A games table desk is an antique desk form which has a writing surface etched or veneered in the pattern of a given board game.  It also provides sufficient storage space for writing implements and a separate space for storing game accessories such as counters.  It is often called a "games table" or game table, which leads to confusion with pieces of furniture (antique or modern) which are built specifically for gaming only, with no intention or provision for use as a desk.

History

With the gradual creation of specialized rooms in the homes of the nobility and of the richer members of society during the 18th century, specialized furniture followed.  Instead of having large halls which could be transformed quickly into a dining room, ballroom, or audience chamber (thanks to  big, sturdy transportable furniture), the trend now was towards a large number of smaller rooms in which smaller and more delicate specialized furniture stayed in permanence.

Just before the French revolution furniture out-specialized itself.  Only the extremely rich could afford to have items of furniture for every possible activity: a dresser for cosmetics, a commode for toiletry, a lady's desk for writing during most of the year and a lady's Fire screen desk for cold evenings, equivalent desks for the gentleman, a game table for chess, another one for checkers, a billiards table, and so on.  This is when furniture giving dual use or triple use became popular among those who were merely rich and could not afford having cabinet makers constantly making new items for their homes.  One of the most popular of these combinations was the games table desk.

Variations

The games table desk has a great variety of forms.  Like most of the desks of that period it was built on commission to whatever new design, or modification of an old design, the customer might want. Most of them have in common a double-sided top, covered on one side with a gaming board and on the other side with  tooled leather or some other material suitable for placing paper on it and writing with a quill.  The top board is sometimes attached loosely and sometimes very securely to the main body of the desk, and it is sometimes hinged. Some desks have not one but several top boards, kept stacked on one another, each having a different board game design on it.

See also
List of desk forms and types

References
De Reyniès, Nicole. Le Mobilier Domestique: Vocabulaire Typologique. Paris, Ministère de la Culture et de La Communication, 1987.

Game equipment
Desks

Games table desk


Dugopoljska zaravan je krška zaravan.

Zemljopis
Nalazi se u splitsko-solinsko-kaštelanskom zaleđu. Prirodne granice su:
 s juga planina Mosor
 sa sjevera brda Orgus i Osoje
 sa zapada Kočinje brdo
 s istoka Mali Mosor

Po osobinama ju se dijeli na četiri cjeline. Na zapadu je predjel Podi koji je kamenit te tri krška polja: na jugu Dugopolje po kojem se zove, na sjeveru Vučipolje te na sjeveroistoku Prapatnjik.

Povijest
Na Dugopoljskoj zaravni nalazi se arheološko nalazište Banjače.

Promet
Prometno je dobro povezana i s priobaljem i unutrašnjošću. Ka Splitskom polju i obali se stiže preko prijevoja Klisa između Mosora i Kozjaka. Ka unutrašnjosti se ide preko prijevoja između brda Orgusa i Osoja.

Izvori

Krška polja u Hrvatskoj

Dugopoljska zaravan


Mostar, aylık kültür ve aktüalite dergisi. Yayın hayatına Mart 2005 tarihininde başladı. Aylık yayımlanıyor. Kültür ve aktüalite konularında gündeme dair yazılarının yanında Görsel Hafıza, Tarih, Düşünce, Edebiyat, Kitap ve Sinema bölümleri de bulunuyor.

Dergi adını, Bosna-Hersek'te Hersek bölgesinin en büyük şehri olan Mostar'da bulunan yine aynı adla anılan Mostar Köprüsünden alıyor.

Dergi içerikleri

Dosya konuları

Künye
Derginin yayın ekibi şu şekilde sıralanabilir.
 İmtiyaz Sahibi: Yakup ALARÇİN
 Genel Koordinatör: Sabahattin Aydın
 Yayın Yönetmeni: Ali SÖZER
 Sorumlu Yazı İşleri Müdürü: Ali BAĞCI
Editör: Mehmet ERİKLİ
 Kapak Çizim: Radiye Ayla ASİLKAN
 Görsel Yönetmen: Fatih AYDIN
 Yayın Kurulu: Selim UĞUR, Ahmet SÖZER, Hüseyin Tayyip GÜNDÜZ

Aldığı ödüller
 Türkiye Yazarlar Birliği tarafından "2009 Yılının Dergisi" seçilmiştir. (1 Ocak 2010)
 Uluslararası İslam Dünyası Gazeteci ve Yazarlar Derneği (ULGAYAD) tarafından "2011 Yılının Dergisi" ödülü verilmiştir. (12 Nisan 2012)

Dış bağlantılar
 Resmî sitesi
 Facebook sayfası
 Twitter hesabı
 Youtube kanalı

Kaynakça

Türkçe dergiler
Türk kültür dergileri
Düşünce dergileri
Araştırma dergileri
Türk haber dergileri
2005'te Türkiye'de kurulan oluşumlar
2005'te kurulan dergiler
İstanbul medyası
Türkiye'de yayımlanan aylık dergiler

Mostar (dergi)


Thomasville may refer to:

Thomasville, Alabama
Thomasville, Georgia
Thomasville, Iowa
Thomasville, Missouri
Thomasville, North Carolina
Thomasville, Pennsylvania

Other uses
Thomasville Furniture Industries, a company named after Thomasville, North Carolina

See also

Thomasville


Die Route nationale 690, kurz N 690 oder RN 690, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 in drei Abschnitten zwischen Châteauroux und Aubusson verlief. Ihre Gesamtlänge betrug 113 Kilometer.

Weblinks

 Route nationale française 690 auf WikiSara ()

690
Straße in Centre-Val de Loire
Straße in Nouvelle-Aquitaine

Route nationale 690


Isaiah Leo "Si" Kenen, , (* 7. März 1905 in Kanada; † 1988) war der Gründer der "American Zionist Committee for Public Affairs" (AZCPA), dem Vorgänger des American Israel Public Affairs Committee (AIPAC).

Leben
Er war Sohn eines Versicherungsvertreters. Der Vater, selbst gebürtig aus Kiew, war in der Zionistischen Bewegung engagiert und eröffnete den ersten Bnei Zion club in Toronto. Weiter besuchte Kenens Vater die ersten Versammlungen des Zionistenkongress. Isaiah Leo "Si" Kenen studierte an der Universität Toronto und absolvierte ein Studium in Philosophie. Er heiratete eine Kommilitonin, Beatrice Bain, und sie hatten zusammen einen Sohn, Peter.

Kenen arbeitete zuerst als Journalist beim Toronto Star und zog im Jahre 1926 nach Cleveland in Ohio. Er studierte Rechtswissenschaften und wurde im Jahre 1933 in der Ohio Bar association aufgenommen. Er wurde Aktivist in der Zionistischen Bewegung und im Jahre 1941 wurde er Präsident des Cleveland Zionist District. In the 1940er Jahren war er als information director der Jewish Agency tätig. Bei der Gründung des Staates Israel im Jahre 1948 unterstützte er die israelische Delegation bei den Vereinten Nationen. Diese Periode beschrieb er in seiner Publikation Israel's Defense Line.

Publikationen
 Isaiah L Kenen: Israel's Defense Line: Her Friends and Foes in Washington. Prometheus Books, 1981.
 Isaiah L Kenen: All my causes: An 80-year life span in many lands and for many causes, some we won and some we lost but we never gave up. Near East Research, 1985.

Einzelnachweise

Person (Zionismus)
Person des Judentums (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1905
Gestorben 1988
Mann

Isaiah L. Kenen


An Aloe philippei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni J.-b.Castillon. An Aloe philippei in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha Madagascar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe philippei


Cniva ( ?, antes de 197-?, 257 ) fue un rey godo que a mediados del  cruzó con su ejército el río Danubio para luchar contra el Imperio romano. Libró importantes batallas, entre ellas la de Abrito, en la cual murió el emperador Decio y su hijo Herenio Etrusco.

Reino
Acaudilló a los godos establecidos en su reino, situado al norte de la frontera del Imperio romano, en la provincia de Mesia, entre las actuales Rumania y Bulgaria. Conquistó Filipópolis (Batalla de Filipópolis) en 250; los romanos reaccionaron enviando un ejército al mando del propio emperador Decio y de su hijo, el coemperador Herenio Etrusco, para cortarle la retirada e impedirle abandonar el territorio imperial. La maniobra resultó un fracaso: las tropas godas mataron a los dos emperadores en la batalla de Abrito.

Después de la batalla, el nuevo emperador, Treboniano Galo, facilitó la partida de los godos y prometió pagar un tributo a Cniva para que sus huestes no invadieran el Imperio de nuevo.

Muerte
En 271, el emperador Aureliano derrotó de manera concluyente a los godos y mató a su rey Cannobaudes en la batalla. Según la similitud de los nombres, ese rey podría coincidir con Cniva.

Referencias

Reyes godos
Reyes del siglo III
Personas del siglo III
Europa en el siglo III

Cniva


L'Ordre de la Besa (en albanais: Urdhëri i Besës) également connu sous le nom d'Ordre de la Fidélité, était un ordre chevaleresque du Royaume d'Albanie et a ensuite fait partie du patrimoine du Royaume d'Italie lorsque l'Albanie est devenue une colonie. Après 1943, il est devenu un ordre dynastique de la Maison Zogu.

Historique
L'Ordre a été fondé le 22 décembre 1926 par le président de la République albanaise de l'époque, Ahmed Ben Zogu. Après la proclamation du Royaume d'Albanie en 1928 par le Président de la République lui-même, qui s'est proclamé souverain de l'État sous le nom de Zog I, l'Ordre est devenu partie intégrante du système de distinctions honorifiques du nouveau Royaume d'Albanie.

Par la suite, après l'union de la couronne d'Albanie avec celle d'Italie, les ordres de chevalerie de la Maison de Savoie sont également entrés dans le patrimoine du royaume balkanique, dont le plus important est sans doute celui de la Besa, qui signifie en albanais "loyauté", une caractéristique à payer au Souverain et à la Patrie.

L'ordre a été accordé aux personnes méritantes du royaume d'Albanie et aux Italiens qui avaient contribué à la gloire du royaume d'Albanie en tant que colonie italienne, dans tous les domaines et surtout pour des services éminents rendus à l'État, au Souverain et à la famille royale.

L'Ordre de la Fidélité est la plus haute distinction accordée par le Roi des Albanais. La dignité Chevalier de Grand-croix avec étoile est réservée au Roi et à la Reine des Albanais et peut être accordée au Prince héritier, aux chefs d'État et aux diplomates de rang exceptionnellement élevé.

L'Ordre était divisé en cinq classes :
 Chevalier de Grand-croix avec étoile
 Grand Officier
 Commandeur
 Officier
 Chevalier

Décoration italien
La médaille de l'Ordre représentait un aigle bicéphale en or, émaillé de noir. Au centre de l'aigle se trouvait un bouclier rouge représentant le casque d'or de Giorgio Castriota Scanderbeg. Les insignes avaient été établis par le Royaume d'Albanie et, une fois devenus italiens par adoption, ils n'ont fait qu'ajouter les licteurs des fasces, de part et d'autre du bouclier rouge, et une couronne circulaire formée par des nœuds de Savoie alternant avec des rosettes d'or, avec la devise FERT à l'intérieur.

Les Chevaliers, Officiers et Grands Officiers avaient pour insigne une broche d'aigle en argent à porter sur la poitrine sous forme de plaque.

Récipiendaires
Le nombre de décoration des Albanais porteurs de la dignité de Chevalier de Grand-croix avec étoile est fixé à 6. Le roi Zog I et le roi Leka I ont accordé l'écharpe à des personnalités comme :
 Le roi Farouk I d'Égypte
 Prince Abib de Turquie
 Shah Mohammad Reza Pahlavi d'Iran
 Anouar el-Sadate, président de l'Égypte

 Benito Mussolini, dictateur italien
 Francesco Babuscio Rizzo, Ambassadeur d'Italie

Notes et références

Source

Articles connexes
 Liste des ordres, décorations et médailles de l'Italie

Liens externes
  Ordres de chevalerie de la Couronne d'Albanie, sur le site albanianroyalcourt.al. URL consulté le 5 mai 2014 (archivé depuis l'url original le 18 mars 2016).

Ordre militaire
Décoration militaire italienne
Distinction fondée en 1939

Ordre de la Besa


Jean-Léon Gérôme (11 Mayıs 1824 - 10 Ocak 1904), Fransız ressam, heykeltıraş ve öğretmen.

Tarihsel ve oryantalist stilde resimler yapmıştır. Oryantalizm akımının en önemli sanatçılarındandır. Yaşamının son 25 yılında heykelle de uğraşmıştır.

Birçok ünlü ressamın öğretmeni olmuştur. Öğrencileri arasında Odilon, Redon, Thomas Eakins, Mary Cassatt, Osman Hamdi Bey ve Şeker Ahmet Paşa gibi ünlü ressamlar bulunur.

İlk dönemi

Jean-Léon Gérôme Vesoul, Haute-Saône'da doğdu. 1840'ta Paris'e gitti ve burada 1843'te İtalya'ya gittiği Paul Delaroche'ın yanında çalıştı. Floransa, Roma, Vatikan ve Pompeii'yi ziyaret etti. 1844'te Paris'e döndüğünde, Delaroche'un birçok öğrencisi gibi Charles Gleyre'nin atölyesine katıldı ve kısa bir süre orada çalıştı. Daha sonra École des Beaux-Arts'a katıldı. 1846'da prestijli Prix de Rome'a girmeye çalıştı, ancak figür çizimi yetersiz olduğu için son aşamada başarısız oldu.

