Ion Aleman (n. 1891, comuna Săcădate, comitatul Sibiu, Regatul Ungariei – d. noiembrie 1948) a fost un delegat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Din 12 mai 1919, a fost membru în comisia de preluare a Clinicilor de la Unguri. A fost pe rând: medic controlor al Clinicei de Stomatologce din 12 mai 1919 până 1 octombrie 1919, preparator la Clinica Stomatologică de la 1 octombrie 1919 la 1 octombrie 1920, șef cu titlu provizoriu de la 1 octombrie 1923 la 1 ianuarie 1926, șef cu titlu definitiv din 1926 până în 1932, Docent Universitar al Facultății de medicină din Cluj în anul 1932, profesor suplinitor din anul 1932 până în 1936, profesor titular din 1936. De asemenea a fost membru fondator, secretar general și președinte al Asociației Doctorilor dentiști din Cluj și membru fondator, secretar general, președinte și vicepreședinte al Asociației Doctorilor Stomatologi din România, în repetate rânduri, începând cu 1923.

Activitatea politică

A fost delegat reprezentant al Cercului Nocrich, județul Sibiu, la  Marea Adunare Națională de la Alba Iulia.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1891
Decese în 1948
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Profesori universitari români

Ion Aleman


David Brewster, Jr. (New York City, New York, 3. lipnja 1988.), poznat po umjetničkom imenu Dave East, američki je reper.

Diskografija

Miksani albumi
Change of Plans (2010.)
Insomnia (2011.)
American Greed (2011.)
Don't Sleep (2011.)
No Regrets (2012.)
Gemini (2013.)
Black Rose (2014.)
Straight Outta Harlem (2014.)
Hate Me Now (2015.)
Kairi Chanel (2016.)

EP-ovi
Born Broke Die Rich (2016.)
Paranoia: A True Story (2017.)

Izvori

Američki hip hop glazbenici

Dave East


Nieder-Sulzbach steht für:
 den deutschen Namen der französischen Gemeinde Soppe-le-Bas im Département Haut-Rhin
 den deutschen Namen der französischen Gemeinde Niedersoultzbach im Département Bas-Rhin

Nieder-Sulzbach


La U.S. Route 73 o Ruta Federal 73 (abreviada US 73) es una autopista federal ubicada en el estado de Nebraska. La autopista inicia en el Sur desde la  en Bonner Springs, KS hacia el Norte en la  cerca Dawson, NE. La autopista tiene una longitud de 180,2 km (112 mi).

Mantenimiento
Al igual que las carreteras estatales, las carreteras interestatales, y el resto de rutas federales, la U.S. Route 73 es administrada y mantenida por el Departamento de Carreteras de Nebraska por sus siglas en inglés NDOR.

Cruces
La U.S. Route 73 es atravesada principalmente por la  en Atchison, KS.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial del NDOR
 Lista de ciudades servidas por autopistas federales}
 Lista de Autopistas por estado en AARoads.com

Carreteras federales de Nebraska

en:U.S. Route 73#Nebraska

U.S. Route 73


Ugovor iz Džede iz 1927., formalno Ugovor između Njegovog Veličanstva i Njegovog Veličanstva Kralja Hedžaza i Nedžda i njegovih zavisnih područja, potpisan je između Ujedinjenog Kraljevstva i Ibn Sauda. Njime je priznata neovisnost Ibn Sauda i suverenitet nad onim što je tada bilo poznato kao Kraljevstvo Hidžaza i Nedžda. Dvije regije ujedinjene su u Kraljevinu Saudijsku Arabiju 1932. Zauzvrat, Ibn Saud je pristao zaustaviti svoje snage u napadima i uznemiravanju susjednih britanskih protektorata..

Objavljen je u Treaty Series br. 25 (1927.), naredba 2951 i malo je modificiran dvjema daljnjim razmjenama bilješki 1936. (Treaty Series No. 10 (1937) naredba 5380) i 1943. (Treaty Series br. 13 (1947.), naredba 7064).

Povezani članci
 Ugovor iz Darina (1915.)

Izvori

Povijest Ujedinjenog Kraljevstva
Povijest Saudijske Arabije

Ugovor iz Džede (1927.)


Tom Reichelt (* 16. September 1920 in Dresden als Karl Ottomar Reichelt; † 25. März 2004 in Celle) war ein deutscher Maler. Seit 1967 signierte er mit dem Künstlernamen Tom Reichelt. Er ist der Enkel des Dresdner Architekten Ottomar Reichelt (1853–1911) und Vater des jetzt in Berlin lebenden Malers und Musikers Moritz Reichelt (* 1955).

Leben
Tom Reichelt wurde nach dem Abitur 1938 zur Wehrmacht eingezogen und schon zu Beginn des Zweiten Weltkrieges 1940 zum Medizinstudium nach Leipzig abkommandiert. Nach Staatsexamen und Promotion 1945 war er Assistenzarzt in Blankenburg, Merseburg und Halle. Inspiriert durch den Maler Georg Paul in Merseburg begann sich Tom Reichelt mit der bildenden Kunst zu beschäftigen. Er besuchte Kurse an der Kunstschule Burg Giebichenstein und beschäftigte sich mit Aktzeichnen bei Gustav Weidanz. 1949 begegnete er den beiden Malern Hermann Bachmann und Herbert Kitzel, in deren Ateliers er seine ersten künstlerischen Erfahrungen machen konnte. Durch sie erhielt er Zugang zur Galerie von Eduard Henning in Halle und gehörte zum Künstlerkreis der Halleschen Schule. 1957 verließ Tom Reichelt mit seiner damaligen Frau Fe Reichelt und dem ersten gemeinsamen Sohn die DDR und arbeitete im Allgemeinen Krankenhaus in Celle, wo er bald darauf die Leitung der Röntgenabteilung und der Strahlentherapie übernahm. Er war Mitglied des Bundes Bildender Künstler, des Kunstvereins Celle und der Gesellschaft für elektronische Kunst.

Werk
In den 50er Jahren in seiner Zeit in Halle orientiert sich Tom Reichelt zunächst an Werken des Expressionismus, der Klassischen Moderne sowie an den Werken, die in den Ateliers seiner Malerfreunde Bachmann und Kitzel entstanden. Reichelts Frühwerke sind bestimmt von einer "gedämpften, einheitlichen Farbstimmung" (D. Litt). In den folgenden Jahren entsteht eine Fülle von Aquarellen, Ölbildern sowie Grafiken. 1962 stellt er seine "Fleckenbilder" aus, experimentelle Farbvariationen, die mit lebendiger Pinselführung "atmosphärische Bildräume" erzeugen (D. Litt). Zusammen mit Karl-Heinz Lingner löst er damit eine heftige Polemik gegen die "Herren Gegenstandslosen" und die "Verwilderung" ihrer Bilder aus (Cellesche Zeitung Nov.1962). In den 1960er Jahren arbeitete er auch mit Druckgrafik. Er beteiligte sich regelmäßig an den Ausstellungen des Kunstvereins Hannover. 1966/67 entstehen "Röntgenfrauen", die den Doppelblick des Röntgenologen und des Künstlers auf Schönheit und Verwesung zeigen. In den 70er Jahren kam die Fotografie dazu. In den 1980er Jahren war Tom Reichelt einer der ersten, der sich mit Computergrafik und Computermalerei beschäftigte, im Steintor Verlag erschien 1990 die "Meistersuite europäischer Graphik – Computerbilder: Mein Haus, Mein Tisch, Mein Bett". Nach seiner Pensionierung 1984 konzentrierte sich Tom Reichelt wieder ganz auf die Malerei.

Ein Lebensthema wird die mythologische Gestalt des "Ikarus", wobei nicht der Flug zur Sonne, sondern der Absturz interessiert. "Das Malen war ihm ein Zustand intensiver, doch müheloser Konzentration, von erhöhter und erweiterter Aufmerksamkeit, von »Geistesgegenwärtigkeit«. Der Malvorgang, der Malstrich als »Hier und Jetzt«, als Augenblick und Ewigkeit in eins, das faszinierte ihn" (Wiltrud Stoffregen-Reichelt). Malen ist auch eine Rückzugsmöglichkeit in Wunsch-Innenräume. Bildgruppen wie "Fast wie Landschaft" und "Herzgewächse" beschäftigen ihn bis zu seinem Tod. 2006 erscheint im Rahmen einer Gedächtnisausstellung in der Gotischen Halle des Celler Schlosses das Buch "Tom Reichelt im Rückblick: Malerei und Graphik 1952-2004".

Seine Witwe Wiltrud Stoffregen-Reichelt übergab 2007 bis 2009 dem Bomann-Museum in Celle eine Auswahl aus dem künstlerischen Nachlass als Schenkung (49 Gemälde in Öl oder Acryl auf Leinwand oder Karton sowie 46 Aquarelle. Der Werkbereich "Druckgraphik" inklusive der Radierplatten ist darin vollständig enthalten).

Einzelausstellungen
 1962 Celle, Gotische Halle im Schloss (zus. mit Karl-Heinz Ligner)
 1964 Hannover, Künstlerhaus
 1964 Braunschweig, Galerie am Bohlweg
 1965 Göttingen, Almanach der Galerie im centre
 1966 Gütersloh, Zimmergalerie
 1967 Walsrode, Galerie »P«
 1967 Berlin, Galerie am Abend von Vera Ziegler
 1974 Burgdorf, Galerie des Steintor Verlages (Jüdes)
 1975 Dortmund, Galerie Ostentor
 1975 Dortmund, Kulturhaus der Firma Hoesch
 1976 Hannover, Fotogalerie »Z«
 1988 Hannover, Galerie im Künstlerhaus (zus. mit H. Brede)
 1989 Meiborssen, Galerie des Steintor Verlages (Jüdes)
 1990 Celle, Clemens-Cassel-Haus
 1991 Meiborssen, Galerie des Steintor Verlages (zus. mit Christin Becker)
 1991 Burgdorf, Galerie Kramski
 1995 Celle, Gotische Halle im Schloss
 1996 Hameln, »arche«-Galerie
 1999 Eschede, Musenmöhl
 2000 Celle, Gotische Halle im Schloss
 2001 Bomlitz, Galerie im Forum
 2002 Hannover, Kultusministerium
 2006 Celle, Gotische Halle im Schloss, »Im Rückblick: 1952 – 2004«
 2007 Halle, Hallescher Kunstverein, Opernfoyer
 2010 Celle, Bomann-Museum

Ausstellungsbeteiligungen (Auswahl)
 1950 Merseburg, Redoute
 1960 Celle, Gotische Halle im Schloss: »ohne gegenstand«
 1960 Hannover, Kunstverein, 48. Herbstausstellung
 1960 Karlsruhe, Badischer Kunstverein
 1961 Karlsruhe, Badischer Kunstverein
 1961 Hannover, Kunstverein, 49. Herbstausstellung
 1963 Karlsruhe, Badischer Kunstverein
 1963 Celle, Gotische Halle im Schloss
 1964 Hamburg, Galerie Boskamp
 1964 Hannover, Kunstverein, 52. Herbstausstellung
 1964 Karlsruhe, Badischer Kunstverein
 1965 Worpswede, Galerie R. Steinmüller
 1965 Öflingen, Evangelische Kirchengemeinde
 1965 Hannover, Kunstverein, 53. Herbstausstellung
 1966 Loccum, Evangelische Akademie
 1966 Hannover, Kunstverein, 54. Herbstausstellung
 1966 Frankfurt, Galerie Patio
 1966 Dorum, Realschule
 1967 Hannover, Kunstverein, 128. Frühjahrsausstellung
 1969 Göhrde, Kunstforum
 1969 Dortmund, Galerie Ostentor
 1969 Hannover, Kunstverein, 57. Herbstausstellung
 1969 Hamburg, hamburger filmschau '69
 1970 Göhrde, Kunstforum
 1972 Bonn, Niedersächsische Landesvertretung
 1973 Novi Sad, Weltausstellung der Fotografie
 1974 Hamburg, »Die Insel«
 1975 Hamburg, 7. Hamburger Fototage
 1976 Plön, Internationaler Fotokreis
 1976 Frankfurter Buchmesse, Steintor Verlag
 1978 Springe, Rathaus
 1979 Plön, Internationaler Fotokreis
 1984 Braunschweig, Galerie für Photographie
 1985 Meiborssen, Galerie des Steintor Verlages (Jüdes)
 1987 Hannover, Landesausstellung des BBK
 1988 Hannover, Kunstverein, 75. Herbstausstellung
 1988 Meiborssen, Galerie des Steintor Verlages (Jüdes)
 1988 Schloss Holdenstedt, »Ich, Künstler in Niedersachsen«
 1989 Tavistock und Plymouth, BBK-Ausstellung
 1989 Meiborssen, Galerie des Steintor Verlages, Herbstausstellung
 1990 Holbæk, Dänemark
 1990 Meiborssen, Galerie des Steintor Verlages, Herbstausstellung
 1991 Meiborssen, Galerie des Steintor Verlages, Pfingstausstellung
 1991 Hildesheim, 12. Landesausstellung des BBK
 1991 Celle, »700 Jahre Celle«
 1994 Gladbeck, Computer Art '94
 2007 Halle, Kunstverein Halle, »Herbert Kitzel und Freunde«
 2007 Halle, Kunstverein »Talstraße«, »Ein hallescher Kosmos auf Einheitsformat«

Veröffentlichungen
 1965 »Centaur-Almanach« der galerie im centre
herausgegeben von Heinz Raumschüssel, Göttingen
 1990 »Meistersuite Europäischer Graphik«, Edition des Steintor Verlages
Drei Computerbilder
Mein Haus, Mein Tisch, Mein Bett, alle 1990, 32-farbig, signiert, datiert; Auflage: je 50
 2006 Katalog »Tom Reichelt im Rückblick: Malerei und Graphik 1952–2004«, 200 Seiten, 275 Abbildungen, Selbstverlag

Weblinks
 https://www.tomreichelt.de/

Einzelnachweise

Maler (Deutschland)
Deutscher
Emigrant aus der DDR
Geboren 1920
Gestorben 2004
Mann

Tom Reichelt (Maler)


112900 Tonyhoffman este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
112900 Tonyhoffman este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Robert D. Matson. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,65 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 2,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 112001-113000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2002
Centura de asteroizi

112900 Tonyhoffman


Hermann Lang (* 3. April 1856 in Hürben; † 3. Juli 1899 in München) war ein deutscher Maler.

Lang war der Sohn eines Notars. Am 18. Oktober 1876 schrieb er sich für die Antikenklasse an der Akademie der Bildenden Künste München ein. Er bildete sich anschließend in Italien weiter aus. Sein 1883 ausgezeichnetes Bild Die heilige Afra wurde bei der Internationalen Ausstellung im Münchner Glaspalast ausgestellt.  Zu Beginn des Jahres 1889 malte er ein Porträt von Hermann Allmers. Im selben Jahr war sein Gemälde Jesus Christus: Es ist vollbracht Teil der Jahresausstellung im Glaspalast München. Lang gehörte 1893 zu den Gründungsmitgliedern der Deutschen Gesellschaft für christliche Kunst.

Literatur

Weblinks
 Hermann Lang (deutsch, 1856–1899). artnet.de

Einzelnachweise

Maler (Deutschland)
Historienmaler
Porträtmaler
Geboren 1856
Gestorben 1899
Mann

Hermann Lang (Maler)


Rúrik eða Hrærekur (fornausturslavneska: Рюрикъ; Rjurikŭ) var höfðingi úr röðum norrænna væringja sem tók árið 862 við konungdómi í borginni Hólmgarði í Garðaríki. Rúrik var stofnandi Rúriksættarinnar, sem átti eftir að ráða yfir gerska Kænugarðsríkinu og ól síðar af sér fyrstu keisara rússneska keisaradæmisins.

Eina heimildin fyrir tilvist Rúriks er í annálnum Sögu liðinna ára. Fræðimenn hafa deilt mikið um mikilvægi Rúriks og um framlag norrænna manna við stofnun ríkja Rús-þjóðanna í Garðaríki. Þeir sem viðurkenna eða leggja áherslu á þátt norrænna manna eru kallaðir "normannistar" en þeir sem hafna framlagi þeirra "and-normannistar."

