U hinduističkoj mitologiji, Danu je asura i primordijalna božica, spomenuta u Rigvedi. Tamo je spomenuta kao majka demonske zmije Vritre, koju je pobijedio Indra. U kasnijim mitovima, Danu je postala kći boga Dakshe te supruga mudraca Kashyape.

Etimologija
Njezino ime (dānu) znači "kiša" ili "tekućina".

Pogledajte također
Tiamat

Izvori i bilješke

Dakshine kćeri
Hinduističke božice

Danu (asura)


Michael Haydn () a fost un compozitor austriac, fratele compozitorului Joseph Haydn.

Cariera artistică
Michael Haydn, la fel ca fratele său Joseph, a cântat în corul de copii al Catedralei "Sfântul Ștefan" din Viena. În anul 1757 a fost angajat ca violonist, apoi – din 1760 – ca domcapelmaistru al Catedralei din Oradea, de episcopul catolic Adam Patachich. Concertul său de corn a stârnit admirație la Viena în anul 1762. Astfel, a fost chemat de arhiepiscopul Sigismund von Schrattenbach la Salzburg, unde a fost angajat la data de 14 august 1763 ca hofmusicus și concertmeister (muzician de curte și maestru de concerte).

Succesorul său la Oradea a fost Carl Ditters von Dittersdorf.

În anul 1768 s-a căsătorit cu Maria Magdalena Lipp, fiica organistului Franz Ignaz Lipp. Din această căsnicie a rezultat o fată, Aloisia Josepha, născută în 1770 și decedată un an mai târziu.

În 1782 Haydn a devenit succesorul lui Wolfgang Amadeus Mozart ca organist al Bisericii "Sfânta Treime" din Salzburg. A fost de asemenea responsabil pentru muzica din Catedrala din Salzburg. În Salzburg, Michael Haydn a fost activ timp de 43 de ani, până la moartea sa. În acest timp a compus 360 de lucrări sacre și profane, cu precădere muzică instrumentală. A fost un prieten al lui Wolfgang Amadeus Mozart, cei doi stimându-se reciproc.

Michael Haydn a fost înmormântat în data de 13 august 1806 în cimitirul "Petersfriedhof" din Salzburg.

Note

Nașteri în 1737
Decese în 1806
Compozitori austrieci
Joseph Haydn

Michael Haydn


Jack Turner puede hacer referencia a:

Jackie Lee Turner , baloncestista estadounidense, nacido en 1930.
John F. Turner, baloncestista estadounidense, nacido en 1939.
Jack Turner, piloto de automovilismo estadounidense.
Jack Turner, actor de películas para TV de Hallmark Channel.

Jack Turner


An Hypolytrum bahiense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni M.Alves ngan William Wayt Thomas. An Hypolytrum bahiense in nahilalakip ha genus nga Hypolytrum, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hypolytrum

Hypolytrum bahiense


Državna cesta D538 je državna cesta u Hrvatska. ukupna duljina je 12,91 km

Naselja
Virovitica
Suhopolje

Izvori

538

Državna cesta D538


Fifty Shades - Fri, også kendt som Fifty Shades 3: Freed, er en amerikansk erotisk-romantisk dramafilm fra . Filmen er instrueret af James Foley og skrevet af Niall Leonard.

Filmen er baseret på bogen Fifty Shades Fri af E.L. James og er efterfølgeren til Fifty Shades I mørket fra . Filmen har Dakota Johnson og Jamie Dornan i hovedrollerne som Anastasia Steele og Christian Grey.

Medvirkende
 Dakota Johnson som Anastasia Steele
 Jamie Dornan som Christian Grey
 Arielle Kebbel som Gia Matteo
 Tyler Hoechlin som Boyce Fox
 Kim Basinger som Elena Lincoln
 Eloise Mumford som Kate Kavanagh
 Marcia Gay Harden som Grace Trevelyan Grey
 Max Martini som Taylor
 Rita Ora som Mia Grey
 Luke Grimes som Elliot Grey

Modtagelse
Politiken, Jyllands Posten, Soundvenue og BT gav alle filmen en ud af seks stjerner. Ekstrabladet og metroxpress tildelte filmen nul ud af seks stjerner.

ekkofilm.dk var dog mere positive og gav filmen tre ud af seks stjerner,

Referencer

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2018
Film baseret på bøger
Romantiske film fra USA
Engelsksprogede film
Dramafilm fra USA

Fifty Shades - Fri (film)


Gundestrup kazanı,  La Tène döneminin milattan önce 1. yüzyıla ya da 2. yüzyıla ait incelikle dekore edilmiş gümüş bir kaptır. Gundestrup'un ufak bir köyüne yakın yosun bataklığında bulunmuştur. Danimarka'daki Himmerland şehrinin Aars bölgesine bağlıdır. Gundestrup kazanı, Kopenhag'daki Danimarka Ulusal Müzesi'nde saklanmaktadır. Bu kazanın yan duvarlarına resmedilmiş Kelt tanrıları ve ritüelleri ve çanağın boyutları nedeniyle (çapı 69 cm yüksekliği 42 cm) bu çanağın Druitic dininin kurban törenlerinde kullanıldığı düşünülmektedir.

