljene i ubijene kao plijen, a ubojice će se služiti oružjima kao "faličkim simbolima okrenutim protiv muškaraca". Rich, Castro, recenzentica Claire Dederer, Friedan, profesorica Debra Diane Davis, Deborah Siegel, Winkiel, Marmorstein i Greer izjavili su da je Solanasin plan uglavnom utemeljen na eliminaciji muškaraca, u što bi spadalo i međusobno ubijanje muškaraca, premda Rich smatra da je u pitanju sviftovska satira i da je u Manifestu alternativno rješenje ponovno odgajanje muškaraca; Castro nije eliminaciju muškaraca smatrala ozbiljnim planom, a Marmorstein je spomenuo kriminalnu sabotažu muškaraca.

Jansen tvrdi da poziva na reprodukciju isključivo žena, a kasnije čak ni žena nakon što problemi starenja i smrti budu riješeni, zbog čega iduća generacija ne bi više bila potrebna.

Međutim, Lyon komentira da Manifesto ne pokazuje poštovanje i da je duhovit, Siegel izjavljuje da je Manifesto "jasno izrazio goli ženski bijes", a Jansen za Manifesto kaže da je "šokantan" i da ostavlja bez daha. Rich je opisala Solanas kao "jednočlanu žensku posadu koja spaljuje zemlju", a Siegel njezin stav naziva "ekstremnim" i za nj kaže da "odražava općenito nezadovoljstvo nenasilnim protestima u Americi općenito." Rich tvrdi da je Manifesto pokazao ženski "očaj i bijes" i napredni feminizam, a Winkiel komentira da je američki radikalni feminizam nastao zbog te "deklaracije rata protiv kapitalizma i patrijarhata". Heller smatra da je Manifesto uglavnom socijalističko-materijalistički. Echols je izjavila da je Solanas "besramno mizandrijski nastrojena" i da su ljudi povezani s Andyjem Warholom (kojeg je upucala) i različiti mediji njezino ponašanje smatrali "mržnjom prema muškarcima".

Kao parodija i satira
Laura Winkiel, izvanredna profesorica engleskog jezika na University of Colorado at Boulderu smatra da "SCUM manifesto parodira patrijarhalni društveni poredak koji odbija". Winkiel također smatra da je manifest "zabranjena izvedba, sprdnja s 'ozbiljnim' govornim činovima patrijarhata". Dodaje da žene SCUM-a ismijavaju način na koji određeni muškarci upravljaju svijetom i legitimiziraju vlast. Na sličan način razmišlja i sociologinja Ginette Castro: Ako pažljivije proučimo tekst, možemo vidjeti da je njegova analiza patrijarhalne stvarnosti parodija [...] Sam je sadržaj neupitno parodija frojdovske teorije ženstvenosti, u kojoj je riječ žena zamijenjena riječju muškarac [...] Prisutni su svi klišeji frojdovske psihoanalize: biološka nesreća, nepotpun spol, "zavist na penisu" koja postaje "zavist na pički" i tako dalje [...] Ovdje je slučaj apsurda koji se koristi kao izražajno sredstvo kojim se otkriva apsurd, odnosno apsurdna teorija kojom se pokušalo dati "znanstveni" legitimitet patrijarhatu [...] A što reći o njezinu prijedlogu da muškarce treba jednostavno eliminirati kako bi se riješilo bremena mizoginije i maskulinosti? To je nužan zaključak feminističkog pamfleta, jednako kao što je prijedlog Jonathana Swifta da irsku djecu (kao beskorisna usta) treba baciti svinjama bio logičan zaključak njegovog satiričnog pamfleta u kojem se suprotstavio gladi u Irskoj. Nijedan od tih prijedloga ne treba uzimati ozbiljno i svaki pripada političkoj fikciji ili čak znanstvenoj fantastici; napisani su u očajničkom pokušaju da probude svijest.

Spisateljica Chavisa Woods sličnog je mišljenja: "SCUM Manifesto remek-djelo je književne umjetnosti protesta, koju se često pogrešno čita. Veći dio djela zapravo čine ponovno napisani Freudovi tekstovi. U pitanju je parodija." James Penner smatra manifest satiričnim tekstom. Izjavio je: "Kao što je slučaj i s ostalim feminističkim satirama, 'SCUM Manifesto' pokušava politizirati žene napadanjem određenih mitova o maskulinosti koji čine američku popularnu kulturu." Dodao je: "Kao satirično djelo 'SCUM Manifesto' retorički je učinkovito jer dekonstruira čitateljeve naučene pojmove o maskulinosti i femininosti." Profesor Carl Singleton primjećuje "razuzdanu narav" manifesta i rastuću duševnu nestabilnost Solanas zbog koje su, prema njegovim riječima, mnogi tekst počeli smatrati trivijalnim. Singleton je dodao: "Ostali su smatrali dokument oblikom političke satire u stilu Skromnog prijedloga Jonathana Swifta." Na sličan je način Jansen manifest usporedila sa Skromnim prijedlogom Jonathana Swifta, izjavila je da je u njemu prisutna "satirična briljantnost", a Solanas je nazvala "hladnom i zajedljivo smiješnom". Bilten Project of Transnational Studiesa također uspoređuje manifest s Jonathanom Swiftom i izjavljuje: "Uobičajena strategija je čitati SCUM kao primjer političke fikcije ili parodije na tragu Jonathana Swifta." Pišući za časopis Spin u rujnu 1996. godine Charles Aaron SCUM Manifesto nazvao je "pobunjeničkom, pretfeminističkom satirom". Redateljica Mary Harron manifest je nazvala "izvrsnom satirom" i njegov ton opisala je "vrlo smiješnim". Prema Rich u The Village Voiceu rad je vjerojatno "satira" i može ju se čitati "doslovno ili simbolički". Winkiel je izjavila: "Humor i ljutnja satire poziva žene da nastave taj feministički tekst tako da preuzmu uloge politički performativnih žena SCUM-a." Paul Krassner, koji je bio Solanasin poznanik, manifest je nazvao "dokument patološkog prozelitizma uz povremene natruhe nenamjerne satire".

Solanasin prvi izdavač, Maurice Girodias, smatrao je da je u pitanju "šala" i prema riječima J. Hobermana manifest je nazvao "sviftovskom satirom pokvarena ponašanja, genetske inferiornosti i potpune otpadnosti muškog spola".

Prema članku objavljenom 1968. u Daily Newsu "oni koji tvrde da poznaju Valerie tvrde da se ne šali... [ali] i da duboko iznutra zapravo voli muškarce." Godine 1968. u razgovoru s Marmorsteinom izjavila je da je u vezi sa "SCUM-om mrtvo ozbiljna." Alexandra DeMonte, međutim, smatra da je Solanas "kasnije izjavila da je manifest samo satira".

Organizacija SCUM
Solanas je organizirala "javni forum za SCUM" na kojem se pojavilo oko četrdeset ljudi, uglavnom muškaraca koje je opisala "čudacima" i "mazohistima"; SCUM nije imao drugih članova osim nje same. Prema Greer "nema dokaza da je S.C.U.M. ikad [imao drugih članova]" osim Solanas.

U intervjuu s The Village Voiceom 1977. godine Solanas je izjavila da je SCUM "samo stilsko sredstvo. Nikad nije postojala organizacija SCUM – nikad nije niti nikad neće." Solanas je izjavila da je o tome "mislila kao o stanju uma... žene koje razmišljaju na određen način pripadaju SCUM-u... [a] muškarci koji razmišljaju na određen način nalaze se u muškoj podružnici SCUM-a."

SCUM kao pokrata
Fraza "Society for Cutting Up Men" ("Društvo za uništavanje muškaraca") nalazi se na naslovnici nezavisno objavljenog izdanja iz 1967. godine ispod naslova. Ta inačica prethodi svim komercijalnim izdanjima. K tome, u izdanju The Village Voicea objavljenom 10. kolovoza 1967. nalazi se pismo uredniku koje je potpisala Valerie Solanas (iz SCUM-a, West 23rd Street), koje je zapravo odgovor na prethodno pismo koje je potpisala Ruth Herschberger (koje se nalazi u izdanju objavljenom 3. kolovoza 1967.) i u kojem se pita zašto se žene ne pobune protiv muškaraca. Solanas je ovako odgovorila: "Voljela bih obavijestiti nju i ostale ponosne, nezavisne žene poput nje da postoji SCUM (Društvo za uništavanje muškaraca), nedavno osnovana organizacija koja će vrlo brzo krenuti s radom (i doista mislim brzo) za nekoliko tjedana."

Iako je "SCUM" u početku značilo "Društvo za uništavanje muškaraca", ta se fraza zapravo ne pojavljuje nigdje u tekstu. Heller ke izjavila: "Ne postoje dokazi da je Solanas htjela da SCUM bude pokrata za 'Society for Cutting Up Men'." Susan Ware tvrdi da je Solanasin izdavač Girodias izjavio da je SCUM pokrata za "Society for Cutting Up Men", nešto što Solanas naočigled nikad nije bila namjera. Gary Dexter smatra da ga je Solanas nazvala SCUM Manifestom bez točki između slova SCUM. Dodao je: "Girodiasov način pisanja protivan njezinom kodificiranom naslovu još je jedan čin patrijarhalne intervencije, pokušaj za posjedovanjem."

Riječ "SCUM" u tekstu se koristi kako bi se aludiralo na određenu vrstu žena, a ne na muškarce. Odnosi se na snažne žene, "SCUM – dominantne, sigurne, samouvjerene, gadne, nasilne, sebične, nezavisne, ponosne, pustolovne, vjetropiraste, arogantne žene koje se smatraju spremnima vladati svemirom, koje su došle do granica ovog 'društva' i spremne su otići dalje od onoga što ono može ponuditi". Avital Ronell smatra da je "SCUM" kao pokrata "zakašnjeli dodatak" koji je Solanas kasnije odbacila.

Utjecaj
Prema Lyon Manifesto je "ozloglašen i utjecajan", ali i "jedan od najranijih... [i] najradikalnijih" traktata koji su proizvela "različita područja američkih pokreta za oslobođenje žena". Lyon tvrdi da je "do 1969. postala neka vrsta Biblije" za Cell 16 u Bostonu. Prema članku Arthura Goldwaga iz 2012. godine na blogu Southern Poverty Law Center Hatewatcha "Solanas se i dalje čita i citira u određenim feminističkim krugovima." Heller ne smatra da bi se Manifesto trebalo smatrati klasikom feminizma jer odbacuje hijerarhiju veličine, ali je izjavila da "je i dalje utjecajan feministički tekst."

Žene i pucnjava
Laura Winkiel smatra da je Solanasino pucanje u Andyja Warhola i Marija Amayu izravno povezano s Manifestom. Nakon što je upucala Warhola Solanas je novinaru rekla: "Pročitajte moj manifest i reći će vam što sam." Međutim, Heller smatra da Solanas "nije namjeravala povezati manifest i pucnjavu". Harding tvrdi da "u Solanasinoj dvosmislenoj izjavi novinarima ne postoji čista indikacija da bi sadržaj manifesta mogao objasniti detalje njezinih djela, barem ne kao upute." Harding je izjavila da je SCUM Manifesto "proširenje, a ne izvor performativnih činova, čak i kad je u pitanju nasilan čin kao što je pucanje u Warhola."

