Constantin Avram () este un fost politician român. Acesta a fost ales deputat în legislaturile 2012-2016 și 2016-2020 din partea Partidului Alianța Liberalilor și Democraților.

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Politicieni români în viață
Deputați români 2012-2016
Deputați români 2016-2020
Membri ai Partidului Conservator
Nașteri în 1954
Nașteri pe 10 iunie

Constantin Avram (deputat)


نهر بَرْبَاط أو وادي برباط  نهر يقع بجنوب إسبانيا، في مقاطعة قادس من منطقة الأندلس ذاتية الحكم.

مراجع

أنهار إسبانيا
أنهار منطقة أندلوسيا
جغرافيا مقاطعة قادس

نهر برباط


جمال إسكندر قعوار (19 ديسمبر 1930 - 24 يونيو 2013) شاعر ولغوي وأستاذ جامعي فلسطيني - إسرائيلي. ولد في مدينة الناصرة وأصبح من العرب الداخل بعد النكبة. حصل على الدكتوراه في الأدب العربي. عمل محاضرًا للغة العربيّة وآدابها في كليّة إعداد المعلمين في حيفا، وقسم اللغة العربية في جامعتها. له دواوين شعرية عديدة.

سيرته
ولد جمال إسكندر قعوار 19 ديسمبر 1930 في الناصرة ونشأ بها في عائلة مسيحية من الروم الأرثوذكس. تلقى دروسه الإبتدائية والثانوية فيها. ثم عمل معلماً للغة العربية في دار المعلمين العرب بحيفا، ثم التحق بجامعة حيفا وحصل على شهادته الجامعية الأولى في اللغة العربية وآدابها والتربية، ثم عمل مدرساً للغة العربية فيها. التحق بالجامعة العبرية في القدس وحصل على شهادة الماجستير في اللغة العربية. ثم جامعة تل أبيب وحصل على شهادة الدكتوراة وكانت رسالته للدكتوراة في موضوع إعراب القرآن وعلاقته بعلمي التفسير والنحو.

واصل مهنته التعليمه في حيفا، وعمل مدرساً للغة العربية وآدابها في كلية إعداد المعلمين العرب بها وفي جامعتها. دخل الصحافة وشغل منصب رئيس تحرير مجلة المواكب الثقافية.
يعد من رعيل الشعراء العرب الأوائل الذين برزوا بعد نكبة 1948 في إسرائيل. في 17 نوفمبر 2006 نظمت رابطة الكتاب الفلسطينيين الداخل، في قاعة بيت الكاتب الجديدة في الناصرة، احتفالا تكريميا له.
توفي جمال قعوار في مسقط رأسه 24 يونيو 2013 عن عمر ناهز الـ82عامًا،  وشيعت جثمانه فيها من كنيسة البشارة للروم الأرثوذكس فيها ودفن في مقبرة الروم.

مؤلفاته

مراجع

وصلات خارجية

 في موقع أرشيف المجلات

أرثوذكس شرقيون فلسطينيون
أرثوذكس مشرقيون إسرائيليون
أعضاء هيئة تدريس جامعة حيفا
خريجو الجامعة العبرية في القدس
خريجو جامعة تل أبيب
خريجو جامعة حيفا
شعراء إسرائيليون بالعربية
شعراء إسرائيليون في القرن 20
شعراء إسرائيليون في القرن 21
شعراء فلسطينيون في القرن 20
شعراء فلسطينيون في القرن 21
لغويون عرب
لغويون فلسطينيون
مسيحيون عرب إسرائيليون
مواليد 1349 هـ
مواليد 1930
نحاة العربية
وفيات 1434 هـ
وفيات 2013
لغويون عرب في القرن 21
شعراء بالعربية في القرن 20
شعراء بالعربية في القرن 21

جمال قعوار


Exhibit B: The Human Condition deveti je studijski album thrash metal sastava Exodus. Diskografska kuća Nuclear Blast objavila ga je 7. svibnja 2010.

Debitirao je na 114. mjestu američke glazbene ljestvice Billboard 200. Prvi je Exodusov album od Fabulous Disastera iz 1989. na kojem je svirala ista postava kao na prijašnjem albumu. U prvom je tjednu objave u SAD-u prodano 4600 primjeraka albuma. Posljednji je album skupine na kojem pjeva Rob Dukes, koji je izbačen iz sastava u lipnju 2014. iako je bio i dalje Exodusov član kad je počelo pisanje pjesama za album Blood In, Blood Out.

O albumu
Pjesme na albumu, čiji je naslov nalik naslovu prijašnjeg albuma The Atrocity Exhibition... Exhibit A, govore o ratu, religiji i ostalim političkim i društvenim zbivanjima. Gitarist Gary Holt izjavio je da se pjesme bave temama "okrutnosti, neznanja, neljudskosti i brutalnosti". Naslovnica je utemeljena na slici Vitruvijev čovjek Leonarda da Vincija; članovi sastava izjavili su da su njome željeli prikazati ljudsko nasilje.

Gary Holt napisao je sve pjesme na uratku osim "The Ballad of Leonard and Charles" i "Democide"; za te je pjesme glazbu skladao Lee Altus, a stihove je napisao Rob Dukes. Tijekom snimanja albuma Brendon Small snimio je solističku gitarsku dionicu za dodatnu pjesmu "Devil's Teeth".

Tekstovi
U pjesmi "Downfall" opisuje se pad većih svjetskih vlada tijekom rata i recesije, a u "March of the Sycophants" licemjerje kršćanskih konzervativaca. Pjesma "Nanking" govori o masakru u Nankingu, a "The Ballad of Leonard and Charles" o ubojstvima koja su počinili Leonard Lake i Charles Ng.

Popis pjesama

Recenzije
Greg Prato, recenzent s mrežnog mjesta AllMusic, dodijelio mu je tri i pol zvjezdice od njih pet i izjavio: "Uvijek možete računati na to da će na svakom Exodusovom albumu biti dobrih, staromodnih, stvarno zlobnih thrash metal pjesama. Dečki opet ispunjavaju očekivanja na albumu Exhibit B: The Human Condition iz 2010. (koji je, dojmljivo, njihov četvrti uradak objavljen u šestogodišnjem rasponu – od 2004. do 2010.)." Dodao je: "Intenzitet od početka do kraja ne opada ni za mrvicu; iako ima i pjesama koje nude kratak predah ("Democide", "A Perpetual State of Indifference" itd.), samo je pitanje vremena kad će Exodus ponovno svom silom nagaziti na papučicu za gas i vratiti se eksplozivnim rifovima. Članovi Exodusa uvijek su u pjesmama bili brzi i žestoki; kao takvi zasigurno ne razočaravaju na Exhibit B: The Human Conditionu."

Zasluge

Exodus
Lee Altus – gitara
Gary Holt – gitara
Rob Dukes – vokali
Tom Hunting – bubnjevi
Jack Gibson – bas-gitara
Dodatni glazbenici
Brendon Small – gitarska solistička dionica (na pjesmi "Devil's Teeth")
Raymond Anthony – klavijature (na pjesmi "The Ballad of Leonard and Charles"); dodatna tonska obrada (gitare)
Peter Tägtgren – prateći vokali (na pjesmi "The Sun Is My Destroyer")

Ostalo osoblje
Andy Sneap – produkcija, miksanje, mastering
Adam Myatt – pomoć pri tonskoj obradi
Colin Marks – ilustracije, omot albuma

Izvori

Albumi iz 2010.
Albumi sastava Exodus

Exhibit B: The Human Condition


Der Malersaal war ein Gebäude in Dresden. Es befand sich in der Wilsdruffer Vorstadt auf ganzer Länge an der nördlichen Seite des Malergäßchens, die östliche Giebelwand zeigte zur Ostra-Allee. Das Gebäude existierte bis 1902 und wurde dann ersatzlos abgebrochen. Das Grundstück erwarb im gleichen Jahr die Innung der Dresdner Kaufmannschaft für 130.000 Mark und errichtete hier ab 1912 den ersten Bauabschnitt des neuen Hauses der Dresdner Kaufmannschaft.

Bau und Nutzung
Der Malersaal wurde im Jahr 1739 errichtet. Er diente der Herstellung und Aufbewahrung von Theater-Dekorationsstücken vor allem für das gegenüberliegende, von Pöppelmann direkt an den südwestlichen Eckpavillons des Zwingers errichtete und 1719 eröffnete Opernhaus am Zwinger. Es handelte sich um ein einfaches, zweistöckiges Fachwerkgebäude mit einem hohen, von zahlreichen Fledermausgauben (auch Ochsenaugen genannt) durchsetzten Dach. Auf Canalettos Gemälde "Der alte Wassergraben des Zwingers, von der Orangerie Richtung Stadt aus gesehen" ist der Malersaal am rechten Bildrand gut erkennbar.

In den Jahren von 1760 bis 1769 erfuhr der Malersaal neben seiner eigentlichen Funktion eine andere Nutzung. Wegen der Zerstörungen der Annenkirche im Siebenjährigen Krieg diente er in dieser Zeit als Interimskirche für die Annenkirchgemeinde.

Mit dem Ende des Opernhauses am Zwinger in den Revolutionstagen von 1849 und der Errichtung der Operngebäude auf dem Theaterplatz war die Lage des Malersaals für die gedachten Zwecke nicht mehr optimal, er verfiel zusehends.

1902 schließlich wurde das Gebäude abgebrochen, der Malersaal befand sich anschließend im Hoftheater-Requisitengebäude auf der Devrientstraße 16.

Einzelnachweise

Weblinks
 Malersaal, Deutsche Fotothek

Ostra-Allee (Dresden)
Abgegangenes Bauwerk in Dresden
Erbaut in den 1730er Jahren
Zerstört in den 1900er Jahren
Fachwerkhaus in Dresden

Malersaal (Dresden)


Gem Diamonds ist ein britisches Diamantenbergbauunternehmen mit Hauptsitz in London.

Geschichte
Gegründet wurde das Unternehmen im Juli 2005.

Das Unternehmen betreibt Diamantenminen in Angola, Australien (Ellendale-Diamantenmine), Botswana, der Zentralafrikanischen Republik, der Demokratischen Republik Kongo, Lesotho und Indonesien.

Einzelnachweise

Unternehmen (London)
Schmucksteinbergbau
Diamant
Gegründet 2005

Gem Diamonds


Erol Parlak, (d. 10 Temmuz 1964; Eleşkirt, Ağrı), Türk halk müziği sanatçısı ve akademisyen.

Hakkında
Erol Parlak, 10 Temmuz 1964 tarihinde Ağrı'da doğdu. İlk ve orta öğrenimini Ankara'da tamamladı. 1982 yılında İstanbul Teknik Üniversitesi Türk Müziği Devlet konservatuvarı'na girdi. 1985-1986 öğretim yılında öğrenimini tamamladıktan sonra aynı kurumda dört yıl süreyle öğretim görevlisi olarak çalıştı. İTÜ Sosyal Bilimler Enstitüsü'nde 1987 yılında başladığı Yüksek Lisans eğitimini 1990'da "Bozlaklar" konulu tezi ile tamamladı. 1988 de TRT İstanbul Radyosu'na sınavla "yetişmiş sanatçı" olarak girdi. On yıl sürdürdüğü bu görevinden 1998 de istifa ederek ayrıldı. İTÜ Sosyal Bilimler Enstitüsü'nde 1992 yılında başlamaya hak kazandığı "sanatta Yeterlik (sanat doktorası)" eğitimini 1998 de" Türkiye'de El İle (Tezenesiz) Bağlama Çalma Geleneği ve Çalış Teknikleri" adlı tez çalışması ile tamamladı. Yaklaşık on yıl boyunca Anadolu'nun çeşitli yörelerinde özellikle "bağlama çalış teknikleri, saz ve ses tavırları" konusunda araştırma, incelemeler yaptı. 1000'e yakın halk ezgisi derledi. 1995 yılında Arif Sağ ve Erdal Erzincan ile birlikte bağlama üçlüsü oluşturarak dünyanın çeşitli yerlerinde konserler verdi. 1996 yılında Alman cumhurbaşkanı Roman Herzog himayesinde Köln Filarmoni Orkestrası eşliğinde Köln Filarmoni salonunda, daha sonra Berlin ve Strazburg flarmoni salonlarında verilen ve büyük ilgi gören konserler bunlardan bazılarıdır. Aynı dönemde Erdal Erzincan'la ikili olarak Türkiye'nin çeşitli yerlerinde, "mızraplı sazlar festivali" kapsamında Hollanda ve Belçika'da sahne aldı. 10 Haziran 2003'te Fransa Amiens ulusal sahnede, 12 Haziran 2003'te dünyanın en önemli etnik müzik konser salonlarından olan Paris "Theatre de la Ville"de bir solo konser verdi. 2000 yılı başlarında öğrencileriyle oluşturduğu "Erol Parlak Bağlama Beşlisi" ile Yurt içi ve yurt dışında çok sayıda konser verdi, TV ve radyo programına katıldı. 2004 yılında grubun "Eşik" adlı albüm çalışması yayımlandı. 1990'lı yıllardan itibaren başta Avrupa olmak üzere dünyanın çeşitli yerlerinde, gerek özel okullar gerekse resmi üniversite, akademi ve konservatuvarlarda halen devam etmekte olan çok sayıda konser, konferans, seminer, workshop vb etkinliklere katıldı. 2006 yılında Müzikoloji Bölümüne Yardımcı Doçent olarak atandı.

