Palestinienii strămutați intern sau persoanele strămutate intern din Israel și Palestina sunt palestinienii strămutați intern care au fugit sau au fost expulzați din casele lor din Palestina Mandatară de forțele evreiești sau israeliene, înainte și în timpul războiului arabo-israelian din 1948, dar care au rămas în regiunea a ceea ce a devenit ulterior statul Israel. Palestinienii strămutați intern din Israel sunt denumiți și prezenți absenți. Termenul se aplică și urmașilor lor.

Conform estimărilor ONG-ului palestinian BADIL, peste 384.200 palestinieni strămutați intern locuiesc în Israel și 334,600 în teritoriile ocupate.

În 1950, 46.000 din cei 156.000 de cetățeni arabi ai Israelului erau considerați prezenți absenți.

Palestinienilor strămutați intern nu le este permis să locuiască în casele în care trăiau înainte, chiar dacă acestea se află în apropiere, sunt încă locuibile, iar ei pot demonstra cu documente că le-au aparținut. Respectivii proprietari sunt considerați "absenți" de guvernul israelian, deoarece ei au lipsit din locuințe la o anume dată, chiar dacă nu intenționau să le părăsească pentru mai mult de câteva zile și chiar dacă le-au părăsit împotriva voinței lor.

Palestinienii strămutați intern din Israel
Dacă definiția se aplică doar palestinienilor strămutați din cauza războiului din 1948 și efectelor lui imediate, precum și urmașilor acestora, atunci circa 274.000 de arabi israelieni – sau unul din patru palestinieni din Israel – sunt palestinieni strămutați intern.

Centrul pentru Monitorizarea Strămutărilor Interne estima, în 2007, că în Israel trăiesc 150.000–420.000 de persoane strămutate intern. Marea lor majoritate sunt musulmane (90%), iar circa 10% sunt creștine. Printre cei strămutați nu se află și druzi, deoarece "nici un sat druz nu a fost distrus în războiul din 1948 și nici un druz nu și-a părăsit așezarea în mod permanent". Câțiva ani mai târziu, aceeași organizație estima un număr de 231.000 de strămutați intern pe 31 decembrie 2017, din care 700 de cazuri noi.

Organizațiile care apără drepturile palestinienilor arabi din Israel îi includ în general în cifrele privind strămutații intern și pe cei 110.000 de beduini obligați în 1949 să se mute într-o zonă închisă din Negev, sub administrație militară. Alte persoane incluse în aceste statistici sunt cele obligate la strămutare în urma continuelor politici israeliene de demolare a locuințelor palestiniene ridicate fără autorizație de construire sau a satelor nerecunoscute. Pe baza acestei definiții mai largi, numărul total estimat al persoanelor strămutate se ridică la 250.000–420.000.

Prezenții absenți
În 1950, Agenția Organizației Națiunilor Unite de Ajutorare și Lucrări pentru Refugiații Palestinieni din Orientul Apropiat (UNRWA) estima că 46.000 din cei 156.000 de palestinieni ce au rămas în interiorul granițelor care au demarcat Israelul în urma acordurilor de armistițiu din 1949 erau refugiați strămutați intern.

La fel ca în cazul altor refugiați palestinieni, casele și proprietățile strămutaților intern au fost plasate sub controlul unui organism guvernamental, Custodele proprietăților absenților, prin intermediul unei legislații care include Ordonanța de Urgență din 1948 privind Proprietățile Absenților (o măsură temporară) și Legea din 1950 a Proprietăților Absenților.

Spre deosebire de alți refugiați palestinieni, strămutaților intern care au rămas între granițele a ceea ce a devenit statul Israel le-a fost acordată cetățenia israeliană, prin Legea Cetățeniei din iulie 1952. În același an, Israelul a solicitat ca UNRWA să-i transfere responsabilitatea pentru înregistrarea și îngrijirea strămutaților intern și, pentru o vreme, le-a oferit acestora asistență umanitară de bază.

Regimul administrativ militar, aplicat de Israel în anumite regiuni cu populație arabă între 1948 și 1966, a restricționat deplasarea cetățenilor arabi și, împreună cu Legea Proprietăților Absenților, i-a împiedicat pe refugiații intern să se întoarcă la proprietățile lor pentru a le revendica. Conform Legii Proprietăților Absenților, "absenții" sunt acei locuitori ne-evrei ai Palestinei care și-au părăsit locurile obișnuite de rezidență și stabiliți în orice loc din interiorul sau exteriorul țării după adoptarea rezoluției de împărțire a Palestinei de către ONU. În virtutea acestor legi, proprietarii "absenți" ai bunurilor sau locuințelor erau obligați să-și dovedească "prezența" pentru ca drepturile lor de proprietate să fie recunoscute de guvernul israelian. Totuși, toate drepturile de proprietate ale "absenților" fuseseră transferate Custodelui proprietăților absenților numit de guvern, iar orice persoană, inclusiv însuși proprietarul "absent", găsită ocupând, fiind "prezentă" sau construind pe o astfel de proprietate ar fi violat legea și ar fi riscat expulzarea și demolarea.

Unii săteni, precum cei din Ghassibiya, Bir'im și Ikrit, au adresat petiții Curții Supreme a Israelului pentru a li se recunoaște drepturile de proprietate anulate în anii 1950, dar au fost împiedicați în mod fizic să-și recupereze proprietățile de către autoritățile administrative militare, care au refuzat să respecte deciziile curții și au declarat satele drept zone militare închise.

Pentru că cei mai mulți cetățeni palestinieni arabi ai Israelului au fost considerați "absenți", chiar dacă se aflau în interiorul statului Israel, ei sunt denumiți în mod obișnuit prezenți absenți.

În prezent
În prezent, beduinii strămutați intern trăiesc în 39–46 de state nerecunoscute din Negev și Galileea, în timp ce restul palestinienilor strămutați intern trăiesc în circa 80 de orașe și sate din Galileea, precum Ein Hawd. De asemenea, persoane strămutate intern locuiesc în satul Ein Rafa de lângă Ierusalim.

Jumătate din populația celor mai mari orașe arabe din Israel, Nazaret și Umm al-Fahm, este alcătuită din palestinieni strămutați din orașele și satele vecine distruse în 1948.

Palestinienii strămutați intern din teritoriile ocupate
Centrul pentru Monitorizarea Strămutărilor Interne estima, în iulie 2015, că în teritoriile palestiniene ocupate de Israel trăiesc circa 263.500 de persoane strămutate.

Cercetări privind strămutații intern
Există câteva cărți care tratează problema strămutaților intern palestinieni din Israel și de-a lungul Liniei Verzi de demarcație cu teritoriile palestiniene.

În 1991, scriitorul și activistul pentru pace David Grossman a realizat câteva interviuri cu cetățeni arabi ai Israelului. Acestea au fost publicate într-o carte denumită "Absenții prezenți" (în , Nokhekhim Nifkadim). Versiunea în limba engleză a fost intitulată Sleeping on a Wire: Conversations with Palestinians in Israel.

După cum scrie Nur Masalha în introducerea sa: "Dobândind paradoxalul nume de prezenți absenți, statul le-a luat strămutaților intern proprietățile și locuințele, transformându-i în refugiați, și i-a exilat în propria lor țară". Cartea se folosește de istorie orală și de interviuri cu refugiați intern pentru a examina identitatea și memoria palestiniană, drepturile băștinașilor, protecția internațională, dreptul la reîntoarcere și o soluție justă pentru conflictul din Palestina/Israel.

Referințe

Bibliografie

Vezi și
 Lista localităților arabe depopulate în urma exodului palestinian din 1948

Istoria refugiaților palestinieni

Persoane strămutate intern

Palestinienii strămutați intern


La isla bajo el mar es una novela de la escritora chilena Isabel Allende, publicada en el año 2009, que cuenta la historia de una esclava llamada Zarité en el Haití del . Acerca de su protagonista, Allende ha declarado: «De todos los personajes que he creado, el de Zarité es para mí el que más tengo la sensación de que existió».

Historia

Primera parte

Transcurre en Saint-Domingue entre los años 1770-1793 y comienza relatando la llegada a la isla de un nuevo colono francés, Toulouse Valmorain, que viene a hacerse cargo de la plantación de su familia tras la muerte de su padre. Allí conoce a una joven prostituta, la bella Violette Boiser, con la que inicia una relación, aunque esta pronto da paso a la amistad. Violette se ha enamorado del capitán Étienne Relais y ha prometido dejar la prostitución y casarse con él en cuanto tengan suficiente dinero para irse a Francia; en cuanto a Valmorain, se ha prometido en Cuba con una muchacha española llamada Eugenia García del Solar. Para preparar la casa para la llegada de su nueva esposa, Valmorain pide ayuda a Violette, y es ella la que le trae a una niña, Zarité, que será la esclava personal de Eugenia. La pequeña desea más que nada en el mundo la libertad y en una ocasión trata de escaparse, pero es atrapada y devuelta a la casa.

Un tiempo más tarde, los Valmorain viajan a la ciudad de Le Cap para asistir al suplicio de ciertos esclavos rebeldes, planeado para servir como escarmiento a los demás. Es entonces cuando Valmorain relata a su esposa la leyenda del esclavo manco Macandal, considerado un héroe y brujo por los africanos. Eugenia queda horrorizada por la historia y por las molestias del viaje, sufriendo el primero de una serie de abortos que merman su salud hasta el punto de enloquecer. No es hasta años después que da a luz a un niño vivo, aunque débil, con la ayuda del doctor Parmentier y de la machi Tante Rose.

