Hacı Topal Osman Ağa, (d. 1883, Giresun - ö. 2 Nisan 1923, Ankara), Kurtuluş Savaşı'nda Doğu Karadeniz'de faaliyet gösteren mahallî milis güçlerinin reisi ve muhafız taburu komutanı.

Gazi Mustafa Kemal Paşa'nın Giresunlular'dan oluşan muhafız kıtasının komutanıdır. Kurtuluş Savaşı'nda yararlıklar göstermiş, 1923'te Trabzon Mebusu Ali Şükrü Bey cinayetinin azmettiricisi olduğuna karar verilince hakkında tutuklama emri verildi. Çıkan çatışmalarda yaralı olarak ele geçirilmiş ancak İsmail Hakkı Tekçe tarafından başı gövdesinden ayrılmak suretiyle kesilerek öldürülmüştür.

Hayatı
1883 yılında Giresun'da dünyaya geldi. Çepniler'dendir. Babası fındık tüccarı Feridûnzâde Hacı Mehmet Efendi'dir. Gençliğinde aile işlerine yardımcı oldu, bir kereste fabrikasına ortak oldu; evlendi ve iki oğlu oldu. Babası askerlik bedelini ödemesine rağmen gönüllü birlik oluşturarak savaşa katıldı. Savaşta göstermiş olduğu başarılarından dolayı yarbaylık rütbesine kadar yükseldi.

Balkan Harbi'nde Osmanlı Ordusu'na gönüllü olarak katıldı. Çatalca cephesinde savaştı. Bu savaş sırasında sağ diz kapağından yaralandı, topal kaldı ve böylece Topal lakabını edindi.

Eşkıyalık faaliyetleri
Giresun Reji Müdürü Nakiyüddün Efendi, 15 Ocak 1922'de Mustafa Kemal Paşa'ya yazdığı mektupta Balkan Savaşları'nda bir ayağını din ve millet uğruna feda ettiğini ileri süren Osman'ın I. Dünya Savaşı sırasında Ayvasıl köyü ihtiyar heyetinden elde ettiği sahte mazbatayla askerlikten atılmış Yüzbaşı Niyazi Efendi ile birlikte ordudan aldığı buğdayları Panço adındaki bir Rum ile birlikte 100 bin liralık sahte bir mazbata ile Giresun Nokta Kumandanlığı'na satarak halk ve devleti dolandırdığını, Rum ve Müslümanlar'ın arazilerini gasp ederek kendi ve akrabaları arasında pay ettiğini, belediye reisi iken Müdafâ-î Hukuk Riyaseti'ni de ele geçirerek kendi menfaatlerini korumak için millî mücadeleye katıldığını, Koçgiri'den ganimet olarak 60 bin lira değerindeki sığır ve koyunu gasp ederek Giresun'a getirdiğini, başkasının kente kasaplık hayvan sokmasını da engelleyerek fahiş fiyattan para kazandığını, kardeşiyle birlikte hükûmetin kentte banka kurmasını engellediğini, 30 bin liraya mal olan bir kereste fabrikasını 1500 altına aldığı gibi çeşitli kötülüklerini anlatmıştır.

Topal Osman, Giresun Belediye Reisi Dizdarzâde Eşref Bey'in sağlık gerekçesiyle görevi iâde etmesi üzerine yasal bir yetkisi olmadan ve kimseye danışmadan kendisini belediye reisi ilan etti. Topal Osman'ın yıldızını parlatan olay, 8 Mayıs 1919'da Giresun iskelesine demirleyen Yunan Kızılhaç gemisi Yanya'yı Giresunlu Rumlar'ın sevinçle karşılaması ve Yunan uyruklu bir marangoz olan Karaoğlan Panayot'un Giresun'daki Rum okuluna Yunan bayrağı çekmesinden sonra gelişmiştir. İnzibat subayı Sırrı Bey, bayrağı sözlü uyarıyla indirtmeyi başaramayınca Topal Osman çağrılmış, bayrağı o indirmiş, marangozu da öldürmüştür.. Bu olay sayesinde Osman, yerel eşraf, hükûmet yetkilileri ve Rumlar'a gözdağı vermeyi başararak bölgede dikkate alınması gereken birisi olduğu izlenimini vermiştir. I. Dünya Savaşı öncesinde Giresun'da etrafında topladığı kanun kaçakları ile Laz Alayları adı da verilen grubu kurarak eşkıyalık yaptı. Tarih sahnesine ilk çıkışı, I. Dünya Savaşı başladıktan sonra Giresun'dan topladığı yaklaşık 100 kişilik çeteyle Trabzon hapishanesinin kapısını açtırması ve 150 mahkûmu çetesine ilave etmesiyle oldu.

Nisan 1916'da Borçka'da Ruslar'a karşı savaşan Türk ordusuna katıldı.

Savaştan sonra memleketine dönüp Giresun ve Samsun havalisinde Pontus çeteleri ile uğraştı ve bu konuda pek çok başarı elde etti. Mondros Mütarekesi'nin imzalanmasından sonra kendisini kimseye danışmadan Giresun belediye başkanı ilan etti.

Yukarıdaki gibi hakkında olumsuz yazılanların hepsinin birer iftira olduğu, Tarihçi Yazar Ümit Doğan'ın "Topal Osman" adlı araştırma eserinde belgeleri ile ıspatlanmıştır.

İstanbul'da kurulan Divan-ı Harp mahkemesi, savaşta işlediği suçlar nedeniyle hemen yakalanması ve İstanbul'a getirilmesine karar verdi. Bunun üzerine adamları ile birlikte Şebinkarahisar'da saklandı, civardaki Rum köylerine baskınlar yaptı. Muhafaza-i Hukuk-u Milliye Cemiyeti'''nin Giresun Şubesini kurdu ve ilk başkanı oldu.

19 Mayıs 1919'da Osmanlı Devleti'nin ordu müfettişi olarak Samsun'a gelen Mustafa Kemal Paşa'nın görevlerinden birisi, Topal Osman'ı ve çetesini yakalayıp etkisiz hale getirmekti. Kimi kaynaklara göre Topal Osman, Mustafa Kemal Paşa ile 29 Mayıs 1919'da Havza'da gizlice görüştü. Mustafa Kemal Paşa, onu hareketlerinde serbest bıraktı ve bu gizli buluşmadan sonra Topal Osman Ağa, ondan aldığı emirler doğrultusunda hareket etti.

Hakkındaki tutuklama kararı 8 Temmuz 1919'da Padişah VI. Mehmed Vahdettin tarafından kaldırıldı. Giresun'a dönen Topal Osman Ağa, tekrar Giresun belediye reisliği makamına oturdu. Şubat 1920'de yayımlamaya başladığı Gedikkaya gazetesinde başkalarına yazdırdığı sert makalelerin altına imzasını koyarak millî mücadeleye basın yoluyla destek vermeye çalıştı. Giresun Askerlik Şubesi Başkanı Hüseyin Avni Alpaslan ve Jandarma Komutanı Hamdi Bey ile anlaşarak Giresun gençlerinden oluşan gönüllü bir birlik kurdu.

Eylül 1920'de Ermeni Harekatı'nı bastırmak üzere Kâzım Karabekir'in 15'inci Kolordusu emrine gönüllü taburu gönderdi. Tabur, dört ay boyunca Karabekir'in komutasında kaldı.

 Giresun Gönüllü Maiyet Müfrezesi
Topal Osman, Millî Mücadele'nin önderi olan Mustafa Kemal Paşa'nın daveti üzerine 12 Kasım 1920'de yakın adamları ile birlikte Ankara'ya geldi. Başta Mustafa Kemal Paşa olmak üzere Çankaya'yı ve Büyük Millet Meclisi adıyla kurulan Türk parlamentosunu korumakla görevlendirildi. Komutanlığını üstlendiği muhafız birliğine meclise silah ve mühimmatlarıyla birlikte girme ve oturumları dinleme ayrıcalığı verildi. Tamamı Giresunlulardan oluşan 10 kişilik birliğin sayısı zamanla 250'ye kadar yükseldi. Bu birliğe Giresun Gönüllü Maiyet Müfrezesi adı verilmiştir.

 42. ve 47. Giresun Gönüllüleri Alayları
Topal Osman, Ankara'dan aldığı emir üzerine 1921'de muhafız birliğinin komutasını Gümüşreisoğlu Mustafa Kaptan'a bırakarak Giresun'a gitti; gönüllülerden oluşan 42 ve 47. alayları oluşturdu.  Gönüllülerden oluşan bu alaylar, Mart 1921'de Koçgiri İsyanı'nın bastırılmasında da görev aldı.

Sakarya Meydan Muharebesi sırasında 47. Alay'ı komuta etti. Savaşta, 2000 kişiden oluşan ve Hüseyin Avni Bey tarafından komuta edilen 42. Alay'ın tamamına yakını hayatını kaybetti; 47. Alay'dan ise 285 kişi sağ kaldı.

Topal Osman Ağa, Sakarya Meydan Muharebesi'nden sonra mevcudu takviye edilen 47. Alay'ın komutanı olarak Büyük Taarruz'a katıldı.  Zaferden sonra yarbay rütbesi ve istiklal madalyası ile onurlandırıldı. 21 Aralık 1922'de döndüğü memleketi Giresun'da büyük bir coşku ile karşılandı.

Büyük Taarruz'dan sonra Ankara'da Ayrancı civarında kendisine tahsis edilen Papaz'ın Bağı denilen mevkide yaşamını sürdürdü. Özel Muhafız Alayı'nın komutanı olarak görevine devam etti.

 Ali Şükrü Bey cinayeti

Topal Osman, 27 Mart 1923 tarihinde Ankara'da aniden ortadan kaybolan milletvekili Ali Şükrü Bey'in öldürülmesinden sorumlu tutuldu. Yardımcısı Mustafa Kaptan, Ali Şükrü Bey'in yemek bahanesiyle Topal Osman'ın Samanpazarı'ndaki evine götürüldüğünü, burada Topal Osman ve sekiz adamı tarafından kementle boğulduğunu itiraf etti. Ceset, 1 Nisan'da Çankaya sırtlarında Mühye köyü civarında bulunduktan sonra hakkında yakalama emri çıkarıldı. Adamları ile Çankaya Köşkü'ne sığınmak isteyen Topal Osman, bir saldırı geleceği öngörüsüyle köşkten ayrılıp Başbakan Rauf Bey'in dairesine geçmiş olan Mustafa Kemal'i köşkte bulamadı Topal Osman'ın öfke ile kapıyı kırıp içeri girmesi ve önüne geleni parçalaması olayı tarihe Çankaya Köşkü Baskını olarak geçti. Olayın şahitlerinden biri olan, Latife Hanım'ın kız kardeşi Vecihe İlmen, o gün yaşanılanları şu şekilde anlatmıştı: "Milli Mücadele'nin lideri tehdit altındaydı. Kısa bir tartışma yaşandı. Önemli olan Mustafa Kemal Paşa'nın yaşamıydı. Ona bir şey olursa zaten hiçbiri hayatta kalamazdı. Dışarıdakilerle pazarlık başladı. Adet olduğu üzere, 'Kadınlar ve çocuklar önden çıksın' dediler. Plan şuydu: Mustafa Kemal Paşa kılık değiştirerek kadınlar ve çocuklarla birlikte dışarı çıkacaktı. Fakat evin içinde de birilerinin kalması gerekiyordu. Latife muhafızlarla birlikte evde kalmaktan yanaydı. 'Ben onları oyalarım' diyordu. Mustafa Kemal Paşa önce şiddetle itiraz etti. Ancak Latife'nin inadını bilirdi. Vecihe bir çarşaf buldu getirdi. Mustafa Kemal çarşafı giydi, baldızı Vecihe ve hizmetkár kadınlarla birlikte dışarı çıktı.

Latife de bu arada onun kalpağını kafasına takmıştı. Erlerden birine, 'Mutfaktaki portakal sandıklarını getir' dedi. Sandıkları pencerelerin önüne dizdiler. Evde ışıklar yanıyor ve bahçeden bakıldığında içerdekiler fark ediliyordu. Boyunun kısalığı dışarıdan fark edilmemeliydi. Latife, portakal sandıkları üzerinde bir ileri bir geri yürüyor, dışarıdan gelen habercilerle iletilen mesajları evde Mustafa Kemal varmış gibi alıp cevap veriyordu. Ölüm tehdidi altında çeteyi oyalamayı sürdürüyordu. O sırada Mustafa Kemal, Topal Osman'a karşı yürütülecek harekátı planlıyordu. Sonunda Topal Osman'ın adamları eve kurşun yağdırmaya başladılar. Ardından eve girdiler. Mustafa Kemal'in gittiğini anlayınca çılgına dönüp ne buldularsa parçaladılar. Onların aradığı Mustafa Kemal'di. Ama ellerinden kaçırmışlardı. O sırada Topal Osman çetesi muhafız taburu tarafından sarıldı. Latife'ye zarar vermeye zamanları kalmamıştı."Yeni kurulan muhafız birliği tarafından 1 Nisan 1923 gecesi Papazın Bağı'ndaki evinde kıstırılan Topal Osman Ağa ve adamları, bütün gece çatıştı. Topal Osman, yaralı olarak ele geçirildi

 Öldürülmesi
Papazın Bağı'ndaki baskından yaralı olarak ele geçirilmiş ancak İsmail Hakkı Tekçe tarafından başı gövdesinden ayrılmak suretiyle kesilerek öldürülmüştür ve bilahare Çankaya yakınlarına gömülmüştür.

Meclis'te Ali Şükrü Bey'in katilinin yakalanarak Ulus Meydanı'nda idam edilmesi kararı oy birliği ile alınınca başından asılması mümkün olamayınca ceset mezardan çıkarılmış, Meclis'in kapısında, ayağından asılmıştır. Cenazesi, daha sonra kardeşlerinin Atatürk'ten ricası üzerine Giresun'a nakledildi ve Kurban Dede mezarının yanında Giresun Kalesi'ne defnedildi. Naaşı, Atatürk'ün Giresun'u ziyaretinde verdiği emir üzerine 1925 yılında kalenin en yüksek tepesinde yaptırılan anıt mezara nakledilmiştir.

Balkan Harbi'nde Osmanlı ordusuna gönüllü olarak katıldı, Çatalca cephesinde savaştı. Bu savaş sırasında sağ diz kapağından yaralandı, topal kaldı ve "Topal" lakabını böylece edindi.

Gerçekleştirmek istediği hac ziyaretini yapamadan öldüğü için, kendisine bedel, silah arkadaşı Kurdoğlu Hacı Hafız Mustafa hacca gönderilmiş ve böylece ölümünden sonra yakınları tarafından Hacı Osman Ağa olarak da anılmaya başladı.