Æviágrip
Í Sögu liðinna ára er greint frá því að slavneskar frumbyggjaþjóðir Garðaríkis hafi rekið norræna væringja á brott árið 862 og hætt að greiða þeim skatt. Án væringja hafi lögleysi hins vegar breiðst út og bardagar hafi brotist út milli slavneskra höfðingja Garðaríkis. Því hafi Slavar sammælst um að leita sér að konungi sem gæti ráðið yfir þeim og dæmt eftir réttum lögum.

Samkvæmt sögunni leituðu Slavar (nánar tiltekið þjóðarbrotin Ilmenar og Krivitsjar) á náðir væringja í Svíþjóð og biðluðu til leiðtoga svokallaðrar Rús-þjóðar. Við þá sögðu þeir: "Land okkar er mikið og auðugt en allt þar er í óreiðu. Komið og ríkið yfir okkur og stjórnið okkur." Þrír bræður voru síðan valdir til að setjast á valdastól í Garðaríki og höfðu þeir með sér allan Rús-þjóðflokkinn. Rúrik, sem var þeirra elstur, varð fursti í Hólmgarði. Annar, Sineús, kom sér fyrir við Hvítavatn og sá þriðji, Trúvor, í Ízborsk. Samkvæmt þessari frásögn er nafn Rús-ríkisins (sem samsvarar nafni Rússlands nútímans) dregið af norrænum þjóðflokki sem Rúrik og bræður hans höfðu með sér frá Svíþjóð. Orðið Rús hafi síðar breyst í samheiti yfir austur-slavneskar þjóðir sem töluðu náskyld tungumál og greinast nú í ríkin Rússland, Úkraínu og Hvíta-Rússland.

Rúrik var stofnandi valdaættar sem fór með völd í alls um 700 ár. Fyrst réð ættin í Hólmgarði, svo í Kænugarði og loks í Moskvu, þar sem hún gat af sér fyrstu rússnesku keisarana. Síðasti valdhafinn af Rúriksætt var keisarinn Fjodor 1., sem lést árið 1598.

Túlkanir

Almennt er frásögnin af Rúrik og bræðrum hans ekki tekin bókstaflega meðal fræðimanna. Líklegt þykir að sú fullyrðing að Slavar hafi sjálfir boðið Rúrik að gerast konungur til að koma á lögum og reglu sé eftiráskýring sem hafi verið notuð til að réttlæta yfirráð erlendrar höfðingjastéttar í Garðaríki.

Sagan af valdatöku Rúriks og bræðra hans hefur í seinni tíð þótt bera með sér rasískan undirtón þar sem með henni er gefið til kynna að Slavar hafi ekki verið færir um að stjórna sér sjálfir og hafi þarfnast forystu germanskra leiðtoga til að koma á röð og reglu. Skírskotun normannistakenningarinnar við rasisma varð sér í lagi áberandi í seinni heimsstyrjöldinni, en Adolf Hitler lét þau orð falla í aðdraganda innrásarinnar í Sovétríkin að yfirtaka Rúriks og bræðra hans hefði verið "dásamlegt dæmi um hæfileika germanskra þjóða til að stofna ríki fyrir óæðri kynþátt."

Margir, sér í lagi rússneskir þjóðernissinnar, hafa andmælt þeirri túlkun að norrænir menn hafi skipt sköpum við stofnun Rús-ríkjanna og hafa jafnframt dregið í efa að orðið "Rús" eigi sér norrænan uppruna. Í söguskýringum and-normannista er lögð áhersla á að stofnun Rús-ríkjanna hafi verið að frumkvæði heimamanna sjálfra og því hafnað að þjóðir Slava í austurvegi hafi ekki haft getu til að stjórnað sér sjálfar. Almennt er talið að norræn höfðingjastétt hafi fljótt blandast slavneskum heimamönnum og að norræn áhrif hafi því farið þverrandi fram eftir árum. Mikið magn norrænna fornleifa og norrænna nafna í rituðum heimildum gerir þó óumdeilt að norrænir menn höfðu talsverð ítök á upphafsárum Rús-ríkisins.

Tilvísanir

Furstar af Hólmgarði
Rúriksætt
Væringjar

Rúrik


Equinox International was a multi-level marketing company founded in 1991 and headed by Bill Gouldd. In 1996, Equinox was listed #1 on Inc Magazine's list of the 500 fastest-growing private companies in the United States.

The company and its founder came under scrutiny for its business practices; starting in 1997, investors, the FTC, and several states brought suit charging Equinox was an illegal pyramid scheme rather than a legitimate business.

On 25 April 2000, the Federal Trade Commission issued a notice that Equinox International settled a court case with a penalty of $40 million in restitution. Gouldd was required to surrender substantial holdings, but retained (among other things) over a million dollars worth of real estate.

Equinox International was ordered dissolved in April 2000. As part of the settlement, Gouldd was also "permanently restrained and enjoined from engaging, participating or assisting in any multi-level marketing program."

References

Defunct companies based in Nevada
Defunct multi-level marketing companies
Pyramid and Ponzi schemes

Equinox (MLM)


Arthur Ashkin (født 2. september 1922, død 21. september 2020) var en amerikansk fysiker, der arbejdede for Bell Laboratories og Lucent Technologies. Ashkin er af mange betragtet som faderen til forskningsfeltet optiske pincetter,
for hvilket han modtog nobelprisen i fysik i 2018. Han bor i Rumson, New Jersey.

Referencer

Nobelprismodtagere fra USA
Nobelprismodtagere i fysik
Fysikere fra USA

Arthur Ashkin


Glover, Lucas Teixeira (portugisisk udtale: [ˈɡloveʁ tejˈʃejɾɐ]; født 28. oktober 1979 i Sobrália i Minas Gerais i Brasilien) er en brasiliansk MMA-udøver og tidligere medlem af det Brasilianske Nationale Wrestling Team, der i øjeblikket konkurrerer i lightheavyweight-division i Ultimate Fighting Championship (UFC). Han har også deltaget i WEC, Impact FC, PFC og Shooto.  ligger han placeret som #11 på den officielle UFC light heavyweight rangliste.

MMA-karriere

Tidlig karriere
Teixeira besejrede den fremtidige UFC og PRIDE veteran Sokoudjou af KO den 12. oktober 2006 på WEC 24.

Teixeira medvirkede i anden sæsons åbningsafsnit af MMA reality-tv- serien TapouT.

Teixeira tjente sin 5th Degree Hawaiin Kempo Black Belt under John Hackleman Ejer af The Pit Martial Arts og hans brasilianske Jiu-Jitsu sorte bælte under Luigi Mondelli, hovedtrænder hos American Top Team Connecticut.

I 2014 åbnede Teixeira sit eget fitnesscenter Teixeira MMA & Fitness, hvor han stadig træner.

Ultimate Fighting Championship
Den 21. februar 2012 blev det meddelt, at Teixeira havde underskrevet en aftale med UFC og ville få sin debut i begyndelsen af sommeren 2012.

Teixeira debuterede på UFC mod Kyle Kingsbury den 26. maj 2012 på UFC 146. Efter en hurtig udveksling slog Teixeira Kingsbury ned med en højre uppercut, fik full mount og subittede ham i en låst arm-triangle choke efter 1:53 i første omgang.

Zuffa annoncerede at Teixeira ville møde Jon Jones den 1. februar 2014 på UFC 169.  Men den 7. oktober sagde Dana White, at meddelelsen om denne kamp på kortet var for tidlig, og at Jones og Teixeira ville møde hinanden på et andet kort.  Kampen mod Jones forventedes at finde sted den 22. februar 2014 på UFC 170.  Jones og Teixeira fandt til sidst sted den 26. april 2014 på UFC 172.  Teixeira tabte kampen via enstemmig afgørelse.

Teixeira mødte Phil Davis den 25. oktober 2014 på UFC 179.  Teixeira tabte kampen via enstemmig afgørelse.

Teixeira skulle have mødt Alexander Gustafsson den 20. juni 2015 på UFC Fight Night 69.  Det blev dog meddelt den 1. maj, at Gustafsson var blevet fjernet fra kortet på grund af en skade.

Teixeira mødte Ovince Saint Preux den 8. august 2015 i hovedbegivenheden på UFC Fight Night 73.  Teixeira vandt via submission i 3. omgang.  Han blev også tildelt sin første Fight of the Night- bonus.

Teixeira mødte Patrick Cummins den 7. november 2015 på UFC Fight Night 77.  Han vandt kampen via TKO i anden runde.

Teixeira mødte Rashad Evans den 16. april 2016 på UFC på Fox 19.  Han vandt kampen via knockout i første runde  og blev tildelt en Performance of the Night bonus.

Teixeira skulle have mødt Anthony Johnson den 23. juli 2016 ved UFC på Fox 20. Johnson trak sig dog ud af kampen på grund af personlige problemer.  Kampen blev omlagt og fandt til sidst sted på UFC 202.  Johnson besejrede Teixeira via knockout i kampens åbningssekunder.

Teixeira mødte Jared Cannonier den 11. februar 2017 på UFC 208.  Han vandt kampen via enstemmig afgørelse.

En omlagt kamp med Alexander Gustafsson fandt til sidst sted den 28. maj 2017 i hovedbegivenheden på UFC Fight Night 109.  Teixeira tabte kampen via knockout i 5. omgang.  På trods af nederlaget fik Teixeira sin anden Fight of the Night bonus.

Teixeira skulle have mødt Ilir Latifi den 22. juli 2018 på UFC Fight Night 134.  Men den 5. juli 2018 blev det meddelt, at Latifi havde trukket sig fra begivenheden på grund af en skade.  Latifi blev erstattet af Corey Anderson.  Han tabte kampen via enstemmig afgørelse.

Teixeira skulle have mødt Jimi Manuwa den 22. september 2018 på UFC Fight Night 137.  Imidlertid fik Teixeira en skade i august og blev fjernet fra kampen.

Teixeira var planlagt til at møde Ion Cuţelaba den 19. januar 2019 på UFC på ESPN + 1.  Men den 10. januar 2019 blev Cutelaba trukket ud af kampen på grund af en skade. Efter at have søgt en udskiftning til Cuţelaba , meddelte UFC, at Karl Roberson stillede op mod Teixeira.  Teixeira besejrede Roberson via submission via arm triangle choke i første runde.

Teixeira mødte Ion Cuţelaba på UFC Fight Night: Jacaré vs. Hermansson den 27. april 2019.  Han vandt kampen via submission via en rear-naked-choke i 2. omgang. Sejren tildelte ligeledes Teixeira sin anden Performance of the Night bonuspris.

Mesterskaber og præstationer

 Ultimate Fighting Championship
 Performance of the Night (2 gange) vs. Rashad Evans og Ion Cuţelaba
 Knockout of the Night (1 gang) vs. Ryan Bader
 Submission of the Night (1 gang) vs. James Te-Huna
 Fight of the Night (2 gange) vs. Ovince Saint Preux og Alexander Gustafsson

 Shooto
 Sydamerika 220-pund mesterskab (1 gang)

 Sherdog
 2012 Beatdown of the Year vs. Fábio Maldonado
 2012 All-Violence Second Team
 2013 All-Violence Third Team

Referencer

Eksterne henvisninger
 Glover Teixeira – UFC.com

 Teixeira MMA & Fitness

MMA-udøvere fra Brasilien
Boksere fra Brasilien

Glover Teixeira


Ladysmith may refer to:

 Ladysmith, KwaZulu-Natal, South Africa
 Ladysmith, British Columbia, Canada
 Ladysmith, Wisconsin, United States
 Ladysmith, New South Wales, Australia
 Ladysmith, Virginia, United States
 Ladysmith Island, Queensland, Australia, an island in Smith Islands National Park

Other
 Ladysmith (novel), a 1999 novel by Giles Foden
 Ladysmith Black Mambazo, a South African choral group
 Siege of Ladysmith (South Africa), 1900
 Smith & Wesson Ladysmith, a small handgun

See also
 Lady Smith (disambiguation)
 List of people with surname Smith
 Ladismith, Western Cape, South Africa

Ladysmith


Antonio Francisco Azeredo da Silveira (Río de Janeiro, 22 de setiembre de 1917 — 27 de abril de 1990), diplomático brasileño, ministro de Relaciones Exteriores en el gobierno de Ernesto Geisel, del 15 de marzo de 1974 al 15 de marzo de 1979.

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Río de Janeiro
Diplomáticos de Brasil
Embajadores de Brasil en Estados Unidos
Embajadores de Brasil en Portugal

Antonio Francisco Azeredo da Silveira


An Pycreus delavayi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Baron Clarke. An Pycreus delavayi in nahilalakip ha genus nga Pycreus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pycreus

Pycreus delavayi


The German Forum Party () was an opposition political party in East Germany. It was formed from the New Forum (Neues Forum) citizens' movement. It was founded in Karl-Marx-Stadt (now Chemnitz) on 27 January 1990. Its first chairman was Jürgen Schmieder. It described itself as being at the political centre.

It was invited to join the Christian Democrat-dominated Alliance for Germany coalition for the 1990 Volkskammer election but instead it joined the Association of Free Democrats on 12 February 1990.

See also
Liberalism
Contributions to liberal theory
Liberalism worldwide
List of liberal parties
Liberal democracy
Liberalism in Germany

External links
German Forum Party from Chronik der Wende

Germany 1990
Organizations of the Revolutions of 1989
Political parties in East Germany
Political parties established in 1990
1990 establishments in East Germany
Peaceful Revolution

German Forum Party


Un asteroid troian al Pământului este un asteroid a cărui orbită heliocentrică este în rezonanță 1:1 cu aceea a Pământului și care este situat în preajma unuia dintre cele două puncte stabile Lagrange, L4 sau L5, ale cuplului Soare-Pământ, adică este situat cu circa 60° în fața sau în urma Pământului. Perioada de revoluție a unui astfel de asteroid, notată , este similară cu aceea a Pământului, notată :  . Orbita sa este similară orbitei medii a Pământului.

Sub acest nume sunt desemnate și obiectele aflate pe orbită geocentrică în preajma punctelor L4 și L5 ale sistemului Pământ-Lună, adică aflându-se cu 60° în avans sau în întârziere, în raport cu Luna, pe orbita sa în jurul Pământului.

Troieni ai sistemului Soare-Pământ

În februarie 2017, un singur troian al sistemului Soare-Pământ este cunoscut: , în preajma punctului Lagrange L4.

De la 9 la 20 februarie 2017, în timp ce trecea în apropiere de punctul L al sistemului Soare-Pământ, sonda OSIRIS-REx a realizat o misiune de cercetare a troienilor Pământului.

Descoperirea asteroidului
 a fost descoperit utilizând satelitul Wide-field Survey Explorer Explorer, pe 25 ianuarie 2010.

În februarie 2017, nava spațială OSIRIS-REx a efectuat o căutare în regiunea L, în drum spre asteroidul Bennu.

La mijlocul anului 2017, nava spațială Hayabusa 2 a căutat în regiunea L, în timp ce se îndrepta spre asteroidul Ryugu.

Troieni ai sistemului Pământ-Lună

Niciun asteroid troian al sistemului Pământ-Lună nu este propriu-zis cunoscut până acum (aprilie 2017), însă mari concentrații de pulberi, cunoscute sub numele de Norii lui Kordylewski, ar putea să se găsească în preajma punctelor L4 și L5 ale sistemului.

Note

Asteroizi din apropierea Pământului

Asteroid troian al Pământului


Em 5 de junho de 2022, o indigenista brasileiro Bruno Pereira e o jornalista britânico Dom Phillips foram assassinados durante uma viagem pelo Vale do Javari, segunda maior terra indígena do Brasil, no extremo-oeste do Amazonas.