Winkiel smatra da se revolucionarka Roxanne Dunbar preselila u SAD "uvjerena da je ženska revolucija započela" i ondje je osnovala Cell 16, koji je slijedio program utemeljen na Manifestu. Winkiel tvrdi da je Solanas "razljutilo" to što je ženski pokret "prisvojio" Manifesto, ali da je "pucanje [u Warhola] prikazalo pravednički bijes feminističkog pokreta naspram patrijarhata". Dunbar i Ti-Grace Atkinson smatraju da je Manifesto započeo "revolucionarni pokret", a Atkinson (prema riječima Rich) Solanas je "prvom istaknutom šampionkom ženskih prava". Greer smatra da je jezik Manifesta "radikalizirao" žene i potaknuo ih da napuste Nacionalnu organizaciju za žene (NOW), a Winkiel dodaje da ih je nagnao da pristanu uz Solanas. Prema riječima Greer Solanas se smatralo previše psihički bolesnom i previše povezanom s Warholom "da bi njezina poruka izbjegla perverzne konotacije". Profesorica Davis Manifesto smatra "pretečom" "poziva na oružje među pragmatičnim američkim feministicama" i izjavila je da je "tada uživao... veliku popularnost". Winkiel je komentirala da je Manifesto "utjecao na širenje 'kulture žene' i lezbijskog separatizma", ali mu se "pripisuju zasluge za započinjanje pokreta protiv pornografije." Friedan smatra da je Manifesto loš za feministički pokret i NOW.

Film
Scum Manifesto naziv je i kraćeg filma iz 1976. koji su režirale Carole Roussopoulos i Delphine Seyrig. U filmu Seyrig recitira nekoliko paragrafa iz francuskog prijevoda Solanasina manifesta.

Warhol je kasnije satirizirao cijeli događaj u filmu Women in Revolt, u kojem je grupu sličnoj S.C.U.M. nazvao "P.I.G." (Politically Involved Girlies, "Politički angažirane djevojčure").

Solanasin kreativni rad i odnos s Warholom prikazani su u filmu Upucala sam Andyja Warhola iz 1996. godine. Značajan dio filma govori o SCUM Manifestu i Solanasinim nesuglasicama s Warholom.

Televizija
U epizodi "Viva Los Muertos!" animirane humoristične TV serije The Venture Bros. lik Val direktno citira dijelove SCUM Manifesta.

SCUM Manifesto pojavio se kao predmet radnje u FX-ovoj TV seriji Američka horor priča: Kult, a prvi je put vidljiv u epizodi "Valerie Solanas Died for Your Sins: Scumbag", koja je prvi put emitirana 17. listopada 2017. godine. Fikcionalizirana inačica Valerie Solanas, koju glumi Lena Dunham, tijekom epizode recitira sadržaj iz manifesta.

Književnost
Naslovna priča iz zbirke kratkih priča Mozgovi štakora Michaela Blumleina koristi se Manifestom kako bi ilustrirala mržnju glavnog muškog lika prema sebi i vlastitom spolu.

Godine 2006. švedska je autorica Sara Stridsberg objavila polufikcionalnu biografiju Valerie Solanas Drömfakulteten (Sposobnost sanjanja), u kojem se nekoliko puta aludira na Manifesto. Dijelovi Manifesta također se navode u knjizi.

Nick Cave izjavio je da Solanas u Manifestu "podosta govori o onome što smatra muškošću i muškom psihologijom... da su zapravo muškarci na pola puta između ljudi i majmuna, neka vrsta glomaznih komada mesa, predatorskih komada mesa" i da je "prilično izvrsno štivo... određeni aspekt knjige doimao mi se istinitim." Cave je napisao roman Smrt Bunnyja Munroa, za koji je "izmislio lika koji je muški oblik Valerie Solanas."

Glazba
Solanas se citira u knjižici debitantskog albuma Generation Terrorists Manic Street Preachersa. Solanas je izravno nadahnula i njegovu pjesmu "Of Walking Abortion" na trećem uratku The Holy Bible, čiji je naziv preuzet iz Solanasina rada. Liverpulski punk sastav Big in Japan skladao je pjesmu "Society for Cutting Up Men" izravno nadahnutu manifestom; talijanski progresivni rock sastav Area također je napisao pjesmu nadahnut Solanas pod imenom "SCUM", koja se pojavljuje na petom albumu Maledetti (Maudits). Britanska grupa S.C.U.M. nazvana je po manifestu. Na albumu The Rose Has Teeth in the Mouth of a Beast skupine Matmos iz 2006. jedna se skladba zove "Tract for Valerie Solanas", u kojoj se nalaze dijelovi SCUM Manifesta. Britanski alternativni sastav Young Knives 25. prosinca 2017. objavio je pjesmu "Society for Cutting Up Men".

Vidi i
Separatistički feminizam
Radikalni feminizam

Bilješke

Izvori

Bibliografija

 (translated from Radioscopie du féminisme américain (Paris, France: Presses de la Fondation Nationale des Sciences Politiques, 1984)

Faso, Frank; Lee, Henry; 5. lipnja 1968.; Actress defiant: 'I'm not sorry'; Daily News; New York; vol. 49, br. 297

Lord, Catherine; Wonder Waif Meets Super Neuter; 2010.; October; br. 132, str. 135–163

MarmorsteinRobert; SCUM goddess: a winter memory of Valerie Solanis; 13. lipnja 1968.; The Village Voice; str. 9–20

Rich, B. Ruby, Manifesto destiny: drawing a bead on Valerie Solanas; 1993., Voice Literary Supplement; vol. 119, str. 16–17, The Village Voice, New York

Smith, Howard; Van der Horst, Brian; Scenes: Valerie Solanas interview; 25. srpnja 1977., The Village Voice, vol. XXII, br. 30

Parodija
Feminizam

SCUM Manifesto


රායිමා සේන් (උපත රායිමා දේව් වර්මා ලෙස 1979 නොවැම්බර් 7) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ බෙංගාලි සහ හින්දි චිත්‍රපට කර්මාන්තයෙහි දායකත්වය නිසා ප්‍රසිද්ධියට පත් ඉන්දියානු නිළියකි.

නිර්මාණ දායකත්වය

චිත්‍රපට

වෙබ් කතාමාලා

සම්මාන

 2006: BFJA-වඩාත්ම දීප්තිමත් නිළිය - නිශී ජැපෑන් වෙනුවෙන්

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

{{DEFAULTSORT:සේන්, රායිමා]}}
ඉන්දියානු චිත්‍රපට නිළියෝ
1979 උපත්
ජීවත්වන්නෝ

රායිමා සේන්


Vuelta Ciclista a Murcia er et spansk etapeløb i landevejscykling som arrangeres hvert år i februar. Løbet er blevet arrangeret siden 1981. Løbet er af UCI klassificeret med 2.1 og er en del af UCI Europe Tour.

Vindere

Eksterne henvisninger

Etableret i 1981

Vuelta a Murcia


Zatar may refer to:
the Middle Eastern spice mixture Za'atar
Zatar, a character on Weird TV, also known as the Mutant King

Zatar


An Vanilla martinezii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Soto Arenas. An Vanilla martinezii in nahilalakip ha genus nga Vanilla, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vanilla

Vanilla martinezii


Jutta Velte (* 29. Dezember 1957 in Wuppertal) war als gewählte Abgeordnete (Bündnis 90/Die Grünen) von 2012 bis 2017 im Landtag von Nordrhein-Westfalen.

Biografie
Jutta Velte absolvierte auf dem zweiten Bildungsweg das Abitur und schloss an der Universität Bochum ein Studium der Kommunikationswissenschaft, Biologie und Geographie an, das sie als Magistra Artium abschloss.

Politik
Jutta Velte hat für ihre Partei ein Mandat im Rat der Stadt Remscheid inne. Bei der Landtagswahl in Nordrhein-Westfalen 2012 errang sie über die Landesliste ihrer Partei einen Sitz im Parlament, verlor diesen aber bei der Landtagswahl in Nordrhein-Westfalen 2017.

Weblinks

 Website von Jutta Velte

Landtagsabgeordneter (Nordrhein-Westfalen)
Politiker (Remscheid)
Bündnis-90/Die-Grünen-Mitglied
Deutscher
Geboren 1957
Frau

Jutta Velte


La saison 1961-1962 de Serie B, organisée par la Lega Calcio pour la seizième fois, est la  du championnat de deuxième division en Italie. Les trois premiers sont promus directement en Serie A et les trois derniers sont relégués en Serie C.

À l'issue de la saison, le Genoa CFC termine à la première place et monte en Serie A 1962-1963 ( division), accompagné par le vice-champion, Naples et le troisième Modène.

Compétition
La victoire est à deux points, un match nul à 1 point.

Classement

|valign=top align=left width=50%|

|}
 Novare Calcio est déclassé en fin de saison en Serie C à cause d'un délit sportif, Cosenza, initialement en position de relégable, est repêché.
 AS Bari a une pénalité de six points pour une tentative de corruption.

Notes et références
 saison 61-62 sur calcio-seriea.net

1961-1962
Championnat Italie Football 1961-1962 Serie B
Championnat Italie Football 1961-1962 Serie B
Italie
Italie

Championnat d'Italie de football de deuxième division 1961-1962


Otokorelasyon, ya da öz ilinti, bir sinyalin farklı zamanlardaki değerleri arasındaki korelasyonudur. Başka bir deyişle, gözlemlenen değerler arasındaki benzerliğin, zamansal gecikmenin bir fonksiyonu olarak ifadesidir. Otokorelasyon analizi tekrar eden örüntülerin tanınması, bir sinyalin kayıp temel frekansının tespit edilmesi gibi amaçlar için kullanılan bir matematiksel araçtır. Sinyal işlemede fonksiyonların ya da dizilerin analizi için sıkça kullanılır.

Çoklu regresyon analizinde otokorelasyon, hata teriminin birbirini izleyen değerleri arasındaki ilişkiyi tanımlar. Bu durum, genel doğrusal regresyon modelinin önemli bir varsayımından sapmadır. Genel doğrusal regresyon modeli varsayım gereği olarak, hata terimleri arasında bir ilişki yoktur.

Tanım
Matematiksel olarak otokorelasyon olmaması demek, i ve j zaman noktalarındaki rassal u hatalarının arasındaki kovaryansin 0'a esit olmasi olarak gosterilir:

Oysa pratikle bu varsayım bazen çiğnenmekte ve hata terimleri arasında bir ilişki bulunmaktadır. Bu durum otokorelasyon olarak adlandırılmaktadır.

≠0, i≠j

Eğer i ve j arasinda tek bir zaman donemi varsa buna birinci derece otokorelasyon denilir.

≠0

Pratik ekonometrinin ilk gelişme çağlarında çok kere sadece bu turlu otokorelasyon incelemesi ile yeterli bulunmakta idi. Bu durumda rassal hataların varyns-kovaryans matrisi bir diyagonal matris olur:

Otokorelasyon, uygulamada daha çok zaman serilerinde ortaya çıkmaktadır. Bununla birlikte, yatay kesit verilerinde de otokorelasyona (serisel korelasyon) rastlanabilir. Zaman serilerinde otokorelayon, zaman periyodunun büyüklüğü veya küçüklüğüne göre değişebilir. Periyot, bir aylık veriye dayanıyorsa, otokorelasyon büyük, üç aylıksa biraz daha küçük ve yıllıksa daha da küçüktür.