Arif Sağ ve Erdal Erzincan'la ve bağlama beşlisi ile birer adet, üç adet sözlü bir solo enstrümantal olmak üzere altı albümü bulunmaktadır. "Türkiye'de El İle (tezenesiz) Bağlama Çalma Geleneği ve Çalış Teknikleri" adlı kitabı 2000 yılında T.C. Kültür Bakanlığı, "Şelpe Tekniği  metodu 1" adlı kitabı 2001 yılında Ekin Yayımları ve "Şelpe Tekniği  metodu 2" adlı kitabı 2004 yılında Alfa yayımları tarafından yayımlandı. Dört yeni çalışması devam etmekte olan sanatçının "Bozlaklar" adlı yayıma hazır bir kitabı da bulunmaktadır.

Erol Parlak, çalışmalarında hep Anadolu'nun kültürel zenginliğini vurgulamış, insanı evrensel bir olgu olarak temel alan ve kültürel çeşitlilikleri ifade etmeye yönelik bir tutum sergilemiştir. Bu gün ulusal ve uluslararası birçok projede yer alan ve aynı doğrultuda üreten bir sanatçı olarak, Anadolu ruhunu ve kültür zenginliğini yorulmadan, usanmadan dünya insanlarına aktarmaya devam etmektedir. Halen İTÜ Türk Musikisi Devlet Konservatuvarında Ses Eğitimi Bölüm Başkanı olarak görev yapmaktadır. 16 Ekim 2017 tarihinde, yeni kurulan, Ankara Güzel Sanatlar Üniversitesi rektörü olarak atanmıştır.

Albümleri
 Ah Bu Türküler
 Concerto for Bağlama
 Pervane
 Göç Yolları
 Katre
 Eşik- Bağlama Beşlisi
 Yalınkat
 Şeyda Türküler (karma)
 Muhabbet Türküleri (karma)
 Har (2011)
 Pervaneyim Yâr (Mayıs 2014)

Kitaplar
 2000: Türkiye'de El ile (Şelpe) Bağlama Çalma Geleneği ve Çalış Teknikleri
 2001: Şelpe Tekniği  metodu 1
 2004: Şelpe Tekniği  metodu 2
 2013: Garip Bülbül Neşet Ertaş

Ödüller
 2016: Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi sitesi

1964 doğumlular
Yaşayan insanlar
Türk güzel sanatlar akademisyenleri
Türk halk müziği sanatçıları
İstanbul Teknik Üniversitesi öğretim üyeleri
İstanbul Teknik Üniversitesi Türk Musikisi Devlet Konservatuvarında öğrenim görenler
Türk rektörler
Eleşkirt doğumlular

Erol Parlak


Os Santásticos é o apelido do grupo de jogadores do Santos Futebol Clube comandado por Lula e Antoninho que conquistou um total de 25 títulos entre 1959 e 1974,incluindo duas Copas Libertadores . Frequentemente considerado um dos times mais fortes já montados em qualquer esporte, marcando mais de 3.000 gols nesse período, com uma média de mais de 2,5 gols por partida.

Também conhecido como O Balé Branco ou Time dos Sonhos dominaram o futebol brasileiro e se tornaram símbolo do Jogo Bonito graças a figuras como Gilmar, Mauro, Mengálvio, Coutinho, Pepe e o icônico Pelé . Pelé tornou o Santos FC famoso em todo o mundo nesta era revolucionária, portanto seus companheiros menos conhecidos são mais conhecidos como "amigos de Pelé".

O início
Em 1956, Waldemar de Brito levou Pelé a Santos, cidade industrial e portuária do estado de São Paulo, para tentar o clube profissional Santos Futebol Clube dizendo aos dirigentes do Santos que o jovem de 15 anos seria "o maior jogador do futebol jogador do mundo." O Santos era na época o melhor time paulista, tendo acabado de conquistar dois bicampeões estaduais consecutivos com a chegada de Pelé.

Aos 15 anos, Pelé fez sua estreia pelo Santos em 7 de setembro de 1956, marcando um gol na vitória por 7 a 1 em um amistoso sobre o Corinthians de Santo André . Quando a temporada de 1957 começou, Pelé foi titular no time titular e, com apenas 16 anos, tornou-se o artilheiro do campeonato. Apenas dez meses após assinar profissionalmente, o adolescente foi convocado para a seleção brasileira de futebol . Após a Copa do Mundo de 1962, clubes europeus ricos como Real Madrid, Juventus e Manchester United tentaram contratar o jovem jogador, mas o governo do Brasil declarou Pelé um "tesouro nacional oficial" para evitar que ele fosse transferido para fora do país.

Pelé conquistou seu primeiro título importante com o Santos em 1958, quando o time conquistou o Campeonato Paulista ; Pelé terminaria o torneio como artilheiro com incríveis 58 gols,  um recorde que permanece até hoje. Um ano depois, O Rei ajudaria o time a conquistar sua primeira vitória no Torneio Rio-São Paulo com um 3 a 0 sobre o Vasco da Gama.No entanto, o Santos não conseguiu reter o título paulista.

1961: campeões brasileiros
Em 1960, Pelé marcou 33 gols para ajudar seu time a reconquistar o troféu do Campeonato Paulista, mas perdeu o torneio Rio-São Paulo ao terminar em um decepcionante 8º lugar. Outros 47 gols de Pelé permitiram ao Santos manter o Campeonato Paulista. O clube conquistou a Taça Brasil naquele mesmo ano, derrotando o Bahia na final; Pelé terminou como artilheiro do torneio com 9 gols. A vitória permitiu ao Santos a participação na Copa Libertadores, torneio continental de clubes mais prestigiado da América do Sul. Em março de 1961, Pelé fez o gol de placa contra o Fluminense no Maracanã. Pelé recebeu na entrada da própria área, correu todo o campo, driblando os adversários, e chutou para longe do goleiro. O gol foi considerado tão espetacular que foi encomendada uma placa dedicada ao gol mais bonito da história do Maracanã .

1962: A primeira tripla do mundo
A temporada de maior sucesso do Santos começou em 1962; a equipe foi semeada no Grupo 1 ao lado de Cerro Porteño e Deportivo Municipal, vencendo todas as partidas de seu grupo, exceto uma (empate em 1 a 1 fora de casa contra o Cerro), com Pelé marcando seu primeiro gol em dois gols contra o Cerro. O Santos derrotou o Universidad Católica nas semifinais e enfrentou o atual campeão Peñarol na final, na qual Pelé marcou mais dois gols no playoff para garantir o primeiro título para um clube brasileiro. Pelé terminou como o segundo maior goleador da competição com 4 gols. Nesse mesmo ano, o Santos defenderia, com sucesso, o Campeonato Paulista (com 37 gols de Pelé), a Taça Brasil (Pelé marcou quatro gols na série final contra o Botafogo), e conquistaria a Copa Intercontinental de 1962 contra o Benfica . Vestindo sua icônica camisa 10, Pelé teve uma de suas melhores atuações e marcou três gols em Lisboa, na vitória do Santos sobre o campeão europeu por 5–2.

Pelotão
Foram utilizados 38 jogadores ao longo da temporada, sendo o Lima o mais utilizado com 74 partidas disputadas.

1963–1965: Pentacampeão
O Santos tentou defender o título novamente em 1964, mas foi goleado nas duas mãos das semifinais pelo Independiente . O Santos conquistou novamente o Campeonato Paulista, com Pelé marcando 34 gols. O clube também dividiu o título Rio-São Paulo com o Botafogo e conquistou a Taça Brasil pelo quarto ano consecutivo. Os santistas tentariam ressurgir em 1965 ao vencer, pela 9ª vez, o Campeonato Paulista e a Taça Brasil. Na Copa Libertadores de 1965, o Santos começou de forma convincente ao vencer todas as partidas de seu grupo na primeira fase. Nas semifinais, o Santos enfrentou o Peñarol em uma revanche da final de 1962. Depois de duas partidas lendárias, um playoff foi necessário para desempatar. Ao contrário de 1962, o Peñarol saiu por cima e eliminou o Santos por 2–1. Pelé, porém, terminaria como o artilheiro do torneio com oito gols.

Seleção de 1963
Ao longo da temporada foram utilizados 36 jogadores, sendo Dorval o mais utilizado com 61 partidas disputadas.

Seleção de 1964
Ao longo da temporada foram utilizados 32 jogadores, sendo o Lima o mais utilizado com 68 partidas disputadas.

Seleção de 1965
Ao longo da temporada foram utilizados 42 jogadores, sendo Geraldino o mais utilizado com 67 partidas disputadas.

1966: Uma temporada esquecível
Em 1966, Pelé e Santos também não conseguiram reter a Taça Brasil, já que os gols de O Rei não foram suficientes para evitar uma derrota por 9–4 para o Cruzeiro (liderado por Tostão ) na série final. Embora o Santos tenha vencido o Campeonato Paulista em 1967, 1968 e 1969, Pelé tornou-se cada vez menos um fator que contribuiu para o agora limitado sucesso santista .

1967–1969: Rejuvenescimento do Balé Branco
Em 19 de novembro de 1969, Pelé marcou seu milésimo gol em todas as competições. Este era um momento muito esperado no Brasil. O gol, chamado popularmente de O Milésimo, ocorreu em partida contra o Vasco da Gama, quando Pelé marcou de pênalti, no Estádio do Maracanã .

Pelé afirma que seu gol mais bonito foi marcado no estádio Rua Javari em uma partida do Campeonato Paulista contra o rival paulista Juventus em 2 de agosto de 1959. Como não há vídeo dessa partida, Pelé pediu que fosse feita uma animação em computador desse gol específico. Em 1967, as duas facções envolvidas na Guerra Civil da Nigéria concordaram com um cessar -fogo de 48 horas para que pudessem assistir Pelé jogar um jogo amistoso em Lagos .

1970–1973: Os últimos anos
Após maus investimentos feitos pela diretoria do clube, o Santos teve que vender seus melhores jogadores para quitar suas dívidas. O clube também passou as campanhas seguintes com longas viagens à África e à Ásia para arrecadar fundos, enquanto um time "reserva" disputou a maior parte dos torneios nacionais.

Em 1973, o clube conquistou seu último troféu com Pelé, o Campeonato Paulista ; depois de um empate em 0 a 0 contra a Portuguesa, o Santos estava na frente na disputa de pênaltis quando o árbitro Armando Marques encerrou a partida após calcular mal o placar. Pouco depois, o título foi dividido entre os dois clubes. Pelé posteriormente anunciou sua aposentadoria no final da temporada de 1974.

Veja também

 seleção brasileira de futebol

Notas de rodapé e referências

Leitura adicional

Filmografia

 Aníbal Massaini Neto, Pelé Eterno, 2004.
 Carlos Hugo Christensen, O Rei Pelé, 1963.
 Eduardo Escorel e Luiz Carlos Barreto, Isto é Pelé, 1974.
 Mercado Livre, Santos, Especial, 2011.
 Paulo Machline, Uma história de futebol, 1998.

Links externos

Futebol de 1974 no Brasil
Futebol de 1973 no Brasil
Futebol de 1972 no Brasil
Futebol de 1971 no Brasil
Futebol de 1970 no Brasil
Futebol de 1969 no Brasil
Futebol de 1968 no Brasil
Futebol de 1967 no Brasil
Futebol de 1966 no Brasil
Futebol de 1965 no Brasil
Futebol de 1964 no Brasil
Futebol de 1963 no Brasil
Futebol de 1962 no Brasil
Futebol de 1961 no Brasil
Futebol de 1960 no Brasil
Futebol de 1959 no Brasil
Grupos de desportistas
Futebolistas do Santos Futebol Clube
Santos Futebol Clube
Pelé

Os Santásticos


La Poussière, la Sueur et la Poudre () est un anti-western américain réalisé par Dick Richards et sorti en 1972.

Synopsis
Le protagoniste du film est un adolescent, Ben Mokridge, qui rejoint la société d'élevage d'un ancien bandit dans l'espoir de devenir un vrai cow-boy. Alors qu'il prend part à un grand rassemblement de bétail, il se rend rapidement compte que le travail d'un gardien de troupeau n'est pas très romantique, mais qu'il comporte beaucoup de travail et de danger.

Fiche technique
 Titre français : La Poussière, la Sueur et la Poudre
 Titre original américain :  ou
 Réalisation : Dick Richards
 Scénario : Dick Richards, Eric Bercovici, Gregory Prentiss
 Photographie : Lawrence Edward Williams, Ralph Woolsey
 Montage : John F. Burnett, Desmond Marquette
 Effets spéciaux : Cliff Wenger
 Musique : Jerry Goldsmith (musique composée initialement pour Une sacrée fripouille d'Irvin Kershner), Tom Scott
 Décors : Walter M. Scott
 Costumes : Theodore R. Parvin
 Maquillage : Del Armstrong
 Production : Paul Helmick, Jerry Bruckheimer
 Sociétés de production : 20th Century Fox
 Pays de production :
 Langue originale : anglais américain
 Format : Couleur - 1,85:1 - Son mono - 35 mm
 Genre : Anti-western
 Durée : 92 minutes
 Dates de sortie :
États-Unis :
France :

Distribution
 Gary Grimes : Ben Mockridge
 Billy Bush, dit « Green » : Frank Culpepper
 Luke Askew : Luke
 Bo Hopkins : Dixie Brick
 Geoffrey Lewis : Russ
 Raymond Guth : Cook
 Wayne Sutherlin : Missoula
 Matt Clark : Pete
 Anthony James : Nathaniel
 Charles Martin Smith : Tim Slater
 Gregory Sierra : Rustler

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1972
Western américain
Film en anglais américain
Film tourné en Arizona
Film se déroulant aux États-Unis
Film avec une musique composée par Jerry Goldsmith
Premier long métrage sorti en 1972
Film de la 20th Century Fox
Film produit par Jerry Bruckheimer

La Poussière, la Sueur et la Poudre


Santa Marta je rimokatolička crkva koja se nalazi na Via Benedetto Croce (dio Spaccanapoli, u središnjem Napulju, Italija). Nalazi se paralelno sa samostanom Santa Chiara, a ispred Palazzo Filomarino della Rocca.

