Le Stade d'Inverleith (en ) est un stade de rugby à XV situé à Inverleith, quartier d'Édimbourg, en Écosse.

Ce stade a accueilli les rencontres de l'équipe nationale de rugby à XV d'Écosse entre 1899 et 1925.

Par ailleurs, Inverleith est toujours utilisé par le club amateur Stewart's Melville RFC.

Histoire
En 1897, la Scottish Rugby Union (appelée alors Scottish Football Union), procède à l'achat de terrains à Inverleith, situés à l'extérieur du tissu urbain de la ville d'Édimbourg. L'équipe d'Écosse de rugby à XV disputait auparavant ses rencontres au stade de Raeburn Place, situé à environ un kilomètre () plus au sud, en direction du centre-ville, qui était alors principalement un terrain de cricket et le stade des Accies d'Édimbourg.

La SRU est ainsi devenue la première des  à disposer de son propre terrain.

Le premier match sur le nouveau terrain a eu lieu le , lors de la défaite de l'Écosse 9-3 face à l'Irlande dans le Tournoi britannique de rugby à XV 1899.

Des rencontres internationales ont été disputées à Inverleith, dont les premiers matchs à domicile de l'Écosse face à la Nouvelle-Zélande, en 1905, et la France, en 1910, et ce jusqu'au début des années 1920, lorsque la SRU, en raison de l'état du stade après la Première Guerre mondiale et du faible potentiel d'expansion dans un contexte de popularité croissante du sport, a décidé de déménager vers un nouveau site au Murrayfield Stadium, à l'ouest de la ville.

Le dernier match international disputé sur ce terrain a vu une victoire de l'Écosse sur la France lors du Championnat des Cinq Nations de 1925 ; alors que la victoire face à l'Angleterre deux mois plus tard, vainqueur du tournoi avec un premier Grand Chelem, a été le premier match disputé sur le nouveau terrain de Murrayfield.

Pendant la Seconde Guerre mondiale, alors que Murrayfield était réquisitionné à des fins militaires, des matchs non-officiels y furent disputés.

De plus, l'équipe d'Écosse féminine de rugby à XV a ponctuellement disputé quelques rencontres à domicile dans ce stade à la fin du  et au début du .

En ce qui concerne le rugby en club, le premier club résident d'Inverleith fut le Stewart's College FP, précurseur de l'actuel Stewart's Melville RFC qui y joue toujours, basé dans le club-house datant des années 1990 adjacent à la tribune d'origine. Les propriétaires, Stewart's Melville College, utilisent désormais d'autres terrains pour d'autres sports dans les environs.

Emplacement
Le stade est situé sur Ferry Road (A902), l'une des routes majeures de la ville. L'école primaire de l'Académie d'Édimbourg est située à proximité. Le site se trouve dans la zone de conservation d' Inverleith.

Rencontres internationales

Références

Liens externes

 International Rugby (1923), British Pathé (Ecosse contre France, séquence vidéo muette)

Stade de rugby à XV en Écosse
Inverleith
Équipement sportif achevé en 1899
Équipement sportif à Édimbourg
Rugby à XV à Édimbourg
Équipe d'Écosse de rugby à XV

Stade d'Inverleith


سيد زيان (17 أغسطس 1943 - 13 أبريل 2016) هو ممثل مصري، عانى من المرض بأواخر حياته ما جعله يبتعد عن التمثيل لفترة طويلة سبقت وفاته.

عن حياته
ولد في حي الزيتون بالقاهرة، وتخرج من مدرسة الميكانيكا التي تخصصت في تخريج الأفراد المتخصصين في صيانة طائرات سلاح الطيران ثم بدأ مشواره الفني من خلال فرقة المسرح العسكري، وشارك في مسرحية سيدتي الجميلة وبمبه كشر وغيرهما.
بدأ يعمل في السينما والمسرح، منذ أواخر السيتينات، لمع في مسرحية سيدتي الجميلة، واشتهر سيد زيان بصوته الجميل والقوي، من أعماله في المسرح القشاش.
 من غرائب مشواره الفني إنه كان البطل الأول ونجم الشباك لمسرحياته طوال الثمانينيات والتسعينيات لكنه لم يكن كذلك سينمائيا وتليفزيونيا فكان يقبل الأدوار المساعدة والبعيدة تماما عن البطولة في السينما والتليفزيون.
متزوج وله من الأبناء:
 سامية
 إيمان
 محمد
 حنان
 منى
 داليا
 أيمن

أعماله

أفلامه
 البنات والمرسيدس.
 البيه البواب (1987).
 المتسول (1983) .
 ليلة ساخنة (1996)
 غريب في الميناء (1995)
 الجراج
 كروانة (1993)
 ليالي الصبر (1992)
 نصف دسته مجانين (1991)
  (1990)
 ليس لعصابتنا فرع آخر (1990)
 المزيكاتي (1988)
 احترس عصابة النساء (1986)
 الضائعة (1986)
 شيطان من عسل (1985)
 غضب الحليم (1985)
 عفواً أيها القانون (1985)
 شوارع من نار (1984)
 وداد الغازية(1983)
 نهاية رجل تزوج (1983)
 العسكري شبراوي (1982)
 وكالة البلح (1982)
 بدون زواج أفضل (1978)
 احترسي من الرجال يا ماما: 1975
 امرأتان (1975)....علي
 الكداب (1975)
 أريد حلاً (1975)
 بنت إسمها محمود (1975)
 شبان هذه الأيام (1975)
 يارب توبة (1975)
 العمالقة (1974)
 دنيا (1974)
 أبناء الصمت (1974)
 عجايب يا زمن (1974)
 آنسات وسيدات (1974)
 أبو ربيع (1973)
 شيء من الحب (1973)
 3 فتيات مراهقات (1973)
 العنيد (1973)
 عماشة في الأدغال (1972)
 العاطفة والجسد (1972)
 نحن الرجال طيبون (1971)
 صراع مع الموت (1970)
 ورد وشوك (1970)
 شبح الماضي (1964)
 الطماعين
 الوزير جاي (1986)
 الفرسان
 اللعيبة
 السكاكيني (1986)
 القناص (1984)
 حظ من السماء (1988)
 دورية نص الليل (1986)
 طابونة حمزة (1984)
 غريب ولد عجيب
 مدرسة المشاغبين (1973)

مسلسلات
 الرقم المجهول
 العائلة
 رحلة أبو الوفا (مسلسل)
 عمر بن عبد العزيز
 المال والبنون (القص)
 الراية البيضا (المعلم النونو)
 وكسبنا القضية
 الفرسان (مسلسل)
 الزمار (مسلسل) (التمرجي سالم)
 البحث عن الضحية (الأمين محروس)
 ساكن قصادي - الجزء الأول (ياسين البواب - حلقة واحدة)
 أبو قلب دهب (مسلسل) (الحُنين)
 احلى من جدول الضرب (المؤلف حمودة الفنجري)
 الهاربان
 صاحب المِلك (فرحات عباس)
 يوميات نجاتي المسحراتي (نجاتي)
 حصاد الشر
 العائلة «ماسبيرو دراما»

مسرحياته
 البرشوت
 واحد لمون والثاني مجنون
 سائق التاكسي
 العسكري الأخضر
 الفهلوي
 مين ما يحبش زوبا
 خد الفلوس واجري
 أبوزيد
 الساهي واللومنجي
 القشاش
 سيدتي الجميلة
 الغبي وأنا
 لعبة جواز
 الورثة
 البيه السباك
 الحرامية
 عشرة على عشرة
 زوج على نار هادئة
 زيارة بعد نص الليل
 رجل آيل للسقوط
 كحيون ربح المليون
 تيجي تصيده

الوفاة
توفي في الثالث عشر من شهر أبريل / نيسان من عام 2016 بعد صراعٍ مع المرض.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص من الزقازيق
كوميديون أفارقة
كوميديون مصريون
ممثلو أفلام مصريون
ممثلو تلفزيون مصريون
ممثلو مسرح مصريون
مواليد 1362 هـ
مواليد 1375 هـ
مواليد 1943
مواليد في الإسكندرية
وفيات 1437 هـ
وفيات 2016
وفيات في القاهرة

سيد زيان


Olaylar

Doğumlar
 15 Haziran - Muhammed el-Cevâd, Şiîliğin bir fırkası olan İsnâaşeriyye'nin dokuzuncu imamı (ö. 835)
 tarihi bilinmeyen
 I. Basileios, gaspçı Bizans imparatoru (ö. 886)

Ölümler
 26 Temmuz - I. Nikiforos, Bizans imparatoru

811


13 fantome (titlu original: 13 Ghosts) este un film american din 1960 regizat de William Castle. Este creat în genurile horror supranatural. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Jo Morrow, Rosemary DeCamp, Martin Milner, Donald Woods și actorul copil de 12 ani, Charles Herbert. Scenariul este scris de Robb White. Filmul a fost refăcut de Dark Castle Entertainment în 2001, ca Thirteen Ghosts (13 fantome).

Filmul a fost lansat în 1960 împreună cu The Electronic Monster sau cu Battle in Outer Space.

Prezentare

Distribuție
Charles Herbert - Buck Zorba
Jo Morrow - Medea Zorba
Rosemary DeCamp - Hilda Zorba
Martin Milner - Benjamin Rush
Donald Woods - Cyrus Zorba
Margaret Hamilton - Elaine
John van Dreelen - Van Allen
William Castle - Rolul său
David Hoffman - Messenger
Roy Jenson - fantoma Dr. Plato Zorba

Producție

Lansare și primire
A avut încasări de 1,5 milioane $ în SUA și Canada.

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme de groază din 1960
 Listă de filme cu fantome
 Listă de filme refăcute N-Z

Filme din 1960
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de William Castle
Filme refăcute
Filme Columbia Pictures
Filme de groază din anii 1960
Filme cu fantomeFilme supranaturale
Filme cu case bântuite

13 fantome (film din 1960)


En Þáttr (norrønt pl: þættir ; da: 'tot', 'totter' ; tidl. også 'taatter') er en kort anekdotisk islandsk saga i prosa, en kort selvstændig fortælling som indgår i en større fortælling.

Totter er skrevet i samme periode som de længere islændingesagaer, det vil sige i 12- og 1300-tallet, og skildrer samme emne: islændinge hjemme og ude i perioden fra landnam til kristningen af Island (o. 875-1030), i nogle tilfælde også fra senere i 1000-tallet.
Der findes også flere þættir som i stil og indhold mere ligner fornaldersagaerne.

Et konservativt skøn er at det findes 75-100 totter. Et stort men ikke helt sammenfaldende antal totter findes i Guðni Jónssons udgave af islændingesagaerne (Íslendinga sögur) fra 1946 og i udgaven Íslenzk fornrit fra Hið íslenzka fornritafélag.

Se også
 Kulturformidlingen norrøne tekster og kvad

Noter

Eksterne henvisninger
 "Þættir fra det ældre tidsrum" i FJ-Litteraturhist.Bd.2 hos Heimskringla.no af Finnur Jónsson
 Den oldnorske og oldislandske litteraturs historie. Oversigt af Finnur Jónsson
 Omfattende oversigt over hele sagalitterauren. (no)

Nordiske sagaer

Þáttr


Justine Béhanzin est une personnalité publique du Dahomey (Bénin), figure de la lutte des femmes pour l'indépendance du Bénin.

Biographie
Justine Béhanzin est née en 1911 au Dahomey. Elle est la petite-fille du roi Béhanzin de par son père qui est le fils du roi. Très tôt vers les années 1920-1930, son père et ses camarades militants avaient fait d'elle un émissaire transmettant des messages qui étaient publiés dans la voix du Dahomey.

Vie politique
En 1961 Justine Béhanzin avait refusé le poste de ministre de la santé qui lui avait été proposé par le président Hubert Maga. Appréciant la proposition, elle dit :J'ai repoussé cette offre car je m'étais assignée une mission essentielle : aider d'abord à la formation des femmes afin qu'elles puissent se rassembler pour parler d'une seule voix. Cet objectif n'étant pas atteint, ce n'était pas encore mon heure…
Le , par décret présidentiel, elle fera partie de la formation de la commission constitutionnelle nationale. En 1964, elle décline aussi l'offre du président Justin Ahomadégbé (1964-1965) qui voulait lui remettre un portefeuille ministériel, estimant que le moment n'était pas encore venu pour elle d'exercer la fonction de ministre.

Militantisme et activiste
Étant militante dans des organismes syndicaux, Justine Béhanzin met en place avec Sourou Migan Apithy, vers les années 1946, le parti politique PRD dont le but à l'époque est de promouvoir la participation des femmes à la vie politique.

Témoignages
Justine Béhanzin a fait l'objet de plusieurs témoignages dans un documentaire réalisé sur elle par l'ORTB intitulé le combat d'une femme pour l'indépendance du Dahomey. Dans le reportage, nous pouvons entendre Hubert Maga dire :D'abord c'est une femme de cœur, une femme dynamique, et ensuite évidemment elle entre en politique. Elle a collaboré avec moi et plusieurs partis politiques parce qu'elle a sa volonté de faire valoir et de faire mieux.
Robert Dossou : Non seulement c'est un symbole mais plus qu'un symbole […] Nos années d'études à Victor Ballot dans les années 1950 ont été marquées par la figure de cette dame appelée Justine Béhanzin […] Elle est un modèle pour la jeune génération au plan du travail […] c'est l'une des femmes qui ont donné au pays au travail sa place.
Isabelle Tévoédjrè :Combattante et battante absolument ah oui!!

Elle donnait son point de vue. Je la compare un peu à madame Soglo aujourd'hui. Justine Béhanzin était une femme qui donnait son avis. Elle était la cellule de l'avant-garde.

Distinctions
Promue au rang de Commandeur de l'ordre national du Bénin et Commandeur de l'ordre du Mérite social le  par le président Apithy, elle refuse les distinctions. Et ce n'est qu'en 1997 sous le régime du président Kérékou qu'elle accepte le grade de Commandeur de l'ordre national du Bénin, à l'age de .

Notes et références

Articles connexes
 Condition des femmes au Bénin
 Liste des premières femmes par métier ou fonction au Bénin
 Département du Bénin

Personnalité politique béninoise
Maire au Bénin

Justine Béhanzin


Die Staatliche Universität von Feira de Santana (portugiesisch: Universidade Estadual de Feira de Santana; UEFS) ist eine staatliche Universität im Bundesstaat Bahia, Brasilien.