En los años siguientes, Zarité será la encargada de cuidar al pequeño, llamado Maurice, y entre ellos se establece una auténtica relación madre-hijo. Al mismo tiempo, Valmorain la obliga a mantener relaciones sexuales con él y Zarité termina quedándose embarazada, pero el niño le es arrebatado. Valmorain se lo entrega a Violette y Relais, que se han casado y, tras criarlo durante unos años como hijo suyo, lo adoptan bajo el nombre de Jean Martin Relais.

Por esa época llega a la plantación un joven esclavo llamado Gambo. Él y Zarité se enamoran y empiezan una relación, pero el muchacho tiene ansias de libertad y huye para unirse a los rebeldes de las montañas. Ella no puede acompañarle porque de nuevo está embarazada: la noche que Gambo escapa Zarité da a luz a Rosette, una preciosa niña hija de Valmorain. Esta vez sí le es permitido quedarse con su hija y, pese a la oposición de Valmorain, ella y Maurice se vuelven inseparables, con lo que la pequeña Rosette empieza a recibir una educación de señorita.

Poco después de que Gambo se una a los esclavos rebeldes, estos inician una revolución liderada por Toussaint Louverture. En el transcurso de la revuelta, Gambo aparece una noche para avisar a su amada de que van a incendiar la plantación. Zarité se niega a abandonar a los niños, así que alerta a Valmorain a cambio de que una carta de libertad para ella y su hija. Debido a su amor por Maurice, una vez a salvo Zarité se despide de Gambo y continúa como esclava de Valmorain.

Así pues los Valmorain, con la excepción de Eugenia, que había muerto antes de la revuelta, se instalan en Le Cap, donde Zarité comienza a ser instruida por Zacharie, un hombre que, pese a ser esclavo, es bastante respetado por su elegancia y su función de mayordomo de la intendencia. Cuando Zarité descubre una conspiración contra el gobierno republicano de Saint-Domingue, avisa a Zacharie. Él alerta al comisionado y le convence de que la única manera de obtener la victoria en el inminente ataque es pidiendo ayuda a los esclavos rebeldes, que se pondrán de su lado si a cambio les dan la libertad.

En Saint Domingue se desata una guerra civil y Valmorain decide marcharse a Nueva Orleans con su hijo y su cuñado Sancho García del Solar, llevándose con él a Zarité y Rosette, a las que sigue considerando sus esclavas pese a haber firmado su libertad.

Segunda parte

Tiene lugar en Luisiana entre 1794 y 1810. Allí, Valmorain pone en marcha una nueva plantación, pero esta vez se propone que en ella los esclavos puedan llevar una existencia humana. Este proyecto es, sin embargo, considerado insuficiente por Maurice, que a medida que va creciendo empieza a insistir en la necesidad de abolir la esclavitud.

Un año después de la inauguración de la nueva plantación, Valmorain contrae matrimonio con Hortense Guizot, una mujer autoritaria, avara y mezquina que hace todo lo posible por librarse de Maurice, Rosette y Zarité. Primero intenta vender a Rosette, pero Valmorain la manda a un colegio de monjas ursulinas; luego azota a Zarité con la fusta. Para defenderla, Maurice golpea a Hortense y por eso es enviado a un internado de Boston. Allí el joven se vuelve abolicionista y empieza a luchar por la emancipación de los esclavos.

Cuando Rosette está a punto de terminar la escuela, Zarité, ayudada por un sacerdote llamado Pere Antoine, consigue que Valmorain haga efectiva su carta de libertad. Es entonces cuando Zarité se reencuentra con Violette Boisier, que ahora es amante de Sancho García del Solar, y empieza a trabajar para ella en su tienda de artículos de belleza, pero ahora como una mujer libre. Por esa época vuelve a ver también a Zacharie, que también es un hombre libre, y ambos se enamoran.

Por la época en que se declara la independencia de Saint-Domingue bajo el nombre de República Negra de Haití, Rosette sale de la escuela y Violette propone ensayar con ella la práctica del plaçage: buscar un hombre blanco para que se convierta en su amante y la mantenga. A Zarité no le gusta la idea, pero acepta porque su hija no tiene otra salida. Así pues, se proyecta el baile del Cordon Bleu para que Rosette y otras muchachas sean placées. Mientras se está organizando, Zarité y Violette empiezan a volverse verdaderas amigas, sobre todo cuando descubren que Jean Martin es el hijo biológico de la primera de ellas.

Cuando finalmente tiene lugar el baile, las cosas no van según lo proyectado por Violette: al contrario, Rosette tenía sus propios planes. Allí se encuentra con Maurice, con el que había mantenido una efusiva correspondencia, y el joven comunica a su padre su decisión de casarse con Rosette. Valmorain se enfurece y afirma que su hijo no puede casarse con una mulata que además es su medio hermana, pero Maurice la ama y se niega a escucharle. Ayudados por Zarité y Zacharie, Maurice y Rosette se casan y días después de la boda Maurice se marcha a Boston para seguir luchando contra la esclavitud.

Mientras tanto, en Nueva Orleans Zacharie y Zarité habían sido padres de una niña, ella había recibido la noticia de la muerte de Gambo y Toulouse Valmorain había caído enfermo. También Rosette está embarazada, pero ocurre un terrible incidente: insultada y abofeteada por Hortense Guizot en la calle, la joven le devuelve el golpe y es encarcelada "por pegar a una señora blanca". Zarité acude a Valmorain y este, sabedor de que es el único modo de reconciliarse con su hijo, logra que liberen a Rosette. Valmirain pide a Zarité que cuide de él, porque tiene miedo de Hortense, pero Zarité no lo puede aceptar. Sin embargo, ella asombra a Hotense cuando le dice que se su marido muere, Maurice no va a cuidar de ella y de sus hijas.

Sin embargo, es demasiado tarde. La estancia en la cárcel ha provocado que Rosette enferme y está tan débil que muere al dar a luz a su niño, Justin. Al recibir la noticia Maurice regresa rápidamente a Nueva Orleans, pero en seguida, intentando escapar de su dolor, vuelve a marcharse para dedicarse a recorrer el mundo. Destrozado por la muerte de su esposa encarga a Zarité que cuide de Justin, ésta así lo hace y, aunque está muy dolida a causa de la pérdida de su hija, logra superarlo y alcanzar la felicidad al lado de Zacharie, con quien planea fundar una amplia familia y disfrutar de su libertad.

Referencias

Novelas de Isabel Allende
Novelas ambientadas en el siglo XIX
Novelas ambientadas en la Revolución haitiana

La isla bajo el mar


الهبوط هو آخر مرحلة في الطيران، فهي بعد انتهاء كلا من الحيوان، أو الطائرة أو حتى المركبة الفضائية من الطيران وعودتها إلى الأرض أو الماء، وكلمة هبوط مرادفة لكلمة نزول أيضا. فعملية طيران الطائرة تمر بعدة مراحل للطيران وهي التدرّج (Taxiing) والإقلاع (Takeoff) والتسلق (Climb) وسرعة العبور والانحدار (Descent) ثم الهبوط. فالمقال هنا يشرح الجزء الأخير من الطيران سواء الطائرة أو الطيور أو هبوط الصاروخ ولمسه للأرض بعد الانحدار.

خلال الطيران، تكون القوى الرئيسة التي تتحكم بالجسم الطائر هي: الرفع والدفع والجاذبية بالإضافة إلى المقاومة. فعملية الطيران تتم عن طريق توليد ما يكفي من قوة الرفع ليوازن قوة الجاذبية للبقاء في الهواء. وعند الهبوط، فإن السرعة الجوية ومعدل الانحدار يقلان إلى حيث يريد الجسم الطائر الانحدار، فيقل معدل الانحدار بدرجة كافية لكي يسمح بلمس الأرض أو هبوط ناعم.

كل حالة طيران لتلك الأجسام يكون توليد قوة الرفع بطريقة مختلفة عن الأخرى. فالطائرات والطيور والحشرات جميعها تستخدم الأجنحة. الطيور تولد الرفع والدفع عن طريق تصفيق الأجنحة، الطائرات تولد الدفع عن طريق المحركات، والهواء الذي يمر خلال الأجنحة يولد الرفع. المروحية تستخدم أجنحة دوارة لتوليد الرفع وتغير من زاوية الدوار لتوليد الدفع. الصواريخ أو محركات النفث العمودي تحتاج بشكل عام إلى طائرات متخصصة لتوليد الرفع. البالونات الهوائية تستخدم غاز أخف من الهواء لتوليد الطفو أو الرفع.

ويمكن استخدام مصطلح الهبوط على الأشخاص أو الأجسام التي تنحدر إلى الأرض باستخدام المظلات. فتلك الحالات ينظر على أنها انحدار متحكم بدلا من طيران فعلي. فعمل المظلة هو امساك الهواء المستحث لتوليد السحب أو المقاومة، فيجعل عملية الهبوط ولمس الأرض تكون بسرعة منخفضة والأشخاص الذين يهبطون بالمظلات يسمون المظليين. وهناك أشكال كثيرة من الهبوط في الحياة الطبيعية الشبيهة بالبراشوت ومنها بذور نبات الهندباء.

أحيانا، يكتمل الهبوط الآمن باستخدام متضامن لكل من الرفع والدفع والأنظمة المثبطة (dampening systems).
فالهبوط بالمسبار أبولو استخدم الصاروخ وعجلات الهبوط وأرجل رواد الفضاء للهبوط على القمر. بعض الصواريخ السوفيتية ومن ضمنها سويوز تستخدم المظلات ووسادة هوائية لتثبيط النزول السريع على الأرض.

فعند هبوط الطائرة على مدرج الهبوط في المطار أو مهبط المروحيات والتي تكون عادة مشيدة من الخرسانة أو خرسانة اسفلتية أو الحصى أو العشب. وتكون الطائرات المائية مجهزة بطوافات حتى تتمكن من الهبوط على الماء وأحيانا على الأرض. وتنزلق أخرى على الثلج أو الجليد بزلاجات تكون مثبتة بها.