Otokorelasyonun nedenleri şu şekilde sıralanabilir:

 Bazı açıklayıcı değişkenlerin modele alınmaması
 Modelin matematiksel biçiminin yanlış seçilmesi
 Açıklanan değişkende ölçme hatası olması
 Verilerin işlenmesi
 Hata teriminin yanlış belirlenmesi.

Otokorelasyon sonucunda ise;

 Parametre tahminleri sapmasız olmakla birlikte etkin değildir.
 Hata teriminin varyansı, olduğundan küçük tahmin edilmektedir.
 E.K.K. tahminlerine göre yapılan öngörüler etkin değildir.

Durbin-Watson Testi
Otokorelasyonun belirlenmesinde kullanılan ve en çok bilinen testlerden biri Durbin-Watson testidir.
Bu test sadece birinci derecedeki otokorelasyonun bulunup bulunmadığını sınamaktadır. Dört aşamalı bir testtir.

1. Aşama: Hipotezlerin kurulması

 H0: P = 0 (otokorelasyon yoktur)
 H1: P ≠ 0 (otokorelasyon vardır)

2. Aşama: Tablo değerlerinin bulunması

Bu aşamada, seçilen bir anlamlılık düzeyi ile gözlem sayısı ve açıklayıcı değişken sayısına göre, Durbin-Watson tablosundan, d istatistiğinin alt (dL) ve üst (du) sınırları bulunur.

3. Aşama: Kritik oran d istatistiğinin hesaplanması

d istatistiği:

4. Aşama: Karşılaştırma ve karar aşaması

Bu aşamada, ikinci aşamada bulunan tablo tablo değerleri ile üçüncü aşamada hesaplanan d istatistiği karşılaştırılarak, otokorelasyonun varlığı konusunda bir sonuca ulaşılabilir. Karar vermede şu eşitsizlikler kullanılmaktadır.

 0<d<dL ise pozitif otokorelasyon
 d≤sub>L</sub>d≤du ise karar verilememektedir
 du≤d<4-du ise otokorelasyon yoktur
 4-du≤d≤4-dL ise karar verilememekte
 4-dL<d<4 ise negatif otokorelasyon sonuçları ortaya çıkmaktadır.

Durbin-Watson d testi şu durumlarda kullanılmamaktadır;

 Modelin sabit teriminin olmaması
 Bağımsız değişkenler stokastik ise
 Hata terimleri birinci dereceden otokorelasyonlu değilse
 Bağımsız değişkenler arasında bağımlı değişkenin gecikmeli değeri bulunuyorsa.

Durbin-Watson d istatistiği tablosu n<15 için dL ve du değerlerini vermemektedir. Bu durumda, Von-Neumann testi kullanılmaktadır.

Kaynakça

Fourier dönüşümü
Regresyon analizi
Sinyal işleme

Otokorelasyon


Projekt F – Auf der Suche nach dem Schatz der verlorenen Gefühle ist das 1991 erschienene dritte Studioalbum sowie erste Tributealbum des deutschen Sängers, Komponisten und Produzenten Stephan Remmler. Es enthält ausschließlich Coverversionen von Liedern des österreichischen Schlagersängers Freddy Quinn.

Entstehung
Nachdem Ende 1988 Stephan Remmlers erster Sohn Cecil Remmler geboren worden war, zog sich Remmler eine Zeitlang aus der Öffentlichkeit zurück. 1990 war eine Best-of-Kompilation unter dem Namen 10 Jahre bei der Stange mit Remmlers größten Hits solo und mit Trio erschienen, auf der sich als Bonustrack auch eine Demoversion eines Liedes aus dem Album Projekt F befindet (Weit ist der Weg).

Auf die Idee, ein Musikalbum mit Freddy-Quinn-Liedern aufzunehmen, kam Remmler zufällig, als er im Dezember 1988 in einem Kölner Plattenladen eine Best-of-Kompilation des Sängers erwarb. Die zeitlose Emotionalität der Lieder bewog Remmler dazu, diese Lieder neu einzuspielen. Als er die Idee seiner Plattenfirma Mercury Records vortrug, sorgte er dort jedoch für Irritationen:

Produktion
Während Remmler seine früheren Alben stets in verschiedenen Studios und in verschiedenen Ländern produzierte, wurde das Album Projekt F vollständig in den Can-Studios in Weilerswist aufgenommen. Die Arbeiten zogen sich von August 1990 bis Januar 1991 hin. Begleitet wurde Remmler während der kompletten Produktion von dem deutschen Keyboarder Helmut Zerlett. Von Remmlers früheren Begleitmusikern war lediglich noch der Bassist Ken Taylor an der Produktion beteiligt. Schlagzeug spielte George B. Miller, mit dem Remmler bereits in den 1960er Jahren in Norddeutschland in der Band Just Us bekannt wurde. Miller berichtete später in einem Interview, dass Remmler ihn völlig überraschend bei einem Besuch in Bremerhaven darum bat, auf der Produktion Schlagzeug zu spielen.

Rezeption
Das Album erhielt durchweg schlechte Kritiken. Insbesondere wurden die sparsame Instrumentierung und der Gesangsvortrag Remmlers kritisiert:

In den Charts konnten sich weder das Album noch die beiden ausgekoppelten Singles platzieren.

Titelliste
A-Seite

ALLEIN Allein wie du 3:07
HONG 3 Fährt ein weißes Schiff nach Hongkong 2:40
AIAIAI Du musst alles vergessen 2:58
WOLKEN Und das weite Meer 3:19
GUITAR La Guitarra Brasiliana 2:59
HEILOS 3 Heimatlos 2:53

B-Seite

G + M Die Gitarre und das Meer 3:24
JUNGE Junge, komm bald wieder 3:10
ROSALI Rosalie 3:25
SO Wann kommt das Glück auch zu mir 2:49
SCHOEN 4 Heimweh 3:48
TRAEUME 2 So viel Träume 3:15

Auf der Audiokassetten-Version ist auf der A-Seite der zusätzliche Titel Weit ist der Weg enthalten.

Weblinks
 www.stephan-remmler.de

Einzelnachweise

Album 1991
Album (Schlager)
Tributealbum
Stephan Remmler
Freddy Quinn


OGLE-2016-BLG-1195L b est une planète extrasolaire située à près de  de la Terre, en orbite autour de l'étoile OGLE-2016-BLG-1195L. Cette planète a été détectée en 2017 à l'aide de la technique des microlentilles gravitationnelles par l'Institut coréen de science astronomique et spatiale, ainsi que par le télescope spatial Spitzer.

Cette exoplanète a une masse similaire à celle de la Terre et est située à une distance similaire de son étoile hôte que la Terre du Soleil. Cependant, l'étoile hôte est si petite qu'elle n'est peut-être pas du tout une étoile. Il pourrait s'agir , de sorte que la température de la planète pourrait être beaucoup trop froide pour être habitable. Sur la base de ses propriétés actuellement observées, cette  planète « boule de glace » peut être décrite comme une exoplanète très froide comparable en taille à la Terre.

Dans la culture populaire
La planète a été surnommée « Hoth » en raison de sa ressemblance physique avec une planète de Star Wars. Une exoplanète similaire, OGLE-2005-BLG-390L b, a également été comparée à Hoth, par la NASA.

Voir également

 OGLE
 Gliese 581 c
 Gliese 581 g
 OGLE-2005-BLG-169L b
 OGLE-2005-BLG-390L b
 OGLE-2016-BLG-1190L b

Références

Planète tellurique
Exoplanète découverte en 2017
Exoplanète découverte par microlentille gravitationnelle
Exoplanète
Objet céleste découvert par le réseau coréen de télescopes à microlentilles

OGLE-2016-BLG-1195L b


Forsorgscenter var en regional administrative enhed under Statens Åndssvageforsorg 1959 - 1980. Danmark var opdelt i 10 forsorgscentre, som hver rummede en centralinstitution og decentrale lokalinstitutioner, skoler, børnehaver, pensionater og beskyttede værksteder. Forsorgscentret var ledet af Centerledelsen, som bestod af en overlæge, økonomiinspektøren, sociallederen og undervisningslederen. En vis form for regionalt tilsyn blev forestået af et Lokalt vejledende råd, som repræsenterede amtsrådet og faglige organisationer.

Efter særforsorgens udlægning i 1980 overgik forsorgscentrenes funktioner til amterne.

Henvisninger

Socialpolitik
Velfærdssamfundet
Etableret i 1959
Ophørt i 1980

Forsorgscenter


John Carpenter (Northampton, Massachusetts, 1968.) je natjecatelj u TV kvizovima i agent porezne uprave SAD-a. Najbolje je poznat kao prvi natjecatelj koji je osvojio milijun dolara u američkoj verziji kviza Tko želi biti milijunaš?. Neko vrijeme je držao rekord kao natjecatelj koji je samostalno osvojio najviše novaca u nekom TV kvizu, sve dok Rahim Oberholtzer nije osvojio 1.12 milijuna dolara u TV kvizu, Twenty One. Carpenter je također bio prvi natjecatelj koji je osvojio milijun dolara u Tko želi biti milijunaš?

Tko želi biti milijunaš?
Dana 19. studenoga, 1999., Carpenter je otvorio milijunsko pitanje bez ikakve pomoći. Zatim je iskoristio pomoć da pozove prijatelja, nazvao je oca kako bi mu mogao reći da će upravo osvojiti milijun dolara. Carpenter je točno odgovorio te je postao prvi pobjednik kviza. Nakon pobjede, par godina kasnije ponovno se natjecao u kvizu, ali nije ni otvorio milijunsko pitanje.

Izvori

Životopisi, SAD
Kvizaši

John Carpenter (natjecatelj)


Carlo Petitti di Roreto (Torino, 18. prosinca 1862. – Torino, 27. siječnja 1933.) je bio talijanski general i vojni zapovjednik. Tijekom Prvog svjetskog rata zapovijedao je 35. divizijom, te XI. i XXIII. korpusom na Talijanskom i Solunskom bojištu.

Obitelj
Carlo Petitti di Roreto je rođen 18. prosinca 1862. godine u Torinu. Potječe iz plemićke pijemontske obitelji koja izvorno iz Cherasca. Sin je Giuseppea i Tomasine Petitti di Roreto. Djed mu je bio Carlo Ilarione Petitti di Roreto, poznati ekonomist i pisac. Godine 1896. sklapa brak s Annettom Capponi Trenca s kojom je imao troje djece sinove Giuseppea i Lodovica, te kćer Carlu.