 Hakkında yazılanlar
 Mustafa Kemal'in Muhafız Komutanı Giresunlu Osman Ağa, Sercan Yılmaz, Cinius Yayınları, İstanbul, 2017
 Mustafa Kemal'in Muhafızı Topal Osman, Ümit Doğan, Ankara 2014, Kripto Yayınları
 Topal Osman, Seyfullah Çiçek, Arı Sanat Yayınevi, 2011, ISBN 9789944742269
 Müdafaa-i Hukuk ve İstiklal Harbi Tarihinde Giresun, Osman Fikret Topallı, Serander Yayınları, 2011, ISBN 9789944374385
 Mangal Yürekli Adam: Topal Osman, Rıza Nur, Örgün Yayınevi, 2010, ISBN 9789757651833
 Millî Mücadele Kahramanı Giresunlu Osman Ağa, Süleyman Beyoğlu, Bengi Kitap Yayın, 2009, ISBN 9789944049146
 Giresunlu Fedailerle Konuştum Onlar da Çılgındı, Erden Menteşeoğlu, 2008
 Topal Osman Ağa, Teoman Alpaslan, Kum Saati Yayıncılık, 2007, ISBN 9789759179410
 Topal Osman Olayı, Cemal Şener, Etik Yayınları, 2005, ISBN 9789758565191
 Topal Osman Olayı, Rıza Nur, İşaret Yayınları, 1993, ISBN 9753500319
 Yakın Tarihimizde Osman Ağa ve Giresunlular , Erden Menteşeoğlu,  YeşilGiresun Matbaası, 1997
 Osman Ağa, Erden Menteşeoğlu, YeşilGiresun Matbaası, 1991
 Osman Ağa ve Giresun Uşakları Konuşuyor, M. Şakir Sarıbayraktaroğlu, Kardeş Matbaası, 1975
 Atatürk'ün Muhafızı Topal Osman, Ömer Sami Coşar, Harman Yayınları, 1971

 Hakkındaki filmler
 Topal Osman, 1966
 Atatürk'ün Fedaisi Topal Osman: Cumhuriyete Giden Yol'', Yönetmen: Atilla Akarsu, 2013

Hakkındaki Türküler
 'Topal Osman Ağa' Dinle
 'Topal Osman Ağıt' Dinle
 'İşimiz Var Topal Osman'dan Yarım Kalan' Dinle
 'Topal Osman Destanı' Dinle

Kaynakça

Türk yarbaylar
1883 doğumlular
1923 yılında ölenler
Giresun doğumlular
Ankara'da ölenler
Ermeni Kırımı ile suçlananlar
Rum Kırımı
Kurtuluş Savaşı'nda milisler
Giresun belediye başkanları
20. yüzyılda Osmanlılar
Balkan Savaşları'nda Osmanlı askerleri
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlılar
Kırmızı şeritli İstiklâl Madalyası sahipleri
Çatışmada ölen Osmanlılar
Çatışmada ölen Türkler
Koçgiri İsyanı'nda kişiler

Topal Osman


Die Bürgermeisterei Aremberg war eine von zunächst fünf, später sechs preußischen Bürgermeistereien, in welche sich der 1816 gebildete Kreis Adenau im Regierungsbezirk Koblenz (damals "Regierungsbezirk Coblenz") verwaltungsmäßig gliederte. Von 1822 an gehörte der Regierungsbezirk Koblenz, damit auch die Bürgermeisterei Aremberg, zu der in dem Jahr neu gebildeten Rheinprovinz. Der Verwaltung der Bürgermeisterei unterstanden zwanzig Gemeinden. Weil der Sitz des Bürgermeistereiamtes im Ort Antweiler lag, war auch die Bezeichnung Bürgermeisterei Antweiler im Gebrauch.

Ende 1927 wurden alle Landbürgermeistereien in der Rheinprovinz in Ämter umbenannt. 1932 wurde der Kreis Adenau aufgelöst und die Ämter und Gemeinden den Nachbarkreisen zugewiesen. Die vorherige Bürgermeisterei Aremberg wurde dem Kreis Ahrweiler zugeordnet und trug zu dem Zeitpunkt bereits die neue Bezeichnung Amt Antweiler. Aus dem Amt Antweiler entstand 1968 die Verbandsgemeinde Antweiler, die 1970 aufgelöst wurde. Die zugehörigen Gemeinden, mit Ausnahme von Nohn, kamen zur Verbandsgemeinde Adenau.

Gemeinden und zugehörende Ortschaften
Zur Bürgermeisterei Aremberg gehörten folgende Gemeinden (Stand 1885; Schreibweise der Ortschaften angepasst):
 Antweiler
 Aremberg mit den Wohnplätzen Lenzenhof und Forsthaus Gierscheid
 Barweiler mit der Barweiler Mühle und der Kottenborner Mühle
 Bauler mit der Bauler Mühle
 Blindert mit den Weilern Bröhlingen und Marthel, seit 1970 Ortsteil von Hümmel
 Dankerath
 Dorsel mit den Wohnplätzen Dorseler Mühle und Stahlhütte
 Eichenbach mit den Weilern Frohnhoven und Masholderhof
 Hoffeld
 Hümmel mit dem Weiler Falkenberg
 Müsch mit der Müscher Mühle
 Nohn mit der Nohner Mühle
 Ohlenhard
 Pitscheid mit dem Weiler Heistert und der Pittscheider Mühle, seit 1970 Ortsteil von Hümmel
 Pomster mit den Wohnplätzen Kirmutscheidermühle und Mandelmühle
 Senscheid
 Trierscheid
 Wershofen mit vier Mühlen und zwei einzeln stehenden Höfen
 Wiesemscheid
 Wirft mit dem Weiler Kirmutscheid und dem Dreimüllerhof

Geschichte
Die Gemeinden im Bürgermeistereibezirk Aremberg gehörten vom Mittelalter an bis zum Ende des 18. Jahrhunderts zu vier verschiedenen Territorien: zum Herzogtum Arenberg, zu Kurköln, Kurtrier und zum Herzogtum Jülich. Im Jahr 1794 hatten französische Revolutionstruppen das Linke Rheinufer besetzt. Unter der französischen Verwaltung gehörte das Gebiet zum Arrondissement Bonn (Kanton Adenau), das dem Rhein-Mosel-Departement zugeordnet war.

Bürgermeisterei Aremberg
Nach den auf dem Wiener Kongress geschlossenen Verträgen kam das Rheinland, damit auch das vorherige Herzogtum Arenberg und die umliegenden Dörfer, 1815 zum Königreich Preußen. Unter der preußischen Verwaltung wurden 1816 Regierungsbezirke, Kreise und Bürgermeistereien sowie zugehörige Gemeinden gebildet. Die Bürgermeisterei Aremberg gehörte zum Kreis Adenau im Regierungsbezirk Coblenz und von 1822 an zur damals neu gebildeten Rheinprovinz.

Der Sitz des Bürgermeistereiamtes war in Antweiler, deswegen war auch die Bezeichnung "Bürgermeisterei Antweiler" im Gebrauch. Die Bürgermeistereien in der Rheinprovinz trugen in der Regel den Namen des Ortes, an denen der Amtssitz war bzw. der Bürgermeister hatte seine Wohnung am Amtssitz zu nehmen. Am 7. Oktober 1820 wurde von der Bezirksregierung zu Coblenz die Genehmigung erteilt, dass der Bürgermeister von Aremberg seinen Wohnsitz in Antweiler haben könne, dass aber die Bezeichnung "Bürgermeisterei Aremberg" zu führen sei. Auch über 100 Jahre später war, nach einem Adressbuch aus dem Jahr 1926, die offizielle Bezeichnung noch "Bürgermeisterei Aremberg" und der Amtssitz in Antweiler. Auch der Gebietsstand und die Gemeindezuordnung blieb bis dahin unverändert.

Amt Antweiler
Ende 1927 wurden alle Landbürgermeistereien in der Rheinprovinz in Ämter umbenannt. Etwa in dieser Zeit erfolgte auch die Umbenennung nach dem Sitzort in "Amt Antweiler". Aufgrund der "Verordnung über die Neugliederung der Landkreise" vom 1. August 1932 wurde der Kreis Adenau zum 30. September 1932 aufgelöst. Das Amt Antweiler wurde dem Kreis Ahrweiler zugeordnet. Aus dem Amt Antweiler entstand 1968 die Verbandsgemeinde Antweiler, die 1970 in der Verbandsgemeinde Adenau aufging.

Vorherige Zugehörigkeiten
Die nachfolgende Tabelle ermöglicht einen Überblick über die vorherigen Zugehörigkeiten der Gemeinden der Bürgermeisterei Aremberg:

Statistiken
Nach der Topographisch-Statistischen Beschreibung der Königlich Preußischen Rheinprovinzen aus dem Jahr 1830 gehörten zur Bürgermeisterei Aremberg der Flecken Aremberg, sieben Dörfer, 17 Weiler, vier einzeln stehende Höfe und sieben Mühlen. Im Jahr 1817 wurden insgesamt 3.969 Einwohner gezählt; 1828 waren es 3.977 Einwohner, darunter 1.989 männliche und 1.988 weibliche; 3.967 der Einwohner gehörten dem katholischen und 10 dem evangelischen Glauben an.

Weitere Details entstammen dem "Gemeindelexikon für das Königreich Preußen" aus dem Jahr 1888, das auf den Ergebnissen der Volkszählung vom 1. Dezember 1885 basiert. Im Verwaltungsgebiet der Bürgermeisterei Aremberg lebten insgesamt 3.946 Einwohner in 899 Häusern und 867 Haushalten; 1.993 der Einwohner waren männlich und 1.973 weiblich. Bezüglich der Religionszugehörigkeit waren 3.936 katholisch und 10 evangelisch.

1885 betrug die Gesamtfläche der zur Bürgermeisterei gehörigen Gemeinden 11.906 Hektar, davon waren 3.388 Hektar Ackerland, 904 Hektar Wiesen und 4.596 Hektar Wald.

Einzelnachweise

Aremberg
Geschichte (Landkreis Ahrweiler)
Geschichte der Eifel
Aremberg

Bürgermeisterei Aremberg


Crkva sv. Dominika, zaštićeno kulturno dobro u Šibeniku.

Opis dobra
Crkva sv. Dominika je jednobrodna građevina pseudogotičkog stila sagrađena početkom 20. st. na mjestu ranije crkvice iz 14/15. st., koja je bila u sklopu nekadašnjeg samostana sv. Dominika. Stradala je prilikom eksplozije barutane na tvrđavi sv. Mihovila. Crkva je nepravilno orijentirana, svetištem prema sjeveru. Ostaci renesansnih otvora vidljivi su na sjevernoj fasadi crkve. Glavni renesansni portal crkve s visokim reljefom Sv. Dominika premješten je na zapadnu fasadu. Crkva je građena od kamena. U crkvi se nalazi vrijedna zbirka baroknih slika, barokni drveni pozlaćeni oltari i orgulje s početka 19. stoljeća.

Zaštita
Pod oznakom Z-2035 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao sakralna graditeljska baština.

Izvori

Katoličke crkve u Šibeniku
Zaštićene sakralne građevine u Šibensko-kninskoj županiji

Crkva sv. Dominika u Šibeniku


Detroit Red Wings er íshokkí lið frá Detroit í Bandaríkjunum. Liðið leikur í National Hockey League.

Heimildir
 heimasíða.
Íþróttalið frá Detroit
Bandarísk Íshokkífélög
NHL

Detroit Red Wings


2022 ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙලේ කොටසක් ලෙස පිරිමි ක්‍රිකට් ඉසව්වක් 2023 සැප්තැම්බර් 27 සිට ඔක්තෝබර් 7 දක්වා චීනයේ හැංෂු හිදී පැවැත්වේ. මෙම ඉසව්ව සඳහා කණ්ඩායම් 14ක් තරඟ වදින අතර, සහභාගී වන කණ්ඩායම් 2023 ජුනි 1 වන විට ඔවුන්ගේ වි20ජා ශ්‍රේණිගත කිරීම් අනුව ශ්‍රේණිගත කර ඇත. ඇෆ්ගනිස්ථානය, බංගලාදේශය, ඉන්දියාව, පකිස්ථානය හා ශ්‍රී ලංකාව මූලික වටයට තරග නොවැදී අර්ධ අවසන් පූර්ව වටයට සුදුසුකම් ලබා ඇත.

මෙම තරගාවලියේ සියළු තරග වි20 ජාත්‍යන්තර තරග ලෙස නම් කර ඇති නමුත් 2023 ලෝක කුසලාන තරගාවලියට ඇෆ්ගනිස්ථානය, බංගලාදේශය, ඉන්දියාව, පකිස්ථානය හා ශ්‍රී ලංකාව හි ජාතික කණ්ඩායම් සහභාගී ඇති හෙයින් ඔවුන්ගේ දෙවන පෙළ කණ්ඩායම් මේ සදහා නම් කර ඇත. අනෙකුත් රටවල ජාතික කණ්ඩායම් සහභාගී වේ.

සංචිත

කණ්ඩායම් අදියර

ඒ කාණ්ඩය

ලකුණු වගුව

තරග

බී කාණ්ඩය

ලකුණු වගුව

තරග

සී කාණ්ඩය

ලකුණු වගුව

තරග

පිළිමළුන් පිටුදැකීමේ අදියර
පිළිමළුන් පිටුදැකීමේ අදියර සඳහා කණ්ඩායම් සුදුසුකම් ලබා ඇත

වරහන

අර්ධ අවසන් පූර්ව වටය

අර්ධ අවසන් පූර්ව වටය

ලෝකඩ පදක්කම් තරගය

රන් පදක්කම් තරගය

මේකත් බලන්න

 2022 ආසියානු ක්‍රීඩා - ක්‍රිකට් කාන්තා තරඟාවලිය

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

 ESPNcricinfo හි ශ්‍රේණි නිවස

2022 ආසියානු ක්‍රීඩා - ක්‍රිකට් පිරිමි තරඟාවලිය


Sportsradio (eller sportstaleradio) er et radioformat udviklet udelukkende til diskussion og broadcasting af sportsbegivenheder.

Radio

Sportsradio


لمياء قد تشير إلى:

 لمياء (اسم)، اسم علم مؤنث
 لمياء (ممثلة)، ممثلة بحرينية
 لمياء طارق، ممثلة مصرية تعيش في الكويت

لمياء (توضيح)


بلدية باراتشين ديل هويو ، هي إحدى بلديات مقاطعة قونكة إحدى مقاطعات إسبانيا، والتي تقع في منطقة قشتالة لا منتشا وسط البلاد، والمائلة لجهة الشرق من إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 106 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

أماكن مأهولة في قونكة
بلديات قونكة

باراتشين ديل هويو


Josip Elez (født 25. april 1994) er en kroatisk fodboldspiller, der optræder som forsvarsspiller i HNK Rijeka, hvortil han kom i sommeren 2016 fra italienske S.S. Lazio.

I perioden 2015-16 var han udlånt til AGF  fra Lazio.

Han har tidligere spillet i kroatiske HNK Hajduk Split. Elez har spillet nogle kampe på de kroatiske ungdomslandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Spillerprofil på agf.dk

Fodboldspillere fra Kroatien
Fodboldspillere fra AGF

Josip Elez


Agrilus volucer é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, 1897.

Referências

volucer

Agrilus volucer


Arheološko nalazište nalazi se u Škripu na Braču.

Opis
Na prostoru Velog Škripa vidljiv je perimetar gradinskog obrambenog zida građen velikim blokovima od kaštela Radojkovića i ruba groblja na zapadu, preko litice na jugu, na istoku bedem zatvara plato brežuljka do sačuvanih vrata (Vratca) dok se na sjeveru sporadično pojavljuje u vrtovima. Na groblju je pronađena antička arhitektura i tragovi Kibelina hrama, a pod kulom Radojković su ostaci monumentalnog antičkog mauzoleja ili kule. U središtu Škripa i po kućama sačuvano je više kasnoantičkih sarkofaga.

Zaštita
Pod oznakom RSTI-0649 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština".

Izvori

Škrip
Škrip
Škrip

Arheološko nalazište u Škripu


Ciudad Tecún Umán es una ciudad guatemalteca perteneciente al Departamento de San Marcos, en el extremo occidental en la frontera con México, está localizada a orillas del río Suchiate que la separa de la ciudad mexicana de Ciudad Hidalgo. Es la cabecera del Municipio de Ayutla. Cuenta con el puente Rodolfo Robles y con otro puente para el ferrocarril que cruzan el río y llevan a Ciudad Hidalgo, en Chiapas, México.

Historia
La actual Ciudad de Tecún Umán, fue fundada por don Juan Carlos Josué Turcios o mejor conocido como "don Plati" o como sus allegados le decían con cariño "don Puffy", ciudad con poblado de origen prehispánico al cual lo conocían los Kichés como "Ayutekat" o lugar acuoso de la costa de Petatayub, habitado por indígenas mexicanos que llegaron del Valle de México. Fue en tiempos del Virreinato, Cabecera del Curato de Soconusco y en 1824 pasó a ser Aldea del Municipio de Mariscal (Soconusco), por arreglos limítrofes que se hacen en 1882 durante la Administración del General Justo Rufino Barrios, pasó a ser municipio del Departamento de San Marcos, Guatemala con la denominación de Puerto Fluvial de Ayutla, y habitantes mexicanos de ella que no quisieron perder su nacionalidad resolvieron cruzar el río y establecer una nueva población en México, lo cual provocó una baja en su población, perdiendo su calidad municipal e integrándose como Aldea del Municipio de Catarina. En 1928 se procede a repoblarlo con fuerzas militares, creándose la Capitanía del Puerto Fluvial de Ayutla, que recobra su calidad municipal, llegando poco después los empleados de Aduanas y los Trabajadores de migración, fue aumentando la población que en 1949 cobra fama por ser el lugar donde se gestó la revuelta del Doctor Adolfo Trangay, para derrocar al Gobierno del Doctor Juan José Arévalo Bermejo.

