Un orage magnétique, aussi appelé tempête magnétique ou encore tempête géomagnétique, est un phénomène lié aux interactions entre les variations de l'activité solaire et le champ magnétique terrestre, qui mènent à des fluctuations énergétiques brusques et intenses. Ces fluctuations peuvent influencer l'atmosphère terrestre, notamment l'ionosphère en créant, notamment, des aurores polaires. Elles ont également un effet significatif sur l'électronique. Les effets des orages géomagnétiques varient en fonction, notamment, de l'altitude et de la latitude.

La fréquence des orages géomagnétiques fluctue avec le cycle des taches solaires. Les orages géomagnétiques sont plus fréquents lors d'un maximum solaire.

Description et caractéristiques physiques

Les orages géomagnétiques sont dans leurs plus simple forme, un changement de la magnétosphère terrestre brusque et rapide en raison de vents solaires intenses ou changeants. Ces vents peuvent être causés par une éruption solaire, une éjection de masse coronale solaire (EMC) ou par l'effet d'un trou coronal.

La magnétosphère est d'abord comprimée lorsque la pression du vent solaire augmente. Le champ magnétique du vent solaire interagit alors avec le champ magnétique de la Terre, transférant plus d'énergie dans celle-ci. Les deux interactions engendrent la mobilité du plasma dans la magnétosphère, ce qui amène la création d'un courant électrique dans la magnétosphère et l'ionosphère. Pendant la phase principale d'un orage géomagnétique, le courant électrique dans la magnétosphère génère une force magnétique qui pousse la barrière magnétosphère-vent solaire en sens opposé du Soleil. Ces phénomènes sont responsables d'un certain nombre d'évènements météorologiques spatiaux.

Type et intensité

On dénombre au moins deux types d'orages magnétiques :
 L'orage à début brusque (SSC, de ) qui touche toutes les latitudes, plus intense pendant les maxima du cycle solaire et suivant les éruptions solaires (chromosphériques de quelques dizaines d'heures, il est accompagné d'une intense émission de rayons ultraviolets affectant les couches ionosphériques D et E, s'ajoutant à des averses de protons rapides ;
 l'orage à début progressif : d'intensité moyenne, aux conséquences plus localisées et se produisant souvent avec une certaine régularité correspondant à la période de rotation du soleil sur lui-même.

Quant à elle, l'intensité des orages géomagnétiques est évaluée à l'aide d'échelles basées sur les indices Kp et A. Ces indices K vont de 0 à 9 et sont basés sur la plage maximale de variation du champ magnétique dans une échelle quasi logarithmique.

Histoire et observations

En 1600, William Gilbert publie , qui aborde le magnétisme planétaire et mène éventuellement à l'étude du géomagnétisme. En 1699, Edmund Halley a fait des observations approfondies sur les conditions du magnétisme terrestre. Cent ans plus tard, au début du , Alexander von Humboldt étudie également le phénomène. Il constate notamment que lors de la disparition des aurores polaires à l'aube cosmique, les perturbations magnétiques disparaissent également.

L'éruption solaire du 1 septembre 1859 a mené à un orage magnétique majeur sur Terre environ 18 heures plus tard. Elle est la plus grande tempête magnétique enregistrée de l'histoire. L'orage engendre la destruction d'une partie du réseau télégraphique américain nouvellement établi, provoquant des incendies et effrayant certains opérateurs télégraphiques.

En novembre 1882, un puissant orage magnétique lié à un énorme groupe de taches solaires produisit des perturbations importantes des systèmes télégraphique et téléphonique, ainsi que des .

Au , l'orage magnétique de mai 1921 survient à la suite d'une série d'éjections de masse coronale.

Dix ans plus tard, en 1931, Sydney Chapman et Vincenzo C. A. Ferraro publient un article, A New Theory of Magnetic Storms, qui tente d'expliquer le phénomène des orages magnétiques. Ils y argumentent que lorsque le Soleil entre en éruption, il émet également un . Ce plasma voyage à une vitesse d'environ  et atteint la Terre en un peu plus de deux jours. Le nuage compresse alors le champ magnétique terrestre.

En mars 1989, des magnétomètres au sol détectent un changement rapide du champ magnétique qui indiquent les effets de l'éruption solaire de 1989.

Effets sur l'activité humaine
Les orages magnétiques peuvent affecter le matériel électronique, surtout les infrastructures à grande échelle tels les réseaux de communication, ainsi que les satellites. Ainsi, les systèmes électriques peuvent être endommagés par les courants induits Un orage comparable à l'orage de 1921 va laisser plus de 130 millions d'Américains sans électricité. Par exemple, la tempête géomagnétique en 1989 a suralimenté les courants induits par le sol, perturbant la distribution d'électricité dans la majeure partie du Québec et provoquant des aurores au sud jusqu'au Texas.

Notes et références

Articles connexes

 STEREO, mission spatiale de la NASA réalisée dans le cadre de son programme d'étude des relations Soleil-Terre.
 Indice Kp
 Ouragan spatial

Atmosphère terrestre
Vent solaire
Ionosphère

Orage magnétique


FK Radnik je bosanskohercegovački nogometni klub iz Donjeg Vakufa.

Povijest

Klub je osnovan 1927. godine. U sezonama 2014./15. i 2018./19. bili su prvaci 1. županijske lige ŽSB.

Trenutačno se natječu u 1. županijskoj ligi ŽSB.

Izvori

Nogometni klubovi u Županiji Središnja Bosna
Donji Vakuf

FK Radnik Donji Vakuf


المحرر. أصل الكلمة اسم فاعل من حرَّرَ، تستعمل في العصر الحديث للإشارة إلى:
 مُحرِّر برنامج أو مجموعة أوامر تُستخدم لتحرير نصّ أو ملفات البيانات.
 محرِّر القضاء : كاتب أحكام القضاء.
 مُحَرِّرُ البِلاَدِ : مَنْ حَرَّرَهَا مِنَ العُبُودِيَّةِ وَالانْعِتَاقِ وَقَادَهَا إِلَى الْحُرِّيَّةِ.
 مُحَرِّرٌ فِي الجَرِيدَةِ : مَنْ يَكْتُبُ فِيهَا وَيُنَسِّقُ مَوَاضِيعَهَا

والتحرير هو الاختيار والإعداد كتابياً، بصرياً، سمعياً، ووسائل الإعلام من الأفلام التي تستخدم لنقل المعلومات. قد تنطوي عملية التحرير على التصحيح، والتكثيف، والتنظيم، والعديد من التغييرات الأخرى بهدف إنتاج جيد، ثابت ودقيق وكامل.

عملية التحرير غالبا ما تبدأ مع فكرة المؤلف عن العمل نفسه، تتواصل بالتعاون بين المؤلف والناشر على العمل الذي أنشأ. على هذا النحو، قد تنطوي على مسألة المهارات الإبداعية، والعلاقات الإنسانية ومجموعة محددة من الأساليب.

فالمُحرر، هو صحفي يعمل في جريدة، أو إذاعة، أو تلفزيون، أو إنترنت أو وسائل إعلام أخرى.

يعمل المحرر في دائرة مختصة لتحرير موضوع ما. يتوجب عليه الالتزام بالخط السياسي الذي وضعه الناشر للصحيفة، مسؤول عن الأقسام ( سواء الأقسام الكلاسيكية، مثل قسم السياسة والثقافة، وكذا الاقتصاد المحلي والرياضة) ويقع تحت مسؤولية رئيس القسم كثير من المحررين.

المسؤول عن كامل التحرير هو رئيس تحرير أو مدير البرنامج، لدى كثير من الناشرين تدخل المواضيع الجهوية تحت الصبغة التحريرية الواحدة.
في قاعة واسعة بها مكاتب كبيرة يجلس المحررين لتحرير مختلف المواضيع ويقومون بتخطيط مختلف الصفحات. يقوم مكتب المحررين بعملية تنسيق بين المراسلين والصحفيين المحليين.

انظر أيضا
 محرر (توضيح)

مراجع

أنواع المحررين
مهن
مهن وسائل الإعلام

محرر


En kælkebakke er bakke, der bruges til kælkning (og lignende virksomhed).

Forudsætningerne for kælkebakker er:
sne
et jævnt fald, uden huller eller andre alvorlige forhindringer
et plant område nederst til at standse kælken på - helst uden væsentlig trafik.

Mange kælkebakker ligger i landlige områder i udkanten af en by. Undertiden har byplanlæggere bibeholdt eller anlagt kælkebakker i byområder.

Uden for vintersæsonen kan kælkebakker anvendes til andre formål fx drageflyvning eller til landbrugsformål som græsning for dyr.

Eksterne henvisninger
"Kælkebakke" (Ordbog over Det danske Sprog)

Sne

Kælkebakke


La voz de los '80 puede referirse a:

La voz de los '80, álbum de Los Prisioneros;
La voz de los '80, canción de Los Prisioneros;
La voz de los '80, capítulo de la serie chilena Los 80;

La voz de los '80 (desambiguación)


Paolo Francesco Gregoletto () este un basist italo-american renumit pentru rolul său în formația Trivium. Gregoletto locuiește în Pompano Beach, Florida. El este italian din partea tatălui său și american din partea mamei sale. Producătorul Colin Richardson l-a numit cel mai bun basist cu care a colaborat.

Trivium

Paolo Gregoletto s-a alăturat trupei Trivium pe 5 septembrie 2004 atunci când Matt Heafy, Corey Beaulieu și Travis Smith au fost în studio prelucrând materiale noi pentru ceea ce va deveni Ascendency. Gregoletto se afla în studio cu Jason Suecof lângă locul unde Trivium lucrau pentru noul album, și a fost anunțat de către Suecof că au nevoie de un basist. Paolo s-a alăturat celor de la Trivium într-o sesiune de "jamming", și a căzut de acord să înregistreze pentru Ascendency și să meargă cu ei într-un turneu în scopul promovării trupei. Gregoletto nu a avut inițial intenția de a rămâne cu Trivium, a vrut doar experiența de turneu. S-a alăturat tocmai la timp pentru turneul Trivium împreună cu Machine Head.

În afară de a cânta la bas, de asemenea, el este capabil să cânte și la chitară. El a ajutat la compunerea unor melodii pentru albumul "Crusade".  El a compus melodiile "To the Rats" și "The Rising" pe cont propriu, fiind și cel care a compus piesa "Anthem (We Are The Fire)", împreună cu Matt Heafy. De asemenea, el a compus partea de intro pentru piesa "Throes of Perdition"  în timp ce cânta la chitară.

În melodii precum "Becoming the Dragon"și "Incineration: The Broken World" există 2 solo-uri de bas în care Paolo folosește tehnica numita "tapping".

Gregoletto este cunoscut a fi cel mai interactiv cu fanii trupei Trivium, de multe ori fiind el cel care răspunde la întrebările acestora și postează video-uri, poze și alte informații legate de trupă pe paginile lui oficiale de Facebook, Youtube și Twitter. Paolo a deschis recent un forum online, accesibil la www.paolo-gregoletto.com  unde a început din anul 2013 să posteze un articol lunar pentru revista britanică "Bass Guitar Magazine".

Tehnica și Echipamentul

Într-un interviu cu Bass guitar magazine(Iulie/August), Gregoletto a dezvăluit că el folosește o varietate de tehnici pentru a-și compune liniile de bas, tipic basiștilor contemporani. În principal el a cântat la bas cu pană în turneul pentru promovarea albumului "Ascendancy", acum el cântă cu degetele (two fingered plucking) pentru a da un sunet mai elegant contra-melodiilor și acompaniamentelor pentatonice necesare pentru unele din materialele trupei Trivium. De asemenea, Paolo utilizează frecvent tehnica cu trei degete (three-fingered plucking), fiind inspirat de Billy Sheehan, în scopul de a obține un ritm galopat (o optime urmată de două șaisprezecimi), în stilul lui Steve Harris, basistul trupei  Iron Maiden. În același articol, el a spus că preferă să se încălzească prin efectuarea unor exercițiilor cromatice care se întind pe tot gâtul basului, folosind ambele stiluri, degete și pană.

Gregoletto a fost sponsorizat de către B. C. Rich. În primele zile când a intrat în trupă a folosit un bas roșu Eagle, făcut la comandă. El deține un bas personalizat, Warwick cu 5 corzi precum și un "Mockingbird" de asemenea, personalizat. Gregoletto a fost de asemenea văzut folosind în filmările pentru single-ul trupei Trivium din anul 2015 "Silence in the Snow" și "Until the World Goes Cold" un Warwick Corvette cu 5 corzi cu două doze Humbucker și "flame maple top". El a fost văzut folosind același bas la spectacolele live de promovare a piesei "Silence in the Snow". El a declarat pe contul său de Instagram că i-a înlocuit complet pe cei de la B. C. Rich cu cei de la Warwick, dar nu a precizat motivele, deși el a precizat că a iubit instrumentele celor de la B.C. Rich.