Dekorasyon

Taban Plaka
Taban plakanın etrafına bir boğa figürü hakimdir. Bu boğanın arkasından sıçramış mızraklı insan figürü bu boğaya saldırırken resmedilmiştir. Aynı zamanda bu dekorasyonda iki köpek görülmektedir. Birisi boğanın kafasının üstünde, diğeri ise karın bölgesinin altına doğru resmedilmiştir.

Dış Plaka
Yedi dış plakanın tamamının merkezine bir büst resmedilmiştir ki muhtemelen her biri bir tanrıya aittir. A, B, C ve D plakalarına sakallı adam büstü, geri kalan üç plakaya ise kadın figürü resmedilmiştir.

 A plakasında sakallı adam figürü her iki eliyle kendisinden daha ufak bir adamın elini tutmaktadır. Her iki adam da çapraza doğru bir domuza uzanmaktadır. Bu adamların altında ise sol tarafta (tanrının omuzları hizasında) bir köpek ve sağ tarafta kanatlı bir at resmedilmiştir.
 B plakasındaki tanrı ise her elinde bir deniz atı ya da ejderha tutmaktadır. Bu tanrı İrlanda deniz tanrısı Manannan'la ilişkilendirilmektedir.
 C plakasındaki tanrı boş yumruklarını yukarı kaldırmıştır. Sağ omuzunda bir adam kavga eder pozisyonda ve sol omuzunda altında küçük bir at-adam olan sıçramış bir figür resmedilmiştir.
 D plakasında sakallı tanrı her iki eliyle de bir geyiğin budunu tutmaktadır.
 E plakasındaki tanrıça ise kendisinden daha küçük iki adam tarafından yandan kuşatılmıştır.
 F plakasındaki tanrıça bir kuşu yükselmiş sağ eliyle tutmaktadır. Sol eli yatay olarak bir adamı desteklemekte ve bir köpek onun arkasında yatmaktadır ve bu tanrıça kendisini rahat bırakmayan ve kafasının her iki yanında olan kuşlar tarafından kuşatılmıştır.
 G plakasındaki tanrıçanın kolları çaprazlanmıştır. Sağ omuzunda bir aslanla savaşan adam sahnesi görünmektedir, sol omuzunda ise C plakasındakine benzeyen sıçrayan bir figür vardır.

Plaka A: Boynuzlu Tanrı

Plaka A, merkezi olarak boynuzlu bir erkek figürü oturmuş halde göstermektedir. Genellikle Cernunnos olarak tanımlanmıştır. Onun sağ elinde, bir figür torque tutmaktadır ve sol eliyle boynuzlu iri bir yılan figürünü sıkıca tutmaktadır. Tanrının boynuzları solundaki geyiğin boynuzlarıyla çok benzeşmektedir. Öteki figürler ise bir balığı ya da bir yunusu süren bir insan figürüyle sahneyi çevrelemektedir. Bu sahne Indus vadısı Medenıyetındekı "Hayvanların Tanrısı" olan  Pashupati ile kıyaslanmaktadır. Bu sahne aynı zamanda Buddha'nın tasviriyle ve batı Buddha tanrısı Virupaksha'yla ilişkilendirilmektedir.

Plaka B: Tekerleklerle Bir Tanrıça
Plaka B, yan tarafları altı parmaklı tekerleklerle ve mistik hayvanlarla (iki yaratığımsı fil ve iki kartal başlı aslan gövdeli ejderha) korunan bir tanrıça büstünü gösterir. Büstün altı ise büyük bir tazı figürüdür.

Plaka C: Kırık Tekerlek

Plaka C, kendisiyle temas halindeki tekerleği tutan sakallı bir tanrının büstüdür. Aynı zamanda boynuz miğferli horned helmet küçük bir sıçramış figür de bu tekerleğin kenarından tutmaktadır. Bu sıçramış figürün altında ise iri boynuzlu bir yılan vardır. Bu grup ise bazıları plaka B'dekilere benzeyen iki kartal başlı aslan gövdeli ejderhalar ve öteki yaratıklar tarafından çevrelenmişlerdir. Bu tanrı İrlandalı Dagda ile ilişkilendirilmektedir. Bu tekerleğin parmaklıkları spoke asimetrik olarak sunulmuştur, fakat alt yarısına göre yargılandığında bu tekerlek East Yorkshire kazısında bulunan iki tekerlekli cenaze arabalarıyla bağlantılı olabilir.

Plate D: Boğanın Kurban Edilişi
Plaka D, bir boğa katliamının manzarasıdır. Üç boğa yüzleri sağa çevrilmiş halde ve bir sıra halinde resmedilmiştir. Her boğaya kılıçlı bir adam tarafından saldırılmış ve her boğanın karın tarafından bir köpek sağa doğru koşmaktadır. Yine her boğanın arkasından bir kedi sağa doğru koşmaktadır.

Plaka E: Savaşçı Kabul Töreni
Plaka E, görüldüğü kadarıyla bir kabul töreninin belli bir bölümünü göstermektedir. Alt yarısında carnyx oyuncuları tarafından eşlik edilen bir sıra mızraklı ve kalkanlı asker sola doğru marş yapmaktadır. Sol taraftaki büyük figür bir adamı kazana daldırmaktadır. Kazandan ayrılan üst taraf ise muhtemelen kabul törenleri tamamlanmış at üstündeki savaşçılardır. İlginç olan ise Bran the Blessed gibi son celtic mitinin yeniden canlanma sunumunun özellikleri bu sunumdaki gibi ölü askerlerin kazana daldırılışına dayanmaktadır.

