Ulusal Faşist Parti (), Benito Mussolini'nin faşizmin politik ifadesi olarak 9 Kasım 1921 tarihinde Roma'da kurduğu siyâsî parti. Faşizmi bu zamandan önce Faşist Mücadele Birliklerinin İttifakı isimli teşkilata bağlı Fasci olarak bilinen gruplar temsil ediyordu. Partinin temel politikaları, milliyetçilik, vatanseverlik, cumhuriyetçilik, korporatizm ve popülizm üzerine kuruluydu. Cumhuriyetçi Faşist Parti ile birlikte şu anda İtalya'da anayasa tarafından yeniden kurulması yasaklanan iki partiden biridir.

İdeoloji

Parti politikaları
Kuruluş döneminde parti, cumhuriyetçi değerleri sahiplenen, devletçilik ve aşırı anti-komünizm propagandası ile birlikte "milliyetçi" bir politika izledi. Partinin otoriter kanadı "İtalyan Milliyetçi Derneği"nden devralınan siyasi fikir ve görüşler büyük ölçüde olduğu gibi benimsendi. Parti, iktidara gelebilmek için monarşiye destek verdi ve parti üyelerinin çoğu cumhuriyetçi değerleri terk etti. 1943'te kurulan Cumhuriyetçi Faşist Parti ile cumhuriyetçi fikirler yeniden parti politikası olarak benimseyen ikinci bir parti kurulmuş oldu.

Mussolini, iktidara geldikten sonra, Katolik kesimin desteğini alabilmek amacıyla, din karşıtı politikaları terk ederek partinin Vatikan ve İtalya arasındaki ilişkilerini normale çevirdi. Faşist Parti, coşkulu nümâyişler düzenleyerek İtalyan halkını etkilemeye çalışıordu. Bu amaçla, bizzat Mussolini tarafından örgütlenen "Kara Gömlekliler" komünist çetelerle çatışıyor ve kendilesine karşı gelenleri sindiriyordu.

Ekonomi politikaları
Faşist Parti'nin ekonomi görüşü korporatizm denilen ve kapitalizm ile sosyalizm arasında, bir "üçüncü yol" olarak addedilen bir ekonomik yapı öngörüyordu. Teorik olarak, sendikalar ve iş ücretleri, iş gücü saatleri ve diğer konularda birlik kurmak için bir kooperatifte birleşecekti. Korporatizm uygulamaya konduğunda ufak tefek eleştiriler aldıysa da bu ekonomi sisteminin faydası görülmüştü. Bu başarılı ekonomi politikasından sonra İtalya'da işsizlik düşmüştü, bunda Confederazione Generale del Lavoro (Genel İşçi Konfederasyonu) gibi faşist sendikaların da payı vardı.

Tarihi
1921 yılının mayıs ayında parlamento seçimlerinde Benito Mussolini, Liberal Parti lideri Giovanni Collitti'yi destekliyordu. Giovanni Coliitti o zamanlar İtalya Başbakanı idi. Bu destek sayesinde yeniden zafer kazanan liberaller, Mussolini'ye jest yapıp ona destek çıktılar. Öyle ki, Mussolini başta olmak üzere 35 faşist milletvekili İtalya Parlamentosu'nda temsil hakkı kazandı. Aynı yılın 9 Kasım tarihinde Faşist Mücadele Birliklerinin İttifakı adlı örgüt resmen Ulusal Faşist Parti'ye dönüştü.

Bu arada ülkede sağ ve sol eksenli partiler arasında yaşanan siyasi mücadele bazen silahlı çatışmalara yol açıyordu. Faşistlerin anti-demokratik, terörist eylemlerine karşı 1921 yazında İtalya'nın birçok şehrinde "Halk Cesurları" adlı kurumlar oluşmaya başladı. Bu örgütler faşistlere karşı çıkıyor, emekçilerin gösteri ve tatil haklarını savunuyorlardı.

1921 yılının ağustos ayında Ulusal Faşist Partisi ve İtalyan Sosyalist Partisi'nin liderleri arasında "Sakinleştirme Paktı" imzalandı. Her iki taraf kendi üzerine birbirine karşı düşmanca hareketlerinden kaçınmak yükümlülüğü alıyordu. Dolayısıyla İtalya'da anti-faşist birliğinin oluşturulması düşüncesine ulaşamadılar.

Ülke nüfusunun büyük bir bölümü İtalya'nın savaşın sonucunda istediklerini elde edememesinden dolayı kırgın idi. Bu yüzden de 1922 yılının ekim ayında Napoli'deki faşistler toplanarak Roma'ya yürüyüş ilan etti. Mussolini hükûmete başkanlık etmek için Kral III. Vittorio Emanuele tarafından Roma'ya davet edildi. Bu daveti kabul eden Mussolini, silahdaşları ile beraber trenle Roma'ya geldi. Böylelikle ülkede kansız devrim faşistlerin tam olarak başa geçmesi ile sona geldi.

Faşist Parti iktidara geldikten hemen sonra saldırgan ve iddialı bir politika izlemeye başladı. Mussolini Akdeniz'in bir "İtalyan gölü" olacağını ve Roma İmparatorluğu'nun yeniden canlanacağını söylüyordu. İktidar olduğunda önceleri liberallerin desteğini alan Mussolini, diktatörlüğün koyu ve keskin uygulamalarını birer birer hayata geçirmeye başlamıştı. Kısa bir süre sonra da Mussolini liberallerin desteğine rağmen anti-liberal politikaları hayata geçirdi, bunlar devletin birey üzerindeki mutlak hakimiyeti ve liberal ekonomi yerine uygulanan korporatist ekonomi modeliydi. İtalya kısa zamanda bir polis devleti haline getirildi. Kitap ve gazetelere getirilen sansür, seçim sisteminde yapılan düzenlemeler ve Faşist Parti dışındaki diğer partilerin kapanması gibi uygulamalar gerçekleştirildi. Mussolini, sendika hareketlerini de kanun dışı ilan etti ve eğitimi kontrol altına aldı. Ayrıca ekonominin faşistleştirilmesi amacıyla da tüm ülkeyi tren rayları ve otobanlarla kaplayan Mussolini, çiftçileri sürekli teşvik ederek tarım ve endüstrinin canlanmasını sağladı. Gerçekleştirdiği bu değişiklikler ve yeni uygulamalarla İtalya'da işsizlik azalmıştı ve bu da Mussolini'nin popülaritesinin artmasına neden oldu. 1922 yılının bazı dönemlerinde ülkenin iç ve dış işlerinden, kolonilerden ve kamu çalışmalarından sorumlu olan Mussolini, aynı zamanda orduyu da idare ediyordu. Tüm bakanlıkların görevlerini kendisi üstlenmişti. Bu şekilde tüm gücü elinde tuttuğuna inanan Mussolini, rekabet yaratacak herhangi bir durumun da önüne geçmiş oluyordu. Ancak bu durum kurduğu rejimin daha verimli çalışmasını engelliyor ve sıkıntı yaratıyordu.

Diktatörlük altındaki İtalya'da kanunlar yeniden yazılmış, üniversitedeki öğretim görevlileri faşist rejimi savunacaklarına dair yemin etmek zorunda bırakılmışlardı. Gazete editörleri Mussolini tarafından özel olarak seçiliyor ve Faşist Parti'den sertifikası olmayan hiç kimse gazeteci olamıyordu. Amaç tüm İtalyan halkını, şirketleri ve dernekleri kontrol altında tutmaktı. Mussolini'nin dış politikada amacı ise pasifist anti-emperyalizmin yerine agresif milliyetçilik getirmekti. Bunun ilk örneği 1923'te Corfu'nun bombalanması sırasında olmuştu. Ardından Arnavutluk'un kukla rejimine geçmesi ve Libya'nın yeniden fethi geldi. 1934'te Libya işgal edildi ve kolonileştirildi. 1935'te ise Habeşistan işgal edildi ve o da kolonileştirildi. 1936'da ise Almanya ile Berlin-Roma Mihveri kuruldu. II. Dünya Savaşı sırasında İtalyan Ordusu Kuzey Afrika ve Balkanlar'da Müttefikler'e karşı mağlup oldu. İtalya Almanya'dan aldığı destek ile işgal ettiği bölgelerde direndi ancak İtalya'da gücünü kaybetmeye başladı. Komünistler önderliğindeki direnişçilerin ülkede etkili olması ve müttefiklerin 1943'te Sicilya'ya çıkartma yapmasının ardından Kral III. Victor Emmanuel, Mussolini'yi görevden aldı. Almanya; Kuzey İtalya'yı işgal etti ve Alman paraşütçüleri Mussolini'yi 12 Eylül 1943'te Gran Sasso'da tutuklu bulunduğu otelden kurtararak uçakla Viyana'ya kaçırdı. Mussolini Cumhuriyetçi Faşist Parti'yle beraber İtalyan Sosyal Cumhuriyeti'ni kurdu ve kendine bağlı birliklerle mücadeleyi sürdürdü.

Mussolini, Nisan, savaşın son günlerinin yaşandığı 1945'te kılık değiştirip Alman askerî üniformasıyla kaçmaya çalışırken İtalyan direnişine mensup partizanlar tarafından yakalandı ve göğsünden vurularak öldürüldü.

Ertesi gün Mussolini'nin, sevgilisinin ve birkaç yandaşının cesedi Milano'da Loreto Meydanı'nda baş aşağı sallandırıldı.

Seçim sonuçları

İtalyan Parlamentosu

Parti sembolleri

Ayrıca bakınız
 Faşizm
 Benito Mussolini
 Giovinezza

İtalya'daki eski siyasi partiler
Tek parti rejimlerinde iktidar olmuş siyasi partiler
İtalyan Faşizmi
Faşist partiler
İki savaş arası dönem
1921'de kurulan siyasi partiler
1943'te feshedilmiş oluşumlar

Ulusal Faşist Parti


An Carex complanata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Torrey ngan William Jackson Hooker. An Carex complanata in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. c. complanata
 C. c. tropicalis

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex complanata


Arthur Schopenhauer; Türkçe tercümesi Selahattin Hilav tarafından yapılan Aşkın Metafiziği isimli kitapçığındaki analiz-tezinde, aşkın ne olduğunu, erkeklerin kadınlardan ne beklediğini ve kadınların erkeklerden ne istediğini analiz eder.  Aslen; Schopenhauer bunu bir kitap amaçlı değil kısa bir tez amaçlı yazmıştır. Her ne kadar kitapçıkta yaklaşık 43 sayfa süren bir analiz olsa da, A4 sayfası büyüklüğündeki bir basımda 25 sayfalık klasik bir Schopenhauer analiz-tezidir.

Analiz; kadınların erkeklerde kendilerinde bulunmayan özellikleri aradığını, çok büyük aşkların çok büyük hüsranlarla sonlanacağını, aşkın bir nevi gözünün kör olduğunu, bir aşkta beklenilenin entelektüel bir diyalogtan çok hayvansal içgüdülerin tatmini doğrultusunda olduğunu açıklar.

Bakış açısı olarak negatiftir; bununla birlikte, birçok konuda felsefi yapıtlar sunan (hayat acıları, ölüm, sanat, ahlak vb.) ve kendisinden sonraki felsefi gelişmeyi (özellikle akıl ve irade konularında) etkileyen Schopenhauer'in günümüzde en tanınmış eseridir.

Kaynakça

Felsefe kitapları

Aşkın Metafiziği


Akşamsefası (Mirabilis jalapa), akşamsefasıgiller (Nyctaginaceae) familyasından çok yıllık bir süs bitkisi türü.

Amerika'nın tropik bölgelerinden dünyanın birçok yerine dağılmış olan akşamsefası çabuk gelişen ve 1 m'ye kadar boylanabilen bir bitkidir. Kısa saplı oval yaprakları, eklem yerleri şişkince bir gövdesi, beyaz, sarı, pembe, mor ve kırmızı çiçekleri vardır.

Bazen çizgili ve benekli de olabilen çiçekleri akşamüstü açıp, sabahları kapandığı için bitkiye akşamsefası denmiştir. Kalıtım deneylerinde kullanılan köklerinin müshil ve solucan düşürücü etkisi vardır. Ayrıca Aztekler tarafından tıbbi ve süs amaçlı olarak yetiştirilirdi.

Çiçekler genellikle öğleden sonra veya alacakaranlıkta (yani saat akşam 4 ile sabah 8 arasında) açar ve ismini bu özelliğinden alır. Çiçekler daha sonra gece boyunca güçlü, tatlı bir koku yayar, ardından sabaha kapanır. Ertesi gün yeni çiçekler açar. Avrupa'ya geliş tarihi 1525'tir. Bugün birçok tropik bölgede yaygındır.

Etimolojisi
1753'te Carl Von Linne tarafından verilen Mirabilis jalapa (Akşamsefası) adı, çiçeklerinin dikkat çekici renklerine atıfta bulunarak "takdire şayan" anlamına gelen bilimsel Latince Mirabilis'ten ve Guatemala'daki Jalapa'daki kökenine atıfta bulunacak özel jalapa adından oluşur. Ancak jalapa sıfatı, yumrulu jalap yumrularından alınan jalap adlı eski bir müshil ilacının geldiği Meksika'daki Xalapa (Jalapa) şehrine de atıfta bulunabilir.