Horoz Dövüşü adlı tablosu (1846), arka planda Napoli Körfezi'yle iki horoz dövüşen horozlar ile çıplak bir genç adam ve çok ince dökümlü genç bir kadını tasvir eden akademik bir çalışmadır.

Bu tabloyu 1847'deki Paris Salonu'na gönderdi ve burada kendisine üçüncü sınıf bir madalya kazandırdı. Bu çalışma, Gleyre'nin stüdyosunda (Henri-Pierre Picou ve Jean-Louis Hamon dahil) oluşan Neo-Grek hareketinin özü olarak görülüyordu ve eleştirisi Gérôme'u ünlü yapan ve kariyerini etkin şekilde başlatan etkili Fransız eleştirmen Théophile Gautier tarafından desteklendi.

Resim galerisi

Klasik konularda resimler

Orientalist konularda resimler

Heykeller

Kaynakça

 Bu madde kısmen Fransızca Wikipedia "Jean-Léon Gérôme" maddesi kaynaklıdır. Online:

Dış kaynaklar

 Ackerman, Gerald M. (1986) Jean-Leon Gerome: His Life, His Work 1824-1904 (PocheCouleur, No. 21), Londra:Sotheby Parke Bernet Pubns; ISBN 978-0856673115
 Ackerman, Gerald M. (Rev.ed. 2000) Jean-Leon Gerome. Monographie revisee et catalogue raisonne mis a jour (Les Orientalistes, Vol. 4), Art Creation Realisation, ISBN 978-2867701375
 Allen, Scott (2010) Reconsidering Gerome, Getty Pubns. ISBN 978-1606060384
 des Cars, Laurence; de Font-Réaulx, Dominique ve Papet, Edouard (2010), Jean-Leon Gerome, Paris:Skira, ISBN 978-8857207025
 Collective (2010) Jean-Léon Gérôme : (1824-1904) L'histoire en spectacle, Paris: Skira Flammarion ISBN 978-2081241862

Dış bağlantılar

 Artcyclopedia.com websitesi "Jean-Léon Gérôme" maddesi. Online:
 ARC Arts Renewal center websitesi "Jean-Leon Gerome" maddesi. Online

1824 doğumlular
Bourgogne-Franche-Comté doğumlular
1904 yılında ölenler
19. yüzyıl Fransız ressamları
20. yüzyıl Fransız ressamları
19. yüzyıl Fransız heykeltıraşları
20. yüzyıl Fransız heykeltıraşları
Légion d'honneur sahibi yüksek rütbeli subaylar
Académie des Beaux-Arts üyeleri
Tarih ressamları
Oryantalist ressamlar
Akademik sanat
Paris'te ölenler
Montmartre Mezarlığı'na defnedilenler

Jean-Léon Gérôme


Kurucaşile, Bartın ilinin Merkez, Amasra ve Ulus ile birlikte 4 ilçesinden en az nüfuslu olanı. Bartın şehir merkezine 52 km uzaklıkta Karadeniz kıyısında bulunan bir ilçedir.

Tarihçe
Bölgede ilk olarak Hititler döneminde yaşayan Pala ve Kaşkaların yaşadığı, sonraları Fenikeliler, Karyalılar ve Akalardır. MÖ 306 yılında Kurucaşile ilçe merkezine yaklaşık 8 km uzaklıktaki Tekkeönü'nde Kromna medeniyeti yer alır. Kromna Anadolu'nun Paflagonya bölgesinde, Karadeniz'in kıyısında kurulmuş,bir antik çağ kentidir.

Kromna Luvi ve Hitit dillerinde, "baş" anlamına gelen "kar" sözcüğünün çeşitlemerinden olan "kro" kökü ve insan, halk anlamında "umna" takısını almasıyla "Kromna" sözcüğü türetilmiştir. "Uç halkı" anlamı verilebilir.

Kromna şehrinin yer aldığı Paflagonya bölgesi batıda Filyos (Billaios) Çayı, doğuda Halys (Kızılırmak) Irmağı, güneyde Frigya (Galatia) ülkesi, kuzeyde ise Pontus Eukseinos (Karadeniz) ile sınırlıdır. Kabaca bugünkü Sinop, Kastamonu, Bartın, Zonguldak ve Çankırı illerini içine almaktadır. Kromna gibi Paflagonya sahillerinde kurulmuş başlıca şehirler şunlardır: Teion veya Teios (Hisarönü), Sesamos veya Amastris (Amasra), Erithnoi (Çakraz), Kytoros (Gideros), Aigialos (Aydos), İonopolis (İnebolu), Sinope (Sinop).

Bölgenin ilk halklarının Hititler döneminde yaşayan ve Paflagon soyundan gelen Pala ve Kaşkalar olduğu sanılmaktadır. Bundan sonra bölgede Fenikeliler, Kayralar ve Akalar görülmektedir. Bu toplulukların amacı Anadolu ve Kafkasya kıyılarındaki bakır, demir ve altın madenlerini işletmek, ton balığı avlamak, kara avcılığı, buğday ve esir ticareti yapmaktı.

3.000 yıllık bir tarihi olan ilçenin, İlk Çağ'da Fenikeliler başta olmak üzere, Miletoslu ve Megaralı gemiciler tarafından kurulan Kromna adında bir site olduğu çeşitli kaynaklarda belirtilmektedir. Roma, Bizans ve Ceneviz hakimiyetinden sonra yörede görülen ilk Türk komutanı Kutalmışoğlu Süleyman Beyin komutasındaki Kara Tiğin'dir. Yıldırım Beyazıt 1395'te bu bölgeyi Candaroğullarından alarak Osmanlı hakimiyetine katmıştır.

Türkiye Cumhuriyeti'nin İlanı'ndan 1957 yılına kadar Bartın ilçesine bağlı nahiye olarak kalan Kurucaşile, 27 Haziran 1957 tarih ve 9644 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan 19 Haziran 1957 tarih ve 7033 sayılı kanunla ilçe olmuş ve Zonguldak iline bağlanmıştır. 1991 yılında Bartın'ın il yapılmasıyla beraber Bartın'ın ilçesi olmuştur.

Coğrafya ve iklim
Kurucaşile, Bartın'ın 62 km kuzeydoğusunda, Zeytin ve Sandal burunlarıyla sınırlanan bir kasabadır. Batı Karadeniz sahilinde 1965 yılında Devlet Kara Yolları tarafından yaptırılan ve 1974 yılında asfalt ile kaplanan, 010 nolu karayolu üzerinde, zengin doğa güzelliklerine sahip bir kıyı kasaba görünümündedir. Kuzeyinde Karadeniz, güneyinde Bartın ili, doğusunda Cide ve batısında Amasra ilçeleri bulunmaktadır.

İlçenin rakımı deniz seviyesinden 1500 metreye kadar çıkmaktadır. İlçenin güneyi Küre dağlarının bir uzantısı olan  Karadağ, Kayaardı ve Karsaduran dağları ile çevrilidir. 159 km2'lik yüzölçümünün %40'ı ormanlarla çevrili olan ilçede tarım alanı yok denecek kadar azdır. İlçede tipik Türkiye'de Karadeniz iklimi hakim bulunmaktadır. Buna göre kışları soğuk ve yağışlı yazları ise ılık ve yağışlı geçmektedir.

Nüfus

Gezilecek yerler
Kapısuyu Plajı: Kurucaşile ilçe merkezine 3 km uzaklıktaki Kapısuyu köyünde bulunan bu plaj yaklaşık 1 kilometrelik doğal kumsalıyla Kurucaşileliler kadar çevre il ve ilçelerden gelen insanlar tarafından da rağbet edilmektedir. Yüzme için güvenli sığ bölümleri de olan Kapısuyu plajında kalmak isteyenler için iki adet pansiyon ve bir de lokanta bulunmaktadır.

Karaman Plajı: Bartın Kurucaşile yol güzergahında ve Bartın'a 45, Kurucaşile merkezine 17 km uzaklıkta bulunan Karaman plajı 200 metrelik kumsalı, köy olma konuma ve sığ denizi dolayısı ile çevredeki vatandaşların yaz aylarında yoğun olarak denize girdikleri plajlardan biridir.

Liman Mevkii: İlçe merkezinde Liman mevkiinde bulunan iki küçük plaj özellikle ilçe merkezinde denize girmek isteyenlerin ihtiyaçlarını karşılamaktadır. Fakat genellikle ilçe halkı limanda bulunan fenerin etrafında denize girmeyi tercih etmektedir.

Yeraltı Plajı: İlçe merkezine 4 km uzaklıkta ve Cide ilçesi sınırları içerisindeki bu plaja ancak tekne ile gidilmektedir.

Gökçekale Koyu: Kurucaşile-Cide yolu güzergahında bulunan bu köy ilçe merkezine 7 km uzaklıktadır. Cide ilçesinin mülki sınırlarında kalmakla beraber gerek sığ ve güvenli denizi ve gerekse olta balıkçığına uygun olması dolayısıyla Kurucaşileliler tarafından yoğun olarak kullanılmaktadır.

Tekkeönü Plajı: Ovatekkeönü sınırları içerisinde bulunan plaj yaklaşık 300 metre doğal sığ kumsalı ile yaz aylarında yoğun rağbet gören plajlardan biridir.

Çambu Yalısı: Hisar köyünde mevcut kalenin batı bölümün de yer alan bu şirin köy 200 metrelik çok güzel bir kumsala sahiptir. Başta çevre köylerden gelen insanlar olmak üzere yaz aylarında yoğun talep gören kumsallarından biridir.

Gölderesi Şelalesi: Kurucaşile ilçe merkezine 18 km.uzaklıkta bulunan bu şelaleye kanatlı köyünden 3 kilometrelik orman yolu katedilerek gidilebilmektedir.

Kapısu Deresi: Kapısuyu deresi Kurucaşile ve Cide ilçesi ile beraber Bartın ve Kastamonu il sınırını oluşturmaktadır. Başköy köyüne kadar kenarında piknik yapılabilecek alanlarda bulunan bu dere tracking sporu içinde de son derece uygundur.

Ulaşım
İlçe merkezinden geçen 010 no'lu karayolu 1965 yılında yapılmış olup 1974 yılında asfalt kaplaması bitirilmiştir. İlçeyi Bartın il merkezine bağlayan 52 km'lik bu yol aşırı virajlı, dar ve iniş-çıkışlıdır. Aynı zamanda 11 köy bu yol güzergahındadır. İlçeye en yakın hava alanı Zonguldak Havalimanı'dır.

İlçe merkezi ve hisar köyünde 2 balıkçı barınağı bulunmaktadır. İlçede telefonu olmayan köy bulunmamaktadır. Merkez ve köylerde santral kapasiteleri yeterli olup talepler hemen karşılanabilmektedir.

İlçe merkezinin mevcut elektrik şebekesi düzenli olarak çalışmakta olup önemli bir sorun bulunmamaktadır. Köylerin elektrik şebekeleri büyük ölçüde yeterlidir.

Kaynakça

Kurucaşile


Moise Ienciu (n. 1881 – d. 1953) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Moise Ienciu a fost profesor de teologie la Institutul teologic diecezan al Eparhiei Caransebeșului. Acesta a îndeplinit și funcția de inspector general în Ministerul Cultelor.

Activitatea politică

Moise Ienciu a fost ales delegat al Institutului teologic greco-ortodox român din Caransebeș, pentru Comitatul Caraș-Severin la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, unde a votat unirea Ardealului cu România, la 1 decembrie 1918.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 1865-2015 – Învățământul teologic la 150 de ani de existență , pe site-ul https://www.episcopiacaransebesului.ro, accesat la 9 iunie 2018
 Barbu Ștefãnescu Delavrancea, Statusul Catolic Ardelean - o stafie care tulbură rânduielile canonice și încalcă suveranitatea Statului Român, pe site-ul http://www.dacoromania-alba.ro, accesat la 9 iunie 2018
 Vasile Petrică, Teologul și juristul Dr. Moise Ienciu: o viață uitată într-o arhivă, (Editura Episcopiei Caransebeșului, 2003)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1881
Decese în 1953
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Preoți români
Teologi români

Moise Ienciu


Opsada Antwerpena bila je sukob između njemačke i austro-ugarske te belgijske, britanske i francuske vojske oko utvrđenog grada Antwerpena tijekom Prvog svjetskog rata. Njemačke trupe opkolile su garnizon belgijskih trupa u utvrdama, belgijske kopnene vojske i britanske kraljevske pomorske divizije na području Antwerpena, nakon njemačke invazije na Belgiju u kolovozu 1914. godine.

Položaj snaga i priprema
Njemačko vrhovno zapovjedništvo izdala je još početkom rujna 1914. naredbu za napad na Antwerpen gdje se posle pada Liègea i Namira povukla skoro cijela belgijska vojska. No, zbog razvoja bitke na Marni te izlaska Belgijanaca iz Antwerpena napad je počeo tek 27. rujna. Belgijska vojska zaposjela je poljske položaje neposredno ispred vanjske linije utvrda. Evakuirane su bolnice, zalihe hrane i materijala u Oostende.

Napad Nijemaca pod zapovjedništvom generala Hans von Beselera počele su 27. rujna, a sljedećeg dana ujutro, s 173 topa (devet kalibra 305, a četiri 420 mm), započelo je snažno šestodnevno bombardiranje bojišta Dendermonde — Lier. Beseler je odlučio napasti JI odsjek fronta kod Antwerpena iako su tamo rijeke Rupel i Nete pružale braniteljima povoljnije uvjete za daljnji otpor.