Vojna karijera
Vojno školovanje započinje pohađajući od listopada 1876. Vojnu školu u Milanu, te nakon toga od 1879. Vojnu školu u Firenzi. Od lipnja 1880. pohađa Vojnu akademiju, nakon čega je raspoređen na službu u 2. grenadirsku pukovniju. U travnju 1884. promaknut je čin poručnika, dok čin satnika dostiže u ožujku 1892. godine. Potom služi u 37. pješačkoj pukovniji i 1. grenadirskoj pukovniji, nakon čega od 1893. pohađa Ratnu školu. Po završetku iste služi u Glavnom stožeru, te s činom bojnika, u koji je promaknut u lipnju 1901., u 32. pješačkoj pukovniji. U prosincu 1906. unaprijeđen je u čin potpukovnika, da bi u siječnju 1908. bio imenovan vojnim povjerenikom za željeznice. U ožujku 1912. promaknut je u čin pukovnika, te zapovijeda najprije sa 6., a potom s 50. pješačkom pukovnijom. S 50. pješačkom pukovnijom sudjeluje u Talijansko-turskom ratu gdje u lipnju 1912. sudjeluje u teškim borbama kod Misrate. Ubrzo potom, sudjeluje u borbama kod Gherana. Nakon obnašanja dužnosti u Ratnoj školi, u veljači 1915. unaprijeđen je u čin general bojnika, te imenovan zapovjednikom Brigade Parma kojom zapovijeda i na početku Prvog svjetskog rata.

Prvi svjetski rat
Petitti di Roreto nakon početka neprijateljstava s Austro-Ugarskom nije dugo zapovijedao Brigadom Parma budući je u lipnju imenovan zapovjednikom 1. divizije. Istom zapovijeda do listopada kada preuzima dužnost prvog intendanta u 2. armiji. Predmetnu dužnost obnaša do 17. svibnja 1916. kada je tijekom Tirolske ofenzive imenovan zapovjednikom 35. divizije s kojom uspijeva zaustaviti prodor austrougarske vojska na Monte Cioveu. U kolovozu 35. divizija je premještana na Solunsko bojište gdje Petitti sudjeluje u Monastirskoj ofenzivi u kojoj je i lakše ranjen. Tijekom službe na Solunskom bojištu u prosincu 1916. promaknut je u čin general poručnika.

U svibnju 1917. vraća se u Italiju gdje preuzima zapovjedništvo nad XI. korpusom. S istim sudjeluje u Desetoj i Jedanaestoj bitci na Soči. U studenom 1917. imenovan je zapovjednikom XXIII. korpusa s kojim sudjeluje u Bitci kod Kobarida. U lipnju 1918., držeći položaje sa svojim XXIII. korpusom na donjem toku rijeke Piave, sudjeluje u zaustavljanju austrougarske ofenzive u Bitci na Piavi.

Poslije rata
Nakon završetka rata Petitti je u studenom 1918. imenovan guvernerom Trsta. U kolovozu 1919. imenovan je glavnim zapovjednikom karabinjera koju dužnost obnaša do listopada 1921. godine. U međuvremenu je, u listopadu 1919., imenovan senatorom. U listopadu 1921. postaje zapovjednikom korpusa smještenog u Firenzi, dok od prosinca 1923. zapovijeda korpusom sa sjedištem stožera u Torinu. U kolovozu 1925. unaprijeđen je u čin generala armije. Umirovljen je 18. prosinca 1932. godine. Preminuo je 27. siječnja 1933. u 72. godini života u Torinu.

Izvori
     Carlo Petitti di Roreto na stranici Treccani.it
     Carlo Petitti di Roreto na stranici Senato.it
     Carlo Petitti di Roreto na stranici Frontedolomitico.it
     Carlo Petitti di Roreto na stranici Itinerarigrandeguerra.com
     Carlo Petitti di Roreto na stranici Frontemacedone.com

Talijanski vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu

Carlo Petitti di Roreto


John Edward Halsell (* 11. September 1826 bei Bowling Green, Kentucky; † 26. Dezember 1899 in Fort Worth, Texas) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1883 und 1887 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
John Halsell besuchte die öffentlichen Schulen in Rich Pond. Danach studierte er an der Cumberland University in Lebanon (Tennessee). Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner 1856 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Bowling Green in diesem Beruf zu arbeiten. Vier Jahre lang war Halsell auch als Staatsanwalt im Warren County tätig. Im Jahr 1870 wurde er Richter im vierten Gerichtsbezirk von Kentucky.

Politisch wurde Halsell Mitglied der Demokratischen Partei. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1882 wurde er im dritten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1883 die Nachfolge von John W. Caldwell antrat. Nach einer Wiederwahl im Jahr 1884 konnte er bis zum 3. März 1887 zwei Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Seit 1885 war er Vorsitzender des Ausschusses, der sich mit privaten Landansprüchen befasste.

Im Jahr 1886 wurde Halsell von seiner Partei nicht für eine weitere Amtszeit nominiert. Nach dem Ende seiner Zeit im Repräsentantenhaus praktizierte er zunächst wieder als Anwalt. In den Jahren 1888 und 1889 war er Bürgermeister von Bowling Green. Danach zog er nach Fort Worth in Texas, wo er wieder als Jurist arbeitete. Dort ist John Halsell am 26. Dezember 1899 auch verstorben. Er wurde in Bowling Green beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Bürgermeister (Bowling Green, Kentucky)
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Richter (Kentucky)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1826
Gestorben 1899
Mann

John Edward Halsell


Ord&Bild ("Cuvânt și imagine"), anterior Ord och Bild, este o revistă culturală suedeză fondată în 1892. Ea este în prezent cea mai veche revistă suedeză, care mai este încă publicată. Redacția ei se află la Göteborg.

Istoric
Revista lunară a fost fondată în anul 1892 de către Karl Wåhlin și a devenit rapid principala revistă culturală suedeză. În primii ani a reprezentat un forum cultural pentru autorii anilor 1890 și pentru artiștii reformiști, dar au colaborat și autori din generația 1880 precum Gustaf af Geijerstam.

Revista a fost publicată pentru prima dată de editura Norstedts förlag, dar a devenit curând o companie independentă, iar Wåhlin a rămas redactor timp de 45 de ani, până la moartea sa în 1937. Orientarea a fost inițial națională și roialistă, ceea ce nu a împiedicat deschiderea de filiale la Oslo, Copenhaga și Helsinki și publicarea de ediții în limbile norvegiană și daneză.

Cele mai recente tehnici de imprimare au fost folosite pentru a reproduce opera de artă sub forma de planșe. Tirajul revistei a fost de 4.500 de exemplare în 1912, iar revista a devenit astfel o instituție culturală.

Ord&Bild a publicat articole pe teme literare, filosofice și politice. Începând din anii 1980 sediul redacției a fost la Göteborg. Revista a fost redactată parțial în anii 1990 în clădirea Tidskriftsverkstaden din Göteborg.

Ord&Bild a fost editată din anul 1999 în clădirea Järntorget din Göteborg.

Ord&Bild face parte din rețeaua de reviste culturale europene Eurozine.

Redactori

 Karl Wåhlin (1892–1937)
 Sven Rinman (1938–1950)
 Lennart Josephson (1951–1957)
 Björn Julén (1958–1961)
 Lars Bäckström (1962–1970)
 Björn Håkanson (1963)
 Lars Bjurman (1963–1972)
 Annika Engström (1968–1971)
 Lars Kleberg (1970–1971)
 Staffan Cullberg (1971)
 Agneta Pleijel (1971–-1975)
 Tomas Forser (1972–1974)
 Per Lysander (1972–1977)
 Ingvar Lindblom (1974–1979)
 Maria Bergom Larsson (1975–1976)
 Eva Adolfsson (1976–1982)
 Lars Linder (1977–1982)
 Ingamaj Beck (1978)
 Birgit Munkhammar (1980)
 Ingmar Karlsson (1981)
 Madeleine Gustafsson (1982–1984)
 Svante Weyler (1979–1985)
 Lars Hansson (1979–1987)
 Björn Linnell (1984–1985)
 Ola Holmgren (1985–1986)
 Mikael Löfgren (1985–1989)
 Johan Öberg (1990–1994)
 David Karlsson (1994–1998)
 Carl Henrik Fredriksson (1998–2001)
 Annika Ruth Persson (2001–2004)
 Cecilia Verdinelli Peralta (2004–2009)
 Martin Engberg (2009–2014)
 Patricia Lorenzoni (2014–2016)
 Ann Ighe 2014–
 Marit Kapla 2016–

Referințe

Lectură suplimentară
 Den svenska pressens historia. 2. Åren då allting hände (1830-1897). Stockholm: Ekerlid. 2001. sid. 341-342. Libris 8236964. ISBN 91-88595-86-2
 Björnsson, Anders (1992). "Vad ska vi med arvet från 1892?". Ord & bild (Print) (Göteborg : Ord & bild, 1892-) 1992:3,: sid. 38-47 : ill.. ISSN 0030-4492. ISSN 0030-4492 ISSN 0030-4492. Libris 3360507
 Dahlstedt, Sten (2001). "Ord & bild och den svenska nationalismen kring sekelskiftet 1900". Nya Argus (Helsingfors, 1908-) 2000 (93),: sid. 171-177. ISSN 0027-7126. ISSN 0027-7126 ISSN 0027-7126. Libris 3270751
 Kärrholm, Sara (2012). "Barnkulturen och det stora slaget om verkligheten: värden och värderingar i tidskriften Ord & Bild under 1970-talet". Barnlitteraturens värden och värderingar (2012): sid. 103-118. Libris 13819265
 Silfverstolpe, Gunnar Mascoll (1942). "Ord och Bild. 1892 - 1942". Ord och bild 1942:1. Libris 8258138

Legături externe
 Webbplats: www.tidskriftenordobild.se
 Fulltext av årgångarna 1892–1945 på Projekt Runeberg

Reviste din Suedia

Ord&Bild


El Torneo de Acapulco (Abierto Mexicano Telcel) es un evento de tenis perteneciente al ATP World Tour en la serie 500 y en la WTA a los WTA International Tournaments. Se jugó del 27 de febrero al 4 de marzo de 2012 en Acapulco (México).

Campeones
 Individuales masculinos:  David Ferrer derrotó a  Fernando Verdasco por 6-1, 6-2.

 Individuales femenino:  Sara Errani derrotó a  Flavia Pennetta por 5-7, 7-6(2), 6-0.

 Dobles masculinos:  David Marrero / Fernando Verdasco derrotan a  Marcel Granollers / Marc López por 6-3, 6-4.

 Dobles femenino:  Sara Errani / Roberta Vinci derrotan a  Lourdes Domínguez Lino / Arantxa Parra por 6-2, 6-1.

Véase también
 Torneos WTA en 2012
 Torneos ATP en 2012
 Torneo de Acapulco

Enlaces externos
 Página oficial
 ATP Tennis

Torneo de Acapulco 2012
Deporte en México en 2012

Abierto Mexicano de Tenis 2012


Kremlin Cup 2016 (russisk: Кубок Кремля 2016) var en tennisturnering, der af sponsorårsager afvikledes under navnet VTB Kremlin Cup (russisk: ВТБ Кубок Кремля), og som blev spillet indendørs på hardcourt-baner af typen TP Surface Competition i Sportivnyj Kompleks Olimpijskij i Moskva, Rusland i perioden 15. - 23. oktober 2016. Det var den 27. udgave af Kremlin Cup, og kvindernes rækker var en del af WTA Tour 2016, hvor turneringen var sæsonens sidste i kategorien WTA Premier, mens herrernes rækker var en del af ATP World Tour 2016, hvor den tilhørte kategorien ATP World Tour 250.