Weblinks
Offizielle Website (portugiesisch)

Feira de Santana
Feira de Santana
Gegründet 1976
Organisation (Bahia)
Bildung und Forschung in Bahia


Model View ViewModel (MVVM) ist ein Entwurfsmuster und eine Variante des Model-View-Controller-Musters (MVC). Es dient zur Trennung von Darstellung und Logik der Benutzerschnittstelle (UI). Es zielt auf moderne UI-Plattformen wie Cocoa, Windows Presentation Foundation (WPF), JavaFX, und HTML5 ab, da ein Datenbindungsmechanismus erforderlich ist. Gegenüber dem MVC-Muster kann die Testbarkeit verbessert und der Implementierungsaufwand reduziert werden, da keine separaten Controller-Instanzen erforderlich sind. MVVM erlaubt eine Rollentrennung von UI-Designern und Entwicklern, wodurch Anwendungsschichten von verschiedenen Arbeitsgruppen entwickelt werden können. Designer können einen Fokus auf User Experience setzen und Entwickler die UI- und Geschäftslogik schreiben.

Geschichte
Das MVVM wurde 2005 von Microsoft MVP John Gossman veröffentlicht. Es ist eine Spezialisierung des Presentation Model von Martin Fowler und ist mit diesem insofern identisch, als beide Muster Zustand und Verhalten der View in ein separates UI-Model (Presentation bzw. View Model) verschieben. Das Presentation Model ermöglicht allerdings das Erzeugen einer View unabhängig von der UI-Plattform, wohingegen das MVVM ursprünglich auf UIs mittels WPF abzielt. Es findet allerdings inzwischen auch in anderen Bereichen Anwendung, ähnlich wie bei MVC.

Beschreibung
Das MVVM nutzt die funktionale Trennung des MVC-Musters von Model und View. Zum Erreichen einer losen Kopplung zwischen diesen Komponenten wird ein Datenbindungsmechanismus verwendet. Das MVVM-Muster enthält folgende drei Komponenten:

 Model: Datenzugriffsschicht für die Inhalte, die dem Benutzer angezeigt und von ihm manipuliert werden. Dazu benachrichtigt es über Datenänderungen und führt eine Validierung der vom Benutzer übergebenen Daten durch. Es enthält die gesamte Geschäftslogik und ist für sich alleine durch Unit Tests überprüfbar.

 View: Alle durch die grafische Benutzeroberfläche (GUI) angezeigten Elemente. Es bindet sich an Eigenschaften des ViewModel, um Inhalte darzustellen und zu manipulieren sowie Benutzereingaben weiterzuleiten. Durch die Datenbindung ist die View einfach austauschbar und ihr Code-Behind gering.

 ViewModel: Enthält die UI-Logik (Model der View) und dient als Bindeglied zwischen View und obigem Model. Einerseits tauscht es Information mit dem Model aus, ruft also Methoden oder Dienste auf. Andererseits stellt es der View öffentliche Eigenschaften und Befehle zur Verfügung. Diese werden von der View an Steuerelemente gebunden, um Inhalte auszugeben bzw. UI-Ereignisse weiterzuleiten. Das ViewModel darf dabei keinerlei Kenntnis der View besitzen.

Das MVVM-Muster kann als technologie-spezifisch bezeichnet werden, da für die Verknüpfung von View und ViewModel ein Datenbindungsmechanismus benötigt wird. Diese Infrastruktur wird häufig als Binder bezeichnet. Im Detail handelt es sich hierbei um einen bidirektionalen Einsatz des Beobachter-Musters. Binder, welche eine Datenbindung auf Basis von deklarativen Angaben etablieren können, sind für verschiedene Techniken vorhanden.

.NET und JavaFX
In Bezug auf WPF und Silverlight bedeutet MVVM, dass die View aus rein deklarativem XAML-Markup besteht. Sie kann von UI-Designern etwa mittels Expression Blend entworfen werden, wobei lediglich Datenbindungen zum ViewModel erzeugt werden müssen, aber kein Code-Behind. Die Logik wird in einer Programmiersprache wie C# oder VB.NET implementiert. Die Abhängigkeiten zwischen Markup und Code werden minimiert.
Gleiches gilt für JavaFX. Hier kann die View mittels FXML und beispielsweise SceneBuilder entwickelt und dann im ViewModel per Property Binding uni- oder bidirektional mit der Geschäftslogik verbunden werden.

JavaScript/HTML
Das MVVM-Muster bzw. der hierzu benötigte Datenbindungsmechanismus wurden im Jahr 2010 von dem Microsoft-Entwickler Steve Sanderson nach JavaScript portiert. Die entstandene JavaScript-Bibliothek trägt den Namen Knockout.js. Mittlerweile findet das MVVM-Muster ebenfalls Einsatz in anderen JavaScript-Frameworks, wie z. B. Angular. Durch die Verwendung des MVVM-Muster bei client-lastigen Webanwendungen wird der Implementierungsaufwand reduziert, da sonst übliche manuelle DOM-Zugriffe durch die Datenbindung stark reduziert werden können. Die Beschreibung der Datenbindung erfolgt ebenfalls deklarativ, wie bei XAML-basierten Microsoft-Produkten.

Android

Das MVVM-Muster und die Datenbindung kann ebenfalls bei der Implementierung mobiler Android-Anwendungen verwendet werden.

Vor- und Nachteile

Vorteile
 Die Geschäftslogik kann unabhängig von der Darstellung bearbeitet werden. MVVM "erbt" die leichtere Austauschbarkeit der View vom MVC-Muster.
 Die Testbarkeit verbessert sich, da die ViewModel die UI-Logiken enthalten und unabhängig von der View instanziiert werden können. Hierdurch sind keine UI-Tests nötig. Stattdessen genügen codebasierte Modultests des ViewModel.
 Die Menge von Glue Code zwischen Model und View wird durch den Verzicht von Controller-Instanzen gegenüber dem MVC-Muster reduziert.
 Views können von reinen UI-Designern gestaltet werden, während Entwickler unabhängig davon die Models und ViewModels implementieren.
 Es können unterschiedliche Views erstellt werden, die alle an dasselbe ViewModel gebunden werden, ohne dass dort Änderungen an der Programmierung vorgenommen werden müssen.

Nachteile
 Als Nachteil kann der höhere Rechenaufwand aufgrund des enthaltenen bi-direktionalen Beobachters gewertet werden.
 Der generische Datenbindungsmechanismus erspart die Implementierung von verschiedenen Controllern. Allerdings ist dieser Mechanismus zur Umsetzung des MVVM-Muster zwingend erforderlich.

MVVM-Frameworks
Es existieren verschiedene Frameworks, welche MVVM umsetzen.

 Windows Presentation Foundation
 Knockout.js – MVVM in JavaScript
 Vue.js
 JavaFX
 SwiftUI

Siehe auch
 Model View Controller
 Smart UI

Literatur
 Raffaele Garofalo: Building Enterprise Applications with Windows Presentation Foundation and the Model View ViewModel Pattern, Microsoft Press 2011, ISBN 978-0735650923

Weblinks
 Norbert Eder: Model-View-ViewModel Die Serie – Codebeispiel

Einzelnachweise

Entwurfsmuster
Softwarearchitektur

Model View ViewModel


Grigore D. Pencioiu (n. 19 octombrie 1868, Craiova – d. 2 iulie 1936, Craiova) a fost un avocat, critic literar și traducător român. A îndeplinit temporar funcția de primar al orașului Craiova (1918), în timpul ocupației germane.

Biografie
A urmat cursurile Liceului Comercial și al Liceului Carol I din Craiova, apoi a absolvit Facultatea de Drept din București. Atras în tinerețe de socialism, Pencioiu a condus clubul local al muncitorilor din Craiova și a fondat în 1888, împreună cu Traian Demetrescu, Revista olteană. El a participat în 1893, tot împreună cu Demetrescu, la primul congres al Partidului Social-Democrat al Muncitorilor din România (PSDMR), ca reprezentant al organizației craiovene. Ulterior a obținut titlul de doctor în drept la Bruxelles.

A activat apoi ca avocat de drept comercial în Baroul Dolj (din 1899), îndeplinind temporar în 1918 funcția de primar al orașului Craiova în timpul ocupației germane din Primul Război Mondial, calitate în care a adus însemnate servicii cetățenilor și orașului. A colaborat cu articole la Românul literar, Evenimentul literar, Lumea nouă științifică și literară, Ramuri, semnând cu pseudonimele Gri-Pen, Xeres și Heres. Articolele sale tratează teme de economie politică ("Legea progresului omenesc", "Capitalul și Karl Marx"), analizând probleme puse în discuție de autorii socialiști.

Pasionat de literatură, Grigore D. Pencioiu a realizat portrete de scriitori (Nikolaus Lenau, Heinrich Heine, Robert Hamerling), a evocat în câteva articole personalitatea poetului Traian Demetrescu (1866-1896), a scris prefața volumului Simplu de Traian Demetrescu, apărut la Craiova în 1896. De asemenea, a realizat traduceri din Nikolaus Lenau, Charles Baudelaire ("Cei șapte bătrâni"), Edgar Allan Poe ("Corbul") și Heinrich Heine (Din "cartea cântecelor"), precum și piese și librete de operetă pentru Teatrul Național din Craiova, dovedind o bună cunoaștere a liricii germane și a poeziilor eminesciene.

Pencioiu a scris primul studiu asupra prozei eminesciene, ca o replică polemică la adresa lui Constantin Dobrogeanu-Gherea, analizând în mod deosebit ideile filozofice din "Sărmanul Dionis" și evidențiind legătura între acestea și temperamentul poetului. Autorul dezvăluie ideile schopenhaueriene din nuvelă și îl consideră pe Eminescu cel mai "demn reprezentant al școlii schopenhaueriene", reliefându-i personalitatea în "perfectă asemuire cu filozofia lui tristă". Cercetătoarea literară Stănuța Crețu apreciază că Pencioiu este un "critic cu sensibilitate și intuiții în domeniul criticii, (...) dovedind temeinice cunoștințe asupra romantismului și filozofiei germane".

Scrieri
 Încercări critice. Proza lui Eminescu (Sărmanul Dionis) (Tip. Frații Benvenisti, Craiova, 1890);

Traduceri (selecție)
 E.A. Poe, "Corbul", în Românul literar din București, anul I, 1891, p. 19.
 H. Heine, Din "cartea cântecelor" (Samitca, Craiova, 1896)

Note

Bibliografie
 Stănuța Crețu, "Grigore D. Pencioiu", în vol. Academia RSR, Dicționarul literaturii române de la origini pînă la 1900, Editura Academiei RSR, București, 1979, pp. 671–672.
 D.A. Teodoru, "Dl. Pencioiu și Sărmanul Dionis", în Contemporanul, Iași, anul VII, 1890, nr. 7.

Nașteri în 1868
Decese în 1936
Avocați români
Traducători români

Grigore D. Pencioiu


EHF Champions League 2016-17 for mænd er den 57. udgave af Europas håndboldturnering for topholdene og den 24. udgave af det nuværende EHF Champions League formatet. Vive Targi Kielce er forsvarende mestre.

Holdene
26 hold var direkte kvalificeret til gruppespillet.

TH = Forsvarende mestre

Gruppespil

Gruppe A

Gruppe B

Gruppe C

Gruppe D

Playoffs

Slutspil

De førstplacerede hold fra de indledende grupper A og B avancerer til kvartfinalerne, mens holdene på 2. til 6. pladserne går videre til ottendedelsfinalerne sammen med playoff vinderne.

Ottendedelsfinale

Kvartfinaler

Final four

Finale

Referencer

Sæsoner i EHF Champions League
Håndbold i 2016
Håndbold i 2017

EHF Champions League 2016-17 (mænd)


A Região Geográfica Imediata de Escada-Ribeirão é uma das 17 regiões geográficas imediatas do estado brasileiro de Pernambuco e uma das 509 regiões imediatas do Brasil, criadas pelo Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística (IBGE) em 2017.

Referências
Regiões geográficas imediatas de Pernambuco


Wilhelm Albrecht Altmann (né le  à Adelnau, province de Posnanie et mort le  à Hildesheim) est un historien et bibliothécaire allemand.

Biographie
Wilhelm Altmann est le fils du pasteur d'Adelnau et plus tard du surintendant royal Carl Friedrich Wilhelm Altmann et de sa femme Ida née Heinersdorf. Issu d'une famille de musiciens talentueux, Wilhelm Altmann se produit déjà en tant que violoniste dans des spectacles d'opéra pendant ses années d'école primaire au lycée Sainte-Élisabeth de Breslau. Il étudie ensuite l'histoire, la philologie et les sciences politiques aux universités de Marbourg et de Berlin. En 1882, il devient membre de la . Il reçoit son doctorat en 1885 en tant qu'amanuensis par Leopold von Ranke. Le sujet de la thèse est l'élection d' comme roi romain. En 1886, il devient bénévole, la même année assistant et en 1888 conservateur à la .

Après avoir été transféré à la bibliothèque universitaire de Greifswald en 1889, il s'habilite en 1893 dans le domaine des sciences auxiliaires historiques. Pendant son temps en tant que conférencier privé à Greifswald, il s'est fait remarquer en tant qu'historien du Moyen Âge à travers des publications, dont la regesta de l'empereur Sigismond. Avec Ernst Bernheim, il publie une collection de documents sur l'histoire constitutionnelle allemande. En 1890, il y fonde une association d'orchestres qu'il dirige à partir de 1895. Cette année-là, il rencontre  et le recrute pour travailler à la bibliothèque universitaire.

Wilhelm Altmann est nommé bibliothécaire principal en 1900 et nommé à la Bibliothèque royale de Berlin. En 1905, il reçoit le caractère de professeur. En tant que membre de l'Internationalen Musikgesellschaft fondée par Oskar Fleischer, il écrit une conférence intitulée "Musikbibliotheken – ein frommer Wunsch", dans laquelle il appelle à la création d'une "Bibliothèque musicale du Reich" qui "contiendrait au moins toutes les œuvres musicales publiées en Allemagne dans leur forme originale, de sorte qu'il existe enfin un endroit où l'on peut voir les œuvres d'au moins tous les compositeurs allemands. À Berlin en 1906, il fonde la "Collection de musique allemande à la Bibliothèque royale", qui est ensuite combinée avec la collection de musique ancienne sous sa direction. Cette installation, située sur la Schinkelplatz, devienut le point de collecte de la musique envoyée gratuitement. De 1915 à 1927, Altmann est directeur du département de musique de la Bibliothèque d'État de Prusse. Ici aussi, Philipp Losch est un proche collaborateur d'Altmann en tant que conseiller de la bibliothèque de 1906 à 1915. Dès l'année de fondation de 1917, Altmann est membre de l'Institut princier de recherche musicologique à Bückeburg. Il travaille également comme critique musical et éditeur de partitions, de biographies de musiciens et de bibliographies.