Tijek opsade i dolazak pojačanja
Belgijske trupe su do 30. rujna odbačene na liniju utvrda, a svi pokušaji protunapada bili su bezuspješni. Teško topništvo 305 i 420 mm, izvan dometa Belgijanaca, probijala je lako zidove utvrda. Nijemci su 1. listopada u 17h izvršili juriš na utvrde koje su još pružale otpor. Do 2. listopada osvojene su utvrde: Dorpveld, Walem, Tallaart, Koningshooikt i Lier. Posade utvrda preko noći prebačene su na desnu obalu Neta, te su da na toj crti nastavili pružati otpor.

Belgijski kralj Albert I. tražio je još 30. rujna pomoć od Antante. Britanci su bili zainteresirani za obranu Antwerpena te je Prvi lord Admiraliteta, Winston Churchill, stigao 3. listopada u Antwerpenu i zahtijevao da se otpor produži do dolaska pojačanja. Jedna britanska divizija mornaričkog pješaštva (9,000 ljudi) upućena je u Antwerpen, a 1. korpus upućen je u luku Zeebrugge. Prva pojačanja (2,000 ljudi) stigla navečer 3. listopada.

Povlačenje snaga Antante i kraj obrane
Usprkos snažnom otporu, Nijemci su 4. i 5. listopada prešli Netu J od Liera, a 6. listopada kod Duffela, što je natjeralo Belgijance da odustanu od daljeg otpora na ovoj rijeci. Da bi se belgijska vojska spasila od okruženja, naređeno je da se operativne trupe (pod zaštitom belgijske 2. divizije i britanske 4. brigade) sljedeće noći povuku iza Schelde i spoje s britanskim trupama kod Zeebruggea.

Obrana grada povjerena je generalu Victoru Deguiseu i posadnim trupama. On je 7. listopada odbio njemački zahtjev za kapitulaciju, te su oni počeli bombardirati tvrđavu topovima 130 i 150 mm, te su prešli Sheldu kod Schoonaardea i prodrli prema Lokerenu. Deguise je sljedeći dan u 17h započeo povlačenje svojih i brit. trupa.

Iznenađeni povlačenjem, Nijemci su napredovali veoma oprezno i sporo. Kod Moerbekea su blokirali željezničku prugu i presjekli povlačenje protivnika, došlo je do sukoba, pa se znatan dio savezničkih trupa (oko 30,000 Belgijanaca i 2,000 Britanaca), krajnje iscrpljen od gladi i umora, prebacio preko nizozemske granice.

Posljedice sukoba
Prve njemačke trupe ušle su 9. listopada u Antwerpen u gradu su zatekli evakuiranu luku i uništene brodove. Našavši se u beznadnoj situaciji, general. Deguise je pristao na kapitulaciju, tvrđave. Na vrijeme opsade visoke, uočljive utvrde Antwerpena uništene su jer su Nijemci u pokretnoj opsadnom topništvu imali i kalibre 305 i 420 mm. Obrana Antwerpena zadržala je njemačko nadiranje i dala potrebno vrijeme za konsolidiranje bojišnice u Flandriji, odnosno na rijeci Yseru.

Literatura

 "Antverpen (Antwerpen)", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 179. – 180.
 J. Rebold, Die Festungskämpfe im Weltkriege, Zürich, 1938.
 M. Ludvig, Savremene tvrđave (prev. s njem.), Sarajevo, 1940.
 The Battle of the Scheldt, Canadian Army Journal, 4/1954.
 M. Zelenika, Prvi svetski rat 1914., Beograd, 1962.

Bitke Prvog svjetskog rata na Zapadnom bojištu
Britanske bitke u Prvom svjetskom ratu
Njemačke bitke u Prvom svjetskom ratu
Austrougarske bitke u Prvom svjetskom ratu
Belgijske bitke u Prvom svjetskom ratu

Opsada Antwerpena


Regimentul 81 Infanterie a fost o mare unitate de infanterie, de nivel tactic, din Armata României, care a participat la acțiunile militare postbelice, din perioada 1918-1920. Regimentul a făcut parte din compunerea de luptă a Brigăzii 41 Infanterie, comandată de generalul Constantin Dragu, împreună cu Regimentul 82 Infanterie.

Regimentul s-a înființat în baza: Ordinului de chemare nr 167/1919, al Consiliului Dirigint al Transilvaniei, Banatului și al ținuturilor ungurene locuite de Români, prin care a cheamat la arme Corpul Voluntarilor Români în întregime și în afară de aceștia pe toți tinerii născuți în anii 1896, 1897 și 1898 cu excepția maghiarilor și  Instrucțiunilor  Nr 458, ale Secției I/ Comandamentului General Teritorial Sibiu, pentru înființarea armatei din Ardeal, Banat și țările Ungurești, din 22 Ianuarie 1919 st. n.l

Sa înființat la 6 februarie 1919,  în garnizoana Dej și a purtat denumirea de "Regimentul Infanterie Dej". A facut parte din Divizia 16 Infanterie "Bistrița", care a avut în compunere: Regimentele de Infanterie "Dej", "Târgu-Mureș", "Cluj" și "Bistrița", Batalionul de Vânători "Cicsereda" (Miercurea Ciuc), Regimentul de Tunuri "Cluj", Regimentul de Obuziere "Cluj" și Spitalul divizionar "Bistrița".

Prin Ordinul No.1406/aprilie 1919 al Secția Organizare Sibiu VI-VII, Regimentul de Infanterie "Dej" s-a numit Regimentul 81 Infanterie "Dej".

În conformitate cu Ordinul nr. 13960 din 26 septembrie al Secției I din Marele Stat Major, pe data de 15 octombrie 1940, cartierele unităților și formațiunilor de servicii, din subordinea Diviziei 16-a s-au desființat. Acestea cu toate sarcinile de mobilizare au trecut la Divizia 20-a. Partea activă și cea sedentară a Regimentul 81 Infanterie, împreună cu Comanda Brigăzii 16 Infanterie, Regimentul 65 Infanterie Fortificații, Compania 16  Anticar Divizionară au trecut la Regimentul 82 Infanterie.

Compunerea de luptă
În perioada campaniei din 1919, regimentul a avut următoarea compunere de luptă:
Oridinea de bataie. 20 februarie 1919.           a. Stat major Regiment.  Comandant, Colonel Divizioli Carol nobil,  Ajutor, Maior Pârcălab Albert,  Șef Birou mobilizare, Căpitan Theban Odiseus,  Șef Birou instrucție și informații, Căpitan Depner Friedrich,  Adjutant și la Biroul mobilizare, Sublocotenent Medan Cornel,  Ofițer cu tragerile și armătura, Stegar Câmpian Grigore,  Intendent sau ofițer administrație control, Locotenent Hutinger Waldemar,  Medic, Căpitan dr. Fabian Ervin,  Plutonier ajutor cu tragerea, Plutonier major Danciu Alexandru,   Plutonier ajutor cu tragerea, Plutonier major Feldrihan Gheorghe,  Plutonier gornist, Plutonier Igrițan Vasile,  Plutonier sanitar, Elev Plutonier Boroș Ștefan,  Sergent secretar, Elev Plutonier Șavaniu Andrei,  Sergent secretar, Plutonier Rebleanu Iosif,  Sergent secretar, Plutonier Pop Alexandru,  Sergent secretar, Sergent Pocol Gavril,  Sergent secretar, caporal Bercianu Iosif,  Sergent secretar, Caporal Moraru Traian.  b. Batalionul I.   Comandant, Maior Baltezan Iosif,  Ofițer adjutant și informații, Sublocotenent Bodea Romulus,  Companie 1, Comandant, Sublocotenent Dăncuș Alexandru,  Companie 2, Comandant, Locotenent Fredman Sigfried,   Companie 3, Comandant, Locotenent Drăghici Alexandru,  Companie 1 Mitraliere, Comandant, Locotenent Cherecheșiu Vasile.              c. Batalionul II.   Comandant, Căpitan Löhr Friedrih,   Ofițer adjutant și informații, Stegar Manu Aurel,  Companie 4, Comandant, Locotenent Pop Aurel,   Companie 5, Comandant, Locotenent Pop Simion,   Companie 6, Comandant, Locotenent Pop Mihaiu,  Companie 2 Mitraliere, Comandant, Locotenent Rus Ioan.               d. Batalionul III.   Comandant, Căpitan Monda Victor,   Ofițer adjutant și informații, Stegar Perhaiță Victor,  Companie 7, Comandant, Locotenent Reismer Oskar,   Companie 8, Comandant, Locotenent Filipan Teofil,   Companie 9, Comandant, Locotenent Graeser Alfred,  Companie 3 Mitraliere, Comandant, Căpitan Pauer Friedrich.  e. Compania Technică, Comandant, Sublocotenent Ionescu Petru.  f. Plutonul de legături, Comandant, Sublocotenent Haupt Otto.

Campania anului 1919
În cadrul acțiunilor militare postbelice,  Regimentul 81 Infanterie a participat la acțiunile militare în dispozitivul de luptă al Brigăzii 41 Infanterie, participând la Operația ofensivă la vest de Tisa. Regimentul 81 Infanterie, încoporat în Divizia 16 Ardelenă. Regimentul 81 infanterie face parte din grupul de nord, participând la operațiunile înaintate asupra Debreczenului și Nyregyhaza. În cursul zilei de 27 Iulie, regimentul trece Tisa, ocupând satele Bodrog, Keresztur și Zalkod.

Comandanți
 Colonel Divizioli  Carol 1919
Colonel Ionescu Gheorghe Ștefan 1919 – 1921
Colonel Șerb Miron 1921 – 1922
Colonel Mihăilescu Vasile 1922 – 1923
Colonel Aritonovici Ariton 1923 – 1924
Colonel Kolomyjezuk  Alexandru 1924 – 1929
Colonel Ionescu Gheorghe 1929
Colonel Dan Artur 1929 – 1932
Colonel Șiară Ionel 1932-1934
Colonel Constantinescu D. Ioan 1934 – 1937
Colonel Petrescu N. Ioan 1937 – 1939
Colonel Zamfirescu  Stelian 1939-1940.

Note

Bibliografie
 Drăgănescu Constantin, Campaniile din 1848/1849 și 1919 în Transilvania și Ungaria, Tipografia "Isvorul", București, 1930
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Mărdărescu Gheorghe, Campania pentru desrobirea Ardealului și ocuparea Budapestei (1918-1920), Editura Cartea Românească, București, 1921
 Preda Dumitru; Alexandrescu Vasile; Prodan Costică, În apărarea României Mari. Campania armatei române din 1918-1919, Editura Enciclopedică, București, 1994
Regimentul 81 Infanterie ,,Dej" 1919-1940; Colonel (r) Gheorghe Tanco, Editura Risoprint, Cluj-Napoca 2017.
Ordinea de bătaie a Armatei României în Transilvania, iulie 1919

Unități militare române participante la operațiile militare postbelice (1918-1920)

Regimentul 81 Infanterie (1918-1920)


Prvenstvo Šibenskog nogometnog podsaveza (također i kao Liga Šibenskog podsaveza") za sezonu 1965./66. je bila liga 4. stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije.  Sudjelovalo je 6 klubova, a prvak je bio "Metalac" iz Šibenika.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Dalmatinska nogometna zona 1965./66.

Vanjske poveznice

Izvori
<small>
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 1965. godina
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 1966. godina
 Sportske novosti", Zagreb, 19. svibnja 1966., str. 9
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", br. 6601, god. XXII, izdanje od 19. svibnja 1966., str. 7, pristupljeno 17. ožujka 2019.

1965-66
1965-66 Šibenik
Šibenik

Prvenstvo Šibenskog nogometnog podsaveza 1965./66.


An Cyperus eremicus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ilkka Toivo Kalervo Kukkonen. An Cyperus eremicus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus eremicus


Lezay-Marnésia ist der Familienname folgender Personen:

 Adrien de Lezay-Marnésia (1769–1814), von 1806 bis 1810 Präfekt des Département de Rhin-et-Moselle und von 1810 bis 1814 Präfekt des Département Bas-Rhin
 Claude-François de Lezay-Marnésia (1735–1800), französischer Militär, Landwirt, Poet und Enzyklopädist

Lezay-Marnésia


Karaburun aşağıdaki yerleşim birimlerinin ve idari ve coğrafi bölgelerin adıdır:

Coğrafya
 Karaburun Yarımadası - İzmir ilinde Karaburun ilçesine bağlı tamamı ve Çeşme ve Urla ilçesine bağlı kısmını kapsayan yarımada
 Megalo Embolo- Yunanistan'da Selanik kentinin güneybatısında, Angelochori köyünün yanında bulunan bir burundur. Osmanlı döneminde bu yer Türkçe adıyla Karaburun (kimi kaynaklarda Karaburnu) olarak bilinmektedir.

Yerleşim birimleri
 Karaburun - İzmir ili ilçesi
 Karaburun, Gölbaşı - Adıyaman ili Gölbaşı ilçesine bağlı köy
 Karaburun, Doğubayazıt - Ağrı ili Doğubayazıt ilçesine bağlı köy
 Karaburun, İskilip - Çorum ili İskilip ilçesine bağlı köy
 Karaburun, Oğuzeli - Gaziantep ili Oğuzeli ilçesine bağlı mahalle
 Karaburun, Görele - Giresun ili Görele ilçesine bağlı köy
 Karaburun, Arnavutköy - İstanbul ili Arnavutköy ilçesine bağlı mahalle
 Karaburun, Ereğli - Konya ili Ereğli ilçesine bağlı mahalle
 Karaburun, Derik - Mardin ili Derik ilçesine bağlı mahalle
 Karaburun, Bulanık - Muş ili Bulanık ilçesine bağlı köy
 Karaburun, Sorgun - Yozgat ili Sorgun ilçesine bağlı köy

Karaburun (anlam ayrımı)


سعد الدين بن يونس بن عبد الله الجباوي (460هـ- 575هـ) أحد أعلام الصوفيين ومؤسس الطريقة السعدية الصوفية.