Yorumlar
Gundestrup Kazanı, Avrupa'nın en çok tanınan Demir Çağı gümüş işidir ve bu işteki torques, horned God, carnyx) gibi imgeler Kelt iç gibi görünürken, bu kazanın stili ve işçiliği orijinal olarak Traklar'ı işaret eder. Bu durum, bu kazanın orijinali olarak  Thracian'a karşı Gaulish olarak çatışan teoriler için bir oda açmıştır. Bergquıst ve Taylor'un bu iş hakkındaki önerileri bu kazanın Traklarlı zanaatkarlar tarafından yapıldığı, daha sonra bu işin Danube'nın orta asağısını milattan önce 120'de işgal etmiş Cimbrilerin eline geçtiği yönünde. Olmsted ise bu ıconography'i İrlandalı miti olan Táin Bó Cuailnge'ın prototipi olarak yorumladı ve boynuzlu figürleri Cernunnos'tan daha çok Cú Chulainn'la ilişkilendirmiştir.

Kaynakça

 Bergquist, A. K., and T. F. Taylor, Gundestrup Kazanının kokeni, Antiquity, vol. 61, 1987, pp. 10–24.
 Kaul, F., and J. Martens, Erken demır cagı güney İskandınavya sında güney-doğu avrupa etkileri. Gundestrup ve Cimbri, Acta Archaeologica, vol. 66 1995, pp. 111–161.
 Klindt-Jensen, O., Gundestrup kazanı-yeniden değer bicme, Antiquity, vol. 33, pp. 161–9.
 Olmsted, G.S., Táin Bó Cuailnge ın Gundestrup versıyonu'', Antiquity, vol. 50, pp. 95–103.

Ayrıca bakınız
 Kelt sanatı
 Celtic polytheism
 Druid

Dış bağlantılar

 Celtic Art & Cultures  :Kazanın detaylı tasviri*Gundestrup Cauldron : Kazanın orijini ve celtic kültürü içindeki yeri

Kaynakça

Kelt mitolojisi
Kelt sanatı
Demir Çağı'nda Avrupa
Traklar
Danimarka'da arkeoloji
Gümüş

Gundestrup kazanı


Un sulfoxid este un compus chimic ce conține o grupă funcțională sulfinil (SO) atașată de doi atomi de carbon. Este o grupă funcțională polară. Sulfoxizii sunt derivații oxidați ai tioeterilor (sulfurilor). Printre cei mai importanți sulfoxizi se numără aliina și dimetilsulfoxidul (DMSO), un solvent comun.

Proprietăți chimice
Sulfoxizii, precum DMSO, au un caracter bazic, ceea ce îi face liganzi excelenți și pot fi astfel alchilați ușor. În mod similar, pot fi oxidați la sulfone.

Sulfoxizii de alchil pot suferi reacții de deprotonare a grupelor α-CH în prezența bazelor tari, precum hidrura de sodiu:
CH3S(O)CH3  +  NaH   →   CH3S(O)CH2Na  +  H2

Prin reacția de rearanjare Pummerer, sulfoxizii de alchil reacționează cu anhidrida acetică producând migrarea atomului de oxigen legat de sulf la un atom de carbon alăturat, sub forma unui ester de tip acetat:

De asemenea, sulfoxizii formează complecși cu metalele tranziționale.

Referințe

Grupe funcționale

Sulfoxid


"Chameleon " er en sang af den maltesiske sanger Michela Pace. Det blev valgt af PBS (Malta) til at repræsentere Malta i Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv, Israel. Sangen blev afsløret den 10. marts 2019, sammen med musikvideoen, mens dens officielle udgivelse var den 4. april 2019. Sangeren blev valgt til at repræsentere sit land ved Eurovision Song Contest 2019 ved at vinde den første udgave af X Factor Malta. Denne sang blev tildelt til sangeren efter at TV-showet var ophørt.

Referencer

Sange fra 2019
Sange fra Eurovision Song Contest 2019
Eurovision Song Contest-sange fra Malta

Chameleon (Michela Pace-sang)


Le Rassemblement démocratique dahoméen (RDD) est un ancien parti politique du Dahomey (aujourd'hui Bénin) dirigé par Hubert Maga, fondé en 1957 et dissous en 1965.

Historique
Le Rassemblement démocratique dahoméen, créé en , est issu du mariage entre le Mouvement démocratique dahoméen dirigé par Hubert Maga et le parti de Paul Darboux, les Indépendants du Nord. Cependant, ce dernier quitte le RDD peu après sa création et refonde son ancien parti sous le nom d'Union des indépendants du Dahomey.

Beaucoup de partis politiques dahoméens possèdent un bastion régional très marqué, mais manquent d'appuis dans le reste du pays. Les soutiens du RDD sont basés dans la partie nord du pays, en particulier chez les Bariba. Rapidement, le parti pâtit de rivalités ethniques en interne notamment entre les Bariba et les Dendi.

En 1958, le parti fusionne avec le Parti républicain dahoméen (PRD) dominé par les Yoruba et dirigé par Sourou Migan Apithy pour former le Parti progressiste dahoméen (PPD), qui devient la section locale du Parti du regroupement africain de Léopold Sédar Senghor. Mais en 1959, le parti se délite à la suite de désaccords entre les différents dirigeants conduisant ces derniers à rebâtir leurs partis sous leurs formes d'origine. Le RDD remporte 22 sièges aux élections législatives de 1959 et, en 1960, il s'unit à nouveau avec le PRD, cette fois sous le nom de Parti dahoméen de l'unité.