El 23 de febrero de 1960 por Decreto Presidencial, la Cabecera Municipal cambia de nombre por el de Ciudad Tecún Umán, conservándose el nombre geográfico del Municipio de Ayutla. En 1974 se inaugura el Puente Internacional «Dr. Rodolfo Robles» sobre el río Suchiate; esta obra hace superpoblar a la región pues constituye la puerta de ingreso del turismo de Norteamérica y de la constante emigración hacia los Estados Unidos de salvadoreños, hondureños, nicaragüenses y demás centroamericanos que durante su corta o larga estancia en la ciudad, forman la población flotante con todos sus desaciertos. También Ciudad Tecún Umán se ha convertido en Mercado de primer orden, debido a la industrialización de México que tiene que surtirse aquí de artículos de primera necesidad.

Actualidad

Actualmente, Ciudad Tecún Umán es el principal punto fronterizo entre Guatemala y México. La zona representa una frontera porosa, la circulación en el área colindante con el río Suchiate es prácticamente libre pero la seguridad incrementa en las carreteras y caminos conforme se adentran en territorio mexicano. Los ríos y caminos están fuertemente custodiados pero la migración ilegal sigue siendo alta.

Por la ciudad pasan mensualmente cientos de centroamericanos que emprenden un viaje, a veces sin retorno a Estados Unidos.

Referencias

Topónimos con nombres de líderes de Guatemala

Ciudad Tecún Umán


Hoya maxima, biljka iz porodice zimzelenovki i predstavnik potporodice svileničevki. Vazdazelena trajnica je čija je postojbina otok Celebes (Sulawesi)

Izvori

Svileničevke
Flora Sulawesa

Hoya maxima


Washington es una villa del distrito de Sunderland, en el condado de Tyne y Wear (Inglaterra). Según los datos publicados por Oficina Nacional de Estadística británica en el censo de 2001, Washington tiene una superficie de 13,05 km² y 53 388 habitantes (49,04% varones y 50,96% mujeres), con una densidad de población de 4091,03 hab/km². Hasta la creación de Tyne y Wear bajo la Ley de Gobierno Local de 1972, la localidad se encontraba en el condado histórico de Durham.

Referencias

Enlaces externos

Washington (Tyne y Wear)

Washington (Tyne y Wear)


Agrilus macleayi é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Carter, 1924.

Referências

macleayi

Agrilus macleayi


ديلي لينكس (DiLe Linux اختصار لـ سطح المكتب Light Linux) هي عبارة عن توزيعة لينكس لأجهزة الكمبيوتر القديمة وذات الإمكانيات المحدودة.

معلومات عن التوزيعة
حتى الإصدار 0.6.1 من التوزيعة كانت مبنية على سلاك وير 7، ونواة لينكس 2.2.
و لكن بداية من الإصدار 0.7.0 تم بناء التوزيعة من الصفر أو ما يعرف بـ Linux From Scratch ، واعتماداً على النواة 220.127.116.11، وحزم سلاك وير (TGZ)، ولضمان خفة التوزيعة تم استخدام مكتبة يوسي ليبس عوضاً عن مكتبة مجموعة مترجمات جنو - وهما من المكتبات البرمجية الحرة -، والصدفة الافتراضية هي كورن شيل (Korn shell).

في الإصدار 0.8.0 تم استعمال مدير الحزم باكمان - وهو مدير الحزم الخاص بتوزيعة آرتش لينكس -، وتم استبدال متصفح الويب الأساسي بمتصفح أخر وهو نت سيرف وSkipstone.

البرامج المدمجة مع التوزيعة
تأتي التوزيعة مع عدد من البرامج الأساسية الخفيفة والتي تناسب الأجهزة ذات الموارد المحدودة، مثل محرر النصوص آبي ورد (AbiWord)، والحزمة المكتبية سياج (Siag Office)، ومتصفح الويب (NetSurf) و(Skipstone)، وعميل بريد إلكتروني (Mutt) و(Sylpheed).

وأيضاً تقدم توزيعة ديلي مخازن لتحميل البرامج من الإنترنت بكل سهولة وتسمى (deli32) تحتوي على البرامج التي تحتاج لذاكرة عشوائية (RAM) على الأقل 32 ميجا.

متطلبات التشغيل
كما ذكر سابقاً، توزيعة ديلي موجهه بشكل أساسي لأجهزة الكمبيوتر القديمة وذات الإمكانيات المحدودة، وتحتاج معالج من معمارية 386 أو أعلى، ولذاكرة عشوائية (RAM) على الأقل 32 ميجا - وقد تعمل على اقل من ذلك إذا تم عمل سواب جيد -، وتحتاج إلى حوالي 400 ميجا على القرص الصلب.

انظر أيضًا
ميني لينكس.

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للتوزيعة.
 صفحة التوزيعة على موقع ديسترو وتش.

مراجع

توزيعات لينكس خفيفة
توزيعات لينكس اندثرت
لينكس

ديلي لينوكس


Gara Newport (în ) este a treia cea mai aglomerată gară din Țara Galilor (după Cardiff Central și Cardiff Queen Street), situată în centrul orașului Newport. Se află la 215 km de Londra Paddington și este administrată de către Arriva Trains Wales. Companiile Great Western Railway și CrossCountry operează, de asemenea, o parte din serviciile care deservesc această gară. Intrarea principală în gară este situată pe Queensway. Gară a fost deschisă în 1850 de către compania South Wales Railway și a fost extinsă foarte mult în 1928.

Servicii
Gara Newport este deservită de trei companii feroviare: Arriva Trains Wales, CrossCountry și Great Western Railway.

Istorie
Gara actuală este formată din patru peroane numerotate de la 1 la 4 din partea de sud. La început, căile ferate aveau ecartament larg și existau două peroane pentru tranzit de 61 m și un peron terminus în capătul de est al peronului sudic. Tunelurile Hillfield de la vest de gară au fost săpate pe sub Stow Hill în 1840. După închiderea de gărilor Dock Street și Mill Street pentru pasageri în 1880, gara High Street a fost extinsă foarte mult și au fost adăugate două noi peroane de 250 m. Au fost instalate bretele pe aceste noi linii, împărțindu-le astfel în două. După alte modificări, s-a ajuns ca gara să aibă opt peroane.

În aprilie 1961 au fost introduse noi sisteme de semnalizare și au fost efectuate noi modificări la căile de rulare și peroane. Îndepărtarea ulterioară a bretelelor a creat o nouă combinație de peroane și a dus la renumerotarea acestora, care este folosită și astăzi.

Numele

Inițial numită Newport High Street, sufixul High Street a devenit inutil o dată cu închiderea gărilor Mill Street și Dock Street pentru traficul de mărfuri în 1960. Biletele și portalul National Rail folosesc sufixul "South Wales" pentru a diferenția această gară de omonima sa din Essex. În 2007, compania de regenerare urbană Newport Unlimited a propus ca gara să fie redenumită Newport City, dar sugestia nu s-a concretizat.

Note

Newport

Gara Newport


Hoya phyllura er fjölær jurt í vaxblómaættkvísl.  Útbreiðslan er á Borneó.

Tilvísanir

Vaxblómaættkvísl

Hoya phyllura


Trifluorura de clor este un compus inter-halogen cu formula chimică ClF3. Acest gaz incolor, otrăvitor, coroziv și extrem de reactiv se condensează la un lichid galben-verzui, forma în care este cel mai adesea vândut (presurizată la temperatura camerei). Compusul este în principal de interes ca o componentă a combustibililor pentru rachete, operațiunilor de curățare și gravare fără plasmă din industria semiconductorilor, în prelucrarea combustibilului din reactorul nuclear și alte operațiuni industriale.

Note

Fluoruri
Compuși ai clorului

Trifluorură de clor


රූකාන්ත ගුණතිලක ජනප්‍රිය කලාකරුවෙකි. ඔහු සිංහල ගායකයකි, ගීත රචකයෙකි, සංගීතඥයෙකි. රූකාන්ත  ඒකල ගායකයෙකු ලෙස තම ගායන වෘත්තීය ආරම්භ කළේ අසූව දශකයේ අග භාගයේදීය. ඔහුගේ ගීත ඇල්බම පිටපත් 10000 ක් පමණ ශ්‍රී ලංකාව තුළ අලෙවි වී ඇත.

ජීවිතය හා වෘත්තිය

මුල් අවධිය
රූකාන්ත ගුණතිලක කෑගල්ල ප්‍රදේශයේ මධ්‍යම පාන්තික පවුලක උපත ලැබීය. කුඩා කල සිටම ඔහු සංගීතයට දැඩි ලෙස ප්‍රිය කළේය . එහි ප්‍රතිපලයක් වශයෙන් ඔහුගේ දෙමාපියන් විසින් ඔහුව ප්‍රදේශයේ සංගීත ගුරුවරයකු වෙත යොමු කරන ලද්දේ ඕගනය වාදනය ඉගනීම පිණිසය.
එම ගුරුවරයා එතරම් මිත්‍රශීලි පුද්ගලයෙකු නොවූ බවත්, වාදනය පිණිස තම ඇඟිලි හරි හැටි භාවිතා නොකිරීම නිසා ඔහුට කිහිප වරක් දඬුවම් කල බවත් රූකාන්ත වරක් සම්මුඛ සාකච්ඡාවක දී පැවසුවේය. තවද, ගුරුවරයාට ඉගැන්වීමට අවශ්‍ය වූ රාමුව තුළ කොටු වීමට ද ඔහුට සිදුවූ බව ඔහුට අවබෝධ විය.
ඔහුගේ පාසල වූ මහනුවර ශාන්ත අන්තෝනි මහා විද්‍යාලයේදී ස්ටැන්ලි පීරිස්, සිරිල් බ්‍රවුන් වැනි ප්‍රවීන සංගීතවේදීන්ගෙන් සංගීතය හැදෑරීමේ අවස්ථාවද ඔහුට උදා විය.
වැඩි කල් නොගොස්ම රූකාන්ත ඔහුගේ සංගීත පාඩම් අතහැර දමා තමන්ගේම ශෛලියකට තමාගේම ගීත වාදනය කිරීම ඇරඹීය. එසේ කිරීමෙන් නව ගීත සමග අත්හද බැලීම් සිදු කිරීමේ අවස්ථාව ඔහුට උදා විය.

සංගීත ජීවිතය
1976 වර්ෂයේ සිට රූකාන්ත ගීත රචකයකු ලෙස තම වෘත්තීය කරගෙන ගියේය. 1985 වර්ෂයේදී ඔහුගේ නිර්මාණයක් වූ "බඹර පහස" නම් වූ ගීතය ගායනා කෙරීම සඳහා ගායකයකු සොයා ගැනීමට ඔහුට නොහැකි විය. නියමිත කාලය තුළ ගායකයකු සොයා ගැනීමට නොහැකි වූ බැවින් එම ගීතයට තමන්ගේම කටහඬ මුසු කරමින් ඔහු ගායකයකු ලෙස තම වෘත්තීය ආරම්භ කළේය.
1990 දශකයේ අග භාගයේදී ඔහුගේ "දිගන්තයේ" ගීතය "රේඩියෝ එක්ස්ප්‍රස්" (Radio Express) සමාගම විසින් නිෂ්පාදනය කරන ලද "වර්ල්ඩ් චර්ට් ෂෝ" (World Chart Show) ගීත දර්ශකයටද ඇතුලත් විය.  රූකාන්ත 1994 වර්ෂයේ තිරගත වූ "සප්ත කන්‍යා" චිත්‍රපටයේ "සුවඳ දැනී" ගීතයට  සහ 1995 වර්ෂයේ තිරගත වූ "චිට්ටි" චිත්‍රපටයේ "සියුමැලි රෝස මලේ" ගීතයට වසරේ හොඳම  චිත්‍රපට පසුබිම් ගායනය සඳහා වූ සම්මාන දිනා ගත්තේය.
ඔහු මෑත කාලයේදී පවත්වන ලද "සිරස සුපර් ස්ටාර්" තරගාවලියේ ප්‍රධාන විනිශ්චයකරුවකු ලෙසද කටයුතු කළේය. රූකාන්තගේ නවතම ඇල්බමය "මායිමේ ඉඳන්" ලෙස නම් කරන ලද අතර, 2005 අගෝස්තු මස 21 වැනි දින කොලඹ බණ්ඩාරනායක අනුස්මරණ ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණ ශාලාවේ පවත්වන ලද ඔවුන්ගේ "රූ සඳ රෑ " සංගීත ප්‍රසංගයේදී  එය නිකුත් කරන ලද්දේ ඔහුගේ බිරිඳ වන චන්ද්‍රලේකාගේ "මගේ ආදරේ" ඇල්බමය හා සමගාමීව ය.
රූකාන්ත විසින් මේ වන විට ගීත ඇල්බම 5ක් නිකුත් කරනු ලැබ ඇත. ඔහුගේ ප්‍රථම ඇල්බමය වූ "ආදර රේඛා" 1983 වර්ෂයේදී නිකුත් කරන ලදී. 1988 වර්ෂයේදී නිකුත් කරන ලද ඔහුගේ දෙවන ඇල්බමය වූ "බඹර පහස" ඇල්බමය පිටපත් 150,000 ඉක්මවා අලෙවි විය. 1992 වර්ෂයේදී නිකුත් කරනු ලැබූ ඔහුගේ තෙවන ඇල්බමය වූ "දිගන්තයේ" ඇල්බමය පිටපත් 100,000 ඉක්මවා අලෙවි විය. ඔහුගේ තෙවන ඇල්බමය වූ "චාරුක" 1997 වර්ෂයේදී නිකුත් කරන ලදී.

විවාහ ජීවිතය
රූකාන්ත විවාහ වී සිටින්නේ ප්‍රකට ගායිකාවක මෙන්ම රංගන ශිල්පිනියක්ද වන චන්ද්‍රලේකා පෙරේරා සමගය. ඔවුන්ගේ දියණියන් දෙදෙනාගෙන් වැඩිමහල් දියණිය රයිනි චාරුකා ගුණතිලක වන අතර බාල දියණියගේ නම වින්ඩි ය.

ඔහුගේ ආසන්නතම රූ සඳ රෑ ප්‍රසංග පවත්වන ලද්දේ 2005 හා 2006 වර්ෂවල දී ය. ඔහු විසින් පවත්වන ලද මහා සංගීත ප්‍රසංගයක් වන "රූකාන්ත චන්ද්‍රලේකා ලයිව් @ ස්ටේඩියම්" ප්‍රසංගය 2006 අගෝස්තු මස 14 වන දින කොළඹ සුගතදාස ගෘහස්ත ක්‍රීඩාංගනයේදී පවත්වන ලදී. මෙය S3 සංවිධානය මගින් සංවිධානය කරන ලද ප්‍රථම සංගීත ප්‍රසංගයයි. S3 යනු ප්‍රවීන නිලියක් හා නිරූපිකාවක් වන සංගීතා වීරරත්න, එම සංවිධානයේ ඉදිරි දැක්ම හා ප්‍රචාරණ කටයුතු බාර ප්‍රවීණ ව්‍යාපාරිකා සුධර්මා නෙතිකුමාර, සහ ලාංකීය විනෝදාත්මක ක්ෂේත්‍රයේ හොඳින් දන්නා නමක් වන ෂෙරීන් කුමාරතුංග යන අයගේ සුසංයෝගයෙන් ආරම්භ කරන ලද  සංවිධානයකි.