Damesingletitlen blev vundet af Svetlana Kuznetsova, som dermed vandt turneringen for andet år i træk, og som samtidig besatte den ottende og sidste ledige plads ved WTA Finals 2016, der blev spillet den følgende uge i Singapore. I finalen besejrede russeren australieren Daria Gavrilova med 6-2, 6-1 og blev den blot tredje spiller i turneringens historie til at vinde damesingletitlen to gange. Sejren i Moskva var Kuznetsovas 17. titel i karrieren og anden titel i 2016 på WTA Tour. Til gengæld var Gavrilova i finalen i damesingle i en WTA-turneringen for første gang nogensinde.

I herresingle blev Pablo Carreño Busta den første spanske vinder af Kremlin Cup, da han i finalen vandt med 4-6, 6-3, 6-2 over Fabio Fognini. Dermed vandt spanien den anden ATP World Tour-titel i karrieren blot to måneder efter sin første turneringssejr i nogensinde ved Winston-Salem Open tidligere på året.

I damedoublerækken blev det til tjekkisk sejr, idet Andrea Hlaváčková og Lucie Hradecká i finalen besejrede Daria Gavrilova og Darja Kasatkina med 4-6, 6-0, [10-7] og dermed sikrede sig den 13. turneringssejr i deres tid som makkere. For Hlaváčková var sejren den 19. WTA-titel i karrieren i double, mens Hradecká vandt sin 21. doubletitel på WTA-niveau.

Endelig blev herredoubleturneringen vundet af colombianerne Juan Sebastián Cabal og Robert Farah, der vandt deres fjerde titel i 2016 ved at besejre Julian Knowle og Jürgen Melzer i finalen med 7-5, 4-6, [10-5]. Det var sydamerikanernes ottende titel i karrieren, men det var første gang nogensinde, at de vandt en turnering, der blev spillet indendørs.

Præmier

Kvinder

Den samlede præmiesum for kvindernes rækker under WTA Tour androg $ 823.888 og fordelte sig som følger.

Mænd

Den samlede præmiesum for mændenes rækker under ATP World Tour androg $ 717.250 og fordelte sig som følger.

Resultater

Damesingle

Hovedturnering

Hovedturneringen havde deltagelse af 28 spillere, der fordelte sig på:
 22 direkte kvalificerede spillere i form af deres placering på WTA's verdensrangliste pr. 5. september 2016 (seks uger før turneringens start).
 2 spillere, der havde modtaget et wildcard.
 4 spillere fra kvalifikationsturneringen.
Efter lodtrækningen blev foretaget, meldte en af de direkte kvalificerede spillere afbud, hvilket gav plads til en lucky loser fra kvalifikationen.

Kvalifikation

Kvalifikationen havde deltagelse af 32 spillere, der spillede om de sidste fire ledige pladser i hovedturneringen.

Damedouble

Damedoubleturneringen havde deltagelse af 16 par, der fordelte sig på:
 14 direkte kvalificerede par i form af deres placering på WTA's verdensrangliste.
 2 par, der havde modtaget et wildcard.

Herresingle

Hovedturnering

Hovedturneringen havde deltagelse af 28 spillere, der fordelte sig på:
 21 direkte kvalificerede spillere i form af deres placering på ATP's verdensrangliste pr. 5. september 2016 (seks uger før turneringens start).
 3 spillere, der havde modtaget et wildcard.
 4 spillere fra kvalifikationsturneringen.
Eftersom en af de direkte kvalificerede spillere efterfølgende meldte afbud, blev der i hovedturneringen endvidere plads til en lucky loser fra kvalifikationen.

Kvalifikation

Kvalifikationen havde deltagelse af 16 spillere, der spillede om de sidste fire ledige pladser i hovedturneringen.

Herredouble

Herredoubleturneringen havde deltagelse af 16 par, der fordelte sig på:
 14 direkte kvalificerede par i form af deres placering på ATP's verdensrangliste.
 2 par, der havde modtaget et wildcard.

Eksterne henvisninger
 Кубок Кремля

Noter

2016
WTA Tour 2016
ATP World Tour 2016

Kremlin Cup 2016


Baudenkmäler nach Gemeindeteilen

Titting

|}

Altdorf

|}

Emsing

|}

Erkertshofen

|}

Großnottersdorf

|}

Herlingshard

|}

Kaldorf

|}

Morsbach

|}

Petersbuch

|}

Unterkesselberg

|}

Weitere Gemeindeteile

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Titting

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Titting
Baudenkmaler Titting

Liste der Baudenkmäler in Titting


Bjelovješki sporazum (ruski: Беловежские соглашения, bjeloruski: Белавежскае пагадненне, ukrajinski: Біловезькі угоди) jesu međunarodni sporazumi kojima je službeno proglašeno raspuštanje Saveza Sovjetskih Socijalističkih Republika te uspostavljanje Zajednica neovisnih država na njegovo mjesto, kao nasljednički entitet. Sporazumi su potpisani 8. prosinca 1991., u Dači pokraj grada Viskulija, u Bjelovješkoj šumi u Bjelorusiji. Sporazum su potpisali politički vođe triju od četiri republike osnivačice Sporazuma o stvaranju SSSR-a iz 1922. godine. Ti predstavnici su:

 Boris Jeljcin u svojstvu predsjednika Rusije i Genadij Burbilis u svojstvu zamjenika premijera Rusije
 Leonid Kravčuk u svojstvu predsjednika Ukrajine i Vitold Fokin u svojstvu premijera Ukrajine
 Predsjednik parlamenta Bjelorusije Stanislav Šuškevič i premijer Bjelorusije Vjačeslav Kebič

Posljedice
Dana 12. prosinca 1991. Vrhovni savjet Saveza Sovjetskih Socijalističkih Republika službeno je ratificirao dokument. Dana 21. prosinca osam preostalih sovjetskih republika pristupilo je Zajednici neovisnih država, potpisujući Alma-Atsku deklaraciju. Tri baltičke države koje su težile pristupanju Europskoj Uniji, kao i Gruzija, odbile su pristupiti ZND-u. Izvornici dokumenata od 2013. godine smatraju se nestalima, prema objavi izvršnoga odbora ZND-a sa sjedištem u Minsku, u kojemu su se do tada čuvali dokumenti.

Bilješke
 U hrvatskom jeziku prisutni su i oblici bjeloveški i beloveški.

Izvori

Dekomunizacija
Povijest Rusije
Povijest Ukrajine
Povijest Bjelorusije
Međunarodni ugovori
Raspad SSSR-a

Bjelovješki sporazum


تامورت  هي كلمة أمازيغية وهي تعني قطعة أرض وهذه الكلمة تستعمل بكثرة لدى أمازيغ ليبيا والجزائر والمغرب في منطقة الريف ويطلق أيضا على مدينة أمازيغية في ليبيا اسمها زوارة.

أمازيغ

تامورت


قِمْع (بكسر القاف وإسكان الميم) أداة لسكب السوائل.
 قَمع (بفتح القاف) بمعنى اضطهاد ومنه:
 قمع سياسي.
 قمع الإعلام.
 قمع ديني.

قمع (توضيح)


Blažena Anna Kolesárová (Vysoka nad Uhom, 14. srpnja 1928. – Vysoká nad Uhom, 22. studenog 1944.), bila je Slovakinja koju je 1944. ubio pripadnik sovjetske Crvene armije nakon što se oduprla pokušaju silovanja. Zbog mučeništva in defensum castitatis (»u obrani čednosti«) papa Franjo je u rujnu 2018. u Košicama proglašava blaženicom Katoličke Crkve, nakon četrnaestogodišnjeg beatifikacijskog postupka. Zaštitnica je mladeži te žrtava silovanja i zlostavljanja.

Rođena je u pobožnoj seljačkoj obitelji kao najmlađe od troje djece. Poznanici i suseljani su je opsivali pobožnom i skromnom. Redovito je pohađala mise i sudjelovala u suretima župne mladeži. Uz osnovnu naobrazbu, većinom je pomagala u obiteljskim poljoprivrednim poslovima. Dolaskom Crvene armije u grad, istoga dana je streljana pred obitelji zbog odupiranja silovatelju. Čehoslovačke komunističke vlasti zabranile su spominjanje njezina imena i okupljanje oko njezina groba.

Najveći doprinos u rasvijetljavanju njezina života i smrti dali su mjesni župnik Anton Lukáč, koji je tjedan dana nakon smrti predvodio pogreb, a sljedećih godina prikupljao svjedočanstva suseljana te isusovac Michal Potocký.

Izvori
 Životopisi na hagiografskim portalima Catholic saint, Santi e Beati i Hagiography circle.
 Stranica posvećena Anni Kolesárovoj
 Članci o životu i beatifikacijskom postupku u Catholic Sunu, Tabletu i Slovak Spectatoru

Kršćanski mučenici
Slovački blaženici

Anna Kolesárová


شيء في حياتي فيلم مصري إنتاج 1966، من إخراج هنري بركات و بطولة فاتن حمامة و ايهاب نافع.

تمثيل
 فاتن حمامة
 ايهاب نافع
 عدلي كاسب
 سمير صبري
 ملك الجمل
 إحسان شريف

روابط خارجية

مراجع

أفلام فاتن حمامة
أفلام مصرية إنتاج 1966
أفلام باللغة العربية
أفلام مصرية بالأبيض والأسود

شيء في حياتي (فيلم)


Khasekhemwy (ca. 2690 BC; , also rendered Kha-sekhemui) was the last Pharaoh of the Second Dynasty of Egypt. Little is known about him, other than that he led several significant military campaigns and built the mudbrick fort known as Shunet El Zebib.

His Horus name  can be interpreted  "The Two Powerful Ones Appear", but the name is recorded in many variants, such as
Ḥr-Ḫꜥj-sḫm(Horus, he whose power appears)",  ḫꜥj sḫm.wj ḫtp nṯrwj jm=f(the two powers appear in that the ancestors rest within him)"(etc.)

Date of reign
Khasekhemwy ruled for close to 18 years, with a floruit in the early 27th century BC. The exact date of his reign in Egyptian chronology is unclear but would fall roughly in between 2690–2670 BC.

According to Toby Wilkinson's study of the Palermo Stone in Royal Annals of Ancient Egypt, this near contemporary 5th dynasty document assigns Khasekhemwy a reign of 17.5 or nearly 18 full years. Wilkinson suggests that a reign of 18 "complete or partial years" can be attributed to Khasekhemwy since the Palermo Stone and its associated fragments record Years 3-6 and Years 12-18 of this king and notes that his final year is recorded in the preserved section of the document.
Since the cattle count is shown to be regularly biennial during the second dynasty from the Palermo Stone (the year of the 6th, 7th and 8th count is preserved on the document plus full years after these counts respectively), a figure of c. 18 years is likely correct for Khasekhemwy. (or c. 18 years 2 months and 23 days from the main fragment of the Palermo Stone)

Biography
Khasekhemwy is normally placed as the successor of Seth-Peribsen, though some Egyptologists believe that another Pharaoh, Khasekhem, ruled between them. Most scholars, however, believe Khasekhem and Khasekhemwy are, in fact, the same person. Khasekhem may have changed his name to Khasekhemwy after he reunited Upper and Lower Egypt after a civil war between the followers of the gods Horus and Set. Others believe he defeated the reigning king, Seth-Peribsen, after returning to Egypt from putting down a revolt in Nubia. Either way, he ended the infighting of the Second dynasty and reunited Egypt.

Khasekhemwy is unique in Egyptian history as having both the symbols of Horus and Set on his serekh. Some Egyptologists believe that this was an attempt to unify the two factions; but after his death, Set was dropped from the serekh permanently. He was the earliest Egyptian king known to have built statues of himself.