Wilhelm Altmann, lui-même violoniste et quatuor à cordes, est considéré comme l'un des meilleurs spécialistes de la littérature de musique de chambre de son temps et écrit plusieurs manuels dans lesquels il discute d'un grand nombre d'œuvres pour différentes instrumentations et donne des conseils pratiques sur l'interprétation. Il s'efforce toujours de proposer aux musiciens des œuvres de valeur en dehors du répertoire standard. Dans l'ensemble, ses goûts musicaux peuvent être considérés comme plutôt conservateurs. Il est très sceptique à l'égard des tendances modernes, en particulier de la musique dodécaphonique, qui s'exprime souvent dans les critiques d'œuvres. De temps en temps, cependant, il pouvait aussi se réchauffer à une musique plus progressive. De ses ouvrages, le manuel du quatuor à cordes est probablement le plus répandu.

Wilhelm Altmann et son épouse Marie née Louis sont enterrés à Hildesheim, Peiner Strasse dans le cimetière Nord. Wilhelm et Marie Altmann ont trois enfants : , Ursula et .

Éditions

 Die Wahl Albrechts II. zum römischen Könige. Dissertation (1885).
 Acta Nicolai Gramis (1889).
 Wilhelm Altmann:  Denkwürdigkeiten zur Geschichte des Zeitalters Kaiser Sigmunds. – zum ersten Male vollständig herausgegeben-, R. Gaertners Verlagsbuchhandlung, Berlin 1893.
 Die alte Frankfurter Deutsche Uebersetzung der Goldenen Bulle Kaiser Karls IV. (1897).
 , Regesta Imperii XI: Die Urkunden Kaiser Sigmunds 1410–1437, bearb. von Altmann, Wilhelm, Innsbruck 1896–1900.
 Öffentliche Musikbibliotheken – Ein frommer Wunsch, in: Zeitschrift der internationalen Musikgesellschaft, Jg. 1903, H. 1, S. 1–17.
 Richard Wagners Briefe nach Zeitfolge und Inhalt (1905).
 Die künftige "Deutsche Musiksammlung" bei der Königl. Bibliothek in Berlin, in: Zentralblatt für Bibliothekswesen, 23. Jg., 1906, H. 2, S. 66 ff.
 Ausgewählte Urkunden zur außerdeutschen Verfassungsgeschichte seit 1776, 2. vermehrte Auflage (1913).
 Ausgewählte Urkunden zur Brandenburgisch-Preussischen Verfassungs- und Verwaltungsgeschichte, 1. Teil 15.–18. Jahrhundert, 2. stark vermehrte Auflage (1914).
 Ausgewählte Urkunden zur Brandenburgisch-Preussischen Verfassungs- und Verwaltungsgeschichte, 2. Teil 1806–1849, 2. stark vermehrte Auflage (1915).
 Die Kammermusikwerke von Friedrich Lux (1920).
 Handbuch für Streichquartettspieler, Bd. 1: Streichquartette (1927).
 Handbuch für Streichquartettspieler, Bd. 2: Streichquartette (1927).
 Handbuch für Streichquartettspieler, Bd. 3: Streichtrios, -quintette, -sextette, -oktette (1929).
 Einführung in Schuberts sogenanntes Forellen-Quintett op. 114 (Electrola Musikplatten EJ 334-357). Köln ca. 1929.
 Handbuch für Streichquartettspieler, Bd. 4: Musik für Streicher und Bläser (1930).
 Handbuch für Klaviertriospieler (1934).
 Handbuch für Klavierquintettspieler (1936).
 Handbuch für Klavierquartettspieler (1937).
 Otto Nicolais Tagebücher (1937).

Altmann revis également et complète le Führer durch den Violinunterricht d'Albert Tottmann (sous le titre Führer durch die Violinliteratur) et le Kurzgefaßtes Tonkünstler-Lexikon de  (réimpression de l'édition de 1936 ).

Bibliographie
 Wilhelm Altmann: Altmann, Wilhelm. In:  (Hrsg.): Die Musik in Geschichte und Gegenwart (MGG). Erste Ausgabe, Band 1 (Aachen – Blumner). Bärenreiter/Metzler, Kassel u. a. 1949, DNB 550439609, Sp. 396–398 (= Digitale Bibliothek Band 60, S. 2.186–2.188)
 Eveline Bartlitz: "… Niemals stand seine stets bereite Feder still" (Wilhelm Altmann zum 150. Geburtstag). In: Forum Musikbibliothek Jg. 2012, H. 1, S. 28–33.
 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band II: Künstler. Winter, Heidelberg 2018 , S. 13–15.
 Helmut Hell, Wilhelm Altmann: Altmann, Wilhelm. In: Ludwig Finscher (Hrsg.): Die Musik in Geschichte und Gegenwart. Zweite Ausgabe, Personenteil, Band 1 (Aagard – Baez). Bärenreiter/Metzler, Kassel u. a. 1999  (Online-Ausgabe, für Vollzugriff Abonnement erforderlich)
 Wilhelm Krabbe: Wilhelm Altmann zum Gedächtnis. In: Musikforschung, Jg. 4 (1951) H. 4.
 Philipp Losch: Zum Tod von Wilhelm Altmann. In: Zentralblatt für Bibliothekswesen, Jg. 1951, H. 7/8, S. 284 ff.

 : Die evangelisch-theologische Fakultät Breslau in den Jahren von 1933–1935. In:  (Hrsg.): Der Kirchenkampf im deutschen Osten und in den deutschsprachigen Kirchen Osteuropas. Göttingen 1992, S. 98–135.
 : Aus glücklichen Zeiten der Preußischen Staatsbibliothek. Erinnerungen an Kollegen und Freunde von einst, in: Festschrift für Friedrich Smend zum 70. Geburtstag, dargebracht von Freunden und Schülern.- Berlin (1963), S. 61–65
 Reichshandbuch der Deutschen Gesellschaft – Das Handbuch der Persönlichkeiten in Wort und Bild, Erster Band, Deutscher Wirtschaftsverlag, Berlin 1930 , S. 20.
 Berliner Musikgeschichte bewahrt und erschlossen. Informationsheft zur Ausstellung im Vestibül der Deutschen Staatsbibliothek vom 1. Juli bis 30. August 1987.

Liens externes

Références

Critique musical allemand
Musicographe
Musicologue allemand
Professeur à l'université de Greifswald
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle rouge de 4e classe
Naissance en avril 1862
Naissance dans la voïvodie de Grande-Pologne
Naissance dans la province de Posnanie
Décès en mars 1951
Décès à Hildesheim
Décès à 88 ans

Wilhelm Altmann


Sultanzade Civankapıcıbaşı Mehmed Paşa (d. 1603 - ö. Temmuz 1646) Osmanlı Padişahı Sultan İbrahim saltanatında 31 Ocak 1644 - 17 Aralık 1645 tarihleri arasında bir yıl on ay on yedi gün sadrazamlık yapmış bir Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı

Sultanzade Civankapıcıbaşı Mehmed Paşa yaklaşık 1603 tarihinde doğmuştur. Babası Damat Rüstem Paşa'nın torunlarından olan Abdurrahman Bey'di. Annesi Ayşe Hanım Sultan Cığalzade Sinan Paşa'nın kızıydı. Babasının Osmanlı hanedanına yakın bağlantısı nedeni ile "Sultanzade" lakabı ile anılmıştır. Sarayda Enderun'da eğitim gördükten sonra genç yaşta iken Sultan II. Osman'ın Lehistan seferi sırasında kapıcıbaşı olup saraydan çıkmıştır. Bu nedenle "Civankapıcıbaşı" adıyla şöhret yapmıştır.

1630'da kubbe veziri oldu. Fakat Ekim 1633'te sefer hazırlıkları sırasında ihmali görüldüğünden Rodos'a sürgüne gönderildi. Sonra afedildi ve 1637'de Mısır valisi olarak görevlendirildi. Orada üç yıl kaldıktan sonra Osmanlı Padişahı İbrahim döneminde İstanbul'a döndü ve yine kubbe veziri oldu. 1641 yılında Silistre Beylerbeyi olarak atandı ve 1637'den beri Kazak işgalindeki Azak Kalesi'nin geri alınmasıyla görevlendirdi. Mehmed Paşa 1642 yılındaki sefer sonucunda Azak'ı kurtarmayı başardı.

1643 yılında İstanbul'a döndüğünde kendisini sadrazamlığına rakip gören sadrazam Kara Mustafa Paşa tarafından İstanbul'dan uzaklaştırmak için Şam valisi görevi verildi.

Aynı yıl Sadrazam Kara Mustafa Paşa'nın azledilip idam edilmesinden sonra 16 Ocak 1644'te sadrazam olarak görevlendirildi ve mühr-ü humayun Şam'a gönderildi. Şam'dan dönüşü uzun sürüp göreve Mart 1644'te başladı. Sadrazamlık döneminde Cinci Hoca'nın Sultan İbrahim'e en çok etkili olduğu döneme rastladı. Sultanzade Mehmed Paşa'da kendinden önce gelen Kara Mustafa Paşa gibi azledilip idam edilmemek için Sultan İbrahim'e dalkavukluk yapmayı tercih etmiş ve Cinci Hoca'nın Sultan'a olan etkisini olduğu gibi kabul etmişti. Sultanzade Mehmed Paşa'nın dalkavuk tutumu Sultan İbrahim tarafından bile hissedildiği bildirilmektedir.

Naima Tarihi  bu tutumlarını göstermek için şu geçrek olayları anlatmaktadır:
Sultan İbrahim bir gün sadrazama dönüp "Lalam Mustafa Paşa bazen bana itiraz ederdi ve bu iş doğru değildir derdi. Senden hiç böyle bir söz işitmedim. Bunun sebebi nedir?" demiş.

Buna Sultanzade Mehmet Paşa'nın cevabı şöyle olmuştur: "Siz yeryüzünün halifesi ve Allah'ın dünyada gölgesisiniz. Kalbinize sunuh eden şeyler ilham-ı rabbanidir. Sözle ve fiil ile sizden hata olmaz ki itiraza mahal ola. Görünüşte muvaffik değil gibi görünen işlerin altında bir hikmet vardır. O bize malum değildir."

Bundan sonra kendisinin delice hareketlerine karşı itiraz edenlere Sultan İbrahim:"Benden hata şudur etmez. Öyle görünse de altında bir hikmet vardır. Bana lalam söyledi. Siz bilmemezsiniz." dermiş.

Bir gün ecdadının Medine'ye gönderdiği mücevherlerin geri getirilmesini isteyen Sultan İbrahim sadrazama şöyle başlayan bir hatt-ı humayun göndermiştir:
Bre mütevelli yapılı kodos. Bre karpuz kıyafetli pezevenk

Sultanzade Mehmet Paşa 1644 günü divan-ı hümayun toplantısına başkanlık etmekte iken hiç beklemediği bir anda kendisinden mühr-ü hümayun geri alındı. Sadrazamlıkta 20 ay kadar kalmıştı. Önce sadrazamlık Hanya fatihi eski kaptan-i derya Silahdar Yusuf Paşa'ya verilmek istendi. Ama Silahdar Yusuf Paşa sadrazamlık görevini üzerine almaktan sultanin tum israrina rağmen çekindi. Bunun üzerine divan toplantısinda bulunan defterdar Nevesinli Salih Paşa'ya onu arzodasına davet eden bir haber gönderildi. O buna uyarak arz odasına geldiğine kendisine mühr-ü humayun verilerek sadrazam görevine getirildi.

Sultanzade Mehmet Paşa'ya Girit serdarlığı görevi verilip birkaç sancak da kendine arpalık olarak verildi. Sultanzade Girit'e donanma ve kaptan-i derya Kara Musa Paşa eşliğinde gōtürüldü. Girit'e vardığında hasta oldu. Temmuz 1646'da orada iken hayatını kaybetti. Öldüğünde yaşı 50'ye yaklaşmıştı.

Cenazesi Girit'ten Üsküdar'a nakledilerek Hudâi Tekkesi yakında annesi Ayşe Hanım Sultan mezarının yanına defnedildi. Yaşı 50'ye yaklaşmıştı.

Değerlendirme
Sicill-i Osmani onu şöyle değerlendirmektedir:
sıcak kanlı, yumuşak huylu ve güler yüzlüydü

Buna karşılık Uzunçarşılı Sultanzade Mehmet Paşa'ye karşı çok serttir:
Zevk ve sefaya meclub, riyakar, karektersiz bir vezirdi. Sultan İbrahim'i çılgınca harekete teşvik (etmekte idi). Her hafta padişaha ağır hediyeler takdimini adet haline getirmişti. Kendi verdiklerini çıkarmak üzere memuriyete tayinlerinden lüzumundan fazla caizeler alır(dı). Bunları az zamanda azleder yenilerini tayin ederdi.
Günümuz Osmanlılar Ansiklopedisi ise onu şöyle değerlendirir:
Zevk ve sefaya düşkün olan Mehmet Paşa'nın riyakar, kıskanç ve şahsiyeti oturmamış bir kişi olduğu kaydedilmektedir.

Kaynakça

Dış kaynaklar

 Uzunçarşılı, İsmail Hakkı, (1954) Osmanlı Tarihi III. Cilt, 2. Kısım , XVI. Yüzyıl Ortalarından XVİİ. Yüzyıl Sonuna kadar), Ankara: Türk Tarih Kurumu (6. Baskı 2011) ISBN 975-16-0014-6) say.391-393
 Alper, Ömer Mahir, (1999) "Mehmed Paşa (Sultanzade, Cıvankapıcıbaşı)", Yaşamlarıyla ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi Ç.2 ş.172 İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. ISBN 975-0800710
 Buz, Ayhan, (2009) Osmanlı Sadrazamları, İstanbul: Neden Kitap, ISBN978-975-254-278-5,

Dış bağlantılar

 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 C.IV say.161-162 Online:
 Danışmend, İsmail Hami, (2011), İzahlı Osmanlı Tarihi Kronolojisi 6 Cilt, İstanbul:Doğu Kütüphanesi, ISBN 9789944397681 Online:

Osmanlı sadrazamları
Osmanlı paşaları
1646 yılında ölenler
17. yüzyılda Osmanlılar
Doğum tarihi bilinmeyenler
Osmanlı Mısır valileri
Osmanlı Şam valileri

Sultanzade Mehmed Paşa


محطة غراندفيو هي محطة توجد في غراندفيو ب كندا وقد أنشأت من طرف شركة فيا رايل كندا. ويوجد بها 3 قطارات كل أسبوع تتجه نحو 3 وجهات.