Tanımı
Boyları çoğunlukla 1 metre, nadiren 2 metreye kadar ulaşan çok yıllık, otsu, gür bir bitkidir. Özellikle ılıman bölgede yıllık olarak da yetiştirilebilir. Tek tohumlu meyveler küresel, buruşuk ve olgunlaştıklarında siyah olup, yeşilimsi sarı renktedir. Gövdeler kalın, dolu, dörtgendir ve birçok dallanma ve düğümlerde köklenme vardır.

Akşamsefası'nın ilginç bir yönü, aynı bitki üzerinde farklı renklerde çiçeklerin aynı anda yetişmesidir. Ek olarak, tek bir çiçekte farklı renkler bulunabilir. Çiçek desenleri sektörler (çiçeklerin bütün bölümleri), pullar (değişen uzunluktaki şeritler) ve benekler olarak adlandırılır. Tek bir çiçek düz sarı, kırmızı, macenta, pembe veya beyaz olabilir veya sektörler, pullar ve beneklerin bir kombinasyonuna sahip olabilir. Ayrıca aynı bitkinin farklı çiçeklerinde farklı çiçek ve desen kombinasyonları meydana gelebilir.

Genellikle çiçekler sarı, pembe ve beyazdır, ancak aynı tek Akşamsefası bitkisinde büyüyen çiçeklerin farklı kombinasyonları bulunabilir. Bir başka ilginç nokta da renk değiştiren bir olgudur. Örneğin, sarı çeşitte, bitki olgunlaştıkça, yavaş yavaş koyu pembe renge dönüşen çiçekler gösterebilir. Benzer şekilde, beyaz çiçekler açık mora dönüşebilir. Görünüşlerine rağmen, çiçekler taç yapraklardan oluşmaz - daha çok kaliksin pigmentli bir modifikasyonudur. Benzer şekilde, 'kaliks' bir parantez içerir. Çiçekler huni şeklinde ve beş köşelidir, fincanları yoktur (brakteal yapraklarla değiştirilir) ancak taçtan yapılmıştır.

Çiçek salkımları üç ila yedi açılmamış çiçek içerir. "Akşamsefası" adını alan kokulu çiçekler, öğleden sonra veya akşamın erken saatlerinde ve ayrıca bulutlu havalarda açar ve tütün çiçeğini andıran bir koku verir ve güveleri tozlaşma için çeker. Antez 16 ila 20 saat sürer ve bu nedenle günün görünür bir parçası olarak kalır. Çiçekler, sfenks güveleri veya şahin güveleri gibi Sphingidae familyasının uzun dilli güveleri ve kokunun çektiği diğer gece tozlayıcıları tarafından tozlaştırılır.

Yetiştirilmesi
Bitkinin güneş alması gerekir. Genellikle güneşte yapraklar kurur, daha sonra akşamları sıcaklıklar düşmeye ve güneş batmaya başladığında kuvvetli bir şekilde geri döner. İlk donlarla birlikte hava kısmı bozulduğu ve ölebildiği için soğuğa dayanamaz, ancak ilkbaharda bitki örtüsüne dönebilen yeraltı kısmı hayati kalır. Bitki kendi kendine tohum verebilir ve bir bahçede kontrol edilmeden bırakılırsa genellikle hızla yayılır. Bazı bahçıvanlar, ekimden önce tohumların ıslatılmasını tavsiye eder, ancak bu tamamen gerekli değildir. Kuzey Amerika'da, bitki sıcak, kıyı ortamlarında, özellikle USDA 7-10 bölgelerinde uzun ömürlüdür. Güneşli veya kısmen gölgeli olduğu sürece bitkinin büyümesi kolaydır. Bu koşullar altında çok hızlı büyür.

Tercihen hafif, humusça zengin ve iyi drene olan topraklarda yetişir, yan asiditesi (pH) nötrdür. Saksı ekimi her zaman %80 toprak ve %20 bahçe toprağı karışımı ve yumru köklerin 10 cm derinliğe konulduğu çok derin bir kap ile mümkündür. Genellikle şubat ortasından mayıs ayına kadar ekilir. Tohumlar 18 °C sıcaklıkta hızla çimlenir.

Dağılımı ve Habitatı
Mirabilis jalapa, Kuzey, Orta ve Güney Amerika'nın kuru tropik bölgelerine özgüdür: Meksika, Guatemala, Şili ve Peru. Bu bitki süs amaçlı tanıtılmıştır ve dünyanın tropikal, subtropikal ve ılıman bölgelerinde yetişmektedir. Şu anda Asya, Afrika, Amerika Birleşik Devletleri, Orta Doğu ve Avrupa'daki birçok ülkede bulunmaktadır. Réunion'da Mirabilis jalapa başlangıçta bir süs türüydü; ancak batı kıyısında, 400 ila 700 m rakımda ve güney kıyısında 0 ila 700 m arasında yabani ortamda yetiştirilmiştir. Ruderal bir enkaz bölgesinde ortaya çıkar ve batı ve güney kıyılarındaki yabani şeker kamışı tarlalarında nispeten yaygındır. Yüksek tohum üretimi ve hızlı büyümesi, kamış tarlalarının % 30 ila % 50'ye varan oranda örtülmesini sağlar. Daha soğuk subtropikal ve ılıman bölgelerde, ilk donlarla veya hava soğumaya başladığında ölür (özellikle tamamen olgunlaştıktan ve kendi kendine tohumlamayı bitirdikten sonra), bir sonraki baharda yumrulu köklerden yeniden büyür.

Genetik Araştırmalar
1900 Civarında Carl Correns, Mirabilis'i sitoplazmik kalıtım üzerine yaptığı çalışmalar için örnek bir organizma olarak kullandı. Bitkinin alacalı yapraklarını, çekirdeğin dışındaki bazı faktörlerin Mendel'in teorileri tarafından açıklanmayan bir şekilde fenotipi etkilediğini kanıtlamak için kullandı.[15] Correns, Mirabilis'teki yaprak renginin tek ebeveynli bir miras yoluyla aktarıldığını öne sürdü.

Ayrıca koyu pembe çiçekli bitkiler beyaz çiçekli bitkilerle çaprazlandığında açık pembe çiçekli yavrular üretilir. Bu, Mendel'in Baskınlık Yasasının bir istisnası olarak görülüyor, çünkü bu durumda, koyu pembe ve beyaz genler eşit baskınlıkta görünüyor, bu yüzden ikisi de diğerine tamamen baskın değil. Bu fenomen eksik baskınlık olarak bilinir. Bununla birlikte, Mendel'in F1 kuşağındaki tekdüzelik ilkesi ve F2 kuşağındaki genlerdeki ayrışma ilkesi geçerlidir, bu da Mendel'in keşiflerinin önemini doğrulamaktadır.

Kimyası
M. jalapa çiçeklerinden sekiz betaksantin (indikaksantin, vulgaksantin-I, miraksantin-I, II, III, IV, V ve VI) izole edilebilir.

Köklerden rotenoidler (mirabijalon A, B, C ve D, 9-O-metil-4-hidroksiboeravinon B, boeravinon C ve boeravinon F ve 1,2,3,4-tetrahidro-1-metilizokinolin-7,8-diol) izole edilebilir.

Tohum yağında küçük bir bileşen olarak bir yağ asidi (8-hidroksioktadeka-cis-11,14-dienoik asit) bulunur.

Yer üstü kısımlarının metanolik ekstraktının analizi β-sitosterol, stigmasterol, ursolik asit, oleanolik asit ve brassicasterol verir.

M. jalapa'nın manipüle edilmiş bir bitki hücresi kültüründen hücre kütlesinin organik bir ekstraktının biyoassay güdümlü fraksiyonasyonu, bir izoflavon, bir roteinoid ve bir dehidrorotenoidin izolasyonuna ve ardından tanımlanmasına yol açtı. Bu bileşiklerden ikisi Candida albicans'a karşı antimikrobiyal aktiviteden sorumludur.

M. jalapa'nın metanolik ekstraktının biyoassay güdümlü fraksiyonasyonu ayrıca aktif bir polifenolik amidin izolasyonuna yol açtı: N-trans-feruloil 4'-O-metildopamin. Bu bileşik, çok ilaca dirençli Staphylococcus aureus'a karşı bir atık su pompası inhibitörü olarak orta derecede aktivite gösterir.

Kullanımı

 Çiçekleri gıda boyamada kullanılır. Yaprakları da pişmiş olarak yenebilir, ancak sadece acil bir yiyecek olarak yenebilir.
 Kek ve jöleleri renklendirmek için çiçeklerden yenilebilir bir kıpkırmızı boya elde edilir.
 Bitkisel tıpta, bitkinin bazı kısımları idrar söktürücü, müshil ve savunmasız (yara iyileşmesi) amaçlar için kullanılabilir. Kökün afrodizyak olduğu kadar idrar söktürücü ve müshil özelliklere sahip olduğuna inanılmaktadır. Ayrıca dropsi tedavisinde de kullanılır.
 Yapraklar iltihabı azaltmak için kullanılır. Apseleri tedavi etmek için bir kaynatma (ezme ve kaynatma ile) kullanılır. Yaprak suyu yaraları tedavi etmek için kullanılabilir. Çiçeğin soğanlı kökleri müshil etkiye sahiptir.
 Toz haline getirilmiş, bazı çeşitlerin tohumları kozmetik ve boya olarak kullanılır. Tohumlar zehirli olarak kabul edilir.
 Bitki, kadmiyum gibi orta konsantrasyonlarda ağır metallerle kirlenmiş toprakların biyoremediasyonu için bir potansiyele sahiptir.
 Brezilya'da Hint Kayapo, baş ağrılarını tedavi etmek için kurutulmuş çiçeklerin tozunu koklar ve yaraları yıkamak ve cüzzam gibi cilt hastalıklarını tedavi etmek için kök kaynatmasını kullanır. Peru'da, çiçeklerden elde edilen meyve suyu herpes lezyonları ve kulak ağrısı için kullanılır. Kökten çıkarılan meyve suyu kulak ağrısı, ishal, dizanteri, sifiliz ve karaciğer enfeksiyonlarını tedavi etmek için kullanılır. Meksika'da, tüm bitkinin soğumaları dizanteri, enfekte yaralar ve arı ve akrep sokmaları için kullanılır.
 Çiçek özü asit–baz titrasyonunda doğal bir pH göstergesi olarak kullanılabilir. Bu, Shishir ve arkadaşları 2008 tarafından hem ekonomik hem de doğru bulundu ve gösterildi.
 Shishir ve arkadaşları 2008 tarafından gözden geçirilen uzun süredir devam eden bazı kullanımlar, M. jalapa'nın Himalaya bölgesine eski bir giriş olduğunu göstermektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

jalapa
Çiçekler
Yenilebilir kökler
Nepal florası
1753'te tanımlanan bitkiler
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Akşamsefası


La route régionale 134 ()  est une route régionale allant de Karkkila jusqu'à Loppi en Finlande.

Présentation
La seututie 134 est une route régionale d'Uusimaa et de  Kanta-Häme.

Parcours
 Karkkila
 Ahmoo
 Vaskijärvi
 Loppi
 Läyliäinen

Références

Annexes

Liens externes

Articles connexes
 Seututie

134

Transport à Karkkila
Transport à Loppi

Seututie 134


Alain may refer to:

People
 Alain (given name), common given name, including list of persons and fictional characters with the name
 Alain (surname)
 "Alain", a pseudonym for cartoonist Daniel Brustlein
 Alain, a standard author abbreviation used to indicate Henri Alain Liogier, also known as Brother Alain, as the author when citing a botanical name
 Émile Chartier (1868–1951), French philosopher and antimilitarist commonly known as Alain

Places
 Alain, Iran, a village in Tehran Province, Iran
 Al Ain, a city in Abu Dhabi, United Arab Emirates
 Al Ain International Airport in the United Arab Emirates
 Val-Alain, Quebec, village of 950 people in Quebec, Canada

Other uses
 1969 Alain (1935 CG), a Main-belt Asteroid discovered in 1935
 Alain (crab), a genus of crabs in the family Pinnotheridae
 Prix Alain-Grandbois or Alain Grandbois Prize is awarded each year to an author for a book of poetry
 Rosa 'Alain', popular red floribunda rose variety

See also
 Allain (disambiguation)
 Al Ain (disambiguation)

Alain


Die US Open 2004 im Badminton fanden vom 21. bis zum 25. September 2004 in Orange, Kalifornien, statt. Das Preisgeld betrug 30.000 US-Dollar. Das Turnier trug damit einen Stern im World Badminton Grand Prix 2004.

Finalresultate

Weblinks
http://www.badminton.de/04-GPT.243.0.html
http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=B48EC9EC-C51D-47C1-87D4-0A3D776D004B

2004
World Badminton Grand Prix 2004
Badmintonwettbewerb in Orange (Kalifornien)

US Open 2004 (Badminton)


Horná Krupá este o comună slovacă, aflată în districtul Trnava din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 499 de locuitori.

Istoric
Localitatea Horná Krupá este atestată documentar din 1113.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Horná Krupá


Trešnjevica je naseljeno mjesto u općini Konjic, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Nalazi se jugozapadno od Konjica.

Povijest

Do potpisivanja Daytonskog mirovnog sporazuma bilo je dio istoimenog naseljenog mjesta u sastavu općine Kalinovik koja je ušla u sastav Republike Srpske.