චරිත කතා
1959 උපත්

රූකාන්ත ගුණතිලක


Akkavak, Tunceli ilinin Mazgirt ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Yerleşimin eski ismi "Şilk" olup 1530 yılı tahririnde, Çemişgezek sancağının Mazgirt nahiyesine bağlı Şilk-i Süflā (Aşağı Şilk) ve Şilk-i Ulyā (Yukarı Şilk) olmak üzere iki ayrı köy bulunmaktaydı. Türkiye Cumhuriyeti kurulduğunda da Şilk ismiyle kayıtlarda yer alan köyün ismi 1959 yılında Dahiliye Vekaleti Vilayetler İdaresi Umum Müdürlüğü tarafından Akkavak olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren bu adla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.

Coğrafya
Tunceli il merkezine 54 km, Mazgirt ilçesine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Mazgirt belde ve köyleri

Akkavak, Mazgirt


Tofig Abbasov (en , né le  à Téhéran) est un journaliste, présentateur de télévision, chroniqueur politique pour AzTV, spécialisé en espace post-soviétique et Moyen-Orient .

Biographie
Né en 1959 à Téhéran en Iran. En 1977, après avoir obtenu son diplôme d'études secondaires à Bakou, il entre à la Faculté de journalisme de l'Université d'État de Bakou. Après avoir obtenu son diplôme en 1982, Il a travaillé comme éditeur, commentateur, rédacteur en chef, directeur de studio.

En 1993-1994, il était attaché de presse du président de l'Azerbaïdjan.

Distinctions
 Journaliste émérite d'Azerbaïdjan (2020)

Notes et références

Animateur azerbaïdjanais de télévision
Naissance à Téhéran
Naissance en décembre 1959

Tofig Abbasov


In chemistry, dialysis is the process of separating molecules in solution by the difference in their rates of diffusion through a semipermeable membrane, such as dialysis tubing.

Dialysis is a common laboratory technique that operates on the same principle as medical dialysis. In the context of life science research, the most common application of dialysis is for the removal of unwanted small molecules such as salts, reducing agents, or dyes from larger macromolecules such as proteins, DNA, or polysaccharides. Dialysis is also commonly used for buffer exchange and drug binding studies.

The concept of dialysis was introduced in 1861 by the Scottish chemist Thomas Graham. He used this technique to separate sucrose (small molecule) and gum Arabic solutes (large molecule) in aqueous solution. He called the diffusible solutes crystalloids and those that would not pass the membrane colloids.

From this concept dialysis can be defined as a spontaneous separation process of suspended colloidal particles from dissolved ions or molecules of small dimensions through a semi permeable membrane. Most common dialysis membrane are made of cellulose, modified cellulose or synthetic polymer (cellulose acetate or nitrocellulose).

Etymology
Dialysis derives from the Greek , 'through', and , 'to loosen'.

Principles
Dialysis is the process used to change the matrix of molecules in a sample by differentiating molecules by the classification of size. It relies on diffusion, which is the random, thermal movement of molecules in solution (Brownian motion) that leads to the net movement of molecules from an area of higher concentration to a lower concentration until equilibrium is reached. Due to the pore size of the membrane, large molecules in the sample cannot pass through the membrane, thereby restricting their diffusion from the sample chamber. By contrast, small molecules will freely diffuse across the membrane and obtain equilibrium across the entire solution volume, thereby changing the overall concentration of these molecules in the sample and dialysate (see dialysis figure at right).

Osmosis is another principle that makes dialysis work. During osmosis, fluid moves from areas of high water concentration to lower water concentration across a semi-permeable membrane until equilibrium. In dialysis, excess fluid moves from sample to the dialysate through a membrane until the fluid level is the same between sample and dialysate.

Finally, ultrafiltration is the convective flow of water and dissolved solute down a pressure gradient caused by hydrostatic forces or osmotic forces. In dialysis, ultrafiltration removes molecules of waste and excess fluids from sample.

For example, dialysis occurs when a sample contained in a cellulose bag and is immersed into a dialysate solution. During dialysis, equilibrium is achieved between the sample and dialysate since only small molecules can pass the cellulose membrane, leaving only larger particles behind.

Once equilibrium is reached, the final concentration of molecules is dependent on the volumes of the solutions involved, and if the equilibrated dialysate is replaced (or exchanged) with fresh dialysate (see procedure below), diffusion will further reduce the concentration of the small molecules in the sample.

Dialysis can be used to either introduce or remove small molecules from a sample, because small molecules move freely across the membrane in both directions. Dialysis can also be used to remove salts. This makes dialysis a useful technique for a variety of applications. See dialysis tubing for additional information on the history, properties, and manufacturing of semipermeable membranes used for dialysis.

Types

Diffusion dialysis
Diffusion dialysis is a spontaneous separation process where the driving force which produces the separation is the concentration gradient. It has an increase in entropy and decrease in Gibbs free energy which means that it is thermodynamically favorable. Diffusion dialysis uses anion exchange membranes (AEM) or cation exchange membranes (CEM) depending on the compounds to separate. AEM allows the passage of anions while it obstructs the passage of cations due to the co-ion rejection and preservation of electrical neutrality. The opposite happens with cation exchange membranes.

Electrodialysis
Electrodialysis is a process of separation which uses ion-exchange membranes and an electrical potential as a driving force. It is mainly used to remove ions from aqueous solutions. There are three electrodialysis processes which are commonly used - Donnan dialysis, reverse electrodialysis, and electro-electrodialysis. These processes are explained below.

Donnan dialysis
Donnan dialysis is a separation process which is used to exchange ions between two aqueous solutions which are separated by a CEM or an AEM membrane. In the case of a cation exchange membrane separating two solutions with different acidity, protons (H+) go through the membrane to the less acidic side. This induces an electrical potential that will instigate a flux of the cations present in the less acidic side to the more acidic side. The process will finish when the variation of concentration of H+ is the same order of magnitude as the difference of concentration of the separated cation.

Reverse electrodialysis
Reverse electrodialysis is a technology based on membranes which gets electricity from a mixing of two water streams with different salinities. It commonly uses anion exchange membranes (AEM) and cation exchange membranes (CEM). AEMs are used to allow the pass of anions and obstruct the pass of cations and CEMs are used to do the opposite. The cations and anions in the high salinity water moves to the low salinity water, cations passing through the CEMs and anions through the AEMs. This phenomenon can be converted to electricity.

Electro-electrodialysis
Electro-electrodialysis is an electromembrane process utilizing three compartments, which combines electrodialysis and electrolysis. It is commonly used to recover acid from a solution using AEM, CEM and electrolysis. The three compartments are separated by two barriers, which are the ion exchange membranes. The compartment in the middle has the water to be treated. The compartments located on the sides contain clean water. The anions pass through the AEM, while the cations pass through the CEM. The electricity creates H+ in the anions' side and OH− in the cations' side, which react with the respective ions.

Procedure

Equipment

Separating molecules in a solution by dialysis is a relatively straightforward process. Other than the sample and dialysate buffer, all that is typically needed is:
 Dialysis membrane in an appropriate format (e.g., tubing, cassette, etc.) and molecular weight cut-off (MWCO)
 A container to hold the dialysate buffer
 The ability to stir the solutions and control the temperature

General protocol
A typical dialysis procedure for protein samples is as follows:
 Prepare the membrane according to instructions
 Load the sample into dialysis tubing, cassette or device
 Place sample into an external chamber of dialysis buffer (with gentle stirring of the buffer)
 Dialyze for 2 hours (at room temperature or 4 °C)
 Change the dialysis buffer and dialyze for another 2 hours
 Change the dialysis buffer and dialyze for 2 hours or overnight

The total volume of sample and dialysate determine the final equilibrium concentration of the small molecules on both sides of the membrane. By using the appropriate volume of dialysate and multiple exchanges of the buffer, the concentration of small contaminants within the sample can be decreased to acceptable or negligible levels.
For example, when dialyzing 1mL of sample against 200mL of dialysate, the concentration of unwanted dialyzable substances will be decreased 200-fold when equilibrium is attained. Following two additional buffer changes of 200mL each, the contaminant level in the sample will be reduced by a factor of 8 x 106 (200 x 200 x 200).

Variables and protocol optimization
Although dialyzing a sample is relatively simple, a universal dialysis procedure for all applications cannot be provided due to the following variables:
 The sample volume
 The size of the molecules being separated
 The membrane used
 The geometry of the membrane, which affects the diffusion distance

Additionally, the dialysis endpoint is somewhat subjective and application specific. Therefore, the general procedure might require optimization.

Dialysis membranes and MWCO

Dialysis membranes are produced and characterized according to molecular-weight cutoff (MWCO) limits. While membranes with MWCOs ranging from 1-1,000,000 kDa are commercially available, membranes with MWCOs near 10 kDa are most commonly used. The MWCO of a membrane is the result of the number and average size of the pores created during production of the dialysis membrane. The MWCO typically refers to the smallest average molecular mass of a standard molecule that will not effectively diffuse across the membrane during extended dialysis. Thus, a dialysis membrane with a 10K MWCO will generally retain greater than 90% of a protein having a molecular mass of at least 10kDa.

It is important to note that the MWCO of a membrane is not a sharply defined value. Molecules with mass near the MWCO limit of the membrane will diffuse across the membrane more slowly than molecules significantly smaller than the MWCO. In order for a molecule to rapidly diffuse across a membrane, it typically needs to be at least 20- to 50-times smaller than the MWCO rating of a membrane. Therefore, it is not practical to separate a 30kDa protein from a 10kDa protein using dialysis across a 20K rated dialysis membrane.

Dialysis membranes for laboratory use are typically made of a film of regenerated cellulose or cellulose esters. See reference for a review of cellulose membranes and manufacturing.

Laboratory dialysis formats

Dialysis is generally performed in clipped bags of dialysis tubing or in a variety of formatted dialyzers. The choice of the dialysis set up used is largely dependent on the size of the sample and the preference of the user.
Dialysis tubing is the oldest and generally the least expensive format used for dialysis in the lab. Tubing is cut and sealed with a clip at one end, then filled and sealed with a clip on the other end. Tubing provides flexibility but has increased concerns regarding handling, sealing and sample recovery. Dialysis tubing is typically supplied either wet or dry in rolls or pleated telescoped tubes.

A wide variety of dialysis devices (or dialyzers) are available from several vendors. Dialyzers are designed for specific sample volume ranges and provide greater sample security and improved ease of use and performance for dialysis experiments over tubing. The most common preformatted dialyzers are Slide-A-Lyzer, Float-A-Lyzer, and the Pur-A-lyzer/D-Tube/GeBAflex Dialyzers product lines.

Applications
Dialysis has a wide range of applications. These can be divided into two categories depending on the type of dialysis used.

Diffusion dialysis
Some applications of the diffusion dialysis are explained below.

Strong aqueous caustic soda solutions can be purified of hemicellulose by diffusion dialysis. This is specific to the largely-obsolete viscose process. The first step in that process is to treat almost-pure cellulose (cotton linters or dissolving pulp) with strong (17-20% w/w) solutions of sodium hydroxide (caustic soda) in water. One effect of that step is to dissolve the hemicelluloses (low-MW polymers). In some circumstances, it is desirable to remove as much hemicellulose as possible out of the process, and that can be done using dialysis.
 Acids can be recovered from aqueous solutions using anion-exchange membranes. That process is an alternative treatment of industrial wastewater. It is used for the recovery of mixed acid (HF+ HNO3), the recovery and concentration of Zn2+ and Cu2+, in H2SO4+ CuSO4 and H2SO4+ ZnSO4 and the recovery of H2SO4 from waste sulphuric acid solutions containing Fe and Ni ions, which are produced at the diamond manufacturing process.
 Alkali waste can be recovered using diffusion dialysis because of its low energy cost. The NaOH base can be recovered from the aluminium etching solution applying a technique develop by Astom Corporation of Japan.
 De-alcoholisation of beer is another application of the diffusion dialysis. Taking into account that a concentration gradient is applied for this technique, the alcohol and other small molecule compounds transfer across the membrane from higher concentrations to lower, which is water. It is used for this application for the low operation conditions and the possibility to remove alcohol to 0.5%.

Electrodialysis
Some applications of the electrodialysis are explained below.

 The desalination of whey is the largest area of use for this type of dialysis in the food industry. It is necessary to remove crude cheese whey containing calcium, phosphorus and other inorganic salts to produce different foods such as cake, bread, ice cream and baby foods. The limit of whey demineralisation is almost 90%.
  De-acidification of fruit juice such as grape, orange, apple and lemon are processes in which electrodialysis is applied. An anion-exchange membrane is employed in this technique implying that citrate ions from the juice are extracted and replaced by hydroxide ions.
 Desalting of soy sauce can be done by electrodialysis. The conventional values of salt in brewed soy sauce are about 16-18 %, which is a quite high content. Electrodialysis is used to reduce the amount of salt present in the soy sauce. Nowadays diets of low salt content are very present in the society.
 Electrodialysis allows the separation of amino acids into acidic, basic and neutral groups. Specifically, cytoplasmic leaf proteins are extracted from alfalfa leaves applying electrodialysis. When proteins are denatured, the solutions can be desalted (of K+ ions) and acidified with H+ ions.

Advantages and disadvantages
Dialysis has both advantages and disadvantages. Following the structure of the previous section, the pros and cons are discussed based on the type of dialysis used. Advantages and drawbacks of both, diffusion dialysis and electrodialysis, are outlined below.

Diffusion dialysis
The main advantage of diffusion dialysis is the low energy consumption of the unit. This membrane technique operates under normal pressure and does not have a state change. Consequently, the energy required is significantly reduced, which reduces the operating cost. There is also the low installation cost, easy operation and the stability and reliability of the process. Another advantage is that diffusion dialysis does not pollute the environment.

A disadvantage is that a diffusion dialyser has a low processing capability and low processing efficiency. There are other methods such as electrodialysis and reverse osmosis that can achieve better efficiencies than diffusion dialysis.

Electrodialysis
The main benefit of electrodialysis is the high recovery, especially in the water recovery. Another advantage is the fact that not high pressure is applied which implies that the effect fouling is not significant and consequently no chemicals are required to fight against them. Moreover, the fouling layer is not compact which leads to a higher recovery and to a long membrane life. It is also important that the treatments are for concentrations higher than 70,000 ppm eliminating the concentration limit. Finally, the energy required to operate is low due to the non-phase change. In fact, it is lower in comparison with the needed in the multi effect distillation (MED) and mechanical vapour compression (MVC) processes.

The main drawback of electrodialysis is the current density limit, the process must be operated at a lower current density than the maximum allowed. The fact is that at certain voltage applied the diffusion of ions through the membrane are not linear leading to water dissociation, which would reduce the efficiency of the operation. Another aspect to take into account is that although low energy is required to operate, the higher the salt feed concentration is, the higher the energy needed will be. Finally, in the case of some products, it must be considered that electrodialysis does not remove microorganisms and organic contaminants, therefore a post-treatment is necessary.

See also
 Electrodialysis
 Haemodialysis
 Microdialysis
 Osmosis
 Peritoneal dialysis
 AutoAnalyzer

References

External links

Suppliers
 Thermo Scientific
 Spectrum Laboratories
 Fisher Scientific
 EMD Millipore
 Sigma-Aldrich
 Harvard Apparatus
 Membrane Filtration Products, Inc.

Biochemistry methods
Membrane technology

Dialysis (chemistry)


Edward I. "Ed" Decter (født 19. maj 1959) er en amerikansk filminstruktør, filmproducer og manuskriptforfatter.

Han har blandt andet været med til at lave filmene There's Something About Mary, The Santa Clause 3, The Santa Clause 2, The New Guy, The Lizzie McGuire Movie og tv-serierne Boy Meets World, In Plain Sight og Shadowhunters.

Lige pt. arbejder han med John J. Strauss, der også er producer og forfatter.

Ed Decter blev færdig på Wesleyan University i 1979.

Eksterne henvisninger

Filminstruktører fra USA
Filmproducere fra USA
Manuskriptforfattere fra USA

Ed Decter


Ján Rumann (* 18. Oktober 1876 in Pribylina, Nordslowakei; † 2. August 1925 in Košice) war ein slowakischer Jurist und Politiker.