Discografie

Metal Militia
 Perpetual State of Aggression (2003)

Trivium
Ascendancy (2005) The Crusade (2006) Shogun (2008)  In Waves (2011)  Vengeance Falls (2013)  Silence in the Snow (2015)

Referințe

Link-uri externe
 Trivium, site-ul oficial
 Paolo's Twitter
Nașteri în 1985
Americani de origine italiană
Oameni în viață

Paolo Gregoletto


Rational yazılım 2003 yılında IBM tarafından satın alınana kadar bağımsız bir şirketti. Yazılım geliştirme, modelleme konusunda birçok ürünü bulunmaktadır.

Rational yazılım 1980/1981 yıllarında Paul Levy ve Mike Devlin adlı 2 yazılım geliştirme uzmanı tarafından kurulmuştur.

IBM yazılımları
UML araçları
Veri modelleme araçları

Rational Rose


Tommaso Grossi () a fost un poet și nuvelist italian.

Biografie
Tommaso Grossi s-a născut la Bellano, pe malurile lacului Como, și a absolvit Facultatea de Drept a Universității din Pavia în 1810, de unde a plecat la Milano pentru a-și exercita profesia; însă guvernul austriac, suspectându-i loialitatea, a intervenit în perspectivele sale și, prin urmare, Grossi a ajuns un simplu notar. Această suspiciune a fost bine fundamentată pe care a arătat-o în curând prin scrierea poeziei de luptă La Prineide (1814) în dialectul milanez, în care a descris în culori vii moartea tragică a lui Giuseppe Prina, trezorier în timpul Imperiului, pe care oamenii din Milano l-au sfâșiat și târât pe străzile orașului, atac instigat de agitatorii austrieci.

În 1816 a publicat alte două poezii, scrise la fel în milaneză, La Pioggia d'oro ("Ploaia de aur") și La Fuggitiva ("Fugarul"). Aceste compoziții i-au asigurat prietenia cu Carlo Porta și Alessandro Manzoni, iar cei trei poeți au ajuns să formeze un fel de triumvirat literar al romantismului din Lombardia. Grossi a profitat de popularitatea poemelor sale milaneze pentru a încerca versul italian, în care a căutat să introducă realismul în mișcare care a dat o astfel de satisfacție în compozițiile sale timpurii; și în acest mod el a avut un succes cu poemul său Il degonda (1814).

Apoi a scris o poezie epică intitulată Lombarzii din prima cruciadă, o lucrare despre care Manzoni face o mențiune onorabilă în I Promessi Sposi. Această compoziție a obținut un succes neechivoc cu cel al oricărei alte poezii italiene din acel secol; a oferit însă subiectul succesului lui Giuseppe Verdi din 1843 cu I Lombardi alla prima crociata.

Exemplul lui Manzoni l-a indus pe Grossi să scrie un roman istoric intitulat Marco Visconti (1834), o lucrare care conține pasaje de adevărată descriere și patos profund. Puțin mai târziu, Grossi a publicat o poveste în versuri, Ulrico e Lida ("Ulrico și Lida"), cu această publicație a încetat activitatea sa poetică.

După căsătoria sa în 1838, el a continuat să lucreze în calitate de notar în Milano până la moartea sa.

Note

Bibliografie

 Ignazio Cantù: Vita de opere di Tommaso Grossi. Milano, 1853.
 Raffaele Sirri Rubes: Opere poetiche. Tommaso Grossi. Napoli: Rossi, 1972.
 Marco Visconti: Tommaso Grossi. Milano: Arcipelago Ed., 1994. (Letteratura italiana 17).
 Aurelio Sargenti (coord.): ''Carteggio 1816 - 1853. Tommaso Grossi. Milano: Centro Nazionale Studi Manzoniani [u.a.], 2005.
  This work in turn cites:

Nașteri în 1790
Decese în 1853
Poeți italieni
Poeți din secolul al XIX-lea

Tommaso Grossi


Roberto Pupo Moreno (Rio de Janeiro, Brazil, 11. veljače 1959.) je bivši brazilski vozač automobilističkih utrka. Godine 1980. osvojio je naslov prvaka u Britanskoj Formuli Ford, a 1982. naslov u Novozelandskom International Formula Pacific prvenstvu. U Europskoj Formuli 2 osvojio je titulu viceprvaka 1984. U Formuli 1 je nastupao od 1982. do 1995. s prekidima, a najbolji rezultat je ostvario na Velikoj nagradi Japana 1990., kada je u Benettonu osvojio drugo mjesto iza momčadskog kolege i pobjednika Nelsona Piqueta. Od 1985. do 2008. je u prekidima nastupao u IndyCaru (IRL i CART), a najbolji rezultat je ostvario 2000. u CART seriji, kada je s jednom pobjedom i još pet postolja osvojio treće mjesto u ukupnom poretku vozača. Nastupao je i na utrkama 24 sata Le Mansa i 500 milja Indianapolisa, no bez većih uspjeha.

Izvori

Vanjske poveznice
Roberto Moreno - Driver Database
Roberto Moreno - Stats F1
Roberto Moreno - Racing Sports Cars

Brazilski vozači Formule 1

Roberto Moreno


Louis César Constantin de Rohan (Paris, 24 de março de 1697 - Paris, 11 de março de 1779) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Paris em 24 de março de 1697. Sétimo dos treze filhos de Charles III de Rohan, quinto duque de Montbazon, e sua segunda esposa, Charlotte Elizabeth de Cochefilet. Os outros irmãos eram Louis Henri, François, Louis Charles Casimir, Hercule Mériadec, Charles, Armand Jules, Charlotte, Anne Therese, Marie Anne Benigne, Marie Anne, Angelique Eleonore e Charlotte Julie. Sobrinho do cardeal Armand-Gaston-Maximilien de Rohan (1712), bispo de Estrasburgo de 1704 a 1749. Primo distante do cardeal Armand II de Rohan-Soubise (1747), bispo de Estrasburgo de 1749 a 1756. Tio do cardeal Louis-René-Édouard de Rohan-Guéménée (1778), bispo de Estrasburgo de 1779 a 1801.

Início da vida
Cavaleiro da Ordem Soberana de Malta. Entrou na Marinha em 1713; alferes em 1714; e depois tenente em 1716; promovido a capitão em 1720; aposentado em 1723.

Educação
Estudou na Faculdade Teológica de Paris, Universidade La Sorbonne , onde obteve a licenciatura em direito canônico.

Sacerdócio
Ordenado (sem mais informações encontradas). Cônego do capítulo da catedral de Estrasburgo em 1732. Reitor-mor e cônego do capítulo da catedral de Estrasburgo. Maior esmola do rei Luís XV da França. abade de Lire; e mais tarde, de Saint-Epure.

Episcopado
Eleito bispo de Estrasburgo pelo cabido da catedral, em 23 de setembro de 1756; a eleição foi confirmada pelo rei Luís XV da França em 27 de setembro de 1756. Preconizada pelo papa, em 3 de janeiro de 1757. Consagrada, em 16 de março de 1757, capela do Seminário de Saint-Sulpice, Paris, pelo cardeal Frédéric-Jérôme de la Rochefoucauld de Roye, arcebispo de Bourges, auxiliado por Louis-Sextius de Jarente de la Bruyère, bispo de Digne, e por François de Brunes de Montlouet, bispo de Saint-Omer.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 23 de novembro de 1761; o barrete vermelho foi enviado a ele por breve papal de 27 de novembro de 1761; ele nunca foi a Roma para receber o chapéu vermelho e o título. Não participou do conclave de 1769, que elegeu o Papa Clemente XIV. Não participou do conclave de 1774-1775, que elegeu o Papa Pio VI.

Morte
Morreu em Paris em 11 de março de 1779, às 4 horas da manhã, após uma agonia de sessenta horas sem muito sofrimento, em sua residência na rue de Varenne. Exposta e sepultada na catedral de Estrasburgo, onde também teve lugar o funeral celebrado por Ferdinand de Rohan, arcebispo de Bordéus, sobrinho do cardeal (1) .

Cardeais nomeados pelo papa Clemente XIII

Louis César Constantin de Rohan


Türk alfabesi, Türkçenin yazımında kullanılan Latin alfabesi temelli alfabedir. 1 Kasım 1928 tarihli ve 1353 sayılı yasayla tespit ve kabul edilmiştir.

Tarihi
Türk alfabesi, Latin harfleri temel alınarak, 1 Kasım 1928 tarihli ve 1353 sayılı yasayla tespit ve kabul edildi. Bu kanuna göre, Türk alfabesinde 29 harf bulunur. 8 ünlü, 21 ünsüz harf vardır. Alfabeyi oluşturan büyük ve küçük harfler, sırasıyla aşağıdaki biçimde yazılır. Ayrıca ünlü "a, u, ı" harflerinin üzerinde yabancı kökenli sözlerde, ince okunuşu ve (bazı durumlarda) uzunluğu göstermek için im (^) kullanılmaktadır. "E" ve "O" harflerinde bu im kullanılmaz. (Bakınız: Düzeltme işareti kısmı)

Erken reform teklifleri ve alternatif senaryolar
Bilinen en eski Türk alfabesi, eski Türk alfabesi olarak da bilinen Orhun alfabesidir ve tarihi 7. yüzyıla kadar uzanmaktadır. Türk dilleri tarih boyunca Uygur, Kiril, Arap, Yunan, Latin ve diğer bazı Asya yazı sistemleri de dahil olmak üzere pek çok alfabe kullanmışlardır.

Türkçe, 1000 yılı aşkın bir süre Arap alfabesinin Türkçe formu kullanılarak yazılmıştır. Arapça ve Farsça kelimeler içeren Osmanlı Türkçesi için en uygun alfabedir. Ancak, kelime dağarcığının Türkçe kısmı için uygun değildi. Arapça ünsüzler bakımından zengin, ünlüler bakımından ise zayıfken, Türkçe tam tersidir. Dolayısıyla Arap alfabesi, Türk sesbirimlerini temsil etmekte yetersiz kalmıştır. 19. yüzyılda telgraf ve matbaanın tanıtılması ile Arap alfabesi kullanılan Osmanlı Türkçesinde çeşitli zorluklar ortaya çıkardı. Ayrıca, Osmanlı döneminde okuryazarlığın zayıf kalmasının nedeni Arap alfabesinin zor ve yetersiz olmasından kaynaklanmaktadır şeklinde eleştiriler bulunmaktadır.

Kıpçaklar tarafından yazılmış Codex Cumanicus da Latin alfabesi ile yazılmıştır.

Bazı Türk reformcular, Atatürk'ün reformlarından daha önce Latin alfabesine geçilmesi konusunda çeşitli çalışmalar yaptılar. 1862'de, devlet adamı Mehmed Tahir Münif Paşa alfabe reformunu savundu. 20. yüzyılın başında, Hüseyin Cahit Yalçın, Abdullah Cevdet ve Celal Nuri İleri de dahil olmak üzere Jön Türk Devrimi ile ilişkili birçok yazar tarafından benzer önerilerde bulunuldu. Enver Paşa ise Osmanlıca harflerin ıslah edilmiş halini ordu içinde denemişti. Konu, yeni kurulan Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk Ekonomik Kongresi sırasında 1923 yılında tekrar gündeme geldi ve birkaç yıl sürecek olan bir kamuoyu tartışmasına yol açtı. Arap alfabesinin kaldırılmasına muhafazakâr ve dini kesimler şiddetle karşıydı. Bu değişikliğin Türkiye'yi, İslam dünyasından ayıracağı ileri sürüldü. Diğerleri ise pratik gerekçelerle bu değişikliğe karşı çıktılar; o zaman Latin alfabesinin Türk fonemleri için kullanılabilecek uygun bir uyarlaması bulunmuyordu. Ancak 1926'da Sovyetler Birliği'ne bağlı olan Türk cumhuriyetleri Latin alfabesini benimseyerek Türkiye'deki reformculara büyük bir destek verdi.

Türkçe konuşan Ermeniler, Mesrobian alfabesini yüzyıllarca Türkçe kutsal kitaplar ve diğer kitapları yazmak için kullandılar. Karamanlıca da benzer şekilde Yunan alfabesi ile yazılmıştır.

Modern Türk alfabesinin tanıtımı
Günümüzdeki 29 harfli Türk alfabesi, Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk tarafından tanıtılmıştır. Ayrıca Atatürk devrimlerinin önemli bir adımıdır. Planlarını Temmuz 1928'de açıkladı ve aşağıdaki üyelerden oluşan bir Dil Komisyonu (Dil Encümeni) kurdu:

 Ragıp Hulusi Özden
 İbrahim Grantay
 Ahmet Cevat Emre
 Mehmet Emin Erişirgil
 İhsan Sungu
 Hüseyin Avni Başman
 Falih Rıfkı Atay
 Ruşen Eşref Ünaydın
 Yakup Kadri Karaosmanoğlu

Komisyon, Latin alfabesini Türk dilinin fonetik gereksinimlerini karşılayacak şekilde uyarlamaktan sorumluydu. Ortaya çıkan Latin alfabesi, eski Osmanlı alfabesini yeni bir forma dönüştürmek yerine, konuşulan Türkçenin gerçek seslerini yansıtacak şekilde tasarlanmıştır.