Stanovništvo

Na popisu 2013. godine bilo je bez stanovnika.

Izvori

}

Naselja u Hercegovačko-neretvanskoj županiji
Konjic

Trešnjevica (jugozapadno od Konjica)


En brevpresser er et lille men tungt stykke kontorudstyr, der kan anbringes oven på breve og andre løse papirer, der ligger på et skrivebord eller lignende, og ved sin vægt forhindrer papirerne i at komme i uorden eller flyve væk, hvis der kommer træk.

Som brevpresser kan anvendes "en pæn sten fra stranden", maskindele, ammunitionsdele og andre sære og sjove genstande eller mere eller mindre dekorerede og kostbare genstande specielt fremstillet til denne brug. Adskillige turistsouvenirs kan benyttes som brevpressere.

Brevpressere af glas med detaljerede motiver f.eks. i form af blomster eller relieffer er værdsatte samlerobjekter.

Galleri

Eksterne henvisninger

Kontorartikler

Brevpresser


Hans-Peter Briegel, (d. 11 Ekim 1955, Rodenbach, Almanya), Alman eski millî defans oyuncusu, teknik direktör.

Futbolculuk kariyeri

Briegel, futbola doğduğu şehrin takımı SV Rodenbach'ın altyapısında başladı. Teknik adam Erich Ribbeck tarafından keşfedildi ve 1974'te 1. FC Kaiserslautern'in altyapısına transfer edildi. Bir sene sonra ise profesyonel takıma çıktı. 10 Nisan 1976'da Bayern Münih'i 4-3 yendikleri  ilk kez bir maçta yedeklerden oyuna dahil oldu. 1984'e kadar takımının en önemli isimlerinden biri oldu.

1984'te İtalyan Hellas Verona takımına transfer oldu. Burada ününü arttıran Briegel, 1985'te bir Serie A şampiyonluğuna da sahip oldu. Bu şampiyonluk takımın tarihi boyunca aldığı ilk ve son İtalya başarısı oldu. Bu başarısı ile Almanya'da yılın futbolcusu seçildi. Bu ödülü yurt dışındaki performansı ile kazanan ilk Alman oldu. 1986'da sözleşmesinin bitmesiyle bir başka İtalyan takımı Sampdoria'ya transfer oldu. Burada 1988'de bir Coppa Italia kazandı.

Millî takım kariyeri

Ekim 1979'da Galler'e karşı oynanan Euro 1980 eleme maçında ilk kez Almanya millî futbol takımı formasını giydi. Almanya'nın birinci olduğu 1980 Avrupa Futbol Şampiyonası kadrosunda yer aldı. Final maçına ilk 11'de çıkıp 55 dakika forma giydi. Turnuva sonu düzenlenen en iyi ilk 11'de yer aldı.

Daha sonra yine Jupp Derwall'in koçluğunda,Dünya Kupası'nın 50. yılı için düzenlenen 1980 Mundialito turnuvasında ve Batı Almanya'nın ikinci olduğu 1982 FIFA Dünya Kupası'nda yer aldı. 1982 Dünya Kupası final maçında Bruno Conti'ye yaptığı hareketle penaltıya sebebiyet verdi ancak Antonio Cabrini penaltıyı kaçırdı. Buna rağmen Almanya finali 3-1 kaybetti. 1984 Avrupa Futbol Şampiyonası için oynanan 8 eleme maçında da forma giydi ve turnuvaya katılan takımda da yer aldı.

Derwall'in yerine gelen Franz Beckenbauer da Briegel'den vazgeçmedi ve 1986 FIFA Dünya Kupası'na da katıldı. Ancak finalde yaptığı hata sonucu Diego Maradona'nın pası Jorge Burruchaga'ya buluştu ve Briegel'in daha sonra durumu düzeltme çabası başarısız oldu ve 83. dakikada Burruchaga onları mağlup edecek golü kaydetti. Beckenbauer, Briegel'i Euro 1988 elemelerinde kullanmadı ve Briegel, 72 maç ve 4 gollük performansı ile 1986'da millî takımdan ayrıldı.

Teknik direktörlük kariyeri

Futbolu bıraktıktan sonra antrenörlüğe başladı. 1989-1992 arasında İsviçre ikinci ligi takımlarından FC Glarus'un başındaydı. 1992-1994 arasında Alman alt liglerinden SV Edenkoben'i çalıştırdı. 1994'te Bundesliga'dan düşen SG Wattenscheid 09'un başına geçti ancak başarılı olamadı. 1996'da eski takımı  1. FC Kaiserslautern'e sportif direktör olarak geri döndü. Ancak teknik direktör Otto Rehhagel ile tartışma yaşayınca Ekim 1997'de istifa etti. Daha sonra kulüp yönetimine dönse de bir finansal skandal sonucu ayrıldı.

1999 yılında sezon ortasında Beşiktaş'ın başına gelen Karl-Heinz Feldkamp'ın yardımcısı olarak Beşiktaş'ta yardımcı antrenörlüğe başladı. Ancak Feldkamp'ın rahatsızlığı nedeniyle sezonu Briegel tamamladı ve 1999/2000 sezonunda ilk kez teknik direktörlüğe getirildi. Kısıtlı kadroya ve kulübün yönetimsel açıdan sorunlar yaşadığı dönemde görevde bulunmasına rağmen başarılı bir sezon geçirdi ve takımı sezon sonuna kadar şampiyonluğu takip etti. Ancak 2000 yılında Beşiktaş'ın başına gelen Serdar Bilgili yönetiminin kendisiyle çalışmak istememesi ile Beşiktaş'tan ayrıldı.

Bir yıl sonra 2001/2002 sezonunda bu kez Trabzonspor'un teknik direktörü olarak tekrar Türkiye'de göreve başladı. Ancak sezon sonunda sözleşmesi feshedildi.

2002 Aralık ayında Arnavutluk millî futbol takımının teknik direktörlüğüne getirildi. 2006 yılında istifa edene kadar bu görevde kaldı. Arnavutluk'un başındaki döneminde büyük turnuvalara katılamasa da takımın gelmiş geçmiş en başarılı teknik direktörü oldu.

Hans Peter Briegel, Haziran 2006 tarihinden itibaren Bahreyn millî futbol takımının teknik direktörlüğüne getirildi. 2007 yazı itibarı ile Ankaragücü'nün Teknik Direktörlüğüne geçti. Ancak sadece 9 hafta sonra takımdan ayrıldı.

Başarılar

 Avrupa Futbol Şampiyonası Birinciliği (1):
 Almanya millî futbol takımı: 1980
 Serie A Şampiyonluğu (1):
 Hellas Verona: 1985-86
 Coppa Italia Şampiyonluğu (1):
 Sampdoria: 1987-88

1955 doğumlular
1. FC Kaiserslautern futbolcuları
UC Sampdoria futbolcuları
Hellas Verona FC futbolcuları
Alman futbolcular
Almanya millî futbol takımı futbolcuları
Alman teknik direktörler
MKE Ankaragücü GSK teknik direktörleri
Beşiktaş teknik direktörleri
Trabzonspor teknik direktörleri
Arnavutluk millî futbol takımı teknik direktörleri
1980 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
1982 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1984 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
1986 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Yaşayan insanlar
Süper Lig teknik direktörleri
Türkiye'deki gurbetçi teknik direktörler
Bundesliga futbolcuları
Serie A futbolcuları
Alman gurbetçi futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
Arnavutluk'taki gurbetçi teknik direktörler
Bahreyn'deki gurbetçi teknik direktörler
İtalya'daki Alman gurbetçiler
Türkiye'deki Alman gurbetçiler
Arnavutluk'taki Alman gurbetçiler
Bahreyn'deki Alman gurbetçiler
Bahreyn millî futbol takımı teknik direktörleri
Defans futbolcuları

Hans-Peter Briegel


El puerto marítimo de Yeisk  es un puerto situado junto a la ciudad de Yeisk en la punta de arena de Yeisk, que separa el limán Yeiski del río Yeya de las aguas del sur del golfo de Taganrog del mar de Azov.

Fue construido en 1848 por decreto del zar Nicolás I a instancias del príncipe Mijaíl Vorontsov y del atamán Grigori Rashpil. Fue el propósito de la fundación de la ciudad, establecer un puerto de salida para productos de la región del Kubán y Stávropol.

Las principales mercancías que se transportan en las instalaciones de este puerto son carbón, metales, grano y productos agrícolas. En el año 2009 el volumen de carga alcanzó los 4.9 millones de toneladas.

Las empresas que desarrollan las actividades de estiba en el puerto son OAO Yeiski morskói port, OAO Yeiski portovni elevator, OOO Yeisk-Port-Vista, OOO Direktoria - Novi morskói port, OOO Yeisk Priazvoiye Port, ZAO Azovskaya sudoremontnaya kompaniya.

Enlaces externos y referencias

Este artículo es una traducción parcial de correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Ейский морской порт.
Plano del puerto de Yeisk .
Sitio web de la administración del puerto  .
Sitio web de la compañía OAO Yeiski Morskói Port .

Puertos de Rusia
Krai de Krasnodar

Puerto de Yeisk


Die Pommernwoche war eine Regattaveranstaltung im Deutschen Reich. Sie fand ab 1912 und letztmals 1939 statt.

1912 wurde im Stettiner Yachtclub der Pommersche Regattaverein begründet. Dieser vereinte die meisten Segelvereine in der damaligen preußischen Provinz Pommern. Noch im selben Jahr wurde die erste Pommernwoche veranstaltet. Zwischen 1915 und 1919 musste kriegsbedingt pausiert werden. Die Veranstaltung fand immer in der Zeit nach der Kieler Woche statt. Ab 1926 wurde die Warnemünder Woche als Zubringerregatta für die Pommernwoche eingeführt.

Im Gegensatz zu anderen Segelveranstaltungen dieser Größe war die Pommernwoche auf mehrere Veranstaltungsorte aufgeteilt. Es begann meist mit einer ersten Wettfahrt von Warnemünde nach Stralsund und Sassnitz. Dann wurden einzelne Wettfahrten um Rügen, vor Stralsund und vor Greifswald abgehalten. Danach gab es eine Wettfahrt von Stralsund und Sassnitz nach Stettin, und von da weiter nach Swinemünde. Höhepunkt war am letzten Wochenende die Regatta vor Swinemünde um einen von Kaiser Wilhelm II. gestifteten Pokal. In späteren Jahren wurde für die zahlreichen Teilnehmer aus dem Baltikum eine weitere Regatta nach Danzig angeboten.

Weblinks
 Rückblick der Yacht auf die Pommernwoche 1920
 Unvergessene Pommernwoche, Artikel Yacht 1953

Segelwettbewerb in Deutschland
Schifffahrt (Provinz Pommern)
Sport (Provinz Pommern)
Erstveranstaltung 1912
Letzte Veranstaltung 1939

Pommernwoche


Die Filialkirche Zosen steht in 1125 Meter Höhe in Zosen in der Gemeinde Hüttenberg. Die zur Pfarre Hüttenberg gehörende Kirche ist dem heiligen Michael geweiht. Der Sakralbau ist von einer Friedhofsmauer umgeben, in deren Verband ein breitgelagerter Nischenbildstock über gemauertem Bogen aus den 16./17. Jahrhundert steht.

Beschreibung
Vom romanischen Kirchenbau haben sich die Mauern des Langhauses erhalten. Über dem jetzigen Gewölbe sind die Ansätze der ursprünglichen flachen Balkendecke sichtbar. Ein weiteres Relikt der Romanik sind die Reste eines Christophorusfreskos aus dem 13. Jahrhundert. Der eingezogene Chor mit Fünfachtelschluss und Steinplattldeckung stammt aus der Gotik. Unter dem Chor befindet sich eine gotische Beinkammer. Der gotische Turm stürzte 1987 ein und wurde 1989 wiedererrichtet.  Betreten wird die Kirche durch ein einfach gekehltes gotisches Portal mit schmiedeeisernem Schlüsselfang.

Im dreijochigen Langhaus erhebt sich ein spätgotisches Netzrippengewölbe über runden Wanddiensten. Das Stichkappengewölbe im Chor weist stark abgefaste Grate auf. 1988 fand man in der Laibung des romanischen Triumphbogens Fresken mit der Darstellung des heiligen Geistes und von Propheten in Medaillons.

Einrichtung
Der kleine barocke Hochaltar trägt die Schnitzfiguren des Erzengels Michael sowie der Heiligen Georg, Florian, Donatus und eines heiligen Ritters ohne Attribut.
Der linke Seitenaltar von 1677 besteht aus einer Ädikula über einem Sockel und einer kleinen Ädikula zwischen Voluten als Aufsatz. An Sockel, Gebälk und den seitlichen Ohren ist der Altar reich mit Knorpelwerk geschmückt. Das Altarblatt zeigt die Heiligen Bartholomäus, Erasmus und Ulrich, das Aufsatzbild den heiligen Wolfgang.
Der rechte Seitenaltar gleicht im Aufbau und im Dekor dem linken und trägt eine bekleidete Madonnenstatue.
An der um 1677 entstandenen Kanzel sind in den bemalten Brüstungfeldern die Heiligen Wolfgang, Ulrich und Michael zu sehen. Am Kanzelkorb ist eine Hand mit Kruzifix befestigt. Der Schalldeckel wird von einem Auge Gottes im Strahlenkranz bekrönt.
Zur weiteren Ausstattung der Kirche gehören ein barockes Kruzifix an der Nordwand, zwei gemalte Leuchterengel aus der zweiten Hälfte des 17. Jahrhunderts, schlichte Gebetsbänke aus dem 17. Jahrhundert und in der Sakristei ein Paramenten- und Messgeräteschrank aus dem 18. Jahrhundert.