مولده ونشأته
ولد في مكة المكرمة عام 460 هـ. حفظ القرآن الكريم ورتله في الحرم المكي وهو في السابعة من عمره، وأتم المرحلة الأولى من تحصيل علومه الدينية لما بلغ اثنتي عشرة سنة وتابع تحصيله وملازمته لوالده الشيخ يونس الشيباني الإدريسي في مجالسه وحلقاته في أروقة الحرم المكي، وحلقات العلماء من مقيمين ومجاورين وزائرين، فحضر دروس التفسير، والحديث والفقه، والتوحيد، على المذهب الشافعي. وكان له عدة أسفار كان أولها باليمن وبلاد المغرب وبلاد الشام وبيت المقدس ومصر، وقيل أنه كان يدون رحلاته وجمعها ولده محمد ورتبها في كتابين الأول : خصصه لرحلاته والثاني : لمروياته.

مؤلفاته
له مؤلفات عديدة لم تزل مخطوطة ومحفوظة في المكتبات العامة والخاصة ومنها :
كتاب الفتوح : يقع في مجلدين من القطع الكبير.
كتاب الهواتف (مجلد)
كتاب الأخبار.
كتاب الوقائع (مجلد)
الورد الكبير والأوسط والصغير والورد الفضي
حزب الفتوحات – حزب الصفا – حزب الأنوار والتحصين –الورد المسبع والمثلث- مجموعة أوراد الليالي والأيام – صيغ الصلوات على النبي .

وفاته

توفي بقرية جبا بمحافظة القنيطرة في سورية سنة 575 هجرية.

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للطريقة السعدية

المراجع

 كتاب الطريقة السعدية في بلاد الشام، محمد غازي حسين آغا، دار البشائر، طبعة أولى، دمشق , 2003 .
 كتاب الوفاء بالعهد، حمودة بن علي حمودة الخضري، الطبعة الثانية، القاهرة , 1383 هـ .

أعلام التصوف

سعد الدين الجباوي


Zeki Ömer Defne (1903, Çankırı - 2 Aralık 1992), Türk şair.

Yaşamı
Zeki Ömer Defne, Çankırı'nın İmaret Mahallesi'nde diğer adıyla Saray Mahallesi'nde 4 numaralı evde, Rumi takvime göre 1319, Miladi takvime göre 1903'te doğmuştur. Asıl adı Mehmet Zeki olup; aile lakabı Hanyalıoğlu'dur. Zeki Ömer Defne, Türk Edebiyatı dergisinden Belkıs Kabaklıoğlu ile yaptığı bir röportajda babasının Zekâi Dede'ye hayranlığı dolayısıyla verdiği "Zekâi" isminin hocaları tarafından "Zeki" olarak değiştirildiğini söyler. Annesi Hacer Hanım, babası Ömer Efendi'dir. 1911 yılında - Balkan Savaşı'ndan bir yıl önce babası askere alınır ve Priştine'ye gönderilir. Bir yıl sonra Balkan Savaşı başlar. O zamandan sonra Defne için sıkıntılı bir hayat başlamıştır. Çok zor şartlar altında eğitimine devam eder. İlk önce rüştiyeyi bitirir, daha sonra Kengrı (Çankırı) Ertuğrul Mekteb-i İdadisinde okur ancak okul hayatı babasız geçer. Bu durum Zeki Ömer Defne'yi çok etkiler. Hocalarının isteği üzerine Ankara Keçiören Muallim Mektebine gider. İdadiyi bitiren öğrenciler Ankara Darülmuallimin son sınıfına kaydolabilmektedir. Bu durum Defne'ye bir yıl sonra öğretmen olma imkânı sağlamıştır. Bu okuldan birincilikle mezun olur.

Ankara Muallim Mektebi'nden mezun olduktan sonra ilkokul öğretmeni olarak görev yaptı. Daha sonra dışarıdan bitirme sınavları yoluyla lise öğretmenliğine geçti. Kastamonu Lisesi'nde Türkçe ve edebiyat öğretmenliği ve yöneticilik yaptı. İstanbul'da Kabataş Lisesi'nde de çalıştı. Sonra İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'nin Türk dili ve edebiyatı bölümünden 1939 yılında mezun oldu. Daha sonra sırasıyla Galatasaray Lisesi'nde, Alman Lisesi'nde, Şişli Terakki Lisesi'nde ve Harp Akademisi'nde edebiyat öğretmeni olarak görev yaptı.

İlk şiiri 1923'te Halk Yolu dergisinde yayınlandı. Halk edebiyatı geleneklerine bağlı ve hece ölçüsünde şiirler yazdı. 1940'tan başlayarak Çınaraltı, Sanat ve Edebiyat, Hareket, Ün, Şadırvan, Edebiyat Dünyası gibi dergilerde şiirleri yayınladı. 1969'da Galatasaray Lisesi'ndeki görevinden emekli oldu. 1970'lerde şiirleri daha çok Varlık dergisinde görüldü.

Anadolu'yu şiirlerinin ana teması olarak aldı. Yurt güzellemeleriyle tanındı. Yazdığı yurt güzellemeleri şiirlerinde Erzurum, Eğin, Ilgaz, Isparta, Bursa, İstanbul, Konya illerini çeşitli özellikleriyle tanıttı.

Güçlü bir anlatıma ve duyarlığa sahip olan şiirleri ancak 1970'lerden itibaren kitaplaşmaya başladı.

Zeki Ömer Defne 2 Aralık 1992'de yaşama gözlerini yumdu. Karacaahmet Mezarlığı'na defnedildi.

Şiir kitapları
 Denizden Çalınmış Ülke (1971)
 Sessiz Nehir (1985)
 Kardelenler (1988)
 Ilgaz
 Orta Anadolu
 Ziller Çalacak

Araştırma kitabı
 Dede Korkut Hikâyeleri Üzerinde Edebi Sanatlar Bakımından Bir Araştırma (1994)

Ayrıca bakınız
 MEB 100 Türk edebiyatçısı listesi

1903 doğumlular
Çankırı doğumlu yazarlar
1992 yılında ölenler
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
Millî Edebiyat zevk ve anlayışını sürdüren şairler
20. yüzyıl Türk şairleri
İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesinde öğrenim görenler

Zeki Ömer Defne


6. januar-diktaturet (, /Šestojanuarska diktatura, ,) var et kongeligt diktatur, der blev etableret i Kongeriget Jugoslavien af kong Alexander. Det varede fra 6. januar 1929, hvor kongen omgik parlamentet og tog direkte kontrol over staten, og varede frem til han blev snigmyrdet i Marseille 9. oktober 1934.

Jugoslavien

6. januar-diktaturet


An Carex lancisquamata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lun Kai Dai. An Carex lancisquamata in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex lancisquamata


Tvrđava u Teočaku, dio prirodno-graditeljske cjeline Starog Teočaka. Od utvrđenog grada danas su ostali samo ostatci. Ostala je samo stara oronula kula.
Podno tvrđave je džamija Fethija, nišani iz osmanskog perioda te osam kamenih granitnih kugli. Objekti čine prirodno-graditeljsku cjelinu odnosno povijesno područje jer su džamija, stari nišani i kamene kugle u podnožju srednjovjekovnog grada. Ostatci srednjovjekovnog grada trebaju hitnu sanaciju, jer su oštećeni i zapušteni. Kompleks je dosta neistražen. Predstavnici Zavoda za zaštitu i korištenje kulturno-povijesnog i prirodnog naslijeđa Tuzlanske županije podnijeli su 2016. godine peticiju za proglašenje prirodno-graditeljske cjeline Stari grad Teočak nacionalnim spomenikom Bosne i Hercegovine. Prije rata bila je pod zaštitom države.
Datira iz 1345. godine. Prema jednim pisanim vrelima čini se da ju je dao podići kralj Tvrtko I. i njegova mati Jelena 1353. godine. Zatim je sagrađeno naselje koje je protjekom vremena i prema okolnostima dobilo ime Stari Teočak.
Prema legendi, tvrđava je podignuta istovremeno kada i tvrđava u Zvorniku te da je kamen do Zvornika prenošen rukama. Tvrđava je bila trokutne osnove, a pretpostavlja se da je to bilo po uzoru na smederevsku tvrđavu.
Smještena je na obroncima planine Majevice. Podignuta je zbog strateški važnog položaja. Vjerojatno je ondašnja tvrđava imala trokutnu osnovu. Stara kula nekada je bila dio srednjovjekovne utvrde i prate ju legende. Kad je uspostavljena redovna osmanska vojska (nizam), svi bosanski stari gradovi i utvrde izgubili su svrhu. 1840-ih su gotovo svi redom napušteni. Kula je danas pod zaštitom tvrđave kugle koje su branitelji utvrde spuštali niz strme litice braneći se od osvajača.
Tvrđava još nije potpuno istražena.

Izvori

Teočak
Utvrde u Bosni i Hercegovini

Tvrđava u Teočaku


Otto Johannes Lundson (født 11. oktober 1867 i Leppävirta, død 11. august 1939 i Salo) var en finsk politiker, som repræsenterede Ungfinska partiet og senere Framstegspartiet.

Han sad i riksdagen 1917–1919, og var finansminister i Juho Vennolas første regering 1919–20.

Eksterne henvisninger
 eduskunta.fi biografi hos Finlands riksdag

Finske landdagsmedlemmer
Ungfinska partiet
Medlemmer af Finlands rigsdag
Finansministre fra Finland
Personer fra Leppävirta

Johannes Lundson


Le trigone submandibulaire (ou région sushyoïdienne) est une zone de la région cervicale antérieure.

Description
Le trigone submandibulaire est situé au-dessous du plan musculaire formé par les muscles mylo-hyoïdiens.

On y distingue trois zones : le trigone submental médian et les trigones submandibulaires latéraux.

Voir aussi
 Région cervicale antérieure

Notes et références

Tête et cou humains

Trigone submandibulaire


Barbro Kollberg (27 de diciembre de 1917 − 6 de marzo de 2014) fue una actriz de cine sueca. Nacida en Eskilstuna, Provincia de Södermanland, Suecia, protagonizó la película de Ingmar Bergman Llueve sobre nuestro amor.

Filmografía selecta
 Hogar de Babilonia (1941)
 Llueve sobre nuestro amor (1946)
 Tierra de ángeles (2004)

Referencias

Enlaces externos

Actores de cine de Suecia
Fallecidos en Estocolmo

Barbro Kollberg


Società Italiana per l'Esercizio Telefonico p.A., comumente conhecida como SIP ou SIPTEL, foi uma empresa estatal italiana, monopolista no setor de telecomunicações.

Fundada em 1964 como uma evolução da Società Idroelettrica Piemontese, desempenhou um papel fundamental no setor de telefonia e, em 1994, tornou-se Telecom Italia.

Ver também
 Telecom Italia
 Telecom Italia Mobile

Ligações externas

Gruppo TIM
Empresas de telecomunicações da Itália
Empresas fundadas em 1964


An Mapania palustris in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Justus Carl Hasskarl ngan Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Fern.-vill.. An Mapania palustris in nahilalakip ha genus nga Mapania, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 M. p. andamanica
 M. p. palustris

Mga kasarigan

Mapania

Mapania palustris


Tomahawk ist ein Open-Source-Medienplayer für die Betriebssysteme Windows, macOS und Linux.
Merkmal der Software ist insbesondere die Suchfunktion für Musik in verschiedenen Streamingdiensten. Zudem kann das Programm auch als Peer-to-Peer-Client verwendet werden. Die Entwicklung wurde im Jahr 2017 eingestellt.

Hintergrund

Die Einbindung der verschiedenen Streamingdienste ist technisch über Software-Plug-ins realisiert (sogenannte Content-Resolver-Plug-ins).

Die erste Version 0.0.1 wurde am 25. März 2011 veröffentlicht. Anfang 2017 wurden die Entwicklungen am Projekt eingestellt. Die ehemalige offizielle Projekt-Webseite www.tomahawk-player.org ist genauso wie das ehemalige Community-Portal www.toma.hk nicht mehr erreichbar.

Unterstützte Streamingdienste

Die Software unterstützt die folgenden Streamingdienste: Spotify, YouTube, Jamendo, Grooveshark, Last.fm, SoundCloud, ownCloud, 4shared, Dilandau, Official.fm, Ampache, Subsonic, Google Play Music, Beats Music, Beets, Rdio (derzeit nur für Android), Deezer (derzeit nur für Android).

Weblinks

 Quellcode auf Github

Einzelnachweise

Freier Medienspieler
Windows-Software
Linux-Software
MacOS-Software

Tomahawk (Medienplayer)


Søren Wærenskjold (Mandal, 12 de março de 2000) é um desportista norueguês que compete no ciclismo na modalidade de rota. Ganhou uma medalha de prata no Campeonato Europeu de Ciclismo em Estrada de 2021, na prova de contrarrelógio sub-23.

Medalheiro internacional

Palmarés
 2020
 Volta a Rodas, mais 2 etapas
 3.º no Campeonato da Noruega Contrarrelógio

 2021
 1 etapa da Corrida da Paz sub-23
 2.º no Campeonato da Noruega Contrarrelógio
 2 etapas do Tour de l'Avenir
 2.º no Campeonato Europeu Contrarrelógio sub-23

Referências

Ligações externas

Ficha em sitiodeciclismo.net.

Ciclistas da Noruega

Søren Wærenskjold


Babajimi Abiola " Jimi " Manuwa (født den 18. februar 1980)  er en amerikansk født engelsk MMA-udøver, der konkurrerer i light heavyweightdivision i Ultimate Fighting Championship.  er han #11 på den officielle UFC light heavyweight-rangliste .