Le RDD est brièvement relancé début  sous le nom d'Union nationale dahoméenne (UND) mais le 22 du même mois, le général Christophe Soglo prend le pouvoir par les armes et dissout tous les partis politiques.

Notes et références

Bibliographie

Dahomey
Ancien parti politique au Bénin
Parti politique fondé en 1957
Parti politique disparu en 1965
Afrique-Occidentale française
Histoire du Bénin

Rassemblement démocratique dahoméen


سونيا روف Sonja Ruf (ولدت في 10 أبريل 1967 في بفورتسهايم) هي كاتبة ألمانية.

حياتها

نشأت سونيا روف في إحدى القرى في منطقة الغابة السوداء الشمالية. تلقت تدريبا في مجال تجارة كتب دور النشر في شتوتغارت، ثم عملت مراجعة في إحدى دور النشر. ثم درست التاريخ في فرانكفورت على الماين. وعملت بعد توقفها عن الدراسة مؤلفة وكاتبة مسرحية في أحد المسارح الاستعراضية الراقصة في فرانكفورت على الماين. وفي عام 1996 اشتركت في مسابقة إنجيبورج باخمان في كلاجنفورت.

وقد كتبت سونيا روف العديد من الروايات والقصص.

وهي عضو في اتحاد الكتاب الألمان. وحصلت على جوائز عدة من بينها: منحة دراسية من صندوق الأدب الألماني في عام 1994، ومنحة لدراسة الأدب من المؤسسة الفنية في ولاية بادن فورتمبرج في عام 1996.

من أعمالها

 بين الطاهي والنادل 2006
 كازينو روزنتال 2008

أشخاص على قيد الحياة
كاتبات ألمانيات في القرن 20
مواليد 1967
مواليد في بفورتسهايم
كاتبات ألمانيات في القرن 21
روائيات ألمانيات
كاتبات قصة قصيرة ألمانيات

سونيا روف


Benteng Stadyumu, Endonezya'nın Tangerang şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyumdur.

Benteng Stadyumu'nda çoğunlukla Futbol müsbakaları yapılmaktadır. Endonezya'nın Persikota ve Persita Tangerang takımlarının maçlarını yaptığı stadyum 20.000 seyirci kapasitelidir.

Endonezya'daki stadyumlar

Benteng Stadyumu


Morcelle (llamada oficialmente San Xulián de Morcelle) es una parroquia y una aldea española del municipio de Becerreá, en la provincia de Lugo, Galicia.

Organización territorial

La parroquia está formada por dos entidades de población:
 Cormes
 Morcelle

Demografía

Parroquia

Aldea

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Parroquias de Becerreá
Localidades de Becerreá
Localidades de la provincia de Lugo

Morcelle (Becerreá)


210997 Guenat este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
210997 Guenat este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Vicques de Michel Ory. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,16 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 4,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 210001-211000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

210997 Guenat


Cornel Popescu este numele purtat de mai multe persoane:
Cornel Popescu (n. 1960), bober român
Cornel Popescu (1886-1919), delegat din județul Arad la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Cornel Popescu (1876-sec. XX), delegat din județul Hunedoara la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Cornel Popescu (dezambiguizare)


La Sinagoga Mayor de Barcelona (en catalán Sinagoga Major de Barcelona) era una antigua sinagoga existente en el centro de la ciudad de Barcelona, en España; se cree que es una de las sinagogas más antiguas de Europa. El Rashb"a fue el rabino oficiante de esta sinagoga por unos 50 años.

Después de muchos años siendo usada para otras actividades, el edificio de la sinagoga fue reinaugurado como tal y como museo en el año 2002, gracias a los esfuerzos del historiador catalán Jaume Riera i Sans, el cual se encargó de ubicar exactamente el edificio que había sido la sinagoga, basándose en los documentos antiguos, como el recorrido de un recaudador de impuestos y las especificaciones aparecidas en el Talmud acerca de cómo debían construirse las sinagogas.

Actualmente, la sinagoga no es usada para rezos diarios, pero es usada para las festividades de la comunidad.

Sin embargo, realmente la sinagoga se encontraba en el número 9 de la calle de Sant Domènec de la judería, la casa adyacente, y no en la que actualmente se promociona como antigua sinagoga. Véase http://blogs.sapiens.cat/medievalistesenbloc/categoria/fonts-medievals/

Ubicación

La sinagoga Mayor se encuentra ubicada en el interior de la manzana que hay entre las calles de Marlet, Arc de Sant Ramon del Call, la actual plazoleta de Manuel Ribé y la calle Sant Domènec del Call, también conocida como calle de la Carnicería o calle de la Sinagoga Mayor, era la más importante del barrio judío. Sus cimientos están construidos en la época romana, en algunos sectores con construcciones superpuestas alto-medievales, una estructura central del s. XIII, y con modificaciones efectuadas en el s. XVII, cuando se construyeron los pisos superiores.