Mustafa Kemal Atatürk bizzat komisyonla ilgilendi ve değişiklikleri tanıtmak için bir "alfabe seferberliği" ilan etti. Yeni yazı sistemini açıklayan ve yeni alfabenin hızlı bir şekilde benimsenmesini teşvik etmek amacıyla tüm ülkeyi gezdi. Dil Komisyonu beş yıllık bir geçiş dönemi önerdi; Atatürk bunu çok uzun gördü ve üç aya indirdi. Ardından 1 Kasım 1928 tarihli ve 1353 sayılı kanunla birlikte yeni alfabe kanunlaştı. 1 Aralık 1928'den itibaren gazete, dergi, filmlerde alt yazı, reklam ve işaretler yeni alfabenin harfleri ile yazılmak zorundaydı. 1 Ocak 1929'dan itibaren, yeni alfabenin kullanımı tüm kamu iletişiminde olduğu kadar bankaların ve siyasi veya sosyal kuruluşların iç iletişiminde de zorunluydu. Kitapların da 1 Ocak 1929'dan itibaren yeni alfabe ile basılması gerekiyordu. Halkın ise 1 Haziran 1929'a kadar kurumlarla olan işlemlerinde eski alfabeyi kullanmalarına izin verildi.

O zamanlar Fransız kontrolü altında olan ve daha sonra Türkiye'ye katılacak olan Hatay Devleti de, yerel Türkçe gazetelerin Latin alfabesi ile yayınlanmasını 1934'te kabul etti.

Reformlar ayrıca, 1934 yılında çıkarılan ve özel yayıncılık sektörünü teşvik eden ve güçlendiren Telif Hakları Yasası ile desteklenmiştir. 1939 yılında, 186 milletvekilinin katılımıyla, telif hakkı, basım, okuryazarlık oranının iyileştirilmesine ilişkin ilerleme ve bilimsel yayınlar gibi konuları tartışmak üzere Ankara'da Birinci Türk Yayınları Kongresi düzenlendi.

Politik ve kültürel yönleri
Reformcuların belirttiği gibi, eski Arap alfabesini öğrenmek yeni Latin alfabesinden çok daha zordu. Ancak 1932'de Türk Dil Kurumu'nun kurulması, Millî Eğitim Bakanlığı tarafından yürütülen kampanyalar, ülke çapında Halk eğitim merkezlerinin açılması ve Atatürk'ün okuma yazma kampanyalarına kişisel katılımı gibi pek çok başka etken de bu sürece katkıda bulundu.

Alfabe
Türk alfabesinde 29 adet harf bulunmaktadır. Bunlardan sekizi ünlü, (A, E, I, İ, O, Ö, U, Ü), geri kalanı ise ünsüzdür.

Kanun'da önce "i" sonra "ı" belirtilmişse de yaygın ve yerleşmiş olan sıraya göre önce "ı" sonra "i" gelmektedir.

Vurgu, genellikle son hecededir: gelmek (ɡæɫˈmec) gibi. Bu, emirlerde ilk hecede olup ve özel isimlerde farklı olabilir.

 Türk Kodlama Sistemi, ilgili kurum ve kuruluşlarla bilim adamlarının görüşleri alınarak TDK İmla Kılavuzu Çalışma Grubu tarafından 8 Ocak 2004 günü belirlenmiş ve TSE tarafından Nisan 2005/TS 13148 numaralı belge ile ölçünlü (standart) hâle getirilmiştir.

Düzeltme işareti (^)
Düzeltme işareti, ünlü "a, u, i" harflerinin üzerinde yabancı kökenli sözlerde, ince okunuşu ve (bazı durumlarda) uzunluğu göstermek için (şapka) (^) biçimiyle kullanılmaktadır. İ harfi şapkayla beraber kullanıldığında üst kısmında bulunan nokta gösterilmez (nispet i'si). "E" ve "O" harflerinde bu im kullanılmaz. Türkiye Türkçesinde bazı kaynaklarda yanlış olarak belirtildiği gibi, (^) işareti kaldırılmamıştır.

Eş yazılılık
Yazılışları bir, anlamları ve okunuşları ayrı olan kelimeleri ayırt etmek için, okunuşları uzun olan ünlülerin üzerine konur: adem (yokluk), âdem (insan); adet (sayı), âdet (gelenek, alışkanlık); alem (bayrak), âlem (dünya, evren); alim (her şeyi bilen), âlim (bilgin); aşık (eklem kemiği), âşık (vurgun, tutkun); hakim (hikmet sahibi), hâkim (yargıç); hal (pazar yeri), hâl (durum, vaziyet); hala (babanın kız kardeşi), hâlâ (henüz); şura (şu yer), şûra (danışma kurulu).

Katil (< katl = öldürme) ve kadir (< kadr = değer) kelimeleriyle karışma olasılığı olduğu hâlde katil (ka:til = öldüren) ve kadir (< ka:dir = güçlü) kelimelerinin düzeltme işareti konmadan yazılması yaygınlaşmıştır.

Bu imin kullanım sebebi temelde farklı anlamı belirten ve kökeni farklı olan sözlerdeki eş yazılılığı önlemektir: Kar "Havada beyaz ve hafif billurlar biçiminde donarak yağan su buharı"/Kâr "Alışveriş işlerinin sağladığı para kazancı"; Hal "Sebze, meyve, bakliyat vb.nin satıldığı yer."/Hâl "a. (ha:li) 1. Bir şeyin içinde bulunduğu şartların veya taşıdığı niteliklerin bütünü, durum, vaziyet: "Herkes hâline göre bir hediye verdi." -H. R. Gürpınar. 2. Davranış, tutum, tavır: "Bambaşka bir hâliniz vardır sizin. Merhametli bir insan olduğunuz bellidir." -O. Rifat. 3. Şimdiki zaman, içinde yaşanılan zaman: "Bugün yazılan her kitap hâlden istikbale bir habercidir. Hâl dediğimiz şey yarından sonra mazi olacaktır." -Y. K. Beyatlı. 4. Güç, kuvvet, takat: Şimdi gezmeye çıkacak hâlim yok. 5. mec. Kötü durum, sıkıntı, dert: Zavallının başına ne hâller geldi. 6. db. Durum." gibi...

İnceltme
Arapça ve Farsçadan Türkçeye geçmiş olan birtakım kelime ve ekler ile özel adlarda bulunan ince "g, k" ünsüzlerinden sonra gelen "a" ve "u" ünlüleri üzerine konur: dergâh, gâvur, ordugâh, tezgâh, yadigâr, Nigâr; dükkân, hikâye, kâfir, kâğıt, Hakkâri, Kâzım, mahkûm, mekân, mezkûr, sükûn, sükût. Kişi ve yer adlarında "ince l" ünsüzünden sonra gelen "a" ve "u" ünlüleri de düzeltme işareti ile yazılır: Hâlûk, Lâle, Nâlan; Balâ, Elâzığ, İslâhiye, Lâdik, Lâpseki.

Türk alfabesinde k, g ve l harflerinin her biri, biri ince diğeri kalın iki farklı sese sahiptir. Bizim kalın ve ince diye adlandırdığımız bu seslerden k harfininkiler Uluslararası Fonetik Alfabede sırasıyla // ve //, g harfininkiler // ve // ve l harfininkiler de // ve // şeklinde yazılır. Eskiden kullanılan Arap alfabesi esaslı Osmanlı Türkçesi alfabesinde bu seslerden ince ve kalın olanlar ayrı ayrı harflerle gösterilmekteydi. Örneğin kalın olan // sesi ق harfiyle ve ince olan // sesi de ك harfiyle gösteriliyordu. Bu durum Arapça kelimelerin okunması gerektiği gibi yazılmasına olanak sağlasa da Türkçe kökenli kelimelerin yazımı için gereksiz bir ayrımdı. Çünkü Türkçe kökenli sözcüklerde bu harfler kalın ünlülerden önce kalın olan sesle, ince ünlülerden önce de ince olan sesle okunduğundan tek harfle gösterilmeleri Türkçe söyleyiş kuralları açısından sorun çıkarmamaktadır. Ancak bazı yabancı kökenli kelimelerde bu kurala uymayarak bu ünsüzlerin kalın ünlülerden önce ince okunduğu (kâğıt, kâr) veya ince ünlülerden önce kalın okunduğu (mevki, tatbik) görülmektedir. Türk alfabesi belirlenirken Dil Encümeni'nin beklentisi bu kelimelerin söylenişlerinin zamanla Türkçenin söyleniş kurallarına uyacak şekilde değişmesi yönündeydi. Ancak elbette bu uzun vadede gerçekleşebilecek bir durum olduğundan Dil Encümeni bu kelimelerin doğru okunabilmesi için gerekli görüldüğünde düzeltme işaretinin kullanımını önermiştir. Günümüzde kalın ünlülerden önce ince okunan k, g ve l ünsüzlerinin hâlâ korunduğunu ancak ince ünlülerden önce kalın okunan bu ünsüzlerin söylenişlerinin Türkçe kurallarına uyarak inceleştiği gözlenmektedir (örneğin mevki ve tatbik kelimeleri günümüzde ince k harfiyle okunmaktadır).

Nispet-iyelik karışıklığı
Nispet i'sinin belirtme durumu ve iyelik ekiyle karışmasını önlemek için kullanılır. Böylece (Türk) askeri ve askerî (okul), (İslam) dini ve dinî (bilgiler), (fizik) ilmi ve ilmî (tartışmalar), (Atatürk'ün) resmi ve resmî (kuruluşlar) gibi anlamları farklı kelimelerin karıştırılması da önlenmiş olur.
Nispet i'si alan kelimelere Türkçe ekler getirildiğinde düzeltme işareti olduğu gibi kalır: millîleştirmek, millîlik, resmîleştirmek, resmîlik.

Ê (şapkalı E) ve Ô (şapkalı O) harfleri
Türkçede resmî olarak kullanılmayan harflerdir.
 Ê: Uzatılarak okunan ince bir e sesidir. Kürtçe ve Zazaca kelimeler de yine yoğun olarak rastlanır. Türkçede sadece birkaç kelimede mevcut olduğu için kullanımı öngörülmemiştir. Ancak yine de Türkçedeki bir iki kelimenin okunuşu ile bir fikir edinmemiz mümkündür. Örneğin: Mêmur, Poêtika, Nêyzen, Têlif...
 Ô: Uzatılarak okunan ince bir o sesidir. Normal O sesinden farklıdır. Türkçede sadece birkaç kelimede mevcut olduğu için kullanımı öngörülmemiştir.  Örneğin: Bôlero, Lôkman, Âlô, Rôl, Gôl...
 İnceltme işareti, sesli harfleri incelttiği gibi aslında kalın sessiz harfleri de gizli olarak inceltir. Özellikle L harflerinde bu durum çok belirgindir. Örneğin: Ļânet, Ļâℓe, Hâℓ̗â, Hâℓ̗ ... İnceltme İmi ile yazılan bazı sözcüklerin okunuşunda aslında K harfinin de incelmesi söz konusudur. Örneğin: Ⱪar ve Kâr.

Harflerin kullanım sıklığı

Harflerin sınıflandırılması
a, e, ı, i, o, ö, u ve ü harfleri ünlü harfler, diğer Türk  harfleri ise ünsüz harfler olarak adlandırılır.

Yanlış kullanım
Dil bilgisi eğitiminde ünlü harfler için "sesli harfler" tabiri de kullanıma sahip olmakla beraber bu kullanım yanlıştır. Bu kullanım sadece Türkiye Türkçesi için değil, bütün diller için yanlışlık belirten bir kullanımdır. Çünkü dillerde bulunan ve harf karşılığı olan (veya olmayan) en küçük dil bilgisi birliği sestir. Yani "u" da bir sestir, "g" de bir sestir. Oysa "u" sesi ünlü; "g" sesi ünsüzdür. En küçük gramer birliklerinden en büyük birlik olan cümleye kadar dili meydana getiren bütün şekillerin bünyesinde ses adını verdiğimiz en küçük ve en basit dil unsurları bulunur. Sesten daha küçük bir gramer birliği yoktur. Ses parçalanamayan en küçük gramer birliğidir. O hâlde ses dilin en küçük parçasıdır. a, d, l, y gibi. Ses, bir kelimenin en küçük dil ögesidir.

Ünlü harflerin sınıflandırılması
Ünlü harfler, çıkış yeri ve dilin durumuna, dudakların durumuna, ağzın açıklığına göre şu şekilde sınıflandırılır:
 Çıkış yeri ve dilin durumuna göre
 Kalın ünlüler: a, ı, o, u
 İnce ünlüler: e, i, ö, ü
 Dudakların durumuna göre
 Düz ünlüler: a, e, ı, i
 Yuvarlak ünlüler: o, ö, u, ü
 Ağzın açıklığına göre
 Geniş ünlüler: a, e, o, ö Dar ünlüler: ı, i, u, üünlülerin nitelikleri aşağıdaki çizelgede toplu olarak gösterilmiştir:Bu konuyla ilgili olarak, ayrıca bakınız: büyük ünlü uyumu, küçük ünlü uyumu.