Povijest
Crkvu je u 15. stoljeću osnovala Margareta Dračka, majka kralja Ladislava Napuljskog. Izvorni arhitekt bio je Andrea Ciccione. Izvorno pripadajući aristokratskoj bratovštini, prešao je na bratovštinu Ricamatori. Plemićka bratovština čuvala je kodeks koji služi kao suvremeni zapis heraldike plemstva toga doba. Tijekom Masaniellove revolucije 1647. crkva je opljačkana i spaljena. Uništena je slika Svetog Lazara Cesarea Turca, Bogorodica Bartolomea Guelfa iz Pistoie i portreti Margerite i Ladislava. Nakon revolucije, princ od Rocca Filomarino, čija je palača bila ispred, obnovio je crkvu. Daljnja obnova dogodila se 1715. Pročelje i zidovi zadržavaju neke elemente crkve iz 14. stoljeća. Glavna oltarna pala ima San Martu Andrea Vaccara i Nicole Vaccara; Djevica sa svecima Giuseppeom i Gennarom od Ferdinanda Sanfelicea ili Giovannija Bernarda Lame; Rođenje Djevice od Salvatorea Giustija i malu Djevicu s djetetom od Pacecca de Rosa. Crkva je tek sporadično otvorena i treba je obnoviti.

Izvori

Vanjske poveznice

Katoličke crkve u Napulju
Renesansne crkve u Napulju
Barokne crkve u Napulju

Crkva sv. Marte u Napulju


Beck er en svensk tv-serie baseret på Roman om en forbrydelse der er en serie på  10 krimier, som forfatterne Maj Sjöwall og Per Wahlöö skrev i årene 1965-75. Tv-serien består af 8 sæsoner med i alt 46 afsnit.

Beck-filmene 43-46, eller blot 8. sæson, er en direkte fortsættelse af de foregående fire film, får premiere hen over årsskiftet 2021/2022 på C More.

Afsnit 43, den første af de 4 nyeste afsnit (43-46), har fået premiere på streamingtjenesten CMore den 25. december 2021. Titlen er Et nyt liv.

Afsnit 44, Rage Room får premiere den 21. januar 2022. De efterfølgende film Beck 58 minutter og  Den grædende betjent får premiere henholdsvis fredag den 18. februar og fredag den 18. marts 2022 - alle på CMore

Serien startede ud som biograffilm, men er senere blevet til en serie på C-more. Den første film i serien med Peter Haber som hovedperson, Lokkeduen, er skrevet af Rolf Börjlind. Rolf Börjlind har skrevet hele første sæson, og er baseret på bøgerne om Martin Beck. Den havde premiere i de svenske biografer d. 27. juni 1997 og blev hurtigt blev en succes.  Den blev den syvende mest sete svenske film i biograf med næsten 149.000 besøgende. Dette skete ,fordi den var en af de første svenske detektiver, samtidig med at der dukkede en masse velkendte ansigter frem for svenskerne. Tv2 Danmark og Nordisk film var også med til at producere filmen. På daværende tidspunkt havde Beck seks sæsoner, alle på 94 min. Alle afsnittene fra sæson 1 er udgivet i årene 1997-98, så filmene har været udgivet meget tæt op ad hinanden. Det særlige ved Beck er, at hver film består af et drab, mens personernes privatliv følges i alle filmene.

Serien er særligt kendt for Martin Beck og hans svingende humør, men også alle de ting, som han også hans kollegaer gennemgår. Hans makker Gunvald Larsson kan siges at være meget modsat af Beck, da han er en arrogant, kynisk og meget voldsom person, og han har sin helt egen tolkning af loven. Lena Klingström kommer ikke særlig godt ind i gruppen, men undervejs kommer hun tættere og tættere på Beck og Larsson. Desuden er Becks nabo værd at nævne, som Beck har et meget mærkeligt forhold til. Da han på den ene side, synes han er meget irriterende, men på den anden side, synes han meget om ham.

Pris
Swedish Crime Writers' Academy har efterfølgende lavet en pris, som er opkaldt efter Martin Beck. Prisen går til den bedste forbrydelses roman i oversættelse. Prisen er en af de mest prestigefyldte internationale skriftlige priser.

Serien er baseret på bøgerne skrevet af Maj Sjöwall og Per Wahlöö, og er udgivet i årene 1965-1975. Filmene handler dog meget løst om det samme, man kan også se en masse af de samme træk i dem.

Afsnit

Referencer

Tv-serier fra Sverige

Beck (tv-serie)


L'église Saint-Nicolas de Zaporijjia  (en ) est un édifice religieux orthodoxe situé à Zaporijjia en Ukraine. Elle est classée comme monument national.

Situation
L'église s'élève sur la rue Pichtchana, dans la partie occidentale de la ville de Zaporijjia, sur la rive droite du Dniepr.

Histoire

Voir aussi

Articles connexes
 Art ukrainien.
 Culture ukrainienne.

Liens externes

Notes et références

Patrimoine classé d'Ukraine
Culture à Zaporijjia
Khortytsia

Église Saint-Nicolas de Zaporijjia


An Conanthera urceolata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pierfelice Pedro Felix, Pierre Félice Ravenna. An Conanthera urceolata in nahilalakip ha genus nga Conanthera, ngan familia nga Tecophilaeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Conanthera

Conanthera urceolata


Indexul GRAU, termen provenit din limba rusă (Индекс ГРАУ - Индекс Заказывающего Управления МО), reprezintă notația nesecretă pentru tehnica militară produsă și exploatată în URSS și Rusia. Același index a fost folosit, și se folosește, la tehnica militară produsă în URSS și Rusia, și exploatată în Armata României.

Istoric
Indexul GRAU (indexul Direcției de comandă a produselor din Ministerul Apărării) – este  o denumire convențională, alfa-numerică a exemplarelor de tehnică militară, atribuită de către una din Direcțiile de comandă a produselor din Ministerul Apărării al URSS și Rusiei.
Indecșii GRAU au fost introduși de către Direcția Generală a Artileriei (GAU, în prezent GRAU), în anul 1938, pentru a denumi produse din înzestrarea de artilerie în corespondența neclasificată (nesecretă). A fost dezvoltat un sistem de indexare a armamentului (indexor).
 În legătură cu aceasta, în anul 1956, datorită faptului că indexorul elementelor din anul 1938 își  epuizase capacitatea sa și nu a satisfăcut cerința păstrării secretului de stat, precum și în legătură cu apariția de noi tipuri de arme, de exemplu, tehnologia de rachete, sistemul a suferit o serie de modificări.
In plus, în mod similar, a devenit necesară  acordarea de indecși de către Direcțiile de comandă a produselor  din:  Flota Maritimă Militară, Forțele Aeriene, Apărărea Antiaeriană, Trupele de Rachete cu  Destinație Srategică, din GUKOS (acum Trupele Spațiale) și altele.
	Exemplificare:
 Grupele de indecși ai "vechiului sistem":
 Secțiunea 51 – aparate optice și de radiolocație:
 51-RL….    aparatură de radiolocație.

 Grupele de indecși ai "noului sistem":
 Secțiunea 1 (GRAU):
 Aparate optice și de radiolocație, sisteme de conducere:
 1L…. – stații de radiolocație;
 1RL…. – stații de radiolocație;
 1RS….  - stații de radiolocație de tragere;
 1S…. - stații de radiolocație autopropulsate.

Legături externe
  Индексы ГРАУ МО СССР / РФ | Бронетехника мира  (indecșii GRAU)

Abrevieri
Terminologie militară

Index GRAU


دراكنزبرغ هي أعلى سلسلة جبال في أفريقيا الجنوبية، يبلغ ارتفاعها 3,482متر.
تقع في جنوب أفريقيا ومملكة ليسوتو.
وتمتد الي نحو 1000 كم.
و قد أدرجت منظمة اليونسكو متنزه دراكنزبرغ على لائحة التراث العالمي لما يحتويه من حيوانات ونباتات وبقايا أثرية.
و قد أطلق عليه الأفريكان اسم Drakensberg أي «جبال التنين», ومن قبلهم أسماه شعب الزولوQuathlamba والتي يمكن أن تترجم ب «الواقي من السهام».

أعلام
 موشويشوي الثاني

طالع أيضاً
 ممشى غراند كانيون
 جيولوجيا جراند كانيون
 تلال كويوت
 محمية وطنية فرمليون كليفس
 متنزه كروغر الوطني

مراجع

الأقاليم النارية الكبرى
الحدود الجنوبية الإفريقية الليسوثوية
أقاليم جغرافية طبيعية
إفريقيا ما قبل التاريخ
بركانية ترياسية
بركانية قبكمبري
بركانية مندثرة
تضاريس فري ستيت
تضاريس كوازولو ناتال
تضاريس مبومالانجا
جبال إفريقيا
سلاسل جبلية في جنوب إفريقيا
سلاسل جبلية في كيب الشرقية
سلاسل جبلية في ليسوتو
سلاسل جبلية في ليمبوبو
مناطق بيئية في إفريقيا
مواقع التراث العالمي في جنوب إفريقيا

دراكنزبرغ


Kronštadtski ustanak (rus. Кронштадтское восстание, Kronshtadtskoye vosstaniye) bio je ustanak sovjetskih mornara, vojnika i civila 1921. godine protiv boljševičke vlade u lučkom gradu ruskog SFSR-a zvanom Kronštadt. Smješten na otoku Kotlin u Finskom zaljevu, Kronštadt je branio nekadašnji glavni grad ruskoga carstva, Petrograd, kao sjedište Baltičke flote. U ožujku 1921. pobunjenici u pomorskoj tvrđavi Kronštadt ustali su protiv boljševičke vlasti koju su ranije pomogli učvrstiti. Bila je to zadnja velika pobuna protiv boljševičkog režima na ruskom teritoriju tijekom ruskog građanskog rata.
Povijest Rusije
Nezadovoljni s radom boljševika, pobunjenici su zahtijevali niz reformi: smanjenje boljševičke vlasti, novoizabrana vijeća sovjeta koja bi uključivala socijalističke i anarhističke skupine, ekonomsku slobodu za seljake i radnike, rastavljanje birokratskih vladinih organa stvorenih tijekom građanskog rata i vraćanje građanskih prava radničke klase.

Iako su se časnici zalagali za ofanzivnu strategiju, pobunjenici su zadržali pasivan stav dok su čekali da vlada učini prvi korak u pregovorima. Suprotno tome, vlasti su zauzele beskompromisni stav, izloživši ultimatum zahtijevajući bezuvjetnu predaju do 5. ožujka. Nakon što je isteko datum, bez predaje, boljševici su poslali niz vojnih napada na otok i suzbili pobunu 18. ožujka. U napadu je ubijeno nekoliko tisuća pobunjenika. Nakon napada streljano je još toliko.

Vlasti su pobunjenike prozvali "agentima Antante i kontrarevolucije". Boljševički odgovor na pobunu izazvao je veliku kontroverzu i bio je odgovoran za razočaranje brojnih pristaša boljševičkog režima, među njima i Emme Goldman. No, dok je pobuna suzbijena, poslužila je ubrzanju provedbe Nove ekonomske politike (NEP), koja je zamijenila "ratni komunizam".

Prema Lenjinu, ova je kriza bila najopasnija s kojom se boljševički režim do tada suočio, "nesumnjivo opasnija od Denikina, Yudenicha i Kolchaka zajedno".

Pozadina

Završetkom Ruskog građanskog rata krajem 1920. godine, boljševici su predsjedali državom u raspadu. Njihova Crvena armija pobijedila je Bijelu armiju Petra Vrangela i bila je vojno opremljena za suzbijanje seljačkih pobuna, ali se suočila s masovnim razočaranjem zbog nepodnošljivih životnih uvjeta - gladi, bolesti, hladnoće i umora - pogoršanih boljševičkom ekonomskom politikom. Seljaci su se zamjerali državnoj rekviziciji njihove ionako već oskudne žetve, smanjenju racija kruha i nestašicama goriva.

Unatoč vojnoj pobjedi i poboljšanju vanjskih odnosa, Rusija se suočila s ozbiljnom socijalnom i ekonomskom krizom. Strane vojske počele su se povlačiti, ali boljševički čelnici i dalje su držali strogu kontrolu nad gospodarstvom. Industrijska proizvodnja dramatično je pala. Procjenjuje se da je ukupna proizvodnja rudnika i tvornica 1921. godine iznosila 20% od razine prije Prvog svjetskog rata, a mnogi su ključni sektori pretrpjeli još drastičniji pad. Na primjer, proizvodnja pamuka pala je na 5%, a željeza na 2% prijeratne razine.