يتم الهبوط عند الطائرات بتخفيض السرعة والانحدار باتجاه المدرج. ويتم تقليل تلك السرعة عن طريق تقليل الدفع و/أو إنتاج كمية أكبر من السحب عن طريق القلابات أو عجلات الهبوط أو الكوابح الهوائية. فعند وصول الطائرة إلى الأرض، فإن الطيار بالتأكيد سيشغل نظام التمدد (Flare) وهو رفع مقدمة الطائرة لجعل الهبوط سلس.

يبدأ تنفيذ نظام التمدد بتحريك الأجنحة لكي يقلل بشكل ملحوظ من معدل الانحدار (rate of descent) مع رفع مقدمة الطائرة (Nose up). وتبقى الطائرة على تلك الوضعية حتى تبدأ عجلات الهبوط بملامسة الأرض، أما أسطح التحكم فهي إما تبقى ثابتة حتى آخر عجلة للطائرة تلمس الأرض أو تعدل بسلاسة للتأكد من أن العجلات الأمامية أو عجلات الذيل تلامس المدرج بخفة.

في حالة الطائرات الصغيرة وبوجود رياح معاكسة، فإنها ستهبط هبوطا جيدا عندما تلمس الأرض وتكون سرعتها وصلت لنقطة عدم وجود سرعة جوية كافية لتبقيها محلقة وهي سرعة الانهيار، فيبدأ إنذار الانهيار بالسماع ولكنها تكون لامست المدرج بتلك اللحظة. وبهذه الحالة يكون الهبوط بأفضل حالات السلاسة بالنسبة للركاب والطاقم.

طيارو فئة طائرات النقل الضخمة يهبطون بها عن طريق الحواسيب الموجودة بالطائرة. وتكون السرعة ووضعية الطائرة معدلة للهبوط بحيث أن معدل انحدار ثابت وأن لا تصل سرعة الطائرة إلى سرعة الانهيار. يبدأ العمل بالتمدد قبل الهبوط بقليل ويكون معدل الانحدار منخفض بشكل كبير حتى يجعل لمس الأرض خفيفا بأقل مايمكن. خلال لمس الأرض فإن المثبطات (Spoilers) تفتح وتنتشر لكل تقلل من قوة الرفع وجعل ثقل الطائرة يكون على العجلات حيث أنها في حالة فرملة. ويستخدم نظام عاكس الدفع عند العديد من الطائرات النفاثة لتقليل السرعة بعد لمس الأرض مباشرة، وذلك بعكس خروج عادم المحرك إلى الأمام بدلا من الخلف. وتوجد تلك الخاصية عند بعض الطائرات ذات المراوح، بحيث تتغير ريش المحرك المروحي بشكل يجعل الهواء يندفع إلى الأمام بدلا من الخلف.

العوامل التي تجعل الطيار يستخدم الهبوط المنحرف أو المنزلق مثل الريح المتقاطعة (Cross Wind) تجبر الطيار على الهبوط بشكل أسرع قليلا وأحيانا بوضع متغير لحفاظ على نظام السلامة للطائرة. وهناك عوامل أخرى تؤئر بشكل أو بآخر على الهبوط مثل: حجم الطائرة، الريح، الوزن، طول المدرج، وجود عوائق طبيعية، تأثير الأرض عند الاقتراب منها، الطقس، ارتفاع المدرج، درجة حرارة الجو، الضغط الجوي، المراقبة الجوية، الرؤية، أجهزة الملاحة، الحالة، وغيرها كثير من العومل..

الهبوط يختلف من طائرة إلى أخرى. فمثلا: هبوط طائرة سي-130 هيركوليز ذات أربع محركات توربينية وتكون تحت النار ومنطقة نزاع مسلح وبأرضية من العشب يتطلب مهارات واحتياطات تختلف عما هي موجودة في طائرة سيسنا عند هبوطها بمدرج مبلط وبمنطقة لاتخضع لمراقبة جوية، وتختلف عن هبوط الطائرة المدنية A380 بمعظم المطارات وبدعم من المراقبة الجوية.

يتطلب الهبوط بالطائرة مهارات متجددة، لذلك فالطيارون يخضعون لدورات تدريبية متكررة لتطوير مهاراتهم والقدرة على الهبوط بالطائرات تحت حالات مختلفة. كل على حسب الطائرة التي يطير بها.

انظر أيضاً
 عجلات الهبوط
 سرعة العبور
 هبوط بالمظلات
 هبوط اضطراري
 إجراءات الإقلاع المعيارية
 إجراءات الهبوط المعيارية

ملاحظات

مراجع

أنواع الإقلاع والهبوط
أنواع الهبوط
مراحل الطيران

هبوط


نهر السوباط نهر سوداني وهو أحد روافد نهر النيل الأبيض وينبع من جبال أثيوبيا. يبلغ طوله حوالي 750 كم، يلتقي بنهر النيل جنوبي ملكال, وله عدة روافد.

مراجع

سوباط
أنهار الوطن العربي
أنهار جنوب السودان
جغرافيا السودان
حوض النيل
منطقة أعالي النيل
ولاية أعالي النيل

نهر السوباط


جورج إبراهيم الخوري (1922 - 19 مارس 2006 )، هو صحافي وإذاعي لبناني، ورئيس تحرير مجلة الشبكة الفنية اللبنانية لسنوات طوال، وهي إحدى المطبوعات التي تصدر عن دار الصياد في لبنان التي أسسها الكاتب اللبناني الراحل الأستاذ سعيد فريحة المتوفى عام 1978 والتي يشرف عليها إبنه بسام فريحه حاليا مع أخيه عصام وأخته إلهام.

اشتهر الأستاذ جورج إبرهيم الخوري بكتبه ومقالاته التي روى فيها ذكرياته مع كبار نجوم العالم العربي، مثل الموسيقار محمد عبد الوهاب والفنان عبد الحليم حافظ وغيرهما.

المراجع

صحفيون لبنانيون
مواليد 1922
وفيات 2006

جورج إبراهيم الخوري


Hollanda (Felemenkçe: ) esas olarak Batı Avrupa'da ve kısmen Karayipler'de bulunan bir ülkedir. Hollanda Krallığı'nı meydana getiren dört ülkeden en büyüğüdür. Hollanda, Avrupa'da doğuda Almanya'ya, güneyde Belçika'ya ve kuzeybatıda Kuzey Denizi'ne komşu olan on iki vilayetten ve Karayipler'de Bonaire, Sint Eustatius ve Saba adaları olmak üzere üç özel belediyeden oluşur.

Hollanda meşruti monarşi ile yönetilen bir Avrupa ülkesidir. Hollanda nüfus yoğunluğu fazla olan bir ülkedir. Ülke topraklarının çoğunluğu deniz seviyesinin altındadır. Hollanda Avrupa Birliği, NATO, OECD üyesidir. Hollanda aynı zamanda Schengen Bölgesi ve Benelüks topluluğunun bir parçasıdır. Belçika ve Lüksemburg ile birlikte Benelüks ülkelerini oluşturan 3 ülkeden biridir. Ayrıca Kyoto Sözleşmesi'ni imzalamıştır. Ülke Eski Yugoslavya Uluslararası Ceza Mahkemesi'ne, Uluslararası Adalet Divanı'na Uluslararası Ceza Mahkemesi'ne ve Europol'e ev sahipliği yapmaktadır.

Ülke özellikle peynirleri, yel değirmenleri, bisikletleri, laleleri, Holştayn adı verilen inekleri ve sosyal hakları ile tanınır. Hollanda'da eşcinsel evlilik yasaldır.

Ülke adı

Hollanda ismi aslında sadece ülkenin kuzeybatı kısmından Birleşik Hollanda Krallığı'nın en önemli eyaleti olan Hollanda Eyaleti'nden gelmektedir. Kısaca Hollanda olarak adlandırılmaktadır. 19. yüzyılın ikinci yarısından itibaren bu eyalet iki ayrı eyalete bölünmüştür: Kuzey Hollanda (Başkent: Haarlem) ve Güney Hollanda (Başkent Lahey: Den Haag). Felemenkçede "Hollanda" ifadesi sadece bu iki eyalet için kullanılır.

Hollanda'nın dışındaki ülkelerde Hollandalılar genellikle "Hollandalı" olarak adlandırılırlar ve Hollanda turizm endüstrisi ve diğer endüstriler de ülkelerini "Hollanda" olarak pazarlamaktadırlar (hem İngilizcede hem de Almancada). Hollanda eyaletinden gelmeyen Hollandalılar, ismi veren bölge olan Hollanda'nın ülkenin geri kalan bölümlerinde herkes tarafından sevilmediği için, "Nederland" için "Hollanda" adına ve "Nederlander" için "Hollandalı" adına belli bir antipati beslemektedirler.

İngilizce "Dutch" adı, "duutsc" gibi Orta Hollanda biçimlerinden ortaya çıkmıştır. "Duutcs" ve "dietsc" gibi Orta Hollanda biçimleri halk arasında konuşulan lehçelerin adlarıdır ve bu lehçelerin, yönetimin, bilimin ve kilisenin dili olan Latinceden ayırt edilmesine yaramışlardır. "Dutch" ve "duutsc" biçimleri Almanca bir kelime olan "deutsch" ile bağlantılıdır ve aynı kökenden gelir. Fransızlar ise bu bölgeyi Pays-Bas yani 'alçak ülke' olarak tanımlarlar.