Literatur
 Dehio-Handbuch. Die Kunstdenkmäler Österreichs. Kärnten. Anton Schroll, Wien 2001, ISBN 3-7031-0712-X, S. 1102 f.
 Barbara Kienzl: Die barocken Kanzeln in Kärnten. Verlag des Kärntner Landesarchivs, Klagenfurt 1986, ISBN 3-900531-16-1, S. 412.

Weblinks

Zosen
Zosen
Zosen
Zosen
Baudenkmal (Kärnten)

Filialkirche Zosen


White coal is a form of fuel produced by drying chopped wood over a fire. It differs from charcoal which is carbonised wood. White coal was used in England to melt lead ore from the mid-sixteenth to the late seventeenth centuries. It produces more heat than green wood but less than charcoal and thus prevents the lead evaporating. White coal could be used mixed with charcoal for other industrial uses than lead smelting. White coal was produced in distinctive circular pits with a channel, known as Q-pits. They are frequently found in the woods of South Yorkshire.

Production
Although traditionally made by drying chopped wood, white coal can be made from numerous waste products, most of which are formed into briquettes. Raw materials which can be used include:
 Groundnut shells
 Cotton hulls and stalks
 Castor seed shells
 Forest leaves; wood chips and shavings
 Sugarcane bagasse
 Rice husk and paddy straw
 Mustard waste
 Coir dust
 Coffee husk
 Sunflower waste
 Maize stalks
 Bajra (pearl millet) cobs
 Sesame seeds oil cake
 Wheat straw

Benefits
Producers of white coal proclaim the following benefits from using the fuel:

 White coal is cheaper than coal and fire wood.
 There is no sulphur in the white coal, therefore no toxic gases.
 Moisture content is nil.
 Biomass briquettes have a higher practical thermal value.
 Briquettes have consistent quality, have high burning efficiency, and are ideally sized for complete combustion.
 Combustion is more uniform compared to coal and boiler response to changes in steam requirements is faster, due to higher quantity of volatile matter in briquettes.
 Low ash contents.
 The calorific value of the finished briquettes is approximately 3500 to 4000 kcal/kg.

India is fast becoming a major manufacturer and consumer of white coal. A large number of companies have switched their boiler fuels to use white coal instead of fossil fuels. White coal manufacturing capacity is increasing in the state of Gujarat, Maharashtra, Tamil Nadu and Rajasthan.

The production of white coal (briquettes made of biomass) using agricultural and forest waste is more common in North India.

See also
Solid biofuels

References

External links
 Jaipur Green Fuels
 Green Fuels

Fuels

White coal


سانتياغو كابريرا  ممثل تشيلي من مواليد 5 مايو 1978.

مواقع خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كاراكاس
تشيليون مغتربون في إنجلترا
متجنسون في تشيلي
ممثلو أفلام تشيليون
ممثلون إنجليز
ممثلون تشيليون في القرن 21
ممثلون وممثلات تشيليون
مواليد 1978
مواليد في كاراكاس

سانتياغو كابريرا


هنا قائمة بالبطولات الأسترالية لكرة المضرب, المعروفة الآن باسم أستراليا المفتوحة لسنة 1930:

فردي رجال

 جار مون هزم  هاري هوبمان 6-3 6-1 6-3

فردي سيدات

 دافن أكوروست هزم  سيلفيا لانس هاربر 10-8, 2-6, 7-5

مراجع

أحداث يناير 1930 الرياضية
البطولات الأسترالية حسب السنة
بطولات أسترالية 1930
بطولة أستراليا لكرة المضرب حسب السنة
كرة المضرب في 1930
كرة مضرب أسترالية في 1930

البطولات الأسترالية 1930 (كرة مضرب)


Ara Masahito (japanisch 荒 正人, * 1. Januar 1913 in der Präfektur Fukushima; † 9. Juni 1979) war ein japanischer Literaturwissenschaftler und -kritiker.

Ara gründete 1946 mit Odagiri Hideo und Hirano Ken die Zeitschrift Kindai Bungaku (Moderne Literatur), die bis 1964 erschien. Neben diesen und Autoren wie Honda Shūgo, Yamamuro Shizuka, Haniya Yutaka und Sasaki Kiichi wurde er zur "Schule der modernen Literatur" (Kindai bungakuha) gezählt. Im Gegensatz zum marxistischen Ansatz stellte er die subjektive Individualität der Personen in der Literatur in den Vordergrund und wendete als Erster in Japan die Theorien Sigmund Freuds in der Literaturkritik an, insbesondere in seiner Kritik der Werke Natsume Sōsekis.

Als profunder Kenner der englischen Literatur trat Ara zudem mit Übersetzungen von Werken Nathaniel Hawthornes und Emily Brontës hervor und verfasste Essays über T. S. Eliot und James Joyce. Er lehrte an der Hōsei-Universität.

Quellen

Kevin Michael Doak: "Dreams of difference: the Japan romantic school and the crisis of modernity", University of California Press, 1994, ISBN 9780520083776, S. 143

 Noma, S.: Ara Masahito In: Japan. An Illustrated Encyclopedia. Kodansha 1993. ISBN 4-06-931098-3.

Literaturwissenschaftler
Literaturkritiker
Literatur (Japanisch)
Hochschullehrer (Hōsei-Universität)
Japaner
Geboren 1913
Gestorben 1979
Mann

Ara Masahito


Premiul David di Donatello, numit după cele două sculpturi celebre ale lui David, ale sculptorului italian renascentist Donatello (una din bronz și cealaltă din marmură), este un premiu cinematografic italian prestigios prezentat în fiecare an, în mai multe categorii, de către L'accademia del Cinema Italiano (ACI) (în ) pentru cele mai bune prestații în filmul italian, dar și cel străin. La ultima ediție, care a avut loc la 18 aprilie 2016, s-au acordat premii în 24 de categorii.

Istoric
Premiul a fost instituit în 1955, iar prima gala de decernare a premiilor a avut loc în 1956. În 2016 s-au sărbătorit 60 de ani de oferire neîntreruptă a premiilor.

Trofeul
Trofeul este o replică aurită, în miniatură, a celebrei sculpturi David a lui Donatello, așezată pe o bază cubică din malachit, pe care se găsește o placă de aur menționând categoria premiului, anul acordării și câștigătorul premiului.

Trofeul primei ediții, cea din 1956, manufacturată de cunoscuta firmă de podoabe Bulgari (BVLGARI), atribuită actriței Gina Lollobrigida pentru filmul Frumoasă, dar periculoasă a fost vândută la casa de licitații Sotheby's in 2013.

Note

Legături externe

 David di Donatello — website oficial în italiană
  — website oficial în engleză
 David di Donatello 1956–2016: 60 Years of Awards. Journal of Italian Cinema & Media Studies (2016), 4 (2), Intellect,
 Premiile David di Donatello la Film Movement
 David di Donatello Awards la Internet Movie Database

Premii cinematografice internaționale
Premii de film italiene

David di Donatello


Comitatul Gorizia (în ), devenit în 1365 Comitatul Princiar Gorizia (în ) și prin extindrea din 1747, Comitatul Princiar Gorizia și Gradisca (în ), a fost un stat apărut în Evul Mediu în partea de sud-est a spațiului alpin. În 1500 comitatul a intrat în stăpânirea Casei de Habsburg. Comitatul a avut ulterior statutul de țară a Coroanei în  Sfântul Imperiu Roman, apoi în Imperiul Austriac și în Austro-Ungaria pînă în 1918, făcând parte din Litoralul austriac. Orașul Gorizia, care a dat numele comitatului, aparține Italiei începând din 1918.

Evoluția istorică
Comitatul Gorizia luase ființă ca teritoriu al Casei de Gorizia  încă de la începutul secolului al XII-lea. Descendența conților de Gorizia Engelbert I (menționat în documente încă din 1107) și a fratelui său mai mare Meinhard I, nu a fost clarificată cu exactitate. Hotărâtoare pentru ascensiunea familiei a fost legătura ei strânsă cu Patriarhia de Aquileia, care a permis membrilor familiei să dobândească feude mari în Friuli și Istria, incluzând reședința strămoșească a Goriziei.

În 1271 frații Meinhard al II-lea de Gorizia-Tirol și Albert I de Gorizia au împărțit între ei posesiunile Casei de Gorizia. Meinhard a primit comitatul Tirolului, pe care tatăl său Meinhard I de Gorizia-Tirol îl moștenise în 1253 de la contele Albert al III-lea al Tirolului, în timp ce Albert a moștenit castelul ancestral și comitatul Gorizia, primind și posesiuni în Istria, Friuli, Carintia și Pustertal. Astfel au apărut cele două linii ale familiei: Linia Meinhardină și Linia Albertină. Pe lângă Tirol, Linia Meinhardină a cârmuit și Carintia între 1286 și 1335. În 1363 când această linie a familiei s-a stins datorită absenței moșteritorilor de sex masculin, Margareta de Tirol a dat posesiunile fiului ei decedat Meinhard al III-lea lui Rudolf al IV-lea, moștenitorul Casei de Habsburg.

Comitatul Gorizia era deținut de fapt de Linia Albertină și se întindea de la San Candido și Lienz, în nord, până aproape de coasta mării Adriatice, în sud.

Teritoriile Liniei Albertine a conților de Gorizia au fost mult diminuate în secolul al XIV-lea. În 1303 Albert I (d. 1304) a plănuit împărțirea teritoriilor între fiii săi, Henric al III-lea și Albert al II-lea, împărțire care s-a realizat efectiv în 1307. Albert I primise în 1277 de la regele romano-german Rudolf I ca recompensă pentru serviciile sale în lupta împotriva regelui Ottokar al II-lea, stăpânirea în Meichau (în slovenă Mehovo) și Craina Albă (în germană Weißkrain), Tschernembl (în slovenă Črnomelj) și Möttling (în slovenă Metlika). Albert al II-lea (d. 1327) a primit posesiunile din Pustertal și Carintia, iar Henric al III-lea toate teritoriile Goriziei la sud de munții Dolomiți și Karawanken. Din 1323 după moartea lui Henric al III-lea, aliat al ducelui Frederic cel Frumos împotriva lui Ludovic al IV-lea care luase în stăpânire Treviso și Padova, au existat patru comitate diferite ale Goriziei din Pustertal până la Istria. Datorită amenințării Republicii Venețiene la adresa comitatului Gorizia, conții și-au mutat reședința la Castelul Bruck lângă Lienz, care a rămas până la sfârșit reședința principală și centrul puterii lor.

În 1365 împăratul Carol al IV-lea i-a acordat lui Meinhard al VI-lea titlul de prinț imperial, astfel comitatul Gorizia devenind comitat princiar. Fratele său, Albert al III-lea, preluase prin divizarea din 1342, Mitterburg (astăzi Pazin) în Istria și posesiunile familiei din Marca Vindica și Craina Albă, dându-le în 1364 prin contract de moștenire familiei de Habsburg, înainte ca el să moară în 1374.

Contele Henric al VI-lea (d. 1454) a reunit în 1430 proprietățile rămase încă în posesia familiei și a încheiat un contract de moștenire cu conții de Celje în 1437 (anulat în 1456), în scopul de a înlocui vechiul contract de moștenire încheiat cu Habsburgii în 1394. În disputa privind moștenirea conților de Celje, Gorizia a pierdut în fața împăratului Frederic al III-lea. Prin Tratatul de la Pusarnitz din 1460 Casa de Gorizia a trebuit să cedeze și multe posesiuni din nordul comitatului lor. Doar Lienz a fost recâștigat în 1462 printr-o revoltă.

Stăpânirea habsburgică după 1500
Leonard, ultimul conte de Gorizia, a încercat în zadar de-a lungul vieții să recâștige posesiunile din Carintia pierdute prin diverse alianțe. Totuși în 1500, înainte de a muri, Leonard a încheiat un nou contract de moștenire cu Habsburgii. Conform acestui contract toate posesiunile sale au revenit împăratului romano-german Maximilian I. Deși acesta a unit teritoriile din jurul orașului Lienz, cu Tirolul, Gorizia a rămas un land cu parlament propriu. Imediat după 1500 Gorizia a fost administrată de reprezentantul imperial (căpitan) Virgil de Graben, iar Gorizia a făcut parte din Austria Interioră. Gorizia s-a orientat politic spre Stiria, cea mai mare provincie din Austria Interioară, însă nu a jucat un rol important în răspândirea Reformei Protestante din secolul al XVI-lea. La împărțirea teritoriilor habsburgice din 1564, Gorizia a intrat în stăpânirea arhiducelui Carol al II-lea al Austriei.

În 1647 împăratul Ferdinand al III-lea a despărțit  comitatul Gradisca de comitatul Gorizia și l-a ridicat la rang de comitat princiar în favoarea familiei Eggenberg, care ulterior a dispărut. În 1717 comitatul princiar Gradisca a revenit prin moștenire Casei de Habsburg. Cele două comitate au fost reunite devenind Comitatul princiar Gorizia și Gradisca.