مراجع

محطات قطارات
محطات كندية

محطة غراندفيو


En Namibie, l' oshituthi shomagongo désigne un festival des fruits du marula. L'omagongo, boisson issu de ces fruits, est consommée par des communautés Ovambo qui sont rassemblées à cette occasion. Cette fête est inscrite, depuis 2015, sur la liste représentative du patrimoine culturel immatériel de l'humanité.

Tradition
L'oshituthi shomagongo se déroule à la fin du mois de mars ou au début du mois d'avril, il dure deux à trois jours. Les huit communautés Ovambo (dans le Nord de la Namibie) se réunissent pour consommer l'omagongo. Les hommes préparent la fête en fabriquant des outils en corne de bovin pour percer les fruits. Ils sculptent aussi des coupes en bois et de petites gourdes. Les femmes tissent des paniers et fabriquent des pots en argile. Femmes et enfants ramassent les fruits mûrs et extraient le jus. Ensuite, les femmes le font fermenter dans les pots d'argile, étape qui dure de deux à sept jours. Pendant la préparation, les femmes chantent des musiques traditionnelles, récitent des poèmes, parlent de leurs problèmes familiaux et transmettent leur savoir-faire en matière de vannerie et de poterie. Après la préparation, membres des communautés et invités se rejoignent et consomment la boisson et les mets traditionnels. Lors de ce rassemblement, invités et membres chantent et dansent, et les hommes racontent des histoires
.

Reconnaissance
D'après la description officielle de l'UNESCO, cette tradition est dotée d'une valeur éducative : les générations anciennes enseignent, de manière informelle, la préparation aux jeunes, qui apprennent par observation, essai et émulation. Qualifié de rassemblement social, le festival se déroule dans une atmosphère détendue. En 2015, le Comité intergouvernemental pour la sauvegarde du patrimoine culturel immatériel, réuni à Windhoek, ajoute à la liste représentative du patrimoine culturel immatériel de l'humanité vingt-trois éléments, dont ce festival. Il est inscrit sous l'intitulé « le oshituthi shomagongo, festival des fruits du marula ».

Références

Culture en Namibie

Oshituthi shomagongo


Granjinha Portekiz'de Tabuaço belediyesine bağlı olan, 2,48 km² yüzölçümüne sahip, 52 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Tabuaço'nun bucakları

Granjinha


Mahamadou Cissé, surnommé Tostao, est un footballeur malien jouant au poste d'attaquant.

Carrière

Carrière en club
Il joue au football à l'US Sévaré avant de partir étudier au lycée Sankoré de Bamako en 1985, rejoignant le Stade malien dès la saison 1985-1986. Membre de l'équipe du Stade malien de 1985 à 2001, il remporte sept Coupes du Mali, marquant notamment lors des finales 1986 et 1988.

Carrière en sélection
Avec l'équipe du Mali de football, Mahamadou Cissé dispute trois finales de la Coupe Amílcar Cabral, dont une victorieuse en 1989 à Bamako.

Références

Liens externes

Footballeur international malien
Date de naissance incertaine (XXe siècle)

Mahamadou Cissé (football)


Europe-Persia Express Gateway (EPEG) est une liaison fibre optique reliant l'Europe au Moyen-Orient mise en service en .

Le câble de 10 000 kilomètres part de Francfort (Allemagne), puis passe par la Slovaquie, la Tchéquie, une branche passe par l'Autriche et la Hongrie, une autre branche passe par  Kiev (Ukraine), puis la Russie, l'Azerbaïdjan, l'Iran et Barka (Oman).

Le consortium est constitué de Rostelecom, Vodafone, Telecommunication Infrastructure Company et Omantel.

Notes et références

Internet en Allemagne
Communication en Slovaquie
Communication en Tchéquie
Communication en Autriche
Communication en Hongrie
Internet en Ukraine
Internet en Russie
Internet en Azerbaïdjan
Internet en Iran
Internet à Oman

EPEG


الطريق الوطنية رقم 12 أو ط و12 طريق رئيسية تونسية تصل بين مدينة سوسة والطريق الوطنية رقم 5 جنوب شرقي مدينة الكاف، وهي تمرّ بالمدن التالية على التوالي:
 سوسة،
 القيروان،
 الشبيكة،
 حفوز،
 كسرى،
 مكثر،
 السرس.

الطرقات الوطنية - تونس

الطريق الوطنية رقم 12 (تونس)


José Luis Valencia Murillo o José Valencia (19 de marzo de 1982, Quininde, Ecuador) es un exfutbolista ecuatoriano.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Quinindeños
Futbolistas de Ecuador
Futbolistas del Delfín Sporting Club
Futbolistas del Club Deportivo Maldonado
Futbolistas del NEC Nimega
Futbolistas del Willem II Tilburg
Futbolistas del FC Eindhoven
Futbolistas del Wuppertaler SV Borussia en los años 2010
Futbolistas de la Liga Deportiva Universitaria de Quito
Futbolistas de Ecuador en el extranjero

José Valencia Murillo


11728 Einer este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11728 Einer este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Haleakala în cadrul programului NEAT. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,86 ua, o excentricitate de 0,02 și o înclinație de 3,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

11728 Einer


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Nitrianske Hrnčiarovce enthält die zwei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Nitrianske Hrnčiarovce im Okres Nitra.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Nitrianske Hrnciarovce


EOC may refer to:

 Earth Observation Center
 Eastern Oregon College, now Eastern Oregon University, in La Grande, Oregon
 Eastern Orthodox Church
 Economy of Communion
 Elswick Ordnance Company, a defunct British armaments manufacturer
 Emergency operations center
 End of Course Test
 Equal Opportunities Commission (disambiguation)
 Ethernet over coax
 Ethernet over copper
 Ethics of care
 Ethnography of communication
 European Olympic Committees
 European Orienteering Championships
 Evangelical Orthodox Church

EOC


Dolarul sealandez este moneda Principatului Sealand, o micronațiune pe teritoriul fostului fort englez Maunsell Fort, HM Fort Roughs, situat la aproape 10 km distanță de coasta Suffolk, Anglia, care pretinde autoritate asupra spațiului maritim cu același nume din jurul insulei.

Cioturi bani
Monedă

Dolar sealandez


O Paradoxo de Gênero é o título de um livro de não-ficção escrito pelo biólogo evolucionista alemão Ulrich Kutschera, publicado em 2016. Ele tem como subtítulo "Homem e Mulher como tipos humanos evoluídos" e busca refutar a teoria de gênero socialmente construtivista, atribuindo-a às escritas do psicólogo neozelandês John Money.

Sumário:

 Conteúdo
 História de origem
 Recepção
 Edição
 Links externos
 Referências

Conteúdo:
O livro possui 445 páginas (com 75 ilustrações) e é dividido em dez capítulos: 1. Introdução: O que é sexo? Feminismo darwinista e a ideologia de gênero moneyísta; 2. Procriação de seres humanos em úteros alheios, criacionismo de gênero e a ideologização da biologia; 3. Alfred Russel Wallace como defensor dos direitos das mulheres e os estudos de gênero na Hesse em ação; 4. Análise schopenhaueriana-darwinista das mulheres, acadêmicas de gênero em 2015 e o poder de herança masculina; 5. Teoria sexual de August Weismann em Freiburg e a igualdade de valor entre homens e mulheres no neodarwinismo; 6. Da morfologia do corpo ao genoma: homem e mulher como tipos humanos evoluídos com marcado dimorfismo sexual; 7. Embriões específicos de gênero, comportamento infantil e orientação erótica pré-natalmente determinada; 8. Identidade de gênero forçada: David Reimer (1965-2004) como vítima no altar da religião de gênero moneyísta em 2015; 9. O debate de gênero em Berlim em 2015 e a super-homossexualidade vegetal; 10. Epílogo: Biomedicina de gênero e o terror psicológico das mulheres-homens indoutrinadas moneyístas.

No último capítulo (10), os principais resultados do texto principal são resumidos com referências às teses de Judith Butler, abordando, entre outros temas, a questão de por que não existem "casas de prazer para mulheres" (com prestadores de serviços masculinos). O livro termina com um glossário (Pequeno ABC de Sexo e Gênero), onde todos os termos-chave, desde anisogamia até zigoto, são brevemente definidos.

História de origem
Na introdução, o autor justifica por que escreveu esta obra, destacando que o texto é baseado na 4ª edição de seu livro didático de Biologia da Evolução (2015). Após o autor Kutschera ter publicado em 13 de abril de 2015 um breve artigo provocativo sobre a problemática de gênero intitulado "Pseudociência universitária" no Humanist Press Service (hpd), que foi posteriormente bloqueado pelo hpd[2], uma série de consultas da mídia começou. Em um artigo no Spiegel Online[3] de 4 de setembro de 2015, intitulado "Professor contra pesquisa de gênero", Kutschera anunciou um livro sobre o paradoxo de gênero para o início de 2016, afirmando que "colocaria os últimos pregos no caixão da ideologia de gênero". A primeira edição foi lançada em fevereiro de 2016, com uma nova edição revisada lançada no início de 2018. Na introdução da segunda edição, Kutschera invoca a liberdade acadêmica para justificar suas teses controversas.

Recepção
O biólogo de Freiburg, Hubert Rehm, publicou uma resenha detalhada no jornal Spektrum der Wissenschaft[4]. Ele descreve o livro como "informativo e envolvente", mas ainda assim vê várias fraquezas de conteúdo. O historiador da biologia Armin Geus resenhou a segunda edição do livro de Kutschera de forma positiva no blog de direita Philosophia perennis[5], descrevendo-o como um "manual confiável e baseado em fontes que ninguém deve ignorar se quiser participar seriamente do debate de (gênero)". Um grupo de trabalho do Centro de Estudos de Gênero e Pesquisa Futurista Feminista de Marburg descreveu os argumentos e afirmações de Kutschera como cientificamente infundados e insustentáveis. Além disso, as polêmicas de Kutschera assumem dimensões de teorias conspiratórias. A professora Kerstin Palm, de Berlim, também criticou o livro de forma contundente na revista L'Homme; o livro apresenta "o uso repetido de literatura de pesquisa obsoleta, há muito revisada empiricamente, e o estado atual do conhecimento complexo da biologia não é adequadamente abordado em sua amplitude exigida."[6]

Edição
O Paradoxo de Gênero. Homem e Mulher como Tipos Humanos Evoluídos. LIT, Berlim 2016, ISBN 978-3-643-13297-0.

Links:
Vídeo 1: Paradoxo de Gênero ao Vivo - 1: Sexualidade e Identidade de Gênero
Vídeo 2: Paradoxo de Gênero ao Vivo - 2: Homem Macaco e Mulher Humana
RDF Talk com o Prof. Kutschera - Criacionismo de Gênero: Homem e Mulher como Tipos Humanos Evoluídos (Vol. 1 - 6)

Referências:

Universitäre Pseudociência, de 13 de abril de 2015, em: evolutionsbiologen.de, acessado em 12 de junho de 2019
Ulrich Kutschera, o hpd e a "censura", de 2 de junho de 2015, em: hpd, acessado em 12 de junho de 2019
Professor contra pesquisa de gênero, de 4 de setembro de 2015, em: Spiegel Online, acessado em 12 de junho de 2019
Hubert Rehm: Ideologia Perigosa, de 24 de junho de 2016, em: Spektrum.de, acessado em 12 de junho de 2019
Armin Geus: Feministas Aggressivas e Resultados de Pesquisa Ilegais, de 26 de maio de 2018, em: PHILOSOPHIA PERENNIS, acessado em 12 de junho de 2019
Kerstin Palm: Fake Evolution. Uma crítica baseada em biologia aos discursos anti-gênero na biologia. Em: L'Homme. Volume 28, número 2, 2 de outubro de 2017, ISSN 1016-362X, p. 109–114, doi:10.14220/lhom.2017.28.2.109 (vr-elibrary.de [acessado em 20 de março de 2021]).

Padadoxo de Gênero


Bloemaert var navnet på en nederlandsk familie af kunstnere i det sekstende og syttende århundrede.

Stamfader til familien Bloemaert er Cornelis Bloemaert I (ca. 1540-1593). Han var arkitekt, billedhugger, og lærer, og han underviste blandt andre, Hendrick de Keyser. Hans søn Abraham Bloemaert (1564-1651) var kendt som en af de vigtigste malere fra Utrecht af den første halvdel af det syttende århundrede. Abraham havde fire sønner, der som ham blev kunstner og var i lære hos ham. Hans ældste søn, Hendrick Bloemaert (1601/1602-1672) var maler og digter, hans anden søn, Cornelis Bloemaert II (1603-1684), der lavede graveringer. Sin tredje søn, Adriaen Bloemaert (ca. 1609-1666) var maler, tegner, og muligvis også en gravør, og hans fjerde søn Frederik Bloemaert (ca. 1616-1690) arbejdede som gravør, hvor de fleste af hans værker er lavet efter hans fars arbejde.

Eksterne henvisning
 (Engelsk) Bloemaert i The Grove Dictionary of Art.

Slægter fra Nederlandene

Bloemaert


العدوى الانتهازية  هي العدوى الناجمة عن مسببات الأمراض التي عادة لا تكون قادرة على إحداث أي عدوى في حالة الجهاز المناعي السليم. ولكن يعتبر حدوث خلل في الجهاز المناعي فرصة تنتهزها مسببات المرض لتحدث عدوى.