Tarihçe

Utrecht Birliği'ne bağlı Kuzey Hollanda eyaletleri (Güney Hollanda, Zeeland, Utrecht, Gelderland, Overijssel, Groningen ve Friesland) 26 Temmuz 1581'de İspanya kralı II. Felipe'den bağımsızlıklarını ilan ettiler. 1648'de imzalanan Vestfalya Antlaşması'nda Hollanda vilayetlerinin bağımsızlığı tanındı. Bu yaklaşık olarak, daha sonra kurulacak olan Hollanda'nın bulunduğu bölgeydi. Buna karşın, bu bölgenin güneyinde kalan bölgeler, Flanderler dahil olmak üzere, krallıkta kaldı; daha sonra bu bölgede Belçika bağımsızlık kazanmıştır. Bu tarihten sonra Kuzey Hollandalılar ve Güney Hollandalılar olmak üzere iki toplumdan bahsedilmeye başlandı.

Viyana Kongresi kuzey ve güneyi bağımsız bir ülke olan Hollanda Krallığı olarak kısa bir süre için birleştirdi. Ancak güney Hollandalılar (Felemenkliler) 1830'da bağımsızlıklarını Belçika adı altında ilan etmişlerdi bile. ("Belgica" eski bir Roma eyaletinin ismidir ve Rönesans döneminde bu ifade, kuzey de dahil, Hollanda'nın Latince ismi olarak kullanıldı.)

Hollanda I. Dünya Savaşı boyunca tarafsız kaldı. Ancak II. Dünya Savaşı'nda Alman işgaline uğradı. 10 Mayıs 1940 tarihinde Nazi Almanyası Belçika ve Hollanda'yı işgal etti. Ayrıca 1942 tarihinde Japonya Hollanda'nın bir sömürgesi olan Endonezya'yı işgal etti. Savaş bittikten sonra Endonezya bağımsızlığını ilan etti.

İspanyol Hollandası (1384-1581)

Hollanda cumhuriyeti (1581-1795)

Coğrafya

Ülke üç büyük nehir tarafından iki ana bölgeye bölünür. Bu nehirler Ren ve onun ana kolları olan Waal ile Meuse nehirleridir. Bu nehirler tarihte derebeylikler arasındaki sınırı oluşturduğundan birtakım kültürel farklılıklara yol açmıştır.

Hollanda'nın güneybatısı bir nehir deltasıdır ve Scheldt Nehri'nin iki kolu buradan denize dökülür. Ren Nehri'nin sadece bir kolu kuzeydoğuya doğru akar, bu da IJssel Nehri'dir ve IJsselmeer'e dökülür. Bu nehir de dil açısından bir bölünme yaratır, nehrin doğusunda yaşayanlar Hollanda Aşağı Saksoncası ağzını konuşurlar.

Ülkenin toprakları Kuvaterner döneminde oluşmuştur. Toprakları genelde alüvyon, buzultaş, çökeller ve kilden oluşur.

Hollanda'nın büyük bölümü deniz seviyesinin altında yer alır. Ülkenin Avrupa'daki topraklarındaki en yüksek nokta 322 metre yüksekliğiyle Vaalserberg tepesidir. 1287 yılında meydana gelen St. Lucia Seli ülkede 50 bin kişinin hayatını kaybetmesine sebep oldu ve bu özelliğiyle tarihteki en ölümcül sellerden biridir. Hollanda'daki son büyük sel 1953 yılında meydana geldi, selde Hollanda'nın tarım yapılan topraklarının %9'u sular altında kaldı, ülkede 1835 kişi öldü.

Ülkede denizden kazanılan çok miktarda toprak mevcuttur. 1930'larda yapılan Zuiderzeewerken çalışmasında, denizden yaklaşık 2500 kilometrekare toprak kazanıldı. Denizden toprak kazanma amaçlı çalışmalarda elde edilen arazilere polder adı verilmektedir.

Ekonomi

Hollanda çok güçlü bir ekonomiye sahiptir ve yüzyıllardır Avrupa ekonomisinde özel bir rol oynamıştır. 16. yüzyıldan beridir gemicilik, balıkçılık, ticaret ve bankacılık Hollanda ekonomisinin en önemli sektörleri olmuştur. Hollanda, dünyanın en fazla ihracat yapan ilk on ülkesinden biridir.

Hollanda  itibarıyla SAGP bazında dünyadaki . büyük ekonomiye sahiptir ve kişi başına düşen  ile dünyanın . zengin ülkesidir. 1997-2000 yılları arasında yıllık büyüme Avrupa ortalamasının oldukça üstünde olan %4 civarında seyretti. 2001-2005 yılları arasında büyüme tüm dünyayla birlikte yavaşlasa da 2007'nin üçüncü çeyreğinde yeniden %4.1'e çıktı. Eurostat'a göre Hollanda'da işsizlik oranı Ekim 2011 itibarı ile %4.8'dir ve bu Avrupa Birliği ülkeleri arasındaki en düşük orandır.

Dil
Resmi dil, sakinlerin büyük çoğunluğu tarafından konuşulan Flemenkçe'dir . Hollanda'da en çok konuşulan lehçe Hollandaca lehçesidir. Flemenkçe'nin yanı sıra, Batı Frizce, kuzeydeki Frizya eyaletinde (Batı Frizcesinde Fryslân ) ikinci bir resmi dil olarak kabul edilmektedir. Krallığın Avrupa kısmında diğer iki bölgesel dil, Avrupa Bölgesel Diller ve Azınlık Dillerini Koruma Antlaşması kapsamında tanınmaktadır.

Bu tanınan bölgesel dillerin ilki Aşağı Saksonya'dır (Flemenkçe Nedersaksisch). Aşağı Saksonya, Twente bölgesindeki Tweants ve Drenthe eyaletindeki Drents gibi Hollanda'nın kuzey ve doğusunda konuşulan Aşağı Almanca dilinin birkaç lehçesinden oluşur .

İngilizce, Saba ve Sint Eustatius'un özel belediyelerinde resmi bir statüye sahiptir . Bu adalarda yaygın olarak konuşulur. Papiamento, Bonaire özel belediyesinde resmi bir statüye sahiptir. Yidiş ve Çingenece 1996 yılında Hollanda'da bölgesel olmayan diller olarak kabul edildi.

Hollanda eğitim yasalarında resmiyet kazanmış bir yabancı dil öğrenme geleneğine sahiptir. Toplam nüfusun yaklaşık %90'ı İngilizce, %70'i Almanca ve %29'u Fransızca konuşabildiklerini belirtmektedir. İngilizce, tüm ortaokullarda zorunlu bir derstir. Çoğu alt düzey ortaokul eğitiminde ilk iki yıl boyunca ek bir modern yabancı dil zorunludur.

Din
2020 yılında Hollanda İstatistikleri, toplam nüfusun %55.4'ünün kendisini dindar olarak tanımlamadığını tespit etti. Hollanda'da dindar olmayanları temsil eden gruplar arasında Humanistisch Verbond bulunmaktadır . Katolikler toplam nüfusun %19.8'ini, Protestanlar ise %14.4'ünü oluşturuyordu. İslam toplam nüfusun %5.2'sini, diğer Hristiyan mezheplerinin ve diğer dinlerin (Yahudilik, Budizm ve Hinduizm gibi) takipçileri de kalan %5.2'lik kısmı oluşturuyordu.

Hollanda'nın güney eyaletleri tarihsel olarak güçlü bir şekilde Katolik mezhebine mensup olmuştur ve bazı sakinler Katolik Kilisesi'ni kültürel kimliklerinin bir temeli olarak görmektedir. Hollanda'daki Protestanlık, çeşitli gelenekler içinde bir dizi kiliseden oluşur. Bunların en büyüğü, oryantasyonda Kalvinizm ve Lütercilik olan birleşik bir kilise olan Hollanda'daki Protestan Kilisesi'dir.

Aralık 2014'te yapılan bir anket, Hollanda'da ilk kez ateizmin (%25) teizmden (%17) daha fazla olduğu, nüfusun geri kalanının ise agnostik (%31) veya ietsist (%27) olduğu sonucuna varmıştır.

Eğitim
Hollanda'da eğitim 5 ila 16 yaşları arasında zorunludur. Bir çocuğun "başlangıç yeterliliği" (HAVO, VWO veya MBO 2+ derecesi) yoksa, böyle bir yeterliliğe veya seviyeye ulaşana kadar yine de derslere katılmak zorunda kalırlar. Hollanda'daki tüm çocuklar genellikle (ortalama olarak) 4 ila 12 yaşları arasındaki ilkokula giderler. İlki isteğe bağlı olan sekiz sınıftan oluşur. Bir yetenek sınavına, sekizinci sınıf öğretmeninin tavsiyesine ve öğrencinin ebeveynlerinin veya bakıcılarının görüşüne dayanarak, orta öğretimin üç ana dalından biri için bir seçim yapılır. Belirli bir akışı tamamladıktan sonra, bir öğrenci bir sonraki akışın sondan bir önceki yılında devam edebilir.

Ulaşım
Hollanda yollarındaki hareketlilik 1950'lerden bu yana sürekli olarak büyümüştür ve şu anda dörtte üçü otomobille olmak üzere taşıtlar yılda 200 milyar km kateter. Hollanda'daki tüm seyahatlerin yaklaşık yarısı arabayla, %25'i bisikletle, %20'si yürüyerek ve %5'i toplu taşıma ile yapılmaktadır.

Karayolu taşımacılığı
2.758 km otoyolu içeren toplam 139.295 km'lik karayolu ağı ile Hollanda, dünyanın en yoğun karayolu ağlarından birine sahiptir; yol yoğunluğu Almanya ve Fransa'dan çok daha fazladır, ancak yine de Belçika kadar yoğun değildir.