Tidlige liv
Manuwa blev født i Californien og boede der indtil en alder af tre, da hans far flyttede familien tilbage til Nigeria.  Han flyttede til London i England i en alder af 10 år. Han kom i problemer som teenager og færdiggjorde ikke skolen. Efter at være blevet dømt for konspiration mod indbrud blev han sendt i fængsel i 2002 og kom ud i 2003.

MMA-karriere
Manuwa begyndte at træne MMA i 2007 efter en vægtløftningsskade, hvor han sprængte en brystmuskel. Han træner i øjeblikket på Keddles Gym med Alan Keddle og Dino Miringou og hos Nova Força BJJ med Ricardo da Silva.

Ultimate Fighting Championship
Efter at have afslået en UFC-kontrakt et par år tidligere, underskrev Manuwa kontrakt med organisationen i juli 2012.

Manuwa fik sin UFC debut mod TUF 8-deltageren Kyle Kingsbury på UFC på Fuel TV 5, hvor han vandt i 2. omgang på TKO da ringlægen stoppede kampen.  Stoppet blev erklæret, efter at Kingsburys venstre øje var svulmet så meget op at det var blevet lukket.

Manuwa mødte Alexander Gustafsson på UFC Fight Night 37 den 8. marts 2014.  Han tabte kampen via TKO i anden omgang.   Begge deltagere blev tildelt en Fight of the Night-bonusprisen for kampen.

Manuwa mødte Anthony Johnson den 5. september 2015 på UFC 191 .  Han tabte kampen via knockout tidligt i 2. omgang.

Manuwa mødte Ovince Saint Preux den 8. oktober 2016 på UFC 204 .  Han vandt kampen via knockout i 2. omgang og blev tildelt en Performance of the Night-bonuspris.

Manuwa mødte Volkan Oezdemir den 29. juli 2017 på UFC 214 . Han tabte kampen via knockout i første omgang.

Manuwa mødte Thiago Santos den 8. december 2018 på UFC 231.  Han tabte kampen via knockout i 2. omgang.

Manuwa mødte Aleksandar Rakić den 1. juni 2019 på UFC Fight Night 153.  Han tabte kampen via knockout på grund af et hovedspark i første omgang.

Privatliv
Manuwas forældre er britiske statsborgere af Yoruba- afstamning. Han blev født i Californien og tilbragte sine tidlige år i Nigeria, før han bosatte sig i London i en alder af 10 år. MTV UK lavede en dokumentar om MMA i Storbritannien, hvor Manuwa, Jack Marshman og Cory Tait blev optaget i optakten til deres kampe og den involverede træning og livsstil.

I 2014 viste Manuwa sine tatoveringer for PETAs anti-pels "Ink Not Mink" annoncekampagne.  Jimi blev fængslet for sin rolle i et indbrud i 2002. Han blev løsladt i 2003.

Mesterskaber og præstationer

MMA

 Ultimate Fighting Championship
 Fight of the Night (2 gange) vs. Alexander Gustafsson og Jan Błachowicz
 Performance of the Night (2 gange) vs. Ovince Saint Preux og Corey Anderson
 Ultimate Challenge MMA
 UCMMA Light heavyweight Championship (1 gang, først)
 Fem succesfulde titelforsvar
 MMAjunkie.com
 2018 Round of the Year (1. omgang) vs. Thiago Santos
 2018 December Fight of the Month vs. Thiago Santos

Referencer

Eksterne henvisninger

MMA-udøvere fra USA
MMA-udøvere fra England
Pages with unreviewed translations

Jimi Manuwa


Acıağaç (Quassia amara), Simaroubaceae (kokarağaçgiller) familyasından 2-3 metre boyunda küçük bir bitki türü.

İnce kabuklarının üzerinde sarı benekler vardır. Çiçekleri kırmızıdır. Sıcak ülkelerde yetişir. Bu ülkelerde acı ağaç kabuklarından yapılan kaplardan su içenlerin kuvvetleneceğine inanılır.
Hekimlikte; kökü, kabuğu ve odunu kullanılır. Etkili maddesi "Quassine"dir. Çok acıdır.

Simaroubaceae

Acıağaç


Michael Thomas Mauldin (born October 30, 1953) is an American media proprietor and record executive. He is CEO of Mauldin Brand AC/VC and serves as Chairman for the Black American Music Association; a 501(c)(6) trade association. He is also the Managing Director for 2475 AtVille Entertainment. Mauldin is owner of Air Control Music publishing and he is a live event producer and CEO of Scream Nation, a concert tour joint venture for the world famous "Scream Tour".

Mauldin is former President of Columbia Records Black Music Division and former Senior Vice President of Columbia Records Group, a talent manager, and is the father of recording artist/producer/Hall of Fame songwriter Jermaine Dupri.

In 1993, Mauldin helped Jermaine Dupri (his then 19-year-old son) establish his record label So So Def Recordings and was instrumental in helping Dupri and the So So Def artists achieve worldwide acclaim. Mauldin is the executive producer of albums including JE Heartbreak II by Jagged Edge, Timeless, Uncovered/Covered, and Things That Lovers Do by Kenny Lattimore & Chante' Moore, Comin' from Where I'm From: Live & More by Anthony Hamilton, Beware of Dog (album), Doggy Bag, and Heartthrobs Live by Bow Wow, Jump/Lil Boys in Da Hood by Kris Kross, Off the Hook by Xscape, 12 Soulful Nights of Christmas, and Like Mike (soundtrack).  Most recently he is noted as an executive producer for "Amplified"; a seductive digital entertainment show, addressing the state of Black American Music; its foundation, preservation and innovation.

Early life
Born and raised in Murphy, North Carolina, Mauldin later left Murphy for Atlanta, Georgia at the age of 20.

Career
Beginning in 1976, Mauldin was a roadie for the disco, jazz, funk band "Brick".  He later helmed a successful tour production & management business, with acts & clients including Cameo, The S.O.S. Band, Sister Sledge, The Reddings, Earth, Wind & Fire, Anita Baker, The original "New York City Fresh Fest", Luther Vandross. and more.

As President of Columbia Records, Mauldin directed the early careers of "Destiny's Child" (adding "Child" to be used in their stage name) and "Alicia Keys" (adding "Keys" to Alicia's stage name).  Mauldin oversaw numerous multi-platinum releases from artists including Maxwell, Fugees, Lauryn Hill, Wyclef Jean, Nas, Men In Black soundtrack, Love Jones soundtrack and more.

References

External links

[ Michael Mauldin discography credits as executive producer/producer, management, direction at AllMusic.com]

1953 births
Living people
American music industry executives
American music managers
Businesspeople from Atlanta
Businesspeople from North Carolina
Music promoters
Record producers from North Carolina
Record producers from Georgia (U.S. state)
Sony Music
Columbia Records
African-American record producers
African-American businesspeople
People from Murphy, North Carolina
21st-century African-American people
20th-century African-American people

Michael Mauldin (producer)


Andreas Vesalius (d. 31 Aralık 1514, Brüksel - ö. 15 Ekim 1564, Zakintos), Roma İmparatoru V. Charles'ın eczacısının oğlu olarak Brüksel'de doğmuştur. Antik Çağ'dan beri süregelen insan bedeni hakkındaki yanlış düşünceleri düzelten anatomist ve doktordur. Tıp kökenli bir ailede büyümüştür.  Babası imparatorun başeczacısıydı. Ailesi küçük yaştan itibaren onu tıbbı düşünceleri okuması için cesaretlendirmişti. Önce Leuven'de sonra Paris Üniversitesi'nde eğitim gördü ve daha sonra İtalya'da Padova Üniversitesi'nde anatomi kürsüsünde ders vermeye başladı. Bu sırada Galen'in eserlerini incelemeye başlayan Vesalius; onun insanın anatomik yapısı hakkında verdiği bilgilerin hatalar içerdiğini ve bu hataların kaynağının, bu konudaki çalışmaların hayvanlar üzerinde yapılmasına ve elde edilen verilerin insanlara mâl edilmesinden kaynaklandığını ileri sürdü. Ona göre insan anatomisi ile ilgili bilgi en iyi biçimde, sadece sağlıklı bir insan vücudunun incelenmesi ile elde edilebilirdi.

O zaman ameliyat ve anatomi tıbbın önemli dalları olarak görülüyordu. Vesalius, bu iki dalın birbirine bağlı olduğuna inanıyordu. Öğrencilerine örnek olması için özellikle kendisi kan ve sinir sisteminin anatomik tablolarını oluşturmuştur.

Aynı yıllarda Vesalius, o dönemlerde popüler bir tedavi yöntemi olan kan alma ile ilgili bir kitapçık yayınlamış. Kanın vücudun neresinden alınması gerektiğiyle ilgili o dönemde şüpheler vardı. Vesalius'un kitapçığı bunu açıklamış ve tıpta insan vücudunun yapısını anlamanın önemini bir kez daha vurgulamıştır.

Vesalius, 1537 sonbaharında Padua'ya gitti ve lisans derecesini Louvain'de aldığı için buraya yüksek lisans öğrencisi olarak kaydoldu. Ancak bilgisi o kadar genişti ki iki günlük sınavdan sonra doktor derecesini –hem de şeref payeleriyle birlikte- aldı ve ertesi gün de cerrahi anatomi hocalığı görevini kabul etti. Açıkçası Vesalius olağanüstü yetenekliydi.

Vesalius, Padua'da çalışmaya başlar başlamaz bir yenilik getirdi. Bütün kadavra çalışmalarını bizzat kendisi yaptı ve öğrencilerin işini kolaylaştırmak için dört büyük anatomi çizimi kullandı. Bunlardan biri çalındı ve yayınlandı. Vesalius çalışmalarının başkaları tarafından çalınıp yayınlanmasını önlemek için diğerlerini kendisi yayınladı ve bunlara Hollandalı sanatçı ve Titian'ın öğrencisi Jan Stephen'in yaptığı insan iskeletine ait üç çizim ekledi. Ancak bekleneceği gibi bu çizimler ve eserler hala Galen etkisindeydi. Vesalius Padua'daki mevkînden mümkün olduğu kadar çok kadavra çalışması yapmak için yararlandı ve hem insan hem hayvan kadavralarını kullandı. Burada beş yıl boyunca yaptığı kadavra çalışmalarında elde ettiği sonuçlar Galen'inki ile farklıydı. 1539'da Padua Ceza Mahkemesi hakimi Marcantonio Contarini'nin yardımı sayesinde idam edilen suçluların cesetlerini temin etti. Contarin, infazları Vesalius'un çalışmalarına uygun olarak bazen geciktirmekteydi. Dolayısıyla Vesalius çok sayıda kadavra üzerinde çalışma imkânı buldu. Böylece tekrar tekrar karşılaştırmalı diseksiyonlar yaptı. Ve Galen'in bilgisinin güvenilir olmadığını kanıtladı. 1539'da Galen'e açıkça meydan okuyacak kadar kesin bulgular elde etti. Ve Galen'in çalışmalarının sonuçlarının bir maymuna ait olduğunu ispat etti. Galen'in 200'den fazla hatasını düzeltti.

Vesalius, anatomi konusundaki çalışmalarını 1543'te 'De Humani Corporis Fabrica  ismini verdiği resimli kitabında toplamıştır. Batı tıbbının tartışmasız en önemli eseridir. Bu kitap modern anatomik tedavinin ilki sayılır. Bu kitabın önemini "Vesalius bu kitap olmasaydı sadece bir hayalet olurdu" sözüyle anlatmak mümkündür. Her ne kadar kitap ilk defa teorileri görsellerle desteklese de insanların birçoğu Galen'in doğru olduğuna inanmaya devam etti. 1555'te Vesalius kalbin anatomik yapısı ile ilgili kısımdaki hataları düzeltip eklemeler yaptıktan sonra, kitabının bir özetini yayınlamıştır.

Bundan sonra Vesalius iki yıl boyunca çalışmalarının sonuçlarını yazdı.çizimlerini baskıya hazırlarken ne zamandan ne de masraftan kaçındı. En iyi çizim ustalarını ve en ince çalışan Venedikli tahta oymacılarını tuttu. Matbaacı olarak Basel'deki Joahannes Oporinus'u seçti. Basıma eşlik etmek için bizzat Basel'e gitti. Eseri Rönasans kitapçılığının ulaştığı en yüksek kalitenin muhteşem bir örneğiydi. Eser 17 tam sayfa çizim yanında metin içinde çok sayıda şekil içermekteydi. Bu şekiller bugüne kadar yapılmış ağaç baskılarının en güzel örneğiydi. Sık dizilmiş 600 sayfadan oluşan eserin metni 7 bölüm veya kitaptan oluşmaktaydı.Birinci kitap kemikler ve eklemlerle ilgiliydi. Ve beş değişik insan ırkına ait kafatası çizimlerini içermekteydi. Bunlar karşılaştırmalı etnografyaya ait ilk çizimlerdi.İkinci kitap kaslarla ilgiliydi ve kitabın çizimlerinin en ünlü olan bölümüydü.Üçüncü kitap işe kalp ve kan damarlarıyla ilgiliydi. Burada vesalius kanın karaciğerde yapıldığına ve kalbin iki karıncığı arasındaki semptumdan geçtiğine dair Galenci görüşü benimsemişs ise de şüphelerinin olduğu açıktı. Zira'' kanın görünmez delikler vasıtasıyla sağ karıncıktan sol karıncığa geçmesini sağlayan Tanrı'nın sanatına hayran oluyoruz'' ifadesini kullanmıştır. 12 yıl sonra yayınlanan 2. baskıda ise daha kesin olarak hiçbir şeyin karıncıklar arasında geçiş yapamayacağını söyledi.Dördüncü kitap sinir sistemiyle ilgiliydi. Burada Vesalius, Galen'in ileri sürdüğü gibi sinirlerin içinin boş olmadığı sonucuna varmıştı ki bu doğruydu.Beşinci kitap  karın organlarıyla ilgiliydi.Altınca kitap göğüs organlarıyla ilgiliydi. Bu sonuncu bölümde kalbi tanımlamış ve onu kasa benzetmişti.Yedinci kitap''' beyni tanımlamış ve o zamana kadar bilinmeyen kısımlarını göstermişti. İşte bu sonra kısımda ince damarlardan meydana gelen rete mirabile (harika ağ), Galen'in ve diğerlerinin ileri sürdükleri gibi insan beyninin altında olmadığını sadece toynaklı hayvanların beyninde bulunduğunu açıklamıştır.