Khasekhemwy apparently undertook considerable building projects upon the reunification of Egypt. He built in stone at el-Kab, Hierakonpolis, and Abydos.
He apparently built a unique, as well as huge, tomb at Abydos, the last such royal tomb built in that necropolis (Tomb V). The trapezoidal tomb measures some 70 meters (230 ft) in length and is 17 meters (56 ft) wide at its northern end, and 10 meters (33 ft) wide at its southern end. This area was divided into 58 rooms. Prior to some recent discoveries from the 1st dynasty, its central burial chamber was considered the oldest masonry structure in the world, being built of quarried limestone. Here, the excavators discovered the king's scepter of gold and sard, as well as several beautifully made small stone pots with gold leaf lid coverings, apparently missed by earlier tomb robbers. In fact, Petrie detailed a number of items removed during the excavations of Amélineau. Other items included flint tools, as well as a variety of copper tools and vessels, stone vessels and pottery vessels filled with grain and fruit. There were also small, glazed objects, carnelian beads, model tools, basketwork and a large quantity of seals.

Khasekhemwy built enclosures at Nekhen, and at Abydos (now known as Shunet ez Zebib) and was buried there in the necropolis at Umm el-Qa'ab. He may also have built the Gisr el-Mudir at Saqqara.

An inscription on a stone vase records him "fighting the northern enemy within Nekheb". This means that Lower Egypt may have invaded and almost taken the capital of Nekhen.

Family
Khasekhemwy's wife was Queen Nimaathap, mother of the King's Children. They were the parents of Djoser and Djoser's wife Hetephernebti. It is also possible that Khasekhemwy's sons were Sekhemkhet and Sanakhte, the two kings succeeding Djoser.

Nimaathap was a northern princess who he titled "King bearing mother"

Bibliography

Toby Wilkinson, Royal Annals of Ancient Egypt: The Palermo Stone and Its Associated Fragments, (Kegan Paul International), 2000.
Egypt: Khasekhem/Khasekhemwy of Egypt's 2nd dynasty

Notes

References

27th-century BC Pharaohs
27th-century BC deaths
Pharaohs of the Second Dynasty of Egypt
Year of birth unknown

Khasekhemwy


බ්‍රහස්පතින්දා, බදාදා සහ සිකුරාදා අතර සතියේ දවසක්. ISO 8601 ජාත්යන්තර ප්රමිතියට අනුව, එය සතියේ සිව්වන දිනයයි.

සතියේ දින

බ්‍රහස්පතින්දා


على مدى العصور تم جمع قوائم مختلفة من عجائب الدنيا لفهرسة أكثر الأشياء العجيبة التي من صنع الإنسان وتلك الطبيعية في العالم.

إن عجائب الدنيا السبع القديمة هي أول قائمة لأهم الإبداعات التي صنعها الإنسان في القديم، ويقوم على كتب الدليل السياحية بين السائحين الهيلينيون ويتضمن فقط تلك التي تقع حول منطقة البحر الأبيض المتوسط. وقد تم اختيار عدد سبعة لأن اليونانيين يعتقدون أن هذا الرقم يمثل الكمال والوفرة.
تم إنشاء قوائم مماثلة كثيرة، بما فيها قوائم في القرون الوسطى والعالم الحديث.

تم وضع عدة قوائم رسمية لعجائب الدنيا السبع وهي كالآتي:
 عجائب الدنيا السبع القديمة.
 عجائب الدنيا السبع الجديدة.
 عجائب الدنيا السبع الطبيعية.

عجائب الدنيا السبع القديمة من العالم

المؤرخ هيرودوت (484 ق م حوالى. 425 قبل الميلاد)، والباحث كليماخوس من سيرين أو شحات (حوالى (305-240 قبل الميلاد) في متحف الإسكندرية، قاما في وقت مبكر بتسجيل قوائم لعجائب الدنيا السبع ولكن كتاباتهم لم يتم العثور عليها سوى كمراجع. عجائب الدنيا السبع:

 هرم الجيزة
 حدائق بابل المعلقة
 تمثال زوس في اوليمبيا
 معبد أرتميس في إفيسس
 ضريح موسولوس قي مدينة هليكارناسوس
 تمثال رودس
 منارة الإسكندرية

القوائم السابقة سجلت بوابة عشتار باعتبارها من عجائب الدنيا السبع، بدلا من منارة الإسكندرية.

الفئة اليونانية لم تستخدم كلمة العجائب ولكن"thaumata" (باليونانية: Θαύματα)، التي تترجم أقرب إلى «أشياء ينظر إليها». القائمة التي نعرفها اليوم هي التي جمعت في العصور الوسطى وحينها أكثر تلك المواقع لم يعد لها وجود. العجيبة الوحيدة المتبقية اليوم من العالم القديم هي هرم الجيزة الأكبر.

عجائب الدنيا السبع الجديدة

في عام 2001 بدأت مبادرة من قبل المؤسسة السويسرية New7Wonders Foundation لاختيار عجائب الدنيا السبع الجديدة من مجموعة مختارة مكونة من 200 نصب موجود من خلال التصويت عبر الإنترنت. الهرم الأكبر هو المعلم الوحيد الباقي من عجائب الدنيا السبع القديمة، لم يكن أحد الفائزين المعلنين في عام 2007 ولكن تمت إضافته كمرشح فخري.

رشح هرم خوفو للمنصب الفخري لأنه يظل العجيبة الوحيدة المتبقية من عجائب الدنيا السبع القديمة.

عجائب الدنيا السبع الطبيعية

عجائب الدنيا السبع الطبيعية مسابقة عالمية أجرتها مؤسسة نيو سفن وندرز السويسرية التي مقرها في زيوريخ.

 نهر الأمازون في البيرو وكولومبيا والبرازيل.
 خليج ها لونج في فيتنام.
 شلالات إجوازو في البرازيل والأرجنتين.
 جيجو في كوريا الجنوبية.
 الحديقة الوطنية للكومودو في إندونيسيا.
 جبل تيبل في إفريقيا الجنوبية.
 نهر بورتو برنسيسا الجوفي في الفلبين.

انظر أيضاً
 قائمة التراث العالمي

المراجع

عجائب الدنيا
تاريخ قديم
عجائب الدنيا السبع
قوائم متعلقة بالثقافة

عجائب الدنيا


Das Mixed der Australian Open 2001 war ein Tenniswettbewerb in Melbourne.

Titelverteidiger war die Paarung Jared Palmer und Rennae Stubbs. Das Finale gewann die Paarung Ellis Ferreira und Corina Morariu in zwei Sätzen gegen Joshua Eagle und Barbara Schett.

Setzliste

Ergebnisse

Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Weblinks
 Draw der Australian Open 2001 auf ITFtennis.com (englisch)

Mixed
2001

Australian Open 2001/Mixed


Circe Invidiosa este un tablou de John William Waterhouse realizat în 1892. Este al doilea tablou cu acest subiect, după Circe oferindu-i cupa lui Ulise (1891), inspirat tot de personajul mitologic grec, Circe, de data aceasta în timp ce otrăvește apa pentru a o transforma pe Scila, rivala ei pentru Glaucos, "într-un monstru hidos". Anthony Hobson descrie pictura ca fiind "învestită cu o aură de amenințare, completată de o schemă de culori puternice de verde profund și albastru pe care [Waterhouse] le-a utilizat foarte bine". Aceste culori păreau "aproape de vitraliu sau bijuterii", conform lui Gleeson White. Judith Yarnall întărește impresia legată de culori și menționează o "integritate a liniei" în pictură. Ea spune că, luate ca o pereche, cele două picturi ale lui Waterhouse despre Circe conduc la întrebarea: "Este zeiță sau femeie".

Circe Invidiosa face parte din colecția Galeriei de Artă din Australia de Sud, care deține, de asemenea, pictura realizată tot de Waterhouse, Favoriții împăratului Honorius.

Waterhouse a revenit câțiva ani mai târziu, în 1911, la subiectul Circe, când a realizat pictura "Vrăjitoarele".

Lista de referințe

 John William Waterhouse
Picturi

Circe Invidiosa


, né le  à Higashimatsuyama au Japon, est un footballeur japonais qui joue au poste de milieu défensif au Sanfrecce Hiroshima.

Biographie

En club
Né à Higashimatsuyama au Japon, Taishi Matsumoto commence le football au poste de défenseur central à l'école primaire, puis avec l'équipe de football du Lycée Shohei il joue comme milieu offensif ou attaquant.

Il rejoint officiellement le club de Sanfrecce Hiroshima en janvier 2017.

Le 20 août 2020, Matsumoto est prêté à l'Avispa Fukuoka.

Le , Matsumoto est prêté au Cerezo Osaka. Il se fait remarquer avec cette équipe le 6 juillet 2021 en inscrivant deux buts lors d'une rencontre de Ligue des champions de l'AFC face au Guangzhou FC. Il participe ainsi à la large victoire de son équipe (5-0). Le  suivant est annoncé la fin de son prêt, et donc son retour au Sanfrecce Hiroshima.

En sélection
Avec les moins de 23 ans, il participe aux Jeux asiatiques de 2018. Lors de cette compétition organisée en Indonésie, il joue sept matchs. Le Japon s'incline en finale face à la Corée du Sud, après prolongation. Il participe également avec cette équipe au championnat d'Asie des moins de 23 ans en janvier 2020, qui voit le Japon ne pas dépasser le premier tour.

Il est retenu par le sélectionneur de l'équipe nationale du Japon, Hajime Moriyasu, pour participer à la Copa América 2019. Lors de cette compétition organisée au Brésil, il doit se contenter du banc des remplaçants. Avec un bilan de deux nuls et une défaite, le Japon est éliminé dès le premier tour.

Palmarès
 Sanfrecce Hiroshima
 Coupe de la Ligue japonaise (1) :
 Vainqueur : 2022.

Notes et références

Liens externes

Footballeur japonais
Joueur des Sanfrecce Hiroshima
Joueur de l'Avispa Fukuoka
Joueur du Cerezo Osaka
Naissance en août 1998
Naissance dans la préfecture de Saitama

Taishi Matsumoto


Iustin Pop (n. – d. 1936, Gherța Mare) a fost un preot român care a avut calitatea delegat al cercului electoral Halmeu, la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918.

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Decese în 1936
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Iustin Pop (delegat)


Basri Dirimlili (7 Haziran 1929, Silistre - 14 Eylül 1997, İstanbul), Türk eski millî futbolcu ve teknik direktör. Fenerbahçe camiasi tarafından kulübün efsane futbolcuları arasında görülmektedir. 1954 FIFA Dünya Kupası finallerine katılan kadroda yer aldı. Adana'da Adana Demirspor'la yapılan özel bir maçta, çene kemiğinin kırılmasına rağmen sahada kalmaya devam etmişliğinden dolayı kendisine "Mehmetçik" lakabı verilmiştir. Futbola vedasından sonra antrenör ve teknik direktör olarak görev aldı. Fenerbahçe camiasi tarafından her sene ölüm tarihinde Karacaahmet Mezarlığında bulunan mezarı başında anılır.