Toplu Taşıma
Tüm mesafenin yaklaşık %13'ü, çoğunluğu trenle olmak üzere toplu taşıma araçları ile kat edilmektedir. Diğer birçok Avrupa ülkesinde olduğu gibi, Hollanda demiryolu ağının 3.013 km'lik güzergahı da oldukça yoğundur. Ağ çoğunlukla yolcu demiryolu hizmetlerine odaklanır ve 400'den fazla istasyonla tüm büyük kasaba ve şehirleri birbirine bağlar.

Bisiklet
Bisiklet, Hollanda'da her yerde bulunan bir ulaşım şeklidir. Hollandalıların en az 18 milyon bisiklete sahip olduğu, bu da kişi başına birden fazla bisiklete sahip olduğu ve yollardaki yaklaşık sayısı 9 milyon olan motorlu taşıt sayısının iki katı olduğu tahmin ediliyor. 2013 yılında, Avrupa Bisikletçiler Federasyonu, hem Hollanda'yı hem de Danimarka'yı Avrupa'daki en bisiklet dostu ülkeler olarak sıraladı,  ancak Hollandalıların çoğu (%36) Danimarkalılardan (%23) daha fazla bisikleti en sık kullandıkları araç olarak listelediler.

Havayolu
Hollanda'da bulunan Amsterdam Schiphol Havalimanı Hollanda'nın en büyük havalimanı ve Avrupa'nın ise en büyük havalimanlarından biridir. 2019 yılında yolcu trafiği bakımından Avrupa'nın en işlek 3., Dünya'nın ise en işlek 12. havalimanıdır. Hava taşımacılığı, tüm adaların kendi havaalanına sahip olduğu Hollanda'nın Karayipler kısmı için hayati öneme sahiptir. Buna Saba'daki dünyanın en kısa pisti de dahildir.

Kültür

Sanat
Hollanda'nın tanınmış birçok ressamı vardır. Orta Çağ'da Hieronymus Bosch ve Pieter Brueghel (baba) önde gelen Hollandalı öncüler arasında gösterilebilir. Hollanda Altın Çağı boyunca, Hollanda Cumhuriyeti müreffehti ve gelişen bir sanatsal harekete tanık oldu. Bu 17. yüzyıl dönemini kapsayan Hollandalı Ustalar; Rembrandt, Johannes Vermeer, Jan Steen ve Jacob van Ruisdael'i içeriyordu. 19. ve 20. yüzyılın ünlü Hollandalı ressamları arasında Vincent van Gogh ve Piet Mondrian vardır.

Spor
Hollanda'daki 16,8 milyon kişinin yaklaşık 4,5 milyonu ülkedeki 35.000 spor kulübünden birine kayıtlıdır. 15 ile 75 yaş arasındaki nüfusun yaklaşık üçte ikisi haftalık olarak spor yapıyor.  Futbol Hollanda'da en popüler takım sporudur ve onu çim hokeyi ve voleybol izlemektedir.

Hollanda millî futbol takımı 1974, 1978 ve 2010 Dünya Kupası'nda ikinci oldu ve 1988 Avrupa Şampiyonası'nı kazandı. Sports Illustrated'in tüm zamanların en büyük 50 futbolcusu arasında, Johan Cruyff (#5), Marco van Basten (#19), Ruud Gullit (#25) ve Johan Neeskens (#36) Hollandalıdır.

İdari birimler

Hollanda 12 il ) ile 3 denizaşırı kamu yönetiminden () oluşur.

Galeri

Notlar

Kaynakça

NATO ülkeleri
Benelüks
Avrupa Birliği ülkeleri
Parlamenter monarşiler
Felemenkçe konuşan bölgeler ve ülkeler
Avrupa ülkeleri
Kuzey Avrupa
Hollanda Krallığı
Liberal demokrasiler
Batı Avrupa
Akdeniz İçin Birlik ülkeleri

Hollanda


Institutul de Filologie Română "A. Philippide", cu o istorie de peste 90 de ani, este o instituție publică de cercetări fundamentale în domeniul filologiei din Iași, cu următoarele specializări: lingvistică, istorie literară, etnologie. Este organizat în cinci departamente: Lexicologie – Lexicografie, Istorie Literară, Dialectologie și Sociolingvistică, Toponimie, Etnologie și Folclor.

Istorie
În anul 1927 a fost înființat, la Iași, ca departament al Facultății de Litere și Filosofie a Universității "Alexandru Ioan Cuza", Institutul de Filologie Română, datorită demersurilor începute cu un an înainte de profesorii Giorge Pascu și Alexandru Philippide. Din 1933, după moartea lui A. Philippide, Institutul îi va purta numele.

După cum se menționează în statutul Institutului, adoptat în 1934, "scopul Institutului este studierea tuturor produselor sufletești ale poporului românesc de pretutindeni, în primul rând limba, civilizația morală și cea materială" (Arhivele Naționale, Iași, fondul Universitatea "Alexandru Ioan Cuza" din Iași, Facultatea de Litere, dos. 1/1934, f. 46-48). Pe lângă Institut funcționa și un cerc de studii, unde erau susținute comunicări de profil.

Activitatea Institutului s-a diminuat după 1940, din cauza circumstanțelor politice și a războiului. În 1949, reorganizându-se Academia Română, la Iași a fost înființată o filială a acesteia. Aici a funcționat, din același an, Institutul de Istorie și Filologie. Secția de filologie avea două sectoare: de lingvistică (condus de Gavril Istrate) și de istorie literară (condus de N.I. Popa). Au fost angajați N. Bagdasar, Al. Claudian, G. Ivănescu, Ion Lăzărescu, Ștefan Cuciureanu ș.a. Din 1963, Secția de filologie a Institutului de Istorie și Filologie s-a numit Centrul de Lingvistică, Istorie Literară și Folclor, primind și un local propriu (în casa construită în 1842 de Mihail Kogălniceanu și care a aparținut, între 1918 și 1950, lui Mihail Sadoveanu).

În 1974, Centrul de Lingvistică, Istorie Literară și Folclor a trecut în subordinea Facultății de Filologie a Universității ieșene. Din 1976, sediul instituției se mută în clădirea construită și locuită, până în 1869, de Gh. Asachi. În martie 1990, Institutul a adoptat vechea denumire și a redevenit unitate a Academiei Române. Primul director al Institutului a fost Giorge Pascu (1927–1932), urmat de Iorgu Iordan (1932–1946), Alexandru Dima (1949–1966; m.c. al Academiei Române), N.I. Popa (1966–1967), N.A. Ursu (1967–1970; m.c. al Academiei Române), Alexandru Teodorescu (1970–1975), Vasile Arvinte (1975–1976), Silvia Buțureanu (1976–1984), Stelian Dumistrăcel, director adjunct (1975–1984), Alexandru Andriescu (1984–1990), Dan Mănucă (1990–2009), Eugen Munteanu (2009–2013), Bogdan Crețu (din 2013). Constantin Ciopraga, m.o. al Academiei Române, a fost director onorific (1994–2009).

În anul 1967, activitatea de cercetare s-a reorganizat, constituindu-se cinci departamente, astfel încât să se poată derula teme fundamentale și prioritare ale Academiei Române: Departamentul de lexicologie-lexicografie, Departamentul de dialectologie, Departamentul de toponimie, Departamentul de istorie literară, Departamentul de etnografie și folclor.

În anii următori, domeniile de cercetare s-au diversificat și lărgit substanțial, prin includerea lexicografiei informatizate (din 2001), a istoriei limbii române, a foneticii, a terminologiei (rurale), a sociolingvisticii, a studiilor culturale și de mentalități, a etnologiei. Prin colaborarea cu institutele academice de profil din București, Cluj-Napoca și Timișoara, s-a trecut la elaborarea unor proiecte de anvergură națională: Dicționarul limbii române, Noul Atlas lingvistic român pe regiuni. Moldova și Bucovina, Tezaurul toponimic al României. Moldova, Dicționarul general al literaturii române, Arhiva de Folclor a Moldovei și Bucovinei referitoare la specii folclorice precum balada, colinda, referitoare la specii folclorice precum balada, colinda, cântecul bătrânesc, descântecul ori la specificul etnofolcloric al unor zone. Ulterior, activitatea membrilor departamentului a vizat alcătuirea și publicarea unor lucrări de tip monografic, care cuprind tipologii și corpusuri de texte privitoare la specii folclorice, zone etnografice, ceremonialuri familiale și calendaristice. Pentru a conserva și a valorifica Arhiva de Folclor a Moldovei și Bucovinei cu mijloace moderne de lucru, între 2007 și 2010 s-a realizat transpunerea întregului fond de înregistrări sonore din sistem analogic în sistem digital. Lucrări în curs de elaborare: monografii etnologico-folcloristice complexe bazate pe documentele din Arhiva de Folclor a Moldovei și Bucovinei. Fiecare departament dispune de o arhivă în care sunt stocate informații pe baza cărora s-a lucrat la temele din planul Secției de Filologie și Literatură. Pe lângă contribuția la volumele colective, membrii Institutului și-au valorificat cercetările publicând volume de autor sau colective, articole, studii în reviste de specialitate și au participat la manifestări științifice în țară și în străinătate.

Cercetătorii au câștigat, coordonat sau au beneficiat de granturi, proiecte, burse naționale și internaționale. Pentru o parte dintre numeroasele volume publicate de cercetătorii Institutului, în colaborare sau ca autor unici, au fost acordate 26 de premii, dintre care 17 premii ale Academiei Române. Publicațiile periodice ale Institutului sunt:

 Anuar de lingvistică și istorie literară"(apare din anul 1950; este acreditat CNCS în categoria B);
 Philologica Jassyensia (apare din anul 2005, publicație bianuală; revistă BDI, este acreditată CNCS în categoria B);
 Buletinul Institutului de Filologie Română "A. Philippide" (apare din anul 2000, publicație trimestrială).