Bruno e Dom visitaram o Lago do Jaburu, uma localidade próxima da Base de Vigilância da Fundação Nacional do Índio (Funai) no rio Ituí, para entrevistar indígenas e ribeirinhos para um livro sobre a Amazônia. Mais tarde, com a expedição praticamente concluída, eles se deslocaram para a comunidade São Rafael, onde fariam uma reunião com um pescador local.

O crime ocorreu no trajeto entre a comunidade e o município de Atalaia do Norte. Após 10 dias de buscas, um dos suspeitos presos pela Polícia Federal (PF) confessou o envolvimento nos assassinatos e indicou a localização dos corpos. Os restos mortais encontrados foram levados a Brasília, periciados e confirmados como pertencentes a Bruno Pereira e Dom Phillips.

O crime gerou repercussão na imprensa internacional e críticas ao enfraquecimento de instituições ambientais promovido pela gestão de Jair Bolsonaro. O governo brasileiro reagiu tarde ao desaparecimento e não adotou medidas de buscas suficientes.

Contexto
Bruno Pereira e Dom Phillips se encontraram em Atalaia do Norte. Em 3 de junho de 2022, eles visitaram o Lago do Jaburu, uma localidade próxima da Base de Vigilância da Funai, para que o jornalista fizesse entrevistas com indígenas. Dois dias depois, deslocaram-se para a comunidade São Rafael, onde fariam uma reunião com um pescador local apelidado de "Churrasco". O objetivo do encontro era discutir trabalhos conjuntos entre ribeirinhos e indígenas na vigilância do Vale do Javari, território bastante afetado por invasões e atividades criminosas. No entanto, o morador não se encontrava na comunidade e os dois conversaram com a esposa dele. Bruno e Dom foram assassinados enquanto viajavam para o município de Atalaia do Norte.

Vítimas

Bruno Pereira

Bruno Pereira nasceu na cidade de Recife, em Pernambuco, no dia 15 de agosto de 1980. Foi um indigenista e servidor de carreira da Funai, tendo sido considerado um dos maiores especialistas em indígenas isolados ou de recente contato do país. Em 2019, ele liderou a maior expedição para contato com índios isolados dos últimos 20 anos. Entretanto, após pressão de setores ruralistas ligados ao governo de Jair Bolsonaro, foi exonerado do cargo em outubro daquele ano pelo então secretário executivo de Sergio Moro no Ministério da Justiça, Luiz Pontel. De acordo com entidades indígenas, Bruno era constantemente ameaçado por garimpeiros, madeireiros e pescadores.

Dom Phillips

Dom Phillips nasceu no condado de Merseyside em 23 de julho de 1964. Foi um jornalista que colaborou com os jornais Financial Times, The Guardian, The New York Times e The Washington Post. Ele se mudou para o Brasil em 2007 e morava em Salvador. Era casado com a brasileira Alessandra Sampaio e estava escrevendo um livro sobre a floresta amazônica e seu potencial sustentável.

Buscas e investigação

Em 5 de junho, a União das Organizações Indígenas do Vale do Javari (Univaja) organizou duas equipes de buscas que saíram de Atalaia do Norte e Tabatinga. Porém, sem sucesso, a entidade divulgou uma nota em suas redes sociais reportando o desaparecimento e pedindo esforços nas buscas. Por sua vez, a Polícia Federal (PF) anunciou que estava apurando o acontecimento, mas não deu mais detalhes.

Dois dias depois, a Policia Militar fez uma vistoria na residência de Amarildo da Costa de Oliveira, conhecido como "Pelado", após receber uma denúncia anônima de uma suposta participação dele no desaparecimento. Ele foi preso por posse de droga e de munição de uso restrito. Na ocasião, a polícia também apreendeu a lancha do suspeito, onde foram encontrados vestígios de sangue, enviados para análises. Em 12 de junho, a equipe dos bombeiros em Atalaia do Norte encontrou uma mochila, um notebook e um par de sandálias próximo à casa de Amarildo. No dia seguinte, a família de Dom Phillips foi avisada erroneamente pela Embaixada do Brasil no Reino Unido de que os corpos teriam sido encontrados.

Em 15 de junho, Amarildo confessou a participação no crime e indicou às autoridades onde havia enterrado os corpos, assim como o local em que afundou a embarcação. Os restos mortais encontrados foram levados a Brasília, periciados e confirmados como pertencentes a Bruno Pereira e Dom Phillips. O irmão de Amarildo, Oseney da Costa de Oliveira, e Jeferson da Silva Lima também foram presos. Segundo o laudo da PF, as vítimas foram baleadas com munição de caça. Dom faleceu por traumatismo na região abdominal e torácica, enquanto Bruno foi baleado na cabeça e no tronco.

No mês seguinte, o Ministério Público Federal denunciou os três suspeitos por duplo homicídio qualificado e ocultação de cadáver. No documento, o órgão afirma que Amarildo e Jeferson confessaram o crime, enquanto Oseney teve a participação comprovada por depoimento de testemunhas.

Em 23 de janeiro de 2023, a PF identificou Ruben Dario da Silva Villar, o "Colômbia", como mandante do crime. De acordo com a instituição, Colômbia, que já era investigado por pesca ilegal e tráfico de drogas, forneceu as munições para Amarildo e Jeferson e também pagou o advogado de Amarildo.

Em 19 de maio, a PF indiciou Marcelo Xavier, ex-diretor da Funai, e Alcir Amaral Teixeira, ex-coordenador de monitoramento territorial da Fundação, por homicídio qualificado e omissão de cadáver com dolo eventual, pelo entendimento que ambos já haviam sido avisados sobre os perigos na região após o assassinato de Maxciel dos Santos e não tomaram providências.

Repercussão

Políticas e institucionais

O crime gerou críticas negativas para o governo federal, uma vez que não adotou medidas de buscas suficientes e enfraqueceu instituições destinadas a proteger o meio ambiente. O presidente Jair Bolsonaro, por sua vez, minimizou o desaparecimento e culpou as vítimas. Para ele, ambos eram "imprudentes" e suas profissões uma "aventura". Porém, integrantes do governo avaliaram a condução do mesmo como negativa, contribuindo para desgastar a imagem do próprio presidente.

No âmbito jurídico, Jaiza Fraxe, juíza da 1.ª Vara Federal Cível da Justiça Federal do Amazonas, apontou omissão, por parte da União, do dever de fiscalizar as terras indígenas e proteger os povos indígenas isolados e de recente contato. De acordo com a magistrada, a não identificação do paradeiro de Bruno Araújo Pereira e Dom Philips "representa a um só tempo a perda de duas vidas e a perda da chance probatória". Por sua vez, o ministro do Supremo Tribunal Federal Luís Roberto Barroso deu cinco dias para que o governo federal adotasse "todas as providências necessárias".

Na política, deputados e senadores lamentaram as mortes de Bruno e Dom e também se solidarizaram com os familiares. O presidente do Senado, Rodrigo Pacheco, considerou a presença de um Estado paralelo na Amazônia como uma "ofensa gravíssima" às instituições. Para Pacheco, "além do sentimento humano, da vida que se perde em atentado dessa natureza, há uma ofensa ao Estado" e o Senado não pode tolerar essas "atrocidades".

Entidades ambientais e de direitos humanos também se manifestaram. O Escritório de Direitos Humanos das Nações Unidas afirmou estar "profundamente entristecido" com os assassinatos, ressaltou que os ataques e ameaças a ativistas e indígenas são persistentes no Brasil e instou o governo a protegê-los "de todas as formas de violência e discriminação. A Human Rights Watch também pediu medidas "imediatas e enérgicas" para combater "a ilegalidade e as redes criminosas na Amazônia". Já a Greenpeace salientou que os assassinatos são resultados das "ações e omissões de um governo empenhado na economia da destruição".

Na imprensa e entre analistas
A mídia brasileira começou a noticiar o desaparecimento de Bruno e Dom assim que foi reportado pela Univaja. Na imprensa estrangeira, o crime recebeu cobertura nas páginas da Al Jazeera, Associated Press, BBC, Bild, CNN en Español, Daily Mail, El País, La Nación, La Repubblica, Le Monde, New York Daily News, Público, The New York Times, The Guardian e The Washington Post.

Discorrendo sobre o crime, o jornalista Jânio de Freitas considerou as mortes de Bruno e Dom um "êxito" da política de destruição de Bolsonaro. Ele ainda concluiu: "a Amazônia está sob uma construção extensa e minuciosa. É uma teia de criminalidades diferentes que tomou o domínio de grandes áreas e é subsidiária de outra teia. Esta penetra nas instituições do Estado e de governo, em especial no sistema de segurança."

Este raciocínio foi seguido por Jorge Pontes, ex-delegado da Polícia Federal, que disse: "Jair Bolsonaro operou, desde que assumiu, em 2019, um verdadeiro desmonte da capacidade de fiscalizar, reprimir e multar transgressores ambientais, promovendo assim o recrudescimento de uma situação que já era ruim, por intermédio do empoderamento de madeireiros, grileiros e garimpeiros que atuam naquela região." Por sua vez, a revista Veja publicou um artigo descrevendo como "o governo facilita ações ilegais na Amazônia".

Já as publicações estrangeiras criticaram a demora do governo brasileiro nas buscas. O The Guardian disse que o caso sublinha o aumento do perigo para quem "ousa defender o meio ambiente no Brasil ou as comunidades indígenas, que enfrentam um assalto histórico sob a gestão de extrema-direita do presidente Jair Bolsonaro". O The New York Times classificou o crime como um "capítulo sombrio" na história da Amazônia e o The Washington Post frisou que o presidente brasileiro é defensor de garimpeiros ilegais e desmatadores.

Desinformações
Por outro lado, o crime também foi pauta de notícias falsas disseminadas por grupos bolsonaristas nos serviços de mensagens instantâneas Telegram e WhatsApp. O conteúdo variou entre teorias conspiratórias e tentativas de culpar as vítimas pelos próprios assassinatos. Dentre as desinformações mais disseminadas, destacou-se a de que ambos entraram no Vale do Javari sem autorização, informação que foi postada pela Funai em nota oficial. Esta, inclusive, foi repercutida pelo então presidente da Funai, Marcelo Xavier, em uma entrevista para a Jovem Pan. Por causa de suas declarações, no dia 13 de junho, os servidores da Funai declararam greve de 24 horas, exigindo o envio de forças de segurança para as bases de proteção do Vale do Javari e para as sedes das coordenadorias regionais da Funai. No dia 14, a juíza federal Jaiza Maria Pinto Fraxe determinou que a Funai tirasse a nota do ar.

Em 18 de agosto de 2022, uma reportagem do jornal Metrópoles divulgou conversas entre empresários bolsonaristas defendendo um golpe de Estado em caso de vitória de Lula, legitimando o uso de notícias falsas como arma política e espalhando desinformações sobre Bruno e Dom. Poucos dias depois, a Agência Pública apurou que grupos bolsonaristas também acusaram Bruno e Dom de associação ao tráfico, invasão do território brasileiro e que o crime teria sido praticado por indígenas.

Ver também
Chico Mendes
Dorothy Stang

2022 no Brasil
Amazonas
Casos de pessoas desaparecidas no Brasil
Atalaia do Norte
Vale do Javari
Direitos indígenas no Brasil
Governo Jair Bolsonaro
Direitos humanos no Brasil
Eventos de junho de 2022

Assassinatos de Bruno Pereira e Dom Phillips


Who Framed Roger Rabbit es un videojuego de aventura en perspectiva cenital para Game Boy publicado por Capcom en 1991 en Norteamérica y Europa. Basado en la película de 1988 del mismo título, fue uno de los primeros juegos diseñados por Shinji Mikami.

Argumento
Roger recibe una llamada de Marvin Acme en la que le pide que vaya a su despacho. Allí, Marvin le explica que teme ser asesinado por el juez Doom, quien le ha presionado con amenazas para que le vendiera Toontown. Por eso, Marvin decidió escribir una voluntad para salvar Toontown y se la entregó a Jessica, pero olvidó darle la escritura sin la que esa voluntad no se podía hacer efectiva. Así que encomienda a Roger la tarea de llevarle la escritura a Jessica y, en caso de que efectivamente le suceda algo, entregue ambas a su abogado. Justo en ese momento, el cañón de un arma asoma por la ventana del despacho y tirotea a Marvin, matándolo. Cuando Roger encuentra a Jessica, esta es secuestrada por los esbirros comadreja de Doom. Roger obtiene ayuda de Eddie Valiant. A lo largo de su investigación, Roger se enfrenta a las comadrejas Stupid, Greasy, Psycho y Smarty y finalmente va a la mansión de Doom. Logra atravesar el complejo y se enfrenta al juez Doom, derrotándolo.

Jugabilidad
El jugador controla a Roger Rabbit por Toontown para cumplir los objetivos con el fin de salvar la ciudad y derrotar al juez Doom. Roger simplemente interactúa con los objetos y personajes. Hay ítems que Roger necesita para acceder a ciertos lugares y seguir progresando. En la ciudad hay muchos edificios en los que el jugador puede entrar. Para derrotar a los enemigos, el jugador necesita obtener un arma. Roger tiene tres corazones de vida, que se van reduciendo a medida que recibe daño. El jugador puede recuperar salud recogiendo zanahorias. Hay trampas diseminadas por el juego y comadrejas emboscadas para atacar a Roger. El juego acaba si se pierde toda la salud.

Véase también
 Who Framed Roger Rabbit (videojuego de 1988)
 Who Framed Roger Rabbit (videojuego de 1989)

Enlaces externos

Videojuegos para Game Boy
Videojuegos de aventura
Videojuegos de 1991
Videojuegos de Capcom
Videojuegos de Disney
Videojuegos basados en películas
Videojuegos de Disney de Capcom

Who Framed Roger Rabbit (videojuego de 1991)


ගුප්ත අධිරාජ්‍යය යනු ශ්‍රී ගුප්ත විසින් පිහිටුවන ලද පුරාතන ඉන්දියානු අධිරාජ්‍යයකි. ආසන්න වශයෙන් ක්‍රි.ව. 320 සිට 550 දක්වා පැවති මෙම අධිරාජ්‍යය උච්චස්ථානයට පත්වන විට එයට ඉන්දියානු උපමහාද්වීපයෙන් විශාල ප්‍රදේශයක් අයත්ව පැවතිණි. ගුප්තවරුන්ගේ නායක්තවය යටතේ පැවති සාමය සහ සෞභාග්‍යය හේතුවෙන් විද්‍යාත්මක සහ කලා අංශවල දියුණුවක් ඇති විය. ගුප්ත යුගය ඉන්දියාවේ ස්වර්ණමය යුගය ලෙස හැඳින්වෙයි. මෙම යුගයේ ඉන්දියානු නව නිමැවුම්, විද්‍යාව හා තාක්ෂණය, ඉංජිනේරු විද්‍යාව, කලාව, සාහිත්‍යය, තර්ක ශාස්ත්‍රය, ගණිතය, තාරකා විද්‍යාව, ආගම සහ දර්ශනය යන අංශයන්හි ප්‍රබෝධයක් ඇති විය. ගුප්ත රාජවංශයේ වඩාත් වැදගත්ම පාලකයින් ලෙස Iවන චන්ද්‍රගුප්ත, සමුද්‍රගුප්ත සහ IIවන චන්ද්‍රගුප්ත යන රජවරුන් සැලකෙයි. ක්‍රි.ව. 4වන සියවසේ සංස්කෘත කවියකු වන කාලිදාස සඳහන් කොට ඇත්තේ ගුප්තවරුන් විසින් ඉන්දියාව තුළ හා පිටත රාජධානි විසි එකක් ආක්‍රමණය කළ බවයි. මේ රාජධානි අතර පාරසික, හූන, කාම්බෝජවරුන්, ඔක්සස් නිම්නයේ බටහිර සහ නැගෙනහිර පෙදේසවල විසූ ගෝත්‍ර, කින්නරුවරුන්, කිරාතවරුන් ආදීන්ගේ රාජධානි ද අයත් විය.