الأسباب

نقص المناعة أو الكبح المناعي المسبب بأحد الأسباب التالية:
 نقص التغذية
 عدوى حالية
 المواد المثبطة للمناعة التي تعطى للمريض عند زرع الأعضاء
 المعالجة الكيميائية للسرطان
 متلازمة العوز المناعي المكتسب
 استعداد وراثي
 أضرار في الجلد
 المعالجة بال المضادات الحيوية واسعة الطيف

أنواع العدوى

تحدث عدة أنواع من العدوى الانتهازية عند وجود خلل في الجهاز المناعي و هي:
 عدوى فطرية:
كما هو الحال عند حدوث عدوى الرشاشيات و عدوى بالمبيضات البيض
 عدوى جرثومية:
كما في المكورات العقدية و العنقودية
 عدوى فيروسية:
كما هي العدوى الناجمة عن فيروس الورم الحليمي وفيروس مضخم للخلايا
 عدوى طفيلية:
مثل عدوى المقوسة الغوندية

العلاج
يعتمد العلاج على نوع العدوى المحدثة وعادة ما يتضمن استخدام عدة صادات حيوية.

مراجع

أمراض معدية
اضطرابات جهاز المناعة
علم المناعة

عدوى انتهازية


The Legacy at Millennium Park es un rascacielos de 72 plantas situado en Chicago, Illinois, Estados Unidos, localizado en S. Wabash Avenue, cerca de E. Monroe Street.

La torre residencial y la base de uso mixto, diseñados por la firma arquitectónica Solomon, Cordwell, Buenz, contienen 360 apartamentos de lujo así como 460 plazas de aparcamiento. Adicionalmente, el edificio incluye  de aulas para la School of the Art Institute of Chicago en las plantas más bajas, instalaciones atléticas para el Club de la Universidad, una pasarela aérea entre el Club de la Universidad y el podio del edificio, y comodidades privadas para los residentes de la torre incluyendo un centro atlético y acuático así como salones residenciales situados por todo el edificio. La torre preserva las fachadas históricas de albañilería y terracota de Jewelers Row District en Wabash Avenue.

El estrecho diseño de la torre pretende maximizar vistas al Lago Míchigan y Millenium Park para todas las residencias de la torre.

Véase también
The Heritage at Millennium Park
Fachadismo
Anexo:Edificios más altos de Chicago
Anexo:Edificios más altos de Estados Unidos

Referencias

Enlaces externos

Página de Solomon Cordwell Buenz sobre The Legacy
Página web de los promotores sobre The Legacy
Lynn Beckerwrites about the Legacy Tower Facadectomy, 2006
Modelo de Google Earth

Rascacielos residenciales de Chicago
Rascacielos de Estados Unidos de 2010
Rascacielos de Estados Unidos entre 250 y 299 metros
Edificios residenciales de Estados Unidos de los años 2010
Arquitectura de Estados Unidos de 2010

The Legacy at Millennium Park


Pedregal (rijeka), rijeka u Venezueli
Pedregal, Boquerón, pokrajina Chiriquí, Panama
Pedregal, David, pokrajina Chiriquí, Panama
Pedregal, distrikt Panamá, distrikt Panamá, Panama
El Pedregal, pokrajina Guadalajara, Španjolska

Pedregal


La Bourrée, , est une œuvre de la compositrice Mel Bonis, datant de 1904.

Composition
Mel Bonis compose sa Bourrée en 1904. Il en existe deux versions : l'une pour piano, l'autre pour orchestre. Les deux versions sont dédiées . Les deux versions ont été publiées aux éditions Demets en 1904, puis la version pour piano a été rééditée en 2015 aux éditions Furore, tandis que la version orchestrale a été rééditée en 2019 par la même maison d'édition.

Analyse
La Bourrée fait partie des pièces du type du pastiche des musiques du . D'après Jann Pasler et Carlo Caballero, cette mode est très en vogue au début du . La compositrice elle-même compose une Suite dans le style ancien. D'autres compositeurs, français ou non, composent des œuvres dans ce goût, à l'image de Vincent d'Indy ou Edvard Grieg. Le style sera très prisé de compositeurs français comme Emmanuel Chabrier, Erik Satie, Claude Debussy et Maurice Ravel. La Bourrée fait partie d'un groupe comprenant le Rondo dans le genre ancien, son Menuet, la Pavane et la Sarabande.

L'œuvre fait partie d'un triptyque constitué a posteriori avec la Pavane et la Sarabande. Ces trois pièces ont été publiées aux éditions Demets, dans leur version pour piano puis dans leur version orchestrale en 1909. Cependant, la page de garde de l'édition indique que la Bourrée ne date pas, comme la Pavane et la Sarabande, de 1909, mais plutôt de 1904, ce qui est confirmé par le catalogue fait par Mel Bonis de son vivant. De plus, les numéros d'éditions de la Pavane et de la Sarabande se suivent, tandis que celui de la Bourrée est différent. Les trois danses sont écrites, dans leur version orchestrale, pour le même effectif. Le système d'écriture de la compositrice présente alors un fort contrepoint ainsi que beaucoup de mélanges instrumentaux, notamment entre les pupitres des cordes et celui des vents.

Xavier-Romaric Saumon explique que la Bourrée est divisée en trois parties : ABA' et est construite autour de deux thèmes. Le premier thème, en notes répétées, est d'allure populaire. Le second thème est chanté par le hautbois solo. Pour l'auteur, le traitement orchestral est proche de celui de la Suite en forme de valse. Le caractère populaire de la Bourrée est mise en valeur par l'orchestration. La compositrice arrive notamment à imiter la vielle à roue par la fusion du hautbois et des cordes. Le second thème s'oppose alors au premier, dans son caractère , en notes conjointes et chantantes.

Réception

Discographie

Version pour piano
 Le diamant noir, par Laurent Martin (piano), Ligia Digital, 2016

Version pour orchestre
 Mel Bonis : Symphonic Works, Bucharest Symphony Orchestra, Benoît Fromanger (dir.), Le Chant de Linos CL 1287.

Références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis
Œuvre pour piano
Œuvre symphonique
Œuvre réalisée en 1904

Bourrée de Bonis


Polysporangiophytes, යනු ශාක වර්ගීකරණයෙහි දී භාවිතාවන පදයකි.

Taxonomy

ආශ්‍රිත
 ශාක වල පරිණාමයේ ඉතිහාසය
 List of Early Devonian land plants

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි
 Cladogram  from

ශාක

Polysporangiophyte


Olaylar
 Toktamış, Deşt-i Kıpçak'a egemen oldu.
 Ulm Katedrali'nin yapımına başlandı.

Doğumlar
 1 Ağustos - Go-Komatsu, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 100. imparatoru (ö. 1433)
 20 Ağustos - Şahruh, Timur İmparatorluğu üçüncü hükümdarı (ö. 1447)
 5 Kasım - Jianwen, Çin'in Ming Hanedanı'nın ikinci imparatoru (ö. 1402)
 tarihi bilinmeyen
 Đurađ Branković, Sırbistan Despotu (ö. 1456)
 Filippo Brunelleschi, İtalyan rönesans temsilcilerinden Floransalı sanatçı (ö. 1446)
 Ladislao
 Süleyman Çelebi, Osmanlı şehzadesi (ö. 1411) (Fetret Devri'nde Edirne'de Sultanlığını ilan edip padişahlık yapmıştır, ancak Osmanlı ve yabancı tarihlerde istinasız olarak Osmanlı padişahları listelerine alınmamaktadır)

Ölümler
 21 Haziran - III. Edward, İngiltere kralı (d. 1312)
 tarihi bilinmeyen
 I. Bukka Raya, Vijayanagar İmparatorluğu'nu yöneten, Sangama Hanedanı'ndan ikinci hükümdar
 II. Şâban, veya Zeyneddin Şaban, Mısır Memlûk Sultanı (d. y. 1351)

1377


10449 Takuma este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10449 Takuma este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Nice de Marguerite Laugier. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,06 ua, o excentricitate de 0,33 și o înclinație de 2,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1936
Centura de asteroizi

10449 Takuma


Trisha Shetty, née le  à Mumbai, Maharashtra en Inde, est une militante indienne pour l'égalité entre les genres et fondatrice de . Elle est connue pour sa défense des droits humains, en particulier pour la promotion de politiques publiques et de loi liées au genre.

Son travail est reconnu par les Nations Unies et salué par des personnalités telles que Barack Obama, Élisabeth II, Emmanuel Macron Elle fait également partie des huit membres du .

Biographie
Trisha Shetty (née le ) est une militante indienne pour l'égalité entre les genres et fondatrice de SheSays. Elle est connue pour sa défense des droits humains, en particulier pour la promotion de politiques publiques et de loi liées au genre, à l'éducation, à la représentation des jeunes et des genres et la prévention des violences sexuelles en Inde. Son travail et son plaidoyer ont été reconnus par les Nations Unies, le président Obama, Sa Majesté la reine  et le président Emmanuel Macron. Elle est actuellement présidente du comité d'orientation du Forum de Paris sur la paix, un sommet international lancé en 2018, sous la houlette d'Emmanuel Macron afin de promouvoir une bonne gouvernance mondiale. Elle fait également partie des huit membres du , aux côtés de Ban Ki-moon ; ancien secrétaire général de l'ONU et Darren Walker ; Président, Fondation Ford. Trisha Shetty a été nominée l'une des « 7 guerrières les plus puissantes » de l'Inde par India Today et a été l'une des lauréates du prix Vogue India Woman of the Year. Elle a également été intronisée comme l'une des douze boursières de la Fondation Obama à l'université Columbia dans sa cohorte inaugurale, aux côtés d'autres personnalités comme Alice Barbe ou Omezzine Khelifa. Trisha a publiquement partagé son histoire personnelle en tant que victime d'abus sexuels lorsqu'elle était enfant en 2019, dans une conférence TED intitulée « Embrassez vos cicatrices, soyez votre propre héros » dans le cadre d'une édition spéciale de la conférence TED diffusée à la télévision, animée par et en collaboration avec l'acteur Shah Rukh Khan.

Trisha Shetty est née à Mumbai, Maharashtra en Inde. Elle a obtenu son baccalauréat en sciences politiques et en psychologie au Jai Hind College de l'université de Mumbai. Elle a ensuite obtenu son diplôme d'avocate à l'Université de Mumbai. En 2018, elle a été sélectionnée comme boursière de la Fondation Obama pour suivre un programme de formation spécialisée, d'éducation et de mentorat d'un an à l'université Columbia de New York. La cohorte inaugurale d'Obama Scholars est composée de douze leaders accomplis, qui participent à un programme immersif qui rassemble l'apprentissage académique, basé sur les compétences et expérientiel, conçu par l'Université de Columbia en consultation avec la Fondation Obama.

Trisha Shetty a fondé  en . SheSays est un mouvement dirigé par des jeunes pour faire progresser l'égalité des sexes grâce à une approche multidimensionnelle. Trisha a partagé son histoire personnelle en tant que victime de violences sexuelles et son parcours pour lancer SheSays pour la première fois en  à travers sa conférence TED, « Embrassez vos cicatrices, soyez votre propre héros ». Son discours a été diffusé à la télévision sur Star Plus et Star World en anglais et en hindi. Elle a parlé dans le cadre d'une série spéciale développée par TED en collaboration avec l'acteur, Shah Rukh Khan et Star TV Network. La conférence a été traduite dans plusieurs langues indiennes régionales et a été diffusée numériquement via TED, HotStar et NatGeo.

En 2016, le secrétaire général des Nations unies Ban Ki-moon et l'envoyé du Secrétaire général pour la jeunesse ont annoncé Shetty comme l'un des  leaders sélectionnés pour la classe inaugurale des jeunes leaders des Nations unies pour les objectifs de développement durable. Shetty a été sélectionnée pour son leadership et sa contribution à mettre fin à l'inégalité et à l'injustice entre les sexes d'ici 2030.

En 2017, Trisha Shetty a été nommée sur la liste  dans les catégories  et Social Entrepreneur. Elle a également prononcé le discours d'ouverture du Forum des jeunes de l'ECOSOC des Nations unies en 2017.

En , Shetty a été sélectionnée parmi les treize Indiens à rejoindre le premier club des jeunes leaders Inde-France lancé par le président français Emmanuel Macron, lors de sa visite d'État en Inde. Le  a pour objectif de constituer un réseau consultatif influent pour promouvoir l'action bilatérale franco-indienne.

En , Trisha Shetty a été intronisée dans la dernière cohorte des jeunes leaders de la reine par Sa Majesté la reine Elizabeth au palais de Buckingham. En tant que jeune leader de la reine, Shetty a reçu une formation et un mentorat spécialisés et a été invitée à une réception organisée par la première ministre Theresa May au 10 Downing Street.

Shetty a également co-contribué au best-seller du Sunday Times, Feminists Don't Wear Pink (2018), une collection de nouvelles d'activistes et de femmes dirigeantes pour collecter des fonds pour l'initiative des Nations unies Girl Up. Lors de la Journée internationale des filles, Shetty a aidé Michelle Obama à lancer l'Alliance mondiale des filles sous la Fondation Obama. Trisha Shetty était aux côtés d'autres célébrités, dont Zendaya, Karlie Kloss et Jennifer Hudson sur Aujourd'hui et a exhorté les téléspectateurs à prendre position pour les filles marginalisées.

En 2018, Shetty est devenue vice-présidente du comité directeur du Forum de Paris sur la paix et l'année suivante, elle a été nommée présidente du comité directeur travaillant avec le président Macron pour organiser un événement annuel visant à soutenir la coopération internationale et la gouvernance mondiale pour assurer une paix durable.

En réponse au COVID-19, Trisha Shetty a rejoint la Commission Lancet-Chatham House en tant que commissaire à la santé pour l'amélioration de la santé de la population après COVID. La Commission a été créée dans le but de contribuer aux efforts internationaux visant à améliorer et à protéger équitablement la santé des populations après le COVID-19 en identifiant des actions clés pour les acteurs internationaux, nationaux et locaux qui agissent ensemble afin de :

 prévenir les pandémies
 réduire les maladies non transmissibles
 protéger les milieux naturels

La Commission - financée par Wellcome - durera 18 mois, d' à , aboutissant à un rapport de la Commission Lancet qui sera soumis pour publication d'ici .

En 2021, Shetty a également rejoint le Conseil consultatif mondial de UNLEASH aux côtés de M. Nandan Nilekani, cofondateur d'Infosys et de  Nena Stoilkovic, sous-secrétaire générale de la Fédération internationale des sociétés de la Croix-Rouge et du Croissant-Rouge. UNLEASH est une organisation à but non lucratif fondée en 2016 dans le but de développer des solutions aux ODD et de renforcer les capacités des jeunes du monde entier.