Futbolculuk kariyeri

Kulüp takımları kariyeri
1929 yılında Türk azınlığının yoğun olduğu Bulgaristan'nin Silistre kentinde dünya'ya geldi ve çocuk yaşta ailesiyle beraber anavatanı olan Türkiye'ye Eskişehir iline göç etti. Burada Eskişehir Demirspor'un altyapısında futbola başladı. 1953 yılında Eskişehir Demirspor'dan Fenerbahçe'ye transfer olmuştur. Futbolu, Ergun Öztuna'yla birlikte transfer oldukları Karşıyaka'da bırakmıştır.

Millî takım kariyeri
27 kere A millî takım forması giymiştir. 1952'de Olimpiyat Oyunları'na giden ilk Türkiye millî futbol takımında görev yaptı.

Teknik direktörlük kariyeri
1965-66 yıllarında Feriköy'de teknik direktörlük yaptı. Ağustos 1966'da Türkiye Amatör ve 21 yaş altı millî takımının teknik direktörlüğüne getirildi. 1966-67 yıllarında Vefa'yı çalıştırdı. Ignác Molnár ile birlikte Fenerbahçe'de çalışan Basri, takımın beş kupa birden almasında büyük pay sahibi olmuştur. Didi zamanında da iki yıl Fenerbahçe'de çalışan Basri, bu arada çeşitli kulüplerde de antrenörlük yaptı. Rumen Traian Ionescu ile de birlikte çalışan Basri Dirimlili, Branko Stanković ile de görev aldı.

1973-74 sezonu başında Karabükspor'un teknik direktörlüğüne getirildi.

Millî takım istatistikleri

Başarıları

Teknik direktör olarak
İstanbulspor
 Spor Toto Kupası: 1970-71

Kaynakça

Dış bağlantılar

 fenerbahcecumhuriyeti.org İnternet Sitesi - Futbolcu Basri Dirimlili Profili

1929 doğumlular
Silistre doğumlular
1997 yılında ölenler
Bulgaristan Türkleri
Türk erkek futbolcular
Resim aranan futbolcular
Türk teknik direktörler
Eskişehir Demirspor futbolcuları
Galatasaray SK futbolcuları
Fenerbahçe SK futbolcuları
1952 Yaz Olimpiyatları futbolcuları
1954 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
Feriköy SK teknik direktörleri
Vefa SK teknik direktörleri
Samsunspor teknik direktörleri
İstanbulspor teknik direktörleri
Gaziantepspor teknik direktörleri
Kardemir Karabükspor teknik direktörleri
Antalyaspor teknik direktörleri
Süper Lig teknik direktörleri
Türk Olimpiyat futbolcuları
Türkiye A2 millî futbol takımı futbolcuları
Karşıyaka SK futbolcuları
Defans futbolcuları

Basri Dirimlili


Make It Bun Dem ist ein Lied des US-amerikanischen Dubstep-Produzenten Skrillex gemeinsam mit dem jamaikanischen Reggae-Sänger Damian Marley. Das Lied wurde erstmals am 16. April 2012 auf dem Soundcloud-Account von Marley veröffentlicht, wo es innerhalb von zwei Wochen mehr als 500.000 Mal angehört wurde, auf iTunes wurde es dann am 1. Mai veröffentlicht. Es wurde von Marley und Skrillex selbst geschrieben und erreichte kurz nach seiner Veröffentlichung Platz 66 der britischen, Platz 34 der kanadischen und Platz 33 der belgischen Charts.

Der Song beginnt wie der Song Liquor Store Blues von Bruno Mars mit Marley, wie er "Now greetings to the world" singt.

Ein Musikvideo zum Lied, welches am 6. September 2012 veröffentlicht wurde, gibt es auf dem offiziellen YouTube-Kanal von Skrillex. Das Lied selbst wurde, nachdem es auf Soundcloud veröffentlicht wurde, am 19. April 2012 dann auch auf Skrillex' offiziellen Kanal auf YouTube veröffentlicht.

Bevor der Song veröffentlicht wurde, wurde eine Demoversion mit dem Namen Rudeboy Bass veröffentlicht.

Rezeption

Charterfolg
Das Lied konnte nur in Großbritannien die Charts erreichen. In den Top 75 der Official Charts konnte es auf Platz 66 einsteigen, musste aber nach einer Woche die Top 75 schon wieder verlassen. Auch die Top 40 Dance Charts konnte es erreichen. Es stieg auf Platz 14 ein und hielt sich insgesamt 6 Wochen in den Charts. Die letzte Platzierung, die Make It Bun Dem dort hatte, war Nummer 34.

Kritik
Das Lied bekam gemischte Kritiken. Alistair Martin beispielsweise meinte zum Song:

und gab damit ein eher negatives Review ab.

Trivia
Das Lied ist im Ego-Shooter Far Cry 3 während einer Mission zu hören, bei der man mit einem Flammenwerfer Cannabisplantagen niederbrennen soll und die visuelle Wahrnehmung durch daraus folgenden Cannabis Konsum beeinträchtigt ist.

Weblinks
 Make It Bun Dem bei Discogs
 Offizieller Track auf Skrillex' offiziellem YouTube-Channel

Einzelnachweise

Lied 2012
Dubstep-Song
Skrillex-Lied
Lied von Skrillex

Make It Bun Dem


Alceu Penna (Curvelo, 1915 - Rio de Janeiro, 1980) foi um ilustrador e estilista brasileiro. Ficou conhecido pelas Garotas do Alceu, coluna semanal da revista O Cruzeiro ilustrada por ele entre 1938 e 1964. Suas ilustrações das Garotas, jovens, modernas e liberadas, foram um marco na moda feminina brasileira do século XX.

Também fez ilustrações editoriais e publicitárias, desenhou histórias em quadrinhos e figurinos para desfiles de moda e espetáculos de carnaval e dos cassinos cariocas. Fez figurinos para Carmen Miranda e Marta Rocha, entre outras.

Biografia

Penna nasceu em Curvelo, Minas Gerais, filho de Christiano Penna e Mercedes de Paula Penna, tendo mais dez irmãos. Desde pequeno tinha gosto por desenho, fazendo caricaturas de seus colegas de infância. Após terminar o ensino básico, mudou-se para o Rio de Janeiro em 1932, aos dezessete anos, para morar com um casal de tios. Começou a estudar arquitetura na Escola Nacional de Belas Artes por influência do pai, mas logo abandonou o curso.

Penna passou a sondar editoras por um emprego de desenhista. Em 1933 foi empregado para ilustrar o Suplemento Infantil de O Jornal, dos Diários Associados. Mais tarde, passou a ilustrar as capas da revista O Cruzeiro, carro-chefe da editora. Entre 1937 e 1939, Penna traduziu histórias em quadrinhos norte-americanas para O Globo Juvenil, de Roberto Marinho, concorrente dos Diários;  também ilustrou adaptações em quadrinhos de clássicos da literatura para o mesmo suplemento, como Alice no País das Maravilhas e Sonho de uma Noite de Verão, com texto adaptado por Nelson Rodrigues.

Em 1938, a pedido de Acciolly Neto, diretor-geral do Cruzeiro, Penna passou a ilustrar uma coluna intitulada Garotas, inspirada nas Gibson Girls do ilustrador norte-americano Charles Dana Gibson. A coluna apresentava ilustrações de jovens mulheres em situações de lazer, na praia, em passeios e bailes, com figurinos e penteados modernos, acompanhadas de pequenos textos, escritos por Neto, Millôr Fernandes, Edgar Alencar e Maria Luiza Castelo Branco.  A coluna tornou-se um sucesso, sendo publicada ininterruptamente até 1964; as ilustrações das Garotas, de traços dinâmicos e cores vivas e seus modelitos, penteados e atitudes joviais e despreocupadas eram copiados pelas leitoras da revista, sendo uma grande influência na moda brasileira.

Em 1940, Penna passou uma temporada em Nova Iorque, onde publicou na revista Esquire e conheceu Carmen Miranda; tendo desenvolvido figurinos para a artista, incluindo turbantes, saias multicoloridos e sapatos de sola grossa.  Em 1941, voltou ao Brasil e acompanhou a comitiva de Walt Disney em visita ao Brasil, parte da política de boa vizinhança do governo dos Estados Unidos. Nos anos 40, além de seu trabalho em O Cruzeiro, desenvolveu figurinos para os espetáculos de dança e música do Cassino da Urca.

Em 1946, após a II Guerra Mundial, Penna passou uma temporada em Paris como correspondente da revista. Acompanhou a moda parisiense e adaptou suas influências para o gosto brasileiro em suas ilustrações. Em 1950, sob o pseudônimo de Álvaro Armando, ilustrou a tira Madame para a revista A Cigarra, com texto de Helena Ferraz.

A partir de 1950, passou a se envolver mais diretamente com a indústria da moda. Na década de 1950, ilustrou calendários das Garotas, numa versão de sensualidade mais ousada, para a tecelagem Moinho Santista. A partir de 1962, desenvolveu figurinos para os desfiles da Rhodia na Feira Nacional da Indústria Têxtil.

Em 1975, Penna sofreu um infarto, perdendo os movimentos das mãos. Morreu em 1980, aos 65 anos.

Ligações externas

 Página oficial

Naturais de Curvelo
Ilustradores de Minas Gerais
Figurinistas de Minas Gerais

Alceu Penna


Curentul de stele din Ursa Mare, cunoscut și sub numele de Grupul mișcător din Ursa Mare, Asociația Ursei Mari, precum și , este curentul stelar cel mai aproape de Terra. Este o asociație de stele care au  caracteristici comune, precum sunt vârsta, cinematica și compoziția chimică. Nucleul său se situează la circa  de noi. Curentul cuprinde un mare număr de stele strălucitoare, cea mai mare parte dintre ele fiind situate în constelația Ursa Mare, iar cele mai strălucitoare fiind în asterismul Carul Mare.

Descoperirea curentului de stele
Toate stelele din curentul Ursa Mare ocupă aceeași regiune a Căii Lactee și se deplasează cu viteze similare, în aceeași direcție. Ele posedă o metalicitate asemănătoare și aproximativ aceeași vârstă. Aceste puncte de convergență sugerează că aceste stele au o origine comună.

După vârsta componentelor, se crede că grupul mișcător din Ursa Mare este un fost roi deschis. El s-ar fi format pornind dintr-o nebuloasă protostelară, acum vreo  de ani, ceea ce îl face relativ tânăr. Stelele din roi s-au dispersat apoi, în mod progresiv, sub acțiunea forțelor mareice, iar grupul ocupă acum o regiune a spațiului care măsoară aproximativ 30 de ani lumină lungime .

Curentul Ursei Mari a fost descoperit în 1868 de către Richard A. Proctor , care a remarcat că, exceptând  stelele Dubhe () și Alkaid (), stelele din Ursa Mare posedă o mișcare proprie care le face pe toate să să se îndrepte spre același punct situat în Săgetătorul. Astfel, spre deosebire de cele mai multe alte constelații și asterisme, Ursa Mare este constituită în mare parte din stele strâns legate unele de celelalte.