Nezadovoljstvo je raslo među ruskim stanovništvom, posebno seljaštvom, koje se osjećalo ugroženim zbog vladine rekvizicije žita (prodrazvyorstka: prisilno oduzimanje većih dijelova žitnih zaliha koje su se koristile za prehranu gradskog stanovništva). Odupirali su se odbijanjem obrade zemlje. Pošto su vlasti uzimale sav višak od minimuma potrebnoga za preživljavanje seljaka, u otporu i nezadovoljstvu seljaci su samo prestali proizvoditi višak. U veljači 1921. Čeka je izvijestila o 155 seljačkih ustanaka diljem Rusije. Radnici u Petrogradu također su bili uključeni u nizu štrajkova, uzrokovanih smanjenjem racija kruha za jednu trećinu. Pobuna u pomorskoj bazi Kronštadt započela je kao prosvjed zbog teške nevolje u zemlji.

Zbog održavanja i jačanja boljševičkog "ratnog komunizma", životni su se uvjeti znatno pogoršali i nakon završetka rata.

Uvod u ustanak

Prosvjedi su uslijedili nakon objave u siječnju 1921. godine u kojoj je vlada smanjila obroke kruha za trećinu za stanovnike svih gradova. Iako je ova odluka donesena tokom jakog snijega i nestašice goriva koji su sprečavali skladištenje hrane u Sibiru i na Kavkazu, ovo opravdanje nije spriječilo nezadovoljstvo stanovništva. Sredinom veljače u Moskvi su se počeli okupljati radnici; demonstracije kojima su prethodili su radnički sastanci u tvornicama i radionicama. Radnici su tražili kraj "ratnog komunizma" i ukidanje najamnog rada. Vladini izaslanici nisu mogli olakšati situaciju. Uskoro su pobune mogle suzbiti samo oružane jedinice vojske.

Kad se činilo da se situacija smirila u Moskvi, izbili su prosvjedi u Petrogradu, gdje je oko 60% velikih tvornica zatvoreno u veljači zbog nestašica goriva i zaliha hrane. Kao i u Moskvi, demonstracijama i zahtjevima prethodile su skupštine radnika u tvornicama i radionicama. Suočeni s manjkom vladinih racija hrane i unatoč zabrani trgovine, radnici su organizirali ekspedicije po opskrbu u ruralnim područjima u blizini gradova. Nezadovoljstvo je dodatno raslo kada su vlasti pokušale suzbiti inicijativu radnika. Krajem veljače, na sastanku u maloj tvornici Trubochny, odlučeno je povećati obroke i odmah distribuirati zimsku odjeću i obuću koja je navodno bila rezervirana za boljševike. Radnici su sljedećeg dana sazvali štrajk. Lokalni sovjeti pod kontrolom boljševika poslali su kadete da rastjeraju prosvjednike. Boljševik Grigorij Zinovjev osnovao je "Odbor za obranu" s posebnim ovlastima da okonča prosvjede; slične su strukture stvorene u raznim gradskim četvrtima u obliku trojki.

Nove demonstracije radnika Trubochnyja uskoro su se proširile gradom, dijelom i zbog represije prethodnih demonstracija. Suočen s rastućim prosvjedima, lokalni sovjet pod kontrolom boljševika zatvorio je tvornice s velikom koncentracijom pobunjenika, čime je tim radnicima oduzeto pravo na hranu, što je dodatno pojačalo pokret. Ubrzo su ekonomski zahtjevi postali i političke naravi, što je najviše zabrinulo boljševike. Da bi definitivno okončale prosvjede, vlasti su grad preplavile jedinicama Crvene armije, pokušale zatvoriti još više tvornica povezanih s pobunjenicima i proglasile vojno stanje. Boljševici su započeli kampanju pritvora, koju je izvela Čeka, što je rezultiralo tisućama uhićenja. Vlasti su pozvale radnike da se vrate na posao kako bi spriječile krv. Boljševici su dali i neke koncesije: dozvolu za odlazak na selo radi donošenja hrane u gradove, ublažavanje kontrola protiv špekulacija, dozvolu za kupnju ugljena radi ublažavanja nestašice goriva, najava prestanka oduzimanja žitarica i povećani obroci radnika i vojnika, čak i na štetu trošenja oskudnih zaliha hrane. Takve mjere uvjerile su radnike Petrograda da se vrate na posao početkom ožujka.

Boljševički autoritarizam i nedostatak sloboda i reformi doveli su do povećanog nezadovoljstva njihovih vlastitih sljedbenika i ojačali oporbu. U svojoj želji i naporu da osiguraju sovjetsku vlast, boljševici su predvidljivo uzrokovali rast vlastite oporbe. Centralizam i birokracija "ratnog komunizma" dodali su na postojeće logističke poteškoće. Završetkom građanskog rata u samoj boljševičkoj stranci pojavile su se oporbene struje. Jedna od grupa, udruženih oko koncepta sindikalizma, ciljala je i na svrgavanje Lenjina. Drugo stranačko krilo založilo se za decentralizaciju vlasti kojom bi se bavila radnička vijeća naspram centralnog autoriteta Boljševika.

Sastav flote
Od 1917. anarhističke ideje imale su snažan utjecaj na Kronštadt. Stanovnici otoka favorirali su lokalnu sovjetsku autonomiju i smatrali su miješanje centralne vlasti nepoželjnim i nepotrebnim. U radikalnoj potpori Sovjetima, Kronštadt je sudjelovao u važnim događajima revolucionarnih razdoblja kao što su Srpanjski dani, Februarska i Oktobarska revolucija, pa i u samom građanskom ratu. Više od četrdeset tisuća mornara iz sovjetske Baltičke flote sudjelovalo je u borbama protiv Bijele armije između 1918. i 1920. Unatoč sudjelovanju u velikim sukobima zajedno s boljševicima, mornari su od samog početka bili oprezni prema mogućnosti centralizacije vlasti i uspostave diktature.

Rastuće nezadovoljstvo
U siječnju 1921. mornari su se pobunili u Kronštadtu, službeno deponirajući boljševičkog Raskolnikova s položaja administracije. 15. veljače 1921. oporbena skupina unutar same boljševičke partije donijela je rezoluciju na stranačkoj konferenciji s delegatima iz Baltičke flote. Ova rezolucija oštro je kritizirala boljševičku administrativnu politiku flote, optužujući je za uklanjanje vlasti masa i najaktivnijih dužnosnika čime je postala puko birokratsko tijelo Partije. Zahtijevala se demokratizacija stranačkih struktura i upozoravalo da bi, ako ne dođe do promjena, moglo doći do oružane pobune.

Moral mornara bio je nizak, pomorci su bili obeshrabreni nedostatkom opskrbe goriva i streljiva, administrativnom krizom i nemogućnošću napuštanja službe. Prosvjedi u gradovima i kriza na selu zbog vladinih otuđenja žita i zabrane trgovine osobno su utjecali na mornare koji su se privremeno vratili svojim kućama. Mornari su zatekli strašnu situaciju u zemlji nakon mjeseci i godina borbe za novu vlast koja je nad njom presjedala, što je izazvalo snažno razočaranje. Broj dezerterstava naglo se povećao tijekom zime 1920./1921.

Petropavlovsk: Rezolucija mornara Kronštadta

Vijesti o prosvjedima u Petrogradu, zajedno s uznemirujućim glasinama o oštroj reakciji centralnih vlasti na iste, povećali su napetost među članovima flote. Krajem veljače, kao odgovor na događaje u Petrogradu, posade brodova Petropavlovsk i Sevastopol održale su hitan sastanak i poslale izaslanstvo u grad da istraži i obavijesti Kronštadt o prosvjedima. Nakon povratka dva dana kasnije, izaslanstvo je obavijestilo posade o štrajkovima i prosvjedima u Petrogradu, kao i vladinoj represiji istih. Mornari su odlučili podržati radnike grada donošenjem rezolucije s petnaest zahtjeva koji će biti poslani centralnoj boljševičkoj vladi:

 U vidu toga što trenutni sovjeti ne izražavaju volju radnika i seljaka: da se odmah održe novi izbori za sovjete tajnim glasanjem, sa slobodom predizborne agitacije za sve radnike i seljake.
 Za slobodu govora i tiska radnika, seljaka, anarhista i lijevih socijalističkih partija.
 Za slobodu udruživanja radničkih sindikata i seljačkih zadruga.
 Da se sazove ne kasnije od 10. ožujka 1921. g. nepartijska konferencija radnika, vojnika Crvene armije i mornara grada Petrograda, Kronštadta i Petrogradske gubernije.
 Da se oslobode svi politički zatvorenici socijalističkih partija, te svi radnici, seljaci, vojnici Crvene armije i mornari povezani s radničkim i seljačkim udruženjima.
 Da se izabere komisija za reviziju slučajeva pritvorenih u zatvorima i koncentracijskim logorima.
 Da se ukinu svi POLITOTDELI (političke sekcije Komunističke partije koja su postojala u većini državnih institucija), tako da ni jedna partija ne bi više mogla imati privilegije za propagandu svojih ideja te polučiti od države sredstva za svoje ciljeve. Umjesto njih se moraju osnovati lokalne izabrane Kulturno-prosvjetne komisije, za koja moraju biti pružana sredstva države.
 Odmah ukinuti sve zagraditelinije otriadi (naoružane jedinice koje su postavljene sa svrhom zaustavljanja krijumčarenja, no u stvarnosti su oduzimale hranu od seljaka i radnika radi vlastite potrošnje).
 Izjednačiti obroke svih koji rade, izuzev onih koji rade poslove štetne za zdravlje.
 Da se ukinu komunistički vojni odredi u svim vojnim rodovima, te različita dežurstva od strane komunista u fabrikama i postrojenjima, a ako će takva dežurstva ili odredi biti potrebni, može ih se odabrati u vojnim redovima iz odreda, a u fabrikama i postrojenjima slobodnim odlučivanjem radnika.
 Dati seljacima potpunu kontrolu nad svojom zemljom, tako kako im je poželjno, te da imaju stoku, koju trebaju održavati i uzgajati svojom snagom, tj. ne iskorištavajući najamni rad.
 Da zamolimo sve vojne redove, te drugarske kadete da daju podršku našoj rezoluciji.
 Zahtijevati tako da sve rezolucije budu naširoko oglašavane tiskom.
 Imenovati putujući biro za kontrolu.
 Dopustiti slobodnu obrtničku proizvodnju vlastitim radom.

Među glavnim pobunjeničkim zahtjevima bili su novi, slobodni izbori za Sovjete, tj. radnička vijeća (kako to Ustav predviđa), pravo na slobodu izražavanja i potpunu slobodu djelovanja, pa čak i ukidanje najamnog rada. Prema zagovornicima rezolucije, izbori bi rezultirali porazom boljševika i "trijumfom Oktobarske revolucije" - označeno popularnim sloganom "Sovjeti bez boljševika!". Boljševici, koji su nekoć planirali centralizirani ekonomski program mimo zahtjeva mornara, nisu mogli tolerirati uvredu koju su ti politički zahtjevi predstavljali njihovoj moći pošto su dovodili u pitanje legitimitet boljševika kao predstavnika radničke klase. Stari zahtjevi koje je Lenjin branio 1917. godine sada su se smatrali kontrarevolucionarnima i opasnima za sovjetsku vladu pod nadzorom boljševika.

Sljedećeg dana, 1. ožujka, oko petnaest tisuća ljudi prisustvovalo je u velikoj skupštini koju je sazvao lokalni sovjet na trgu Ancla. Vlasti su pokušale smiriti duh masa slajući kao govornika Mihaila Kalinina, predsjedatelja Sveruskog središnjeg izvršnog odbora. Ali stav prisutnih masa, koje su tražile slobodne izbore za sovjete, slobodu govora i tiska za anarhiste i socijaliste, i svih radnika i seljaka, slobodu okupljanja, suzbijanje političkih sekcija u vojsci, bio je uskoro jasan Kalininu. Osim toga tražili su jednake obroke, osim za one koji su radili teži posao - umjesto boljševika koji su uživali najbolje obroke - ekonomske slobode i slobode organizacije za radnike i seljake, oproste za političke zatvorenike pa čak i ukidanje najamnog rada. Prisutni su velikom većinom podržali rezoluciju koju su prethodno usvojili mornari Kronštadta. Većina pristunih komunista također je podržala rezoluciju. Odbijeni su zahtjevi boljševičkih vođa, ali Kalinin se mogao sigurno vratiti u Petrograd.

Iako pobunjenici nisu očekivali vojni obračun s vladom, napetosti u Kronštadtu porasle su nakon uhićenja i nestanka delegacije koju je pomorska baza poslala u Petrograd kako bi istražila situaciju štrajkova i prosvjeda u gradu. Neki od anarhista i socijalista baze počeli su se naoružavati, dok su je drugi napuštali.