Trisha Shetty a également fait partie des personnalités présentant sur scène le Global Citizen Festival de Paris en , aux côtés de Justin Vaisse, appelant la communauté internationale à davantage de mobilisation en faveur du climat.

Notes et références

Liens externes

Étudiant de l'université Columbia
Étudiant de l'université de Bombay
Féministe indienne
Naissance en août 1991
Pages avec des traductions non relues

Trisha Shetty


El pasaporte iroqués es un documento de identificación y una "expresión de soberanía" utilizado por los ciudadanos de la Confederación Iroquesa (en iroqués: Haudenosaunee).

Validez

La validez del pasaporte iroqués para distintos propósitos ha sido cuestionada en ocasiones y está intrínsecamente relacionada con el conflicto de la soberanía iroquesa en los Estados Unidos y Canadá. En julio de 2010 el partido soberanista Bloc Québécois se pronunció en contra de la validez del pasaporte argumentando que un pasaporte solo debería ser expedido por un estado y no por una nación. La Isla de Man ha hecho públicas advertencias en las que rechaza el uso del documento como forma válida de identificación o nacionalidad y considera a los poseedores como ciudadanos de los Estados Unidos o Canadá. La Unión Europea no lo reconoce como un documento de viaje válido y ha indicado que no se debe visar el pasaporte. De esta forma el pasaporte iroqués queda relegado a la categoría de pasaporte de fantasía, es decir, un documento expedido por una minoría, una secta, un grupo de personas o una organización privada, que de acuerdo con la Isla de Man no tiene autoridad ni se le ha otorgado reconocimiento oficial.

Los gobiernos de Estados Unidos, Reino Unido y Canadá han rechazado refrendar el pasaporte como un documento válido para viajes internacionales. Además, el documento no aparece en la lista de identificaciones aceptables para entrar en Canadá. Sin embargo, el pasaporte iroqués se ha empleado con éxito en viajes internacionales.

Los pasaportes no cumplen los requerimientos propuestos por la Iniciativa de Viaje del Hemisferio Occidental que entraron en vigor en 2008, a pesar de que se está trabajando en las mejoras.

Historia

El gobierno iroqués lleva expidiendo pasaportes aproximadamente desde 1923, cuando las autoridades Haudenosaunee concedieron un pasaporte al líder cayuga Deskaheh para que viajara a la sede de la Sociedad de Naciones en Ginebra. En 1977 se firmó un acuerdo entre la Confederación Iroquesa, el Departamento de Estado de los Estados Unidos, Canadá, el Reino Unido y otras naciones sobre la aceptación del documento.

En 2005 Japón autorizó la entrada en el país a una delegación que viajaba con pasaporte Iroqués para el Congreso Mundial de la Asociación Internacional para la Historia de las Religiones.

A pesar de la aceptación oficial por parte de las autoridades canadienses del documento, a principios de 2010 una delegación de Kahnawake que había asistido a una conferencia medioambiental en Bolivia no pudo regresar a Canadá con el documento, por lo que tuvo que permanecer en El Salvador durante varias semanas hasta que fueron autorizados para atravesar, escoltados, los Estados Unidos.

En julio de 2010 el Reino Unido no aceptó el pasaporte a los miembros del equipo de lacrosse Iroquois Nationals que accedía al país para disputar el Campeonato Mundial de Lacrosse de 2010, ya que existían dudas de si el gobierno de los Estados Unidos permitiría al equipo regresar. El gobierno estadounidense se ofreció para expedir inmediatamente pasaportes estadounidenses a los miembros del equipo y unos días más tarde la oferta fue rechazada y se dispusieron tasas que permitirían que el equipo regresase a los Estados Unidos, en tanto que el Reino Unido continuó en su negativa a expedir visados.

El 18 de junio de 2011 tuvo lugar otro incidente en Cornwall, Ontario, puerto de entrada a Canadá, cuando se le confiscó el pasaporte Haudenosaunee a una mujer Akwesasne Mohawk y tuvo que emplear su Certificado de Condición India (Certificate of Indian Status) para cruzar la frontera.

Referencias

Enlaces externos

Nacionalismos de Estados Unidos
Nacionalismos de Canadá

Pasaporte iroqués


An Carex melanorrhyncha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernest Nelmes. An Carex melanorrhyncha in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex melanorrhyncha


කාන්තාවන්ගේ සුල්තාන් රජ්‍යය  නැතහොත් කාන්තා සුල්තාන්වරියන්ගේ රාජ්‍යයසමය (තුර්කි: Kadınlar Saltanatı/කදන්නාර් සාල්තනත) යනු ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යයේ සුල්තාන්වරුන්ගේ භාර්යාවන් සහ මව්වරුන් රාජ්‍යය පාලනය කල කාල පරිච්ඡේදයකි. මෙය ඕටමන් අධිරාජ්‍යයට අසාමාන්‍ය දේශපාලන බලපෑමක් ඇති කළේය. මෙම සංසිද්ධිය දළ වශයෙන් 1533 සිට 1656 දක්වා සිදු වූ අතර, සුල්තාන් සුලෙයිමාන් I, හුරෙම් සුල්තාන් (Roxelana ලෙසද හැඳින්වේ) සමඟ විවාහ වීමත් සමඟ ආරම්භ විය.

මෙම කාන්තාවන් හසේකි සුල්තාන් ලෙස හඳුන්වන සුල්තාන්ගේ භාර්යාවන් හෝ වාලිදේ සුල්තාන් ලෙස හඳුන්වන සුල්තාන්ගේ මව්වරුන් විය. ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් වහල් සම්භවයක් ඇති අය වූ අතර, සුල්තාන් පාලන සමයේදී අපේක්ෂා කළ පරිදි විවාහය පිළිබඳ සම්ප්‍රදායික අදහස සුල්තාන්වරයාට නුසුදුසු යැයි සැලකූ අතර, ඔහුගේ රාජ්‍ය භූමිකාවෙන් ඔබ්බට කිසිදු පෞද්ගලික පක්ෂපාතීත්වයක් අපේක්ෂා නොකළේය. මෙම කාලය තුළ, "හසේකි" සහ "වාලිදේ" සුල්තාන්වරුන් දේශපාලන සහ සමාජ බලය හිමිකර ගත් අතර, එමඟින් අධිරාජ්‍යයේ දෛනික ක්‍රියාකාරිත්වයට බලපෑම් කිරීමට සහ දානපති කටයුතු කිරීමට මෙන්ම විශාල හසෙකි සුල්තාන් සංකීර්ණය වැනි ගොඩනැගිලි ඉදිකිරීමට ඉල්ලීමට හැකි විය. තවත් උදාහරණයක් ලෙස එමිනොනු හි වාලිදේ සුල්තාන් මුස්ලිම් පල්ලිය සංකීර්ණයද  ගත හැක. මෙය යෙනි පල්ලිය (යෙනි ජාමි) ලෙසද හැඳින්වේ.

ඔටෝමන් අධිරාජ්‍යයේ බලවත් කාන්තා සුල්තානාවරුන්

මූලාශ්‍ර

කාන්තාවන්ගේ සුල්තාන් රාජ්‍යය


A civilization or civilisation is a complex society

Civilization may also refer to:

Film and television
 Civilization (film), a 1916 film
 Civilisation (TV series), a 1969 documentary series by Kenneth Clark
 Civilisations (TV series), a 2018 sequel to the 1969 series
 "Civilization" (Star Trek: Enterprise), a 2001 episode of Star Trek: Enterprise
 Civilization: Is the West History?, a 2011 British TV documentary

Games
 Civilization (1980 board game), a game by Francis Tresham
 Civilization (2002 board game) or Sid Meier's Civilization: The Boardgame, a game by Glenn Drover
 Civilization (2010 board game) or Sid Meier's Civilization: The Board Game, a game by Kevin Wilson
 Civilization: A New Dawn, a 2017 board game by James Kniffen
 Civilization (series), a series of video games
 Civilization (video game), a 1991 computer game by Sid Meier

Music
 Civilization (album), a 2004 album by Front Line Assembly
 Civilisation, a compilation album by Kero Kero Bonito
 Civilisation I (2019), the first EP in the project
 Civilisation II (2021), the second EP in the project
 "Civilization" (1947 song), a song by Carl Sigman
 "Civilization" (Justice song), 2011

Other uses
 Civilization (novel), a 1994 novel by Paul Quarrington
 Civilizations (novel), a 2019 novel by French author Laurent Binet

See also
 Community, a social unit which shares commonality
 Society, individuals that interact with each other
 Complex society, a theorized stage of social development
 Advanced Civilization, a 1991 board game expansion by Lauren Banerd
 Civilized (album), third and final album by indie rock band Stellastarr
 Uncivilised (film), a 1936 Australian film directed by Charles Chauvel

Civilization (disambiguation)


ضيف الله فضيل ضيف الله ابورميه المطيري، من مواليد 24 سبتمبر 1957، نائب سابق في مجلس الأمة الكويتي.

شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1999 في الدائرة السادسة عشر، وحصل على المركز الخامس برصيد 870 صوت وخسر الانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2003 في الدائرة السادسة عشر، وحصل على المركز الأول برصيد 2279 صوت وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2006 في الدائرة السادسة عشر، وحصل على المركز الأول برصيد 5676 صوت وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2008 في الدائرة الرابعة، وحصل على المركز الرابع برصيد 11482 صوت وفاز بالانتخابات.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء مجلس الأمة الكويتي
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2003
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2006
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2008
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2009
كويتيون من أصل عربي
مواليد 1957

ضيف الله ابورميه


François-Annibal d'Estrées, (oko 1573. – 5. svibnja 1670., Pariz, Île-de-France) vojvoda od Estréesa, (francuski: duc d'Estrées) bio je francuski vojnik i diplomat 16. i 17. stoljeća.

Životopis

François-Annibal d'Estrées potječe iz plemićke dinastije Estrées. Najstariji je sin Antonia IV. d'Estréesa, markiza od Cœuvresa i Françoise Babou de La Bourdaisière, te brat Gabrielle d'Estrées
, ljubavnice Henrika IV.

François-Annibal, iako najstariji sin Antoinea IV., bio je predodređen da prihvati crkvenu karijeru, tako da je od 1594. do 1596. bio grof-biskup u Noyonu. Smrt njegovog mlađeg brata, François-Louisa, vikonta od Ceuvresa, natjerala ga je da napusti crkvenu karijeru i usmjerila ga prema oružju.

Vojna karijera

Pošto je od rane mladosti preferirao vojnu karijeru, nakon smrti mlađeg brata, pridružio se vojsci kao markiz de Coeuvres gdje je vrlo brzo uznpredovao do čina general-pukovnika.
1614. godine, u službi Marije de Medici, regentice kraljevine u vrijeme dok je njezin sin Luj XIII. još bio maloljetan, poslan je kao posrednik u rješavanju sukoba između vojvoda od Savoje Viktoria Amedea I. i Mantove - Ferdinanda od Mantove zatim je,  prije povratka u Francusku, poslan u Veneciju.
Tijekom talijanskog rata, koji je bio epizoda Tridesetogodišnjeg rata, 26. studenog 1624. godine je bio na čelu 10 četa pukovnija Normandy i Vaubécourt, 6 četa pukovnije Estrées te švicarskih pukovnija Diesbach, Schmidt i Siders. Tada je napustio Chur da bi oslobodio Valtellinu, dolinu u lombardijskom dijelu Italije, a sve na štetu pape Urbana VIII. i Španjolske koja je tada bila sudionicom rata.
1626. godine kralj Luj XIII. uzdignuo ga je na dostojanstvo maršala Francuske. Kao maršal Francuske pobijedio je u bitci kod Cabuissona i bitci kod Nîmesa gdje je pobijedio protestantsku vojsku. Pobjednikom izlazi i iz opsade Trevesa, po povratku iz koje je primljen u kraljevski viteški red.

Prelazak u diplomaciju

Nakon vojne karijere postao je diplomat. Od 1612. do 1622 bio je redovni veleposlanik da bi od 1624. bio izvanredni veleposlanik u Švicarskoj, Veneciji i Rimu (igrao je značajnu ulogu u izboru Grgura XV.). 15. prosinca 1663. godine imenovan je izvanrednim veleposlanikom u Rimu, gdje će ostati do 1641. godine., te guvernerom Ile de Francea.
Francuski povjesničar Gédéon Tallemant des Réaux, inače François-Annibalov suvremenik, ga ne opisuje na baš pozitivan način.

Povezanost s likerom Chartreuse

Pored uspješne vojne i diplmatske karijere, u povijesti je ostao poznat što je 1605. dao kartuzijanskim redovnicima Chartreuse de Vauvert u Parizu rukopis koji je otkrivao formulu eliksira dugog života, čije podrijetlo originala je ostalo nepoznato, ali odgovara podrijetlu likera zvanog Chartreuse.

Brakovi i potomstvo

Prvi put se oženio 4. travnja 1622. s Marie de Béthune (1602-1628) u dvorcu Moussy-le-Vieux, i s njom je imao dvoje djece:

 François-Annibal II. d'Estrées, vojvoda od Estréesa,
 Jean II. d'Estrées, Maršal Francuske,
 César d'Estrées, biskup-vojvoda od Laona i kardinal. Upravo je on, 1657. godine, posvetio crkvu Saint-Montain La Fère u Aisni, u nazočnosti Luja XIV., kraljice majke Ane od Austrije, kardinala Mazarina i mnogih drugih velikodostojanika.

Nakon smrti Marie de Béthune, oženio je 18. travnja 1634. u Le Mesnil-Saint-Denis, Anne Habert de Montmort (umrla 1661.), inače sestru Henrija Louisa Haberta de Montmora, s kojom dobiva :

 Louis d'Estrées (1. prosinca 1637., ubijen 1656. u akciji ispred Valenciennesa),
 Christine d'Estrées umrla 18. prosinca 1658. - u Soissonsu.

Njegov posljednji brak s Gabrielle de Longueval (umrla 1687.), koji je trajao od 25. srpnja 1663. do njegove smrti, bio je bez potomstva.

Smrt

Preminuo je u Parizu 5. svibnja 1670. Tijelo mu je dovezeno u Soissons i pokopano u crkvi samostana Feuillants, koju je sagradio kako bi postala obiteljska grobnica u kojoj je sahranjen zajedno s Anne Habert de Montmort, drugom suprugom.

Nastavak tradicije

Njegov sin Jean II. d'Estrées također će biti imenovan maršalom Francuske 1681. godine, kao i Jeanov sin Victor Marie d'Estrées koji je uzdignut na to dostojanstvo 1703. godine.