මෙකල ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය, ප්‍රතිමා ශිල්පය සහ සිතුවම් කලාව වැනි සංස්කෘතික අංග උච්චත්වයට පත් විය. ගුප්ත යුගය තුළ කාලිදාස, ආර්යභට, වරාහමිහිර, විෂ්ණු ෂර්මා සහ වත්ස්‍යායන වැනි විද්වතුන් ද බිහි විය. විද්‍යාව සහ දේශපාන පරිපාලන අංශ නව මානයන් කරා ළඟා වීම මෙකල සිදු විය. ශක්තිමත් වෙළඳ සබඳතා හේතුවෙන් මෙම කලාපය වැදගත් සංස්කෘතික මධ්‍යස්ථානයක් බවට පත් වූ අතර, මෙහි ආභාසය යාබද රාජ්‍යයන් වූ බුරුමය, ශ්‍රී ලංකාව, සහ අග්නිදිග ආසියාව කරා ව්‍යාප්ත විය. පැරණිම ඉන්දියානු වීර කාව්‍ය ද මේ යුගයේ ලියැවෙන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ.

භූමි ප්‍රමාණය ක්‍රමයෙන් අහිමි වී යාම, යටත් රාජ්‍යවල ආධිපත්‍යය දුර්වල වීම සහ මධ්‍යම ආසියාවේ හුන ජනයාගේ (එෆ්තලයිට් හන්වරුන්) ආක්‍රමණ හේතුවෙන් අධිරාජ්‍යය ක්‍රමයෙන් පරිහානයට පත් විය. 6වන සියවසේ ගුප්ත අධිරාජ්‍යය බිඳ වැටීමෙන් පසු ඉන්දියාවේ පාලනය ප්‍රාදේශික රාජධානි අතට පත් විය. අධිරාජ්‍යය කැබලි වී යාමෙන් පසු ගුප්ත වංශයේ සුළු පෙළපතක් මගධය පාලනය කිරීමට සමත් විය. නමුත් 7වන සියවසේ මුල් භාගයේ වර්ධන පාලකයකු වූ හර්ෂ විසින් මෙම ගුප්තවරුන් නෙරපා සිය අධිරාජ්‍යය ගොඩනැගීය.

ගුප්තවරුන්ගේ සම්භවය

බොහෝ ඉතිහාසඥයන් අනුව ගුප්ත රාජවංශය වෛශ්‍ය රාජවංශයකි. ඉතිහාසඥ රාම් ෂරන් ෂර්මා පවසන්නේ වෛශ්‍ය ගුප්තවරුන් "නැගී එන්නට ඇත්තේ පීඩාකාරී රජවරුන්ගේ ක්‍රියාවන්හි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස බවයි". ගුප්ත කාසි ක්‍රමය පිළිබඳ ග්‍රන්ථයක් ලියා ඇති ඉතිහාසඥයකු හා පුරාවිද්‍යාඥයකු වන ඒ. එස්. අල්තෙකාර් ද පවසන්නේ ගුප්තවරුන්ගේ කුලය වෛශ්‍ය කුලය බවයි. ඔහු මේ සඳහා උදාහරණ ලෙස පුරාතන නීති පාඨයක ගුප්ත යන්නෙන් අවසන් වන නාමයක් හිමි තැනැත්තකු වෛශ්‍ය කුලයට අයත් බැව් සඳහන් වාර්තාව දක්වයි. ඉතිහාසඥ මයිකල් සී. බ්‍රැනිගන් පවසන්නේ පුරාතන ඉන්දියාවේ ප්‍රමුඛතම කුල ක්‍රමය බිඳහෙළුණු අවස්ථාව ගුප්ත රාජවංශය බවයි.

ගුප්තවරුන්ගේ මුල් බිම පිළිබඳ නොයයෙකුත් විවාදාත්මක අදහස් ඇත.

ගුප්තවරුන්ගේ මුල් නිජබිම

ගුප්තවරුන්ගේ මුල් බිම සම්බන්ධයෙන් විද්වතුන් අතර නොයෙකුත් වාදවිවාද ඇත. ජයස්වාල් පවසන්නේ ගුප්තවරුන් යනු සැබැවින්ම උතුරු ඉන්දියාවේ උත්තර් ප්‍රදේශ්හි නාගවරුන් හෝ භාර්ෂිවවරුන් යටතේ විසූ ප්‍රයාග (අලහබාද්) ප්‍රදේශයේ පදිංචිකරුවන් බවයි. පසුව ඔවුහු ප්‍රමුඛ වන්නට වූහ. වෙනත් විද්වතකු වන ගයාල් ද ජයස්වාල්ගේ අදහසට සහාය දක්වමින් ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ ගුප්තවරුන්ගේ නිජබිම ඖධ් සහ ප්‍රයාග් ප්‍රදේශ අතර පිහිටි අන්තර්වේදි පෙදෙස බවයි. මෙම ඉතිහාසඥයන් සිය මතයට එළඹී ඇත්තේ මෙම ප්‍රදේශවලින් හමු වූ ගුප්ත යුගයට අයත් කාසි පදනම් කරගනිමිනි. මේ නිසා ඔවුහු ගුප්තවරුන්ගේ සම්භවය ඊසානදිග ඉන්දියාවේ සිදු වූ බව පවසති. කෙසේනමුත් මෙකල තවත් ඉතිහාසඥයකු වූ ගංගුලි ඉන්දියා ඉතිහාසයේ ගුප්තවරුන්ගේ නිජබිම පිළිබඳ වෙනස්ම මතයක් ඉදිරිපත් කරයි. ඔහුට අනුව ගුප්තවරුන්ගේ නිජබිම තවත් දකුණට වන්නට පිහිටියේ ය. එය බිහාරයේ මගධය නොව බෙංගාලයේ මුර්ෂිදාබාද් ප්‍රදේශයයි. ඔහු මේ සඳහා පාදක කොටගෙන ඇත්තේ ක්‍රි.ව. 675 සහ 696 අතර කාලයේ ඉන්දියාවේ සංචාරය කළ චීන බෞද්ධ භික්ෂුවක් වූ යිජිං (ඉ-ත්සිං) ගේ ඓතිහාසක වාර්තාවන් ය. නමුත් ෆ්ලීට් ඇතුළු සෙසු ඉතිහාසඥයන් ගංගුලිගේ වාදය විවේචනයට පත්කරන්නේ යිජිං භික්ෂුව විසින් 3වන සියවසේ අගභාගයේ රාජ්‍ය පාලනය කළ ශ්‍රී ගුප්තගේ රාජ්‍ය සමය 2වන සියවස අගභාගය ලෙස දක්වා තිබීම නිසායි. මේ නිසා යිජිං භික්ෂුවගේ වාර්තා මත පදනම්ව ගොඩනැගුණු මතවාදවලට වඩා කාසි මත පදනම්ව ගොඩනැගූ වාද විශ්වසනීයත්වයෙන් වැඩි බව ඉතිහාසඥයෝ විශ්වාස කරති.

මෙම වාද අනුව ගුප්තවරුන්ගේ නිජ බිම පිළිබඳ නොයෙකුත් පරස්පර යෝජනා ඉදිරිපත්ව ඇත. ඇලන් ඇතුළු විද්වතුන් පිරිසක් පවසන්නේ ගුප්තවරුන් මුලින් මගධයෙහි සාන්ද්‍රගත වී සිටි බවත්, පසුව ඔවුන් බෙංගාලය පුරා ව්‍යාප්ත වූ බවත් ය. තවත් පිරිසක් පවසන්නේ ගුප්තවරුන්ගේ මුල් බිම බෙංගාලයේ වරේන්ද්‍රි හෝ වරේන්ද්‍ර භුමි ප්‍රදේශය බවයි. එහිසිට ඔවුන් මගධය වෙත සිය අධිරාජ්‍යය ව්‍යාප්ත කරන්නට ඇති බව කියැවේ. මෙම මතවාදයන් කුමක් වුවත්, ගුප්තවරුන් මුළු උතුරු ඉන්දියාවේම බලය සියතට ගැනීමට සමත් වූ හෙයින් ඔවුන් ස්වර්ණමයක් යුගයක් ඇරඹූ බව අවිවාදිතව පිළිගැනේ.

එච්. සී. රායිචෞධරි වැනි බෙංගා ඉතිහාසඥයින් විශ්වාස කරන්නේ ගුප්තවරුන් සම්භවය වූයේ බංගලාදේශයේ වර්තමාන රංග්පූර් සහ රාජ්ෂාහි කොට්ඨාසයන්ට අයත් වරේන්ද්‍රි කලාපයේ සිදුවන්නට ඇති බවයි. නමුත් ඩී. සී. ගංගුලි විශ්වාස කරන්නේ ගුප්තවරුන්ගේ නිජබිම මුර්ෂිදාබාද් අවට ප්‍රදේශය බවයි.

ශ්‍රීගුප්ත සහ ඝටොත්කච
අද වන විට ශ්‍රී ගුප්ත රජුගේ පාලන සමය ලෙස 240 පමණ – 280 දක්වා කාලය සැලකෙයි. ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තික පුත්‍රයා වූ ඝටොත්කච ක්‍රි.ව. 280 පමණ සිට 319 දක්වා රාජ්‍ය පාලනය කරන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ. ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තික Iවන චන්ද්‍රගුප්ත සමග මහාරාජාධිරාජ යන විරුදය යෙදී තිබුණ ද, ශ්‍රී ගුප්ත හා ඔහුගේ පුත් ඝටොත්කච සඳහා ශිලාලේඛනවල යෙදී ඇත්තේ මහාරාජ' යන විරුදයයි.' 4වන සියවස ආරම්භයේ ගුප්තවරුන්ට මගධය සහ වර්තමාන බිහාරය අවට කුඩා හින්දු රාජධානියක් ස්ථාපනයට හැකියාව ලැබිණි.

යිජිං විසින් සිය වාර්තාවල ශ්‍රී ගුප්ත පිළිබඳ සඳහන් කොට ඇත. ශ්‍රී ගුප්තගෙන් පසු ඔහුගේ පුත් ඝටොත්කච සිහසුනට පත් විය.

චන්ද්‍රගුප්ත I

ඝටොත්කච (රාජ්‍ය. ක්‍රි.ව. 280 පමණ – 319) රජුට චන්ද්‍රගුප්ත (රාජ්‍ය. ක්‍රි.ව. 320 පමණ – 335) නැමැති (මෞර්ය අධිරාජ්‍යයේ ආදිකර්තෘ චන්ද්‍රගුප්ත මෞර්ය (ක්‍රි.පූ. 322–298) සමග වරදවා වටහා නොගන්න) පුත්‍රයකු විය. රාජ්‍යෝපාය ගනුදෙනුවක් වශයෙන් චන්ද්‍රගුප්තට මගධයේ ප්‍රධාන බලවතුන් වූ ලිච්ඡවි වංශික කුමාරදේවි කුමරියව සරණපාවා දෙන ලදී. මෙහිදී දායාදය වශයෙන් මගධ රාජධානිය (අගනුවර පාඨලිපුත්‍ර) සමග නේපාලයේ ලිච්ඡවීන්ගේ සන්ධානය හිමි විය. මගධයෙහි විශාල පෙදෙසක්, ප්‍රයාග සහ සාකේත යන ප්‍රදේශ ආක්‍රමණය කළ චන්ද්‍රගුප්ත සිය රාජ්‍යය පුළුල් කළේ ය. අනතුරුව 321දී ඔහු විසින් ගංගා නදියේ සිට ප්‍රයාග (වර්තමාන අලහබාද්) ද්කවා පැතිරුණු රාජධානියක් ස්ථාපනය කරන ලදී. අනතුරුව ඔහු මහාරාජාධිරාජ යන අධිරජ විරුදය ආරූඪ කොටගත්තේ ය. ආවාහ-විවාහ සම්බන්ධතා මගින් ඔහු සිය අධිරාජ්‍යය ව්‍යාප්ත කරවීය.

සමුද්‍රගුප්ත

335දී සමුද්‍රගුප්ත, පරාක්‍රමාංක සිය පියාගෙන් පසු සිහසුනට පත් විය. 380දී සිය මරණය වනතෙක්ම රාජ්‍ය පාලනය කළ ඔහු වසර 45ක් පමණ රාජ්‍ය පාලනය මෙහෙයවී ය. සිය රාජ්‍ය සමයේ මුල්කාලයේ අහිච්ඡත්‍රා සහ පද්මාවති රාජ්‍ය යටත් කරගැනීමට ඔහු සමත් විය. අනතුරුව ඔහු මාල්වා, යෞධෙය, අර්ජුනායන, මදුරා සහ අභිරා යන ගෝත්‍ර යටත් කරගැනීමට සමත් විය. 380දී ඔහු මරණයට පත්වන විට රාජධානි විස්කට වඩා සිය අණසකට නතුකරගැනීමට සමත්ව තිබූ අතර, ඔහුගේ අධිරාජ්‍යය හිමාලයේ සිට නර්මදා ගංගාව දක්වාත්, බ්‍රහ්මපුත්‍ර සිට යමුනා ගංගාත් තෙක් විහිදිණි. ඔහු තමන්හට රජුන්ගේ රජ සහ ලෝකයේ රජ යන විරුදයන් ආරූඪ කොටගෙන ඇත. ඉතිහාසඥ වින්සන්ට් ස්මිත් ඔහුව හඳුන්වන්නේ "ඉන්දියානු නැපෝලියන්" ලෙස ය. ඔහු විසින් අශ්වමේධ යාගය පැවැත්වූ අතර, මෙහිදී හමුදාවක් සමග අශ්වයකු යාබද සියලු රාජ්‍ය වෙත යවනු ලැබිණි. එහිදී යාබද රජවරුනට යාඥාව සිදුකරන රජුගේ මිත්‍රත්වය පිළිගැනීම හෝ එසේ නොවේ නම් යුධ වැදීම සිදුකළ යුතු විය. අනතුරුව අශ්වයාගේ ශෛලම අනුරුවක් නිර්මාණය කෙරිණි. මෙම අනුරුවක් දැනට ලක්නව් කෞතුකාගාරයේ තබා ඇත. සමුද්‍රගුප්තගේ ප්‍රශස්තියක් අශෝක ස්තම්භයක කැටයම් කෙරුණු අතර, අදවන විට එය අලහබාද්හි අක්බර්ගේ බලකොටුවේ පිහිටුවා ඇත. මෙම අලහබාද් ප්‍රශස්තිය සමුද්‍රගුප්තගේ ආක්‍රමණ සහ ජයග්‍රහණ බොහෝමයක් පිළිබඳ තොරතුරු සපයන ප්‍රධාන මූලාශ්‍රයයි.

සමුද්‍රගුප්ත දක්ෂ රණකාමියකු වුව ද, කලාව සහ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය කෙරෙහි විශාල අනුග්‍රහයක් දැක් වී ය. වර්තමානයේ කාෂ්මීරය සහ ඇෆ්ඝනිස්ථානයට අයත් ප්‍රදේශ ආක්‍රමණය කළ ඔහු සිය අධිරාජ්‍යය පුළුල්කළේ ය. ඔහුගේ රාජසභාවේ විසූ වැදගත් විද්වතුන් අතර, හරිසේන, වසුබන්ධු සහ අසංග ආදීන් ද විය. සමුද්‍රගුප්ත රජු කවියකු මෙන්ම සංගීතඥයකු ද විය. හින්දු ආගමිකයකු වූ ඔහු විෂ්ණු දෙවියන්ව වන්දනාමාන කළ බව පැවසේ. සෙසු ආගම් කෙරෙහි ද සහනශීලී ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කළ ඔහු, ලංකාවේ බෞද්ධ රජකු වූ සිරි මේඝවණ්ණ හට බුද්ධගයාවේ විහාරයක් ඉදිකිරීමට අවසර ලබාදුන්නේ ය. මෙම විහාරය මහාබෝධි සංඝාරාම යනුවෙන් හැඳින්වුණු බව හියුං සාං විසින් වාර්තාකොට ඇත. ඔහු බෝධි වෘක්ෂය වටා රන් වැටක් ඉදිකොට තිබේ.