Bibliografie

 Wilhelm Baum: Die Grafen von Görz in der europäischen Politik des Mittelalters, Klagenfurt 2000, ISBN 3-902005-04-1.
 Ernst Klebel: Die Grafen von Görz als Landesherren in Oberkärnten, în: Carinthia I, 125 (1935), pp. 59–82 și 218–246.
 Christiane Thomas: Kampf um die Weidenburg. Habsburg, Cilli und Görz, 1440–1445, în: Mitt. des österr. Staatsarchivs 24 (1972), pp. 1–86
 Hermann Wiesflecker: Die politische Entwicklung der Grafschaft Görz und ihr Erbfall an das Haus Österreich, în: Mitteilungen des Instituts für Österreichische Geschichtsforschung (1954), p. 56.
 M. Wutte: Die Erwerbung der Görzer Besitzungen durch das Haus Habsburg, în: Mitteilungen des Instituts für Österreichische Geschichtsforschung, vol. 38 (1920), pp. 282–311
 Marko Simić: Auf den Spuren der Isonzofront, Mohorjeva Hermagoras, Viena 2004, ISBN 3-85013-884-4.
 Peter Štih: Studien zur Geschichte der Grafen von Görz, Editura R. Oldenbourg, Viena 1996, ISBN 9783486648348.

Gorizia
Gorizia
Gorizia
Gorizia
Gorizia

Comitatul Gorizia


Kırmataş, Diyarbakır ilinin Hazro ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Diyarbakır'a 70 km, Hazro'ya 20 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
yerelnet

Hazro'nun mahalleleri

Kırmataş, Hazro


Roberta Metsola Tedesco Triccas (Saint Julian's, Malta, 18. siječnja 1979.) je malteška političarka, te trenutna predsjednica Europskog parlamenta od 18. siječnja 2022..

Metsola je članica Europskog parlamenta od 2013., a studenog 2020. postala je potpredsjednica. Najmlađa je osoba na toj poziciji do sada, kao i jedina iz Malte. Prva je žena predsjednica Europskog parlamenta od 2002. godine.

Biografija

Djetinjstvo i raniji život
Tedesco Triccas je obitelj porijeklom iz Swieqi, pored grada St. Julian's. Roberta je odrasla sa svoje dvije sestre i roditeljima u gradu Gżira. Završila je srednju školu St. Joseph School u Sliemi, a zatim Pravni fakultet Sveučilišta u Malti 2003. godine. Diplomu europskih studija s College of Europe u Brižu dobila je 2004. godine.

Roberta je upoznala svog supruga, Ukka Metsolu iz Finske, 1999. godine. Udala se za njega 2005., i imaju četvoro sinova.

Njeni početci u politici bili su kada je imenovana glavnom tajnicom Europskih demokratskih studenata, studentskom branšom Europske pučke stranke. Godine 2002.s Nacionalističkom strankom (PN) lobirala je za ulazak Malte u Europsku uniju na referendumu 2003. Radi usješnosti u kampanji premijer Lawrence Gonzi savjetovao joj je da se kandiduje za izbore za Europski parlament 2004. Kandidovala se, ali nije uspjela ući u parlament.

Listopada 2004. pridružila se Stalnoj misiji Malte pri Europskoj uniji u Bruxellesu, gdje je radila narednih 8 godina. 2009. ponovno se bezuspješno kandidovala za Europski parlament.Od 2013. radila je kao pravni savjetnik Catherine Ashton.

Članica Europskog parlamenta
Dana 24. travnja 2013. zamijenila je Simona Busuttila, te postala članica Europskog parlamenta. 2014. ponovo je izabrana na ovu poziciju, te proglašena potpredsjednicom Komiteta za peticije (PETI).

Životopisi, Malta
Europski političari
Politika Malte

Roberta Metsola


Shatarupa [Šatarupa] (ਸਤਰੂਪਾ; śata-rūpā = "ona od stotinu lijepih oblika") božica je iz hinduističke mitologije, koju je stvorio Brahma. Prema svetom tekstu zvanom Matsya Purana, Shatarupa je također znana kao Satarupa, Sandhya i Brahmi. Ona je prva žena, koju je Brahma stvorio zajedno s Manuom (मनु).

Manu je oženio Shatarupu te su dobili djecu; ovo je njihov popis:
Priyavrata – sin
Uttānapāda – sin
Ākūti – supruga mudraca Rucija
Devahūti – supruga mudraca Kardame
Prasūti – supruga boga Dakshe

Izvori i bilješke

Hinduističke božice

Shatarupa


Omori (stylisé en OMORI) est un jeu vidéo de rôle développé par le studio indépendant Omocat. Basé sur la série webcomic  de la réalisatrice, le jeu est sorti en décembre 2020. Mettant explicitement en scène des thèmes tels que l'anxiété et la dépression, le jeu comporte des éléments d'horreur psychologique. Dans l'histoire, le joueur contrôle un garçon  nommé Sunny et son alter-ego Omori. Ils explorent à la fois le monde réel et un monde surréaliste pour surmonter leurs peurs et leurs secrets. Le jeu peut se finir de plusieurs manières différentes, en fonction des choix faits par le joueur.

Après une campagne Kickstarter réussie, le jeu a été retardé à plusieurs reprises et a connu plusieurs difficultés de développement. Il a finalement été publié pour Microsoft Windows et macOS en 2020, six ans après son financement initial, avant d'être porté sur Nintendo Switch, PlayStation 4 et Xbox One en 2022. Omori a été acclamé par les critiques, qui l'ont loué pour ses graphismes, ses éléments narratifs, sa bande-son et sa représentation de l'anxiété et de la dépression, le comparant favorablement à EarthBound et Yume Nikki. Le jeu a ensuite été nommé pour plusieurs prix, remportant le prix dans la catégorie  lors de la DreamHack en 2021.

Système de jeu
Le gameplay d'Omori s'inspire des jeux de rôle traditionnels japonais. Le joueur contrôle un groupe de quatre personnages : Omori, Aubrey, Kel et Hero, chacun avec ses propres compétences au combat et dans le monde extérieur.

Lors des phases d'exploration, le jeu se joue en vue de dessus. Des quêtes secondaires et des énigmes sont disponibles, les résoudre permet au joueur d'acquérir des récompenses et des compétences. Divers items et armes peuvent être obtenus tout au long du jeu, y compris en les achetant en utilisant la monnaie du jeu,  ou . En dehors des combats, le groupe peut se guérir et sauvegarder en interagissant avec les paniers de pique-nique disséminés à travers la carte.

Les batailles se déroulent dans un format au tour par tour, où chaque membre du groupe effectue une action. Les membres du groupe et les ennemis possèdent une statistique nommée , qui fonctionne comme des points de vie ; s'ils sont attaqués, leur  diminue. Un personnage est vaincu et se transforme en toast dès que son  atteint zéro. L'autre statistique, le  est utilisé pour exécuter des capacités spéciales, uniques à chaque personnage. Enfin, une des mécaniques de combat les plus originales du jeu est celle du ; lorsqu'un des membres du groupe attaque, un autre peut poursuivre ladite attaque, donnant des résultats dévastateurs.

Contrairement à la plupart des jeux de rôle, les effets de statut sont basés sur un système d'émotion en trois points. L'émotion d'un membre du groupe ou d'un adversaire peut changer au cours d'une bataille:  (neutre) est l'émotion de base et n'a aucun effet,  (énervé) améliore l'attaque mais affaiblit la défense,  (triste) améliore la défense mais affaiblit la vitesse et  (heureux) améliore la vitesse et la chance mais fait perdre en précision. A la manière d'un pierre-papier-ciseaux, chaque émotion est forte contre une et faible contre l'autre - Happy bat Angry, Angry bat Sad et Sad bat Happy. De plus, chaque émotion possède des variantes d'intensité plus élevée, Omori et certains boss étant les seuls à pouvoir atteindre le dernier palier d'intensité.

Trame
Le personnage principal, Omori, se réveille dans  (littéralement ), une petite pièce blanche dans laquelle il vit «d'aussi loin qu'[il] s'en souvienne». Il ouvre une porte et entre dans le monde vibrant de "l'Espace Intérieur", où il rencontre sa sœur aînée Mari et ses amis Aubrey, Kel, Hero et Basil. Ils parcourent les souvenirs partagés dans l'album photo de Basil et décident de se rendre chez lui, bien que Mari décide de rester. En cours de route, l'album est endommagé lorsque Kel et Aubrey se bagarrent. En voyant tomber une photo inconnue, Basil panique et Omori est soudainement téléporté seul dans l'espace Blanc. Il se poignarde avec son couteau, révélant que les événements précédents sont les rêves d'un adolescent, Sunny.

On apprend alors que Sunny, se réveillant dans son lit, déménage dans trois jours. Il descend alors pour une collation de minuit. Confronté à des hallucinations cauchemardesques symbolisant sa peur, il les dissipe en se calmant et retourne se coucher avec son couteau à steak. Se réveillant à nouveau dans l'Espace Blanc, Omori retrouve Aubrey, Kel et Hero, et les quatre apprennent que Basil a disparu. Décidant de le sauver, ils se rendent dans diverses parties de l'Espace Intérieur pour le rechercher, Mari aidant en cours de route. Le groupe est progressivement distrait par diverses situations qu'ils rencontrent, et leurs souvenirs de Basil et leur objectif de le sauver disparaissent lentement de leurs mémoires.

Pendant ce temps, dans le monde éveillé, Mari s'était suicidée il y a quatre ans, ce qui avait conduit à la divergence du groupe d'amis. Bien que Kel et Hero aient réussi à récupérer quelque peu émotionnellement, Sunny est devenu un enfermé éloigné, Aubrey est parti après s'être sentie trahie par l'indifférence apparente du groupe à la mort de Mari, et Basil, déjà sensible avant le drame, est devenu névrosé et paranoïaque. Kel frappe à la porte de Sunny pour tenter de se reconnecter une dernière fois. Le joueur peut soit ignorer Kel, soit répondre à la porte; choisir différemment peut déclencher des itinéraires différents, s'ils choisissent le premier, Sunny reste à l'intérieur pendant les trois jours restants, faisant des corvées et se concentrant sur ses rêves au lieu de se réconcilier et changeant aussi le déroulement de l'histoire dans le monde de ses rêves.

Si cette dernière option est choisie, on apprend que Hero reviendra de l'université dans quelques jours, et Sunny et Kel découvrent qu'Aubrey a attaqué Basil. Ils apprennent qu'elle a volé l'album photo réel de Basil, apparemment pour l'empêcher de le vandaliser. Après avoir de nouveau combattu Aubrey et récupéré l'album, ils le rendent à Basil avec quelques photos manquantes, mais il laisse Sunny le garder. En dînant ensemble, Basil est soudainement mortifié d'apprendre le départ imminent de Sunny, révélant qu'il a des hallucinations similaires. Dans un autre combat le lendemain, Aubrey pousse accidentellement Basil dans un lac. Sunny essaie de le sauver, et tous deux sont sauvés de la noyade par l'arrivée de Hero. Le soir, Sunny, Kel et Hero dorment chez Sunny; Sunny a alors la possibilité d'observer le piano de Mari, dans lequel est gravé le mot "Omori".  Dans le monde des rêves, Omori et ses amis retournent dans la maison désormais délabrée de Basil, et il est transporté dans "l'Espace Noir", plus inquiétant. Basil y apparaît plusieurs fois, essayant à plusieurs reprises de lui parler de quelque chose avant de mourir horriblement de diverses manières, souvent surréalistes. Dans la dernière salle, Omori poignarde Basil, se plaçant au sommet d'un trône fait et entouré de mains massives et rouges.

Le dernier jour avant le départ de Sunny, les autres se réconcilient avec Aubrey et trouvent les photos manquantes. Acceptant la mort de Mari, ils décident de passer leur dernière nuit ensemble dans la maison de Basil, même s'il refuse de sortir de sa chambre. Cette nuit-là, Sunny confronte la vérité dans ses rêves: lors d'une dispute, il a tué Mari en la poussant accidentellement dans les escaliers. Niant que Sunny l'ait fait, Basil a aidé à qualifier la mort de Mari de suicide en suspendant son cadavre à un arbre. Ensuite, ils ont regardé en arrière et ont vu un œil ouvert les regarder, façonnant leurs hallucinations ultérieures. Alors que Basil était rongé par la culpabilité et le dégoût de soi, la dépression suicidaire de Sunny l'a amené à créer l'Espace Intérieur et son personnage de rêve Omori pour masquer son traumatisme. Pour cacher la vérité, Omori réinitialisait l'Espace Intérieur chaque fois que ses souvenirs s'échappaient du Black Space ("Espace Noir"). Sunny se réveille au milieu de la nuit ; le joueur peut soit choisir d'entrer dans la chambre de Basil pour le confronter à la mort de Mari, soit se rendormir.

Fins
Si le joueur répond à Kel, puis affronte Basil le dernier jour, Sunny et un Basil mentalement instable s'attaquent et se battent. Au milieu du combat, Sunny se fait poignarder l'œil par Basil en utilisant ses cisailles de jardin et les deux garçons tombent dans les pommes. Alors qu'il est inconscient, Sunny se souvient de ses souvenirs avec Mari et ses amis et fait face à Omori. Refusant de mourir, Omori le bat et le joueur rencontre un game over.