Izvori

Vojni činovi i titule

François Annibal d'Estrées


Thetis (), Yunan mitolojisine göre tüm zamanların en iyi savaşçısı olan Aşil'in annesi, Phtya kralı Peleus'un karısıdır. Su tanrıçası olarak bilinir. İlyadada da 'gümüş ayaklı' olarak adlandırılır.

Efsaneleri
 Çok güzel bir tanrıça olan Thetis ile Zeus da Poseidon da birlikte olmak istemişler. Önce aynı zamanda kahin olan Themis adlı Titan'dan gelecek ile ilgili bir yorum istemişler. Themis de Thetis'''in doğacak çocuğu babasından çok daha üstün olacak diye bildirmiş. Bunun üzerine onunla evlenmek istemeyen tanrılar, onu hemen bir ölümlü olan kral Peleus ile evlendirmişler. Onların düğününe tüm tanrılar katılmış.
 Zeus ile Hera'nın şiddetli bir şekilde kavga ettiği bir gün araya Hephaistos girerek annesi Hera'yı korumak istemiş. Buna kızan Zeus onu tutup Olympostan aşağı atmış. Hephaistos yuvarlanarak Limni Adası yakınlarına düşmüş. Başka bir mite göre de, Hera, Hephaistos'u tek başına doğurmuş, çirkinliğini görünce onu atmış. İki mitin sonunda da tanrıça Thetis onu bulup bakmış.
 Thetis'in farklı bir mitine göre de, Ganymedes adlı Truvalı genç erkekle yakınlaşan Zeus'a kızan Athena, Poseidon, Hera ve Apollon Zeus'u bağlayıp onun tahtına Poseidon'u geçirirler. Thetis ise Zeus'u kurtarmak için yüz kollu devlerden birini çağırır ve onu kurtarır.
 İlyada'da Truva savaşında Yunanların tarafını tutmuştur. Oğlunun Truva savaşına gitmekten alıkoymak için önce ona geleceğini söylemiş. Truva savaşına giderse dönemeyeceğini, ama büyük bir ün kazanacağını; burada savaşa gitmezse ailesiyle birlikte mutlu olarak uzun yıllar yaşayacağını ona bildirmiş. Savaşta Aşil, Agamemnon tarafından aşağılanınca, annesine yakarır. Annesi de Zeus'a yalvararak, Aşil savaşa dönene kadar, Truvanın düşmeyeceği sözünü alır. Aşil'in silahlarını ve zırhını taşıyan arkadaşı Patroklos öldürülünce, Aşil'in ünlü silahları ve zırhı Patroklos'u öldüren Hektor tarafından alıkonulur. Bunun üzerine Thetis'', topal Hephaistos'tan yeni bir zırh ve silah istemiştir.bu yeni zırhla Aşil Hektoru öldürmüştür.

Kaynakça

Nereidler
İlyada karakterleri
Deniz tanrıçaları

Thetis


Bobana Klikovac (n. 27 iunie 1995, în Cetinje) este o handbalistă muntenegreană care joacă pentru clubul românesc SCM Râmnicu Vâlcea și echipa națională a Muntenegrului pe postul de pivot. În vara anului 2019, Klikovac s-a întors la SCM Craiova după ce în sezonul 2018-19 a evoluat pentru FTC-Rail Cargo Hungaria iar în 2020 s-a transferat la SCM Gloria Buzău. La sfârșitul sezonul 2020-2021, Klikovac a semnat cu SCM Râmnicu Vâlcea.

Palmares
Liga Campionilor:
Sfertfinalistă: 2019

Cupa Cupelor:
Turul 2: 2015

Liga Europeană:
Turul 3: 2021

Cupa EHF:
 Câștigătoare: 2018
Grupe: 2017
Turul 2: 2012, 2017, 2020

Cupa Challenge:
Turul 2: 2014

Liga Națională:
 Medalie de argint: 2018

Campionatul Ungariei:
 Medalie de argint: 2019

Cupa Ungariei:
 Finalistă: 2019

 Cupa României:
 Medalie de bronz: 2020

Supercupa României:
 Finalistă: 2017

Referințe

Legături externe
  Federația Europeană de Handbal: Profil Bobana Klikovac

Jucătoare de handbal din Muntenegru
Nașteri în 1995
Sportivi muntenegreni în viață
Handbaliști expatriați
Muntenegreni expatriați în Ungaria
Muntenegreni expatriați în România

Bobana Klikovac


දියණිය ශ්‍රී ලංකාවේ ලියාපදිංචි කරන ලද පුවත්පතකි. රිවිර පවුලේ ප්‍රකාශනයකි.

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රිත
 රිවිර

පුවත්පත්

දියණිය පුවත්පත


Campbeltown était un burgh royal qui a élu un commissaire aux États d'Écosse entre 1700 et 1707.

Campbeltown à Kintyre a été érigé en burgh royal par charte du roi William II le 19 avril 1700, à la demande du comte d'Argyll.

Le premier et unique commissaire du bourg fut Mr Charles Campbell, qui prit son siège le 2 novembre 1700. Il était le frère de Lord Argyll et représenta le bourg de 1700 à 1702 et au dernier Parlement de 1703 à 1707.

À la suite de l'Acte d'Union de 1707, Campbeltown était représenté au Parlement de Grande-Bretagne dans le cadre du district d'Ayr.

Liste des commissaires de burgh
 1700–02, 1702–07: Charles Campbell

Références

Article connexe
 Liste des circonscriptions au Parlement d'Écosse au moment de l'Union

Circonscription du Parlement d'Écosse (jusqu'en 1707)
Politique dans l'Argyll and Bute

Campbeltown (circonscription du Parlement d'Écosse)


Onthophagus variolaris é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Lansberge em 1883.

Referências

Ligações externas

variolaris
Coleópteros descritos em 1883

Onthophagus variolaris


Yáng Kāihuì (în ; numele de curtoazie: Yúnjǐn (în ); 6 noiembrie 1901 - 14 noiembrie 1930) a fost a doua soție a lui Mao Zedong din 1920 până în 1930.

Biografie
S-a născut într-un cătun numit Bancang, în Changsha, provincia Hunan. Ea a avut trei copii cu Mao Zedong: Mao Anying, Mao Anqing și Mao Anlong.

În 1921, ea a aderat la Partidul Comunist Chinez. A fost executată de Kuomintang în 1930, în Changsha (Hunan).

Note

Bibliografie
 Chang, Jung; Halliday, Jon (2005). Mao: The Unknown Story. [S.l.]: Knopf. ISBN 0679422714

Legături externe
 http://baike.baidu.com/view/1840.htm 2011-6-16
 http://www.hudong.com/wiki/%E6%9D%A8%E5%BC%80%E6%85%A7 2011-6-16
 http://media.icxo.com/htmlnews/2008/04/10/1269463_0.htm  2011-6-16

Nașteri în 1901
Decese în 1930

Yang Kaihui


47P/Ashbrook-Jackson, komet Jupiterove obitelji. Nosi ime po dvojici astronoma, Josephu Ashbrooku i Cyrilu V. Jacksonu.

Izvori

Kometi

47P/Ashbrook-Jackson


سُحماتا تقع حوالي 25 كم شمال شرق عكا في الطريق إلى صفد وحوالي 17 كم من خط الساحل، بين البقيعة وترشيحا. كانت سحماتا إبان الحكم العثماني تتبع لقضاء صفد، وبعد انتهاء الحرب العالمية الأولى، أعادت حكومة الانتداب البريطاني تقسيم الألوية والأقضية، وألحقتها بقضاء عكا - لواء الجليل.

المنظر الذي تطل عليه سُحماتا غرباً، وفيه تظهر ترشيحا والمستوطنة اليهودية مَعَلوت ترشيحا. تقع سُحماتا حوالي 600م فوق سطح البحر، ومن قمتها يمكن رؤية ساحل عكا
الشارع الرئيسي الذي يربط منطقة الساحل بصفد يمر من وسط أنقاض سُحماتا ويقسمها إلى قسمين منفصلين. هنا تشاهد القسم القبلي من سُحماتا كما يبدو من مركز البلد.

موقع وأبنية سحماتا
تحدّ سحماتا من الغرب ترشيحا ومعليا؛ وإلى الجنوب كفرسميع والبقيعة؛ بيت جن إلى الجنوب الشرقي، وحرفيش وسبلان شرقاً، ودير القاسي فسوطة شمالا؛ ومن الجنوب الغربي أراضي يانوح.

بلغت مساحة القرية 135 دونماً؛ تكونت سحماتا من الحارة الغربية /التحتا يتوسطها مسجد وكنيسة القرية وبها ساحة وبركة «الرحبة»؛ والحارة الشرقية /الفوقا وبأعاليها قلعة صليبية تاريخية.

كانت تضم مدرسة اسسها العثمانيون في العام 1886؛ في عهد الانتداب البريطاني أُسست مدرسة زراعية لتدريب الطلاب على طرق الزراعة العملية كتربية الدواجن والنحل. بالقرية كنيسة، ومسجد، ومعاصر زيتون وبها أيضا منزول (ديوان).
كما بها بقايا قلعة صليبية أعاد بناءها الأمير ظاهر العمر في القسم الثاني من القرن الثامن عشر.

اقتصاد القرية
بلغت الأراضي التابعة لسحماتا 16921 دونماً، كست معضمها احراج السنديان، البطم، الزعرور والإجاص البري؛ واشتهرت بكثرة نبات السماق والطيون في أراضيها. فيما زُرِع 5191 دونماً بالقمح والشعير والكرسنة والذرة الصفراء والخضار؛ ومنها 2110 دونماً أشجار الزيتون. كما عُرفت سحماتا بإنتاجها لأنواع فاخرة من التبغ الذي انتشرت زراعته في مناطق الجليل. كان بالقرية آبار وبركتان لمياه الأمطار «الرحبة» ومساحتها 5 دونمات تقوم على ارض مرصوفة بالفسيفساء في القرية، والثانية بالقرب من بيادر القرية وتسمى «الجوانية» أو «الجنوبية»؛ وبها خمسة ينابيع هي العين، والقواطيع، والمغارة الشمالية، وبرزة، والبياضة. كما يجري شرق القرية وادي الحبيس (القرن). مَلَك الأراضي أهالي القرية ومن أسماء الأراضي: زيتون العرب، السوس، القواطيع، الدبش، بوليا وخلة القسيس.

احتلال وتدمير سحماتا
أُحتلت القرية في سياق عملية حيرام. قامت الطائرات بقصف سحماتا من الجو في نهاية تشرين أول 1948، ثم دخلتها قوات الاحتلال، وبلغت حصيلة مجزرة سحماتا 16 قتلاً.

أهالي سحماتا
عام 1948، وكان عدد سكانها يربو على 1,300 نسمة من المسلمين والمسيحيين. وكان في سُحماتا حينئذ أكثر من 200 منزل. بقي حوالي 7% من أهالي سحماتا مهجرين في وطنهم، ينتمون إلى عائلات سمعان، موسى، قدورة، سليمان، عبد الوهاب، الجشّي، محمود، وأحمد يبلغ تعدادهم اليوم حوالي 600 نسمة ويكوّنون 140 عائلة. يقيمون في قرى فسوطة، ترشيحا، الرامة بشكل أساسي وغيرها من مناطق البقيعة، كفر سميع، المكر، شعب، المزرعة، وفي مدن حيفا، وعكا، وشفا عمرو. عدد اللاجئين المسجلين من سحماتا وصل إلى 8050 نسمة حسب تقديرات عام 1998، والغالبية العظمى منهم يعيشون في مخيمات اللاجئين في لبنان وسوريا بشكل أساسي وأنحاء مختلفة من العالم العربي.

القرية الْيَوْمَ
مستوطنات حوسن وتسورئيل والجناح الشرقي من مستوطنة معلوت تقع على أراضي القرية. جدران عدد قليل جدا من البيوت لا تزال قائمة في سحماتا وموقع القرية محاط بالسياج، وعليه بوابة مقفلة، ويبدو من الآثار في الموقع أن المكان تحول إلى زريبة ومرعى لمواشي إحدى المستوطنات القريبة.

مراجع

وصلات خارجية
 http://www.iconnect.co.il/alhanin/Article.asp?ID=26

انظر أيضا
 قائمة المدن والقرى الفلسطينية التي أخليت من السكان خلال حرب 1948

انحلالات سنة 1948 في إسرائيل
قرى فلسطينية أخليت من سكانها في الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قضاء عكا

سحماتا (فلسطين)


Unhocomo ist eine Insel im Westen des Bissagos-Archipels. Sie liegt vor der Küste Guinea-Bissaus im Atlantischen Ozean in unmittelbarer Nähe der Westküste der nördlichen Hälfte Afrikas.

Administrativ gehört die Insel seit 2004 zum Sektor Uno, vorher zum Sektor Caravela. Unhocomo ist 104 km² groß und hat 678 Einwohner.

Nördlich der Insel liegt die Insel Caravela und östlich von ihr liegen die Inseln Unhocomozinho und Uno.

Einzelnachweise

Insel (Atlantischer Ozean)
Insel (Guinea-Bissau)
Insel (Afrika)
Region Bolama

Unhocomo


Echarri (Etxarri en euskera y de forma oficial) es una localidad española y un concejo de la Comunidad Foral de Navarra perteneciente al municipio de Larráun.

Está situado en la Merindad de Pamplona, en la comarca de Norte de Aralar, en el valle de Larráun y a 17 km de la capital de la comunidad, Pamplona. Su población en  fue de  habitantes (INE), su superficie es de  km² y su densidad de población de  hab/km².

Geografía física

Situación
La localidad de Echarri está situada en la parte Nordeste del municipio de Larráun a una altitud de 399  Su término concejil tiene una superficie de  km² y limita al norte con el concejo de Huici; al este con el de Aldaz; al sur con los de Arruiz y Muguiro y al oeste con el municipio de Lecumberri.

Demografía

Evolución de la población

Véase también
 Larráun
 Lista de concejos de Navarra

Referencias

Enlaces externos
 Datos del Concejo de Echarri - Gobierno de Navarra - Información y datos de entidades locales de Navarra.