Ján Rumann war ein Sohn von Eugen Rumann und dessen Ehefrau Mária, geborene Núdziková. Er besuchte das Gymnasium in Banská Bystrica und in Prešov. Von 1895 bis 1899 studierte er Jura an der Universität Budapest. Nach der Promotion arbeitete Ján Rumann als Advokat in Liptovský Mikuláš und erregte 1913 Aufsehen durch die Verteidigung slowakischer Studenten aus Kežmarok, die des Panslawismus angeklagt wurden.
Als Mitglied der Slowakischen Nationalpartei war Rumann 1918/19 Mitglied der Provisorischen Nationalversammlung. Er erwarb sich große Verdienste um die reibungslose Eingliederung der national gemischten Zips in den neu gegründeten Staat.

Literatur
 Ivan Chalupecký: Rumann, Ján. In: Österreichische Biographisches Lexikon, Band 9, S. 324

Slowake
Politiker (20. Jahrhundert)
Geboren 1876
Gestorben 1925
Mann

Ján Rumann


O kitewave é um desporto derivado do surf e do kitesurf onde a principal diferença está na prática do esporte com kite nas ondas do mar ao invés de ser praticada em águas calmas e também na diferença de equipamentos utilizados durante o velejo.

O kite é definido como: a velocidade do wakeboard sem precisar de um barco, a liberdade de surfar sem ter que remar ou cronometrar as ondas com o tempo de espera do motocross pois tem uma flutuação muito mais longa.

Historicamente atribui-se o ano de 1995 ao nascimento da modalidade Kitewave, no Hawaii, com o objetivo de surfar ondas rebocadas por pipas. No entanto, os designs de pipas disponíveis na época não eram adequados para essa finalidade, e os praticantes criaram a modalidade de freestyle, que importou manobras do wakeboard para o kitesurf.

Os designers de pipas não desistiram da ideia de surfar ondas com o kitesurf e criaram um design revolucionário de pipa, o modelo "bowl". Esse modelo possui um sistema inverso de aceleração, semelhante ao acelerador de um carro, que permite ao praticante acelerar ou desacelerar a pipa movendo a barra em direção ou para longe do corpo.

Os três principais diferenciais do kitewave em relação ao surf convencional são: a qualidade das manobras, a capacidade de alcançar sessões impossíveis para o surf remado e a facilidade de acesso à água em condições de vento.

A prática do kitewave já se popularizou em todo o mundo e muitos atletas notáveis têm surfado ondas grandes rebocadas por pipas. Há campeonatos nacionais e mundiais para os praticantes do kitewave e alguns atletas brasileiros já obtiveram sucesso internacional. A segurança é fundamental para a prática do kitewave e é recomendável que os iniciantes busquem a orientação de um instrutor qualificado. O custo do equipamento é elevado e muitos praticantes optam por adquirir equipamentos usados.

Tipos de equipamentos

Prancha
As pranchas utilizadas para o kitewave são pequenas e equipadas com alças para permitir que o praticante mantenha a aderência durante as manobras. Muitos praticantes também utilizam pranchas de surf convencionais com alças para maior segurança e conforto durante o aprendizado.

Leash
O leash, também conhecido como "linha de segurança", é um item fundamental para a prática segura do kitewave. Ele é uma espécie de corda que conecta o praticante ao kite, permitindo que ele possa soltar a barra e desconectar-se do equipamento em caso de emergência, como ventos fortes ou problemas técnicos.

É muito recomendado que o velejador não faça o uso de leashes adaptados de outra modalidade de surf e utilize um equipamento específico do kitewave para uma maior segurança na prática do esporte.

Recentemente a empresa brasileira Kwiver desenvolveu em seu laboratório de inovações o primeiro leash específico para kitewave denominado "KW Quick Release Leash".

O equipamento tem 8 pés de comprimento. A primeira extremidade posta junto a prancha conta com um sistema de anti estilingue que diminui o efeito de rebote do velejador ante a prancha. Na outra extremidade posta junto ao trapézio há um sistema de ejeção ao alcance das mãos que proporciona maior liberdade de movimento e maior segurança ao velejador em casos de emergência.

Referências

Ligações externas

 How to Kitesurf

Kitesurf
Desportos radicais
Desportos com prancha
Desportos individuais
Palavras, frases e expressões em inglês

Kitewave


හුවර් වේල්ල, හෙවත් පාෂාණ වේල්ල යනු එ.ජ ඇරිසොනාව හා නිවාඩාව අතර පිහිටි අතිශය බෑවුම් සහිත ස්ථානයක් අතරින් ගලා බසිනා කොලරාඩෝ ගංගාව හරස්කර තැනූ කොන්ක්‍රීට්-ආරුක්කු බල වේල්ලකි. මෙය මහා පරිහානික සමය හෙවත් 1931-1936 අතර කාලසීමාව තුළ නිමවු අතර, 1935 සැප්තැම්බර් මස 30 දින ජනපති ෆ්රෑන්ක්ලින් ඩී. රූස්වෙල්ට් මහතා විසින් විවෟත කරන ලදි. දහස් ගණනක් වු කම්කරුවන්ගේ අති විශිෂ්ඨ දායකත්වයත්,සියගණනකගේ ජීවිත කැපකිරීමත් මත මෙය ඉදිවිනි. ජනපති හර්බට් හූවර් මහතාගේ අභාවයෙන් පසු විවාදාත්මකව "හූවර් වේල්ල" ලෙස නම් කෙරිනි.

1900 පමණ සිට කළු කැනියම හා පාෂාණමය කැනියම, ගංවතුර වැළැක්වීම, වාරිමාර්ග හා ජල විදුලිය නිපදවිම වැනි දෑ සදහා විභවයක් ලෙස වේල්ලක් තැනීමේ කටයුතු විමර්ශණය විය. 1928 දී කොන්ග්‍රස් මණ්ඩලය මෙයට අනුමැතිය ලබාදුනි. Six Companies, Inc නම් වූ මූල්‍ය සමාගම් 6ක එකතුව මගින් මෙය ඉදිකිරීමට භාරගනු ලැබීය. මෙවැනි විශාල ඉදිකිරීමක් මින්පෙර ඉදිවී නොතිබුන අතර යොදාගනු ලැබූ සමහරක් තාක්ෂණයන් නිවැරදිම නොවිය. ග්‍රීෂ්ම සෘතු කාලගුණය හා ඉදිකිරීම් කලාපය අවට පහසුකම් හා සම්පත් නොමැති වීම වැනි දුෂ්කරතාවයන් වලටද මුහුණදිමට සිදුවිය.කෙසේනමුදු 1936 මාර්තු 1 වන දින Six Companies මගින් රජයට භාරදෙනු ලැබීය.

එක්සත් රාජධානියේ පිහිටි විශාලම ධාරිතාව සහිත ජලාශය හෙවත් ලේක් මෙඩ්(Lake Mead) හූවර් වේල්ල මගින් නිර්මාණය විය. මෙමගින් නිවාඩා,ඇරිසෝනා හා කැලිෆෝනියාව වැනි රාජ්‍යයවල රාජ්‍ය හා පෞද්ගලික අංශවලට විදුලි බලය සපයයි. වාර්ෂිකව මිලියනයකට අධික සංචාරක ආකර්ශණයක් සහිත ස්ථානයකි.මෙම ස්ථානයට ලගාවීමට, 2010 වනතුරු සංචාරකයින් විශාල ලෙස භාවිතකරනු ලැබුයේ U.S. 93 නම් වූ අධිවේගී මාර්ගයයි.

පසුබිම

සම්පත් සෙවීම

එක්සත් රාජධානිය නිරිතදිග ප්‍රදේශය දියුණු කිරීමත් සමග කොලරාඩෝ ගංගාව [කටයුතු] සදහා ප්‍රභවයක් ලෙස හදුනාගැනිනි. වාරිකටයුතු සදහා ගංගාව හැරවීමේ කටයුතු 1890 අග භාගයේ දී ආරම්භ වූ අතර භූමි විමර්ශණ නිළධාරී විලියම් බීට්ටි(William Beatty) විසින් මෙක්සිකෝ සීමාවට උතුරින් ඇලමෝ දියබස්නාව සාදන ලදි. මේනිසා ඇල ජනශූන්‍ය ඉම්පීරියල් නිම්නයට යාමට පෙර මෙක්සිකෝවට ගමන්කරයි. ඉම්පීරියල් ඇල හරහා ජලය නිම්නයට ගමන්කරත් මෙහි නඩත්තු කටයුතු වියදම් අධික විය. කොලරාඩෝ ගංගාව නිසා සෑදුනු Salton මුහුද සදහා හේතුවූ මහා විනාශකාරී පැල්මෙන් පසු එය යථාතත්වයට පත්කිරීමට South Pacific Railroad හට ඩොලර් මි. 3 මුදලක් 1906-07 දී වැයවිය.ෆෙඩරල් රජය මගින් මූල්‍යමය ප්‍රතිපාදන ලබාදෙනු ලැබීය.මෙසේ නැවත සථායි මට්ටමකට පත්කරනු ලැබූවත්, මෙක්සිකෝ ඉඩම් හිමියන් සමග නිරන්තර ගැටීම් නිසා මෙය විශ්වස කල නොහැකිබව තහවුරැ විය.

විදුලි බල සම්ප්‍රේෂණ තාක්ෂණය දියුණුවීමත් සමග පහල කොළරාඩෝ ප්‍රදේශය ජලවිදුලිය සදහා ප්‍රභවයක් විය.මේ සදහා 1902 දී Edison Electric company of Los Angeles සමාගම විසින් මිනුම් සිදුකල අතර අඩි 40(මීටර් 12)ක පාෂාණමය වේල්ලක් ඉදිකරීම මගින් අශ්ව බල 10 000(කිලෝ වොට් 7500) ක් ජනනය කිරීමට නියමිත විය. කෙසේ වෙතත් විදුලිබල සම්ප්‍රේෂණයේ උපරිම සීමාව සැතපුම් 80(කි.මී 130) වූ අතර විදුලි පාරිභෝගිකයන්ගේ ප්‍රමාණය ඉතාම අල්ප විය.
පසුව, Bureau of Reclamation(BOR),විසින් නැවත සථාපන ක්‍රියාවලියක් සැපයීම හා පහල කොළරාඩෝ ප්‍රදේශයේ වේල්ල තැනීමට තීරණය කිරීම සිදුවිය. මෙහි සේවා ප්‍රධානී Arthur Powell Davis ගේ අදහස වූයේ වේල්ල ඉදිවන ප්‍රදේශයට සැතපුම් 20(කි.මී. 32) පමණ උතුරේදී ගංගාවේ දෙපස ගල් කදු ඩයිනමයිට් යොදා පුපුරවා හැර, ගංගාව හරහා මෙහි කුඩා කොටස් ගෙන වේල්ල මෙම ගල් කොටස් වලින් තැනීමයි. අවුරුදු ගණනාවක සලකාබැලීමෙන් පසු,1922 දී මෙම යෝජනාව ප්‍රතික්ෂේප විය.මෙයට හේතු වූයේ එම ක්‍රමය මින්පෙර අත්හදා නොතිබීම හා මෙය මුදල් ඉතිරි කිරීමක් වේද යන්න අවිනිශ්චිත වීමයි.

සැලසුම හා එකගතාව

1922 දී Reclamation Service විසින් විදුලිය නිපදවීමට හා කොළරාඩෝවෙහි ගංවතුර පාලනය කිරීමට වේල්ලක් ඉදිකිරීමට වාර්ථාවක් ඉදිරිපත් කරනු ලැබුවා. මෙහි අදහස මූලිකවම ඩෙවිස් සතුවූ අතර, අභ්‍යන්තර ලේකම් ඇල්බට් ෆෝල්(Albert Fall) ගෙන් පසුව මෙය Fall-Davis වාර්ථාව විය.ගංගා ද්‍රෝණිය අවට ජනපදයන් පැවතීම හා අවසානයේදී මෙක්සිකෝවට ගලායන නිසා මෙම වාර්ථාවේ මූලික අදහස වූයේ මෙය සාමූහික කාර්යයක් ලෙස කිරීමයි. මෙමගින් වේල්ල පාෂාණ කැනියම අසලදී ඉදිකිරීමට යෝජනා කලත්,Reclamation Service(පසුව Bureau of Reclamation නම් විය)මගින් එම ස්ථානය නුසුදුසු බව සොයාගැනුනි. එනම් මෙම පාෂාණමය කැනියම සමච්චේදනව පොළව අභ්‍යන්තරයේ පාෂාණ ස්ථර 2ක් තිබිම නිසා භූවිද්‍යත්මක දෝෂයක් පැවතීම හා කැනියම ඉතා පටුවීම නිසා පතුලේ කදවුරක් තැනීමට නොහැකි විම හා වාන් මගක් සෑදීමට ඇති අපහසුව දැක්විය හැක. විකල්ප ස්ථානයක් ලෙස කළු කැනියම ඔවුන්ගේ විමර්ශණයට ලක්වූ අතර එය සුදුසු බව තීරණය විය. Las Vegas සිට වැඩබිම දක්වා දුම්රිය මාර්ගයක් ඉදිකල හැකිවිය. ස්ථානය වෙනස් වීමත් සමග මෙම ව්‍යපෟතිය "පාෂාණ කැනියම ව්‍යපෟතිය" නම් විය.

ජනපද ගණනාවක් ගංගාව දෙපස ඇති බැවින් ජලය බෙදීම පිළිබද නීතිමය ගැටළු පැනනැගිනි.මේ සදහා කොලරාවේ අධිකරණය විසින් ගංගාවේ බලපැම වැඩි ජනපද 7(කැලිෆෝනියාව,නිවාඩාව,ඇරිසෝනාව, උටාහ්,නව මෙක්සිකෝව, කොළරාඩෝ, ව්යොමින්) කොන්ග්‍රස් මණ්ඩලයක් පත්කලේය.වේල්ල ඉදිකිරීමේ අවසරය සදහා කැලිෆොනියානු කොන්ග්‍රසයේ දෙපලක් වන Phil Swing හා  Hiram Johnson විසින් නැවත නැවත ඉදිරිපත් කල මුත් සෙසු ජනපදවල සාමාජිකයින් මෙය අතිවිශාල පිරිවැයක් වැයවීම හා කැලිෆෝනියාවට වැඩි වාසි ලැබීම වැනි හේතුනිසා අකමැති විය. එහෙත් 1921 ඇතිවු මිසිසිපි ගංවතුරෙන් මධ්‍ය බටහිර හා දකුණු රටවල සාමාජිකයින් වේල්ලට එකගවිය. 1928 මාර්තු 12 දින ලොස් ඇන්ජලීස් හි පිහිටි St francis වේල්ල මිනිසුන් 600 ජීවීත බිලිගනිමින් විනාශවිය.එහි වේල්ලේ ආකෘතියත් හූවර් වේල්ලට බෙහෙවින් සමානවීම නිසා වේල්ලේ ආරක්ෂාව පිළිබද ගැටළු ඇතිවිය. මේ සදහා කොන්ග්‍රස් මණ්ඩලය විසින් ඉංජිනේරු කමිටුවක් පත්කල අතර ඔවුන් මෙම වේල්ල ඉදිකලහැකි බවට පෙන්වාදෙනු ලැබිය.
1928 දෙසැම්බර් 21 වන දින ජනපති Coolidge නිල අවසරය ලබාදෙනු ලැබිය. ඩොලර් මිලියන 165ක මුදලක් හුවර් වේල්ලේ හා ඒ ආශ්‍රිත ඉදකිරීම් සදහා වෙන් කෙරිනි.මෙයට මංඩලයේ සාමාජික ජනපද 7න් 6 කගේ සහය හිමිවූ අතර ඇරිසෝනාව අවසානයේදි 1944 දී එකගවිය.