Ünsüz harflerin sınıflandırılması
B, c, ç, d, f, g, ğ, h, j, k, l, m, n, p, r, s, ş, t, v, y, z harfleri ünsüz harflerdir.

Ünsüz harfler seda bakımından, teşekkül noktası bakımından ve temas derecesi bakımından sınıflandırılırlar.

Seda bakımından:
 Sedalı ünsüzler: b, c, d, g, ğ, j, l, m, n, r, v, y, z.
 Sedasız ünsüzler: ç, f, h, k, p, s, ş, t.

Teşekkül noktası bakımından:
 Dudak ünsüzleri: b, p, m.
 Diş-dudak ünsüzleri: f, v.
 Diş ünsüzleri: d, t, n, s, z.
 Damak-diş ünsüzleri: c, ç, j, ş.
 Ön damak ünsüzleri: g, k, l, r, y.
 Arka damak ünsüzü: ğ
 Gırtlak ünsüzü: h

Temas derecesi bakımından:
 Temas derecesi tam olanlar: b, c, ç, d, g, k, p, t.
 Teşekkülünde hava için dar bir geçit bulunan ünsüzler: f, ğ, h, j, s, ş, v, z.
 Teşekkülünde hava için geniş bir geçit bulunan ünsüzler: l, m, n, r, y.

Bu konuyla ilgili olarak, ayrıca bakınız: sert ünsüzlerin yumuşaması

Latin kaynaklı diğer alfabelerle farklar
Türk alfabesi, Latin harflerini kullanmasına rağmen, bu harfleri kullanan diğer batı dillerinin alfabelerindeki birtakım harfleri içermemekte, bunun yanı sıra bu alfabelerde kullanılmayan başka harfler içermektedir. Bunlar: Ş/ş, ğ, ı, İ

Türk alfabesinde bulunmayan harfler
Q/q, W/w ve X/x harfleri pek çok batı dilinde vardır. Azerice gibi Latin harflerine geçilen Türk şivesinde Q/q (Kalın k; g için) ve X/x (Hırıltılı h için) kullanılmasına rağmen mevcut Türkiye Türkçesi alfabesinde yer almamaktadır. Örneğin Azerice ve Tatarcada bu harflere karşılık gelen sesler sırasıyla g, v, h ile ifade edilir. Buna karşın batı dillerinde X (iks) harfi taxi, fix gibi sözlerin yazımında kullanılır ve Türkiye Türkçesindeki imlası taksi ve fiks olur. Sözcüğün yapısına göre iks ya da ksi olarak da söylenir.

Bu harflere Türk Cumhuriyetleri Alfabeleri içerisinde sıklıkla rastlanır.

 W: Tatarcada ve Türkmencede kullanılır. Açık bir V harfidir. Klasik V sesinden kesinlikle farklıdır. V harfinde dudaklar birbirine değerken, bu seste (W harfinde) tıpkı U sesinde olduğu gibi dudakların birbirine değmesi söz konusu değildir. Arapçadaki Vav (و) ve batı dillerindeki w sesi başlıca örneklerdir. Örneğin: Dawul (Davul), Hawlu (Havlu),Yawaş (Yavaş).  W harfi çift ve olarak okunur. Batı dillerinde, daha doğrusu Hint-Avrupa dillerinin çoğunda vardır. Çift dudak v'si de denir. Bu ses Türkçenin bazı şive ve lehçelerinde de bu ses eskiden beri kullanılagelmiştir. Eskiden Arap kaynaklı Türk alfabesi metinlerinde, mesela Kıpçak Türkçesi metinlerinde bu ses "üç noktalı vav veya fe" (ۋ) harfiyle belirtilmiştir.
 Q: Tatarcada ve Azericede kullanılır. Anadolu Türkçesindeki gırtlağa yakın olarak çıkarılan kalın K harfini gösterir. Örneğin: Qonşu (Komşu)... Bazı Türkî dillerde ise yine kalın K sesine yakın olarak gırtlaktan çıkarılan kalın bir G sesini karşılar. İç Anadolu ve Doğu Anadolu ağızlarında yaygın olarak kullanılır. Azericenin resmî harflerinden birisidir. Arapçadaki Kaf (ق) harfini karşılar. Örneğin: Qadın (Kadın) sözcüğünün okunuşu "Gadın" şeklindedir. Baştaki G sesi gırtlaktan ve kalın bir tonla söylenir. (Kimi lehçelerde ise ve bu sese oldukça yakın olan kalın gırtlaksı bir K sesi olarak okunur ve söylenir.) Başkurtçadaki Ҡалын (Kalın) sözcüğünün çevirisi Qalın olarak yapılır ve okunuşu (Kalın/Galın) biçimindedir. Baştaki K sesi gırtlaktan ve kalın bir tonla söylenir.
 X: Tatarcada ve Azericede kullanılır. Boğazdan gelen gırtlaksı, hafif boğumlu bir H sesidir. Türkçedeki Xalı (Halı), Xala (Hala), Xoroz (Horoz) sözcüklerinin bu harfle yazılması doğru ses değerlerine örnek teşkil eder. Bazı dillerde normal H sesinden biraz daha sert ve hırıltılıdır. H sesi hiçbir engele takılmadan çıkarken, bu ses boğazın üst kısmında titreşir.  Arapçadaki Hı (خ) harfidir. Azericenin resmî harflerinden birisidir. İç ve Doğu Anadolu ağızlarında sıklıkla rastlanır. Örneğin: Baxmax (Bakmak) fiilinin okunuşu Baḥmaḥ şeklindedir ancak kelimenin içindeki h harfleri gırtlaktan ve hırıltılı olarak çıkartılır. Çaxmax (Çaḥmaḥ; Çakmak), Yanmax (Yanmaḥ; Yanmak)… Bu sesin Türkçedeki kullanımında çoğu zaman birbirlerine çok yakın kaynaklardan çıkan Arapçadaki Ha (ح) harfi ile olan farkı  ortadan kalkmıştır (Ⱨ, Ḩ). Azeri alfabesinde X/x (hı) "yox" "burax-" gibi isim ve fiillerde kullanılır. Bu sözler Türkiye Türkçesinde yok ve bırak- şekillerindedir. Türkiye Türkçesi yazı dilinin kaynaklandığı İstanbul ağzında hırıltılı h sesi yoktur. K'dan gelişen bu ses Türkiye Türkçesinde k'lı şekilleriyle aynen korunmuştur: Yok, çok, bırak-… Ancak Türkiye Türkçesi ağızlarında hırıltılı h sesi vardır.
 Ä veya Ə: Azericede, Tatarcada, Gagavuzcada ve Türkmencede kullanılır. Kısa, açık, gırtlaktan gelen ve sert bir E harfidir. Normal E harfine göre daha kısa ve serttir. Ayrıca A ve E arası bir ses olarak öngörülür (Æ). Ses ve harf karşılığı olarak Arapçada ve Almancada da bulunur. Türkçede normal e sesinden tam olarak ayırt edilebilmesi günümüzde çok zordur. Azericede yoğun olarak kullanılır. İnce bir harf olduğu halde kalın uyumludur. Bu harfi içeren sözcüklerin aslında Büyük Ünlü Uyumuna uymadığı hâlde kulağı tırmalamıyor olması bu nedenledir. Örneğin: İncä/İncə. Türkçede Selçuk ismi diğer Türk dillerinde "Sälçuk / Səlcuk" olarak, Akçe sözcüğü ise "Akçä / Akçə" olarak yazılır. Türkçede her ikisi de "Ben" olarak yazılan Bän (Azerice: Mən, 1. Tekil Şahıs Zamiri) ve Ben (Azerice: Ben, Deri Kabartısı) sözcükleri birbirinden farklı anlamlar içerir ve ses değerleri de farklıdır. Ə harfi kimi latin alfabelerinde, özellikle  el yazılarında Эə biçiminde de kullanılır.

Genizsel N harfi
Bu "ŋ" harfi Türkiye Türkçesi alfabesinde bulunmaz. Dilin arka tarafının yumuşak damağa teması ile ve genizden söylenen bu ses genizsel n, genizcil n, nazal n, nazal g şekillerinde adlandırılan ses olup "ŋ" sesi verir. Eskiden beri bütün Türkçede bulunan bu ses de İstanbul Türkçesinde atılmış ve yerini n'ye bırakmıştır. Ağızlarda ise bugün de yaşamaktadır. Bu sesi gösteren Ň veya Ñ harfleri Tatarcada ve  Türkmencede kullanılır. Genizden çıkarılan N ve G karışımı bir sestir. Bazen de NĞ/NY olarak öngörülür (Ņ). Pek çok ağızda N veya Ğ sesine dönüşmüştür. Osmanlı Türkçesindeki üç noktalı Kaf-ı Nûni (ڭ) harfinin karşılığıdır. Örneğin: İç Anadolu'da, özellikle Sivas yöresinde Saňa, Baňa, Deňiz sözcükleri. Pek çok kaynakta Tengri veya Tengiz olarak yazılan sözcükler aslında Teñri ve Teñiz şeklinde okunur.

Benzer biçimde İspanyol alfabesinde yer alan Ñ/ñ (Bu ses İtalyanca ve Fransızcada gn, Portekizcede nh harf bileşimleri ile elde edilir) harfine karşılık gelen ses ny ile ifade edilir. Örneğin, İspanyolcada İspanya anlamına gelen España sözcüğü Türkçe harflerle Espanya olarak yazılır.

İnce L harfi
Bu harfin yer aldığı kelimelerin tamamındaki L harfleri dilin ucunun damağa doğru çekilmesiyle çıkarılan ve normal L sesine göre biraz daha ince olan bir sesi gösterir: Ḽâℓ̗ , Rôℓ̗ ... Örneğin bu ses Kiril Latinizasyonunda Ḽ harfi ile gösterilir (Küçük harf: ḽ veya ℓ̗). Türkçede a, ı, o ve u kalın ünlülerinden önce kalın l sesi olan // ve e, i, ö, ü ince ünlülerinden önce de ince l sesi olan // sesi gelmektedir. Dolayısıyla Türkçe kökenli kelimelerin söyleniş kurallarına göre hazırlanan Türk alfabesinde bu iki sesin aynı harfle temsil edilmesi olanaklıdır. Ancak Türkçeye Arapça, Farsça veya Fransızca gibi dillerden geçen kelimelerde bu kurala uymayarak kalın ünlülerden önce ince olarak okunan l sesi bulunabilmektedir (lale, latin veya hal kelimelerinde olduğu gibi). Bu kelimelerin okunuşundaki farklılık da l harfinden sonra veya l harfi kelimenin sonundaysa önce gelen ünlünün üzerine düzeltme işareti koyularak çözülmüştür. Ancak günümüzde bu kelimeler genelde düzeltme işareti kullanılmadan yazılmakta ve okunurken düzeltme işareti varmış gibi okunmaktadır. Diğer bazı dillerde bu iki l sesi için iki farklı harf kullanılmıştır. Üzerinde işaret bulunan ڵ veya noktalı ڶ harfi Arap kaynaklı Boşnak alfabesinde ve Sorani-Kürt alfabesinde ince L sesini göstermek için kullanılır. Ayrıca Ļ (Küçük harf: ļ veya ℓ̗) şeklindeki bir harf Leton alfabesinde Љ sesini karşılamak için üretilmiştir.

Batı dillerinde bulunmayan Türk harfleri

Türkçedeki Ç/ç, Ü/ü ve Ö/ö harfleri İngiliz alfabesinde bulunmamaları nedeniyle ASCII standardına dâhil değildir. Ancak bu harfler diğer batı dillerinde yaygın olarak kullanılmakta ve ISO-8859-1 (Latin-1) standardının içinde yer almaktadır. Küçük ı, büyük İ, Ğ/ğ, Ş/ş harfleri ise ISO-8859-9 (Latin-5) standardının içinde yer almaktadır.

Türkçede noktalı i harfi büyük harfle yazılıyorken de noktası koyulur: İ. Benzer biçimde noktasız büyük I harfi, küçük harfle yazılıyorken noktası koyulmaz: ı. Ancak yabancı dildeki sözcükler büyük harfle yazılıyorken I harfi noktasız yazılır. Türkiye Türkçesinin dışında Azerice ve Tatarcada da ı ve i harflerinin kullanımı, Türkiye Türkçesindeki gibidir.

Ş/ş harfinin sesi, İtalyancada sc(i), Fransızcada ch, İngilizcede sh, Almancada sch ve Galiçyacada x harfleriyle elde edilir. Bu harf kimi zaman Rumencedeki Ș/ș (virgüllü s) harfinin yerine kullanılmasına rağmen farklı bir harftir. Türkiye Türkçesinin dışında Türk şive ve lehçelerinde (Azerice, Tatarca, Türkmence vb.) ve Kürtçe, Zazaca, Lazca dillerinde kullanılmaktadır. Balkanlar'da kullanılan Boşnakça, Sırpça, Hırvatça, Slovence dillerinde de "ş" sesi vardır ancak ilgili dillerin Latin kaynaklı alfabelerinde bu ses için kullanılan harf "š"dir.