Eser o zaman akademik çevrelerde oldukça büyük eleştirilere yol açmıştır.

Saray hizmetine girmek ailesini eski bir geleneği olduğundan Kutsal Roma İmparatoruna baş vurmuş ve hemen saray hekimlerinden biri olarak tayin edilmiştir. Bu bilim için bir talihsizlikti. Çünkü kendisinin de hiç çekinmeden belirttiği gibi artık zamanın büyük bir kısmını ''safra hastalıklarına, mide-bağırsak düzensizliklerine ve kronik halsizliğe'' ayıracaktı. Ancak bir kere imparatorluk hizmetine girince ayrılamazdı ve imparator tahttan çekilinceye kadar 13 yıl boyunca bu görevde kaldı. Bu görevi sırasında bazen askeri cerrah olarak çalışmak zorunda kaldı. Yolu tıp okuluna yakın düştüğünde otopsilere katıldı. Zamanın izin verdiği sürece araştırmalar yaptı. Yıllar geçtikçe bazı cerrahi tekniklerinin ayrıntılarını geliştirdi. Fabrika'yı tamamlayıcı birkaç kitap yazdı. Eleştirilere cevap verdi böylece ikinci baskının içeriğini yeniden düzenledi. Bütün bunlara rağmen Vesalius'un şöhreti esas olarak Fabrika'ya dayanır.17.yüzyıl sonuna gelindiğinde artık Vesalius'un Fabrika'sı akademisyenler ve pratisyen doktorlar tarafından hemen hemen her yerde kabul edilmiştir.

Vesalius Padua'yı terk ettikten sonra yerine Matteo Colombo, daha sonra da yetenekli bir hekim fakat başarısız bir cerrah olan Gabriele Falloppio geçti. Falloppio Fabrika'ya bir açıklama yazdı ve bazı yanlışları düzeltmeye çalıştı. Bunu yaparken ''İlahi Vesalius''a olan saygısını belirtmekte geri kalmadı.

1543'te o zamana dek yazılmış en büyük bilim kitaplarından biri olan İnsan Vücudunun Yapısı''; anatomi biliminin akademik bir uğraş olarak kabul edilmesini sağladı. 17. yüzyıla kadar Vesalius'un kuramları hemen hemen tüm Avrupa'da kabul gördü.

15 Ekim 1564'te Yunanistan'ın Zakintos adasında ölmüştür.

Galeri

1514 doğumlular
Brüksel doğumlular
1563 yılında ölenler
Belçikalı hekimler
Rönesans'ta kişiler
Anatomistler

Andreas Vesalius


Neumayer ist ein Einschlagkrater im äußersten Südosten der Mondvorderseite, südöstlich des Kraters Helmholtz und nordwestlich von Hale.
Der Kraterrand ist stark erodiert, das Innere weitgehend eben.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Geophysiker und Polarforscher Georg von Neumayer offiziell benannt.

Weblinks

 Neumayer auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)
Georg von Neumayer

Neumayer (Mondkrater)


Andreas Axel Janota Wilson (nacido el 7 de marzo de 1981, Estocolmo, Suecia) es un actor sueco que interpretó el personaje principal de la película nominada al Oscar (película extranjera) Ondskan.

Filmografía
 The Italian key (2011)
 Sebastians Verden (2010)
 Bicycle Bride (2010)
 Stone's War (2008)
 Colorado Avenue (2007)
 Kill Your Darlings (2006)
 Babas bilar (2006)
 Animal (2005)
 Den utvalde (2005)
 Ondskan (2003)

Actores de cine de Suecia
Modelos masculinos de Suecia
Nacidos en Estocolmo

Andreas Wilson


Parodia crassigibba ist eine Pflanzenart aus der Gattung Parodia in der Familie der Kakteengewächse (Cactaceae). Das Artepitheton crassigibba leitet sich von den lateinischen Worten crassus für 'dick' sowie gibba für 'Wölbung' ab und verweist auf die aufgewölbten Höcker der Art.

Beschreibung
Parodia crassigibba wächst einzeln. Die glänzend dunkelgrünen, niedergedrückt kugelförmigen Triebe erreichen Durchmesser von 4 bis 17 Zentimeter. Sie besitzen einen unbedornten Triebscheitel. Die zehn bis 15 niedrigen und gerundeten Rippen sind mit breiten, kinnartigen Höckern besetzt. Die zwischen den Höckern befindlichen Areolen sind weiß. Die etwas gebogenen Dornen liegen mehrheitlich an der Trieboberfläche an. Sie sind weiß bis grau oder hellbraun gefärbt. Die Dornen weisen eine Länge von 0,5 bis 3 Zentimeter auf. Die Dornen gliedern sich in bis zu einen Mitteldorn und sechs bis 14 Randdornen.

Die Blüten erreichen Längen von 4,5 bis 6 Zentimeter und ebensolche Durchmesser. Die Blütenfarbe ist sehr unterschiedlich. Sie ist weiß bis gelb oder rötlich purpurfarben. Ihr Perikarpell ist stark bewollt und mit nur wenigen Borsten bedeckt. Die Narbe ist dunkelpurpurfarben. Die grünen tönnchenförmigen Früchte sind angeschwollen und mit weißer Wolle und gelben Borsten besetzt. Sie sind bis zu 1,5 Zentimeter lang. Die Früchte enthalten halbkugelförmige, trübschwarze Samen, deren vorstehendes Hilum korkig ist.

Verbreitung, Systematik und Gefährdung
Parodia crassigibba ist im brasilianischen Bundesstaat Rio Grande do Sul verbreitet.

Die Erstbeschreibung als Notocactus crassigibbus durch Friedrich Ritter wurde 1970 veröffentlicht. Nigel Paul Taylor stellte die Art 1987 in die Gattung Parodia. Ein nomenklatorisches Synonym ist Ritterocactus crassigibbus  (1999).

In der Roten Liste gefährdeter Arten der IUCN wird die Art als "", d. h. als vom Aussterben bedroht geführt.

Nachweise

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

Parodia (Kakteen)
Crassigibba

Parodia crassigibba


Larm / Noise er en eksperimentalfilm fra 1995 instrueret af Trine Vester efter eget manuskript.

Handling
En animation over lydbilledet fra en togtur og en cykeltur - et forsøg på at frigøre de usynlige billeder i larmen som en meditation over begrebet bevægelse. Direkte animation og digitalt videomix.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1995

Larm / Noise


Fünflinden ist ein deutscher Ortsname:
 Fünflinden, bis 1942 Wyschetzin, Kreis Neustadt, Westpreußen, seit 1945: Wyszecino, Dorf im Powiat Wejherowski, Woiwodschaft Pommern, Polen
 Fünflinden, Kreis Königsberg/Samland, Ostpreußen, seit 1946: Prochorowka (Kaliningrad), Siedlung im Rajon Gurjewsk, Oblast Kaliningrad, Russland

Fünflinden


El Renault ZOE es un automóvil eléctrico producido por el fabricante francés Renault. Tiene un motor de  y 220 N·m. La batería es de iones de litio y tiene una capacidad de 22 kWh, 41 kWh y 50 kWh, alcanzando una autonomía real de hasta unos 390 km en homologación WLTP, dependiendo de la capacidad de la batería. Se presenta en tres versiones Life, Intense y Zen.

Historia
Ha habido tres diferentes prototipos de Renault ZE antes de entrar en producción. La renovación del modelo en 2017 le sirvió para posicionarse como coche eléctrico más vendido por encima del BMW i3 y el Nissan Leaf, y siendo el único que superó las 1.000 unidades (1.327 matriculadas)

Zoé City Car

El Renault Zoé city car es un automóvil de alta gama del segmento A. Fue presentado en el salón de Ginebra de 2005. Posee un motor de 1.2 L de cilindrada con una potencia de 100 CV. La configuración de los asientos es 3+1. Además posee una caja de cambios de 5 velocidades que se acciona con dos levas ubicadas a los costados del volante, al igual que los automóviles de F1.

ZOE Concept

Este fue presentado en el Salón de Frankfurt de 2009 para mostrar la nueva versión del Renault Clio. Tiene un motor eléctrico de 96 CV y una velocidad máxima de 140 km/h

ZOE Preview

Fue presentado en el Salón de París de 2010. Esta versión es una vista previa de como se verá en la calle, cuando salga a la venta en 2012. Se han cambiado las especificaciones técnicas, con una velocidad máxima de 135 km/h y una potencia de 89 CV.

Características Renault ZOE

La versión de producción del ZOE se anunció en marzo de 2012 en el Salón del Automóvil de Ginebra. Al igual que en la versión 2010 el diseño es de Jean Semeris.

Tiene una carrocería hatchback de 5 puertas.

Mide 4084 mm de largo, un poco más que el Renault Clio.

El Renault ZOE fue diseñado desde cero para ser un vehículo eléctrico y lleva las baterías en el piso. La capacidad del maletero es de 338 L.

El asiento trasero es abatible.

No dispone de luces antiniebla, ni siquiera como opción.

Motor
El ZOE está equipado con un motor eléctrico de 65 kW (88 CV), con 220 Nm de par motor desde las 250 rpm.

Tiene tracción delantera. Se maneja como un coche automático.

Tiene una velocidad máxima de 135 km/h .

Incorpora frenado regenerativo de nueva generación.

Batería
La batería es de iones de litio y tiene una capacidad de 22 kWh. Lleva 192 celdas de LG Chem distribuidas en 12 módulos, con 400 V nominales.

A finales de 2016 se lanzó la versión con una batería de 41 kWh producida por LG Chem. Ocupa el mismo espacio que la de 22 kWh.

La temperatura ideal para las baterías es de unos 23 °C, y entre 0 y 45 °C no necesitan ser climatizadas. Si la temperatura se acerca a los 45 °C se activa la climatización por aire forzado y ese aire se refrigera mediante líquido frío aportado por la bomba de calor. El aire circula por un circuito que pasa entre los módulos de batería.

En septiembre de 2016, Renault anunció la posibilidad de adquirir las baterías en propiedad, anteriormente las baterías se alquilaban por €79 al mes (IVA incluido), con un tope anual de 12.500 km, modificable (posteriormente, con kilometraje ilimitado). Este precio incluye la garantía y el reciclaje cuando la batería acabe su vida útil, además de la sustitución de la batería de forma gratuita si la batería se estropea o si la capacidad de carga desciende del 75%. Nissan y Smart también ofertan la posibilidad de alquilar las baterías como opción en el Nissan LEAF y en el Smart ForTwo Electric Drive.

La cuota mensual por el uso de la batería y el software que acompaña es un ejemplo de uso de la tecnología gestión digital de derechos para impedir la competencia, muy alejado del software abierto, lo que ha sido duramente criticado.

La mayor batería que ofrece Renault es la de 52 kWh y 390 km de autonomía, con posibilidad de carga rápida (opcional) en continua de 50 kW y alterna trifásica de serie a 22 kW.

Autonomía
La batería original era de 22 kWh con una autonomía de 210 km según el ciclo NEDC.
La autonomía real se estima entre los 100 y los 150 km, dependiendo de las condiciones de conducción, siendo la inferior cuando bajan las temperaturas en invierno.

En 2017 se actualizó a una batería de 41 kWh que ocupaba el mismo espacio que la anterior de 22 kWh, con aproximadamente el doble de autonomía, 400 km según el ciclo NEDC, aunque Renault espera una autonomía real de unos 300 km.

En 2019, coincidiendo con la presentación del restyling del modelo, se añadió a la gama una batería de 52 kWh, la mayor ofrecida para el modelo hasta su actualidad.

El consumo según Renault es de 146 Wh/km.

Recarga

Las recargas se pueden realizar de varios modos, alcanzando el lleno desde vacío desde 30 min hasta las 9 horas, dependiendo de la potencia de la toma de corriente disponible, que puede variar entre los 3 y los 43 kW, gracias al cargador Camaleón (conector tipo 2) integrado en el coche.

El ZOE puede cargar en monofásica a 3 y 7 kW (aproximados) y a 11, 22 y 43 kW en trifásica.

 Carga Estándar: permite efectuar una recarga completa entre 6 y 9 horas (en función de la potencia disponible) conectando simplemente el coche a un punto de recarga público o doméstico con una potencia mínima de 3 kW
 Carga acelerada 22 kW: recarga el 80% de la batería en 1 hora en un punto de recarga público.
 Carga rápida 43 kW: recarga el 80% de la batería en 30 min, en un punto de recarga público.

Lleva un cable de color azul conector tipo 2 ("mennekes") de unos 6 m, preparado para carga monofásica y trifásica en "modo 3". No está disponible la recarga directa en "modo 1" con conector Schuko, pero puede usarse un CRO (o cargador ocasional) en "modo 2" con dicho conector.