Membrii Institutului organizează manifestări științifice naționale și internaționale. Simpozionul internațional anual al Institutului a ajuns, în 2015, la a XIV-a ediție. Colaborările științifice implică dialogul cu reprezentanți ai multor instituții de cercetare și de învățământ superior din România și din străinătate. Biblioteca Institutului numără 51.000 de unități, precum și donația Petru Caraman.

Administrație
Conducerea institutului:
Directorul institutului este Prof. Dr. Bogdan Crețu

Personalul:
– 28 de norme de cercetare
– 4 norme de personal auxiliar

Legături externe
 http://www.philippide.ro/
 http://www.philippide.ro/pages/manifestari_stiintifice.html
 http://www.philologica-jassyensia.ro/images/MLA.pdf

Filologie
Iași
Instituții culturale române

Institutul de Filologie Română „A. Philippide”


The Governor Alfred E. Driscoll Bridge, also known as the Driscoll Bridge is a toll bridge (with a series of three spans) on the Garden State Parkway in the U.S. state of New Jersey, spanning the Raritan River near its mouth in Raritan Bay. The bridge connects the Middlesex County communities of Woodbridge Township on the north with Sayreville on the south.  With a total of 15 travel lanes and 6 shoulder lanes, it is one of the world's widest and busiest motor vehicle bridges. Only 30 feet east of the Driscoll Bridge are the Vieser and Edison Bridges, which carry U.S. Route 9 southbound and northbound, respectively.

History
The northbound lanes of the bridge were opened to the public without fanfare on July 30, 1954. The bridge was formally renamed in 1974 for former Governor Alfred E. Driscoll, who advocated for and oversaw the construction of the Garden State Parkway, as well as for the New Jersey Turnpike.

The original span was built with two lanes in each direction. A second span was added in 1972, with each span serving five lanes of traffic.

The bridge had very narrow lanes which created traffic bottlenecks for miles in each direction on the Garden State Parkway, until it was widened. The bridge was later restriped to have twelve ten-foot lanes, six in each direction.

Construction on a new southbound bridge started on September 25, 2002, and the new bridge opened to traffic on May 3, 2006. The existing span was then closed for rehabilitation, and it reopened on May 20, 2009. The new configuration has seven southbound lanes on the newly constructed span, and the original span has eight lanes and carries northbound traffic only. The northbound span is also divided, with four lanes on each side. The west side contains four lanes for through traffic on the Parkway, and the east side contains three lanes for Exit 127 of the Parkway and one lane for through traffic. For a time, the bridge's 15 travel lanes and 6 shoulder lanes made it "the widest motor-vehicle bridge in the world by number of lanes", according to the New Jersey Turnpike Authority.

The speed limit on the Garden State Parkway was  approaching and traversing the Driscoll Bridge. However, in February 2020, the speed limit was raised to .

The bridge offers views of some of the taller buildings in the Lower Manhattan skyline, the New Brunswick skyline, the Verrazzano-Narrows Bridge, and the Outerbridge Crossing.

Tolls
All southbound traffic crossing the Driscoll Bridge pays a toll at either the Raritan Toll Plaza or at exit 125 on the Garden State Parkway, which is just north of the toll plaza. As of January 1, 2023, the toll for passenger cars at the Raritan Toll Plaza is $2.10 with cash and $2.02 with E-ZPass. Southbound exit 125 is for E-ZPass users only and also has a toll of $2.02.

Murder on the bridge
On February 17, 2010, Shamshiddin Abdur-Raheem was sentenced to life in prison for the murder of his daughter by throwing her off the bridge. The body of an infant matching the girl's description was found on the south bank of the Raritan River on April 24 and was later identified as the missing girl through DNA testing.

See also
List of crossings of the Raritan River

References

External links

The History and Technology of the Edison Bridge & Driscoll Bridge

Garden State Parkway
Toll bridges in New Jersey
Bridges completed in 1954
Bridges completed in 1972
Bridges over the Raritan River
Bridges in Middlesex County, New Jersey
Road bridges in New Jersey
Sayreville, New Jersey
Woodbridge Township, New Jersey
Box girder bridges in the United States
1954 establishments in New Jersey

Driscoll Bridge


Das zweite Mal ist ein Film von Mimmo Calopresti aus dem Jahr 1996. Der Film erzählt die Geschichte von zwei Menschen, die sich auf Grund ihrer Vergangenheit kaum näherkommen können.

Handlung
Der Wirtschaftsprofessor Alberto Sajevo lebt ein zurückgezogenes Leben in Turin. Er hat einen Anschlag der Roten Brigaden überlebt. Die Kugel steckt aber immer noch in seinem Kopf. Eines Tages begegnet er zufällig Lisa Venturi. Sie hat damals auf ihn geschossen. Jetzt sitzt Lisa eine lange Gefängnisstrafe ab. Als Freigängerin arbeitet sie jedoch tagsüber in einer Firma im Büro. Langsam beginnen die beiden sich für den jeweils anderen zu interessieren, aber wirklich verstehen und akzeptieren können sie sich nicht, denn ihre Geschichte steht ihnen im Weg.

Auszeichnungen
David di Donatello 1996 für die Beste Hauptdarstellerin Valeria Bruni Tedeschi und die Beste Nebendarstellerin Marina Confalone

Nastro d'Argento 1996 für die Besten Produzenten Nanni Moretti und Angelo Barbagallo

Chicago International Film Festival für den Besten Ersten Spielfilm Mimmo Calopresti

Kritik

Weblinks

 Kritik in der New York Times

Einzelnachweise

Filmtitel 1996
Italienischer Film
Psychodrama

Das zweite Mal


Giovanni Battista Morgagni (25 February 1682 – 6 December 1771) was an Italian anatomist, generally regarded as the father of modern anatomical pathology, who taught thousands of medical students from many countries during his 56 years as Professor of Anatomy at the University of Padua.

His most significant literary contribution, the monumental five-volume On the Seats and Causes of Disease, embodied a lifetime of experience in anatomical dissection and observation, and established the fundamental principle that most diseases are not vaguely dispersed throughout the body, but originate locally, in specific organs and tissues.

Education
His parents were in comfortable circumstances, but not of the nobility; it appears from his letters to Giovanni Maria Lancisi that Morgagni had ambitions to improve his rank. It may be inferred that he succeeded from the fact that he is described on a memorial tablet at Padua as nobilis forolensis, "noble of Forlì", apparently by right of his wife. At the age of sixteen he went to Bologna to study philosophy and medicine, and graduated with much praise as a doctor in both faculties three years later, in 1701. He acted as prosector to Antonio Maria Valsalva (one of the distinguished pupils of Malpighi), who held the office of demonstrator anatomicus in the Bologna school, and whom he assisted more particularly in preparing his celebrated work on the Anatomy and Diseases of the Ear, published in 1704.

Career

Early career
Many years after, in 1740, Morgagni edited a collected edition of Valsalva's writings, with important additions to the treatise on the ear, and with a memoir of the author. When Valsalva was transferred to Parma Morgagni succeeded to his anatomical demonstratorship. At this period he enjoyed a high repute in Bologna; he was made president of the Academia Enquietorum when in his twenty-second year, and he is said to have signalized his tenure of the presidential chair by discouraging abstract speculations, and by setting the fashion towards exact anatomical observation and reasoning.

He published the substance of his communications to the academy in 1706 under the title of Adversaria anatomica, the first of a series by which he became favorably known throughout Europe as an accurate anatomist; the book included Observations of the Larynx, the Lachrymal Apparatus, and the Pelvic Organs in the Female. After a time he gave up his post at Bologna, and occupied himself for the next two or three years at Padua, where he had a friend in Domenico Guglielmini (1655–1710), professor of medicine, but better-known as a writer on physics and mathematics, whose works he afterwards edited (1719) with a biography. Guglielmini desired to see him settled as a teacher at Padua, and the unexpected death of Guglielmini himself made the project feasible, Antonio Vallisneri (1661–1730) being transferred to the vacant chair, and Morgagni succeeding to the chair of theoretical medicine. He came to Padua in the spring of 1712, being then in his thirty-first year, and he taught medicine there with the most brilliant success until his death on 6 December 1771.

Middle career

When he had been three years in Padua, which at the time was part of the Republic of Venice, an opportunity occurred for his promotion (by the Venetian senate) to the chair of anatomy. In this prestigious position he became the successor of an illustrious line of scholars, including Vesalius, Gabriele Falloppio, Geronimo Fabrizio, Gasserius, and Adrianus Spigelius, and enjoyed a stipend that was increased from time to time by vote of the senate until it reached twelve hundred gold ducats. Shortly after coming to Padua he married a noble lady of Forlì, who bore him three sons and twelve daughters.

Morgagni enjoyed an unequaled popularity among all classes. He was of tall and dignified figure, with blonde hair and lilac eyes, and with a frank and happy expression; his manners were polished, and he was noted for the elegance of his Latin style. He lived in harmony with his colleagues, who are said not even to have envied him his unprecedentedly large stipend; his house and lecture-theatre were frequented tanquam officina sapientiae by students of all ages, attracted from all parts of Europe; he enjoyed the friendship and favor of distinguished Venetian senators and of cardinals; and successive popes conferred honours upon him.