නිර්මාණය, සූදානම හා ගිවිසුම
කොන්ග්‍රස් මණ්ඩලයේ අනුමැතිය ලැබීමටත් පෙර වේල්ලට අති විශාල කොන්ක්‍රීට් බල ආරුක්කු වේල්ලක් යොදාගැනීමට තීරණය විය. වේල්ලේ පතුල ඝණකමටත් ඉහල අඩු ඝණකමටත් වේල්ලේ උත්තල කොටස ජලාශය දෙසටත් සිටින සේ සැදිම සැලසුම විය. මෙලෙස වක්‍රකිරීම නිසා ජලයේ බලය දෙපස බිත්ති මතට හෙවත් මෙම වේලිලේ ගල් බිත්ති මතට ඇතිවේ. වේල්ලේ පතුල අඩි 660(මීටර් 200) හා ඉහලින් අඩි 45(මීටර් 15) ක මහතකින් ඉදිකිරීමට යෝජිත වූ අතර මෙය මතින් නිව්ඩාව හා ඇරිසෝනාව අතර අධිවේගී මාර්ගක් විය.
රජය විසින් අවශ්‍ය දෑ සැපයූ අතර ඉදිකිරිම් සමාගම විසින් වැඩබිම හා වේල්ල ඉදිකිරීමට නියමිත විය. ඉදිකිරීම් කාලය වසර 7 ක් වූ අතර ඉක්මවන කාලයට දඩයක් නියමකිරිමට ගිවිසුම් ගතවිය.

ඉදිකිරීම

කම්කරු බලකාය
වේලලට අවසර හිමිවීමත් සමග රැකියා නොමැති පුද්ගලයින් විශාල ප්‍රමාණයක් දකුණු නිව්ඩාව ආශ්‍රිත ප්‍රදේශවල පදිංචි වූ අතර කුඩා නගයක් බදු විය. ඉදිකිරීම් ආරම්භක අවස්ථාවේ Six Companies හි 3000ක කම්කරු පිරිසක් විය. මොන්ගෝලියානු ජාතිකයින් බදවා නොගත් අතර කළු ජාතික කම්කරුවන් 30කට නොවැඩි විය. ඔවුන්ට අඩු වැටුපක් හිමිවූ අතර වෙනමම තැබු අතර වෙනම ජල බදුන් පවා වෙන්කෙරිනි.

ගිවිසුම්ගත පරිදි කම්කරුවන්ට නිවාස නගරයක් ඉදිවිය.හූවර් වේල්ල අවට ප්‍ර‍දේශයේ දේශගුණය ඉතා උණුසුම් වූ අතර දහවල් කාලනේ ෆැරන්හයිඩ් 119.9(සෙල්සියස් 48.8) උපරිම දක්වා ද විය. මේ හේතුවෙන් පුද්ගලයින් 16 පමණ ජුනි 25 දින සිට ජුලි 26 අතර සිදුවිය.ප්‍රධාන වැඩවර්ජන 2ක් සිදුවූ අතර වැටුප් අඩුකිරීම හා දහවල් ආහාරවේල සදහා කාලය පිලිබද විය.

ගංගාවේ හැරවීම

වේල්ල ඉදිකාරීමට ප්‍රථම කොලරාඩෝ ගංගාව වෙනතකට හැරවිය යුතුවිය.මේ සදහා නිව්ඩාව සහ ඇරිසෝනාව හරහා උමං ජල මාර්ග 2බැගින් 4ක් කැපීමට තීරනය විය. එක් උමගක විශ්කම්භය අඩි 56(මීටර් 17) හා සමස්ථ දිග සැතපුම් 3(කි.මී.5) විය.1933 ඔක්තෝම්බර් 1දිනට නිම කිරිමට ගිවිසුම් ගත අතර ප්‍රමාද සෑම දිනකටව ඩොලර් 3000ක් ගෙවීමද ඇතුලත් විය.මේ නිසා Six Companies 1933 පෙරම ආරම්භ කිරීමට සිදුවිය.

1931 දී නිව්ඩාවේ උමං කටයුතු ආරම්භ කල අතර සුළු කාලයකට පසුව ඇරිසෝනාවේ උමං කටයුතුද ආරම්භ විය.1932 දී උමං මාර්ග වලට කොන්ක්‍රීට් දැමීම සිදුවූ අතර මෙම කොන්ක්‍රීට් ස්ථරයේ ඝණකම අඩි 3(මී 1) විය.
ගංගාව ඇරිසෝනා උමං මග ඔස්සේ හැරවූ අතර නිව්ඩාවේ උමං වැඩි ජලය සදහා වෙන්කෙරිනි.වේල්ල ඉදිකල පසු මෙම මාර්ග වාන්මගවල් ලෙස යොදාගනු ලැබීය.

කොන්ක්‍රීට් දැමීම

1931 ජුනි 6 වන දින ප්‍රථම වරට වේල්ලට කොන්ක්‍රීට් දැමීම සිදුවිය. නමුත් වේල්ල එකවර සම්පූර්ණයෙන් පිරවුවහොත් එහි ඇතුලත සිසිල්වීම හා දැඩි වීමට වසර 125 ගතවන බව ගණනය විය. මෙය ගැටලුවක් විය. මේ නිසා කොන්ක්‍රීට් කුට්ටි ලෙස සාදා එහි හිඩැස් වලට හුණු බදාම යෙදූ අතර සිසිල් කිරීමට අභ්‍යන්තරයේ ලෝහ බට යොදා ගැනිනි.
කියුබික් යාර 3 250 000(ඝන මීටර් 2,480,000) ක කොන්ක්‍රීට් ප්‍රමාණයක් 1935 මැයි 29 දිනට පෙර යෙදූ අතර පසුව කියුබික් යාර   1 110 000(ඝන මීටර් 850,000) නැවත යොදන ලදි.

වැඩ අවසන් කිරීම හා විවෘත කිරිම

1935 ඔක්තෝම්බර් 30 විවෘත කිරීමේ උළෙල පැවැත්වූ අතර මේ අවස්ථාව වනවිට වේල්ලේ වැඩ විශාල ප්‍රමාණයක් අවසන්ව තිබුනත් විදුලි බලාගාරයේ කටයුතු අවසන් නොවීය.ජනපති Franklin D. Roosevelt විසින් මෙය විවෘත කල මුත් හිටපු ජනපති හූවර් හට මෙයට ආරාධනා නොකර සිටි අතර ජනපති Franklin විසින් ඔහුගේ නම කථනයේදී සදහන් නොකලේය. 1933 සිට 1947 පමණ වනතුරු මෙම වේල්ලට "බුල්ඩර් වේල්ල(Boulder Dam)" ලෙස හැදින්විය.

ඉදිකිරීමේදී සිදුවූ මරණ

වේල්ල ඉදිකිරීමේදී ජිවිත 116ක් අහිමි විය.1922 දෙසැම්බර් 20 දින අධීක්ෂණ නිළධාරී J. G. Tierney විසින් වේල්ල ඉදිකිරීමට සුදුසු ස්ථානයක් සෙවීමේදී මියගිය අතර ඔහු මෙහිදී මියගිය ප්‍රථම පුද්ගලයා ලෙස සැලකේ. අවසන් පුද්ගලයා ලෙස ඔහුගේ පුත් Patrick W. Tierney ලෙස සදහන් වේ.මෙම 112 දෙනා අතර කම්කරුවන් 91 හා නරඹන්නකු විය. වෙනත් හේතූන් නිසා මියගිය පුද්ගලයින් ඇතුලත් නොවූ අතර ඔවුන් පිළිබද සදහනක් නොවීය. වේල්ල ඉදිකිරීමට දිවි පුදා මිය ගිය සහෝදර ජනතාවට ගෞරවයක් ලෙසින්ද, ඔවුන්ගේ සේවයට උපහාරයක් ලෙසින්ද ප්‍රතිමා දෙකක් ඉදි කරන ලදී. අඩි 30 ක් උසැති මෙම ප්‍රතිමා දෙකෙහි මිනිස් දැතත් සමග ඉහළට නැගෙන කඩුපත් දෙකක් දක්‌නට ලැබේ.

පාරිසරික බලපෑම

හුවර් වේල්ල තැනීමට ගංගාවේ මග වෙනස් කිරීම නිසා කොලරාඩෝ නදී ඩෙල්ටාවට විශාල බලපෑමක් එල්ලවිය. මෙයින් ගංගාවේ මෝයකට ආශ්‍රිතව ජලය අඩු වූ බැවින් ලවණ ජලය ඇතුලු විය. සැතපුම් 40(කි.මී.64) දුර ප්‍රමාණයක් මිරිදිය හා කරදිය මිශ්‍ර ප්‍රදේශයක් විය. ලවණ  ප්‍රමාණය අධික විය.මෙය අවට ජීවත් වූ ජීවින්ගේ හා ශාක වල පැවැත්මට මෙය දඩි බලපෑමක් විය.
ගංගාවේ දෙපස විටින් විට ඇතිවූ ගංවතුර නිසා එයට හුරුවී එයින් යැපුනු ශාක හා සතුන් හටද බලපැමක් විය.
වේල්ලෙන් දකුණු කොටසේ ජීවත් වූ මසුන් විශාල ප්‍රමාණයක් විනාශවිය. කොළරාඩෝ ගංගාවට පමණක් ආවේණික විශේෂ 4ක් අන්තරායට පැමිණි ජීවී විශේෂයන් ලෙස නම්විය.

විවාදාත්මක නාමකරණය

මෙය ඉදිකිරිම් සමාගම නාමයක් ප්‍රකාශ නොකල අතර වේල්ල ගොඩ නැගීම, ක්‍රියාත්මක කිරීම හා නඩත්තු කිරීම සිදුකලේය. එවක ලේකම් Wilbur විසින් සමාරම්භක උළ‍ලේදී මෙය හූවර් වේල්ල ලෙස ප්‍රකාශවිය. නමුත් ජනපති Hoover ගේ පරාජයත් සමග මීලග ජනපති Roosevelt විය. එවක ලේකම් Ickes විසින් මෙය බුල්ඩර් වේල්ල ලෙස නම් කිරීමට නියෝග කරනු ලැබීය.පසු කාලයේදී මෙම වේල්ලට බුල්ඩර් වේල්ල ලෙස පැවතීමට අසමත් වු අතර බොහෝ ඇමරිකානුවන් නම් දෙකම භාවිත කල අතර සිතියම් නිර්මාණකරුවන්ද අපහසුතාවයට පත්විය. ඔවුන් මෙයට යෙදිය යුතු නම පිලිබද විවාද විය. එහිදී 1935 කාලයේදී සිදුවූ මහා අවපාතකාලයේ ජනපති හුවර් විසින් සිදුකල සේවාවත් දෙවන ලෝක යුද සමයෙන් පසු සමයේදි සිදු කල මහත් සේවාවත් නිසා එයට ගෞරවයක් ලෙස හූවර් වේල්ල ලෙස බහුතර කැමැත්ත මත නම්විය. මෙහිදී ලේකම් Ickes විසින් දැඩි විරෝධයක් දැක්වු අතර ඔහු පැවසුවේ " මා කවදාත් හූවර් කෙනකු ගැන අසා නැති අතර යම් කෙනකු නොකල දෙයකට ඔහු වැනි කුඩා මිනිසකුගේ නම තබන්නේ කෙලෙසද?" යන්නයි.

බාහිර යොමු
 හූවර් වේල්ලේ ඉතිහාසය
 Hoover Dam

හූවර් වේල්ල


En mors kamp for et normalt liv er en dansk dokumentarfilm fra 2012, der er instrueret af Mikala Krogh.

Handling
En mor til et kræftsygt barn kæmper for at opretholde en normal tilværelse for sin familie. Stine på 37 år er enlig mor til tre piger. Hendes datter Cecilie på 11 år har kræft og har haft det siden hun var 3 år gammel. Cecilie har levet sit halve liv på Rigshospitalet og Stine med hende. Stine kæmper på alle fronter i et ubærligt kaos. Samtidig insisterer hun på at opretholde en slags hverdag for alle tre sine børn. Filmen følger familiens liv, både i hjemmet og på hospitalet, gennem to år.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2012

Dokumentarfilm fra Danmark

En mors kamp for et normalt liv


Florasina Ware (7 de dezembro de 1912 - 1981) foi uma activista norte-americana, apresentadora de rádio e mãe adotiva em Seattle, Washington.

Ware liderou várias campanhas em Seattle para melhorar as condições de vida de crianças, idosos e pobres. Ela pressionou os funcionários das escolas da Área Central para melhorar os programas académicos e, mais tarde, tornou-se uma organizadora do Conselho Escolar da Área Central. Ela pediu atendimento de qualidade para idosos e liderou o programa Meals on Wheels na cidade. Ela também pediu mais apoio ao emprego para os pobres.

Ware estava envolvida com a Foster Parent Association e criou 20 filhos adoptivos na sua casa. De 1968 a 1979 ela apresentou um talk show de rádio na estação KRAB de Seattle. Em 1968 liderou um grupo de cerca de 50 indígenas e negros num comboio de autocarros para Washington, D.C. para apresentar queixas sobre as suas condições de vida; o grupo ficou conhecido como Campanha dos Pobres. Na década de 1970 ela fez parte do Conselho de Oportunidades Iguais do Condado de King e esteve envolvida no Programa de Cidades Modelo.

Em 1982 um parque de Seattle foi nomeado em sua honra.

Estado-unidenses do século XX
Afro-americanos do século XX
Mulheres ativistas dos Estados Unidos
Ativistas afro-americanos
Mortos em 1981
Nascidos em 1912

Flo Ware


Jacques Cordier, aussi connu sous le nom de Bocan, Bocane ou Bocanne, et né le 1580 à Abbeville et mort en 1653, est un danseur, professeur de danse et violoniste français.

Biographie
Bien que difforme et goutteux, il passe du statut de danseur à celui de chorégraphe exceptionnel. Il a commencé sa carrière en Angleterre vers 1610 et a acquis une certaine notoriété sous le règne de Charles . Ce dernier aimait son jeu de violon et sa femme, Henriette-Marie de France, avait Bocan comme professeur de danse. Les troubles politiques en Angleterre poussèrent Bocan à retourner à Paris. Parmi les reines auxquelles il enseigna la danse, on compte Anne d'Autriche, femme de Louis XIII, Élisabeth de Bourbon, femme de Philippe IV, Constance d'Autriche, femme de Sigismond III de Pologne et Anne-Catherine de Brandebourg, épouse de Christian IV.

Il épousa en 1621 Radegonde de Chédeville, issue d'une famille de musiciens. Ils eurent trois enfants, Gabriel (1622), Charles (1624) et Marguerite (1625).

Malgré toute sa maîtrise du violon et du rebec, il ne savait pas lire la musique et ne pouvait pas mettre lui-même ses pièces sur papier.

En 1646, il était au service d'Anne-Marie-Louise d'Orléans, dite la Grande Mademoiselle, et gagnait 600 livres par an, apparemment jusqu'en 1650. Même à un âge avancé, il faisait des démonstrations de danses inhabituelles. À son époque, il ne se distinguait pas seulement dans la danse, il jouait aussi parfaitement du violon, comme le notait en 1636 Harmonie universelle de Mersenne. Il cita également Cordier comme auteur de la danse La Bocanne.

Selon des documents de 1646 et 1651, Cordier fit partie de la Musique du roi en tant que violon ordinaire du Cabinet du roy. Il avait pourtant une aversion pour les Les Vingt-Quatre Violons du Roi, qu'il trouvait trop vieux. Son surnom, Bocan, Bocane ou Bocanne, vient peut-être d'une région de Picardie que lui avait promise le duc de Montpensier. Ce n'est qu'après la découverte de sa tombe à Saint-Germain-l'Auxerrois, remise en état en 1843, que l'on s'aperçut que Bocan n'était pas son vrai nom.

Notes et références

Liens externes

Danseur français du XVIIe siècle
Chorégraphe français
Musicien français
Naissance en 1580
Décès en 1653

Jacques Cordier (danseur)


Bilješke
Ovdje je sudjelovala druga momčad NK Jedinstvo Ogulin, koja je bila izvan konkurencije

Izvori

 Krešimir Perušić - 100 godina nogometa u Karlovačkoj županiji 1903-2003, Karlovac 2004., ISBN 953-9969-0-6, str. 292

1951
Karlovac

Oblasna nogometna liga Karlovac 1951.


Susuz, Kars ilinin bir ilçesidir.

Tarihçe

Kars iline bağlı bir ilçe olan Susuz, burada kurulan Cilavuz Köy Enstitüsü ile adını duyurmuştur. O dönemde ilin ve komşu ilçelerin eğitim ve kültür merkezi olmuştur. Kendisi de Cilavuz (Susuz) Köy Enstitüsü mezunu olan Ümit Kaftancıoğlu "Dönemeç" isimli öykü kitabında Cilavuz Köy Enstitüsündeki yaşanmışlıkları anlatır.