Ğ/ğ (yumuşak ge) harfi Türkçede g sesinden kaynaklanmıştır. Eskiden g'li olan bazı sözler Türkçenin uzun tarihi sonucunda bazı Türk şive ve lehçelerinde "ğ"li olmuşlardır: aga > ağa, bag > bağ, yogurt > yoğurt; yag- > yağ-, bagır- > bağır-… Ğ harfi ile de bugün iki ünsüz işaret edilmektedir. Bunlardan biri bağ, doğum, yığın, ağlamak gibi kelimelerde bulunan arka damak ünsüzü ğ, diğeri de geldiği, görmeğe, direğin gibi kelimelerde bulunan ve g ile k'nin iki vokal arasında yumuşamasından meydana gelip y sesi veren ğ harfi ile gösterilen ünsüzdür.

ASCII standardında yer almayan Türkçe harfler ve evrensel kod değerleri yandaki çizelgede verilmiştir.

Yazılımlarda yerelleştirme
Yazılım geliştirmede, Türk alfabesi, özellikle içerdiği küçük ve büyük harf versiyonları nedeniyle özel mantık gerektirdiği bilinmektedir. Buna Türk-I sorunu denir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız

Türk Cumhuriyetleri Alfabeleri
F Klavye

Dış bağlantılar

Türk Dil Kurumu Sözlüğü
Altun, Mustafa (2004), "Alfabe Değişiminin Tarihsel Gelişimi Üzerine Bir Değerlendirme", Cumhuriyetin 81. Yılına Armağan, Sakarya Üniversitesi Atatürk İlkeleri ve İnkılâp Tarihi Araştırma ve Uygulama Merkezi, Adapazarı, s.57-63
TDK Yazım Kılavuzu

Latin kaynaklı alfabeler

Latin alfabesinden türeyen alfabeler

Türk alfabesi


Ahmetler ist Ortsname in der Türkei
 Ahmetler (Manavgat), Antalya
 Ahmetler (Pazaryeri), Bilecik
 Ahmetler (Bolu),
 Ahmetler (Biga),
 Ahmetler (Ayvacık),
 Ahmetler (Kiraz), İzmir
 Ahmetler (Kofçaz),
 Ahmetler (Ovacık),
 Ahmetler (Fatsa),
 Ahmetler (Demirci),
 Ahmetler (Eşme),
 Ahmetler İstasyonu

Ahmetler


الإمبراطور إيتوكو  هو رابع أباطرة اليابان في قائمة أباطرة اليابان. لا يوجد أي تواريخ محددة عن فترة حياته أو حكمه.

اقرأ أيضا
 إمبراطور اليابان
 قائمة أباطرة اليابان

مراجع

أباطرة اليابان الأسطوريون
حكام القرن 6 ق م
حكام في القرن 5 ق م
وفيات 476 ق م
ملكيون يابانيون في القرن 5 ق م
ملكيون يابانيون في القرن 6 ق م

الإمبراطور إيتوكو


Chipewyan  or Dënesųłinë́ (ethnonym:  ), often simply called Dëne, is the language spoken by the Chipewyan people of northwestern Canada. It is categorized as part of the Northern Athabaskan language family. It has nearly 12,000 speakers in Canada, mostly in Saskatchewan, Alberta, Manitoba and the Northwest Territories. It has official status only in the Northwest Territories, alongside 8 other aboriginal languages: Cree, Tlicho, Gwich'in, Inuktitut, Inuinnaqtun, Inuvialuktun, North Slavey and South Slavey.

Most Chipewyan people now use Dëne and Dënesųłinë́ to refer to themselves as a people and to their language, respectively. The Saskatchewan communities of Fond-du-Lac, Black Lake, Wollaston Lake and La Loche are among these.

Phonology

Consonants
The 39 consonants of Dënesųłinë́:

The inter-dental series of , , , , and  corresponds to s-like sibilants in other Na-Dené languages.

Vowels

Dënesųłinë́ has vowels of 6 differing qualities.

Most vowels can be either

 oral or nasal. Nasals are marked with an ogonek in the orthography: ⟨ą ę ę̈ į ǫ ų⟩.
 short or long

As a result, Dënesųłinë́ has 24 phonemic vowels:

Dënesųłinë́ also has 9 oral and nasal diphthongs of the form vowel + .

Tone
Dënesųłinë́ has two tones:
 high (marked with acute accents in the orthography: ⟨á é ë́ ı́ ó ú⟩)
 low

Demographics

In the 2011 Canada Census 11,860 people chose Dënesųłinë́ as their mother tongue. 70.6% were located in
Saskatchewan and 15.2% were located in Alberta.

7,955 were in Saskatchewan
1,680 were in Alberta (the Dene Tha' First Nation a Dëne/South Slavey group (approximately 1000 people) are included in this total)
1,005 were in Manitoba
450 were in the Northwest Territories
70 were in British Columbia
45 were in the Yukon
20 were in Ontario

Not all were from the historical Chipewyan regions south and east of Great Slave Lake.
Approximately 11,000 of those who chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011 are Dëne/Chipewyan with 7,955 (72%) in Saskatchewan, 1,005 (9%) in Manitoba, 510 plus urban dwellers in Alberta and 260 plus urban dwellers in the Northwest Territories. The communities within the Dëne traditional areas are shown below:

Saskatchewan

The Dënesųłinë́-speaking communities of Saskatchewan are located in the northern half of the province. The area from the upper Churchill River west of Pinehouse Lake all the way north to Lake Athabasca and from Lake Athabasca east to the north end of Reindeer Lake is home to 7410 people who chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.

Prince Albert had 265 residents who chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011, Saskatoon had 165, the La Ronge Population Centre had 55 and Meadow Lake had 30.

3,050 were in the Lake Athabasca-Fond du Lac River area including Black Lake and Wollaston Lake in the communities of:

Fond-du-Lac 705 out of 874 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.
Stony Rapids 140 out of 243 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.
Black Lake (Chicken 224) 1040 out of 1070 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.
Uranium City (hamlet)
Camsell Portage (hamlet)
Wollaston Lake
Wollaston Post (Lac La Hache 220) 1165 out of 1251 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.

3,920 were in the upper Churchill River area including Peter Pond Lake, Churchill Lake, Lac La Loche, Descharme Lake, Garson Lake and Turnor Lake in the communities of:

La Loche 2,300 out 2,611 chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.
Clearwater River 720 out of 778 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.
Black Point (hamlet)
Bear Creek (hamlet)
Garson Lake (hamlet)
Descharme Lake (hamlet)
Turnor Lake
Turnor Lake (Birch Narrows First Nation) 70 out of 419 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.
Dillon (Buffalo River Dene Nation) 330 out of 764 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.
St. George's Hill, Saskatchewan 85 out of 100 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.
Michel Village 55 out of 66 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.
Buffalo Narrows 35 out of 1153 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.
Patuanak 35 out of 64 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.
Patuanak (Wapachewunak 1920) 265 out of 482 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.
Beauval (La Plonge 192) 25 out of 115 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.

Manitoba
Two isolated communities are in northern Manitoba. The two Manitoban communities use Dënesųłinë́ syllabics to write their language.

Lac Brochet (197 A) 720 out of 816 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.
Tadoule Lake (Churchill 1) 170 out of 321 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.

Alberta
The Wood Buffalo-Cold Lake Economic Region in the north eastern portion of Alberta from Fort Chipewyan to the Cold Lake area has the following communities. 510 residents of this region chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.

Fort Chipewyan 45 out of 847 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.
Fort McKay 30 out of 562 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.
Janvier (Janvier 194) 145 out of 295 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.
Janvier South 35 out of 104 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.
Cold Lake 149 105 out of 594 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.
Cold Lake 149 B, Alberta 25 out of 149 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.

Northwest Territories
Three communities are located south of Great Slave Lake in Region 5. 260 residents of Region 5 chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.

Fort Smith 30 out of 2093 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.
Fort Resolution 95 out of 474 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.
Lutselk'e 120 out of 295 residents chose Dënesųłinë́ as their mother tongue in 2011.

See also

Chipewyan syllabics
Chipewyan people

References

Bibliography

 Cook, Eung-Do. (2004). A Grammar of Dëne Sųłiné (Chipewyan). Algonquian and Iroquoian Linguistics - Special Athabaskan Number, Memoir 17. Winnipeg: Algonquian and Iroquoian Linguistics. .
 Cook, Eung-Do. 2006. "The Patterns of Consonantal Acquisition and Change in Chipewyan (Dëne Sųłiné)". International Journal of American Linguistics. 72, no. 2: 236.
 De Reuse, Willem. 2006. "A Grammar of Dëne Sųłiné (Chipewyan) (Cook)". International Journal of American Linguistics. 72, no. 4: 535.
 Elford, Leon W. Dene sųłiné yati ditł'ísé = Dene sųłiné reader. Prince Albert, SK: Northern Canada Mission Distributors, 2001.
 Gessner, S. 2005. "Properties of Tone in Dëne Sųłiné". Amsterdam Studies in the Theory and History of Linguistic Science. Series IV, Current Issues in Linguistic Theory. 269: 229-248.
 Li, Fang-Kuei. (1946). Chipewyan. In C. Osgood & H. Hoijer (Eds.), Linguistic Structures of Native America (pp. 398–423). New York: The Viking Fund Publications in Anthropology (No. 6). (Reprinted 1963, 1965, 1967, & 1971, New York: Johnson Reprint Corp.).

External links

 First Voices Dene Community Portal
 Our Languages: Dene (Saskatchewan Indian Cultural Centre)
 OLAC resources in and about the Chipewyan language
 Kirkby, William West: The New Testament, translated into the Chipewyan language = ᑎᑎ ᗂᒋ ᕞᐢᕞᒣᐣᕠ (Didi gothi testementi). London, 1881 (Peel 986)

Northern Athabaskan languages
Indigenous languages of the North American eastern woodlands
Indigenous languages of the North American Subarctic
First Nations languages in Canada
American Book Award winners

Chipewyan language


Henriette Riskær Steffensen (født 1908, død 2003) var uddannet cand.mag. i tysk og gymnastik og virkede igennem mange år som lærer ved Christianshavns Gymnasium. I sine sidste arbejdsår underviste hun ved Nathalie Zahles Gymnasium. Hun var gift med Steffen Steffensen (cand. mag i tysk og dansk).

Morgengymnastik
I årene fra 1933 til 1976 - igennem 43 år - for Statsradiofonien særdeles populære gymnastikudsendelser for kvinder. Denne udsendelse blev sendt en time tidligere end Kaptajn Jespersen (J.P. Jespersen)

Hun skrev en række bøger om gymnastik og var i en årrække formand for Gymnastiklærerforeningen.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Hanherred.dk
 Fjerritslev Lokalhistoriske Arkiv
 På flugt fra Nazismen

Radioværter fra Danmark

Henriette Riskær Steffensen


Andrei-Ionuț Ursu  plus connu sous le nom de WRS est  un chanteur, danseur et auteur-compositeur roumain né le  à Buzău (Roumanie) .

Biographie
Débuts et carrière

Andrei-Ionuț Ursu commence à apprendre la danse à l'âge de 12 ans, entouré par ses parents qui sont tous deux danseurs de danse folk. Cela lui permet plus tard de se produire sur scène avec des icônes de la pop roumaine telle qu'Inna, et d'être embauché comme danseur pour Romania's Got Talent et The Voice of Romania.

En 2015, il rejoint le boys band SHOT avec lequel il connaîtra le succès, avec des titres comme Buza de jos ou Inevitabil avant de se lancer dans une carrière solo en 2017.

Il signe avec Global Records en janvier 2021 et sort son premier single Why (Pourquoi).

Eurovision 2022

Le 12 février 2022, il remporte la Selecţia Naţională 2022 (la sélection nationale roumaine) avec 59,3 points et est sélectionné pour représenter la Roumanie au Concours Eurovision de la chanson 2022 à Turin avec son titre Llámame.

En demi-finale, le chanteur se qualifie pour la finale en obtenant la 9ème place, avec un total de 118 points. Au terme de cette finale, wrs décroche la 18ème place du classement avec 65 points, dont 12 du jury professionnel et 53 de la part du télévote.

Vie privée

Dans un entretien accordé au journal espagnol El País, il affirme ne pas vouloir se mettre d'étiquettes quant à son orientation sexuelle :

« En ce moment, je suis en couple avec un garçon, mais qui peut dire que je ne vais pas vouloir faire un plan à trois avec une fille. […] Quand quelqu'un se dit gay, hétérosexuel, bisexuel... Il rejette les belles opportunités du destin ».