Before he had been long in Padua the students of the German nation, of all the faculties there, elected him their patron, and he advised and assisted them in the purchase of a house to be a German library and club, for all time. He was elected into the imperial Caesareo-Leopoldina Academy in 1708 (originally located at Schweinfurth), and to a higher grade in 1732, into the Royal Society in 1724, into the Paris Academy of Sciences in 1731, the St. Petersburg Academy in 1735, and the Berlin Academy of Sciences in 1754. Among his more celebrated pupils were Antonio Scarpa (who died in 1832, connecting the school of Morgagni with the modern era), Domenico Cotugno (1736–1822), and Leopoldo Marco Antonio Caldani (1725–1813), the author of the magnificent atlas of anatomical plates published in 2 volumes at Venice in 1801–1814.

In his earlier years at Padua, Morgagni brought out five more series of the Adversaria anatomica (1717–1719); these his strictly medical publications were few and casual (on gallstones, varices of the Venae cavae, cases of stone, and several memoranda on medico-legal points, drawn up at the request of the curia). Classical scholarship in those years occupied his pen more than anatomical observation.

Late career

It was not until 1761, when he was in his eightieth year, that he brought out the great work which, once for all, made pathological anatomy a science, and diverted the course of medicine into new channels of exactness or precision—the De Sedibus et causis morborum per anatomen indagatis "Of the seats and causes of diseases investigated through anatomy", in five books printed as two folio volumes, which during the succeeding ten years, notwithstanding its bulk, was reprinted several times (thrice in four years) in its original Latin, and was translated into French (1765, republished 1820), English (1769), and German languages (1771).

The only special treatise on pathological anatomy previous to that of Morgagni was the work of Théophile Bonet of Neuchâtel, Sepulchretum: sive anatomia practica ex cadaveribus morbo denatis, "The Cemetery, or, anatomy practiced from corpses dead of disease", first published (Geneva, 2 vols. folio) in 1679, three years before Morgagni was born; it was republished at Geneva (3 vols., folio) in 1700, and again at Leiden in 1709. Although the normal anatomy of the body had been comprehensively, and in some parts exhaustively, written by Vesalius and Fallopius, it had not occurred to any one to examine and describe systematically the anatomy of diseased organs and parts. Harvey, a century after Vesalius, poignantly remarks that there is more to be learned from the dissection of one person who had died of tuberculosis or other chronic malady than from the bodies of ten persons who had been hanged.

Francis Glisson indeed (1597–1677) shows in a passage quoted by Bonet in the preface to the Sepulchretum, that he was familiar with the idea, at least, of systematically comparing the state of the organs in a series of bodies, and of noting those conditions which invariably accompanied a given set of symptoms. The work of Bonet was, however, the first attempt at a system of morbid anatomy, and, although it dwelt mostly upon curiosities and monstrosities, it enjoyed much repute in its day; Haller speaks of it as an immortal work, which may in itself serve for a pathological library.

Morgagni, in the preface to his own work, discusses the defects and merits of the Sepulchretum: it was largely a compilation of other men's cases, well and ill authenticated; it was prolix, often inaccurate and misleading from ignorance of the normal anatomy, and it was wanting in what would now be called objective impartiality, a quality which was introduced as decisively into morbid anatomy by Morgagni as it had been introduced two centuries earlier into normal human anatomy by Vesalius.

Morgagni has narrated the circumstances under which the De Sedibus took origin. Having finished his edition of Valsalva in 1740, he was taking a holiday in the country, spending much of his time in the company, of a young friend who was curious in many branches of knowledge. The conversation turned upon the Sepulchretum of Bonet, and it was suggested to Morgagni by his dilettante friend that he should put on record his own observations. It was agreed that letters on the anatomy of diseased, organs and parts should be written for the perusal of this favoured youth (whose name is not mentioned); and they were continued from time to time until they numbered seventy. Those seventy letters constitute the De sedibus et causis morborum, which was given to the world as a systematic treatise in 2 vols., folio (Venice, 1761), twenty years after the task of epistolary instruction was begun.

The letters are arranged in five books, treating of the morbid conditions of the body a capite ad calcem, and together containing the records of some 646 dissections. Some of these are given at great length, and with a precision of statement and exhaustiveness of detail hardly surpassed in the so-called protocols of the German pathological institutes of the present time; others, again, are fragments brought in to elucidate some question that had arisen. The symptoms during the course of the malady and other antecedent circumstances are always prefixed with more or less fullness, and discussed from the point of view of the conditions found after death. Subjects in all ranks of life, including several cardinals, figure in this remarkable gallery of the dead. Many of the cases are taken from Morgagni's early experiences at Bologna, and from the records of his teachers Valsalva and I.F. Albertini (1662–1738) not elsewhere published. They are selected and arranged with method and purpose, and they are often (and somewhat casually) made the occasion of a long excursus on general pathology and medicine.

Legacy

During his career as a physician he was careful to take extensive notes on many of his consultations. These writings allow the modern reader to observe his practice and description of the body through his own words. We are further able to examine the progress of Morgagni's study of anatomy as it related to his treatment of patients. We are further able to view a particular perspective of a single physician in the context of the 18th century when he lived in order better understand medical practice during this time period.

The range of Morgagni's scholarship, as evidenced by his references to early and contemporary literature, was very broad. It has been contended that he was himself not free from prolixity, the besetting sin of the learned; and certainly the form and arrangement of his treatise are such as to make it difficult to use by subsequent practitioners, notwithstanding that it is well indexed in the original edition, in that of Tissot (3 vols., 4to, Yverdon, 1779), and in more recent editions. It differs from modern treatises insofar as the symptoms determine the order and manner of presenting the anatomical facts.

His 1769 work described the post mortem findings of air in cerebral circulation and surmised this was the cause of death.  Although Morgagni's cases resulted from gas embolism due to damage to the bowel, the same pathology is seen in decompression illness.

Although Morgagni was the first to understand and to demonstrate the absolute necessity of basing diagnosis, prognosis, and treatment on an exact and comprehensive knowledge of anatomical conditions, he made no attempt (like that of the Vienna school sixty years later) to exalt pathological anatomy into a science disconnected from clinical medicine and remote from practical experience with the scalpel. His precision, his exhaustiveness, and his freedom from bias are his essentially modern or scientific qualities; his scholarship and high consideration for classical and foreign work, his sense of practical ends (or his common sense), and the breadth of his intellectual horizon prove him to have lived before medical science had become largely technical or mechanical.

His treatise was the commencement of the era of steady, or cumulative progress in pathology and in practical medicine. From that time on, symptoms ceased to be made up into more or less conventional groups, each of which was a disease; on the other hand, they began to be viewed as the cry of the suffering organs, and it became possible to develop Thomas Sydenham's grand conception of a natural history of disease in a catholic or scientific spirit.

A biography of Morgagni by Mosca was published at Naples in 1768. His life may also be read in Angelo Fabroni's Vitae illustr. Italor., and a convenient abridgment of Fabroni's memoir will be found prefixed to Tissot's edition of the De sedibus, etc. A collected edition of his works was published at Venice in 5 volumes, in 1765.

Eponymous structures
 Aortic sinuses ("Aortic Sinuses of Morgagni"), better known as Sinuses of Valsalva
 Columns of Morgagni
 Foramina of Morgagni
 Hypermature cataract ("Morgagnian cataract")
 Hydatid of Morgagni
 Morgagni's hernia
 Morgagni Stewart Morel syndrome
 Sinus of Morgagni (pharynx)

References

Sources

External links

 Some places and memories of Giovanni Battista Morgagni, himetop.wikidot.com

1682 births
1771 deaths
18th-century writers in Latin
18th-century Italian male writers
18th-century Italian physicians
18th-century Italian scientists
Italian anatomists
Italian pathologists
Italian Roman Catholics
Members of the French Academy of Sciences
Members of the Prussian Academy of Sciences
People from Forlì
Fellows of the Royal Society
Academic staff of the University of Padua

Giovanni Battista Morgagni


Charles Edward Trevelyan,  baronnet, né le  et mort le , est un haut fonctionnaire et administrateur colonial de l'Empire Britannique.

Biographie

Jeune homme, il travaille pour le gouvernement colonial à Calcutta, en Inde. De retour en Angleterre il est nommé au poste de secrétaire assistant du trésor. Pendant cette période il influence lourdement la réponse inadéquate du gouvernement à la crise de la grande famine en Irlande (1845-1852).

Liens externes

Irlande
Naissance en avril 1807
Décès en juin 1886
Baronnet
Décès à 79 ans

Charles Trevelyan (1er baronnet)


El Campeonato Uruguayo de Segunda División 2006 fue el torneo de segunda categoría, correspondiente a esa temporada del fútbol uruguayo.

Sistema de disputa
Se hizo un torneo especial para adaptarse al sistema de "temporada europea" (la temporada deportiva considerada desde julio a junio del siguiente año). Para ello, se disputó este torneo con sistema de todos contra todos a una sola ronda, durante el primer semestre de 2006. Los cuatro mejores clasificados definieron en una ronda de play-offs. Sólo el campeón adquiría el derecho al ascenso para la temporada 2006-07 de Primera División.

Posiciones

Play-offs del Campeonato

Posiciones finales

Referencias

Enlaces externos
 RSSSF - Uruguay 2010-11

Fútbol en Uruguay en 2006
2006


Mettmann, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletine bağlı bir şehir ve Kreis Mettmann ilçe merkezidir. Mettmann'ın nüfusu 39.300 olarak tespit edilmiştir.

Kardeş Şehirler
  Goražde, Bosna-Hersek
  Laval, Mayenne, Fransa
  Żnin, Polonya
  Osjorsk, Kaliningrad Oblastı, Rusya
  Markranstädt, Saksonya, Almanya

Dış bağlantılar

 Resmî site

Kuzey Ren-Vestfalya'daki kasabalar

Mettmann


La cascada de Bayehon (en francés: Cascade du Bayehon) es una cascada de Bélgica, la segunda más importante en el país, después de la de Coo. Posee una altura de 9 metros y está situada en el área de altos pantanos cerca del pueblo de Longfaye (Malmedy), en la Región Valona.