Los requisitos que debe de reunir el punto de recarga para el ZOE son:
 La instalación eléctrica debe de tener neutro.
 La diferencia entre neutro y tierra debe ser menor de 10 V. En caso contrario, la instalación dispondrá de una derivación.
 La resistencia de tierra debe ser menor de 150 Ohms/m. Para conocer este dato se utiliza un  telurómetro.
 Es importante que el nivel de ruido no supere el 4% del voltaje entre fase y neutro.
 La distorsión armónica tiene que cumplir la normativa IEC 61000-2-1.

Climatización
Lleva un equipo de climatización eléctrico con un compresor de aire acondicionado eléctrico con bomba de calor para la calefacción. El aire que entra en el habitáculo es filtrado por un filtro de carbón activo que absorbe impurezas y partículas.

La climatización, no la simple ventilación, puede reducir la autonomía del vehículo.

Multimedia
El sistema R-Link de Renault viene de serie en todos los acabados del ZOE. En él se muestran los datos del coche, se maneja el sistema de audio, la navegación o la programación de las recargas o climatización. Se puede utilizar mediante órdenes de voz y tiene Bluetooth para manos libres y streaming de música.

También es posible usar Android Auto.

Seguridad
Lleva cuatro airbags, frontales y laterales para cabeza y tórax.

La seguridad activa consta de ABS, TCS, ESP, EBD.

De serie lleva limitador/regulador de velocidad, bloqueo automático de las puertas y activación de las luces de emergencia en caso de una frenada brusca.

En caso de siniestro, se desactiva la batería automáticamente para evitar cualquier problema.

Está equipado con el Z.E. Voice: un sonido exterior que alerta a los peatones de la llegada del vehículo y permite así estimar la velocidad, ya que la frecuencia del sonido varía con la velocidad del coche.

El Renault ZOE de 2013 obtuvo una calificación de 5 estrellas en la prueba Euro NCAP.

Ruedas
Monta ruedas de 15 o 16 pulgadas según versiones. Los neumáticos de referencia son 185/65 R 15.

Usa los neumáticos Michelin Energy E-V, diseñados para vehículos eléctricos.

No lleva rueda de repuesto. Dispone de un kit antipinchazos con bomba de inflado.

Suspensión
La suspensión trasera es de eje tirado semirrígido y el eje delantero utiliza una McPherson independiente.

Frenos
Los frenos delanteros son de discos ventilados de 258 mm y los frenos traseros son de tambores de 228 mm.

CanZE
CanZE es una aplicación bastante empleada por los usuarios del ZOE, que muestra estadísticas de conducción y otra información sobre el coche, que no aparece en el ordenador de a bordo o visualizador y que utiliza un adaptador bluetooth OBDII (ELM327) o un adaptador CanSee y un dispositivo con Android o iOS.

La pantalla se compone de los siguientes elementos:
 Carga. La pantalla de carga ofrece alguna información sobre el proceso de carga. Se trata de una pantalla de texto, ya que está pensada para ser utilizada mientras está aparcado y se está cargando. Está compuesta de los siguientes campos:
Potencia máxima que puede suministrar el cargador (Potencia de carga disponible kW).
Máxima potencia de carga que acepta la batería (Max Battery charge/regen kW). Si el cargador es capaz de suministrar más de este valor, es posible que el usuario desee considerar la finalización de la sesión. Este valor está influenciado principalmente por el SOC (cuando está por encima del 70% aproximadamente) y por las temperaturas muy altas y muy bajas.
Potencia de la batería (positivo durante la carga).
El estado de carga (SoC) y el estado de salud (SoH), ambos en porcentajes de la batería.
Conducción: La pantalla de conducción proporciona información adicional mientras se conduce. La información importante se muestra de forma gráfica o en una tipografía enorme:
La posición del pedal y el par aplicado. El par motor corresponde a la fuerza que debe aplicar el motor.
La velocidad real.
La distancia al destino. También puede utilizar la distancia duplicada para un viaje de ida y vuelta.
La distancia disponible en el destino es la distancia disponible en la batería según el coche, menos la distancia restante hasta el destino.
SOC en porcentaje. Esto puede ser útil para ver si el viaje de vuelta se puede hacer sin cargar.
Potencia máxima de carga/regeneración de la batería de tracción. Cuanto más alta, más rápido se puede cargar y mejor se puede regenerar al frenar.
Frenado por fricción. Esta es una barra de progreso roja sin unidades que muestra un producto de la velocidad y la presión en el sistema de frenos de fricción, por lo que muestra aproximadamente la pérdida de energía durante el frenado
 Firmware: Simplemente inicie esta pantalla y CanZE consultará continuamente las 16 ECUs conocidas para su versión de software
 Frenado: Mucha gente intenta ampliar la autonomía evitando el frenado por fricción, pero el coche no indica realmente cuándo entra en acción el frenado por fricción. La realidad es que el frenado por fricción se inicia muy pronto al pisar el pedal de freno, pero afortunadamente de forma muy leve. Esta pantalla muestra los distintos parámetros de frenado.
 Mapas de calor: Un mapa de calor es una representación en color de muchos valores. Está pensado para ver rápidamente los valores que se alejan de un valor medio. El voltaje de las 96 celdas de la batería debe ser aproximadamente el mismo (dentro de los milivoltios). La temperatura de los compartimentos de las celdas no debe desviarse más de 2 grados centígrados. En circunstancias normales, las diferencias de voltaje se acumulan y el sistema de gestión de la batería está constantemente igualando esas diferencias mediante el control de cada celda y cargándolas de forma ligeramente diferente. Las diferencias de temperatura se igualan por sí solas.
 Neumáticos: si elu coche está equipado con TPMS (obligatorio desde septiembre de 2015 en Europa), esta pantalla te mostrará el estado del neumático y la presión. Para utilizarla debes conducir durante un par de minutos, ya que eso hará que los sensores de tus neumáticos envíen sus mediciones.Si el estado se muestra OK pero todas las presiones de los neumáticos son 0, probablemente no es un coche equipado con TPMS, o las ruedas no tienen sensores TPMS.

Galería

Véase también
 Anexo:Automóviles eléctricos

Referencias

Enlaces externos

Modelos de automóviles eléctricos
Renault
Prototipos de Renault

Renault ZOE


The Senate of the Republic, () constitutionally Chamber of Senators of the Honorable Congress of the Union (), is the upper house of Mexico's bicameral Congress. It currently consists of 128 members, who serve six-year terms.

History
Bicameral legislature, including the Senate, was established on 4 October 1824. The Senate was abolished on 7 September 1857 and re-established on 13 November 1874. Under the regime of Porfirio Díaz or the Porfiriato, many seats were given to elites and wealthy people loyal to the regime. During the Mexican Revolution, notably during the brief Madero presidency, the senate was left intact with Porfirian sympathizers and blocked the president's attempts to pass reforms for the Revolution.

Composition
After a series of reforms during the 1990s, the Senate is made up of 128 senators:

Two for each of the 32 states elected under the principle of relative majority;
One for each of the 32 states assigned under the principle of first minority (i.e. awarded to the party who had won the second highest number of votes within the state or Mexico City);
Thirty-two national senators-at-large, divided among the parties in proportion to their share of the national vote.

In a senatorial race, each party nominates two candidates who run and are elected together by direct vote. The party of the two candidates that won the second highest vote within the state or Mexico City then assigns a senator to occupy the third seat (first minority seat), according to the list of candidates that the party registered with the Federal Electoral Institute (IFE).

Senators serve six-year terms, running concurrently with the President of Mexico's Sexenio. Special elections are rare, as substitutes are chosen at every election. Until 2018, the Senate was completely renewed every six years since senators were barred from immediate reelection, but Senators can now serve a second term.

The current composition of the Senate is as follows:

Last election

Term
In Spanish, it is conventional to refer to each Legislature of the Senate by the Roman numeral of its term. The current session (whose term lasts from 2018 to 2021) is known as the LXIV Legislatura (64th Legislature).

Senators are elected to serve during two legislatures of the Mexican Chamber of Deputies. Thus, current senators (who were elected in the general election of 1 July 2018) will serve during the 64th and 65th Legislatures of the Chamber of Deputies.

Legislatures
A senator holds office for a period of six years for which they were elected (from September 1 of the year of its election to August 31 six years later), divided into two legislatures of three years each.

From 1 September 2015 is installed LXIII Legislature, which will end its term on August 31, 2018. Senators were elected to office in the 2012 elections for a period of six years and are at their posts from 1 September of that year, therefore they will hold office from the LXII Legislature to LXIII Legislature.

Election of senators

Eligibility requirements

According to the Constitution, senators are the representatives of the nation. To be a senator, for any of the two principles of choice, you must meet the following requirements:
Being a Mexican citizen by birth, in the exercise of their rights.
Be twenty-five years old on election day
Being from the state in the election, or a resident with an effective residence of more than six months prior to the date of the election, or in the case of candidates is made by proportional representation of any of the states that as the constituency, with the same details.
Not being active duty in the military or have control of police or rural gendarmerie at least ninety days before the election.
Not be a secretary or undersecretary of state unless it is definitively separated from office at least ninety days before the election.
Not be Minister of the Supreme Court unless definitively separated from office three years before the election.
Not a minister of some religious cult.

Election process
Senators are elected for a period of six years, corresponding to two legislatures and can be reelected ojos one time for the immediate period.

They are elected by direct popular suffrage and secret ballot in every state of the republic. Each political party registers a list with two formulas of candidates, consisting of two owners and their alternates: the number 1 of the formula First Formula is denominated to him, and 2, Second Formula. The formula of candidates obtaining the highest number of votes is elected complete, becoming the first two senators of the entity; the third Senate seat is awarded to the candidate of First Formula of the political party that won second place of votes or first minority.

There are also 32 senators elected by proportional representation. For this election, each political party registers a list of 32 candidates, and these are allocated by proportional representation according to the number of votes obtained by each political party in the national election.

Governing bodies
For their internal government has two main instances, namely:
Board: Composed of a chairman, three vice-chairpersons and four Secretaries, elected for each regular session of the House, the chairman is the President of the Senate and is the head and representative of the Chamber.
Political Coordination Board: Considered the true governing body of the Chamber consists of a chairman and six members, which always include the Coordinators of the different parliamentary factions of political parties represented in the Senate.

Commissions
For the office of legislative affairs, senators integrate into commissions that are dedicated to a particular issue. The most important committees are those of interior, constitutional issues, defense, finance, and justice. Each senator belongs to at least three different commissions, and each committee elects a chairman and two to five secretaries (according to the commission) to coordinate their work.

Sessions
The two chambers of the General Congress divided its exercise into two ordinary sessions, the first from 1 September to 15 December and the second from 1 February to 30 April, it should be required may convene special sessions to dispatch urgent or pertinent matters.

The time between the regular sessions known as Recesses. There are two recesses that run from 16 December to 31 January and 1 May to 31 August. During breaks, the Permanent Commission of the Congress is installed and serves as the depository of the legislature; It is composed of 37 members, of which 19 deputies and 18 senators are appointed by their respective chambers the day before the closing of the regular sessions.

The sessions of the Standing Committee are held in the Senate during the first recess and the House of Representatives in the second recess.

Functions
Among the most important functions of the Senate it is to ratify or reject the president's proposals regarding:
Ministers of the Supreme Court of Justice of the Nation
Attorney General of the Republic
Heads of Autonomous Bodies
Diplomatic Representatives (Ambassadors and Consuls)
International deals

Gallery

References

Footnotes

External links
 Official Website of the Mexican Senate

1824 establishments in Mexico
1874 establishments in Mexico
Congress of the Union
Mexico
Landmarks in Mexico City
Buildings and structures in Mexico City
History of Mexico
State archives
20th century in Mexico
Architecture in Mexico

Senate of the Republic (Mexico)


Gorski lovor (širokolisna kalmija, lat. Kalmia latifolia), ljekoviti vazdazeleni grm iz porodice vrjesovki. Domovina mu je Sjeverna Amerika, i to države Alabama, Kentucky, Tennessee i Vermont.

Biljka je otrovna (grajanotoksin, arbutin) za koze, konje, goveda, jelene i ljude.

Izvori

Vanjske poveznice

Ericoideae

Gorski lovor


Frank Lane Wolford (* 2. September 1817 bei Columbia, Kentucky; † 2. August 1895 ebenda) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1883 und 1887 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Frank Wolford besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Liberty in diesem Beruf zu arbeiten. Gleichzeitig schlug er eine politische Laufbahn als Mitglied der  Demokratischen Partei ein. Zwischen 1847 und 1866 war er viermal Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky. Während des Bürgerkrieges war Wolford zwischen 1861 und 1864 Oberst eines Kavallerieregiments im Heer der Union. Von 1867 bis 1868 war er als Adjutant General Leiter der Nationalgarde von Kentucky.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1882 wurde Wolford im elften Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1883 die Nachfolge von Landaff Andrews antrat. Nach einer Wiederwahl im Jahr 1884 konnte er bis zum 3. März 1887 zwei Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Bei den Wahlen des Jahres 1886 unterlag er dem Republikaner Hugh F. Finley. In der Folge praktizierte Wolford wieder als Anwalt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1817
Gestorben 1895
Mann

Frank Lane Wolford


Alessandria (;  ) is a city and comune in Piedmont, Italy, and the capital of the Province of Alessandria. The city is sited on the alluvial plain between the Tanaro and the Bormida rivers, about  east of Turin.

Alessandria is also a major railway hub.