Références

Naissance en janvier 1993
Naissance à Buzău
Chanteur roumain
Participant au Concours Eurovision de la chanson 2022
Participant au Concours Eurovision de la chanson pour la Roumanie
Mononyme
Nom de scène

WRS (chanteur)


Shangzhi () is a county-level city under the jurisdiction of Harbin, the capital of Heilongjiang province, People's Republic of China. It is  away from central Harbin and has an area of approximately . The city proper has a population of around 120,000, while the total administrative population is approximately 600,000 inhabitants. The most spacious county-level division of Harbin City, it borders Yanshou County to the north, Wuchang to the southwest, Acheng District to the northwest, and Bin County to the northwest, as well as the prefecture-level city of Mudanjiang to the southeast.

The city of Shangzhi was once called Zhuhe (). It was developed during the Guangxu era in the late Qing dynasty, and was renamed to Shangzhi to commemorate the anti-Japanese war hero Zhao Shangzhi in 1946.

The most famous place in Shangzhi is the Yabuli () Skiing Centre -

Climate
Shangzhi has a monsoon-influenced humid continental climate (Köppen Dwb), with long, very dry, bitterly cold winters, very warm and humid summers, and short, rather dry spring and autumn in between. The monthly 24-hour average temperature ranges from  in January to  in July, and the annual mean is . Close to three-fourths of the annual precipitation occurs from June to September. With monthly percent possible sunshine ranging from 49% in July to 63% in March, the city receives 2,450 hours of bright sunshine annually.

Administrative divisions

Shangzhi is divided into 10 towns and seven townships:

Towns
Shangzhi Town ()
Yabuli ()
Weihe ()
Yimianpo ()
Mao'ershan ()
Qingyang ()
Lianghe ()
Shitouhezi ()
Yuanbao ()
Heilonggong ()

Townships
Zhenzhushan Township ()
Laojieji Township ()
Mayan Township ()
Changshou Township ()
Wujimi Township ()
Hedong Township ()
Yuchi Korean Ethnic Township ()

Notable people
 Liu Qing, captain of Women's Basketball National Team in the 1980s.
 Yu Wenxia, singer and Miss World 2012.
 Zhao Shangzhi, Commander of the Northeast Anti-Japan United Army during World War II and namesake of this city. A well-known national hero who devoted his life to the Northeastern struggle against Japanese occupation. He was captured and beheaded after a traitor leaked his whereabouts to the Japanese.
 Zhao Yiman, A well-known national heroine who was killed by the Japanese invaders because she refused to leak the secrets about communist operations.

References

External links

Cities in Heilongjiang
Districts of Harbin

Shangzhi


Eadberht III Præn was the King of Kent from 796 to 798. His brief reign was the result of a rebellion against the hegemony of Mercia, and it marked the last time that Kent existed as an independent kingdom.

Offa of Mercia seems to have ruled Kent directly from 785 until 796, when the Anglo-Saxon Chronicle records that Offa died and Eadberht, "who was by another name Præn", took possession of Kent. Eadberht had apparently previously been in exile on the continent under the protection of Charlemagne, and his rebellion has been seen as serving Frankish interests.

The pro-Mercian Archbishop of Canterbury, Æthelhard, fled during the rebellion. Cœnwulf of Mercia was engaged in correspondence with Pope Leo III at this time concerning the situation of the Church in England, and in the course of this Leo accepted a Mercian reconquest of Kent and excommunicated Eadberht, on the grounds that he was a former priest. Having received papal approval, Cœnwulf reconquered Kent. He placed his brother in charge and captured Eadberht in 798. According to the Anglo-Saxon Chronicle, Cœnwulf "ravaged over Kent and captured Eadberht Præn, their king, and led him bound into Mercia." A later addition to the Chronicle says that Eadberht was blinded and had his hands cut off,  but Roger of Wendover states that he was set free by Coenwulf at some point as an act of clemency.

See also
List of monarchs of Kent

References

External links

Anglo-Saxon warriors
Kentish monarchs
8th-century births
8th-century English monarchs
Year of death unknown
8th-century Christian clergy

Eadberht III Præn


Kuehneromyces mutabilis (Jacob Christian Schäffer, 1774 ex Singer & A.H.Sm. 1946), sin.  Pholiota mutabilis (Jacob Christian Schäffer, 1774 ex  Paul Kummer (1871), din încrengătura Basidiomycota, în familia Strophariaceae și de genul Kuehneromyces, este o ciupercă comestibilă, denumită în popor gheba ciobanilor sau popinci. Acest burete este o specie saprofită care crește în România, Basarabia și Bucovina de Nord în tufe cu multe exemplare, în primul rând în păduri de foioase pe cioturi și bușteni de stejari și fagi în putrefacție, apărând ocazional la mai mult de 700 m peste nivelului mării de asemenea pe rășinoase. Perioada favorită de dezvoltare o are din aprilie până în noiembrie, dar în ani cu ierni blânde apare pe tot parcursul anului.

Istoric

Inițial, în anul 1774, botanistul și micologul german Jacob Christian Schäffer a descris această specie în opera sa Fungorum qui in Bavaria et Palatinatu circa Ratisbonam nascuntur icones, nativis coloribus expressae sub numele Agaricus mutabilis. Ea a fost redenumită de micologul german Paul Kummer în lucrarea sa Der Führer in die Pilzkunde: Anleitung zum methodischen, leichten und sicheren Bestimmen der in Deutschland vorkommenden Pilze mit Ausnahme der Schimmel- und allzu winzigen Schleim- und Kern-Pilzchen din 1871 în Pholiota mutabilis'. Acest nume binomial mai este folosit până în prezent (2018) pe lângă taxonul actual.

În 1946, micologii Rolf Singer (1906-1994) și Alexander Hanchett Smith (1904-1986) au creat genul Kuehneromyces, în onoarea micologului francez Robert Kühner (1903-1996), transferând acest soi sub taxonul astăzi valabil (2018) Kuehneromyces mutabilis. (Acestui gen nou mai aparțin: K. brunneoalbescens, K. castaneus, K. leucolepidotus, K. lignicola, K. marginellus, K. terrestris și K. vernalis.)Index fungorum, specii

Încercarea de redenumire din 1886 în Dryophila mutabilis prin renumitul Lucien Quélet, de verificat în cartea sa Enchiridion Fungorum in Europa media et praesertim in Gallia Vigentium, nu a fost de succes, de asemenea mai multe alte denumiri (vezi și infocaseta). Ele însa sunt acceptate sinonim.

 Descriere

 Pălăria: are un diametru de 4-8 (10) cm, este cărnoasă, sinuoasă și fragilă, la început convexă, aplatizând odată cu maturizarea, adesea cu un gurgui vizibil, cu marginea ondulată și crestată. Cuticula este puțin umedă, netedă și câteodată brăzdată precum cu solzișori trecători în partea inferioară. Culoarea variază între un maroniu ca scorțișoara peste galben-brun la ocru-deschis, dar în totdeauna cu partea exterioară mai închisă de culoare cu aspect apos.
 Lamelele: sunt numeroase, înalte și cărnoase, spațiate larg, mai rar chiar și ondulate, serate, cu lameluțe intercalate și puțin decurente la picior. Coloritul este la început gălbui, devenind cu vârsta brun ca scorțișoara. Ele sunt acoperite inițial de vălul parțial (velum partiale) de culoarea muchiilor.
 Piciorul: are o înălțime de  3-6 cm și o lățime de 0,3-0,7 cm, este cilindric, subțire, arcuit când crește în grup, uscat și mai întâi plin apoi împăiat, în sfârșit gol pe interior. El are o manșetă volatilă, de culoarea lamelelor (rest al vălului parțial), dar zona inelară rămâne vizibilă în totdeauna, atunci brună-negricioasă. Piciorul este neted în partea superioară și solzos, depărtat în direcții diferite, în partea inferioară, fiind spre pălărie de culoare albicioasă, dar brună în centru și negricioasă la bază.
 Carnea: este cărnoasă, moale și fragedă în pălărie, un pic mai fibroasă în picior, plăcută la gust, cu un miros ușor "de ciuperci", de culoare albă, pătându-se cu maroniu odată cu vârsta.
 Caracteristici microscopice: are spori cu por de germen vizibil, fiind elipsoidali, netezi, cu o mărime de 6-8 x 4-5 microni. Coloritul pulberii lor este galben-ocru.
 Reacții chimice:''' Carnea se colorează cu Hidroxid de potasiu imediat brun-negricios și cu tinctură de Guaiacum albastru.Meinhard Michael Moser: "Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 4-a, vol. II/b 2 "Röhrlinge und Blätterpilze", Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1978, p. 300

 Confuzii
 Confuzii cu ciuperci comestibile Armillaria mellea, Armillaria tabescens, Flammula alnicola sin. Pholiota alnicola (comestibilă) Flammulina velutipes, sin. Collybia velutipes, Hypholoma capnoides, Kuehneromyces lignicola, sin, Pholiota vernalis (fără valoare culinară), Pholiota lignicola (probabil comestibilă, dar poate fi confundată extrem de ușor cu letala Galerina marginata),Kuehneromyces lignicola Pholiota graminis sin. Flammula graminis (Quél.), Psathyrella candolleana, Psathyrella piluliformis;

 Confuzii cu ciuperci necomestibile sau otrăvitoare Galerina marginata (letală), Hypholoma fasciculare (amară și otrăvitoare), Hypholoma lateritium sin. Hypholoma sublateritium, Naematoloma sublateritium (amară și otrăvitoare), Hypholoma marginatum, (amară, necomestibilă) Pholiota lucifera (probabil otrăvitoare), Psatyrella fusca sin. Hypholoma appendiculatum (probabil otrăvitoare), Stropharia squamosa sin. Leratiomyces squamosus (necomestibilă);

 Confundare fatală
Prenumele buretelui, "mutabilis", înseamnă "schimbător". Tocmai acesta este aspectul cel mai important, deoarece buretele se poate prezenta în multe variații de culoare și aspect, în funcție de stadiul vieții în care se află, iar Kuehneromyces mutabilis și Galerina marginata'' (care provoacă otrăviri letale) cresc nu rar pe același ciot de buștean la același timp. De acea, mare prudență precum în totdeauna atenția la detalii sunt necesare. Pentru a nu confunda aceste două specii, aici cele patru diferențe semnificative:

Valorificare

S-au detectat cantități mici de toxine care ar putea declanșa  hemoliza (degenerarea celulelor roșii) precum aglutinarea celulelor roșii, dacă bureții ar fi ingerați cruzi în cantități mari. Când ciupercile sunt fierte sau prăjite, aceste substanțe instabile la căldură nu mai sunt eficiente. Bureții proaspeți pot fi pregătiți ca supă, ciulama, de asemenea împreună cu alte ciuperci de pădure sau adăugați la un sos de carne de vită sau vânat. Mai departe, ei pot fi tăiați felii și congelați. De asemenea este posibilă uscarea iar în continuare pulberăria buretelui într-o mașină electrică. Praful se adaugă pentru ridicarea savorii pentru sosuri de friptură. Foarte gustoși sunt preparați ca Duxelles (un fel de zacuscă).

În ghebele ciobanilor au fost descoperite substanțe active care au efecte antivirale, anti-oxidante, anti-canceroase și antibiotice. În plus, au un conținut ridicat de vitamine și minerale.

Gheba japoneză (Pholiota nameko) se captivează în mod industrial. Ea este vândută în prăvălii și supermarkete.

Note

Bibiliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 H. Clémençon: "Pilze im Wandel der Jahreszeiten", vol. 1 și 2, Editura Éditions Piantanida, Lausanne 1981
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, p. 526, ISBN 3-8289-1619-8
 Fritz-Martin Engel, Fred Timber: "Pilze, kennen – sammeln – kochen", Editura Südwest Verlag, 1969 München, p. 60-61
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Gustav Lindau, Eberhard Ulbrich: "Die höheren Pilze, Basidiomycetes, mit Ausschluss der Brand- und Rostpilze", Editura  J. Springer, Berlin 1928
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

 Gheba ciobanilor, film
 Film despe Pholiota nameko (cultivare)

Agaricales
Ciuperci comestibile
Ciuperci saprofite
1774 în știință

Kuehneromyces mutabilis


US Open-mesterskabet i herredouble 2017 er den 137. turnering om US Open-mesterskabet i herredouble. Turneringen er en del af US Open 2017 og bliver spillet i USTA Billie Jean King National Tennis Center i New York City, USA i perioden 31. august - 8. september 2017.

Mesterskabet blev vundet af 12.-seedede Jean-Julien Rojer og Horia Tecău, som i finalen besejrede spanierne Marc López og Feliciano López, der var seedet én plads højere, med 6-4, 6-3 i løbet af 1 time og 26 minutter. Dermed vandt den hollandsk-rumænske konstellation deres anden grand slam-titel i herredouble, eftersom de tidligere havde vundet Wimbledon-mesterskabet i 2015, og undervejs til titlen besejrede parret de forsvarende mestre, Jamie Murray og Bruno Soares, i kvartfinalen med de overbevisende cifre 6-2, 6-1, og det topseedede par, Henri Kontinen og John Peers, i semifinalen med 1-6, 7-6, 7-5. Spaniernes nederlag betød, at herredoublefinalen ved US Open for tredje gang siden 2014 blev tabt af et rent spansk par.