2. ožujka delegati ratnih brodova, vojnih postrojbi i sindikata sastali su se kako bi se pripremili za ponovne izbore lokalnog sovjeta. Oko 300 delegata pridružilo se obnovi sovjeta kako je odlučeno na skupštinama radnika prethodnog dana. Vodeći boljševički predstavnici pokušali su razuvjeriti delegate prijetnjama, ali nisu uspjeli. Pobunjenici su uhitili njih trojicu, predsjednika lokalnog sovjeta i dva komesara boljševičkih vojnih jedinica. Do prekida s vladom došlo je kad se skupštinom proširio glas da vlada planirala izvršiti mjere protiv skupštine i poslati vojsku na pomorsku bazu. Odmah je izabran Provizorni revolucionarni komitet, kojega je činilo pet članova kolegijalnog predsjedništva skupštine, koji će upravljati otokom do izbora novog lokalnog sovjeta. Odbor se proširio na 15 članova dva dana kasnije. Skupština delegata postala je otočna samouprava i sastala se dva puta: 4. i 11. ožujka.

Dio boljševika iz Kronštadta žurno je napustio otok. Dio njih, predvođen povjerenikom tvrđave, pokušao je slomiti pobunu, ali, s malo potpore, na kraju je pobjego. Tijekom ranih sati 2. ožujka, grad, brodovi i otočne utvrde već su bili u rukama Revolucionarnog komiteta, koji nije naišao na otpor. Pobunjenici su uhitili 326 boljševika, oko petine lokalnih komunista, od kojih je ostatak pušten na slobodu. Naspram toga, boljševičke su vlasti pogubile četrdeset i pet mornara u Oranienbaumu i uzele rođake pobunjenika za taoce. Nitko od pobunjeničkih boljševika nije pretrpio zlostavljanje, mučenje ili smaknuća. Zatvorenici su dobili iste obroke kao i ostali otočani i izgubili su samo čizme i skloništa koja su predana vojnicima na dužnosti u utvrdama.

Vlada je optužila protivnike da su kontrarevolucionari pod vodstvom Francuske i tvrdila da je pobunjenicima u Kronstadtu zapovijedao general Kozlovski, bivši caristički časnik tada odgovoran za topništvo utvrde, iako je to bilo u rukama Revolucionarnog komiteta. Od 2. ožujka cijela pokrajina Petrograd bila je pod vojnim stanjem, a Odbor za obranu pod predsjedanjem Zinovjeva dobio je posebna ovlaštenja za suzbijanje pobune. Žurilo se kako bi se utvrda nadvladala prije odmrzavanja smrznutog zaljeva, što bi je učinilo nepristupačnom za kopnenu vojsku. Lav Trocki je predstavio navodne francuske novinske članke koji su najavili pobunu dva tjedna prije izbijanja kao dokaz da je pobuna plan koji su osmislili emigre i snage Antante. Lenjin je s istom taktikom optužio pobunjenike nekoliko dana kasnije na 10. kongresu Komunističke partije.

Unatoč nepopustljivosti vlade i spremnosti vlasti da silom uguše pobunu, mnogi su komunisti podržali pomorce koji su zahtijevali reforme i preferirali pregovaračko rješenje za okončanje sukoba. Međutim, stav centralne vlasti boljševika u Moskvi od početka je bio nepopustljiv.

Kritičari vlade, uključujući i brojne komuniste, optužili su je za izdaju ideala revolucije 1917. i provođenje nasilnog, korumpiranog i birokratskog režima.

Reakcija u Petrogradu

Vlasti su lažno optužile pobunu kao kontrarevolucijski plan. Pobunjenici nisu očekivali napade vlasti niti su pokrenuli napade na kopno, čak su prisustvovali na skupštini delegata 2. ožujka. U početku su pobunjenici nastojali pokazati pomirljivo stajalište prmea vladi, vjerujući da se ona može udovoljiti zahtjevima Kronštadta. Kalinin, koji je govorio na skupštini, bio bi dragocjeni talac pobunjenika koji je bez problema pušten u Petrograd.

Ni pobunjenici ni vlada nisu očekivali da će prosvjedi u Kronštadtu izazvati pobunu. Mnogi lokalni pripadnici boljševika nisu vidjeli u pobunjenicima i njihovim zahtjevima navodni kontrarevolucionarni karakter koji su osudili moskovski čelnici. Lokalni komunisti čak su objavili manifest potpore u novom otočnom časopisu.

Neke od vladinih jedinica poslanih da suzbiju pobunu, nakon što su saznale da je na otoku ukinuta centralizirana vladavina partijskih povjerenika, prebjegle su u podršku pobuni. Vlada je imala ozbiljnih problema s redovnim postrojbama upućenim za suzbijanje ustanka i pribjegla je korištenju kadeta i agenata Čeke. Visoki boljševički čelnici odgovorni za operaciju morali su se vratiti s 10. kongresa stranke u Moskvi.

Tvrdnja pobunjenika da je "treća revolucija"  u tijeku kako bi podržala ideale iz 1917. godine i ograničila moć boljševičke centralne vlasti činila je rizik za potkopavanje i podjelu podrške boljševičkom režimu u narodu. Da bi održali lakovjernost, boljševici su pobunu prozvali kontrarevolucionarnom, time pravdajući svoju beskompromisnu vojnu kampanju. Boljševici su se pokušali predstaviti kao jedini legitimni branitelji interesa radničke klase.

Pobunjeničke aktivnosti
Pobunjenici su ustanak opravdavali napadom na boljševičku "komisiokraciju". Prema njima, boljševici su izdali načela Oktobarske revolucije, čineći sovjetsku vladu birokratskom autokracijom koju je održavao teror Čeke. Prema pobunjenicima, "treća revolucija" trebala bi obnoviti vlast slobodno izabranih vijeća sovjeta, eliminirati birokraciju i započeti izgradnju novoga socijalizma koji će poslužiti kao primjer cijelome svijetu. Građani Kronštadta nisu željeli održavanje nove konstituirajuće skupštine niti povratak "buržoaske demokracije" već povratak vlasti slobodnim radničkim vijećima. U strahu da ne opravdaju boljševičke optužbe, vođe pobune su se pobrinule da odbiju pomoć koja bi ih na bilo koji način mogla povezati s emigrantima ili kontrarevolucionarnim snagama i da se suzdrže od napada na revolucionarne simbole Oktobarske revolucije. Pobunjenici su tvrdili da je Partija žrtvovala svoje demokratske, egalitarne ideale da bi ostala na vlasti. Pomorci iz Kronštadta ostali su vjerni praksama iz 1917. godine, braneći neovisnost radničkih vijeća od kontrole političkih stranaka, slobodno i neograničeno sudjelovanje svih ljevičarskih tendencija, zajamčena građanska prava radnika i izravne izbore radnika umjesto imenovanja vlade / stranke.

U pobuni je sudjelovalo nekoliko ljevičarskih tendencija. Pobunjenici anarhisti zahtijevali su, uz pojedinačne slobode, i samoodređenje radnika. Boljševici su se bojali da bi masovni spontani društveni pokret mogao izboriti moć iz ruka centralnog komiteta. Za Lenjina su Kronštadtovi zahtjevi ilustrirali "tipično anarhistički i malograđanski karakter".

Osim anarhista, maksimalisti su bili najbliža politička skupina koja je podržavala stavove mornara. Njihov je program bio sličan revolucionarnim parolama iz 1917. godine, koje su ostale popularne u vrijeme ustanka: "sva zemlja za seljake", "sve tvornice za radnike", "sav kruh i svi proizvodi za radnike", "svi vlast slobodnim vijećima". Razočarani u političke stranke, sindikati u ustanku zalagali su se za slobodne sindikate kako bi ekonomsku moć vratili radnicima.

Pobunjenici su tijekom ustanka proveli niz administrativnih promjena. Promjene u sustavu raspodjele obroka dovele su do toga da su svi građani dobivali jednake obroke, osim djece i bolesnika, koji su dobivali posebne obroke. Škole su zatvorene i postavljen je policijski sat. Odjeli i povjerenstva su ukinuti, zamijenjeni odborima sindikalnih delegata izabranih metodama direktne demokracije.

Poslijepodne, 2. ožujka, delegati iz Kronštadta prešli su zaleđeno more do Oranienbauma kako bi širili Petropavlovsku rezoluciju. Tamo su dobili jednoglasnu podršku 1. zrakoplovne i pomorske eskadrile. Te je noći Kronštadtski Provizorni revolucionarni komitet poslao odred od 250 ljudi u Oranienbaum, ali ga je mitraljeska vatra odbila natrag. Kada su se tri je delegata, koje je zračna eskadrila Oranienbam poslala u Kronštadt, vratila u grad pali su u ruke Čeke. Povjerenik Oranienbauma, svjestan činjenica i bojeći se prevrata ostalih svojih jedinica, zatražio je hitnu pomoć Zinovjeva. Naoružao je članove lokalne stranke i povećao im obroke kako bi osigurao njihovu odanost. Tijekom ranih jutarnjih sati, oklopljeni pitomac i tri lake topničke baterije stigle su u Petrograd, opkolile vojarnu pobunjeničke jedinice i uhitile pobunjenike. Nakon opsežnog ispitivanja, njih 45 je strijeljano.

U glavnom gradu uhićeno je izaslanstvo pomorske baze pokušavajući uvjeriti posadu ledolomca da se pridruži pobuni. Većina delegata otoka poslanih na kopno uhićena je. Budući da nisu mogli proširiti pobunu i odbiti zahtjeve sovjetske vlasti da prekinu pobunu, insurgenti su usvojili obrambenu strategiju upravnih reformi na otoku i čekali proljetno topljenje leda, koje bi povećalo njihovu prirodnu obranu od napada.

Na burnom sastanku Petrogradskog sovjeta, usprkos otporu predstavnika pobunjenika, usvojena rezolucija pozvala je na kraj pobune i povratak vlasti lokalnom boljševičkom sovjetu. Stigavši iz Sibira preko Moskve, Trocki je odmah izdao ultimatum zahtijevajući bezuvjetnu predaju pobunjenika. Zinovjev Odbor za obranu Petrograda nad Kronštadtom je raspršio letke optužujući pobunu da je djelo Bijele armije, naredivši njihovu predaju i prijeteći da će oni koji se odupru biti "strijeljani poput jarebica". Petrograd je također naložio uhićenje rođaka pobunjenika kao taoca, strategiju koju je Trocki ranije koristio tijekom građanskog rata kako bi osigurao lojalnost bivših carskih časnika u Crvenoj armiji, te je zatražio puštanje boljševičkih časnika zatočenih u Kronštadtu. Trocki i Zinovjev postali su za pobunjenike arhiviljski simboli boljševičke zlonamjernosti. Pobunjenici su odgovorili da su zatvorenici imali pune slobode i da neće biti pušteni dok Petrograd drži članove obitelji kao taoce. Taktika talaca također je doprinijela neuspjehu jedinog pokušaja posredovanja, jer se Kronštadt i Petrograd nisu složili oko sastava komisije koja bi mogla biti poslana da promatra i posreduje u Kronštadtovim uvjetima.

Kronštadt je u međuvremenu ojačao svoju obranu s 2.000 civilnih novaka na vrhu garnizona od 13.000 ljudi. Sam grad imao je debele bedeme, a preko utvrda i brodova nalazilo se 135 topova i 68 mitraljeza. 15 utvrda imalo je kupole i debeli oklop. Topništvo na glavnim ratnim brodovima Kronštadta, Petropavlovsk i Sevastopol, nadmašilo je ono najmoćnije kopnene utvrde, ali bilo je smrznuto u nepovoljnom položaju. Baza je imala i osam usidrenih ratnih brodova, usred ostalih topovnjača i tegljača, sve nedostupne kopnenim snagama u hladnome ledu. Kronštadt je imao izvrsnu obranu između ovog naoružanja i zaštite velikih ravnica morskoga leda. S najbližim utvrdama daleko, ovaj zastrašujući pohod po ledu, nezaštićen od otočne vatrene moći uvelike je uznemiravao boljševičke trupe.

Pobunjenici u Kronštadtu također su imali svojih poteškoća; nedostajalo im je streljiva, zimske odjeće, zaliha hrane i goriva za odbranu od dugotrajne opsade.

Napad na Kronštadt
Boljševičke vojne operacije protiv otoka započele su ujutro 7. ožujka. U napadu je sudjelovalo oko 60 000 vojnika. Topnički napadi iz Sestrorecka i Lisy Nosa s juga nastojali su oslabiti obranu otoka i omogućiti pješački napad, koji je uslijedio sljedeći dan prije zore. Usred snažne snježne oluje, jedinice Tuhačevskog napale su sa sjevera i juga s kadetima na prvom planu, a slijedile su ih odabrane jedinice Crvene armije i mitraljesci Čeke, koji su imali zapovijed da pucaju na dezertere. Deseci vojnika Crvene armije utopili su se ispod leda koji je eksplodirao. Drugi su prebjegli ili odbili napredovanje. Čak i malobrojne trupe koje su stigle na otok bile su prisiljene povući se. Topnički napadi nastavljeni su kada se oluja stišala. U poslijepodnevnim satima boljševički zrakoplovi počeli su bombardirati otok, ali tijekom cijele pobune neće nanijeti značajnu štetu. Boljševici su dali preuranjene, trijumfalističke izjave o svojoj skoroj pobjedi, ali njihove su snage pretrpjele stotine žrtava i prebjega zbog nedovoljne pripremljenosti, nedostatka vojničke volje i nesigurnosti svog nezaštićenog prilaza ledom.