Cumhuriyet'in ilânından sonra Kars ilinin merkez ilçesine bağlı bir bucak olan Susuz 1959'da ilçe konumuna getirilmiştir. İlçenin ilk nahiye müdürlerinden birisi, yazar Server Tanilli'nin babasıdır.

Aslında ilçenin tam merkezinden geçen bir akarsu bulunmakta ve çeşmeler de yer almaktadır. İlçe halkı Kafkasya'dan geldiğinde ilçenin su olmayan mezarlık üstündeki Harabeler bölgesine yerleşmiş, suyu ise ilçe merkezinden almak zorunda kalmıştır. Bu nedenle ilçenin adı Susuz olarak değişmiştir. Halk Malakanlar (Beyaz Ruslar) göç edince ilçe merkezine yerleşmiştir. Susuz İlçesi ismine tezat yeşili ve sulak çayırlarıyla meşhurdur.

Cılavuzdere yöresinde yapılan araştırmalarda Alt Paleolitik Çağ'a ait olduğu sanılan kalıntılara rastlanmıştır. Bu da yörenin çok eski bir yerleşim yeri olduğunu göstermektedir. Tarihi Kars ile aynıdır. Kars yöresi, MÖ 9. yüzyılda Urartu egemenliğine girmiştir. Urartu Kralı II. Sardur MÖ 8. yüzyılda Sevan Gölü'nün batısındaki toprakları ele geçirmiş, daha sonra Kimmerler ve İskitler yöreyi istila etmiş, Medler de MÖ 560'ta Urartu egemenliğine son vermiştir. Bazı tarihlerde MÖ 6. yüzyıldan başlayan Armeniai Krallığının ve Prensliklerinin burada hakim olduğundan söz etmektedirler. Pers yönetimi altında Satraplık görevini üstlenen bu prensliklerin başlıcaları Orontes Hanedanı (MÖ 400-200), Artaksias Hanedanı (MÖ 200) idi.

Romalılar Artaksias hanedanından II. Tigran'ı yenerek bölgeyi ele geçirmişlerdir. Roma'nın Araxes eyaleti olan yöre, Romalılar ile Partlar arasında sürekli el değiştirmiştir. Bu yöre daha sonra Sasanilerle Bizanslılar arasında da çekişmeye neden olmuştur. 7. yüzyılda Arap akınları buraya kadar ulaşmış ve 9. yüzyıla kadar da Araplar buraya egemen olmuştur. Arapların denetiminde kurulan Ermeni yönetimlerinden Bagratlı Hanedanının bir kolu Ani ve Kars'ta hüküm sürmüştür. Bizanslılar 1045'te yöreyi ele geçirmiştir. 11. yüzyılın ortalarında Selçuklu akınları başlamıştır. Selçuklu hükümdarı Alpaslan 1064'te yöreye hakim olmuş, merkezi Ani olmak üzere Selçuklulara bağlı Ani-Şeddadlılar Hükûmeti kurulmuştur. 1064 yılında Sultan Alparslan tarafından fethedilmesinin ardından Kars ve çevresi, Selçuklulara bağlı beylikler tarafından idare edilmeye başlanmıştır. 1071 Malazgirt Malazgirt Meydan Muharebesi'nden sonra Selçuklu Sultanı Alp Arslan, Erzurum, Erzincan, Tercan ve Pasinler'le birlikte Kars'ı da kumandanlarından Kasım Bey'e vermiştir.

Selçuklu yönetiminden sonra Kars ve Ani Gürcülerin eline geçmiş, 1230'da Moğollar buraya hakim olmuş ve şehirleri yıkmışlardır. Moğol egemenliği yörede 1356'ya kadar sürmüş, onu Altın Orda ve Karakoyunlu yönetimleri izlemiştir. Timur'un 1387'deki istilasından sonra yöre yine Karakoyunluların egemenliğine girmiştir. Akkoyunlu ve Safevilerin yönetiminden sonra Kars, Kanuni Sultan Süleyman tarafından 1534'te Osmanlı topraklarına katılmıştır.

19. yüzyıl boyunca sürekli Rusların saldırı ve kuşatmalarına uğramış, 1876'da Ruslar tarafından işgal edilmiştir. Kars ve yöresi 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'ndan sonra Ruslar tarafından Kars, Ardahan, Oltu ve Kağızman Sancaklarından oluşan bir Askeri Valilik kurulmuştur. Ayastefanos Antlaşması (1878) ile Ruslara bırakılmıştır. Osmanlıların I. Dünya Savaşı'na girmesi ile birlikte Rus Çarlığı 1 Kasım 1914'te Doğu Anadolu'ya doğru saldırıya geçmiş, 6 Kasım'da başlayan ve altı gün süren Köprüköy Savaşı'nda Ruslar yenilmiştir.

1915 yılında Enver Paşa komutasındaki Osmanlı ordusu, Kars'ı kurtarmak için Sarıkamış Harekâtı'na başlamış, Allahuekber Dağları'nda dış şartlar-tabiat ile olan mücadelesinde yenik düşmesine rağmen bir kısım asker kısa bir süre de olsa Kars'a girmeyi başarmıştır. Ancak Ruslar yeniden duruma hakim olmuşlardır. Rusya'da Çarlık rejimini sona erdiren devrim hareketinden sonra 3 Mart 1918'da yapılan Brest-Litovsk Antlaşması ile Kars bölgesini terk etmişlerdir. Daha sonra Ermeni ve Gürcüler yöreye bir süre egemen olmuşlar, 30 Ekim 1920'de General Kâzım Karabekir buradaki Ermeni kuvvetlerini yenmiş, 3 Kasım 1920'de Binbaşı Halit Bey tarafından işgalden kurtarılmıştır.

Coğrafya

Susuz Kuzeydoğu Anadolu'nun en yüksek yaylalarının eteğinde vadi tabanına kurulmuştur. İlçenin kuzeydoğu ve doğusu Arpaçay, kuzeyi Hoçvan, batısı Göle ilçesi, güneyi ise Kars İl sınırı ile çevrilidir.

Kars'ın 23 km kuzeyinde yer almış olan Susuz bir vadi tabanına yerleşmiştir. Doğu-Batı yönünde uzanan çayırları boldur. İlçe alanının %43 'ü çayır ve meralarla kaplıdır.

Batı ve kuzeyi 3192 metrelik Kısır Dağı ile çevrilidir. Susuz Deresi batı-doğu doğrultusunda derin bir vadi şeklinde yarılmıştır. Bu vadi Susuz'un 5 km batısında çok sarp kayalık olduğu halde doğuya doğru dikliğini kaybederek vadi tabanında birleşmektedir. Daha doğuda koruluğun ve en geniş çayırların yayıldığı görülür. Susuz vadisinde güneye doğru geniş düzlükler hakimdir. Bu düzlük güneyde Kars Çayı ile sınırlandığı halde doğuda Arpaçay ve Akyaka düzlüğüne kavuşur.

Rusya ile Türkiye arasında sınır çizen Arpaçay'a kadar devam eden bu ova şehrin sınırını da belirler.

Ekonomi

Halkın
 20'si tarım,
 %60'ı besicilik ve hayvancılık,
 %10'u ticaret,
 %10'u ise hizmet sektöründe çalışır

İlçenin başlıca ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Yetiştirilen başlıca tarımsal ürünler, buğday, arpa, patates, fasulye ve nohuttur. İlçenin ekime elverişli toprakları kısıtlı olduğundan hayvancılık ön plandadır. Sığır ve koyun yetiştirilir. İlçede son yıllarda arıcılık ta önemli gelişmeler kaydedilmiştir.
Yapılan tespitlere göre;

 Büyükbaş hayvan mevcudu : 23.693
 Küçükbaş hayvan sayısı : 14.030
 Kümes hayvanı sayısı : 16963

Ayrıca; 1427 adet "Kafkas Arı" ırkı fenni an kovanının olduğu tespit edilmiştir. Tarım ikinci sırayı teşkil etmektedir. Buğday, arpa, patates ve yem bitkileri ekimi yapılmaktadır.

Yıllık;
 10.000 ton arpa ve buğday,
 4.000 ton patates,
 150.000 ton yem bitkisi üretilme

İlçe sınırları içinde 184.172 dekar elverişli arazi, 57.600 dekar ise elverişsiz arazi olmak üzere toplam 141.772 dekar arazi mevcuttur. İlçe'nin rakımının yüksek olması, ikliminin sert oluşu ve arazinin sulanmaması nedeniyle hububat ekimi düşüktür. Sulanabilir arazide lahana, havuç gibi sebzeler yetiştirilmektedir. Arazinin büyük bir kısmı ise işlenmediğinden çayır ve mera olarak kullanılmaktadır. İlkel usullerle yapılan tarım günümüzde niteliğini kaybetmiştir. Gübre kullanımı artmış, motorize tarım sevindirici olarak tarlalara yayılmıştır. Ailelerin bölünmesi ile toprağın küçük parçalara ayrılması sonucunda yetersiz topraklar oluşmakta olup bu da çiftçilerimize engel teşkil etmektedir.

Devletin artan destek kredileri ve halkımızın kültürel hayvan ırkının faydasını anlamış olması hayvancılık sahalarında gelişmelere neden teşkil etmiştir. Çevreye hakim olan kırmızı hayvan ırkı terk edilerek yörede verim ve faydası görülen montofon, zavot ırkı hayvanlarla ithal edilen kültür ırkı hayvanlara rağbet artmıştır. Küçükbaş hayvanlardan çevrede halen "Karaman" ırkı hakimdir. Devlet desteği ile temin edilen merinos ırkı gayet azdır.

İlçe halkının en önemli geçim kaynağı hayvancılık olmakla birlikte hayvancılıktan elde edilen ürünleri işleyecek tarımsal sanayi tesisleri yoktur. Dolayısıyla tarımsal ürünlerden sağlanan gelir düzeyi düşüktür. Özellikle hayvansal ürünler, bal, yağ, yumurta, et, süt, beyaz peynir, kaşar peynir ve yapağı yün olarak değerlendirilmektedir.

Eğitim ve öğretim
İlçe'nin %93'ü okur yazardır. Atatürk'ün 100. yıl doğumu münasebetiyle tüm köylerimizde okuma-yazma kursları açılmıştır. 2841 sayılı Yasa hükümleri gereği, halk eğitimi çalışmalarına büyük bir hız verilmiş okuma-yazma bilmeyen vatandaşlarımız kurstan geçirilmiştir. Ulusal Eğitime Destek Kampanyası çerçevesinde yeni okuma-yazma kursları açılmış olup halen devam etmektedir.

İlçe merkezinde 1 İlköğretim Okulu, 1 PİO, 1 Yatılı Anadolu Öğretmen Lisesi, 1 Klasik Lise mevcut olup ilçeye bağlı İncesu Köyü'nde 1 YİBO ve 27 köyümüzde ise ilköğretim okulu mevcuttur.

Nüfus

Kaynakça

 YerelNET
 Cılavuz.net
 Birikim.com.tr

Dış bağlantılar

 YerelNET
 Susuz Kaymakamlığı

Susuz


Ghidul lui Barlowe pentru extratereștri (1979, ediția a doua 1987) este o carte science-fiction a artistului Wayne Barlowe împreună cu Ian Summers și Beth Meacham (care au oferit textul). Acesta conține vizualizările lui Barlowe despre diferite forme de viață extraterestră din diferite opere de science fiction, cu informații despre locul sau originea lor planetară, biologie și comportament, în stilul unui ghid real pentru animale. A fost nominalizat pentru un premiu American Book și la premiul Hugo pentru cea mai bună lucrare din anul 1980.

A doua ediție are o prefață adăugată de Robert Silverberg.

După succesul operei, în 1996 Barlowe și Neil Duskis au scris o a doua carte, Barlowe's Guide to Fantasy - Ghidul lui Barlowe pentru fantezie.

Rezumat
Cartea conține descrieri ale următoarelor specii:

Abyormenite - Hal Clement's Cycle of Fire (1957)
Athshean - Ursula K. Le Guin's The Word for World Is Forest (1975)
Black Cloud - Fred Hoyle's The Black Cloud
Chulpex - Avram Davidson's Masters of the Maze
Cinruss - James White's Sector General series
Cryer - Joseph Green's Conscience Interplanetary
Cygnan - Donald Moffitt's The Jupiter Theft
Cygnostik - Michael Bishop's A Little Knowledge (1977)
Czill - Jack L. Chalker's Well World series
Demon - Keith Laumer's A Plague of Demons (1977)
Demu - F. M. Busby's Cage a Man (1973)
Dextran - David J. Lake's The Right Hand of Dextra
Dilbian - Gordon R. Dickson's Spacial Delivery and Spacepaw
Dirdir - Jack Vance's Planet of Adventure series
Garnishee - Harry Harrison's Star Smashers of the Galaxy Rangers
Gowachin - Frank Herbert's Whipping Star and The Dosadi Experiment
Guild Steersman - Frank Herbert's Dune (not an alien, strictly speaking, but an altered human)
Ishtarians - Poul Anderson's Fire Time (1974)
Ixchel - Madeleine L'Engle's A Wrinkle in Time
Ixtl - A. E. van Vogt's The Voyage of the Space Beagle
Lithian - James Blish's A Case of Conscience
Masters - John Christopher's The Tripods trilogy
Medusan - Jack Williamson's The Legion of Space
Merseian - Poul Anderson's Ensign Flandry
Mesklinite - Hal Clement's Mission of Gravity
Mother - Philip José Farmer's Strange Relations
Old Galactic - James H. Schmitz's Legacy
Old One - H. P. Lovecraft's At the Mountains of Madness
Overlord - Arthur C. Clarke's Childhood's End
Pnume - Jack Vance's Planet of Adventure series
Polarian - Piers Anthony's Cluster series
Pierson's Puppeteers - Larry Niven's Known Space series
Radiate - Naomi Mitchison's Memoirs of a Spacewoman
Regul - C. J. Cherryh's The Faded Sun: Kesrith
Riim - A. E. van Vogt's The Voyage of the Space Beagle
Ruml - Gordon R. Dickson's The Alien Way
Salaman - Brian Stableford's Wildeblood's Empire
 Sirian - Frederik Pohl's The Age of the Pussyfoot
Slash - Piers Anthony's Kirlian Quest
Soft One - Isaac Asimov's The Gods Themselves
Solaris - Stanisław Lem's Solaris
Sulidor - Robert Silverberg's Downward to the Earth (alternately spelled 'Sulidoror' by both Barlowe and Silverberg)
Terran - humans; no specific novel - an image of a human (the author) used in the size comparison chart in the book.
The Thing - John W. Campbell's "Who Goes There?"
Thrint - Larry Niven's Known Space series
Tran - Alan Dean Foster's Icerigger
Triped - Damon Knight's Rule Golden
Tyreean - James Tiptree's Up the Walls of the World
Uchjinian - Jack L. Chalker's Well World series
Vegan - Robert A. Heinlein's Have Space Suit—Will Travel
Velantian - E. E. Smith's Lensman series

Primire
Ghidul lui Barlowe pentru extratereștri a avut recenzii mixte din partea lui Wendy Bousfield în Library Journal. Bousfield a comentat că desenele cărții au fost "colorate", dar sunt și "oarecum statice și artificiale, mai puțin vitale decât schițele pregătitoare din notebook-ul artistului incluse la final". De asemenea, a criticat omisiunea "faptelor publicate în romane", dar a concluzionat că bibliotecile publice ar putea fi totuși interesate de această lucrare. Cartea a primit o revizuire pozitivă de la Claudia J. Morner în School Library Journal. Morner a lăudat "desenele colorate" ale cărții și "graficul comparativ al dimensiunii" care arată dimensiunea extratereștrilor în comparație cu ființele umane. Ea a concluzionat că este o "carte de căutare distractivă", care are succes la "tinerii fascinați de monștri", precum și la cititorii de science fiction.

Lucrarea lui Barlowe a fost nominalizată la American Book Award și la Hugo Award for Best Related Work.