Primera Sala
En el zaguán de la sinagoga, pasando la puerta y descendiendo unas escaleras, el suelo romano se encuentra casi dos metros por debajo del actual nivel de calle. Debajo de la escalera observamos el Opus africanum, un tipo de obra para edificios de utilidad pública, construido en los primeros siglos de la fundación de la ciudad, sobre el cual se apoyaron los muros medievales del s.XIII. Bajo la estructura de vidrio puede verse un Muro de la misma época que el opus con el cual forma vértice y delimitaría el edificio primitivo. Más allá una Construcción de la época tardo-romana, donde se asientan las Balsas de tintoreros usada por la familia d'Arguens a partir de 1477. Al ser descubierta su condición de criptojudío, tuvieron que huir a Francia, siendo quemados en efigie por la Inquisición.
Se bordea una abertura en el muro, se desciende un peldaño y se llega a la Segunda Sala.

Segunda Sala
La entrada primitiva (ahora no existente), se encontraba en el Nor-oeste. Al acceder se encontraban dos amplios ventanales abiertos en el muro Sur-este, que invitan a volver nuestra mirada hacia la Jerusalén eterna; entre ellos se ha emplazado el Arca o Aarón Hakodesh, donde se guardan los rollos manuscritos de la Torá (Pentateuco), (porque ahí se ubicaría también la original). Al fondo se ha emplazado la Menorá, obra en forja de hierro del artista mallorquín Ferrán Aguiló (1957), donada por él en memoria de sus antepasados. Los muros que rodean la sala son de los siglos XIII y XVII, como también la bóveda, datada en el s.XVII. En el ángulo más inferior en el plano, bajo una ventana que daba a la antigua Carrer de les Dones, se constata la existencia de unos muros tardo-romanos, que por una inclinación hacia Jerusalén, sería lícito suponer que pertenecieran ya desde entonces a un ámbito sinagoga.

El exterior de la sinagoga
Miguel Iaffa investigó el exterior visible del emplazamiento del actual edificio y comprobó que aún cumplía con la demanda de la "Tosefta" de que uno de los frentes estuviera orientado hacia Jesuralén con dos ventanales que dejaran pasar la luz proveniente de la Ciudad Santa.
Entendemos que el edificio primitivo era exento, es decir, no tenía ningún edificio colindante. Lindaba al Norte con la llamada calle de la Escola Major, al Este con la calle Marlet, al Sur con el Carrer de les Dones, sobre el que se construyó un angosto edificio en el s.XIX, y al Oeste tenía un atrio, hoy ocupado por un pequeño local comercial. En la pared Norte exterior se encuentra la efigie de Santo Domingo. Los edificios emblemáticos de las juderías se cristianizaban con la efigie de algún santo. El día más sangriento de la historia de la comunidad, el del asalto del Call, fue el 5 de agosto de 1391, día que se festejaba Santo Domingo, donde también en este año ocurrían la Masacre antisemita o Revuelta antijudía. Luego la calle cambió su nombre por la de Sant Doménec y el edificio pasó, junto a todos los bienes de la comunidad, a ser propiedad del rey.

Antecedentes sociales
El final de la relación entre Barcelona y su colectivo judío comenzó a finales del , especialmente tras la disputa. En el año 1348 la judería barcelonesa sufre un primer asalto, en el que mueren varios judíos, acusados de envenenar el agua y provocar la epidemia de la peste negra que asoló la ciudad, y en 1367 los rectores de la aljama Nissim Girondí, Hasday Cresques e Isaach Perfet fueron encarcelados en la sinagoga mayor para ser interrogados sobre un caso de profanación de hostias en Gerona. A finales del  se vive una situación bastante crítica en la ciudad debido al declive económico, los movimientos sociales y las crisis municipales, todo un cúmulo de circunstancias en las que la más mínima chispa puede hacer estallar la violencia y dirigirla hacia las minorías religiosas.

Referencias

Edificios y estructuras  de Barcelona
Historia de los judíos en España
Sinagogas de Barcelona
Sinagogas antiguas
Edificios y estructuras terminadas en el siglo III

Sinagoga Mayor de Barcelona


جوز الأربعة هو فيلم مصري تم إنتاجه عام 1950، من إخراج فطين عبد الوهاب، وبطولة كمال الشناوي ومديحة يسري ولولا صدقي.

تمثيل

 كمال الشناوي
 مديحة يسري
 لولا صدقي
 سميحة توفيق
 زينب صدقي
 السيد بدير
 زوزو حمدي الحكيم
 وداد حمدي

روابط خارجية

مراجع

أفلام كمال الشناوي
أفلام مصرية إنتاج 1950
أفلام مديحة يسري
أفلام لولا صدقي
أفلام سميحة توفيق
أفلام زينب صدقي
أفلام السيد بدير
أفلام زوزو حمدي الحكيم
أفلام وداد حمدي
أفلام عن تعدد الزوجات

جوز الأربعة (فيلم)


Johan Henrik Akerman né le 31 Mars 1896 à Stockholm  et mort dans cette même ville le 12 juillet 1982 est un professeur d'économie et de statistique suédois qui a travaillé pour l'université de Lund.

Biographie
Il passe son MBA à la Stockholm School of Economics en 1918. Puis il va étudier à Harvard University 1919-1920 avant de retourner en Suède et d'étudier la statistique dans les universités d'Uppsala et de Luns. Il passe son doctorat en 1929 avec une thése sur le rythme de la vie économique qui contient pour la première fois en Suède des éléments d'économétrie.