10. ožujka zrakoplovi su bombardirali Krošstadt, dokle su obalne baterije noću pucale na otok pripremajući se za jugoistočni napad sljedećeg jutra, koji je u neuspjehu rezultirao velikim brojem boljševičkih žrtava. Magla je sprječavala operacije tijekom ostatka dana. Boljševički časnici, odbijajući čekati pojačanje i svjesni da će se njihov ledeni most uskoro otopiti, nastavili su bombardirati obalu 12. ožujka, nanoseći malu štetu. Napadi malih trupa sljedeća dva dana odbijeni su s nizom žrtava. Nakon 14. ožujka nastavljeni su zračni i topnički napadi, ali trupe su čekale veći potisak. U to je vrijeme bilo zaustavljeno nekoliko malih pobuna i štrajkova izvan Kronštadta.

Završni napad
16. ožujka, dok je Kronštadt prihvatio prijedlog ruskog Crvenog križa za hranu i lijekove, pojačana vojska Tuhačevskog od 50 000 spremila se zauzeti otok i njegovih 15 000 pobunjenika. U usporedbi s prethodnim pokušajima, napadači su uživali bolji broj, moral i vodstvo, uključujući istaknute boljševičke časnike Ivana Fedka, Pavela Dybenka i Vitovta Putnu. Plan Tuhačevskog sastojao se od šestokolonskog prilaza sa sjevera, juga i istoka kojem je prethodilo intenzivno topničko bombardiranje, koje je započelo u ranim poslijepodnevnim satima. I Sevastopol i Petropavlovsk pretrpjeli su žrtve izravnim pogocima. Učinci po pobunjenike su bili više psihološki nego fizički. Bombaški napad završio je noću i, poput prethodnih napada, pobunjenici su dočekali pješake koji su stigli prije zore. Većina boljševičkih jedinica koncentrirala se na jug otoka kako bi napadala s juga i istoka, dok se manji kontingent kadeta okupljao na sjeveru.

Prekriveni tamom i maglom, vojnici sa sjevera su u tišini, u dva stupca, napredovali prema otočnim utvrdama. Unatoč njihovoj kamuflaži i oprezu, jedan je stup otkriven reflektorom. Pobunjenici su bezuspješno pokušali uvjeriti svoje napadače da se ne bore, ali boljševički kadeti nastavili su s napadima i povlačenjem s mnogo smrtnih slučajeva dok nisu zauzeli prve dvije utvrde. Zora 17. ožujka probila je maglu i pokrivač noći. Izložene, obje su se strane borile s velikim žrtvama, uglavnom kao posljedica mitraljeza i granata. Do poslijepodneva boljševici su zauzeli nekoliko utvrda a kadeti su stigli do Kronštadtova sjeveroistočnog zida. Posljednje sjeverne utvrde pale su do 1 ujutro.

Veća južna grupa tempirala je napad da sat vremena slijedi napredak sjeverne skupine. Tri kolone s mitraljezima i lakim topništvom približile su se luci Kronštadt, dok se četvrta kolona približila ranjivim Petrogradskim vratima otoka. Između mraka i magle, pobunjenički reflektori nisu otkrili udarnike, koji su uspjeli savladati pobunjenike južno od grada, ali su ubrzo susreli mitraljeze i topništvo drugih utvrda. Uhvaćeni na otvorenom, pobunjeničko pojačanje prisililo je boljševike na povlačenje. Više od polovice 79. pješačke brigade umrlo je, uključujući delegate 10. kongresa partije.

Kolona koja je napala Petrogradska vrata s istoka, međutim, bila je uspješna. Jedna je skupina probila gradske zidine sjeverno od vrata. Njihovi su gubici bili veliki izvan gradskih zidina, ali unutra su pronašli "pravi pakao" s mecima koji su se javljali sa svih prozora i krovova. Ulicama su se odvijale kaotične borbe. Oslobođeni boljševički zatvorenici pridružili su se napadu. Kasnopodnevni protuudar pobunjenika zamalo je otjerao boljševike iz grada kad je pukovnija petrogradskih dobrovoljaca stigla kao podrška boljševicima. Predvečer je topništvo Oranienbauma ušlo u grad i opustošilo ga. Kasnije te večeri, sjeverni kadeti zauzeli su sjedište Kronštadta, uzimajući zarobljenike, i sastali se s južnim snagama u središtu grada. Kako su tvrđave padale, bitka je pretežito bila gotova do ponoći. Vlada je držala većinu struktura do podneva 18. ožujka i porazila posljednji otpor u popodnevnim satima. Boljševici su pobijedili.

Obje su strane pretrpjele žrtve usporedive s najsmrtonosnijim bitkama u građanskom ratu. Američki konzulat u Vyborgu procijenio je 10 000 boljševičkih žrtava usmrćenih, ranjenih ili nestalih, uključujući 15 delegata Kongresa. Finska je zatražila od Rusije uklanjanje tijela s leda, strahujući od opasnosti za javno zdravlje nakon otopljenja. Nema pouzdanih izvještaja o smrtnim slučajevima pobunjenika, ali prema jednom izvješću procijenjeno je 600 mrtvih, 1000 ranjenih i 2500 zatvorenih, iako je više ljudi ubijeno u osvetama dok je bitka jenjavala. Trocki i njegov vrhovni zapovjednik odobrili su kemijski rat plinskim granatama i balonima protiv Kronštadta ako se otpor nastavi.

Suočeni s mogućnošću masovnih pogubljenja, otprilike 8000 izbjeglica iz Kronštadta (oko polovice pobunjenika), prešlo je u Finsku u roku od jednog dana od pada utvrde. Petričenko i članovi Revolucionarnog komiteta Kronštadta bili su među prvima koji su pobjegli, a 800 ih je uteklo prije kraja napada. Završni postupci mornara bili su sabotaža obrane Kronštadta, uklanjanje dijelova oružja i opreme. Posade bojnog broda, nakon što su otkrile dezerterstvo svojih vođa, nisu poslušale njihovu zapovijed da unište brodove i umjesto toga uhitile su svoje časnike i predale se boljševicima.

Posljedice

Dybenko, boljševički časnik napada na Kronštadt, dobio je punu moć da očisti disidente kao novi zapovjednik tvrđave Kronštadt. Umjesto kronštadtskog sovjeta pomagala mu je troika bivših čelnika boljševičke partije grada. Bojni brodovi i gradski trg preimenovani su, a nepouzdani mornari i boljševička pješadija rasuti su diljem zemlje.

Nije bilo javnih suđenja. Od 2000 zatvorenika, 13 se sudilo kao vođama pobune u tisku prikazane kao kontrarevolucionarna zavjera. U stvarnosti, unatoč kontinuiranom inzistiranju centralnih vlasti da generali Bijele armije stoje iza pobune u Kronštadtu, bivši carski časnici bili su daleko istaknutiji među boljševičkim jedinicama nego pobunjeničkim.

Stotine zatvorenih pobunjenika ubijeni su na licu mjesta, a kada su se Petrogradski zatvori popunili, streljano je još toliko. Ostatak se preselio u kopnene zatvore Čeke i sabirne logore, gdje su mnogi umrli od gladi ili bolesti. Oni koji su pobjegli u Finsku smješteni su u izbjegličke kampove, gdje je život bio mračan i izoliran. Crveni križ je osiguravao hranu i odjeću, a neki su radili na javnim radovima. Finska je željela da se izbjeglice nasele u drugim zemljama, dok su boljševici tražili njihovu repatrijaciju, obećavajući amnestiju. Umjesto toga, oni koji su se vratili uhićeni su i poslani u koncentracijske logore. Većina emigranata napustila je Finsku u roku od nekoliko godina. Petričenko, predsjednik kronštadtskog Provizornog revolucionarnog komiteta, ostao je cijenjen među finskim izbjeglicama. Tijekom Drugog svjetskog rata vraćen je SSSR-u i ubrzo preminuo u koncentracijskom logoru.

Nije ispunjen nijedan zahtjev pobune u Kronštadtu. Boljševici nisu vratili slobodu govora i okupljanja. Nisu pustili socijalističke i anarhističke političke zatvorenike. Suparničke lijeve skupine suzbijane su. Boljševici nisu usvojili autonomiju radničkih vijeća ("slobodni sovjeti") i nisu dali obzira direktnodemokratskim izborima vojnika za oficire. Stari direktori i stručnjaci nastavili su voditi tvornice umjesto radnika. Državna poljoprivredna gospodarstva ostala su na svom mjestu. Najamni rad ostao je nepromijenjen. Kao i u svim neuspjelim pobunama u autoritarnim režimima, pobunjenici su dobili suprotno od svojih ciljeva: oštriju diktaturu i manje popularnu vlast.

Lenjin je najavio dva zaključka iz Kronštadtskog ustanka: zatvaranje političkog ranga u partiji zabranom frakcija i ekonomsko otuđenje seljaštva. Lenjin je koristio Kronštadt za učvršćivanje boljševičke moći i diktature svoje birokracije. Disidenti su izbačeni iz stranke. Oporbene ljevičarske stranke, nekoć maltretirane ali tolerirane, do kraja godine potisnute su - zatvorene ili protjerane -  u ime jedinstva jedne partije. Boljševici su pooštrili disciplinu vojnika i odbacili planove za seljačku i radničku vojsku. Lenjin je želio ukinuti baltičku flotu kao nepouzdanu posadu, ali prema Trockom, ona je umjesto toga reorganizirana i naseljena lojalnim vodstvom.

Tijekom 10. partijskog kongresa, istovremeno s pobunom, Kronštadt je simbolizirao rastući nemir prema nepopularnoj partijskoj ekonomskoj politici "ratnog komunizma", ali Kronštadt nije imao utjecaja na Lenjinove planove da ratni komunizam zamijeni Novom ekonomskom politikom (NEP), koja je sastavljena za dnevni red Kongresa prije čak i pobunjeničkih zahtjeva. Doduše, pobuna je ubrzala njegovo usvajanje. Prije pobune, Lenjin je prepoznao trend seljačkog nezadovoljstva i bojao se opće pobune tijekom tranzicije zemlje, i tako priznao da je pomirljivi, domaći ekonomski program usmjeren na poljoprivredu bio hitniji od njegovih ambicija za revolucijom zapadnog proletarijata. Nova ekonomska politika zamijenila je prisilni rekvizit hrane porezom, dopuštajući seljacima da troše svoj višak kako žele. To je ublažilo nezadovoljstvo seljaka ratnim komunizmom i oslobodilo boljševike da učvrste vlast.

Literatura
 Avrich, Paul (2004.), Kronštadt, 1921. ISBN 9872087539

Izvori

Kronštadtski ustanak


استمرارية Continuum في الرياضيات لها معنيين في المجموعة المرتبة والطوبولوجيا كما هو موضح أسفله.

الاستمرارية في المجموعة المرتبة
يشير مصطح الاستمرارية بشكل عام إلى الخط الحقيقي.

الاستمرارية في الطوبولوجيا
في الطوبولوجيا، يشير مصطلح الاستمرارية إلى أي فضاء متري متصل مضغوط غير فارغ وأحياناً إلى فضاء هاوسدورف المتصل المضغوط.

الاستمرارية التي تحوي أكثر من نقطة تدعى لا تدهور.

مراجع

طوبولوجيا عامة
لانهاية
نظرية المجموعات

استمرارية (رياضيات)


An Eulophia obtusa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Joseph Dalton Hooker. An Eulophia obtusa in nahilalakip ha genus nga Eulophia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eulophia

Eulophia obtusa


O Campeonato de Fórmula 2 de 2023 é a sétima temporada do Campeonato de Fórmula 2 da FIA, um campeonato de automobilismo para automóveis de Fórmula 2 que é sancionado pela Federação Internacional de Automobilismo (FIA). É uma categoria de monopostos que serve como o segundo nível de corridas de fórmulas no FIA Global Pathway. A categoria é disputada em apoio ao Campeonato Mundial de Fórmula 1 de 2022, com cada rodada ocorrendo em conjunto com um Grande Prêmio.

2023 está programado para ser a última temporada em que o chassi Dallara F2 2018 e o pacote de motor Mecachrome V6 monoturbo V634T de 3,4 litros — que estreou na temporada de 2018 — será usado na competição. Um novo pacote de chassi e motor será introduzido a partir da temporada de 2024.

Pilotos e equipes
Os seguintes pilotos e equipes estão competindo no Campeonato de Fórmula 2 de 2023. Como o campeonato é uma categoria de monotipos, todos os concorrentes competem com um chassi Dallara F2 2018 idêntico, equipado com um motor turbo V6 desenvolvido pela Mecachrome. As equipes competem com pneus fornecidos pela Pirelli.

Mudanças nas equipes
A equipe alemã de Fórmula 4, PHM Racing, assumiu a entrada e os ativos da Charouz Racing System no final da temporada de 2022 e competirá em cooperação com a equipe tcheca sob o nome de "PHM Racing by Charouz".

A Carlin passou a competir sob nova propriedade em 2023. O fabricante de automóveis Rodin Cars, com sede na Nova Zelândia, tornou-se o acionista majoritário da equipe. Com isso, a equipe passou a se chamar "Rodin Carlin".

A Hitech formou uma parceria com a empresa de hardware Pulse-Eight durante o período de intertemporada, mudando o nome oficial da equipe para "Hitech Pulse-Eight".