රාමගුප්තදේවිචන්ද්‍රගුප්ත කථාවේ එන තොරතුරු ලේඛන මගින් සනථ නොවූව ද, දුර්ජන්පූර්හි ඇති ජෛන රූ ත්‍රිත්වයක ඇති ශිලාලේඛන මගින් රාමගුප්තගේ ඓතිහාසිකත්වය තහවුරු වේ. මෙහි ඔහුව මහාරාජාධිරාජ යනුවෙන් හඳුන්වා ඇත. එමෙන්ම එරාන්-විදිසා ප්‍රදේශයෙන් තඹ කාසි විශාල සංඛ්‍යාවක් හමු වී ඇති අතර ඒවා ප්‍රධාන කාණ්ඩ පහකට අයත් වේ. ඒ අතර ගරුඩා, ගරුඩධ්වජ, සිංහ සහ දාර පාඨ සහිත වර්ගයන් වේ. මෙම කාසිවල ඇති බ්‍රාහ්මි පාඨ ලියැවී ඇත්තේ මුල්කාලීන ගුප්ත ශෛලියෙනි. කලා ඉතිහාසඥ ආචාර්ය ආර්. ඒ. අගරවාලා අනුව රාමගුප්ත ඇතැම්විට සමුද්‍රගුප්තගේ වැඩිමහල්ම පුත්‍රයා වන්නට ඇත. වැඩිමහල් පුතු වීම හේතුවෙන් ඔහු සිහසුනට පත්වන්නට ඇත. ඔහු විසින් සාර්ථකව රාජ්‍ය පාලනය නොකළ හෙයින් ඔහුගේ බාල සොහොයුරු IIවන චන්ද්‍රගුප්ත විසින් ඔහුව සිහසුනෙන් පහකොට රාජ්‍යත්වයට පත්වන්නට ඇතැයි සිතිය හැක.

චන්ද්‍රගුප්ත II "වික්‍රමාදිත්‍ය"

ගුප්ත වාර්තා අනුව, සමුද්‍රගුප්ත සිය පුතුන් අතුරින්, දත්තදේවි බිසවට උපන් IIවන චන්ද්‍රගුප්ත කුමරුන්ව අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙස නම්කළේ ය. IIවන චන්ද්‍රගුප්ත හෙවත් වික්‍රමාදිත්‍ය (බලයේ සූර්යයා) රජු 375 සිට 415 තෙක් රාජ්‍ය පාලනය සිදුකොට ඇත. ඔහු කදම්බාවේ කුමරියක වූ කුන්තලාව ද, නාග පෙළපතේ (නාගකුලෝත්පන්න) කුබර්නගා කුමරියව ද සරණපාවා ගත්තේ ය. මෙම නාග රැජිනට දාව උපන් ඔහුගේ දියණිය වූ ප්‍රභාවතිගුප්ත කුමරියව ඩෙකෑනයේ වාකාටක පාලකයා වූ දෙවන රුද්‍රසේන රජුට විවාහ කර දෙන ලදී. ඔහුගේ පුත් Iවන කුමාරගුප්ත කර්නාටක ප්‍රදේශයේ කදම්බා කුමරියකට ආවාහ කරදෙන ලදී. සිය අධිරාජ්‍යය බටහිර දෙසට ව්‍යාප්ත කළ IIවන චන්ද්‍රගුප්ත රජු 409 දක්වා මෙහෙයවූ යුධ ව්‍යාපාර මගින් මාල්වා, ගුජරාට් සහ සෞරාෂ්ට්‍ර ප්‍රදේශවල ශක බටහිර ක්ෂත්‍රපයන්ව පරාජය කළේ ය. 395දී ඔහු සිය ප්‍රධාන ප්‍රතිවාදියා වූ IIIවන රුද්‍රසිංහ රජුව පරාජය කොට බෙංගාල (වංග) බල ප්‍රදේශ විනාශකළේ ය. රරට පුරාම සිය බලය ව්‍යාප්ත කළ ඔහු උජ්ජයින්හි දෙවන අගනුවරක් ස්ථාපනය කළේ ය. මෙය ගුප්ත අධිරාජ්‍යයේ උච්ච අවස්ථාව ලෙස සැලකෙයි.

යුධ ව්‍යාපාර මතින් අධිරාජ්‍යය ගොඩනැගුණ ද, මෙම රාජ්‍ය සමය කලාව, සාහිත්‍යය, සංස්කෘතිය සහ විද්‍යා ක්ෂේත්‍රවල දියුණුවක් ඇති වූ යුගයක් ලෙස සැලකෙයි. IIවන චන්ද්‍රගුප්තගේ සමය මෙහි දී විශේෂයෙන් වැදගත් වේ. හින්දු කලාවේ විශිෂ්ට නිර්මාණයක් ලෙස සැලකෙන දියෝගාර්හි දශාවතාර දේවස්ථානය නිර්මාණය වූයේ ද මෙම යුගයේ ය. ගුප්ත කලා‍ව එහි විශිෂ්ට ස්වභාවයට පත්වූයේ මෙම කාලයේ ය. මේ කාලය වනවිට ගුප්තවරු බෞද්ධ සහ ජෛන සංස්කෘතීන්ට ද අනුග්‍රහ දක්වන්නට වූහ. මෙයට සාක්ෂි ලෙස හින්දු නොවන ගුප්ත කලා නිර්මාණ රැසක් මෙකල නිර්මාණය වී තිබීම දැක්විය හැක. මීට අමතරව නැගනහිර සහ අග්නිදිග ආසියාවේ බෞද්ධ කලාව හැඩගැස්වීමට ගුප්ත කලාව බෙහෙවින් උපකාරී විය. මෙකල පැවති ප්‍රගමනය සංචාරක ෆාෂියෑන් (ෆා-හියෙන්) ගේ වාර්තාවල ද සඳහන් වේ.

චන්ද්‍රගුප්තගේ රාජ සභාව තවත් ප්‍රකට වූයේ එහි සිටි නවරත්න නැමැති විශිෂ්ඨ සාහිත්‍යධරයින් නවදෙනාගේ මඬුල්ල නිසායි. මේ සාහිත්‍යධරයින් අතර මහා කවි කාලිදාස ද විය. ඔහුගේ නිර්මාණ  එකල පමණක් නොව වර්තමානයේ පවා ඉමහත් ප්‍රසාදයට ලක් වී ඇත. කාලිදාස ප්‍රසිද්ධ වූයේ ඔහුගේ කාව්‍යයන්හි ඇති ශෘංගාර රසය හේතුවෙනි.

විදේශීය ගෝත්‍රවලට එරෙහි IIවන චන්ද්‍රගුප්තගේ යුධ ව්‍යාපාර
4වන සියවසේ විසූ සංස්කෘත කවියකු වූ කාලිදාස සඳහන් කොට ඇත්තේ චන්ද්‍රගුප්ත වික්‍රමාදිත්‍ය රජු විසින් ඉන්දියාව තුළ මෙන්ම පිටත රාජධානි විසිඑකක් පමණ ආක්‍රමණය කළ බවයි. නැගෙනහිර සහ බටහිර ඉන්දියාවේ සිය යුධ ආක්‍රමණ අවසන් කිරීමෙන් පසු, වික්‍රමාදිත්‍ය (IIවන චන්ද්‍රගුප්ත) රජු උතුරු දෙසට සේනා මෙහෙයවී ය. එහිදී ඔහු විසින් පාරසිකවරුන්ව පරාජය කරන ලදී. අනතුරුව ඔක්සස් නදියේ පිළිවෙලින් බටහිර සහ නැගෙනහිර නිම්නවල විසූ හූනවරුන්ව සහ කාම්බෝජවරුන්ව ද යටත් කරගන්නා ලදී. ඉන් පසුව, හිමාලය ඔස්සේ ගමන් ගත් රජු කින්නරවරුන්, කිරාතවරුන් යන ගෝත්‍රවල භූමිය සීමාකළ බව එම වාර්තාහි වැඩිදුරටත් දැක් වේ.

කාෂ්මීර රචකයකු වන ක්ෂේමේන්ද්‍ර සිය බෘහත්කථාමංජරි ග්‍රන්ථයේ සඳහන් කරන්නේ වික්‍රමාදිත්‍ය රජු (IIවන චන්ද්‍රගුප්ත) රජු විසින් "ශක, ම්ලේච්ඡ, කාම්බෝජවරුන්, යවනයින්, තුෂරයින්, පාරසිකයන්, හූනයන් වැනි ම්ලේච්ඡයින් සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ කොට ශුද්ධ භූමිය බරින් මුදාගත් බවයි".කථාශ්‍රැත්සාගර 18.1.76–78

ෆා-හියෙන්
චීන බෞද්ධ භික්ෂුවක වූ ෆා හියෙන් වන්දනා චාරිකාවක් පිණිස ඉන්දියාවට පැමිණියේ ගුප්ත අධිරජ IIවන චන්ද්‍රගුප්ත රජසමයේ ය. 399දී චීනයෙන් සිය සංචාරය ඇරඹි එතුමා 405දී ඉන්දියාව වෙත ළඟා විය. 411 වර්ෂය තෙක් ඉන්දියාවේ රැඳී සිටි එතුමා මථුරා, කනෞජ්, කපිලවස්තු, කුෂිනගර්, වෛශාලි, පාඨලිපුත්‍ර, කාෂි සහ රාජගෘහ යන ස්ථාන වෙත චාරිකා කොට ඇති අතර, අධිරාජ්‍යයේ තත්ත්වය පිළිබඳි පැහැදිළි නිරීක්ෂණ සිදුකොට ඇත. රාජ්‍ය පාලනයේ මෘදු බව දැක ෆා හියෙන් සතුටට පත් විය. දඬුවම් ක්‍රමය ලිහිල් එකක් වූ අතර, වැරදි සඳහා දඩ ගැසීම පමණක් සිදු විය. ඔහුගේ වාර්තා අනුව හන් රාජවංශයේ පරිහානියත් රෝම-චීන වෙළඳ මාර්ගය බිඳවැටෙන තෙක්ම එකල ගුප්ත අධිරාජ්‍යය සමෘද්ධිමත්ව පැවතී ඇත. මේ යුගයේ ඉතිහාස‍ය හැදෑරීමට ඉතා වැදගත් මූලාශ්‍ර ලෙස එතුමන්ගේ වාර්තා සැලකේ.

කුමාරගුප්ත I

IIවන චන්ද්‍රගුප්ත රජුගෙන් පසු මහාදේවි ධෘවස්වාමිණි බිසවට උපන් ඔහුගේ දෙවන පුත් Iවන කුමාරගුප්ත රජු සිහසුනට පත් විය. Iවන කුමාරගුප්ත විසින් මහේන්ද්‍රාදිත්‍ය යන විරුදය භාවිත කොට ඇත. ඔහු 455 තෙක් රාජ්‍ය පාලනය සිදුකළේ ය. ඔහුගේ රාජ්‍ය සමයේ අවසන් කාලයේ නර්මදා නිම්නයේ විසූ ගෝත්‍රයක් වූ පුෂ්‍යමිත්‍රවරු බලයට පත්ව අධිරාජ්‍යයට තර්ජන එල්ල කරන්නට වූහ. කුමාරගුප්ත විසින් වර්තමාන බිහාරයේ නාලන්දාහි බෞද්ධ විශ්වවිද්‍යාලයක් ඉදි කරවන ලදී.

ස්කන්ධගුප්ත

Iවන කුමාරගුප්ත රජුගේ පුත්‍රයා මෙන්ම අනුප්‍රාප්තිකයා ද වූ ස්කන්ධගුප්ත රජු අවසාන ශ්‍රේෂ්ඨ ගුප්ත පාලකයා ලෙස සැලකෙයි. ඔහු විසින් වික්‍රමාදිත්‍ය සහ ක්‍රමාදිත්‍ය යන විරුද භාවිතා කොට ඇත. ඔහු පුෂ්‍යමිත්‍ර තර්ජනය මැඬපැවැත්වීමට සමත් වුවත්, වයඹ දෙසින් හෙෆ්තලයිට් හෙවත් "ශ්වේත හූනයන්ගේ" ආක්‍රමණයන්ට මුහුණ දීමට ඔහුට සිදු විය. 455දී පමණ ඔහු හූන ආක්‍රමණයක් පරාජය කිරීමට සමත් වුව ද, අධික යුධ වියදම් හේතුවෙන් අධිරාජ්‍යයේ සම්පත් වියැකී යන්නට වීම හේතුවෙන් අධිරාජ්‍යය පරිහානියට පත්වන්නට විය. 467දී ස්කන්ධගුප්ත මියගිය අතර, ඔහුගේ පීතෘ පාර්ශ්වීය සොහොයුරකු වූ පුරුගුප්ත සිහසුනට පත් විය.

අධිරාජ්‍යය බිඳ වැටීම
ස්කන්ධගුප්තගේ මරණින් පසු අධිරාජ්‍යය පරිහානියට පත්වන ලකුණු පෙනෙන්නට තිබිණි. ඔහුගෙන් පසුව පිළිවෙලින් පුරුගුප්ත (467–473), IIවන කුමාරගුප්ත (473–476), බුධගුප්ත (476–495), නරසිංහගුප්ත (495—?), IIIවන කුමාරගුප්ත (530—540), විෂ්ණුගුප්ත(540—550) යන රජවරුන් ද, එතරම් තොරතුරු නොදත් වෛන්‍යගුප්ත සහ භානුගුප්ත යන රජවරුන් දෙදෙනාත් සිහසුනට පත් විය. ක්‍රි.ව. 480 දශකයේ හෙෆ්තලයිට්වරුන් වයඹදිගින් ගුප්ත යුධ බලය බිඳහෙලූහහ. 500 දශකය වන විට අධිරාජ්‍යයේ වයඹදිගින් විශාල කොටසක් හන්වරුන් අතට පත් විය. තොරමානා සඑ ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තික මිහිරකුලාගේ ආක්‍රමණ හේතුවෙන් අධිරාජ්‍යය කැබලි වෙන්වන්නට විය. සිය බලය ක්‍රමයෙන් හීන වුවද, ගුප්තවරුන් දිගින් දිගටම හූනවරුන් කෙරෙහි ප්‍රතිරෝධය දැක් වූ බව ගුප්තවරුන්ගේ ශිලාලේඛනවලින් පෙනේ. 510දී භානුගුප්ත රජු විසින් හූන ආක්‍රමණිකයකු වූ තොරමානාව පරාජය කරන ලදී.එන්සයික්ලොපීඩියා ඔෆ් ඉන්ඩියන් ඉවෙන්ට්ස් ඇන්ඩ් ඩේට්ස්; එස්. බී. භටාචර්ජි පි.A15 528දී ගුප්ත අධිරාජ නරසිංගුප්ත සහ මාල්වාහි යශෝධර්මන් රජුගේ සන්ධානය මගින් හූනයන් පරාජය කොට ඉන්දියාවෙන් පිටතට පලවා හරින ලදී. 6වන සියවසේ ගුප්තවරුන්ගේ අනුප්‍රාප්තිය පිළිබඳ තොරතුරු පැහැදිළි නැත. රාජවංශයේ හඳුනාගත් අවසන් පාලකයා ලෙස 540 සිට 550 දක්වා රාජ්‍ය පාලනය කළ විෂ්ණුගුප්ත රජු සැලකෙයි. හූන ආක්‍රමණයට අමතරව, අධිරාජ්‍යයේ බිඳවැටීමට හේතු වූ සෙසු කරුණු අතර වාකාටකවරුන් අතර තරගය සහ මාල්වාහි යශෝධර්මන් රජුගේ නැගීම ද ප්‍රධාන වේ.