Œuvre
A Swedish Index of Economic Cycles, 1922.
Rhythmics of Economic Life, 1928.
"Problems of American Monetary Policy", 1928, Ekon Tidsk.
Economic Progress and Economic Crises, 1931.
Some Lessons of the World Depression, 1931.
"Dynamic Problems of Value", 1931 ZfN.
"Quantitative Economics", 1932, WWA.
"Knut Wicksell: A pioneer of econometrics", 1933, Econometrica.
Konjukturteoretsika Problem, 1934.
"Annual Survey of Economic Theory: The setting of the central problem", 1936, Econometrica.
Problem der Sozialokonomischen Synthese, 1938.
Ekonomisk Teori, 2 volumes, 1939-1944.
"Ekonomisk kalkyl och kausalanalys", 1944, Ekon Tidsk.
Ekonomist skeende och politiska förändringar, 1946.
"Political Economic Cycles", 1947, Kyklos
"Ekonomi och politik.  Ekonomiska konjunktur och politska val i USA 1868-1944", 1947, Ekon Tidsk
"Summeringsproblemet modellfölopp och konjukturproblem", 1953, Ekon Tidsk.
Politik och Ekonomi i Atomalderns Värld, 1954.
Structures et Cycles Economiques, 1955-7.
"De Ekonomiska beluslutens Katalysatorer", 1956, Ekon Tidsk.
Theory of Industrialism, 1960.
Internationell politik och samhällsekonomi, 1970.

Économiste suédois

Johan Henrik Akerman


Svijet

Književna djela

 Buddenbrookovi Thomasa Manna

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost:

Rođenja

 20. kolovoza – Salvatore Quasimodo, talijanski pjesnik i prevoditelj († 1968.)

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1901.


Olaylar

Doğumlar
 20 Ocak - III. Gordianus, Roma İmparatoru (ö. 244)

Ölümler

225


Enontekis (finsk: Enontekiö, nordsamisk: Eanodat og enaresamisk: Iänudâh) er en kommune i landskabet Lapin maakunta i det nordlige Finland. I december 2017 var der 1.893 indbyggere i kommunen.

Kommunen grænser op til den svenske kommune Kiruna kommun mod vest. Mod nord grænser den op til de norske kommuner Kautokeino, Storfjord og Kåfjord, mod øst til den norske kommune Nordreisa. Kommunen grænser også til tre finske kommuner, herunder Kittilä.

I udkanten af kommunen ligger Treriksröset på grænsen mellem Norge, Sverige og Finland. Fra den lille bebyggelse Kilpisjärvi (med 86 indbyggere) kan man gå og sejle til Treriksröset.

Nær Kilpisjärvi og fjeldet Saana udspringer Könkämäälven, der er grænseflod mellem Sverige og Finland. Derefter følger grænsen Muonioälven og senere Torne älv, der løber ud i Bottenbugten mellem Torneå og Haparanda.

Kommuner i Lappi

Enontekis


Automolus  es un género de aves paseriformes perteneciente a la familia Furnariidae que agrupa a especies nativas de la América tropical (Neotrópico), cuyas áreas de distribución se encuentran desde el sureste de México, por América Central y del Sur hasta el sur de Brasil, este de Paraguay y noreste de Argentina por el oriente, y hasta el este de Perú y norte de Bolivia por el occidente. A sus miembros se les conoce por el nombre común de ticoticos. y también hojarasqueros, rascahojas, musgueros o trepamusgos, entre otros. Como resultado de sólidos estudios morfológicos y filogénicos, los límites de los géneros Automolus, Clibanornis, Hyloctistes e Hylocryptus fueron redefinidos, resultando en inclusiones y exclusiones de especies en el presente género.

Etimología
El nombre genérico masculino «Automolus» deriva del griego «αυτομολο automolos» que significa 'desertor'.

Características
Los ticoticos de este género son furnáridos bastante grandes, midiendo entre 17 y 19 cm de longitud. Son de colores apagados, con un pico bastante robusto que habitan principalmente en el estrato bajo de selvas húmedas de baja altitud, algunas especies prefiriendo bambuzales. Son inconspícuo y difíciles de ver, pero todas las especies tienen vocalizaciones distintivas y repetitivas. Son más robustos y menos arborícolas que los ticoticos del género Philydor. Colocan sus nidos en agujeros cavados en barrancas.

Taxonomía
Los sólidos estudios morfológicos y genéticos conducidos por Derryberry et al (2011) y Claramunt et al (2013) demostraron que el género Hyloctistes –compuesto por la especie entonces denominada  Hyloctistes subulatus (junto con H. virgatus)– estaba embutido dentro de Automolus. También se demostró que de las dos especies que entonces componían el género Hylocryptus,  H. rectirostris era hermana de Clibanornis dendrocolaptoides y H. erythrocephalus era hermana de las entonces Automolus rubiginosus y A. rufipectus, y que este trío estaba hermanado al par anteriormente citado. Como consecuencia, se propuso la transferencia del género Hyloctistes para el presente; y del género Hylocryptus y de las dos especies de Automolus para Clibanornis. Los cambios taxonómicos fueron aprobados en la Propuesta N° 601 al Comité de Clasificación de Sudamérica (SACC).