History
Alessandria was founded in 1168 with a charter as a free comune; it was sited upon a preexisting urban nucleus, to serve as a stronghold for the Lombard League, defending the traditional liberties of the communes of northern Italy against the Imperial forces of Frederick Barbarossa. Alessandria stood in the territories of the marchese of Montferrat, a staunch ally of the Emperor, with a name assumed in 1168 to honour the Emperor's opponent, Pope Alexander III. In 1174–1175 the fortress was sorely tested by the Imperial siege and stood fast. A legend (related in Umberto Eco's book Baudolino, and which recalls one concerning Bishop Herculanus' successful defence of Perugia several centuries earlier) says it was saved by a quick-witted peasant, Gagliaudo: he fed his cow with the last grain remaining within the city, then took it outside the city walls until he reached the Imperial camp. Here he was captured, and his cow cut open to be cooked: when the Imperials found the cow's stomach filled with grain, Gagliaudo was asked the reason to waste such a rich meal. He answered that he was forced to feed his cow with grain because there was such a lot of it, and no room to place it within the city. The Emperor, fearing that the siege would last too long, left Alessandria free (malaria was probably the real cause of his departure). A statue of Gagliaudo can be found on the left corner of the city cathedral.

Alessandria entered into jealous conflicts with the older communes of the region, in particular with Asti.

In 1348 Alessandria fell into the hands of the Visconti. In 1391 the army of Gian Galeazzo Visconti, commanded by Jacopo dal Verme, heavily defeated the French army led by Jean III of Armagnac in Alessandria.  In 1450 Alessandria passed with their possessions to the Sforza, following the career of Milan, until 1707, when it was ceded to the House of Savoy and henceforth formed part of Piedmont. The new domination was evidenced by the construction of a new big Cittadella on the left side of the river Tanaro, across from the city.

With Napoleon's success at the Battle of Marengo (1800), Alessandria fell to France and became the capital of the Napoleonic Département of Marengo. During this period another substantial fort was built to the north of the city containing impressive and substantial barracks which are still used as military headquarters and stores (2006). The remains of a second fort to the south of the city (Cristo quarter) have been sliced in two by a railway (Forte ferrovia); a third one still remains in the middle of the same quarter (Forte Acqui).

From 1814 Alessandria was Savoyard territory once more, part of the Kingdom of Sardinia. During the years of the Risorgimento, Alessandria was an active centre of the liberals.

In a suburb, Spinetta Marengo, the Battle of Marengo is reenacted annually, on June 14.

Alessandria was the first capital of an Italian province to be governed by a Socialist: the clockmaker Paolo Sacco was elected mayor on July 25, 1899.

 Owing to its marshalling yard and the bridges on the Tanaro and Bormida, Alessandria was a strategic military target during World War II and was subjected to intense Allied bombing (especially during Operation Strangle), the most serious being the raids of April 30, 1944, with 238 dead and hundreds wounded, and April 5, 1945, with 160 deaths, among them 60 children from the children's asylum in Via Gagliaudo. Altogether, 559 people were killed by air raids on Alessandria, which destroyed or badly damaged a thousand buildings. On 29 April 1945 the city was liberated from the German occupation (1943–1945) by the partisan resistance and troops of Brazilian Expeditionary Force.

On November 6, 1994, the Tanaro flooded a good part of the city, causing major damage, especially in the Orti quarter.

Jewish history
The first known Jews in Alessandria, named Abraham (son of Joseph Vitale de Sacerdoti Cohen) opened a loan bank in or about 1490. In 1590, the Jews were expelled from the Duchy of Milan, and one of Abraham's descendants travelled to Madrid, which ruled the Duchy and was permitted to stay in the town due to a large sum owed him by the government. Of the 230 Jews living in the city in 1684, 170 were members of the Vitale family. The Jewish Ghetto was established in 1724. Between 1796 and 1814, among the rest of Italian Jewry, the city Jewish congregation was emancipated, under French influence. According to Benito Mussolini's census in 1938, the town had 101 Jews. On December 13, 1943, The synagogue on Via Milano was attacked by supporters of the Italian Social Republic. Books and manuscripts were taken out of the synagogue and were set on fire at Piazza Rattazzi. In total, 48 Jews were deported from the province of Alessandria, most of them to Auschwitz where they were murdered.

Geography

Climate
Alessandria is located in a humid subtropical climate (Köppen climate classification Cfa), the city has moderately cold winters and hot, sultry summers. Rainfall is moderate, with two minimums (summer and winter) and two maximums in autumn and spring.

Government

Main sights

Monuments
 Cittadella Militare (18th century)
 The church of Santa Maria di Castello (14th and 15th century)
 The church of Santa Maria del Carmine (15th century)
 Palazzo Ghilini (1732)
 Università del Piemonte Orientale
 The Italian Branch of the Sabbath Rest Advent Church, Chiesa avventista del riposo sabatico.

Museums
 The Marengo Battle Museum
 Antiquarium Forum Fulvii
 Sale d'arte
 I percorsi del Museo Civico
 Museo del Fiume
 Museo di Scienze Naturali e Planetario
 Museo Etnografico "C'era una volta"
 Museo del Cappello Borsalino
 Sistema dei musei civici

Cemetery
 Cimitero Urbano di Alessandria

Events
 The annual Fraskettando SkaBluesJazz Festival, which takes place on the first weekend of July, has showcased the Blues Brothers, Eddie Floyd, Al Di Meola, Taj Mahal, Soft Machine, Mario Biondi, Mick Abrahams & Clive Bunker and many others.
 Michele Pittaluga International Classical Guitar Competition Premio Città di Alessandria
 International Rally "Madonnina dei Centauri".
 The International Kendo Trophy "City of Alessandria"

Transport
Alessandria railway station, opened in 1850, forms part of the Turin–Genoa railway.  It is also a junction for six other lines, to Piacenza, Novara, Pavia, Cavallermaggiore, Ovada and San Giuseppe di Cairo, respectively.

Sport
The town's professional football team is US Alessandria. Their stadium also hosts Juventus Next Generation, the reserve team for Serie A club Juventus Turin.

People born in Alessandria

 Sibilla Aleramo (1876–1960), writer
 Walter Audisio (1909–1973), partisan
 Saint Baudolino (), hermit of Forum Fulvii
 Umberto Eco (1932–2016), writer
 Francesco Faà di Bruno (1825–1888), mathematician and priest
 Giovanni Ferrari (1907–1982), footballer
 Marta Gastini (born 1989), actress
 Blessed Teresa Grillo Michel (1855–1944), founder of the .
 Georgius Merula ( – 1494), humanist
 Giovanni Migliara (1785–1837), painter
 Angelo Morbelli (1854–1919), painter
 Elio Morille (1927–1998), rower
 Cristina Parodi (born 1964), journalist
 Urbano Rattazzi (1808–1873), statesman of the Risorgimento
 Gianni Rivera (born 1943), footballer
 Franz Sala (1886–1952), film actor and makeup artist
 Franco Sassi (1912–1993), painter
 Pier Paolo Scarrone (born 1951), footballer
 Giuseppe Vermiglio (16th–17th centuries), painter

Twin towns — sister cities

Alessandria is twinned with:

 Argenteuil, France, since 1960
 Jericho, Palestine, since 2004
 Hradec Králové, Czech Republic, since 1961
 Karlovac, Croatia, since 1963
 Rosario, Argentina, since 1988
 Alba Iulia, Romania, since 1990

See also

Cittadella of Alessandria, a fortification
Lacabòn, a local cake
Roman Catholic Diocese of Alessandria
Villa del Foro, a western suburb of the town which was the site of a Roman settlement.

References

External links

 The official website of the city council

Cities and towns in Piedmont
Jewish Italian history

Alessandria


This is a list of heads of government of Grenada, from the establishment of the office of Chief Minister in 1960 to the present day.

The Prime Minister appoints the Cabinet of Grenada.

Heads of government before the 1974 independence

Chief ministers of Grenada (1960–1967)

Premiers of the Associated State of Grenada (1967–1974)

Heads of government after the 1974 independence

Prime Minister of Grenada (1974–1979)

Prime ministers of the People's Revolutionary Government of Grenada (1979–1983)

Head of the Revolutionary Military Council of Grenada (1983)

Governor-General of Grenada (1983)

Note

Scoon became interim head of government and appointed an advisory council, which in turn named Nicholas Brathwaite as chairman and interim prime minister

Chairman of the Interim Advisory Council (1983–1984)

Prime ministers of Grenada (1984–present)

See also

 Prime Ministers of Queen Elizabeth II
 Prime Ministers of King Charles III
 List of Commonwealth Heads of Government
 Politics of Grenada
 Prime Minister of the West Indies Federation
 Governor-General of Grenada
 List of heads of state of Grenada
 List of Privy Counsellors (1952–2022)
 Leader of the Opposition (Grenada)

References

Grenada, List of heads of government of

Prime
Prime Ministers
1974 establishments in Grenada

List of heads of government of Grenada


6157 Prey este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6157 Prey este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Lutz Dieter Schmadel și Freimut Börngen. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,43 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 4,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

6157 Prey


ජෝර්ජ් කුමරු, කේම්බ්‍රිජ්හී දෙවන ආදිපාදවරයා  (ජෝර්ජ් විලියම් ෆ්‍රෙඩ්රික් චාල්ස්; 26 මාර්තු 1819 – 17 මාර්තු 1904) යනු,  බ්‍රිතාන්‍ය රාජකීය පවුලේ සාමාජිකයෙක්, තුන්වන ජෝර්ජ් රජුගේ පුරුෂ-පරම්පරා මුණුපුරෙක් සහ පස්වන ජෝර්ජ් රජුගේ වල්ලභ රැජිණවූ මේරි රැජිණගේ මව් පාර්ශවයේ මාමා කෙනෙක් විය.

ජෝර්ජ් කුමරු, කේම්බ්‍රිජ්හී ආදිපාදවරයා


Dieter Roth (n. 1936, Ploiești) este un scriitor german din România, emigrat în Republica Federală Germania.

Viața
A absolvit Liceul Johannes Honterus din Brașov.

Legături externe
Dieter Roth liest aus seinem Roman "Der müde Lord"
"Lebensroman" mit polemischen Akzenten

Nașteri în 1936
Ploieșteni

Dieter Roth


Colostygia kollariaria, auch Kollars Bergwald-Blattspanner genannt, ist ein Schmetterling (Nachtfalter) aus der Familie der Spanner (Geometridae).

Merkmale

Falter
Die Flügelspannweite der Falter beträgt 38 bis 44 Millimeter. Bei frisch geschlüpften Exemplaren zeigen die Vorderflügel in Teilbereichen einen moosgrünen Schimmer auf bräunlichem Grund, insbesondere bei den Männchen. Geflogene Falter verlieren die grünlichen Farbelemente sehr schnell. Das Mittelfeld ist verdunkelt, ebenso die Basalregion sowie Teile der Submarginalregion. In der Nähe des Vorderrandes ist das Mittelfeld verbreitert, in Richtung des Hinterrandes eingeschnürt. Die Weibchen sind zumeist kontrastärmer gezeichnet, die Konturen sind oftmals verwischt. In einigen Alpenregionen sind die Zeichnungselemente bei beiden Geschlechtern generell undeutlich und verschwommen. Der Diskalfleck hebt sich zuweilen nur schwach hervor. Die Hinterflügel haben eine helle graue Farbe und besitzen eine schwach angedeutete dunkle Mittellinie.

Raupe
Erwachsene Raupen sind graugrün gefärbt und zeigen rotbraune Längslinien, weißliche Seitenlinien sowie auf den mittleren fünf Segmenten eine dunkle Keilzeichnung.

Ähnliche Arten
Der Baldrian-Bindenspanner (Colostygia laetaria) ist kontrastreicher gezeichnet. Das Mittelfeld ist mit weißen Linien eingefasst. Frisch geschlüpfte Exemplare haben eine blau-grüne Überstäubung, die bald verblasst und in weißliche Tönungen übergeht.

Geographische Verbreitung und Vorkommen
Colostygia kollariaria ist in den Alpen und den Karpaten zu finden. Die Höhenverbreitung der Art liegt zwischen 500 und 2000 Metern. Sie bevorzugt bergiges Gelände.

Lebensweise
Die Flugzeit der Falter umfasst je nach Höhenlage die Monate Mai bis August. Am Tage ruhen die Falter mit Vorliebe unter überhängenden Felsen, zuweilen auch am Fuße von Fichtenbaumstämmen. Nachts besuchen sie künstliche Lichtquellen. Die Raupen ernähren sich überwiegend von den Blüten von Dreiblättrigem Baldrian (Valeriana tripteris). Die Art überwintert als Puppe.

Gefährdung
Colostygia kollariaria wird auf der Roten Liste gefährdeter Arten als Art mit geographischer Restriktion geführt. In Bayern ist sie stellenweise nicht selten.

Quellen

Einzelnachweise

Literatur
 Walter Forster, Theodor A. Wohlfahrt: Die Schmetterlinge Mitteleuropas. Band 5: Spanner. (Geometridae). Franckh'sche Verlagshandlung, Stuttgart 1981, ISBN 3-440-04951-5.

Weblinks

 Lepiforum e.V. Fotos
  www.lepidoptera.pl Vorkommen in Europa
 www.schmetterlinge-deutschlands.de Gefährdung

Larentiinae (Spanner)
Larentiinae

Colostygia kollariaria


Radio 6 ist der Name folgender Hörfunksender:

 BBC Radio 6 Music, öffentlich-rechtlicher Hörfunksender in Großbritannien
 öffentlich-rechtlicher Hörfunksender in den Niederlanden, siehe NPO Soul & Jazz

Radio 6 steht außer dem für:
 Radio 6 (Satellit), sowjetischer Amateurfunksatellit

Radio 6