A Virtuosi Racing e o Invicta Watch Group anunciaram uma parceria estratégica de vários anos. Com isso, a equipe passou a se chamar "Invicta Virtuosi Racing".

Calendário
Um calendário provisório com catorze etapas de duas corridas cada foi anunciado em 1 de novembro de 2022:

Resultados e classificações

Resumo da temporada

Sistema de pontuação
Os pontos são atribuídos aos dez melhores classificados em ambas as corridas. O pole position da corrida longa também recebe dois pontos, e um ponto é dado ao piloto que estabelece a volta mais rápida nas corridas longa e curta, desde que esse piloto termine entre os dez primeiros. Nenhum ponto extra é concedido para o pole position da corrida curta, pois o grid para essa é definido pela inversão dos doze melhores qualificados.

Pontos da corrida curta
Os pontos serão atribuídos aos dez melhores classificados. Pontos bônus são concedidos ao piloto que estabelece a volta mais rápida e termina entre os dez primeiros. Nenhum ponto de volta mais rápida é concedido se for ela definida por um piloto fora do dez primeiros.

Pontos da corrida longa
Os pontos são atribuídos aos dez melhores classificados. Pontos bônus são concedidos ao pole position e ao piloto que estabelecesse a volta mais rápida e terminasse entre os dez primeiros.

Campeonato de Pilotos

Campeonato de Equipes

Notas:

 As linhas não estão relacionadas aos pilotos: dentro de cada equipe, as classificações individuais das corridas estão ordenadas exclusivamente com base na classificação final da corrida (não pelo total de pontos marcados no evento, o que inclui pontos de volta mais rápida e pole position).

Ligações externas

2023
Fórmula 2

Campeonato de Fórmula 2 de 2023


Vladimir Hafner (Osijek, 10. prosinca 1886. – Osijek, 21. rujna 1907.), hrvatski skladatelj, dirigent i glazbenik

Životopis
Rođen je u Osijeku 10. prosinca 1886. godine, a u gradu na Dravi stekao je prvo glazbeno obrazovanje. Kao učenik Učiteljske škole, odnosno Preparandije, sudjelovao je u zavodu zborovođa đačkog pjevačkog i tamburaškog, obrazovnog i literarnog društva "Marulić". Još za dječačkih dana na tamburici je pokazivao izuzetnu vještinu improvizacije. Svoje je improvizacije uskoro počeo i zapisivati, te na ovaj način nastaju njegove polke, valceri, mazurke, gavotte i koračnice.

Glazbenu je teoriju Hafner učio na Preparandiji kod profesora Toše Mahulfce, a dodatno se educirao i privatno kod Dragutina Trišlera starijeg, organista osječke Župne crkve svetih Petra i Pavla, današnje osječke konkatedrale. Kao zborovođa je sa svojim tamburaškim i pjevačkim zborom priređivao razne koncerte u Osijeku i okolnim mjestima. To mu je priskrbilo ulogu miljenika gradske mladeži i inteligencije. Slabo zdravlje često ga je onemogućavalo u realizaciji velikog broja njegovih ideja. Zbog bolesti morao je izostajati iz Učiteljske škole. Po oporavku, s jednim, gradskim tamburaškim zborom krenuo je na koncertnu turneju po Galiciji, a nakon povratka u Osijek nastavio je s glazbenom edukacijom. Bolest ga je još jednom spriječila u daljnjem školovanju.

Hafner je bio jedan od najvećih talenata s područja tamburaške glazbe. Bio je jedan od skladatelja koji je uvidio nužnost stvaranja izvorne tamburaške glazbene literature – kao temelja opstanka i napretka tamburaške glazbe. Djela skladatelja s prijelaza iz 19. u 20. stoljeće inspirirala su ga za stvaranje karišika "Pod slavjanskim lipama". Koračnicu "Slava Lisinskom" skladao je 1904. godine, kao 18-godišnji mladić, inspiriran likom i djelom velikog Vatroslava Lisinskog, čija se 50. obljetnica smrti obilježavala iste godine. Samo djelo dokaz je da je idealizirao upravo tog velikog hrvatskog skladatelja. Koračnica je tiskana kao prilog sisačkog časopisa "Tamburica", u kojem je Hafner od samih začetaka pisao osvrte o tamburaškim zbivanjima u Slavoniji.

Vladimir Hafner skladao je više koračnica, od kojih svakako treba izdvojiti "Strossmayerovu koračnicu", posvećenu velikom esekerskom biskupu i meceni preminulom 1905. godine. Od ostalih koračnica ističu se "Mayerova koračnica", "Osječke djeve", "Đačka koračnica", "Lovačka koračnica" i "Lijepa Ciganka". U tamburašku je glazbu Hafner prvi unio takozvane "pjesme bez riječi", što su romantički glazbenici nazivali "listovima za spomenar". Za spomenar jedne mlade Osječanke, koja mu je očito prirasla srcu, skladao je pjesmu bez riječi pod nazivom "Spomen listak". Među Hafnerova značajnija djela ubrajaju se polka "Cvjetarica", gavotta "Vilinski ples", mazurke "Potočnica" i "Posavkinja", fantazija "Kraljica noći", zatim rapsodija slavenskih melodija i pjesama "12 balkanskih dubrava", te fantazija narodnih napjeva i plesova "12 slavonskih lugova". Koncertna skladba "Božićni san", koju također potpisuje Vladimir Hafner, izdana je u Pragu, kao prilog "Tamburaškemo Vestniku", u nakladi Saveza čeških tamburaških društava.

Hafner je bio vrstan tamburaš, svirač brača, što ga je potaknulo da za svoje prijatelje iz orkestara i zborova napiše nekoliko djela. Najpoznatija su svakako "Proljetna pjesma", objavljena postumno u "Hrvatskoj tamburici" 1942. godine, te "U ljetnoj noći", "Alpinsko cvijeće" i polka "Roccoco". Osim kratkih oblika koje je pisao, odnosno skladao, Hafner je težio i većem glazbenom djelu. Stoga je stvorio glazbenu sliku "Svadba kraljice patuljaka", koja zauzima značajno mjesto u onodobnoj tamburaškoj glazbi. Glazbeno je ona slična djelima Hruza i Canića, no umjesto seoskih motiva koje su u svojim glazbenim slikama ova dvojica često koristila, Hafner se odlučio za bajku, odnosno mitologiju. Nakon probijanja leda s glazbenom slikom, Hafner je prešao na skladanje drugih većih glazbeno-scenskih djela. Dvije operete – "Veseli đaci" i "Seoska sablast" – također su dio Hafnerovog opusa.

Osim glazbeno-skladateljskim, Hafner se bavio i književnim stvaralaštvom. Autor je nekoliko crtica – "Posljednja noć u rodnoj grudi" objavljena je u časopisu "Narodna obrana" 1903. godine, a crtica "Cimbal ili kitara" izašla je u sisačkoj "Tamburici" 1907. godine, kao osvrt na prijedlog Franje Kuhača o popunjavanju tamburaškog zbora.

Hafner, alias VLA-HA pisao je svoje Esekeriše kšihtn u satiričnim dvotjednicima Kornjača i Krokodil na essekerskom govoru.

Te iste 1907. godine, 21. rujna, Vladimir Hafner je preminuo od posljedica bolesti koja ga je pratila cijelog kratkog života. Sam Franjo Kuhač izrazio je žaljenje zbog njegove preuranjene smrti. Ovako je Kuhač zapisao o Vladimiru Hafneru:
"Tako je Vladimir ostao socius dolorum, koji nije pravo upoznao svoje sposobnosti za određeni glazbeni rad, a taj je bio: ukajditi pučke melodije po živom predavanju puka. Da se on toga latio – pošto je imao izvrstan glazbeni sluh, što se razabire iz njegove zbirke 'Dvadeset ljubavnih pučkih popijevaka iz Slavonije' koje je popijevke vjerno ukajdio – mnogo bi više koristio hrvatskoj umjetničkoj glazbi i njenom razvitku. Uz sve to vrijedno je, da se Hafnerove kompozicije čuvaju od propasti, osobito one, koje je udesio za tamburaški zbor i da imademo dokaza, koliko su obdareni i plodni hrvatski glazbenici."
Kuhačeve naputke danas slijedi Hrvatski tamburaški savez, predvođen glazbenim djelatnikom i Essekerom Julijem Njikošem. Hafnerova djela redovni su dio programa Međunarodnog festivala hrvatske tamburaške glazbe, koji se iz godine u godinu održava u Osijeku, drugim mjestima Slavonije i Baranje, ali i gradovima izvan hrvatskih granica gdje se njeguje tamburaška glazba.

Izvori

Životopisi, Osijek
Hrvatski skladatelji
Hrvatski dirigenti
Hrvatski glazbenici
Hrvatski književnici

Vladimir Hafner


Baron Swinfen, of Chertsey in the County of Surrey, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1919 for the lawyer and judge Sir Charles Swinfen Eady upon his retirement as Master of the Rolls. He died only two weeks after his elevation to the peerage and was succeeded by his only son, the second Baron.  the title is held by the latter's grandson, the fourth Baron, who succeeded in 2022.

The third baron and his wife set up the Swinfen Charitable Trust in 1998, with the aim of assisting poor, sick and disabled people in the developing world. The Trust establishes telemedicine links between hospitals in the developing world and specialists who give free advice by e-mail.

The author Mary Wesley was the first wife of the second Baron Swinfen and the mother of the third Baron.

Barons Swinfen (1919)
Charles Swinfen Eady, 1st Baron Swinfen (1851–1919)
Charles Swinfen Eady, 2nd Baron Swinfen (1904–1977)
Roger Mynors Swinfen Eady, 3rd Baron Swinfen (1938–2022)
Charles Roger Peregrine Swinfen Eady, 4th Baron Swinfen (b. 1971)

There is no heir to the barony.

Arms

Notes

References

Kidd, Charles & Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1919

Baron Swinfen


Heracles Almelo je nizozemski profesionalni nogometni klub iz Almela. Osnovan je 1903. godine. U sezoni 2019./20. se natječe u Eredivisie, najvišem rangu nizozemskog nogometa.

Klupski uspjesi
 Prvenstvo Nizozemske u nogometu/Eredivisie (2): 1926./27., 1940./41.

Igračka priznanja
Najbolji strijelac lige
 Cyriel Dessers: 2020.

Hrvatski igrači u Heraclesu
 Srđan Lakić

Vanjske poveznice
Službene stranice

Heracles Almelo

Heracles Almelo


An Porroglossum amethystinum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Porroglossum amethystinum in nahilalakip ha genus nga Porroglossum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Porroglossum

Porroglossum amethystinum


Lucio Lapeña es un expresidente de la Juventud Radical, siendo el quinto elegido en forma consecutiva por la misma agrupación política, la Cantera Popular. Es hijo del exsecretario de energía del gobierno de Raúl Alfonsín, Jorge Lapeña.

Biografía
Nacido en el barrio porteño de Flores, realizó sus estudios en la Universidad de Buenos Aires y se recibió de Licenciado en Administración de Empresas en 2009. Durante su juventud se desempeñó como Secretario General de la Juventud Radical Comunal y como miembro de la agrupación Franja Morada.

Actividad Política
Tras el declive partidario y la crisis del 2001, se sumó a un comité barrial del barrio porteño de Flores iniciando así su carrera militante. Algunos años después adheriría la formación de una agrupación política que reclamaba volver hacia las bases ideológicas que dieron origen al centenario partido. Esta agrupación se denominó Cantera Popular, en alusión a la célebre frase de Crisólogo Larralde, "somos piedra dura y oscura, de la inmensa cantera popular".

En 2011 y con un importante consenso entre las distintas facciones internas de la Juventud Radical, fue elegido Presidente de la Juventud Radical Nacional para el periodo 2011-2013.

Referencias

Políticos de la Unión Cívica Radical
Porteños
Alumnado de la Facultad de Ciencias Económicas de la Universidad de Buenos Aires

Lucio Lapeña


Das Europäische Zentrum für Umwelt und Gesundheit (auch bekannt als ECEH = European Center for Environment and Health) ist das wissenschaftliche Kompetenzzentrum der WHO ("WHO-Regionalbüro für Europa"). Es liefert den Mitgliedstaaten Informationen zu Art und Umfang bestehender wie auch neu entstehender bzw. erkannter umweltbedingter Gesundheitsrisiken und hilft ihnen bei der Erstellung von Handlungskonzepten zur Bewältigung dieser Risiken behilflich ist. Die Organisation mit Sitz in Bonn wurde 1991 eingerichtet.

Seit dem 1. Januar 2012 ist diese komplett am UN-Standort Bonn angesiedelt. Der bislang in Rom befindliche Teil wurde geschlossen und dessen Aufgaben nach Bonn verlagert. Die Bundesregierung hat sich bereiterklärt, den deutschen Finanzierungsanteil von bisher jährlich 1,023 Mio. Euro ab 2012 auf jährlich rund 3,4 Mio. Euro zu erhöhen.

Zweck ist es, konzeptionell zu beraten und internationale Leitlinien in Bereichen wie Luftgüte und Lärmbelastung auszuarbeiten, die in die Entscheidungsprozesse von Regierungen, Gesundheitsfachkräften, Bürgern und anderen Akteuren einfließen sollen.