La especie Syndactyla roraimae estuvo incluida en el presente género hasta que los estudios de Zimmer et al (2008) suministraron múltiples evidencias para demostrar que la entonces especie Automolus roraimae, no pertenecía al presente género y sí a Syndactyla. En la Propuesta N° 375 al SACC se aprobó la transferencia.

Lista de especies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird, el género agrupa a las siguientes especies con el respectivo nombre popular de acuerdo con la Sociedad Española de Ornitología (SEO) u otro cuando entre paréntesis:

Notas taxonómicas

Referencias

Enlaces externos

Géneros de aves
Taxones descritos por Ludwig Reichenbach

Automolus


Dereyalak, Eskişehir ilinin İnönü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Eskişehir il merkezine 45, İnönü ilçesine 36 km. uzaklıktadır.

Köyde belediye tarafından yapılan düğün salonu vardır. Köyde bakkal ve kahvehane bulunmaktadır. Köy göç vermektetir lakin tarım ve hayvancılıkta kobileşmeyede devam etmektedir. Köy göç verse dahi insanları köye gelip tarımsal faaliyete devam etmektedir.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

İnönü'nün mahalleleri

Dereyalak, İnönü


An Grammatophyllum kinabaluense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oakes Ames ngan Charles Schweinfurth. An Grammatophyllum kinabaluense in nahilalakip ha genus nga Grammatophyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Grammatophyllum

Grammatophyllum kinabaluense


Le raïon de Pervomaïsk (en ) est un raïon (district) dans l'oblast de Mykolaïv en Ukraine.

Pervomaïsk

Raïon de Pervomaïsk


Willibaldo de Dryopolis (o Willibaldo de Eichstätt) (Wessex, ca. 700 - Eichstätt, Baviera, Alemania, ca. 786) fue un obispo anglosajón de Eichstätt (Baviera). Es venerado como santo por diferentes confesiones cristianas.

Biografía

Willibaldo nació en Wessex (Inglaterra) y era hijo de San Ricardo el Peregrino, hermano de los santos Winebaldo y Walburga y sobrino de Bonifacio de Maguncia. A los cinco años entró en la abadía benedictina de Waltham Forest para ser educado, haciéndose monje con el tiempo.

Alrededor de 722, Wilibaldo emprendió un viaje de peregrinación junto a su padre y su hermano que les llevó primero a Roma. Tras cruzar los Apeninos y llegar a la ciudad de Lucca, el rey Ricardo falleció de enfermedad. Tras enterrar a su padre en la basílica de San Frediano, los dos hermanos reanudaron el camino final hasta Roma, ahora junto a un grupo de viajeros para procurarse alguna protección frente a la inestabilidad imperante en la zona. Winebaldo se quedó en Roma y Willibaldo continuó el viaje hasta Tierra Santa. Al volver a Italia, pasó por Constantinopla, donde estuvo dos años. La religiosa Hugeburc de Heidenheim escribió una crónica de sus viajes en un libro conocido como Hodoeporicon o Vida de San Willibaldo, donde se citan algunos lugares por los que pasaron los peregrinos. Es el primer libro de viajes escrito por un inglés y el único relato conservado de un peregrino a Tierra Santa del , que sirve de puente entre los relatos de Arculfo (670) y de Bernardo el Sabio (870). También es una buena fuente de las primeras vías romeas.

Ya en Italia, vivió en un monasterio de Montecassino, casa madre de los benedictinos, donde fue sacristán y decano, y contribuyó a la restauración que había comenzado Petronax poco antes.

En Roma, el papa Gregorio III le envió a tierras germanas para que ayudara a su tío Bonifacio en la evangelización. Bonifacio le mandó a Eichstätt, donde Willibaldo comenzó a predicar, y hacia 741 fue consagrado obispo en Turingia. Junto con Winebaldo fundó la abadía mixta de Heidenheim en 742, y se decidió que Winebaldo se quedara como abad. Al morir, se nombró abadesa a su hermana Walburga.

Willibaldo falleció en 786, muy mayor, y fue enterrado en la catedral de Eichstätt.

León VII lo canonizó en 935. En Alemania, es patrón de los fabricantes de rejas.

Galería de imágenes

Notas

Bibliografía
 Seeing Islam As Others Saw It: A Survey and Evaluation of Christian, Jewish and Zoroastrian Writings on Early Islam (Studies in Late Antiquity and Early Islam Robert G. Hoyland)
 The Anglo-Saxon Missionaries in Germany: Being the Lives of S.S. Willibrord, Boniface, Strum, Leoba and Lebuin, together with the Hodoeporicon of St. Willibald and a Selection from the Correspondence of St. Boniface (también incluye la primera biografía de San Bonifacio.) C. H. Talbot
 Medieval Sourcebook: Huneberc of Heidenheim: The Hodoeporican of St. Willibald, 8th Century
 Abadía de Santa Walburga

Enlaces externos

Fallecidos en 786
Benedictinos de Alemania
Benedictinos de Inglaterra
Santos católicos de Alemania del siglo VIII
Santos de la Comunión anglicana
Santos de la Iglesia ortodoxa
Santos católicos de Inglaterra del siglo VIII
Abades benedictinos
Obispos de Alemania del siglo VIII
Hermanos santos
Monjes cristianos del siglo VIII

Willibaldo


Karkamış (, , , ), geçmişi Erken Bakır Çağına dek uzanan ve günümüzde Türkiye ile Suriye topraklarında yer alan antik kent.
Hitit ve Asur İmparatorluğu dönemlerinde önemli bir şehir olan Karkamış, Roma döneminden sonra önemini kaybetmeye başlamıştır.