Pengepræmier og ranglistepoint

Den samlede præmiesum til spillerne i herredouble androg $ 2.967.000 (ekskl. per diem), hvilket var en stigning på knap 9 % i forhold til året før.

Turnering

Deltagere

Turneringen har deltagelse af 64 par, der er fordelt på:
 57 direkte kvalificerede par i form af deres ranglisteplacering.
 7 par, der har modtaget et wildcard.

Seedede par

De 16 bedst placerede af parrene på ATP's verdensrangliste blev seedet:

Wildcards

Syv par modtog et wildcard til turneringen.

Resultater

Kvartfinaler, semifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Se også
 US Open-mesterskabet i herresingle 2017
 US Open-mesterskabet i damesingle 2017
 US Open-mesterskabet i damedouble 2017
 US Open-mesterskabet i mixed double 2017

Eksterne henvisninger
 US Open

Noter

US Open 2017
2017
ATP World Tour 2017

US Open-mesterskabet i herredouble 2017


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost dodijeljena Saint-Johnu Perseu

Rođenja

Smrti

 4. siječnja – Albert Camus, francuski književnik i filozof (* 1913.)
 30. svibnja – Boris Pasternak, ruski pjesnik, književnik (* 1890.)

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 4. studenog – Siniša Glavašević, hrvatski novinar, publicist i prozaik († 1991.)

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1960.


U23 herrernes enkeltstart ved VM i landevejscykling 2017 blev afholdt mandag den 18. september. Ruten var 37,2 km lang.

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Kasper Asgreen
 Mikkel Bjerg
 Mathias Norsgaard Jørgensen

Resultater

Eksterne henvisninger

 Officiel side med kort og rutebeskrivelse
 Officiel resultatside

Enkeltstart (U23 herrer)

VM i landevejscykling 2017 – Enkeltstart (U23 herrer)


نِصْف الصَرْد  عملة ذهبية كانت متداولة أيام  ()، تعادل قيمة هذه العملة نصف قيمة الصرد.

مراجع

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 الصرد.
 ثلث الصرد.

النقود المعدنية في روما القديمة
علم العملات
نقود برونزية

نصف صرد


A lo largo de la historia ha habido tres conflictos que han tomado su nombre en la sal:

 En Italia:
 La Guerra de Ferrara o Guerra del Sale, entre 1482 y 1484.
 La Guerra de la Sal de 1540.

 En México, la Guerra del Salitre, entre 1480 y 1510.

Guerra de la Sal (desambiguación)


Buphever var en landsby og et sogn på den nordfrisiske ø Strand i det vestlige Sønderjylland/Slesvig. Landsbyen gik under ved den anden store manddrukning i oktober 1634. Den var beliggende på øens vestlige del vest for Kongsbøl i Edoms Herred (en del hørte dog under Pelvorm Herred), nu nord for øen Pelvorm ved prilen Rummelhul. Landsbyen skal være bygget af genvundne byggematerialer af den ved stormfloden 1362 undergåede landsby Heverdam. Sognets sydøstlige del kaldtes for Langeland (også Langsland).

Buphever Kog blev inddiget i 1445 og samme år skal også kirken være opført. Kirken var viet til den hellige Laurentius. I 1551 blev sognet landfæstet med Pelvorm. I vandfloden 1634 druknede her 340 mennesker. Kun 34 familier blev tilbage, hvoraf de fleste senere slog sig ned på Pelvorm. Klokketårnet og to møller blev under stormfloden bortrevet. Efter floden begyndte mange igen at istandsatte byen og kirken, men måtte opgive 1640. Døbefonten kom til Pelvorm, klokken til Østerhever.

Stednavnet er nordfrisisk og betyder over Heveren (sammensat af gammel-nordfrisisk bup≈over og Heveren). Den 1939 inddigede Bupheverkog har fået navn efter det gamle Buphever

Noter

Strand (ø)
Landsbyer
Ophørt i 1634

Buphever


Olhos de Vampa é um filme de suspense brasileiro de 1996, dirigido por Walter Rogério e escrito pelo próprio diretor em parceria com Roberto d'Ávilla. Estrelado por Marco Ricca, Christiane Tricerri, Antônio Abujamra e Joel Barcellos, o filme acompanha a investigação de uma série de assassinatos de jovens mulheres, todas encontradas mortas em um bairro de São Paulo.

Enredo
Em São Paulo, uma bela mulher é encontrada morta, com um pêssego na boca, uma mordida nas nadegas e sem sangue no corpo. O Dr. Artur (Antônio Abujamra) , chefe da polícia, atribui ao detetive Leôncio a investigação do assassinato junto com o fotógrafo fetichista Oscar (Marco Ricca). Quando outras mulheres são encontradas mortas da mesma forma - ou seja, com um pêssego na boca, uma mordida na bunda e sem sangue - a polícia dá o apelido de "Vampa" ao serial killer vampiro. Sem nenhuma pista, eles decidem seguir uma dançarina sexy e popular de clube noturno pelas ruas de São Paulo, tentando identificar possíveis suspeitos.

Elenco

 Marco Ricca como Oscar
 Antônio Abujamra como Dr. Artur
 Christiane Tricerri como Diva Botelho
 Joel Barcellos como Vampa
 Washington Luiz Gonzales como Leôncio
 Milhem Cortaz como policial
 Mário Vaz Filho como chefe do clube noturno
 José Rubens Chachá como funcionário do clube noturno
 Maura Baiocchi como mulher velha
 Vanessa Goulart como Carla
 Marcelo Mansfield como Apresentador de TV

Lançamento
O filme foi selecionado para o 29° Festival de Cinema de Brasília, sendo apresentado em outubro de 1996. Embora tenha sido exibido apenas uma vez naquele ano, durante o Festival de Brasília, o filme reapareceu apenas em 2004, quando foi exibido na Mostra Internacional de Cinema de São Paulo. No entanto, nunca chegou a ser lançado comercialmente nos cinemas. Em vez disso, em 1996, o filme foi disponibilizado em videolocadoras em formatos de VHS e DVD.

Recepção

Crítica
Em seu lançamento em 1996, na época da Retomada do Cinema Brasileiro, o filme não obteve uma repercussão positiva, sendo fracasso de crítica e público. Durante o Festival de Brasília, Olhos de Vampa foi severamente criticado. No entanto, Rudá de Andrade da Cinemateca Brasileira o defendeu, argumentando que o filme foi visto como uma comédia, quando na verdade é um filme de terror e um trabalho humanista sobre a solidão. Rudá considerou que este foi o ponto mais profundo do festival. Embora Walter Rogério tenha admitido que seu filme tem erros de roteiro, atuação e montagem nos primeiros rolos, que prejudicam o conjunto, ele alegou que pretendia trabalhar mais no filme para transmitir adequadamente suas ideias.

O crítico Felipe M. Guerra, do site Boca do Inferno, comentou sobre a repercussão do filme Olhos de Vampa. Ele apontou que há muitos motivos para explicar o fracasso do filme, mas também considerou que houve uma certa injustiça. O filme é um dos raros da Retomada brasileira que teve coragem de se aproximar do clima sacana e "vale-tudo" das pornochanchadas e das produções baratas da Boca do Lixo. Guerra ainda escreveu que, enquanto a crítica e o público estavam descobrindo e elogiando um "novo cinema nacional melhor fotografado e produzido", gerando comentários como "Nem parece filme brasileiro", Walter Rogério foi na contramão e propôs um retorno às produções inconsequentes das décadas de 70 e 80. Essas produções retrabalhavam clichês do cinema fantástico internacional dentro de uma atmosfera de sensualidade e sensacionalismo tipicamente brasileira. Em resumo, o filme apresenta muita violência, palavrão e mulheres nuas. O filme também mostra cenas nos inferninhos tradicionais da noite paulistana, onde há um número de striptease gratuito digno dos clássicos da Boca do Lixo.

Leonardo Campos, do site Plano Crítico, escreveu que "Olhos de Vampa prefere se manter conectado com os padrões do que era produzido anteriormente em nosso sistema. É um toque de passado numa era de pulsações diferentes. Numa análise diacrônica, o resultado é interessante, diferente do relacionamento com a narrativa numa perspectiva de entretenimento, algo que pode deixar frustrado aqueles que buscam uma genuína história de horror ou um filme mais coeso e dentro dos padrões dramáticos tradicionais. Produzido por Roberto D'avila, podemos destacar a direção de fotografia de Claudio Portioli como um bom segmento da narrativa, setor eficiente no estabelecimento imagético da proposta deste irreverente "clássico" do cinema brasileiro".

Ligações externas

Filmes do Brasil de 1996
Filmes de suspense do Brasil
Filmes de suspense da década de 1990
Filmes em língua portuguesa
Filmes gravados no estado de São Paulo

Olhos de Vampa


Rillington Place est un drame policier biographique en trois épisodes sur le cas réel du tueur en série John Christie et l'exécution injustifiée qui a suivi de Timothy Evans. Il a été créé le 29 novembre 2016 sur BBC One.

Synopsis
La mini-série tourne autour de la vie familiale de John Christie et de sa femme, Ethel, alors qu'il commet une série de meurtres dans les années 1940 et au début des années 1950. Chacun des trois épisodes raconte l'histoire vue du point de vue respectif des trois personnages principaux : Ethel, Timothy Evans et John Christie.

Distribution

 Tim Roth : John Christie
 Samantha Morton : Ethel Christie
 Nico Mirallegro : Timothy Evans
 Jodie Comer : Beryl Evans

Diffusion et réception
Le 29 novembre 2016, le premier épisode a été diffusé sur BBC One, avec des critiques largement positives de la part des critiques, qui ont applaudi les performances et la narration. le "dialogue inaudible" des comédiens. Après le deuxième épisode du 6 décembre, Sarah Doran de RadioTimes.com a noté que plusieurs téléspectateurs avaient été déroutés par l'utilisation par Mirallegro de deux accents différents tout en décrivant Evans, alors que l'acteur basculait entre les accents Cockney et gallois. Cependant, les écrivains Ed Whitmore et Tracey Malon ont déclaré au site Web que cela avait été délibéré, car il s'agissait d'un trait adopté par Evans lui-même pour tenter de s'adapter à son environnement : « Tim a déménagé du Pays de Galles à Londres vers l'âge de onze ans, sa moitié sœur nous a dit qu'il était très désireux de s'intégrer et a rapidement adopté un accent de « brouette » londonien, mais qu'il pouvait retrouver son accent d'enfance lorsqu'il était entouré de membres de sa famille galloise. Nico Mirallegro voulait refléter la malléabilité de Tim et ce désir de s'intégrer en utilisant des accents différents selon à qui il s'adressait. Au niveau international, la série a été créée sur BBC First le 8 février 2017.

Production
Comme Rillington Place n'existe plus, il a été démoli au début des années 1970 les intérieurs du 10 Rillington Place ont été recréés aux studios Dumbarton de BBC Scotland près de Glasgow, tandis que les extérieurs de la rue ont été tournés sur un plateau créé dans un parking à le même studio.

D'autres endroits à travers l'Écosse ont été utilisés pour représenter Londres. Le Bo'ness & Kinneil Railway pour la gare et le train, New Street à Paisley, West Princes Street et West Street à Glasgow, représentant le lien entre Rillington Place et le reste de Ladbroke Grove à Londres. Aussi le Western Baths Club. L'usine Ballantine Castings à Bo'ness a été utilisée pour la section bombardée de l'usine au bout de Rillington Place.

Références

Liens externes

 Site officiel

Série télévisée créée en 2016
Série télévisée dramatique
Série télévisée britannique des années 2010
Tueur en série à la télévision

Place Rillington


Frederiksborg Amts Tidende, grundlagt 1839, var et dansk dagblad, der blev udgivet frem til 1962.
Avisen var ejet og udgivet af bogtrykker J. G. Salomon, fra 1841 boghandler Johan Julius Vosbein, fra 1848 kæmner og boghandler Lauritz Krog samt bogtrykker Chr. A. Hanson fra 1849.

Historie
I sine første år var avisen ikke særligt populær i Frederiksborg, blandt andet fordi avisen ikke havde bevilling til politisk stof, hvorfor indholdet var stærkt præget af annoncer og lignende. Avisen positionerende sig dog under Chr. Hanson gradvist som Nordsjællands ubetinget førende aviser og en af provinsens stærkeste. Gennem mange år tegnede den moderate højrepolitiker Lars Dinesen avisens politik, dog kun frem til 1890 da der kom til brydninger i partiet og avisen tog stilling mod Dinesen og hele forligspolitikken som medførte oprettelsen af et nyt højreblad.

Hanson ydede ikke den nødvendige kapital eller arbejdsindsats, som havde konsekvenser for avisen, da Venstre samtidig var i rask fremgang og Frederiksborg Amts Tidende var stærkt svækket fra ca. 1900-1915. Efter 1915 var avisen med Asger Karstensen i spidsen blevet et hovedorgan for den nye demokratiske konservatisme og voksede samtidig under hans energiske ledelse. I 1950'erne var avisens økonomiske grundlag svækket.