යුධ සංවිධානය

කාර්යක්ෂම යුධ ක්‍රමයක් නොමැතිව ගුප්තවරුන්ට සිය යුධ බලයෙන් පමණක් සිය සාර්ථකත්වය හිමිකර ගත හැකි නොවිණි. ඓතිහාසික මූලාශ්‍ර සැලකූ කල, මේ පිළිබඳ හොඳමා වාර්තා හමුවන්නේ ඉන්දියාවෙන් නොව, චීන සහ බටහිර මූලාශ්‍රවලිනි. කෙසේනමුත්, එකල යුධ ග්‍රන්ථයක් වශයෙන් වැදගත් වූයේ යැයි පැවසෙන සිව-ධනුර්-වේද කෘතියෙන් ගුප්තවරුන්ගේ යුධ සංවිධානය පිළිබඳ අවබෝධයක් ලබාගත හැක.

ගුප්තවරුන් ජයග්‍රහණ බොහෝ සෙයින් පාබල දුනුවායන්ගේ හැකියාව මත රඳාපැවති බව පෙනේ. දුන්න එකල හමුදාවේ ප්‍රමුඛ අවියක් විය. හින්දූන්ගේ දිගු දුන්න ලෝහවලින් හෝ බොහෝවිට උණ බට භාවිතයෙන් නිමකොට ඇති අතර, ලෝහමය හිසක් සහිත දිගු උණ දණ්ඩක් හීය ලෙස භාවිතා කොට ඇත. බටහිර හා මධ්‍ය ආසියානු හමුදා සතු වූ සංයුක්ත දුනු මෙන් නොව මෙම දුනු තෙත් සහ ආර්ද්‍ර තත්ත්වලදී ඇදවන්නේ අඩුවෙනි. ඉන්දියානු දිගු දුන්න බලවත් අවියක් ලෙස පිළිගැනුණු අතර, එහි පුළුල් පරාසය සහ තියුණු විනිවිදීමේ හැකියාව හේතුවෙන් අස් දුනුවායන්ට ආක්‍රමණවලදී බෙහෙවින් ප්‍රයෝජනවත් විය. සන්නාහ හස්තීන්ට එරෙහිව යකඩ දඬු භාවිතා වූ අතර, දුනුවායන්ගේ කම්හල්වල ගිනි ඊතල සඳහා ද වැදගත් ස්ථානයක් හිමි විය. ඓතිහාසිකව ඉන්දියාව එහි ලෝහ ආයුධ සඳහා ද ප්‍රසිද්ධියක් උසුලයි. මේ අතුරින් එකකි, වානේ දුන්න. එහි ඉහළ ආතන්‍යභාවය හේතුවෙන් එය දිගු පරාසයක් පුරා එල්ල කළ හැකි වූ අතර, ඝනකම් සන්නාහ පවා විනිවිද යා හැකි විය. උණබට මෝස්තරයේ දුනුවලට වඩා අඩුවෙන් දක්නට ලැබුණු මේ ආකාරය, වංශවතුන් අත රැඳිණි. දුනුවායන්ගේ ආරක්ෂාවට හෙළි, පළිහ සහ දිගු කඩු රැගත් පාබල සේනා ද විය. මීට අමතරව ගුප්තවරුන් සතුව වැටලුම් උපකරණ, කැටපෝල සහ වෙනත් යුධ උපාංග පිළිබඳ දැනුමක් පැවති බව පෙනේ.

අස් දුනුවායන් භාවිතය කෙරෙහි ගුප්තවරුන් දැක්වූයේ අඩු අවධානයකි. නමුත් මෙම අස් දුනුවායන් ඔවුන්ගේ සතුරු සිතියන්, පාතියන් සහ හෙෆ්තලයිට් (හූන) හමුදාවල ප්‍රධාන අංගයන් විය. කෙසේනමුත් ගුප්ත හමුදා මැනවින් ශික්ෂිතව සිටි බව පැවසේ. සමුද්‍රගුප්ත සහ IIවන චන්ද්‍රගුප්ත වැනි දක්ෂ සෙන්පතීහු සංයුක්ත යුද්ධෝපාය ක්‍රමයක් සහ මනා සංවිධානයක් පැවති යුතු බව වටහා ගත්හ. හස්තීන් සහ සන්නාහ පැළඳි අශ්වාරෝහක හමුදාවන්ගෙන් සන්නද්ධ වූ ගුප්ත හමුදා අනෙකුත් හින්දු රාජධානි මෙන්ම වයඹදිග විදේශ හමුදා ද පරාජයට පත්කළහ. ගොඩබිම මෙන්ම මුහුදේද සිය ආධිපත්‍යය පැතිරවීමට ගුප්තවරුන් සතුව නාවික හමුදාවක් ද තිබී ඇත.

හූන ආක්‍රමණ හමුවේ ගුප්ත අධිරාජ්‍යය බිඳ වැටීමට හේතු වූයේ එහි හමුදාවන්ගේ දුර්වලතාවන් නොවේ. ස්කන්ධගුප්ත රජු යටතේ මෙවැනි ආක්‍රමණිකයන් පරාජය කොට තිබීමෙන් ඒ බව පැහැදිළි වේ. බොහෝ විට අභ්‍යන්තර බල අරතල හේතුවෙන් විදේශ ආක්‍රමණ කෙරෙහි ගුප්තවරුන් දැක්වූ ප්‍රතිරෝධය හීන වූ අතර, මෙම තත්ත්වය බටහිර යුරෝපයේ හා චීනයේ ද දක්නට ලැබිණි.

IIවන චන්ද්‍රගුප්ත රජ සමයේ, ගුප්ත අධිරාජ්‍යය සතුව සෙබලුන් 500,000කින් යුත් පාබල හමුදාවක්, 50,000ක අශ්වාරෝහක හමුදාවක්, 20,000ක රථාචාර්යවරුන් සහ අලිඇතුන් 10,000ක් මෙන්ම නැව් 1200කට වඩා පැවති විශාල නාවික හමුදාවක් ඇතුළුව දැවැන්ත හමුදාවක් විය. IIවන චන්ද්‍රගුප්ත මුළු ඉන්දියානු උපමහාද්වීපයම පාලනය කළේ ය. බටහිරින් රෝම අධිරාජ්‍යය පවා බිඳවැටෙමින් පැවති මේ යුගයේ, ලොව බලවත්ම අධිරාජ්‍යය ගුප්ත අධිරාජ්‍යය වන්නට ඇතැයි සැලකෙයි.

ගුප්ත පරිපාලනය
ගුප්ත අධිරාජ්‍යයේ අභිලේඛන අධ්‍යයන අනුව පෙනීගොස් ඇත්තේ ඉහළ සිට පහළ දක්වා ධුරාවලියකින් යුත් පරිපාලන කොට්ඨාස මෙකල පැවතී ඇති බවයි. අධිරාජ්‍යය හැඳින්වීම සඳහා රාජ්‍ය, රාෂ්ට්‍ර, දේශ, මණ්ඩල, පෘථිවි සහ ආවනි යන නම් භාවිතා වී ඇත. එය පළාත් 26කට බෙදන ලදී. මෙම පළාත් භුක්ති, ප්‍රදේශ සහ භෝග වැනි නම්වලින් හැඳින්විණි. පළාත් නැවත විෂයයන්ට බෙදුණු අතර, ඒවායේ පාලනය විෂයපතිවරුනට හිමි විය. විෂයපතිවරයකු විසින් විෂය පාලනය කිරීමට අධිකරණ (නියෝජිත මණ්ඩලයක්) උපකාරී වූ අතර, මෙම අධිකරණ නියෝජිතයන් සිව්දෙනකුගෙන් සමන්විත විය. එනම්: නගරශ්‍රෙෂෙස්ති, සාර්තවාහ, ප්‍රථමකුලිකේ සහ ප්‍රථම කායස්ථ යන නිලධාරීන් ය. විෂයක කොටසක් විථි ලෙස හැඳින්වෙයි. ගුප්ත අධිරාජ්‍යය සහ රෝම අධිරාජ්‍යය අතර වෙළඳ සබඳතා ද පැවතී ඇත.

ගුප්ත අධිරාජ්‍යයේ උරුමය

මේ යුගයේ විසූ විද්වතුන් අතර වරාහමිහිර සහ ආර්යභට වැනි විද්වතුන් වැදගත් වේ. ආර්යභට විසින් පළමුවරට ශුන්‍යය පිළිබඳ සංකල්පය ඉදිරිපත් කළ අතර, පෘථිවිය සූර්යයා වටා ගමන් කරන බව උපකල්යන කළ ඔහු සූර්යග්‍රහණ සහ චන්ද්‍රග්‍රහණ නිරීක්ෂණය කොට ඇත. ශ්‍රේෂ්ඨ නාට්‍ය රචකයකු වූ කාලිදාස විසින් ශකුන්තලා වැනි නාට්‍ය රචනා කළේ මේ යුගයේදී ය. මෙය සංස්කෘත සාහිත්‍යයේ උච්චස්ථානය නිරූපණය කරයි. ආයුර්වේද වෛද්‍ය විද්‍යාවේ ප්‍රධාන සිද්ධාන්ත සහ සැත්කම් පිළිබඳ තොරතුරු සඳහන් සුප්‍රකට සුෂ්රුත සම්හිතා ග්‍රන්ථයේ සංස්කෘත සංස්කරණය ද ගුප්ත යුගයේ නිමැවුමක් යැයි සැලකේ.

චෙස් ක්‍රීඩාව මෙම යුගයේ ඇරඹෙන්නට ඇතැයි සැලකේ. 6වන සියවසේ එහි මුල් ප්‍රභේදය හඳුන්වන ලද්දේ චතුරංග යන නාමයෙනි. එහි අරුත "[හමුදාමය] අංග සතර" – එනම් පාබල හමුදාව, අශ්වාරෝහක හමුදාව, හස්තීන් සහ යුධ රථ හමුදායි – මේවා පිළිවෙලින් වර්තමාන පෝන්, නයිට්, රූක් සහ බිෂොප් යන ඉත්තන්ගෙන් නිරූපණය වේ යැයි සැලකේ. මෙකල ඉන්දියානු වෛද්‍යවරුන් විසින් වෛද්‍ය උපකරණ නිපදවා ඇති අතර, ශල්‍යකර්ම පවා සිදු වූ බව පැවසේ. ප්‍රථම ධන දහයේ පාදයේ සංඛ්‍යා පද්ධතියක් වන ඉන්දියානු සංඛ්‍යා ක්‍රසය ච ගුප්ත ඉන්දියාවේ නිමැවුමකි. පුරාතන ගුප්ත ග්‍රන්ථයක් වන කාම සූත්‍රය මානව ලිංගික හැසිරීම් පිළිබඳ සංස්කෘත භාෂාවෙන් ලියැවුණු ප්‍රාමාණික ග්‍රන්ථයක් යැයි සැලකේ. ඉන්දියානු විද්වතකු වූ වත්ස්‍යායන විසින් මෙම කාම සූත්‍රය රචනාකොට ඇත. ගුප්ත යුගයේ විසූ දක්ෂ ගණිතඥයකු සහ තාරකා විද්‍යාඥයකු වූ ආර්යභට විසින් පෘථිවිය ගෝලාකාර බවත්, එය එහි අක්ෂය වටා භ්‍රමණය වන බවත් යෝජනා කොට ඇත. එසේම චන්ද්‍රයා සහ ග්‍රහලෝක දීප්තිමත් වන‍්නේ පරාවර්තිත සූර්යාලෝකයෙන් යැයි ඔහු පවසා ඇත. මෙකල රාහු සහ කේතු නැමැති ව්‍යාජ-ග්‍රහයන් දෙදෙනාගේ ඝට්ටනයෙන් සූර්ය සහ චන්ද්‍රග්‍රහණ ඇති වන බවට විශ්වෝත්පත්තිවාදී මතයන් පිළිගැනුණ ද, ආර්යභට විසින් ග්‍රහණ යනු පෘථිවිය මත ඇතිවන ඡායාවන්ගේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඇති වන සංසිද්ධි බව පැවසූයේ යැයි කියනු ලැබේ.

කලාව
සියලු ප්‍රධාන ආගමික කණ්ඩායම් සඳහා උතුරු ඉන්දියානු කලාවේ ස්වර්ණමය යුගය ලෙස ගුබ්ත යුගය අවිවාදිතව පිළිගැනේ. මෙකල සිතුවම් කලාව පුළුල්ව ව්‍යාප්තව පැවති බවට සාධක ඇතත්, අදවන විට ශේෂව ඇති බොහෝ කෘති ආගමික ප්‍රතිමා වේ. මෙම යුගයේ හින්දු ශෛලමය දේව ප්‍රතිමා මෙන්ම බුද්ධ ප්‍රතිමා ද  ජෛන තීර්තංකර ප්‍රතිමා ද ඉදි විය. ප්‍රධාන ප්‍රතිමා ශිල්පීය මධ්‍යස්ථාන ලෙස මථුරාව සහ ගන්ධාරය පැවති අතර, මින් ගන්ධාරය ග්‍රීක-බෞද්ධ කලාවේ කේන්ද්‍රස්ථානයක් ලෙස සැලකෙයි. මෙම මධ්‍යස්ථාන ද්විත්වය උතුරු ඉන්දියාවේ සෙසු ප්‍රදේශ වෙත ප්‍රතිමා අපනයනය කොට තිබේ. පෙර පැවති කුෂාණ අධිරාජ්‍යයේ මෙන් මෙකල රජවරුන් කලාකෘතිවල නිරූපණය කිරීමක් සිදුනොවිණි. නමුත් බටහිර ක්ෂත්‍රප ආභාසය ලත් ගුප්ත කාසි කිහිපයක රජවරුන්ගේ රූ නිරූපණය කොට ඇති බව දක්නට ලැබේ.

ගුප්ත සම්ප්‍රදාය දක්නට ලැබෙන වඩාත් ප්‍රකට ශේෂ වී ඇති ස්මාරක අතර අජන්තා ලෙන් විහාර, එලිෆන්ටා ගුහාව සහ එල්ලෝරාව ප්‍රධාන ස්ථානයක් හිමි කරගනියි. මින් අජන්තා ලෙන් විහාර බෞද්ධ ලෙන් වේ. එලිෆන්ටා ලෙන් හින්දු ආභාසය ලත් ලෙන් වේ. එල්ලෝරා ලෙන් අතර, බෞද්ධ, හින්දු මෙන්ම ජෛන ලෙන් ද දක්නට ලැබෙයි. සැබැවින්ම මෙම සිද්ධස්ථාන පසුකාලීන රාජවංශ විසින් ඉදිකළ ඒවා වේ. නමුත් එහි ගුප්ත සම්ප්‍රදායේ ආභාසය ඍජුවම දැකගත හැක. මෙකල පැවති දියුණු සිතුවම් කලාව අජන්තා බෞද්ධ ලෙන් විහාර තුළින් පිළිබිඹු වේ. මෙම සිතුවම්වල ශිල්පීය පරිණත ස්වභාවයක් දක්නට ලැබෙන අතර, මෙකල රාජ මාලිග සිතුවමින් සරසා තිබෙන්නට ඇතැයි සිතිය හැක. හින්දු උදයගිරි ලෙන් මගින් රාජවංශය සහ එහි අමාත්‍යවරුන් අතර පැවති සම්බන්ධතා පිළිබඳ වාර්තා සපයයි. එසේම මෙකල ඉතිරිව ඇති මුල්කාලීන දේවස්ථාන අතුරින් එකක් වන දියෝගාර්හි දශාවතාර දේවාලය අනර්ඝ ප්‍රතිමාවලින් සමන්විත ය.