Concejos de Larráun
Localidades de Larráun

Echarri (Larráun)


Tigger er en fiktiv tiger, der oprindeligt blev introduceret i A. A. Milnes bøger om Peter Plys. Ligesom de andre karakterer i Peter Plys-universet er Tigerdyret baseret på Christopher Robin Milnes tøjdyr. Tigerdyret optræder i Disneys tegnefilm med Peter Plys og har også optrådt i sin egen film.

Tigerdyret er kendt for sin let genkendelige orange og sorte striber, store øjne, lange kæbe, fjedrende hale og sin forkærlighed for at hoppe rundt. Ifølge ham selv er "at hoppe det som tigerdyr gør bedst". Han omtaler ofte sig selv i tredjeperson ental, men fastholder også, at han er den eneste af sin slags.

Eksterne henvsininger

 Om Tigerdyret  hos The Walt Disney Company
 My friends Tigger and Pooh, officiel Peter Plys-hjemmeside

Peter Plys-figurer
Fiktive kattedyr

Tigerdyret


Reynoutriinae, podtribus dvornikovki, dio tribusa Polygoneae. Sastoji se od tri roda.

Rodovi
 Fallopia Adans., 12
 Muehlenbeckia Meisn., 25
 Reynoutria Houtt., 6

Sinonimi
 Muhlenbeckiinae Roberty & Vautier

Izvori

Polygoneae

Reynoutriinae


Der League Cup 1980/81 war die 21. Austragung des seit 1960 existierenden englischen League Cup.

Der Wettbewerb startete am 8. August 1980 mit der Ersten Runde und endete am 1. April 1981 mit dem zweiten Finalspiel in Wembley. Der Titel ging an den FC Liverpool, der den Zweitligisten West Ham United im Finale nach einem 1:1 n. V. im ersten Spiel, im Wiederholungsspiel mit 2:1 bezwang. Liverpool gewann damit bei seiner zweiten Finalteilnahme nach 1978 zum ersten Mal den englischen Ligapokal. West Ham stieg am Saisonende als Zweitligameister in die First Division auf.

Erste Runde

|}

Zweite Runde

|}

Dritte Runde

|}

Wiederholungsspiele

|}

Vierte Runde

|}

Wiederholungsspiele

|}

2. Wiederholungsspiel

|}

Fünfte Runde

|}

Wiederholungsspiel

|}

Halbfinale

|}

Finale

Wiederholungsspiel

Weblinks
 Spiele bei soccerbase.com
 England League Cup Full Results 1960-1996
 Artikel über das Finale
 Video der Finalpartie

1980/81
Fußballsaison 1980/81

League Cup 1980/81


Lange Eugen, Almanya'nın Bonn kentinde Birleşmiş Milletler'in muhtelif birim ve programlarına merkezlik yapan bina. 114 metre yüksekliğindeki bina, 1965-1969 yılları arasında inşa edilmiştir. Federal Alman eski Meclis Başkanı Eugen Gerstenmaier'e ithafen Lange Eugen (Uzun Eugen) olarak anılan bina, yaklaşık 50 milyon Mark'a mal olmuştur.

Parlamento
Bonn'daki yapılar

Langer Eugen


توصيل الجينات ، وهي عملية لإدخال جين خارجي، مثل الدنا أو الرنا، إلى خلية مضيفة. يجب أن تصل عملية توصيل الجينات إلى الخلية المضيفة حتى تحفز التعبير الجيني. تتطلب عملية توصيل الجينات الناجحة أن تظل الجينات الخارجية مستقرةً داخل الخلية المضيفة مع قدرتها على الاندماج في الجينوم أو التضاعف بصورة مستقلة عنه. ويقتضي ذلك تصنيع الدنا ليكون جزءًا من أحد النواقل، والذي يُصمم ليكون قادرًا على دخول الخلية المضيفة المستهدفة لتوصيل الجين المتحور إلى جينوم هذه الخلية. يمكن تقسيم النواقل المستخدمة في عملية توصيل الجينات إلى مجموعتين: فيروسات مؤتلفة ونواقل اصطناعية (فيروسية وغير فيروسية).

في حقيقيات النوى المعقدة متعددة الخلايا (تحديدًا الوايزمانيات)، إذا أُدخل الجين المتحور إلى خلايا الخط الجنسي للمضيف، يمكن للخلية المضيفة الناتجة عن هذه العملية تمرير الجين المتحور إلى نسل هذا الكائن. وإذا أُدخل الجين المتحور إلى الخلايا الجسدية، سيظل هذا الجين في خلايا الخط الجسدي، وبالتالي سيبقى في الكائن المضيف فقط.

يعتبر توصيل الجينات خطوةً ضروريةً في مجال العلاج الجيني عن طريق إدخال، أو إيقاف، أحد الجينات بهدف الحصول على نتائج علاجية معينة في المرضى، بالإضافة أيضًا إلى تطبيقات هذه العملية في مجال التعديل الجيني للمحاصيل الزراعية. يوجد العديد من الطرق المتنوعة لهذه العملية بما يتناسب مع مختلف أنواع الخلايا والأنسجة.

تاريخ
ظهرت النواقل الفيروسية في ثمانينيات القرن التاسع عشر كأداة للتعبير عن الجينات المتحورة. وفي 1983، وصف العالم ألبرت سيغل استخدام النواقل الفيروسية في التعبير عن الجينات المتحورة في النباتات، على الرغم أن  معالجة الفيروسات، عبر تنسيل الدنا المتمم، لم تكن متاحةً آنذاك. كان فيروس الوقس أول فيروس يُستخدم كناقل لقاحي في عام 1984، وكان بغرض حماية قردة الشمبانزي من التهاب الكبد الفيروسي ب. ذُكر توصيل الجينات غير الفيروسي أول مرة بواسطة العالم أوزوالد إيفري وآخرين؛ إذ بينوا أن النمط الظاهري الخلوي يمكن تغييره عبر التعرض إلى الدنا الخارجي.

الطرق

يوجد العديد من الطرق المتنوعة المتاحة لتوصيل الجينات إلى الخلايا المضيفة. تسمى هذه العملية بالتحول عند توصيل الجينات إلى البكتيريا أو النباتات، بينما تسمى بالتعداء عند توصيل الجينات إلى الحيوانات. وذلك لأن مصطلح التحول يحمل معنًى مختلفًا بالنسبة للحيوانات، إذ إنه يشير إلى تحول الخلية إلى الحالة السرطانية. يمكن لبعض أنواع البكتيريا أن تمتص الدنا الخارجي بطريقة طبيعية، وبالتالي لا تحتاج إلى طرق خارجية لتوصيل الجينات إليها. تحتاج أغلب الخلايا تدخلات خارجيةً بطريقة ما لزيادة نفاذية غشاء الخلية بالنسبة للدنا وذلك للسماح بإدخال الدنا إلى جينوم الخلية المضيفة بطريقة مستقرة.

الطرق الكيميائية
تَستخدم الطرق الكيميائية لتوصيل الجينات مركبات كيميائيةً، طبيعيةً أو اصطناعيةً، لتشكيل جسيمات تسهل نقل الجينات إلى الخلايا. وتمتلك هذه النواقل الاصطناعية القدرة على الارتباط الكهروستاتيكي بالدنا أو الرنا، مع إمكانية تكديس المعلومات الجينية بها لاستيعاب عمليات أكبر من النقل الجيني. تدخل النواقل الكيميائية إلى الخلايا غالبًا عن طريق عملية الإدخال الخلوي، موفرةً الحماية للمادة الجينية من التحلل.

الصدمة الحرارية
تعتبر هذه الطريقة أحد أبسط طرق التوصيل الجيني، والتي تعتمد على تغيير بيئة الخلية ثم إجهادها عن طريق تعريضها لصدمة حرارية. عادةً ما تُحتضَن الخلايا في محلول يحتوي على كاتيونات ثنائية التكافؤ (كلوريد الكالسيوم على الأغلب) في ظروف باردة، قبل تعريضها إلى النبضة الحرارية. يفكك كلوريد الكالسيوم غشاء الخلية جزئيًا، ما يسمح للدنا المؤتلف بدخول الخلية المضيفة. من المقترح أن تعريض الخلايا إلى الكاتيونات ثنائية التكافؤ، في الظروف الباردة، يمكن أن يغير أو يضعف من بنية سطح الخلية، ليجعلها أكثر نفاذيةً للدنا. ويُعتقد أن النبضة الحرارية ستخلق عدم اتزان حراري عبر الغشاء الخلوي، ما يدفع بالدنا داخل الخلايا عبر المسام الخلوية أو الغشاء التالف للخلية.

فوسفات الكالسيوم
وهي طريقة أخرى ضمن الطرق البسيطة لتوصيل الجينات، والتي تعتمد على ربط فوسفات الكالسيوم بالدنا، ثم تعريض الخلايا المضيفة إلى هذا المركب. تحيط الخلايا بهذا المحلول، بالإضافة إلى الدنا، ما يسمح لكمية صغيرة من الدنا بالاندماج مع الجينوم.

الجسيمات الشحمية والبوليمرات
يمكن استخدام الجسيمات الشحمية والبوليمرات كنواقل لتوصيل الدنا إلى الخلايا. ترتبط الجسيمات الشحمية ذات الشحنة الموجبة بالدنا ذي الشحنة السالبة بينما يمكن للبوليمرات أن تُصمم بطريقة تجعلها تتفاعل مع الدنا، لتشكيل مركبات تعرف بالمركبات الشحمية والمركبات البوليمرية على الترتيب، والتي تمتصها الخلايا بعد ذلك. ويمكن الدمج بين هذين النظامين. تستخدم النواقل القائمة على البوليمرات، غير الفيروسية، بوليمرات تتفاعل مع الدنا لتكوين مركبات بوليمرية.

الجسيمات النانوية
يعتبر استخدام الجسيمات النانوية المُعدلة، العضوية وغير العضوية، إحدى الطرق الأخرى لتوصيل الجينات.

الطرق الفيزيائية
يمكن تحفيز التوصيل الاصطناعي للجينات باستخدام طرق فيزيائية، والتي تعتمد على إدخال المادة الجينية بالقوة عبر غشاء الخلية.

التثقيب الكهربائي

يعتبر التثقيب الكهربائي طريقةً لتعزيز التأهيل الخلوي. تُعرض الخلايا إلى صدمة وجيزة بمجال كهربائي شدته تتراوح بين 10 و20 كيلوفولت لكل سنتيمتر، وذلك لخلق ثقوب في غشاء الخلية يمكن أن يدخل من خلالها الدنا البلازميدي. وبعد الصدمة الكهربائية، تُغلق هذه الثقوب بسرعة عن طريق آليات إصلاح الغشاء الخلوي بالخلية.

المقذوفات الحيوية

وهي طريقة أخرى تستخدم في تحويل الخلايا النباتية باستخدام مدفع جيني، والذي يعتمد على إطلاق جسيمات، من الذهب أو التنغستن، مغطاة بالدنا إلى خلايا نباتية صغيرة أو أجنة نباتية. تدخل بعض المواد الجينية إلى الخلايا النباتية وتعمل على تحويلها. يمكن استخدام هذه الطريقة في النباتات المقاومة للإصابة ببكتيريا الأجرعية، كما تستخدم أيضًا في تحويل بلاستيدات النباتات. يمكن تحويل الخلايا النباتية أيضًا عن طريق التثقيب الكهربائي، والذي يقوم على تعريض غشاء الخلية إلى صدمة كهربائية لجعله أكثر نفاذيةً للدنا البلازميدي. وبسبب التلف الذي يصيب الخلايا والدنا عند استخدام طريقتي التثقيب الكهربائي، والمقذوفات الحيوية، تقل كفاءة التحويل باستخدام هاتين الطريقتين مقارنةً بالتحويل عن طريق بكتيريا الأجرعية.

الحقن الميكروي
تعتمد هذه الطريقة على حقن الدنا إلى نوية الخلية مباشرةً عبر الغلاف النووي.

التثقيب الصوتي
تستخدم هذه الطريقة موجات صوتيةً لخلق ثقوب في غشاء الخلية للسماح بدخول المادة الجينية.

التثقيب الضوئي
تستخدم هذه الطريقة نبضات ليزريةً لخلق ثقوب في غشاء الخلية للسماح بدخول المادة الجينية.

التثقيب المغناطيسي
تستخدم هذه الطريقة جسيمات مغناطيسيةً مرتبطةً بالدنا مع استخدام مجال مغناطيسي لتركيز الجسيمات الحاملة للحمض النووي إلى الخلايا المستهدفة.

التثقيب المائي
يمكن استخدام تأثير الخاصية الشعرية الهيدرودينامي في التلاعب بنفاذية الخلية.

بكتيريا الأجرعية

في النباتات، غالبًا ما تُستخدم طريقة إعادة التركيب الجيني بواسطة بكتيريا الأجرعية لإدخال الدنا إلى الخلايا، وذلك للاستفادة من تسلسل شدفة الدنا لبكتيريا الأجرعية الذي يسمح بإدخال المادة الجينية إلى الخلايا النباتية بشكل طبيعي. تُقطع الأنسجة النباتية إلى قطع صغيرة، وتُغمر في سائل معلق على بكتيريا الأجرعية. ترتبط هذه البكتيريا بالعديد من الخلايا النباتية المكشوفة بعد التقطيع. وتستخدم البكتيريا عملية الاقتران البكتيري لنقل جزء من الدنا، يُعرف بشدفة الدنا، من البلازميد الخاص بها إلى الخلايا النباتية. يُوجَّه الدنا المنقول إلى نوية الخلية النباتية ثم يندمج مع الدنا الجينومي للنبات المضيف. تندمج شدفة الدنا البلازميدي بطريقة شبه عشوائية مع جينوم الخلية المضيفة.

ومع تعديل البلازميد للتعبير عن جينات معينة، يستطيع الباحثون إدخال الجين المُختار بطريقة مستقرة إلى الجينوم النباتي. يعتبر المكرران الصغيران (25 زوجًا قاعديًا) الجانبيان فقط أهم الأجزاء الضرورية من شدفة الدنا، إذ يجب استخدام أحدهما على الأقل في عملية التحويل النباتي. تُنسَّل الجينات المُخطط إدخالها إلى النبات لتكوين نواقل تحويل نباتي تحتوي على منطقة شدفة الدنا من البلازميد. وتعتبر عملية تسريب الأجرعية طريقةً بديلةً لهذه الطريقة.

مراجع

انظر أيضًا
 تثقيب كهربائي
 كوزميد

تقانة حيوية
توصيل جين
علم الوراثة التطبيقي

توصيل الجينات