 Si le joueur choisit de réessayer, Sunny se lève et joue le duo avec Mari qui était prévu pour leur récital. Omori le serre dans ses bras et disparaît. Dans le monde réel, Sunny se réveille à l'hôpital où lui et Basil ont été envoyés et se dirige vers le lit de ce dernier. Alors qu'ils sont entourés de leurs amis, il est sous-entendu que Sunny leur dit la vérité sur la mort de Mari. De plus, si le joueur a arrosé le jardin de Basil quotidiennement dans l'espace Intérieur, une scène après le générique montrera Basil se réveillant à l'hôpital. Lui et Sunny se sourient et les hallucinations disparaissent des deux garçons.
 Si le joueur choisit de ne pas continuer, Sunny disparaît plutôt qu'Omori. Se réveillant à l'hôpital, il se suicide en sautant du balcon.

Alternativement, si le joueur ignore Basil le dernier jour, Sunny et ses amis se réveilleront pour découvrir que Basil s'est suicidé. Selon le choix du joueur, Sunny peut alors soit se suicider avec son couteau, soit s'éloigner sans relâcher sa culpabilité alors que les sirènes retentissent au loin. Si le joueur choisit initialement de rester à l'intérieur et d'éviter Kel, seule une variante de cette fin est disponible.

Développement
Omori a été développé au cours de six ans et demi, dirigé par l'artiste pseudonyme Omocat. Il est basé sur  , un blog Tumblr créé par Omocat pour "les aider à faire face à [leurs] problèmes pendant une partie déroutante de [leur] vie". Initialement prévu comme un roman graphique, ils ont changé son support pour un jeu vidéo pour permettre au public de faire des choix dans l'histoire. Pour le moteur de jeu, ils ont choisi RPG Maker, car ils jugeaient important de prendre en charge une plate-forme et une communauté accessibles.

Une campagne Kickstarter a été lancée en 2014 et a été financée avec succès en une journée, avec une date de sortie initiale prévue en mai 2015. Un port Nintendo 3DS a été promis comme un objectif ambitieux, mais ne s'est finalement jamais concrétisé en raison de l'arrêt de la console; les bailleurs de fonds se sont plutôt vu offrir un port Nintendo Switch. Pour aider à la création du jeu, Omocat a embauché plusieurs membres supplémentaires de l'équipe, dont un expert RPG Maker, mais avait toujours pour objectif de garder la taille de l'équipe petite. Au départ, ils ont enrôlé leurs amis musiciens Space Boyfriend et Slime Girls pour aider à la bande originale; après avoir été inspirés par "My Time" de bo en et avoir eu l'idée de morceaux de musique cachés, ils l'ont également contacté.

Au fur et à mesure que le développement se poursuivait, l'équipe a dû changer sa version du moteur RPG Maker, profitant de cette opportunité pour affiner le style visuel, l'histoire et le gameplay du jeu. Une fois l'argent du financement participatif épuisé, ils se sont appuyés sur les ventes de marchandises pour poursuivre le développement. Le jeu serait retardé en 2019 et début 2020, mais manquerait à nouveau les deux cibles.

Plus tard en 2020, Omori a reçu sa date de sortie finale du 25 décembre. Il a été initialement publié sur Microsoft Windows et macOS. Il a été annoncé lors d'une présentation Indie World en décembre 2021 qu'une version Nintendo Switch sortira au printemps 2022, avant d'être confirmé pour le 17 juin en mai 2022. Les dates de sortie des versions PlayStation 4 et Xbox One n'ont pas encore été annoncées.

Accueil
Omori a reçu des critiques généralement favorables, la version PC obtenant une note globale de 87 sur 100 sur Metacritic. La critique de PC Gamer, Rachel Watts, a fait l'éloge à la fois de son combat et de son gameplay, affirmant que le jeu avait "tout l'étoffe d'un classique culte moderne". Patrick Hancock de Destructoid a déclaré qu'il ne "connaissait pas le dernier jeu qui m'a vraiment frappé autant émotionnellement comme [il] l'a fait", mais a critiqué de nombreux éléments de gameplay, déclarant qu'ils pourraient ruiner l'expérience de certains joueurs.

Plusieurs publications ont évalué positivement la représentation de l'anxiété et de la dépression dans le jeu, la critique de Rock Paper Shotgun, Kat Bailey, la comparant à ses expériences réelles. Selon elle, le jeu a réussi à reprendre des thèmes surutilisés concernant le sujet et à créer une "obscurité mémorable". Watts a déclaré que le jeu "capture ce sentiment [de surmonter l'anxiété] magistralement", mais a critiqué certaines parties du jeu pour être trop sombres.

Une majorité de critiques ont loué l'écriture et le ton du jeu, le comparant à des jeux tels que EarthBound, Undertale et Yume Nikki. Écrivant pour le magazine Wired, la critique Julie Fukunaga a salué la profondeur et les thèmes psychologiques du récit, déclarant que "c'est dans ce médium qu'Omori prospère". Hancock a fait l'éloge de la "juxtaposition" de thèmes sérieux et déconcertants avec des moments fantaisistes, déclarant qu'il pensait parfois aux blagues du jeu "sur une base hebdomadaire".

L'opinion des critiques sur le combat du jeu variait. Hancock a critiqué le manque de profondeur stratégique, déclarant qu'il "a trouvé une stratégie qui a fonctionné et l'a simplement répétée ad nauseam", et affirmant que le combat était "à peine nécessaire". À l'opposé, Bailey a fait l'éloge des combats "bien exécutés" et des boss "difficiles" du jeu, déclarant qu'ils avaient aidé à briser certains des donjons. Dans sa critique, Rachel Watts a félicité la façon dont les capacités du jeu donnaient au groupe l'impression d'être une unité cohérente.

La direction artistique a également reçu des réactions positives. Watts a fait l'éloge de la direction artistique des monstres, déclarant que le mélange de différents styles artistiques "renforce vraiment l'horreur". Les "coupures de style anime" ont été saluées par Bailey, qui les a qualifiées de "étonnamment bien animées". Malgré sa critique des batailles du jeu, Hancock a déclaré qu'il les anticipait souvent en raison du style artistique, le qualifiant de "rien de moins que phénoménal".

Récompenses

Omori a reçu deux mentions honorables au Festival des jeux indépendants 2021. Il a également été nommé dans trois catégories des prix "Dreamies" 2021 de DreamHack, remportant le prix Daringly Dramatic.

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Jeu Xbox One
Jeu vidéo développé aux États-Unis
Jeu PlayStation 4
Jeu Windows
Jeu Nintendo Switch
Jeu RPG Maker
Jeu vidéo de rôle
Jeu vidéo indépendant
Jeu vidéo sorti en 2020
Pages avec des traductions non relues

Omori (jeu vidéo)


Geórgios Bonános () est un sculpteur grec, né en 1863 et mort en 1939.

Né à Lixouri (anciennement Vouni), en Céphalonie, il étudie à l'École des Beaux - Arts d' Athènes. Leonidas Drosis est son professeur. Puis il part étudier à Rome.

Au cours de sa carrière, il réalise plusieurs statues et bustes, exposés dans toute la Grèce.

Il meurt en 1940 à Athènes.

Galerie

Références

Liens externes

Sculpteur grec du XIXe siècle
Sculpteur grec du XXe siècle
Naissance en avril 1863
Décès en mai 1939
Pages avec des traductions non relues
Élève de l'École des beaux-arts d'Athènes
Décès à Athènes
Naissance à Céphalonie
Décès à 76 ans

Geórgios Bonános


An Aloe leedalii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Susan Carter. An Aloe leedalii in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe leedalii


Qal'at al-Mudiq () ist eine Zitadelle in Syrien, die von den Seleukiden befestigt und von den Kreuzfahrern ausgebaut wurde. Die Zitadelle wurde mehrfach umgebaut und ist heute – ähnlich wie die Zitadelle von Tartus – bewohnt.

Geschichte
Die Erhebung der späteren Zitadelle Qal'at al-Mudiq wurde bereits sehr früh besiedelt – an den Südosthängen der Akropolis wurden Siedlungsspuren aus dem vierten Jahrtausend entdeckt; der Ort wird mit der Stadt Nija gleichgesetzt, die zu Beginn des ägyptischen Neuen Reiches von Thutmosis I. und Amenophis II. auf ihren Syrienfeldzügen besucht wurde. Weitere Spuren stammen aus dem zweiten Jahrtausend vor Christus sowie aus dem 9. Jahrhundert. Unter Seleukos I. wurde die nahegelegene Stadt Apamea gegründet und auch der Zitadellenhügel befestigt.
Als wichtiger Stützpunkt im Orontestal war Qal'at al-Mudiq ab dem 10. Jahrhundert stark von Christen und Moslems umkämpft. 975 gelang es den Byzantinern, die Zitadelle zu erobern. Bereits 993 wurde sie von den Fatimiden zurückerobert. 1106 wurde die Zitadelle vom Kreuzritter Tankred erobert. Dabei leisteten vor allem die Munqidhiten aus dem 25 km entfernten Schaizar erbitterten Widerstand. Eine wichtige Quelle hierfür ist der arabische Autor Usama ibn Munqidh, der selbst gegen die Kreuzfahrer kämpfte und seine Erlebnisse in seinem Buch kitab al-i'tibar ("Buch der Belehrung durch Beispiele") niederschrieb. 1149 wurde die Stadt von Nur ad-Din zurückerobert. Heute wird die Zitadelle als Wohnraum genutzt.

Im Syrischen Bürgerkrieg war die Stadt seit 2012 umkämpftes Gebiet. Anfang Mai 2019 gelang es syrischen Regierungstruppen den Ort zu erobern. Wegen der andauernden Kämpfe teilte das Welternährungsprogramm der Vereinten Nationen am 11. Juni 2019 mit, dass man die Versorgung in der Region nicht aufrechterhalten könne.

Literatur
 Frank Rainer Scheck, Johannes Odenthal: Syrien. Hochkulturen zwischen Mittelmeer und Arabischer Wüste. 4. Auflage, DuMont, Ostfildern 2009, S. 194–203. ISBN 978-3-7701-3978-1

Einzelnachweise

Weblinks

Burg in Syrien
Gouvernement Hama
Burg in Asien

Qal'at al-Mudiq


Temperance in its modern use is defined as moderation or voluntary self-restraint. It is typically described in terms of what a person voluntarily refrains from doing. This includes restraint from revenge by practicing mercy and forgiveness, restraint from arrogance by practicing humility and modesty, restraint from excesses such as extravagant luxury or splurging, restraint from overindulgence in food and drink, and restraint from rage or craving by practicing calmness and equanimity.

The distinction between temperance and self-control is subtle. A person who exhibits self-control wisely refrains from giving in to unwise desires. A person who exhibits temperance does not have unwise desires in the first place because they have wisely shaped their character in such a way that their desires are proper ones. Aristotle suggested this analogy: An intemperate person is like a city with bad laws; a person who lacks self control is like a city that has good laws on the books but doesn't enforce them.

Temperance has been described as a virtue by religious thinkers, philosophers, and more recently, psychologists, particularly in the positive psychology movement. It has a long history in philosophical and religious thought.

It is generally characterized as the control over excess, and expressed through characteristics such as chastity, modesty, humility, self-regulation, hospitality, decorum, abstinence, and forgiveness; each of these involves restraining an excess of some impulse, such as sexual desire, vanity, or anger.

In classical iconography, the virtue is often depicted as a woman holding two vessels transferring water from one to another. It is one of the cardinal virtues in western thought, and is found in Greek philosophy and Christianity, as well as in Eastern traditions such as Buddhism and Hinduism.

Temperance is one of the six virtues in the Values in Action Inventory of Strengths, along with wisdom, courage, humanity, justice, and transcendence.

The term "temperance" can also refer to the abstention from alcohol (teetotalism), especially with reference to the temperance movement. It can also refer to alcohol moderation.

Philosophical perspectives

Greek civilization

There are two words in ancient Greek that have been translated to "temperance" in English. The first, , largely meant "self-restraint". The other, ', was a word coined during the time of Aristotle, to mean "control over oneself", or "self-discipline".  appears three times in the Bible, where it was translated as "temperance" in the King James translation.

The modern meaning of temperance has evolved since its first usage. In Latin,  means restraint (from force or anger), but also more broadly the proper balancing or mixing (particularly, of temperature, or compounds). Hence the phrase "to temper a sword", meaning the heating and cooling process of forging a metal blade. The Latin also referred to governing and control, likely in a moderate way (i.e. not with the use of excessive force).

Temperance is a major Athenian virtue, as advocated by Plato; self-restraint () is one of his four core virtues of the ideal city. In "Charmides", one of Plato's early dialogues, an attempt is made to describe temperance, but fails to reach an adequate definition.

Aristotle
Aristotle included discussions of both temperance and self-control in his pioneering system of virtue ethics.

Aristotle restricts the sphere of temperance to bodily pleasures, and defines temperance as "a mean with regard to pleasures," distinct from self-indulgence. Like courage, temperance is a virtue concerning our discipline of "the irrational parts of our nature" (fear, in the case of courage; desire, in the case of temperance).