Navnevarianter
 Nordsjælland (1957-1962)
 Frederiksborg Amts Tidende (1839-1957)

Referencer

Eksterne henvisninger
 Digitaliserede udgaver af Frederiksborg Amts Tidende i Mediestream
 Frederiksborg Amts Tidende i opslagsværket "De Danske Aviser"

Aviser fra Danmark
Etableret i 1839

Frederiksborg Amts Tidende


Sadova este o rezervație naturală silvică în raionul Călărași, Republica Moldova. Este amplasată în ocolul silvic Călărași, Sadova, parcelele 33, 34. Are o suprafață de 229 ha. Obiectul este administrat de Gospodăria Silvică de Stat Călărași.

Galerie de imagini

Referințe

Legături externe

Sadova
Raionul Călărași

Rezervația naturală Sadova


Ronald William Prest Drever (26 octobre 1931 - 7 mars 2017) est un physicien britannique (écossais). Professeur émérite du California Institute of Technology, il a effectué l'expérience Hughes–Drever (qui a permis de démontrer l'indépendance directionnelle de la masse et de l'espace), il a participé à la mise au point de la technique Pound–Drever–Hall (qui permet de stabiliser la fréquence d'un laser avec une grande précision) et il a cofondé le projet LIGO.
Son travail a permis la découverte de la première observation des ondes gravitationnelles en 2015.

Notes et références

Liens externes

Physicien britannique du XXe siècle
Naissance en octobre 1931
Naissance à Paisley (Écosse)
Décès en mars 2017
Décès à Édimbourg
Physicien écossais
Décès à 85 ans
Lauréat du prix Shaw d'astronomie

Ronald Drever


Olaylar

Doğumlar
 Tacitus, Roma'da yaşamış hatip, avukat, senatör ve tarihçi (ö. 117 / 120)

Ölümler

als:50er#56

56


El Kâf (Arapça: الكاف), Tunus'un Kâf ili'nin yönetim merkezi olan şehir.

El Kâf II. Dünya Savaşı sırasında geçici olarak Tunus'un başkenti oldu. Cezayir sınırına 40 km uzaklıktaki şehir 1950'lerde Fransa'ya karşı başlatılan Cezayir bağısızlık savaşı sırasında ise Ulusal Kurtuluş Cephesinin (FLN) komuta merkezi oldu. Tunus'un başkenti Tunus'a 175 km uzaklıktaki şehrin nüfusu 45.191 kişidir.

Tunus'taki şehirler
Tunus'un vilayetlerin merkezleri
Tunus'un belediyeleri
El-Kâf ilindeki yerleşim birimleri

El-Kâf


Bela pl. Adamović Čepinski (Čepin, 15. rujna 1856.  Osijek, 28. veljače 1934.), hrvatski skladatelj i političar i agronom Iz hrvatske plemićke obitelji Adamovića Čepinskih.

Životopis
Rodio se je u Čepinu. Završio za agronoma. Škole je završio u Osijeku i Beču, na Visokoj školi za kulturu tla. Glazbenu izobrazbu stekao je kod I. N. Hummela i D. Hercoga u Osijeku te u Beču kod H. Grädenera i C. Frühlinga (harmonija, kontrapunkt, instrumentacija) u Beču. Obnašao je položaj narodnog zastupnika i izaslanika u Hrvatsko-ugarskom saboru. Cijeli život skladao je glazbu: orkestralna (Andante religioso, 1893.; Adagio, 1896.; Jubilarna koračnica), glazbeno-scenska i vokalno-instrumentalna djela te solo pjesme (oko 40, djelomice na vlastite tekstove). Napisao je prvi hrvatski balet Jela (praizvedba, HNK, Zagreb, 1898.). Umro je u Osijeku.

Izvori

Hrvatsko plemstvo
Hrvatski skladatelji

Hrvatski agronomi

Životopisi, Osijek

Hrvatski političari do 1918.

Bela Adamović Čepinski


Football, Etc. es una banda indie rock proveniente de Houston, Texas, formada al principio por Lindsay Milton (voz/guitarra), Mercy Harper (bajista) y Brandon Baker (baterista). Con Baker a su lado, lanzaron su primer EP llamado "First Down" en el 2009. La prensa de Houston se les refería a ellos como "bajo de líneas ligeras, voz fuera de tono y la guitarra retorcida" caracterizando los sonidos de la banda y empezando hacer comparaciones a Rainer Maria, Mineral y American Football. Para el final de ese año, lanzaron su Split 7" con Empire! Empire! (I Was a Lonely Estate). Count Your Lucky Stars ya había adherido a Football, Etc. a su lista. En el 2010, Brandon Baker se va de la banda y entra en su lugar James Vehslage quien "asume las responsabilidades de la batería en el tiempo de su gira" y la banda termina lanzando su primer álbum "The Draft".

Referencias

Grupos de música de Texas
Grupos de rock de Texas
Grupos de emo de Estados Unidos

Football, Etc.


Herbert Kaufmann ist der Name folgender Personen:

* Herbert Kaufmann (Volkskundler) (1920–1976), deutscher Volkskundler, Journalist und Schriftsteller
 Herbert Kaufmann (Künstler, 1924) (1924–2011), deutscher Künstler
 Herbert Kaufmann (Mediziner, 1941) (* 1941), deutscher Augenarzt und Strabologe
 Herbert Kaufmann (Politiker) (* 1949), österreichischer Politiker (SPÖ)
 Herbert Kaufmann (Künstler, 1955) (* 1955), Schweizer Künstler
 Herbert Kaufmann (Rennfahrer) (* 1962), deutscher Motorradrennfahrer
 Herbert J. Kaufmann (1924–2010), deutscher Radiologe

Herbert Kaufmann


An Sporadanthus in uska genus han Liliopsida. An Sporadanthus in nahilalakip ha familia nga Restionaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sporadanthus

Sporadanthus


City of the dead er en dansk eksperimentalfilm fra 1991, der er instrueret af Lars Erik Toft.

Handling
En turbulent rundtur i Cairo med endestation i byens gigantiske kirkegård, der tjener som bolig for tusinder af hjemløse.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1991

Kairo
Eksperimentalfilm fra Danmark

City of the dead


පිරික් ජයග්‍රහණයක් යනු විශාල වැයක් සිදු කොට අත් කර ගත්  ජයග්‍රහණයක් වන අතරම  පරාජයක් හා සම ජයග්‍රහණයක් වන්නේ ජයග්‍රහාකයාට මහත් නාස්තියක් අත් කර දුන්නක් වන බැවිනි.

පිරික් ජයග්‍රහණය


Die Ulrich GmbH & Co. KG (Handelsmarke "ulrich medical" seit 2005) ist ein deutsches Medizintechnikunternehmen mit Hauptsitz in Ulm, Baden-Württemberg. Als weltweit erstes Unternehmen entwickelte ulrich medical einen Kontrastmittelinjektor mit Tandemtechnologie. Diese Technologie ermöglicht die elektronische Steuerung und Benutzung von zwei unterschiedlichen Kontrastmitteln, was zu erhöhter Effizienz und Komfort beiträgt.

Geschichte
Das Unternehmen wurde 1912 von Heinrich C. Ulrich in Ulm gegründet. Entwickelt, produziert und vertrieben wurden zunächst chirurgische Instrumente.

Bedeutung erlangte das Unternehmen Mitte des 20. Jahrhunderts vor allem durch seine Rolle als Innovationsführer in der deutschen Medizintechnikgeschichte: So wurde 1934 nach einer Idee von Chirurg Neuffer von dem Instrumentenmacher Ulrich ein Magen-Darm-Nähapparat mit auswechselbaren Klammereinsätzen
gebaut. "Es entstand der Ulrich'sche Apparat mit ein oder zwei Reservekammern (Friedrich 1934)". Im Jahr 1952 wurde bei Ulrich das erste künstliche Fingergelenk und 1958 die erste deutsche Herz-Lungen-Maschine gebaut.

Seit 1978 produziert das Unternehmen Wirbelsäulen-Implantate und -instrumente. 1985 wurde der erste CT/MRT-Kontrastmittelinjektor verkauft. Im Jahr 2000 wurden die Unternehmensbereiche Sanitätshaus, Rehatechnik sowie Arzt- und Sprechstundenbedarf geschlossen und das Unternehmen konzentriert sich auf den Vertrieb der selbstproduzierten Medizintechnik.

Im Januar 2006 wurde das Tochterunternehmen ulrich medical USA Inc. in Chesterfield im Bundesstaat Missouri gegründet.

Heinrich Ulrich gehört dem Kuratorium des Instituts für Lasertechnologien in der Medizin und Meßtechnik an der Universität Ulm an.

Weblinks
 Website der ulrich GmbH & Co. KG
 duepublico.uni-duisburg-essen.de: S.50/104: "Ballon-Vigorimeter IA nach Ulrich" (PDF; 5,1 MB)
 UniUlmIntern, Nr. 286 (37. Jg.) Juni 2007, PDF S. 22/48

Einzelnachweise

Hersteller von medizinischen Geräten
Maschinen- und Gerätehersteller
Produzierendes Unternehmen (Ulm)
Gegründet 1912
Medizintechnikunternehmen (Deutschland)

Ulrich (Unternehmen)


Su Shun may refer to:

 Su Shun (Xiaoshan) (蘇順), style name Xiaoshan (孝山), Eastern Han Dynasty scholar
 Sushun (肅順; 1816–1861), style name Yuting (雨亭), Qing Dynasty noble and regent
 Su Shun (footballer) (苏顺; born 1994), Chinese male footballer

Su Shun


Maja Nikolić, bosanskohercegovačka novinarka. Studirala novinarstvo u Sarajevu. Nakon svršetka studiranja bavi se novinarstvom od 2006. godine. Dopisnica Radija Slobodna Evropa od 2007. godine, na kojem se bavi socijalnim, političkim i temama ratnih zločina, često o pravima manjina i marginaliziranih skupina, posebice djece. Dobitnica je nagrade UNICEF-a za promicanje prava djece. Glavna i odgovorna urednica Hrvatskog glasnika iz Tuzle. Na mjesto urednice došla poslije Ivice Kovačevića.

Izvori

Životopisi, Tuzla
Hrvatski novinari iz Bosne i Hercegovine

Maja Nikolić


Le Centre de soins bucco-dentaires du CHU de Reims, ou  est un établissement dentaire récent implanté à Reims, en France visant à remplacer deux sites historiques éloignés du CHU. Il fait partie des locaux des établissements constitutifs du CHU de Reims.

Localisation
Le Centre de soins bucco-dentaires du CHU de Reims est situé à l'intérieur de l'hôpital Maison Blanche, 45 rue Cognacq-Jay à Reims dans la Marne en France.

Histoire
Avant la création de ce nouveau complexe d'odontologie, les activités étaient  réalisées sur deux sites constitués par le service dentaire de l'Hôpital Maison Blanche et par le service dentaire de l'Hôpital Sébastopol (43 Rue Prieur de la Marne à Reims).
Le marché de construction a été lancé en 2014 et attribué en 2015.
Le nouveau bâtiment du Pôle de médecine bucco dentaire du Centre Hospitalier Universitaire de Reims, livré en décembre 2017, a été inauguré le 26 janvier 2018.

Missions et activités du Pôle de médecine bucco-dentaire
Ce complexe d'odontologie de Reims a pour vocation de permettre :
d'assurer une activité de formation auprès des futurs professionnels de santé, médicaux et non médicaux, en lien avec la Faculté d'Odontologie de l'Université Reims Champagne-Ardenne.
d'investir dans la recherche médicale,
d'assurer l'ensemble des soins en médecine bucco-dentaire et chirurgie orale. Il est centre de compétence des maladies rares orales et dentaires (O-Rares).

Description du bâtiment
Le nouveau bâtiment, d'une surface de 5 000 m² environ sur 3 niveaux, a été conçu par deux cabinets d'architectes, le cabinet parisien de Jean-philippe Pargade et celui rémois de Jean-Michel Jacquet.
Il se distingue par un extérieur bois et enduit blanc sur les deux premiers niveaux.
Le montant des travaux est de 15 M€.
Il a été réalisé par l'entreprise Demathieu-bard Construction.
Il accueille 80 fauteuils dentaires répartis en sept secteurs de soins (contre 70 dans les anciens locaux), un laboratoire de prothèse, un secteur interventionnel et une zone administrative et d'enseignement.
Le centre est prévu pour accueillir 35 000 passages par an.
La particularité de ce bâtiment est d'avoir été conçu dès l'origine pour accueillir les technologies et logiciels informatiques de dernière génération utilisés dans le domaine dentaire.

Galerie photo

Références

Articles connexes
Université de Reims-Champagne-Ardenne
Odontologie

Liens externes

Hôpital à Reims

Centre de soins dentaires du CHU de Reims