මේවාද බලන්න
පසුකාලීන ගුප්ත රාජවංශය
හර්ෂ අධිරාජ්‍යය

සටහන්

මූලාශ්‍ර

 හාර්ලි, ජේ. සී., The Art and Architecture of the Indian Subcontinent, 2වන සංස්. 1994, යේල් යුනිවර්සිටි ප්‍රෙස් පෙලිකන් හිස්ට්‍රි ඔෆ් ආට්, ISBN 0300062176
 මජුම්දාර්, ආර්. සී. (1977). Ancient India'', නව දිල්ලි: මෝතිලාල් බනාර්සිදාස්, ISBN 81-208-0436-8
 රායිචෞධරි, එච්. සී. (1972). Political History of Ancient India, කල්කටා: කල්කටා විශ්වවිද්‍යාලය ISBN 1-4400-5272-7

බාහිර සබැඳි

ගුප්තවරුන් සහ ඔවුන්ගේ සමකාලීනයන්ගේ ශිලාලේඛන
ගුප්ත අධිරාජ්‍යයේ කාසි
ගුප්ත යුගයේ කලාව පිළිබඳ ඡායාරූප සහ විස්තර

ගුප්ත අධිරාජ්‍යය
ඓතිහාසික හින්දු අධිරාජ්‍යය
ඉන්දියාවේ අධිරාජ්‍ය සහ රාජධානි
මධ්‍යකාලීන ඉන්දියාව
බෙංගාලයේ ඉතිහාසය
බටහිර බෙංගාලයේ ඉතිහාසය
බංගලාදේශයේ ඉතිහාසය
කොල්කටාවේ ඉතිහාසය
පකිස්ථානයේ ඉතිහාසය
ඉන්දියාවේ රාජවංශ
පැරණි අධිරාජ්‍ය

ගුප්ත රාජවංශය


Bătălia de la Soci a avut loc la 7 martie 1471 la Soci, lângă Râmnicu Sărat între armatele Moldovei  și  Țării Românești.

Urcarea pe tronul Țării Românești a lui Radu cel Frumos, un fidel absolut al Porții reprezenta o amenințare pentru Moldova. Începând cu  1470 Ștefan cel Mare începe o campanie prin care încearcă înlăturarea acestuia și înscăunarea lui Basarab Laiotă. Astfel, domnul moldovean invadează Țara Românească și jefuiește Brăila și Târgul de Floci, cele mai importante centre comerciale ale țării. Regele Cazimir al IV-lea al Poloniei încearcă să-i împace pe cei doi domni pentru a evita riscul unei invazii otomane în Moldova însă eșueaza. În primăvara anului 1472 Radu își mută trupele la granița cu Moldova pentru a pregăti o invazie însă este întâmpinat la 7 martie de armata moldoveană și învins la Soci, cu mari pierderi de partea munteană.

Note

Istoria României
Bătăliile Moldovei
Bătăliile Țării Românești
Bătăliile lui Ștefan cel Mare
Bătălii medievale
1472

Bătălia de la Soci


An Oligostachyum bilobum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wan Tao Lin ngan Z.J.Feng. An Oligostachyum bilobum in nahilalakip ha genus nga Oligostachyum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oligostachyum

Oligostachyum bilobum


Les Neotessellaceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Ochrophyta  de la classe des Chrysophyceae et de l'ordre des Synurales.

Étymologie
Le nom vient du genre type Neotessella, dérivé du grec ancien , « nouveau », et du suffixe -tessella, en référence au genre Tessella invalide, pour proposer un nouveau nom rappelant le nom originel ; ce dernier est dérivé du latin tessella, « carreau ; petite pièce carrée », en référence à l'aspect des colonies que forment les cellules de cette micro-algue.

Description
Le Neotessella est un genre colonial, dont les cellules se disposent à la périphérie de colonies sphériques. La colonie est entourée d'une enveloppe mucilagineuse, constituée d'une couche d'écailles elliptiques imbriquées. Les cellules possèdent deux flagelles et deux chloroplastes brunâtres. Les cellules n'ont pas de stigmate.

Liste des genres
Selon  :
 Neotessella B.Y.Jo, J.I.Kim, W.Shin, P.Škaloud & P.Siver, 2016
 Tessella G.Playfair, 1915, nom. illeg.

Systématique
En 1915  crée le genre Tessella, avec pour espèce Tessella volvocina. Le nom du genre s'avère illégitime en raison de son homonymie avec le genre de diatomées Tessella Ehrenberg, 1838.

En 1918 Playfair renomme ce genre en Tessellaria, qui se trouve à son tour illégitime en raison de son homonymie avec le genre de cycadophytes fossiles Tessellaria (Schimper & Mougeot) von Eichwald 1860.

Le genre original Tessella ayant été validement publié, mais avec un nom illégitime, Jo  proposent en 2016 de le renommer en Neotessella.

Les Neotessellaceae sont actuellement (2022) inclus dans les Mallomonadaceae. Cette famille a été créée en 2016 par , , ,  et .

Publication originale

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Image et vidéo
 Silica-scaled chrysophytes of Europe - Neotessella lapponica (voir en ligne)
 Neotessella (Playfair) B.Y.Jo  - Vidéo youtube, 2016 (voir en ligne)

Sites

Chrysophyceae
Famille d'algues (nom scientifique)

Neotessellaceae


Mayser GmbH & Co. KG en tysk virksomhed, der har hovedkvarter i Lindenberg im Allgäu i delstaten Bayern. De fremstiller sikkerhedsteknologi, skumteknologi, støbeforme, metalskum og traditionelt hatte.

Historie
Virksomheden blev grundlagt dne 27. september 1800 af Leonard Mayser som "Hutmacherey Mayser" i Ulm. Virksomheden udviklede sig til en hattefabrik med adskillige produktionssteder i Tyskland. I 1858 tog Friedrich Mayser, søn af Leonhard MAyser, et stort trin frem mod maskinproduktion, ved at erstatte meget af den håndlavede produktion med moderne maskiner, og virksomheden blev på mange måder ansvarlig for industrialiseringen af Ulm.

I 1886 var den blandt Tysklands største hattemagere, og den blev omdannet til et AG-firma. I 1914 blev man ved hjælp af hattemageren Anton Seidl fra München til GmbH. Med introduktion af kvindehatte i produktionen i 1924 og overtagelsen af det konkurerende firma Milz i Lindenberg (1929) øgede Anton Seidl produktionen og antallet af medarbejder til 2.5000 i 1930'erne.

I 1970 havde man også en produktion af strik, som eksisterede frem til 1998. Det blev efterfulgt af skumteknologi i 1971, deformationsteknologi i 1973 og sikkerhedsteknologi i 1978.

Både inden for omsætningen i salg og antallet af medarbejdere er sikkerhedsteknologi den største division af selskabet.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Offizielle Website Mayser Technik
 Offizielle Website Mayser Hut

Beklædningsvirksomheder fra Tyskland
Fremstillingsvirksomheder fra Tyskland
Etableret i 1800
Hattevirksomheder

Mayser


අකුසල් මූල
 ලෝභය.
 ද්වේශ.
 මෝහ.

කුසල් මූල
 අලෝභ.
 අද්වේශ.
 අමෝහ.

දස අකුසල්
 පාණාතිපාතය (පර පණ නැසීම).
 අදත්තාදානය (අයිති නැති දේ ගැනීම).
 කාමමිත්‍යාචාරය (කාමයේ වරදවා හැසිරීම) .
 මුසාවාදය (මුලාකිරීම).
 පිශුනාවාචය (භේදකිරීම).
 පරුෂාවාචය (පරුෂ වචන කීම).
 සම්ඵප්ප්‍රලාපය (හිස් දේ කීම).
 අභිධ්‍යාව (අන්සතු වස්තු තමාගේ වේවායි සිතීම).
 ව්‍යාපාදය (අන්‍යයෝ නැසේවායි සිතීම).
 මිථ්‍යාදෘෂ්ඨිය (වැරදි මතයන් සත්‍ය යැයි පිළිගැනීම).

දස කුසල්
දස අකුසලයෙන් වැලකීම දස කුසල් නම්වේ. දස කුසල් සම්පාදනය සංවර ශීලය නම්වේ.
 පාණාතිපාතය නොකිරීම.
 අදත්තාදානය නොකිරීම.
 කාමමිත්‍යාචාරය නොකිරීම.
 මුසාවාදය නොකිරීම.
 පිශුනාවාචය නොකිරීම.
 පරුෂාවාචය නොකිරීම.
 සම්ඵප්ප්‍රලාපය නොකිරීම.
 අභිධ්‍යාව නොමැතිවීම.
 ව්‍යාපාදය නොමැතිවීම.
 මිථ්‍යාදෘෂ්ඨිය නොමැතිවීම.

පාණාතිපාතය

අදත්තාදානය

කාමමිත්‍යාචාරය
පහසක් දැනෙන අවස්ථාවක එය කය හා සම්බන්ධ වීම කාමමිත්‍යාචාරය නමින් හැඳින්වේ. මේ කාම මිත්‍යාචාර අකුසලය සම්පූර්ණ වීමට අංග හතරක් සම්පූර්ණ විය යුතුය. ඒවා නම්
තමාට හිමි නොවූ කාම වස්තුවක් වීම.
සේවණය කිරීමේ චේතනාව
සේවණය සඳහා උපක්‍රම යෙදීම
එය සිතින් ඉවසීම

මුසාවාදය

පිශුනාවාචය

පරුෂාවාචය

එළ

අභිධ්‍යාව

ව්‍යාපාදය

මිථ්‍යාදෘෂ්ඨිය

ආශ්‍රිත ලිපි
 පුන්‍ය ක්‍රියා

බාහිර යොමු
පින්, පව් හා කුසල් අතර ගැඹුරු වෙනසක් පවතිනවා

කුසල් සහ අකුසල්

කුසල් සහ අකුසල්


Harold Joseph Berman (* 13. Februar 1918 in Hartford (Connecticut); † 13. November 2007 in New York) war ein US-amerikanischer Rechtshistoriker und Rechtsphilosoph.

Leben
Berman studierte am Dartmouth College, der Yale University und an der London School of Economics. Er lehrte von 1948 bis 1985 als Professor an der Harvard University. In Deutschland wurde er vor allem durch sein Buch Recht und Revolution. Die Bildung der westlichen Rechtstradition bekannt. Darin zeigte er u. a. die Entstehung der Vorläufer des modernen Handelsrechts im Zuge der Kommerziellen Revolution seit dem Hochmittelalter auf.

Berman war Mitglied der American Academy of Arts and Sciences (1997) und wurde mit drei Ehrendoktortiteln ausgezeichnet.

Er war verheiratet und hatte vier Kinder.

Veröffentlichungen
 Law and Revolution: The Formation of the Western Legal Tradition. Cambridge, Mass. 1983.
 The interaction of law and religion. Nashville 1974.
 The nature and functions of law. An introduction for students of the arts and sciences. Brooklyn 1958.
 Mit Miroslav Kerner: Soviet military law and administration. Cambridge 1955.
 Justice in Russia. An interpretation of Soviet law. Cambridge 1950.

Literatur
 Thomas Vesting: Harold J. Berman (1918–2007). In: Ancilla Iuris 2008.
 Douglas Martin: Harold J. Berman, 89, who altered beliefs about origins of Western law, dies. In: New York Times, 18. November 2007. (online)
 Rudolf Schieffer, "The Papal Revolution in Law?" Rückfragen an Harold Berman, in: Bulletin of Medieval Canon Law N.S. 22 (1998) 19–30.

Weblinks
 Harold J. Berman papers collection now open for research, beim Centre for the Study of Law and Religion
 Harold J. Berman auf der Website des Centre for the Study of Law and Religion, archive.org, 13. Juni 2010

Rechtshistoriker (20. Jahrhundert)
Rechtsphilosoph (20. Jahrhundert)
Absolvent der Yale University
Hochschullehrer (Harvard University)
Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
US-Amerikaner
Geboren 1918
Gestorben 2007
Mann

Harold J. Berman


Báthory, mađarska velikaška obitelj iz roda Gut-Keleda, koja je imala posjede u Erdelju. Jedan ogranak obitelji s pridjevkom de Ecséd imao je posjede u srednjovjekovnoj Hrvatskoj. Spominje se još u 11. stoljeću, ali je kao posebna obitelj utemeljena u 13. stoljeću. U Hrvatsku ih je naselio hrvatsko-ugarski kralj Matija Korvin (1458. – 1490.), koji im je predao kaštel Raču s imanjima na obje obale rijeke Save te kaštel Karlovce, posjede izumrle rođačke obitelji Morovičkih. Posjedi su ostali u vlasništvu obitelji sve do prodora Osmanlija u te krajeve. Posljednji vlasnik Srijemskih Karlovaca bio je ugarski palatin Stjepan Báthory († 1531.), koji je napustio grad 1521. godine, prije turske opsade Beograda. Bio je od 1526. godine posjednik vlastelinstva i grada Varaždina.

Obitelj Báthory dobila je u posjed grad Zdence s vlastelinstvom i trgovištima Gornji i Donji Zdenci u Križevačkoj županiji. Dali su brojne istaknute pojedince. Stjepan II. († 1493.) istaknuo se 1479. godine pobjedom protiv Osmanlija kraj Kenyérmezőa, a Stjepan IV. (1533. – 1586.) je okrunjen 1575. godine za poljskog kralja. Njegov brat Kristof naslijedio ga je na položaju erdeljskog vojvode (1576. – 1581.). Još jedan značajan član obitelji bio je Andrija (1562. – 1599.) koji je 1584. godine imenovan kardinalom, 1587. biskupom Ermlanda, a 1599. godine erdeljskim vojvodom. Najznamenitiji član obitelji bio je Kristofov brat Žigmund (1573. – 1613.), erdeljski vojvoda (1586. – 1598. i 1601–1602.), koji je u savezu s Habsburgovcima pripremao rat protiv Osmanlije, osvojio Vlašku i Moldaviju zajedno sa Stjepanom Bocskayem te porazio Osmanlije 1595. godine kod Giurgewa. Kasnije je predao Erdelj caru i kralju Rudolfu II. u zamjenu za neke posjede u Šleskoj, a nakon neuspješnog pokušaja povratka u Erdelj, umro je u Pragu. Njegov bratić Gábor (1589. – 1613.) vladao je Erdeljom kao knez od 1608. godine, a ubili su ga hajduci.

Zloglasna pripadnica obitelji bila je grofica Elizabeta Báthory (1560. – 1614.), poznata kao Krvava grofica, koja je u svom dvorcu ubijala mlade djevojke i kupala se u njihovoj krvi kako bi se pomladila. Bila je inspiracija za vampirske priče.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Báthory - Hrvatska enciklopedija
 Báthory - Proleksis enciklopedija
 Báthory - Hrvatski biografski leksikon

Mađarsko plemstvo

Báthory


Easley er en by i den nordvestlige del af delstaten South Carolina i USA. Byen har et indbyggertal på  indbyggere. Den ligger i de amerikanske counties Pickens County og Anderson County.

Geografi
Easley har et areal på .

Uddannelse
Easley High School er Easleys eneste high school.

Turistattraktioner
 Easley High School Auditorium

Referencer

Eksterne henvisninger

Byer i South Carolina

Easley (South Carolina)


Quintana de Sanabria es una localidad española del municipio de Cobreros, en la provincia de Zamora y la comunidad autónoma de Castilla y León.

Se encuentra ubicado en la comarca de Sanabria, al noroeste de la provincia. Pertenece al municipio de Cobreros, junto con las localidades de: Avedillo de Sanabria, Barrio de Lomba, Castro de Sanabria, Cobreros, Limianos de Sanabria, Riego de Lomba, San Martín del Terroso, San Miguel de Lomba, San Román de Sanabria, Santa Colomba de Sanabria, Sotillo de Sanabria y Terroso.

Quintana se encuentra situado en pleno parque natural del Lago de Sanabria, el mayor lago de origen glaciar de España, además de un espacio natural protegido de gran atractivo turístico.

Situación

Quintana se encuentra situado en el noroeste de la provincia de Zamora, en la comarca de Sanabria. Se sitúa a poco más de 5 km de Cobreros, localidad en la que se asienta la sede del municipio.

Su término se encuentra situado muy cerca del  Lago de Sanabria, el mayor lago de origen glaciar de España, además de un espacio natural protegido de gran atractivo turístico.

Historia
Durante la Edad Media Quintana de Sanabria quedó integrado en el Reino de León, cuyos monarcas habrían acometido la repoblación de la localidad dentro del proceso repoblador llevado a cabo en Sanabria. Tras la independencia de Portugal del reino leonés en 1143 la localidad habría sufrido por su situación geográfica los conflictos entre los reinos leonés y portugués por el control de la frontera, quedando estabilizada la situación a inicios del .