Se encuentra a 510 metros sobre el nivel del mar.

Véase también
Geografía de Bélgica
Provincia de Lieja

Referencias

Enlaces externos
Vista de la Cascada

Cascadas de Bélgica
Geografía de Valonia
Provincia de Lieja

Cascada de Bayehon


هو محمد بن إسحاق بن خزيمة بن المغيرة بن صالح بن بكر السلمي النيسابوري الشافعي (223 هـ - 311 هـ)، المكنى بأبي بكر، الحافظ الحجة الفقيه، الملقب بشيخ الإسلام، وإمام الأئمة. وصاحب كتاب صحيح ابن خزيمة. عرف بشفوف نظره في باب التعارض والترجيح في أصول الفقه حيث كان بارعاً في إيجاد أوجه الجمع بين النصوص الصحيحة المتعارضة في الظاهر فكان يقول:«من رأى نصين متعارضين فليأتني أوفق له بينهما».

مولده ونشأته وطلبه للعلم
ولد سنة 223هـ في نيسابور، ونشأ في بيئة متدينة. وأراد أن يرتحل لسماع الحديث النبوي، وكان يرغب في الذهاب إلى قتيبة بن سعيد، فاستأذن أباه، فأجابه: «اقرأ القرآن أولاً حتى آذن لك». فحثه أبوه على حفظ القرآن الكريم، فحفظه في سن صغيرة، يقول ابن خزيمة: «فاستظهرت القرآن، فقال لي: امكث حتى تصلي بالختمة. ففعلت، فلما عيدنا أذن لي، فخرجت إلى مرو وسمعت من محمد بن هشام - يعني صاحب هشيم - فنعى إلينا قتيبة».

وكانت وفاة قتيبة سنة 240هـ، فعلى هذا بدأ ابن خزيمة رحلاته العلمية وهو في السابعة عشرة من عمره.

وقد اتسعت رحلاته حتى شملت الشرق الإسلامي آنذاك، فسمع:
 بنيسابور: إسحاق بن راهويه وغيره.
 وبمرو: علي بن محمد وغيره.
 وبالري: محمد بن مهران وغيره.
 وبالشام: موسى بن سهل الرملي وغيره.
 وبالجزيرة: عبد الجبار بن العلاء وغيره.
 وبمصر: يونس بن عبد الأعلى وغيره.
 وبواسط: محمد بن حرب وغيره.
 وببغداد: محمد بن إسحاق الصاغاني وغيره.
 وبالبصرة: نصر بن علي الأزدي الجهضمي وغيره.
 وبالكوفة: أبا كريب محمد بن العلاء الهمداني وغيره.

كما سمع من البخاري ومسلم بن الحجاج والذهلي وغيرهم.

روى عنه جماعة من مشايخه منهم البخاري ومسلم خارج الصحيحين، وشيخه محمد بن عبد الله بن عبد الحكم، ويحيى بن محمد بن صاعد، وأبو علي النيسابوري وخلائق. وآخر من روى عنه بنيسابور حفيده أبو طاهر محمد بن الفضل بن محمد بن إسحاق بن خزيمة.

وعني بالحديث والفقه، حتى صار يضرب به المثل في سعة العلم والإتقان. واشتهر بقوة حفظه حتى قال عن نفسه: ((ما كتبت سوداء في بياض إلا وأنا أعرفه)). وكان من أعلم الناس بفقه الشافعي. وكان إماماً مجتهداً في الفقه، بلغ مرتبة الاجتهاد المطلق.

مصنفاته
صنف ما يزيد على مائة وأربعين كتاباً، كما قال الحاكم النيسابوري: «فضائل ابن خزيمة مجموعة عندي في أوراق كثيرة، ومصنفاته تزيد على مائة وأربعين كتابا سوى المسائل، والمسائل المصنفة مائة جزء، وله فقه حديث بريرة في ثلاثة أجزاء».

ولم تصلنا أغلب مؤلفاته. ومن أشهر مصنفاته كتاب صحيح ابن خزيمة واسمه الأصلي كما قال صاحبه: (مختصر المختصر من المسند الصحيح عن النبي  بنقل العدل عن العدل موصولاً إليه صلى الله عليه وسلم من غير قطع في أثناء الإسناد ولا جرح في ناقلي الأخبار)، وهو أحد أهم كتب الحديث عند أهل السنة والجماعة. وكتاب التوحيد، وهو كتاب في شرح عقيدة أهل السنة والجماعة. وله كتاب باسم: (شأن الدعاء وتفسير الأدعية المأثورة عن رسول الله ) وهو من محفوظات المكتبة الظاهرية بدمشق.

شجاعته الأدبية
كان ابن خزيمة جريئاً لا يخاف الأمراء والولاة ولا يهابهم، قال أبو بكر بن بالويه:

كرمه وسخاؤه
كان ابن خزيمة سخياً جواداً كريماً، وكان يتصدّق حتى بملابسه، حتى أنه لم يكن يلبس القميص الواحد مرتين.

قال محمد بن الفضل: «كان جدّي أبو بكر (أي ابن خزيمة) لا يدّخر شيئاً جهده، بل ينفقه على أهل العلم».

وقال الحاكم النيسابوري: «إن ابن خزيمة عمل دعوة عظيمة ببستان جمع فيها الفقراء والأغنياء ونقل كل ما في البلد من الأكل والشواء والحلوى، وكان يوماً مشهوداً بكثرة الخلائق ... وكان ذلك في جمادى الأولى سنة تسع وثلاثمائة».

ثناء الأئمة عليه
 قال ابن حبان: «ما رأيت على وجه الأرض من يحسن صناعة السنن ويحفظ ألفاظها، الصحاح وزياداتها، حتى كأن السنن كلّها بين عينيه، إلا محمد بن إسحاق.».
 وقال أيضاً: «أحد أئمة الدنيا علماً وفقهاً».
 وقال عنه ابن كثير: «وهو من المجتهدين في دين الإسلام».
 وقال النووي والذهبي: «الحافظ الحجّة».
 وقال الذهبي: «الحافظ الكبير، انتهت إليه الإمامة والحفظ في عصره بخراسان».
 وقال الدارقطني: «كان ابن خزيمة إماماً ثبتاً معدوم النظير».
 وقال ابن أبي حاتم (وقد سئل عن ابن خزيمة): «ويحكم. هو يُسأل عنا ولا نُسأل عنه. وهو إمام يقتدى به».
 وقال أبو علي الحسين بن محمد الحافظ: «لم أر مثل محمد بن إسحاق». وقال: «كان ابن خزيمة يحفظ الفقهيات من حديثه كما يحفظ القارئ السورة».

نزاعه مع الكلابية
مال نفر من تلامذته (مثل أبو علي الثقفي وأبو بكر الصبغي) إلى آراء ومعتقدات الكلابية، فقام عليهم ابن خزيمة، وحذرهم من هذا المسلك، وحذر الناس من إتباعهم. وامتثل أمير نيسابور لأمر ابن خزيمة. فأُلزم الثقفي البيت، ولم يخرج منه إلى أن مات. وقيل أنهم تراجعوا عن آرائهم بعد أن أنكر عليهم إمامهم ابن خزيمة.

انتقادات
قال عنه فخر الدين الرازي في تفسير مفاتيح الغيب عند تفسيره للآية الحادية عشر من سورة الشورى:

وفاته
توفي ليلة السبت الثاني من ذي القعدة سنة 311هـ عن تسع وثمانين سنة. وصلى عليه ابنه أبو النصر. ودفن في حجرة في داره، ثم صيّرت تلك الحجرة مقبرة.

انظر أيضا

 ابن مهران

روابط خارجية

المراجع

أثريون
أشخاص عرب من نيسابور
حقوقيون في القرن 10
حقوقيون في القرن 9
دارسون إيرانيون
رواة الحديث
شافعية
علماء الرجال
علماء حديث
علماء حديث من خراسان
علماء دين مسلمون سنة
مدونو الحديث
مفسرون
مفسرون في القرن 3 هـ
مفسرون في القرن 4 هـ
مواليد 223 هـ
مواليد 837
مواليد في نيسابور
وفيات 311 هـ
وفيات 923

ابن خزيمة


An Eriophorum callitrix in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adelbert von Chamisso ngan Carl Anton von Meyer. An Eriophorum callitrix in nahilalakip ha genus nga Eriophorum, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eriophorum

Eriophorum callitrix


An Eriocaulon nanellum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jisaburo Ohwi. An Eriocaulon nanellum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 E. n. albescens
 E. n. filamentosum
 E. n. nanellum
 E. n. nosoriense

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon nanellum


Dvije zastave na zapad (eng. Two Flags West), američki vestern iz 1950. godine.

Sažetak radnje
Okolnosti natjeraju zarobljene konfederacijske vojnike i uniostičke vojnike koji su ih zarobili udružiti se u borbi protiv Indijanaca. Savez je krhak i tijekom trajanja izašla su van stara neprijateljstva.

Izvori

Vanjske poveznice
YouTube Trailer filma

Vesterni
Američki filmovi 1950-ih
Filmovi 1950-ih

Dvije zastave na zapad (1950.)


was a town located in Mino District, Shimane Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 2,615 and a density of 19.72 persons per km2. The total area was 132.64 km2.

On November 1, 2004, Mito, along with the town of Hikimi (also from Mino District), was merged into the expanded city of Masuda.

Dissolved municipalities of Shimane Prefecture
Masuda, Shimane

Mito, Shimane


An Habenaria ochroleuca in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Habenaria ochroleuca in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria ochroleuca