His discussion is found in the Nicomachean Ethics Book III, chapters 10–12, and concludes in this way:
And so the appetites of the temperate man should be in harmony with his reason; for the aim of both is that which is noble: the temperate man desires what he ought, and as he ought, and when he ought; and this again is what reason prescribes. This, then, may be taken as an account of temperance.
As with virtue generally, temperance is a sort of habit, acquired by practice. It is a state of character, not a passion or a faculty, specifically a disposition to choose the mean between excess and defecit. The mean is hard to attain, and is grasped by perception, not by reasoning.

Pleasure in doing virtuous acts is a sign that one has attained a virtuous disposition. Temperance is the alignment of our desires with our enlightened self-interest, such that we desire to do what is best for our own flourishing.

The word Aristotle used for "intemperate" () was the Greek word for "unchastened" — the implication being that the intemperate person is immature and undisciplined and has not yet learned how to live well.

Marcus Aurelius
In his Meditations, the Roman emperor and stoic philosopher Marcus Aurelius defines temperance as "a virtue opposed to love of pleasure". He argues that temperance separates humans from animals, writing that: [I]t is the peculiar office of the rational and intelligent motion to circumscribe itself, and never to be overpowered either by the motion of the senses or the appetites, for both are animal; but the intelligent motion claims superiority and does not permit itself to be overpowered by the others. For Marcus, this rational faculty exists to understand the appetites, rather than be used by them. In the ninth book of the Meditations, he gives this advice: "Wipe out imagination: check desire: extinguish appetite: keep the ruling faculty in its own power."

Marcus takes inspiration from his father, someone Marcus remembers as "satisfied on all occasions", who "showed sobriety in all things" and "did not take the bath at unseasonable hours; he was not fond of building houses, nor curious about what he ate, nor about the texture and colour of his clothes, nor about the beauty of his slaves." Marcus writes that temperance is both difficult and yet important. He favourably likens his father to Socrates, in that "he was able both to abstain from, and to enjoy, those things which many are too weak to abstain from, and cannot enjoy without excess. But to be strong enough both to bear the one and to be sober in the other is the mark of a man who has a perfect and invincible soul".

Thomas Aquinas
In his Summa Theologica, Thomas Aquinas defines the scope of temperance: "Temperance... considered as a human virtue, deals with the desires of sensible pleasures". He refines 'sensible pleasure' by stating, "the object of temperance is a good in respect of the pleasures connected with the concupiscence of touch." He further defines temperance by associating it with the forbearing of sensible pleasures, as opposed to the mere toleration of sensible pain, a distinction he highlights when he claims that "the temperate man is praised for refraining from pleasures of touch, more than for not shunning the pains which are contrary to them".

For Aquinas, temperance need never contradict pleasure in itself: "The temperate man does not shun all pleasures, but those that are immoderate, and contrary to reason." For example, he discusses food and sex, which, when approached with temperance, fulfill human requirements for survival without contradicting the virtue of moderation:Accordingly, if we take a good, and it be something discerned by the sense of touch, and something pertaining to the upkeep of human life either in the individual or in the species, such as the pleasures of the table or of sexual intercourse, it will belong to the virtue of temperance.

Michel de Montaigne
Similarly to Marcus Aurelius, the French philosopher Michel de Montaigne writes in his essay 'Of Experience' that temperance enhances the soul:Greatness of soul consists not so much in mounting and in pressing forward, as in knowing how to govern and circumscribe itself; it takes everything for great, that is enough, and demonstrates itself in preferring moderate to eminent things." Montaigne differs from Marcus in that Montaigne believes temperance enhances pleasure, rather than opposing the love of it: "Intemperance is the pest of pleasure; and temperance is not its scourge, but rather its seasoning." Like Aquinas, Montaigne sees no contradiction between temperance and pleasure in the right moral context. Rather, he believes that "there is no pleasure so just and lawful, where intemperance and excess are not to be condemned." For example, he commends a temperate approach to the pleasures of sex within marriage: "Marriage is a solemn and religious tie, and therefore the pleasure we extract from it should be a sober and serious delight, and mixed with a certain kind of gravity; it should be a sort of discreet and conscientious pleasure."

Montaigne also discusses the difficulty of temperance. He muses on whether pleasure's tempering creates unhappiness: But, to speak the truth, is not man a most miserable creature the while? It is scarce, by his natural condition, in his power to taste one pleasure pure and entire; and yet must he be contriving doctrines and precepts to curtail that little he has; he is not yet wretched enough, unless by art and study he augment his own misery[.]

In his essay 'Of Drunkenness', Montaigne accepts that temperance neither can nor should completely exclude the possibility of desire: "'Tis sufficient for a man to curb and moderate his inclinations, for totally to suppress them is not in him to do." But in 'Of Managing the Will', Montaigne warns against failing to curb inclinations: "The more we amplify our need and our possession, so much the more do we expose ourselves to the blows and adversities of Fortune."

Francis Bacon
In his Advancement of Learning, the English philosopher Francis Bacon, like Marcus and Montaigne, recognizes the difficulty of adhering to temperance in the face of sensations and desires. He writes "that the mind in the nature thereof would be temperate and stayed, if the affections, as winds, did not put it into tumult and perturbation." He believes this problem applies especially to those fortunate enough to enjoy the security of material comfort. Of these, he says, "great and sudden fortune for the most part defeateth men" and quotes 's advice that the wealthy ought to emotionally detach from their wealth.

John Milton
In Paradise Lost, the English poet and revolutionary republican John Milton has the Archangel Michael expound on the value of temperance, or what he calls "the rule of not too much", a virtue he states has the benefit of conferring long life on the temperate person:

However, like Marcus, Montaigne, and Bacon before him, Milton well-estimated the difficulty of attaining temperance. In his essay Areopagitica, he writes that temperance requires prudence in differentiating good desires from evil passions, but also that this prudence comes only from an understanding of temptation, a familiarity which could bring an intemperate person under the sway of evil appetites: "He that can apprehend and consider vice with all her baits and seeming pleasures, and yet abstain, and yet distinguish, and yet prefer that which is truly better, he is the true wayfaring Christian."

Blaise Pascal
For the French philosopher Blaise Pascal, temperance respects the balance between the two extremities of insatiable desire and total lack thereof. Like Montaigne, Pascal believes it impossible to completely extinguish desire, as advocated by Marcus Aurelius, yet Pascal calls for a curbing of desire. As he writes in his Pensées, "Nature has set us so well in the centre, that if we change one side of the balance, we change the other also." For example, he calls for a balancing temperance in the acts of reading and of drinking wine: "When we read too fast or too slowly, we understand nothing"; "Too much and too little wine. Give him none, he cannot find truth; give him too much, the same."

Immanuel Kant
In the first section of his Metaphysics of Morals, German philosopher Immanuel Kant explores temperance as the virtue of "Moderation in the affections and passions, self-control, and calm deliberation" and goes so far as to praise temperance as an essential and beneficial element of every human being's potential, even though he thinks ancient philosophers, which would include Marcus Aurelius, mostly accept the virtue as one requiring no qualification. On the other hand, Kant qualifies temperance by warning it could increase the effectiveness of evil acts by the ill-intentioned: "For without the principles of a good will, [temperance] may become extremely bad, and the coolness of a villain not only makes him far more dangerous, but also directly makes him more abominable in our eyes than he would have been without it." Thus, for Kant, temperance takes on its most important moral effects when it complements the other virtues.

In his Critique of Judgment, Kant writes that art and science, by sharpening rationality, assist the cultivation of temperance in the face of purely animal or sensual desire, or what he termed 'sense-propensions':The beautiful arts and the sciences which, by their universally-communicable pleasure, and by the polish and refinement of society, make man more civilised, if not morally better, win us in large measure from the tyranny of sense-propensions, and thus prepare men for a lordship, in which Reason alone shall have authority[.]

John Stuart Mill
John Stuart Mill writes about temperance in his book On Liberty. He supports laws against intemperate behavior and asks a rhetorical question:If gambling, or drunkenness, or incontinence, or idleness, or uncleanliness, are as injurious to happiness, and as great a hindrance to improvement, as many or most of the acts prohibited by law, why (it may be asked) should not law, so far as is consistent with practicability and social convenience, endeavour to repress these also?
Mill also supports the cultivation of public opinion against intemperance:
And as a supplement to the unavoidable imperfections of law, ought not opinion at least to organise a powerful police against these vices, and visit rigidly with social penalties those who are known to practise them? However, Mill advocates public punishment of intemperance, not of the kind affecting a person's close friends and family, but of the kind affecting society at large, and uses the example of a drunk police officer: "No person ought to be punished simply for being drunk; but a soldier or a policeman should be punished for being drunk on duty."

Charles Darwin
In his book The Descent of Man, the naturalist Charles Darwin expresses a strong belief in the human ability to cultivate temperance: Man prompted by his conscience, will through long habit acquire such perfect self-command, that his desires and passions will at last yield instantly and without a struggle to his social sympathies and instincts, including his feeling for the judgment of his fellows. The still hungry, or the still revengeful man will not think of stealing food, or of wreaking his vengeance.

Thus, for Darwin, humanity's sociability dictates a level of personal restraint, especially as practiced over time by the socialized person. Darwin also states his belief in the likelihood of temperance's transmittance from one generation to subsequent generations: "It is possible, or as we shall hereafter see, even probable, that the habit of self-command may, like other habits, be inherited."

Religions

Themes of temperance can be seen across cultures and time.

Buddhism
Temperance is an essential part of the Noble Eightfold Path; "Right Effort", the sixth step on the path, includes , translated as "guarding the sense doors" or "sense restraint". In the Dhammacakkappavattana Sutta, often regarded as the first teaching, the Buddha describes the Noble Eightfold Path as the Middle Way of moderation, between the extremes of sensual indulgence and self-mortification. The third and fifth of the five precepts () reflect values of temperance: "misconduct concerning sense pleasures" and drunkenness are to be avoided.

Christianity
"Temperance is the moral virtue that moderates the attraction of pleasures and provides balance in the use of created goods."
The Old Testament emphasizes temperance as a core virtue, as evidenced in the Book of Proverbs. The New Testament does so as well, with forgiveness being central to theology and self-control being one of the Fruits of the Spirit. With regard to Christian theology, the word temperance is used by the King James Version in Galatians  for the Greek word  (), which means self-control or discipline.

Thomas Aquinas adopted Aristotle's set of virtues, which included temperance, and built his own scheme on those. He called temperance a "disposition of the mind which binds the passions". Temperance is believed to combat the sin of gluttony.

Within Christianity, temperance is a virtue akin to self-control. It is applied to all areas of life. It can especially be viewed in practice among sects like the Amish, Old Order Mennonites, and Conservative Mennonites. Temperance is regarded as a virtue that moderates attraction and desire for pleasure and "provides balance in the use of created goods".

Hinduism
The concept of  () in Hinduism is equivalent to temperance. It is sometimes written as  (). The word , and Sanskrit derivative words based on it, connote self-control and self-restraint. Brihadaranyaka Upanishad, in verse 5.2.3, states that three characteristics of a good, developed person are self-restraint (), compassion and love for all sentient life (), and charity (). In Hinduism literature dedicated to yoga, self-restraint is expounded with the concept of  (). Self-restraint () is one of the six cardinal virtues of  in jnana yoga.

The list of virtues that constitute a moral life evolved in vedas and upanishads. Over time, new virtues were conceptualized and added, some replaced, others merged. For example, Manusamhita initially listed ten virtues necessary for a human being to live a dharmic (moral) life:  (courage),  (forgiveness),  (temperance),  (Non-covetousness/Non-stealing),  (purity),  (control of senses),  (reflective prudence),  (wisdom),  (truthfulness), and  (freedom from anger). In later verses, this list was reduced to five virtues by the same scholar, by merging and creating a more broader concept. The shorter list of virtues became:  (Non-violence),  (temperance),  (Non-covetousness/Non-stealing),  (purity), and  (truthfulness). This trend of evolving concepts continues in classical Sanskrit literature.

Five types of self-restraints are considered essential for a moral and ethical life in Hindu philosophy: one must refrain from any violence that causes injury to others, refrain from starting or propagating deceit and falsehood, refrain from theft of other's property, refrain from sexually cheating on one's partner, and refrain from avarice. The scope of self-restraint includes one's action, the words one speaks or writes, and one's thoughts. The necessity for temperance is explained as preventing bad  which sooner or later haunts and returns to the unrestrained. The theological need for self-restraint is also explained as reigning in the damaging effect of one's action on others, as hurting another is hurting oneself because all life is one.

Jainism
Temperance in Jainism is deeply imbibed in its five major vows which are:
 (nonviolence)
 (truth)
 (chastity or celibacy),
 (non-stealing)
 (non-possessiveness).

In Jainism, the vow of  is not just restricted to not resorting to physical violence, but to violence in all forms either by thought, speech, or action.

On Samvatsari, the last day of Paryushan—the most prominent festival of Jainism—the Jains greet their friends and relatives on this last day with , seeking their forgiveness. The phrase is also used by Jains throughout the year when a person makes a mistake, or recollects making one in everyday life, or when asking for forgiveness in advance for inadvertent ones.

Contemporary organizations

The value of temperance is still promoted by more modern sources such as the Boy Scouts, William Bennett, and Ben Franklin. Philosophy has contributed a number of lessons to the study of traits, particularly in its study of injunctions and its listing and organizing of virtues.