Posteriormente, en la Edad Moderna, Quintana fue una de las localidades que se integraron en la provincia de las Tierras del Conde de Benavente y dentro de esta en la receptoría de Sanabria. No obstante, al reestructurarse las provincias y crearse las actuales en 1833, la localidad pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dentro de la Región Leonesa, quedando integrado en 1834 en el partido judicial de Puebla de Sanabria.

Finalmente, en torno a 1850, el antiguo municipio de Quintana de Sanabria se integró en el de Cobreros.

Demografía

El número de habitantes ha ido descendiendo de modo paulatino desde la mitad del , llegando a los 56 empadronados en 2016 según el INE.

Sociedad

Tradicionalmente los habitantes de este pueblo se han dedicado a la agricultura y ganadería.

También y durante casi 30 años se desarrolló una industria de serrería y carpintería de la mano de la familia Rodríguez Ferrero. Los camiones con madera, las máquinas de serrar movidas inicialmente por el agua del río Truchas y posteriormente por maquinaria diésel daban un cierto aspecto industrial a la Veiga, la entrada del pueblo.

Desde mediados del  la mayor parte de la población joven comenzó a emigrar, preferentemente a Madrid y otras provincias de España.

Arquitectura

Dispone de numerosas muestras notables de la arquitectura rural de la comarca, con viviendas de cuidada mampostería. Dos importantes edificios religiosos se alzan en el pueblo, como son la ermita de San Julián y la iglesia parroquial de San Pelayo, esta última situada entre un denso bosque de castaños.at
También se puede vistar en el pueblo una "Casa Típica Sanabresa", recientemente rehabilitada por la Junta, en la que se puede ver con todo detalle la forma de vida tradicional y las diferentes estancias que componían la vivienda rural tradicional de la zona, casa, cuadras, pajar, corral, etc.
Así mismo en el pueblo hay varios hornos tradicionales bien conservados, se puede ver donde de hacia el tradicional pan de centeno. (Para verlo preguntar por el/la vecino/a que tiene la llave)
Hay también varias fuentes semejantes a otras existentes en toda la comarca, con manantial y zona donde los vecinos recogían el agua para sus casas, que transpotaban en cubos o botijos y otra zona o "poza", que cumplía una doble función, como abrevadero para los animales y también como depósito de agua para regar las huertas (Guerto) cercanas, cuya agua circulaba hasta los mismos por unos pequeños canales (Gueras).

Senderismo
Desde el pueblo salen numerosos caminos tradicionales ideales para hacer rutas de senderismo, con estupendas vistas y atraveando bosques de robles, castaños etc, todos están perfectamente señalizados .
Al lago de Sanabria(aprox.60 min/ida/dificultad media).
A la cascada de Sotillo (aprox. 120 min/ida/baja hasta Sotillo y desde Sotillo a Cascadas media/alta).
A Galende (Aprox 45 min/baja)
A  la laguna de los Peces y Pico Boubela (media/alta.Aprx 90 min/ida y 40 minutos más al lago de Sotillo, pudiendo descender hacia el pueblo de Sotillo o en la vertiente opuesta hacia Ribadelago).

Existen varios castaños centenarios, quizá el más fácil de observar se encuentra justo al final del pueblo, arriba del todo, justo donde termina el asfaltado, se puede llegar en coche, y unos cien metros antes a la derecha hay otro ya muerto en una finca particular.

En algunas piedras de la zona, hay lo que se llama la huella del caballo de Santiago, que algunas personas identifican con posibles divisiones territoriales en época romana o anterior.

En las proximidades existe los restos enterrados de lo que parece pudo ser un castro celta, si bien está semi-enterrado y no
ha sido puesto en valor por la Junta.

Véase también

Referencias

Municipios desaparecidos de la provincia de Zamora
Localidades de Cobreros
Localidades de Sanabria
Localidades de la provincia de Zamora

Quintana de Sanabria


Dirk Junker ist der Name folgender Personen:

* Dirk Junker (Landschaftsarchitekt) (* 1962), deutscher Landschaftsarchitekt und Hochschullehrer
 Dirk Junker (Billardspieler) (* 1966), deutscher Billardspieler

Dirk Junker


David Rittenhouse Porter (October 31, 1788 – August 6, 1867) was the ninth governor of Pennsylvania. Voted into office during the controversial 1838 Pennsylvania gubernatorial election, which was characterized by intense anti-Masonic and anti-abolitionist rhetoric during and after the contest that sparked the post-election Buckshot War, he served as the state's chief executive officer from 1839 to 1845.

His son, Horace Porter, who was the aide-de-camp of Union General Ulysses S. Grant during the American Civil War, served as the United States Ambassador to France from 1897 to 1905.

Early life and education
Porter, the first governor under the State Constitution of 1838, was born October 31, 1788, near Norristown, Montgomery County, Pennsylvania, spending his boyhood at Selma Mansion, a home built by his father in 1794. The son of Elizabeth (née Parker) and Andrew Porter, the Revolutionary War officer, he was also the brother of George Bryan Porter who became the Territorial Governor of Michigan from 1831 to 1834 and James Madison Porter who became the Secretary of War from 1843 to 1844.

Porter received a classical education at Norristown Academy. In 1813, he moved to Huntingdon where he studied law with Edward Shippen and eventually purchased an iron works.

Porter also became a member of the Huntingdon Lodge of the Freemasons, rising to the levels of Grand Master of his lodge and Deputy Grand Master of the Masonic district in which his lodge was located.

Due to the recession that followed the War of 1812 and his resulting business failure, his life changed markedly. Turning to politics in 1819, he also became a family man, marrying Josephine McDermott in 1820.

Career
In 1819, Porter became a member of the Pennsylvania House of Representatives, representing Huntingdon County in 1819 and 1820. He then served in row offices in Huntingdon County and as a member of the Pennsylvania Senate for the 8th district from 1835 to 1838.

A resident of Huntingdon County in 1838, Porter was nominated for governor by the Jacksonian Democrats in order to mend the split between former Governor George Wolf and the Rev. Henry A. P. Muhlenberg, as well as defeat incumbent Governor Joseph Ritner's bid for a second term. His list of supporters included U.S. Senator James Buchanan, who would later become the 15th president of the United States.

A member of the Huntingdon Lodge of the Freemasons, who had risen to the levels of Grand Master of his lodge and Deputy Grand Master of the Masonic district in which his lodge was located, his candidacy received intense scrutiny from his opponents, many of whom were members of the Anti-Masonic Party.

After years of Anti-Masonic "witch hunts," however, many prospective voters had tired of the vitriol, giving Porter an opening to effect change. He won the election with a slim 5,500-voter margin. The election result was bitterly contested by Ritner's supporters to the point of violence. Known as the "Buckshot War", Governor Ritner began making plans in Harrisburg to order military intervention to ensure the peaceful transition of government, but members of the legislature worked together to reach consensus and certified the election results before the situation could escalate further, bringing the conflict to an end a few days before Porter's inauguration. A large crowd attended his inaugural ceremonies on January 15, 1839.

When he assumed office, Porter faced the difficulties of a statewide recession that had begun in 1837 and a state bureaucracy that had spent heavily during the previous years. He pushed for, and then obtained, a tax on persons in professions and the trades similar to the state's income tax, and also secured Pennsylvania's first capital stock share tax while reducing state spending and hiring. Despite these financial changes, his administration was able to continue the state's expansion of its canal and railroad systems, including efforts to connect those systems to the Mississippi River and St. Louis, Missouri, as well as state capitals in Illinois, Indiana and Ohio.

In 1840, Porter called a special session of the legislature "for consideration of certain financial matters of the Commonwealth."

Porter then easily won re-election in 1841, defeating John Banks, the first Whig gubernatorial candidate to run without having to form a coalition with the Anti-Masonic Party. During his Inaugural Address on January 18, 1842, Porter recalled the state's financial difficulties and presented an overview of his plan for his second term:

"The public debt is substantially the same,—the public burdens only increased to meet obligations then incurred—the public improvements are more productive, and the public revenues essentially augmented. Our banking system, then tottering to its fall, has been examined with searching scrutiny by the public eye—its faults have been detected, its unsoundness exposed, and its dangers guarded against by the dissemination of correct information. The wild and headlong spirit of speculation has been checked. The undue multiplication of the public debt has been restrained, and improvident and wasteful expenditures of the public funds arrested. Experience has painfully demonstrated to the conviction of all, what the sagacious foresight of some apprehended—that nations, like individuals, when they make 'too great haste to get rich' are in danger of bankruptcy and ruin.

We had not yet fortunately, reached the fatal point, from which there was no prospect of escape; but we were verging so near, as to render our rescue alike timely and perilous. Cases of individual hardship no doubt exist; patience, industry and enterprise will effect a cure in most of them; and for those that are remediless, we can but express our sympathy and sorrow.... The Commonwealth, herself, after a short struggle borne with fortitude characteristic of her citizens, and the integrity that they would scorn to tarnish, will overcome all her pecuniary difficulties—will faithfully fulfill her engagements and proudly maintain her honesty and her fame."

By the time Porter had begun that address in 1842, Pennsylvania's legislature had already begun what would become one of the longest sessions in state history, during which it took up the review and debate of a one-mill real estate and personal property tax increase that was pushed by Porter. Lasting two hundred and four calendar days, that session ran from January 4 to July 26. After it was over, Porter signed the new tax increase into effect.

Porter's second term also saw legislative action which abolished the practice of imprisoning people for not paying their debts, as well as the Philadelphia nativist riots of 1844, during which Porter sent in state military troops to quell anti-Catholic violence.

During Porter's two terms of executive leadership, Pennsylvania's total debt rose twenty-five percent, but the state was able to pay off the interest on that debt by using revenues that had been generated during his tenure. In addition, he was able to curtail efforts by some General Assembly members to redefine constitutional separations between the executive, judicial and legislative branches of the state's government.

As his second term wound down, Porter decided to retire from politics because Pennsylvania's revised state constitution prohibited him from seeking a third term and because he had developed increasingly difficult relations with both his own party, which opposed his support of protective tariffs, and members of the assembly who had tried to impeach him.

Returning to the private sector, where he resumed his iron manufacturing business in 1844, he oversaw construction of the first anthracite coal furnace for iron in south central Pennsylvani  and operated his own railroad, which linked his furnace to Pennsylvania's larger railroad and canal lines. He then endorsed James Buchanan during his 1856 run for president of the United States.

Porter also subsequently helped to promote the extension of the transcontinental railroad through Texas, becoming an associate in the incorporation of the New Mexican Railway Company in 1860.

A vocal opponent of the secession of southern states from the Union, Porter's views were shared by his son, Horace Porter, who distinguished himself in battle during the American Civil War, first as a lieutenant colonel and then as a general. As aide-de-camp to General Grant, the younger Porter was present to witness the surrender of General Lee, and later wrote a book that has been described as the definitive account of the events at Appomattox Court House.

Illness, death and interment
Falling ill after attending a church meeting in Harrisburg during the winter of 1866-1867, Porter's health continued to decline over a period of several months. He died on August 6, 1867, at the age of 78, and was buried in the Harrisburg Cemetery.

Legacy
Porter Street in Philadelphia is named in his honor. His grandson William Wagener Porter was a prominent Philadelphia attorney and legal author.

References

External links

Biography, National Governors Association
Biography, Pennsylvania Historical and Museum Commission

 Profile, ancestry.com

|-

|-

1788 births
1867 deaths
19th-century American politicians
American people of Scotch-Irish descent
Burials at Harrisburg Cemetery
People from Norristown, Pennsylvania
Porter family
Democratic Party governors of Pennsylvania
Democratic Party Pennsylvania state senators

David R. Porter


Gentrificarea este un proces de renovare și revigorare a cartierelor urbane mai deteriorate prin intermediul afluxului de rezidenți mai bogați, care duce la creșterea valorii proprietăților și strămutarea familiilor cu venituri mici și a micilor întreprinderi.

Vezi și
 Vitalitate urbană

Referințe

Legături externe
Gentrificare

Locuințe la prețuri accesibile
Gentrificare
Economie urbană
Geografie urbană
Urbanizare

Gentrificare


شركة موبار هي شركة أمريكية تابعة لشركة كرايسلر أمريكا متخصصة في صيانة ولتصنيع قطع الغيار والإكسسوارات الخاصة بسيارات جيب، وكرايسلر ودودج. ومقرها الأصلي الولايات المتحدة الأمريكية. موبار كذلك قامت بتصنيع عدة موديلات سيارات سباق صغير وتعد ضمن قائمة (الكونسبت). شركة كرايسلر قد اعلنت عن اسم موبار لأول مرة في 1920 ومن ثم أصبح في 1937 يمثل شركة قطع الغيار والصيانة.

مراجع

فيات
كرايسلر

موبار


An Sarcochilus serrulatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni David Lloyd Jones. An Sarcochilus serrulatus in nahilalakip ha genus nga Sarcochilus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sarcochilus

Sarcochilus serrulatus


An Notylia pubescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Notylia pubescens in nahilalakip ha genus nga Notylia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Notylia

Notylia pubescens


Don Ermengol III. (ili Armengol; katalonski: Ermengol III d'Urgell; šp.: Ermengol III de Urgel; 1032./33. – Monzón ili Barbastro, ubijen 1065.) bio je španjolski plemić, grof Urgella. Znan je i kao Ermengol od Barbastra. Bio je sin, imenjak i nasljednik grofa Ermengola II. od Urgella; majka i regentica mu je bila grofica Velasquita od Besalúa, a djed grof Ermengol I. od Urgella.

Oko 1050. godine Ermengol III. je prvo oženio gospu Adelajdu od Besalúa (? – prije 1055.). (Prema jednoj teoriji, Adelajda je bila druga supruga svog muža.) Adelajda i Ermengol bili su roditelji grofa Ermengola IV.; moguće je da su dobili i jednu kćer, Izabelu.

Njegova je druga žena bila gospa Klemencija (Clémence), koju je oženio oko 1055. Klemencija i Ermengol su navodno bili roditelji Ramona, Vilima, Berenguera i Sanče.

Moguće je da je Don Ermengol oženio i infantu Aragonije, gospu Sanču, koja je bila kći kralja Ramira I.

Izvori

Vanjske poveznice
Obitelj grofa Ermengola III.
Grofovi Urgella

Ermengol III.


A Fallen Temple četvrti je studijski album grčkog simfonijskog death metal-sastava Septic Flesh. Diskografska kuća Holy Records objavila ga je 9. ožujka 1998. Prvi je album od uratka EP-a Temple of the Lost Race na kojem je bubnjeve svirao čovjek.

Popis pjesama

Osoblje
Septic Flesh
 Spiros – bas-gitara, vokali, naslovnica
 Sotiris – gitara, vokali, klavijature
 Chris – gitara, klavijature
Dodatni glazbenici
 Kostas – bubnjevi
 Natalie Rassoulis – vokali (sopran) (na pjesmama 2, 4 i 9)
 Kostas Tzanokostakis – vokali (na pjesmama 4 i 9)
Ostalo osoblje
 Lambros Sfiris – produkcija, tonska obrada
 Tsiappas – fotografija
 Eve Kazakou – fotografija

Izvori

Albumi sastava Septicflesh
Albumi iz 1998.

A Fallen Temple


An Luzula alpestris in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni H.Nordensk.. An Luzula alpestris in nahilalakip ha genus nga Luzula, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Luzula

Luzula alpestris


An Ischaemum cannanorense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sreek., V.J.Nair ngan N.Chandrasekharan Nair. An Ischaemum cannanorense in nahilalakip ha genus nga Ischaemum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ischaemum

Ischaemum cannanorense


Byfjorden kan henvise til:

 Norge
 Byfjorden (Hordaland) – i Bergen
 Byfjorden (Rogaland) – i Stavanger
 Byfjorden (Tønsberg) – i Tønsberg
 Byfjorden (Flekkefjord) – i Flekkefjord
 Byfjorden (Kristiansand) – i Kristiansand
 Sverige
 Byfjorden (Sverige) – i Bohuslän

Byfjorden