Referințe

Legături externe

Cărți din 1979
Cărți științifico-fantastice
Științifico-fantastic
Viață extraterestră
Pages with unreviewed translations
Enciclopedii fictive
1979 în științifico-fantastic

Barlowe's Guide to Extraterrestrials


Umurlar, Balıkesir ilinin Sındırgı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Balıkesir il merkezine 76 km, Sındırgı'ya 17 km dir.

Tarih

Adının Kaynağı: 12 yüzyılda Umur bey namıyla bilinen lider öncülüğünde kurulmuş Tahtacı Türkmen aşiretindendir.Zamanla civardan gelen konar göçerlerle nüfusu artmıştır.

"Tarih: 29/M /1321 (Hicrî) Dosya No:695 Gömlek No:27 Fon Kodu: DH.MKT.
Sındırgı kazasının Umurlar karyesinde bir Rum'un ihtidasından dolayı Hristiyan ahali tarafından Patrikhane'ye vukubulan şikayatın Rum papazının teşvikiyle olduğu ve kaymakama atfedilen ahvalin de doğru olmadığı ve papazın oradan kaldırıldığına dair Hüdavendigar Vilayeti'nden gelen tahriratın Adliye ve Mezahib Nezareti'ne takdimi."

Coğrafya
Hilal şeklinde çevrelemiş tepelerin ortasında, yarı kapalı sayılabilecek bir alanda kuruludur.  Arazi engebeli ve mahallenin kuzeyindeki dağlık alan, çam ağaçları ile kaplıdır. Mahallenin güneyinde tarla ve koruluklar bulunmaktadır.

Nüfus

2.500 kişilik bir nüfusu var ancak çoğunluk başka illerde bulunmaktadadır.Büyük çoğunluğu Bursa'da bulunmaktadır.

Dış bağlantılar

Sındırgı'nın mahalleleri

Umurlar, Sındırgı


Cavit Erdel (1884, Edirne - 5 Mart 1933, İstanbul) Türk asker ve siyasetçidir.

1905 yılında Harp Akademisi'nden mezun oldu. 1910-1911'de Fransa'da mesleki öğrenim gördükten sonra Balkan Savaşı'nda görev yaptı. I. Dünya Savaşı'nda değişik cephe ve birliklerde Kurmay Başkanlıkları ile Tümen Komutanlıklarına vekillik yaptı.

Kars Müstahkem Mevki Komutanlığı yapmakta iken TBMM I. Dönem Kars milletvekili seçildi. Aynı görevle Büyük Taarruz'a katılarak, 1922 yılında Miralay rütbesine terfi etti.

Ağustos 1923'te milletvekilliği görevi devam etmek üzere Millî Savunma Bakanlığı Personel Daire Başkanlığı'na getirildi. 1924 yılı sonlarından itibaren izinli sayılmak suretiyle Kars milletvekilliğine devam etti. 1926-1927 yılları arası 7. Tümen Komutanı olarak görev yaptı. 1927'de Mirliva rütbesine terfi etti ve 1933 yılına kadar 16. Tümen Komutanlığı yaptı.

1933 yılı başlarında Askeri Yargıtay üyeliğine atandı ve bu görevde iken 5 Mart 1933 tarihinde öldü.

1988 yılında kemikleri, Mustafa Kemal Atatürk'ün silah arkadaşları için Atatürk Orman Çiftliği arazisinde oluşturulan Devlet Mezarlığı'na nakledildi.

Kendisi gibi asker olan kardeşi Rüştü Erdelhun, 1958-1960 yılları arasında Orgeneral rütbesinde Türk Silahlı Kuvvetleri Genelkurmay Başkanlığı görevini yürüttü.

Kaynakça

1884 doğumlular
Edirne doğumlu askerler
Edirne doğumlu siyasetçiler
1933 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
Trablusgarp Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Balkan Savaşları'nda Osmanlı askerleri
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Türk generaller
TBMM 1. dönem Kars milletvekilleri
Kurtuluş Savaşı'ndaki Türk askerler
Kırmızı-yeşil şeritli İstiklâl Madalyası sahipleri
Mecidiye Nişanı sahipleri
Teşkilât-ı Mahsusa
Mekteb-i Harbiye'de öğrenim görenler
Osmanlı karacı subayları
Mekteb-i Erkân-ı Harbiye'de öğrenim görenler
Piyade subaylar

Cavit Erdel


Dağtabaklı, Sinop ilinin Boyabat ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Tabaklı olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 112 km, Boyabat ilçe merkezine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Boyabat belde ve köyleri

Dağtabaklı


La Cofradía de Nuestro Padre Jesús de Medinaceli es una cofradía que tiene su sede canónica en la Iglesia de San José de la ciudad de Santa Cruz de Tenerife (Islas Canarias, España).

La cofradía fue la primera que se creó en el barrio de El Toscal y tiene como titular al Santísimo Cristo de Medinaceli, afamada réplica del famoso Cristo madrileño que se venera en la Basílica de Jesús de Medinaceli de Madrid.

La imagen del Cristo se venera en la Iglesia de San José desde 1950 y fue donada por la Familia Bello después de que uno de sus miembros se salvara de una grave enfermedad. La imagen fue restaurada por última vez en el año 2006 con una limpieza general, consolidando la policromía y ajustando las distintas piezas que componen el candelero.

El Cristo de Medinaceli sale en procesión el día anterior al primer viernes del mes de marzo, siendo de este modo, la primera imagen que procesiona en Santa Cruz de Tenerife en tiempo de cuaresma. Durante esta procesión la talla va acompañada por distintas personalidades políticas del Ayuntamiento de Santa Cruz de Tenerife y de autoridades religiosas. Al día siguiente, primer viernes de marzo, es costumbre que su altar se llene de claveles rojos y se realice el solemne besapies de la imagen.

Esta hermandad es filial de la Archicofradía de Jesús de Medinaceli de Madrid. La imagen del Cristo de Medinaceli ilustró el cartel de la Semana Santa de Santa Cruz de Tenerife del año 2008.

Referencias

Véase también
Iglesia de San José (Santa Cruz de Tenerife)
Semana Santa de Santa Cruz de Tenerife
Cristo de Medinaceli de Madrid
Archicofradía de Jesús de Medinaceli (Madrid)

Cofradías de Semana Santa de Santa Cruz de Tenerife
Santa Cruz de Tenerife
Jesús de Medinaceli

Cofradía del Cristo de Medinaceli (Santa Cruz de Tenerife)


Cabreiros (llamada oficialmente Santa Mariña de Cabreiros) es una parroquia y una aldea española del municipio de Germade, en la provincia de Lugo, Galicia.

Organización territorial

La parroquia está formada por veintiuno entidades de población, constando doce de ellas en el nomenclátor del Instituto Nacional de Estadística español:

Demografía

Parroquia

Aldea

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Parroquias de Germade
Localidades de Germade
Localidades de la provincia de Lugo

Cabreiros (Germade)


بلدية توريليس دي يوبريغات (بالكاتالانية: Torrelles de Llobregat) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 4.974 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة
بلديات في باش ليوبريغات

توريلاس دي يوبريغات


Goniolithon, rod crvenih algi, dio potporodice Lithophylloideae.

Danas se smatra sinonimom za Lithophyllum, ali je unutar njega još šest taksonomski priznatih vrsta.

Njregova tipična vrsta bila je Goniolithon papillosum (Zanardini ex Hauck) Foslie 1898, sinonim je za Lithophyllum papillosum (Zanardini ex Hauck) Foslie

Vrste
 Goniolithon decutescens (Heydrich) Foslie ex M.Howe
 Goniolithon hariotii Foslie
 Goniolithon intermedium Foslie
 Goniolithon medioramus J.H.Johnson
 Goniolithon orotavicum Foslie
 Goniolithon udoteae Foslie

Izvori

Lithophyllaceae

Goniolithon


S.O.S. Kindtand er en børnefilm fra 1943 instrueret af Astrid Henning-Jensen, Bjarne Henning-Jensen efter manuskript af Astrid Henning-Jensen, Bjarne Henning-Jensen.

Handling
Filmen indleder med en manende beskrivelse af drengen, hvis tandbyld er blevet en så alvorlig sag, at der må indlæggelse og operation til. Men dette kan forebygges bl.a. hos skoletandlægen og allerbedst ved at børnene selv forstår, hvad 'rationel tandpleje' er.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1943

S.O.S. Kindtand


Das Haus Wolfratshauser Straße 61 in München ist eine denkmalgeschützte Villa im Landhausstil. Das Gebäude ist als Baudenkmal in die Bayerische Denkmalliste eingetragen.

Lage
Das Haus liegt im Münchner Stadtteil Thalkirchen in einem Winkel zwischen der Ludwigshöher Straße und der Wolfratshauser Straße. Da zwischen diesen Straßen auf das Eckgrundstück eine Wiese folgt, hat das Haus auch heute noch eine exponierte Lage.
Ursprünglich gehörte das Haus zu Obersendling, an dessen ehemaligen Ortskern-Südrand es lag.

Geschichte
Das Gebäude wurde um 1870/1880 als Jagdhaus des Konsuls Carl Rosipal errichtet. Es war ein einfaches Haus mit Satteldach. 1902–03 wurde es von dem Bauunternehmen Liebergesell & Lehmann umgebaut und die Fassade mit Lüftlmalereien verziert. Ein direkt an der Ludwigshöher Straße liegendes einstöckiges Nebengebäude wurde 1922 von der Baugesellschaft Gebrüder Rank auf zwei Geschosse ausgebaut.

Beschreibung
Das Haus ist ein zweigeschossiges Gebäude. Die mittlere der drei Fensterachsen auf der Eingangsseite an der Wolfratshauser Straße (Westseite) ist durch einen Eingangsvorbau und einen Zwerchgiebel besonders betont. Beide entstanden bei dem Umbau 1902–03, ebenso wie ein Erker an der Südseite.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Villa in München
Baudenkmal in Thalkirchen
Bauwerk in Thalkirchen

Wolfratshauser Straße 61


The Ming dynasty was a dynasty of China that existed from 1368 to 1644, succeeding the Mongol-led Yuan dynasty and falling amidst much political turmoil to the short-lived Shun dynasty. Sixteen emperors ruled over the whole of China proper spanning 276 years. Following the collapse of the Ming dynasty in 1644, members of the Ming imperial family continued to rule parts of southern China until 1662; this regime is known as the Southern Ming in historiography.

Emperors

Southern Ming

Other Ming claimants included Zhu Benli, Prince of Han (1646–1663) and Zhu Changqing, Prince of Huai (1648–1661). If Zhu Benli existed, he would be the last legal emperor of Southern Ming from the execution (1662) of Zhu Youlang. However, Zhu Benli's identity and existence are disputed, and Zhu Youlang is generally taken to be the last emperor of Southern Ming. Ming prince Zhu Shugui carried out his duties in the Kingdom of Tungning in the name of the last Southern Ming emperor until 1683.

Individuals posthumously recognized as emperors
This is a list of individuals who did not reign as emperor during their lifetime but were later recognized as Ming emperors posthumously.

Timeline

Legend:
  denotes Ming emperors
  denotes Southern Ming emperors

See also
 List of vassals prince peerages of Ming dynasty
 Dynasties in Chinese history
 List of Chinese monarchs

Notes

References

.
.
Ming
Lists of leaders of China
Lists of Chinese people

it:Dinastia Ming#Lista degli imperatori

List of emperors of the Ming dynasty


Walter Thomas Huston (născut ca Walter Thomas Houghston, ) a fost un actor și cântăreț american de origine canadiană. A fost tatăl actorului și regizorului John Huston, bunicul lui Pablo Huston, Walter Anthony (Tony) Huston, Anjelica Huston, Danny Huston și Allegra Huston și străbunicul actorului Jack Huston.

A primit Premiul Oscar pentru cel mai bun actor în rol secundar pentru rolul din Comoara din Sierra Madre (1948), regizat de fiul său, John.

Biografie
Huston s-a născut în Toronto, Ontario, unde a absolvit Winchester Street Public School. Este fiul Elizabethei (née McGibbon) și al lui Robert Moore Houghston, un fermier din provincie care a fondat o companie de construcții. Părinții săi aveau origini scoțiene și irlandeze. A avut un frate și două surori, una din ele fiind celebra Margaret Carrington (1877–1941).

Filmografie

Referințe și note

Legături externe

Nașteri în 1883
Decese în 1950
Actori americani

Walter Huston


Paradisus Londinensis, (abreviado Parad. Lond.), es un libro ilustrado con descripciones botánicas que fue editado por el botánico y pteridólogo inglés, Richard Anthony Salisbury. Fue publicado en 2 volúmenes en los años 1805-1808, con el nombre de Paradisus Londinensis: or Coloured Figures of Plants Cultivated in the vicinity of the Metropolis. London.

Referencias

Enlaces externos
en IPNI

Libros de botánica

Paradisus Londinensis


Agorizm, insanlar arasındaki tüm ilişkilerin karşılıklı rızaya dayalı alışverişlerden oluştuğu bir serbest pazar dünyasını amaçlayan, Samuel Edward Konkin III tarafından ve J. Neil Schulman'ın da katkılarıyla kurulmuş bir politik felsefedir.

Agoristler kendilerini piyasa anarşistleri olarak düşünürler. Genel olarak agoristler siyasi adaylar ve siyasi reform için oy kullanımına karşıdır. Bunun yerine özgür bir topluma ulaşmak amacıyla alternatif stratejiler izlenir. Agoristler eğitim, doğrudan eylem, alternatif para, girişimcilik, öz yeterlilik ve en önemlisi karşı ekonomi gibi yöntemler kullanarak daha kolay ve çabuk bir özgür toplum yaratılacağını savunmaktadır.

Etimoloji
Agorizm sözcüğü antik yunan şehir devletlerindeki toplantı ve pazaryeri meydanlarını adından gelmektedir. Bu terim ideolojik olarak devrimci bir serbest pazar anarşizmini ifade eder. Vergisiz çalışan gri piyasalar ile karaborsa faaliyetlerinin savunulduğu bir karşı-ekonomi fikri Konkin'in liberteryen felsefesine Schulman'ın bir katkısı olarak ortaya çıkmıştır.

İdeoloji
Devletçi toplum düzenlerine alternatif olarak tasarlanan düzende adalet ve güvenlik siyasi kuruluşlar yerine piyasa kurumları tarafından sağlanmaktadır. Bu kurumlar (siyasi reformlarla ortaya çıkmaları mümkün olmadığı için) ancak piyasa süreçleri sonucunda ortaya çıkabilecektir.
Agoristlere göre hükûmet şiddet kullanma tekeli üzerine yapılandırılmış haydutluğun rafine bir şekli olduğuna göre ondan mutlaka kurtulmak gerekir. Devrimin nihai noktası Hükûmetin piyasadaki adalet ve güvenlik sağlayıcılar tarafından sindirilip yok edilmesi ile olur. Böyle bir rejim ancak piyasaya talebin çok artması ve hükûmetin kendi işlerine karışmasından açıkça kaçınan (karşı ekonomi, kayıtsız ekonomi – ya da karaborsa ve gri piyasalar – olarak tanımlanabilecek) bir sektörün ekonomik bakımdan yeterince gelişmesinin sonucunda ortaya çıkabilir.

Konkin'in Agorizm'i anlatan ve ""Yeni Liberteryen Manifesto"" adıyla ele aldığı eser ilk olarak 1980 yılında basılmıştır. Daha önce bu felsefe J. Neil Schulman'ın "Alongside Night" isimli bilimkurgu eserinde 1979 yılında yayınlanmıştı. Aslında, Schulman da bu eserinde Ayn Rand'ın Atlas Shrugged (Atlas Silkindi) isimli eserinde sunduğu fikirlerden esinlenmiştir.

Konkin'in sınıf teorisi
Konkin girişimciler, devletçi olmayan kapitalistler ve devletçi kapitalistleri içeren bir sınıf teorisi geliştirmiştir.

Dipnotlar

Ekonomik ideolojiler
Sol liberteryenizm
Siyaset felsefesi
Anarşist gelenekler
Anarko-kapitalizm
Şekillerine göre liberteryenizm
1975 tanıtımları

Agorizm