Das ECEH unterstützt den vom Regionalbüro im Jahr 1989 eingeleiteten 'Prozess Umwelt und Gesundheit in Europa'. Gegenwärtig befasst es ist vor allem mit der Weiterverfolgung der Ergebnisse der Fünften Ministerkonferenz Umwelt und Gesundheit, die 2010 in Parma (Italien) stattfand.

Das Hauptgebäude ist das als Langer Eugen bekannte Hochhaus, in dem bis zum Umzug des Bundestages nach Berlin die Büros der Bundestagsabgeordneten waren.

Weblinks
 ECEH

Quellen

Europäische Organisation
Organisation (Gesundheitswesen)
Gegründet 1991
Internationale Organisation (Bonn)
Gesundheitswesen (Deutschland)

Europäisches Zentrum für Umwelt und Gesundheit


Trolls Trollstopia () est une série télévisée d'animation américaine en  de  créée par Matthew Beans et diffusée entre le  et le  via les services de streaming Hulu et Peacock.

La série poursuit les événements relatés dans le film Les Trolls 2 sorti en 2020.

En France, la série est diffusée sur Boing puis sur Boomerang, en Belgique sur La Trois, en Suisse sur RTS Un, et au Québec sur Yoopa.

Synopsis

Ça se passe après le film Les Trolls 2. Il raconte les aventures des trolls.

Fiche technique

 Titre original :
 Titre français : Trolls Trollstopia
 Création : Matthew Beans
 Réalisation : Jim Mortensen, Alex Almaguer, Naz Ghodrati-Azadi et Spencer Laudiero
 Scénario : John D'Arco, Matthew Beans, Walt Dohrn, , Mike Mitchell et Gina Shay
 Direction artistique : Honore Gauthier
 Montage : Michael William Miles
 Musique :
 Casting : Ania O'Hare et Cymbre Walk
 Production : Frank Molieri
 Production déléguée : Matthew Beans
 Production exécutive : Sean Patrick Rielly et Katie Ely
 Société de production : DreamWorks Animation Television
 Pays d'origine :
 Langue originale : anglais
 Genre : animation, fantasy, musicale
 Durée : 22 minutes

Distribution

 Version française :
 Société de doublage : TitraFilm-TVS
 Direction artistique : Valérie Siclay et Fabrice Josso
 Adaptation des dialogues : Mathieu Dumontet, Aurélie Cutayar, Viviane Lesser et Catherine Bialais
 Adaptation des chansons et direction musicale : Claude Lombard et Olivier Podesta

Épisodes

Première saison (automne 2020)
L'intégralité de la première saison est sortie le

 Trollstopia (Trollstopia)
 La Coloc-à-Troll / Fête d'inauguration ()
 Viens faire un câlin / Branche hors de l'eau ()
 La Balade de Dolly Banjo / À travers la commode ()
 Poppy Manager / Problème de Chouchinouille
 Soirée filles / Nuage-man le mégalomane
 Classique rock / Rodéo branché
 Rhythm & Blues / Guitare buccale
 La ruée vers les paillettes / Lagune Delamare et la salle de jeux perdue
 Tomate de compet' éclatante / Celui qui ne faisait pas mu-muse Le délooking / La groupie du shérif Un vent nouveau / Le dernier scrapbook Crêpage de choucroutes / Fracasses Tignasses Deuxième saison (hiver 2021)
L'intégralité de la première saison est sortie le

 En voiture ! / On est Percredi ! Trollement sournois / Une trollement belle photo La marelle de l'extrême / Un lavage funky La fracture des ch'veux / La Saint Trollcopain Crotte, la fête est fichue / Mon dîner avec Dante Tif'on / Pinou & Lord Piquant''

Notes et références

Liens externes

Série télévisée créée en 2020
Série télévisée disparue en 2022
Série télévisée américaine des années 2020
Série télévisée de Hulu
Série télévisée de Peacock
Série d'animation américaine
Série d'animation en Flash
Série télévisée musicale
Adaptation d'un film à la télévision
Série télévisée de DreamWorks Animation
Mythologie nordique à la télévision

Trolls Trollstopia


Margrete af Østrig henviser til blandt andre:

 Margrete af Østrig (1480-1530) – statholderinde i Nederlandene
 Margrete af Østrig (1584-1611) – dronning af Spanien

Margrete af Østrig


The black-eyed pea or black-eyed bean is a legume grown around the world for its medium-sized, edible bean. It is a subspecies of the cowpea, an Old World plant domesticated in Africa, and is sometimes simply called a cowpea.

The common commercial variety is called the California Blackeye; it is pale-colored with a prominent black spot. The American South has countless varieties, many of them heirloom, that vary in size from the small lady peas to very large ones. The color of the eye may be black, brown, red, pink, or green. All the peas are green when freshly shelled and brown or buff when dried. A popular variation of the black-eyed pea is the purple hull pea or mud-in-your-eye pea; it is usually green with a prominent purple or pink spot. The currently accepted botanical name for the black-eyed pea is Vigna unguiculata subsp. unguiculata, although previously it was classified in the genus Phaseolus.  Vigna unguiculata subsp. dekindtiana is the wild relative and Vigna unguiculata subsp. sesquipedalis is the related asparagus bean. Other beans of somewhat similar appearance, such as the frijol ojo de cabra (goat's-eye bean) of northern Mexico, are sometimes incorrectly called black-eyed peas, and vice versa.

History
The Black eyed pea originates from West Africa and has been cultivated in China and India since prehistoric times. It was grown in Virginia since the 17th century by African slaves who were brought to America along with the indigenous plants from their homelands. The crop would also eventually  prove popular in Texas. The planting of crops of black-eyed peas was promoted by George Washington Carver because, as a legume, it adds nitrogen to the soil and has high nutritional value. Throughout the South, the black-eyed pea is still a widely used ingredient today in soul food and cuisines of the Southern United States. The black eye pea is cultivated throughout the world.

Cultivation

In non-tropical climates, this heat-loving crop should be sown after all danger of frost has passed and the soil is warm. Seeds sown too early will rot before germination.  Black-eyed peas are extremely drought tolerant, so excessive watering should be avoided.

The crop is relatively free of pests and disease. Root-knot nematodes can be a problem, especially if crops are not rotated. As a nitrogen-fixing legume, fertilization can exclude nitrogen three weeks after germination.

The blossom produces nectar plentifully, and large areas can be a source of honey. Because the bloom attracts a variety of pollinators, care must be taken in the application of insecticides to avoid label violations.

After planting the pea, it should start to grow after 2–5 days.

Lucky New Year food

Southern United States
In the Southern United States, eating black-eyed peas or Hoppin' John (a traditional soul food) on New Year's Day is thought to bring prosperity in the new year. The peas are typically cooked with a pork product for flavoring (such as bacon, fatback, ham bones, or hog jowls) and diced onion, and served with a hot chili sauce or a pepper-flavored vinegar. The traditional meal also includes cabbage, collard, turnip, or mustard greens, and ham. The peas, since they swell when cooked, symbolize prosperity; the greens symbolize money; the pork, because pigs root forward when foraging, represents positive motion. Cornbread, which represents gold, also often accompanies this meal.

Several legends exist as to the origin of this custom. Two popular explanations for the South's association with peas and good luck date back to the American Civil War. The first is associated with General William T. Sherman's march of the Union Army to the sea, during which they pillaged the Confederates' food supplies. Stories say peas and salted pork were said to have been left untouched, because of the belief that they were animal food unfit for human consumption. Southerners considered themselves lucky to be left with some supplies to help them survive the winter, and black-eyed peas evolved into a representation of good luck. One challenge to this legend is that General Sherman brought backup supplies with him including three days of animal feed and would have been unlikely to have left even animal feed untouched.  In addition, the dates of the first average frost for Atlanta and Savannah, respectively, are November 13 and November 28.  As Sherman's march was from November 15 to December 21, 1864, it is improbable, although possible, that the Union Army would have come across standing fields of black-eyed peas as relayed in most versions of the legend.  In another Southern tradition, black-eyed peas were a symbol of emancipation for African-Americans who had previously been enslaved, and who after the Civil War were officially freed on New Years Day.

Other Southern American traditions point to Jews of Ashkenazi and Sephardic ancestry in Southern cities and plantations eating the peas.

Culinary uses worldwide

Africa and Middle East
In Egypt, black-eyed peas called lobia, when cooked with onions, garlic, meat, and tomato juice and served with Egyptian rice with some pastina called shaerya mixed in, make the most famous rice dish in Egypt.

In Jordan, Lebanon, and Syria, lobya or green black-eyed-beans are cooked with onion, garlic, tomatoes, peeled and chopped, olive oil, salt and black pepper.

In Nigeria and Ghana within West Africa and the Caribbean, a traditional dish called akara or koose comprises mashed black-eyed peas with added salt, onions and/or peppers. The mixture is then fried. In Nigeria a pudding called 'moin-moin' is made from ground and mixed peas with seasoning as well as some plant proteins before it is steamed. This is served with various carbohydrate-rich foods such as pap, rice or garri.

Asia and the Pacific
In Indonesia, black-eyed peas are called kacang tunggak or kacang tolo in the local language. They are commonly used in curry dishes such as sambal goreng, a hot and spicy red curry dish, sayur brongkos, or sayur lodeh.

The bean is commonly used across India. In North India, black-eyed peas are called lobia or rongi and cooked like daal, served with boiled rice. In Maharashtra, they are called chawli  and made into a curry called chawli amti or chawli usal. In Karnataka they are called alsande kalu and used in the preparation of huli, a popular type of curry. In South Kanara district they are called as lathanay dha beeja and are cooked in spiced coconut paste to make a saucy curry or a dry coconut curry.  In Tamil Nadu, they are called karamani or thattapayaru and used in various recipes, including being boiled and made into a salad-like sundal (often during the Ganesh Chaturthi and Navratri festivals). In Andhra Pradesh they are known by the name alasandalu and are used for variety of recipes, most popularly for Vada. In Kerala, they are a part of the Sadhya dish, Olan.

In Vietnam, black-eyed peas are used in a sweet dessert called chè đậu trắng (black-eyed peas and sticky rice with coconut milk).

Europe
In Cyprus (φρέσκο λουβί (fresko luvi)), Greece (μαυρομάτικα) and Turkey (börülce salatası), blanched black-eyed peas are eaten as salad with a dressing of olive oil, salt, lemon juice, onions and garlic.

In Portugal, black-eyed peas are served with boiled cod and potatoes, with tuna, and in salads.

The Americas
North America
"Hoppin' John", made of black-eyed peas or field peas, rice, and pork, is a traditional dish of parts of the Southern United States.

Texas caviar, another traditional dish in the American South, is made from black-eyed peas marinated in vinaigrette-style dressing and chopped garlic.

South America
In Brazil's northeastern state of Bahia, especially in the city of Salvador, black-eyed peas (named "feijão fradinho" there) are used in a traditional street food of West African cuisine origin called acarajé. The beans are peeled and mashed, and the resulting paste is made into balls and deep fried in dendê. Acarajé is typically served split in half and stuffed with vatapá, caruru, diced green and red tomatoes, fried sun-dried shrimp and homemade hot sauce.

In the northern part of Colombia, they are used to prepare a fritter called buñuelo. The beans are immersed in water for a few hours to loosen their skins and soften them. The skins are then removed either by hand or with the help of a manual grinder. Once the skins are removed, the bean is ground or blended, and eggs are added, which produces a soft mix. The mix is fried in hot oil. It makes a nutritious breakfast meal.

In Guyana, South America, and Trinidad and Tobago, it is one of the most popular type of beans cooked with rice, the main one being red kidney beans, also referred to as red beans. It is also cooked as a snack or appetizer on its own. On New Year's Eve (referred to as Old Year's Night in Guyana and Suriname), families cook a traditional dish called cook-up rice. The dish comprises rice, black-eyed peas, and other peas and a variety of meats cooked in coconut milk and seasonings. According to tradition, cook-up rice should be the first thing consumed in the New Year for good luck. Cook-up rice is also made as an everyday dish.

Nutrition

One 100 g serving of cooked black-eyed peas contains  of food energy and is an excellent source of folate and a good source of thiamine, iron, magnesium, manganese, phosphorus, and zinc. The legume is also a good source of dietary fiber (6.5 g per 100 g serving) and contains a moderate amount of numerous other vitamins and minerals (table).

See also

 Sea Island red pea
 Dixie Lee pea
 Adzuki bean
 Broad bean
 Chickpea
 Green bean
 Lentil
 List of diseases of the common bean
 Mung bean
 Organic beans
 Pulse (legume)

References

External links

 Plantnames.unimelb.edu.au Porcher Michel H. et al. 1995–2020, Sorting Vigna Names. Multilingual Multiscript Plant Name Database (M.M.P.N.D) – A Work in Progress. School of Agriculture and Food Systems. Faculty of Land & Food Resources.  The University of Melbourne. Australia.   (2005).
 Alternative Field Crops Manual: Cowpea

Crops originating from Asia
Cuisine of the Southern United States
Holiday foods
Edible legumes
Soul food
Vigna
Crops originating from Africa
Plant subspecies
African cuisine

Black-eyed pea


Mythimna es un género de heterocera de la familia Noctuidae. Algunas especies son plagas de la agricultura.

Especies

Referencias

Enlaces externos

 BOLD Systems

Mythimna