Membrii grupului
Mișcarea stelelor în spațiu constituie principalul criteriu pentru a determina dacă o stea este membră sau nu a curentului din Ursa Mare. Este necesar să se cunoască mișcarea proprie a stelelor, precum și viteza lor radială și paralaxa lor, pentru caracterizarea mișcării acestor stele. Satelitul Hipparcos a permis, în 2003, să amelioreze, în mod clar, estimarea mișcării proprii și a paralaxei  stelelor situate în vecinătatea Soarelui.  Odată distanța și magnitudinea aparentă a stelelor fiind cunoscute, se deduce magnitudinea lor absolută, precum și vârsta lor. Stelele care aparțin curentului din Ursa Mare apar ca având o vârstă comună de  de ani.

Membrii nucleului
Nucleul curentului din Ursa Mare este constituit din , dintre care 13 aparțin constelației Ursa Mare, iar a paisprezecea aparține constelației vecine, Câinii de Vânătoare.

Majoritatea stelelor din asterismul Carul Mare face parte din nucleul acestei asociații stelare. Ele se disting printre cele mai strălucitoare. Iată aceste stele, membre ale curentului, din Carul Mare:

 Alioth (ε Ursae Majoris), cea mai strălucitoare stea din curent, cu o magnitudine aparentă de +1,77, la o distanță de 83 de ani-lumină.
 Sistemul multiplu Mizar (ζ Ursae Majoris), cu o magnitudine combinată de +2,23,  până distanța la 81 ani-lumină.
 Merak (β Ursae Majoris), la 80 ani lumină și cu o magnitudine aparentă de +2,37.
 Phecda (γ Ursae Majoris), la 84 ani lumină și mărime aparentă de +2,44.
 Megrez (δ Ursae Majoris), cu magnitudinea aparentă de +3,32, la distanța de 81 ani-lumină.

Stele periferice membre
Alte stele apațin curentului din Ursa Mare, însă ele sunt dispersate în largul boltei cerești, din Cefeu în Triunghiul Austral.

Atribuiri

De-a lungul timpului, s-a crezut că steaua Sirius ar aparține acestui grup, dar cercetările din 2003, efectuate de Jeremy King, sugerează că Sirius este prea tânără pentru a fi membră cu drepturi depline.

Soarele nostru însuși este situat la periferia acestui grup, dar nici el nu este totuși membru al grupului, deoarece vârsta sa de (circa  de ani) îl face, într-adevăr, prea bătrân ca să poată face parte din grup. Soarele nostru parcurge solitar o orbită de  de ani în jurul centrului galactic, încât, în urmă cu  de ani, el nu se afla în vecinătatea stelelor din curentul Ursei Mari.

Note

Legături externe
  The Ursa Major Moving Cluster, Collinder 285

Constelația Ursa Mare
Grupuri mișcătoare
Obiecte Col

Curentul de stele din Ursa Mare


Podococcus ist eine in den Regenwäldern Westafrikas heimische Palmengattung. Sie ist der einzige Vertreter der Tribus Podococceae.

Merkmale
Die Vertreter sind schlanke, aufrechte, unbewehrte Palmen mit gefiederten Blättern. Sie wachsen in Gruppen. Sie sind monözisch und blühen mehrmals. Der Stamm ist aufrecht, schlank, Röhricht-artig, oder er ist unterirdisch. Er ist mit rötlich-braunen, faserigen Blattbasen bedeckt, später auch von diesen frei und mit Ringen der Blattnarben versehen. An der Stammbasis sind achselständige Stolone vorhanden, die sich horizontal ausbreiten, schließlich aufrecht wachsen, Wurzeln ausbilden und derart neue Sprosse bilden. Es werden auch Wurzeln mit Pneumatophoren gebildet.

Die Chromosomenzahl ist unbekannt.

Blätter
Eine Palme bildet wenige, gefiederte Blätter. Die ersten Blätter an neuen Sprossen sind ungeteilt, elliptisch, mit fiederig stehenden Rippen, gezähntem Rand und leicht zweiteiligem (bifidem) Ende. Die Blattscheide ist röhrig und reißt gegenüber dem Blattstiel auf mit faserigen Rändern. Der Blattstiel ist sehr schlank, an der Oberseite schwach gefurcht, an der Unterseite abgerundet, mit punktförmigen Schuppen und einer abfallenden Behaarung besetzt. Die Rhachis gleicht dem Blattstiel, ist aber länger, wird zum Ende hin dünner und reicht auch durch das endständige, häufig bifide Endfiederchen hindurch.

Die Fiederblättchen sind rhombisch und einfach gefaltet. Die untere Hälfte jeden Blättchens ist keilförmig mit glattem Rand, die obere Hälfte ist dreieckig mit doppelt gezähntem Rand. Von der Blättchenbasis aus gehen fünf große Blattrippen, eine Mittelrippe ist nicht ausgebildet. Die Blattspreite ist an der Oberseite kahl, an der Unterseite sitzen schlanke, tanninhaltige Haare mit verdickter Basis.

Blütenstände
Die Blütenstände stehen einzeln zwischen den Blättern (interfoliar). Sie sind ährenförmig, zunächst aufrecht, zur Fruchtreife hängend. Sie sind proterandrisch. Der Blütenstandsstiel ist sehr schlank und besitzt abfallende Behaarung. Das Vorblatt sitzt basal und ist röhrig, zweikielig und zerfällt in lange Fasern. Es gibt zwei bis drei Hochblätter am Blütenstandsstiel, die in großen Abständen über dem Vorblatt ansetzen. Sie sind röhrig und zerfallen wie das Vorblatt. Die Blütenstandsachse ist etwa gleich lang oder länger als der Stiel und trägt in spiraliger Anordnung Blütentriaden, im distalen Bereich paarige oder einzelne männliche Blüten. Die Blüten stehen in Gruben. Die Hochblätter, die die Tragblätter der Triaden sind, sind lediglich als leicht erhobene untere Ränder der Gruben vorhanden. Die Brakteolen der Blüten sind häutig, unregelmäßig und meist spitz.

Blüten
Die männlichen Blüten stehen meist adaxial zu den weiblichen. Die drei Kelchblätter sind frei, leicht gekielt, ihre Spitzen sind unregelmäßig oder gerundet, ihre Basis ist imbricat. Die drei Kronblätter sind valvat und etwa doppelt so lang wie die Kelchblätter. Zur Blüte sind sie auf etwa zwei Dritteln ihrer Länge verbunden zu einem festen Receptaculum, das etwa so lange wie die Blütengrube ist. Die freien Kronzipfel ragen ins Freie und sind gespreizt. Die sechs Staubblätter stehen in zwei Kreisen, die äußeren gegenüber den Kelchblättern und kürzer als die inneren antepetalen Staubblätter. Die Filamente sind ahlenförmig, eher kurz und einwärts gekrümmt. Die Anthere sind kurz, dorsifix nahe der Basis und öffnen sich latrors. Die Konnektive sind tanninreich. Das Stempelrudiment ist kurz und dreilappig. Der Pollen ist ellipsoidisch mit leichter bis deutlicher Asymmetrie. Die Keimöffnung ist ein distaler Sulcus. Die längste Achse misst 27 bis 32 Mikrometer.

Die weiblichen Blüten sind symmetrisch. Die drei Kelchblätter sind frei und unregelmäßig, sowie etwa halb so lang wie die Kronblätter. Die Kronblätter sind im unteren Drittel bis zur Hälfte miteinander verwachsen und verbunden zu einem festen Receptaculum, das in etwa so lange wie die Blütengrube ist. Die Enden der Kronblätter sind in der Knospe imbricat, zur Blüte ausgebreitet. Die sechs Staminodien sind sehr klein. Das Gynoeceum ist eiförmig, dreifächrig mit drei Samenanlagen oder mit zwei abortiven Fächern. Ein Griffel ist nicht ausgebildet. Die drei Narben sind kurz und zur Blüte zurückgekrümmt. Die Samenanlagen sind hängend.

Früchte und Samen
Die Früchte sind lang, ellipsoidisch oder mit ellipsoidischen Lappen. Sie sind häufig gekrümmt. Ihre Farbe ist leuchtend orange. Sie enthalten ein bis drei Samen. Die Narbenreste stehen bei dreisamigen Früchten zentral, bei ein- und zweisamigen seitlich. Die Basis der Frucht ist kurz gestielt, die Lappen entwickeln sich waagrecht zur Blütenachse. Das Exokarp ist dünn, glatt und eher lederig, das Mesokarp ist gelatine-artig und besitzt eine innere Lage von Fasern. Das Endokarp ist krustenartig. Der Samen ist ellipsoidisch, sitzt basal, und hat ein basales Hilum. Die Verzweigungsäste der Raphe anastomosieren. Das Endosperm ist homogen. Der Embryo setzt seitlich nahe der Mitte an.

Verbreitung und Standorte
Die beiden Arten von Podococcus kommen in Westafrika von Nigeria bis Gabun vor, wobei das Areal vom Nigerdelta bis fast zum Kongo-Fluss reicht. Sie wachsen im Tiefland-Regenwald und kommen nur bis 200 km von der Küste vor. Die Verbreitung überschneidet sich weitgehend mit der Verbreitung des Biafra-Waldes und eng verwandter Gesellschaften. Die Palmen fehlen an Standorten, die vormals kultiviert waren und auch nahe Straßen. Sie wachsen meist auf ferrallitischen Latosol-Böden, sind aber nicht auf diesen Bodentyp beschränkt.

Systematik
Die Gattung Podococcus  wird innerhalb der Familie Arecaceae in die Unterfamilie Arecoideae gestellt und bildet alleine die Tribus Podococceae. Die Monophylie wurde nicht untersucht. Die Podococceae bilden zusammen mit den Oranieae und den Sclerospermeae eine Klade.

In der World Checklist of Selected Plant Families der Royal Botanic Gardens, Kew, werden folgende Arten anerkannt:
 Podococcus acaulis : Die Heimat ist Gabun und die Republik Kongo.
 Podococcus barteri : Die Verbreitung reicht vom südlichen Nigeria bis zum westlichen und zentralen tropischen Afrika.

Podococcus wurde von G. Mann und Hermann Wendland 1864 erstbeschrieben, Typusart ist Podococcus barteri. Der Gattungsname leitet sich von den altgriechischen Wörtern für Fuß und Samen oder Beere ab, ein Hinweis auf die charakteristischen gestielten Früchte.

Die Tribus Podococceae wurde 1986 von John Dransfield und Natalie Uhl aufgestellt.

Belege
 John Dransfield, Natalie W. Uhl, Conny B. Asmussen, William J. Baker, Madeline M. Harley, Carl E. Lewis: Genera Palmarum. The Evolution and Classification of Palms. Zweite Auflage, Royal Botanic Gardens, Kew 2008, ISBN 978-1-84246-182-2, S. 383–386.

Einzelnachweise

Palmengewächse
Arecaceae

Podococcus


Rastorf er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Preetz-Land i den sydvestlige del af Kreis Plön. Kreis Plön ligger i den østlige/centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Rastorf er beliggende ved Bundesstraße 202 omkring en kilometer øst for Raisdorf. Ud over herregården Rastorf dennes tidligere mejerigård Hoheneichen, ligger landsbyerne Rosenfeld, Wildenhorst og Rastorfer Passau i kommunen. Floden Schwentine løber i den vestlige del af området gennem den opstemmede Rosensee. Den hvide bro over Schwentine er et vartegn for kommunen.

Fra 1910 til 1938 havde Rastorf jernbanestation på Kleinbahn Kirchbarkau–Preetz–Lütjenburg.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Plön

Rastorf