One set of positive psychology theorists defined temperance to include as facets these four main character strengths: forgiveness, humility, prudence, and self-regulation.

See also

Asceticism
Christian ethics
Moral character
Seven Deadly Sins
Seven Heavenly Virtues
Sophrosyne
Temperance (Tarot card)
Virtue ethics

References

Virtue
Christian ethics
Seven virtues
Fruit of the Holy Spirit
Relational ethics
Hindu philosophical concepts
Hindu ethics
Jain ethics
Jain philosophical concepts
Buddhist ethics

Temperance (virtue)


Spinus tristis (), Fringillidae (ispinozgiller) famiyasının tipik kuzey Amerikalı bir tohum yiyen üyesidir.

Özellikleri
Uzunluğu 11 cm'dir. Erkeği açık sarı tüyleri siyah başıyla dikkat çeker, çok hoş bir ötüşü vardır.

Yaşam alanı ve dağılımı
İngiliz Columbia'dan Newfoundland'a, Kanada ve Birleşik Devletler'de görülür. Özellikle meyve bahçelerinde, ağaçların yol kenarları boyunca olduğu açık yerleri tercih eder. Amerika sakası kış yaklaşınca güneye doğru göç eder.

Üreme ve beslenme
Amerika sakası, dört ila altı arasında mavimsi beyaz yumurta bırakır. Devedikeni ve tarak otu tohumlarını çok sever. Yine de diğer yabani küçük ot tohumlarını, ağaç filizlerini, akçaağaç özsuyunu bazen de böcekleri yer.

Dış bağlantılar

tristis
1758'de tanımlanan kuşlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Spinus tristis


Rudolf Gall peut désigner :
  (1873-1924), industriel polonais et membre du Conseil d'État à Vienne ;
 Rudolf Gall (1907-1962), clarinettiste allemand.

Rudolf Gall (homonymie)


Sýslur í Missouri eru 114 talsins. Það er ennfremur ein sjálfstæð borg.

Listi

Sýslur

Sjálfstæðar borgir

Missouri

Missouri

Sýslur í Missouri


O Comando Cobra foi um grupo de policiais da Costa Rica condenados em 1996 por atrocidades como assassinato e estupro contra populações indígenas.

O grupo policial pertencia a Guarda de Assistência Rural, formado na Escola das Américas antes de a Costa Rica deixar de enviar membros da Força Pública para treinar lá. Realizava operações antidrogas em Talamanca (um cantão com uma das maiores populações indígenas costarriquenhas, que é também o cantão mais pobre e rural do país), com foco na luta contra os cultivos de maconha. O nome "Comando Cobra" nunca foi oficial, mas um apelido autoimposto. Eles foram acusados do assassinato de Víctor Julio Trejos e Rolando Watson e do estupro das irmãs Melania e Casimira Martínez Morales, todos de etnia indígena, ocorridos entre 19 e 21 de fevereiro de 1992, além de outros delitos como roubo e privação agravada da liberdade. Na chefia do grupo estava Mínor Masís Artavia e o vice-chefe Manuel Sarmiento Argüello.

Em maio de 1996, o Tribunal Penal Superior de Limón condenou Masís a 42 anos de prisão por homicídio e estupro, Sarmiento a 32 anos pelos mesmos crimes e Ricardo Alberto Alvarado Garro a 5 anos de prisão por estupro. Os oito membros restantes foram absolvidos do crime de privação de liberdade e roubo qualificado por cumprirem ordens de Masís e Sarmiento e por não terem sido acusados de outros delitos.

Na sentença, o juiz que presidiu o caso afirmou que Masís e Sarmiento demonstraram "atitudes vis que se refletem de forma palpável no tratamento dispensado aos indígenas, na arrogância com que agiram e no desprezo generalizado pelos mínimos valores humanos" e que "tratavam-se de ações criminosas de pessoas sem a capacidade profissional ou a qualidade humana ou moral necessária para ter agido corretamente". Além das penas de prisão, os três condenados tiveram que pagar indenizações milionárias às vítimas e seus familiares, e o Estado também foi sancionado a pagar solidariamente pelos crimes.

Em 2019, Masís (que teria saído da prisão graças a um benefício judicial que reduziu sua pena para 25 anos) foi novamente preso pelas autoridades devido ao seu envolvimento com o grupo paramilitar subversivo de extrema direita Frente Patriota 7 de Julho.

Organizações paramilitares da Costa Rica
Criminalidade na Costa Rica

Comando Cobra


ماجد عوض، لاعب كرة قدم كويتي سابق.

بدأ مسيرته الكروية مع نادي الشباب الكويتي، وفي مارس 2008 انتقل إلى نادي التضامن الكويتي.

لاعبو كرة قدم كويتيون
لاعبو نادي التضامن (الكويت)
لاعبو نادي الشباب (الكويت)

ماجد عوض


Das Omnisport Apeldoorn ist eine Mehrzweckhalle mit Radrennbahn in der niederländischen Großstadt Apeldoorn.

Geschichte
Das Omnisport Apeldoorn wurde 2008 eröffnet und besteht aus zwei Hallen. In der Halle mit der 250-Meter-Radrennbahn befindet sich zudem eine Leichtathletikanlage für Hallenwettbewerbe mit einer 200 Meter langen Laufbahn. 5000 Zuschauer finden in ihr Platz. Die kleinere Halle für 2000 Zuschauer ist vorwiegend für Volleyball gedacht. Neben den Hallen befindet sich zudem eine Eisbahn. Das Omnisport beherbergt eine von drei Hallenradrennbahnen in den Niederlanden, neben dem Velodrome Amsterdam und dem Sportpaleis Alkmaar.

Im Oktober 2015 musste die Radrennbahn im Omnisport zum zweiten Mal innerhalb eines Jahres geschlossen werden, da der Holzbelag der Bahn splitterte und sich die Rennfahrer bei Stürzen hätten verletzen können. Die bei den UEC-Bahn-Europameisterschaften 2015 erfolgreiche niederländische Bahn-Nationalmannschaft musste zur Vorbereitung auf den Olympischen Spielen 2016 in Rio de Janeiro auf eine andere Trainingsstätte ausweichen. Eine Sanierung dauerte bis zum Herbst 2016 und kostete rund 900.000 Euro.

Veranstaltungen
2011 wurden im Omnisport die Bahn-Weltmeisterschaften wie auch die Bahn-Europameisterschaften ausgetragen. Im Frühjahr 2012 bereitete sich hier die deutsche Nationalmannschaft auf die folgenden Bahn-Weltmeisterschaften in Melbourne vor. 2013 fanden hier erneut die Bahn-Europameisterschaften statt und im März 2015 die UCI-Paracycling-Bahnweltmeisterschaften. 2018 wurden im Omnisport die Bahn-Weltmeisterschaften hier ausgetragen und 2019 die Bahn-Europameisterschaften. 2015 und 2019 war das Omnisport Austragungsort von Paracycling-Bahnweltmeisterschaften. Ebenfalls 2019 ist die Halle ein Spielort der Volleyball-Europameisterschaft der Männer.

2016 wurde im komplett ausverkauften Omnisport der Giro d'Italia gestartet. In Anwesenheit von König Willem-Alexander gingen von hier aus die Fahrer auf die erste Etappe, ein Einzelzeitfahren.

Anfang Mai 2022 vergab die European Athletic Association (EAA) die Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften 2025 an die Stadt Appeldorn mit dem Omnisport.

Sitze von Verbänden und Vereinen
Das Omnisport ist Standort und Heimstätte zahlreicher Vereine und Verbände, darunter die niederländische Bahnrad-Nationalmannschaft, der lokale Radsportverein De Adelaar und die Stichting Apeldoorn Atletiekstad.

Galerie

Weblinks

 Website des Omnisport Apeldoorn (niederländisch)
 Omnisport auf cyclingtrack.com (englisch)
 Video vom Training vor den UCI-Bahn-Weltmeisterschaften 2011

Einzelnachweise

Radrennbahn in den Niederlanden
Sport (Apeldoorn)
Bauwerk in Apeldoorn
Erbaut in den 2000er Jahren

Omnisport Apeldoorn


Vélez-Rubio, İspanya'nın on yedi otonom bölgesinden en kalabalık ikinci bölge olan Endülüs'e bağlı; İspanya'nın güneyinde bulunan Almería eyaletine bağlı belediye. 2009 yılındaki nüfusu; 7,150 kişidir. Belediye, 282 km²'lik bir alanı kaplamaktadır.

Nüfus

Kaynak: INE (Spain)

Dış bağlantılar
  Vélez-Rubio - Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía
  Vélez-Rubio - Diputación Provincial de Almería

Vélez-Rubio


Malonogometni klub "Kastav" (MNK "Kastav"; Kastav) je futsal (malonogometni) klub iz Kastva, Primorsko-goranska županija, Republika Hrvatska.

O klubu
MNK "Kastav" je osnovan 26. travnja 2000. godine. Više od desetljeća su se seniri kluba natjecali u "2. HMNL - Zapad". Klub je ugašen 2017. godine.
Od 2004. godine MNK "Kastav" je organizirao školu malog nogometa, koja je postigla uspjeh 2011. godine, kada su kadeti bili trrećeplasirani na Prvenstvu Hrvatske.

Uspjesi
 Hrvatski malonogometni kup - regija Zapad
 pobjednik: 2011./12.

Plasmani po sezonama

Poznati igrači

Unutarnje poveznice
 Kastav

Vanjske poveznice
 mnk-kastav.hr, wayback arhiva iz 2007.
 mnk-kastav.hr, wayback arhiva iz 2017.
 crofutsal.com, MNK Kastav

 old.futsalplanet.com, Kastav
 sportilus.com, MALONOGOMETNI KLUB KASTAV

Izvori

 mnk-kastav.hr, O nama, wayback arhiva iz 2017.
 mnk-kastav.hr, O nama, wayback arhiva iz 2007.
 poslovna.hr, MNK -KASTAV
 fininfo.hr, MNK -KASTAV

Kastav
Malonogometni klubovi u Primorsko-goranskoj županiji

MNK Kastav


Maloje Lesnoje (, ) ist ein Ort in der russischen Oblast Kaliningrad. Er gehört zur kommunalen Selbstverwaltungseinheit Stadtkreis Gurjewsk im Rajon Gurjewsk.

Geographische Lage
Maloje Lesnoje am Westufer des Flüsschens Lesnaja liegt im Nordosten von Lesnoje (Ludwigswalde), neun Kilometer südöstlich der Stadt Kaliningrad (Königsberg) und unweit der Regionalstraßen 27A-008 und 27A-017 (ex A195). Die nächste Bahnstation ist der Haltepunkt 6 km an der Bahnstrecke Kaliningrad–Bagrationowsk, der derzeit allerdings nicht bedient wird, sodass auf die Bahnstationen Dserschinskaja-Nowaja oder Otwaschnoje (Wickbold) ausgewichen werden muss.

Geschichte
Das vor 1946 Friedrichshof genannte Gutsdorf geht in seiner Gründung auf die Zeit um 1815 zurück. Im Jahre 1874 wurde der Ort in den neu errichteten Amtsbezirk Ludwigswalde (heute russisch: Lesnoje) eingegliedert, der zum Landkreis Königsberg (Preußen) (ab 1939 Landkreis Samland) im Regierungsbezirk Königsberg der preußischen Provinz Ostpreußen gehörte. Im Jahre 1895 zählte Friedrichshof 153 Einwohner. Am 15. Dezember 1900 gab Friedrichshof seine Eigenständigkeit auf, als das Gutsdorf in die Landgemeinde Ludwigswalde (Lesnoje) eingegliedert wurde.

Als Folge des Zweiten Weltkrieges kam Friedrichshof mit dem nördlichen Ostpreußen zur Sowjetunion. Der Ort wurde offenbar zunächst mit zu Lesnoje gezählt, dann mit Malo-Lesnoje und schließlich mit Maloje Lesnoje bezeichnet. Er gehörte spätestens seit den 1970er Jahren zum Dorfsowjet Nowomoskowski selski Sowet im Rajon Gurjewsk. Von 2008 bis 2013 gehörte Maloje Lesnoje zur Landgemeinde Nowomoskowskoje selskoje posselenije und seither zum Stadtkreis Gurjewsk.

Kirche
Vor 1945 war Friedrichshof mit seiner fast ausnahmslos evangelischen Einwohnerschaft in das Kirchspiel Ludwigswalde (heute russisch: Lesnoje) eingepfarrt. Es gehörte zum Kirchenkreis Königsberg-Land I innerhalb der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union. Letzter deutscher Geistlicher war Pfarrer Willy Behnke.

Heute ist Maloje Lesnoje eine Ortschaft innerhalb der Auferstehungskirchengemeinde in Kaliningrad (Königsberg). Sie ist Teil der Propstei Kaliningrad in der Evangelisch-lutherischen Kirche Europäisches Russland.

Persönlichkeiten des Ortes
 Alfred Lau (* 1. Oktober 1898 in Friedrichshof; † 1971), deutscher Journalist und Mundartdichter

Weblinks
 Maloje Lesnoje bei bankgorodov.ru

Einzelnachweise

Ort im Rajon Gurjewsk (Kaliningrad)

Maloje Lesnoje