En eski yazılı bilgilerine ancak Aplahanda'nın krallığı döneminde rastlanılan Karkamış'ın bu dönemlerde vasal bir krallık olduğu ve halkının ticaret yaptığı saptanmıştır. Aplahanda'nın oğlu Yahdul-Lim'in ölümünün ardından gelen üç yüzyıllık dönem hakkında bir bilginin bulunmadığı antik kent sırasıyla Mitanni, Mısır, Hitit, Asur, Yeni Babil, Ahameniş, Makedon, Seleukos ve Roma hakimiyeti altına girmiştir. En parlak dönemini Geç Hititler döneminde yaşayan Karkamış Orta Çağdan sonra tamamen terk edilmiştir.

Rakımı 370 metre olan örenyerin Türkiye topraklarında kalan kısmının tescil tarihi 28 Ağustos 1986'dır. 1699 yılında keşfedilen antik kent 1910'larda Britanya Müzesi tarafından birçok kez kazılmıştır. Türkiye Cumhuriyeti'nin ilanının ardından askerî yasak bölge haline getirilen Karkamış'ın tekrar kazılması ancak 2011 yılında mümkün olmuştur. Son kazı çalışması ise 2012 yılında yapılmıştır. Suriye tarafında yer alan dışkentte ise 2006 ve 2010 yıllarında bir dizi kazı gerçekleştirilmiştir. Günümüzde Suriye İç Savaşı nedeniyle Suriye kısmında arkeolojik çalışma yapılmamaktadır.

Babilliler ile Mısırlılar arasında geçen Karkamış Muharebesi'nin yaşandığı bölgeden Kitâb-ı Mukaddes'te de bahsedilmektedir.

Etimoloji
Milattan önceki dönemlerdeki orijinal adının Cerabis olduğu düşünülen şehrin Helenistik ve Roma dönemlerindeki adı olan Europosun da bu addan türediği farz edilmektedir.

Kentin kaynaklarla saptanmış en eski ismi Kargamiştır. Hititler döneminde kullanılan bu isme rastlanılan en eski yazılı eser Suriye'nin Ebla kentinde bulunan çivi yazılı tabletlerdir. Bu adın kökeniyle ilgili çeşitli görüşler vardır. Bunlardan biri ismin o dönemde Suriye'de ünlü bir tanrı olan Kemoş'tan türediği ve "Kemoş'un limanı" manasına geldiğidir ve bilim çevreleri tarafından da bu görüş kabul edilmektedir. Bir diğer iddia ise ismin Gılgamış'tan türediği üzerinedir.

Şehir günümüzde Türkiye'de Karkamış, Suriye'de ise Cerablus şeklinde adlandırılmaktadır.

Konumu

Eski Dünya'nın en verimli tarım arazilerinden biri olan Mezopotamya'da yer alan Karkamış, Fırat'ın akış yönüne göre hemen sol kıyısında kurulmuştur. Mısır ile Anadolu arasındaki geçiş yolu üzerinde kurulu olan kent aynı zamanda antik ticaret yollarına da yakındır. Bereketli Hilal içerisinde yer alan Karkamış, Anadolu platosunun sona erip Suriye düzlüklerinin başladığı doğu-batı hattı üzerinde uzanan coğrafî bir sınırdır.

Günümüzde Türkiye ile hukuki olarak Suriye, fiili olarak ise Özgür Suriye Ordusu tarafından paylaşılmakta olan kent Türkiye'nin Gaziantep il merkezine 60 kilometre, Suriye'nin Halep il merkezine ise 100 kilometre uzaklıktadır. 90 hektarlık bir yayılma alanı olan kentin 55 hektarlık bölümünü oluşturan kale, içkent ve dışkentinin bir bölümü Türkiye sınırlarında bulunmaktadır. Suriye sınırlarında kalan 35 hektarlık alan ise dışkentin bir kısmından oluşmaktadır.

Tarihçe
Kalede ve dışkentte yapılan kazı çalışmaları sırasında ortaya çıkarılan çanak-çömlek parçaları üzerinde yapılan karbon testleri bölgenin en az 3350 yıllık bir yerleşim geçmişinin olduğunu ortaya koysa da 2015 yılındaki çalışmalar ile içkalenin MÖ 6000'den itibaren yerleşim gördüğünü ortaya çıkmıştır. Buna rağmen Karkamış hakkındaki en eski detaylı bilgilere ancak MÖ 17. yüzyılın sonlarında rastlanılmaktadır. Alalah, Ebla ve Mari kraliyet tabletlerinde verilen bilgilere göre Karkamış bu yüzyılın sonlarında Mari'ye bağlı bir devlet konumundaydı. Fakat aynı tabletlerde bahsedilen Karkamış Kralı Aplahanda'nın, Asur Kralı I. Şamşi-Ahad ve Babil Kralı Hammurabi ile birlikte anılması kentin politik gücünün artmaya başladığını göstermektedir. Yine aynı tabletlerde kent halkının kereste ticareti yaptığı, Ugarit ve Mitanni kentleri ile ticaret anlaşmalarının olduğu yazmaktadır.

Aplahanda'nın oğlu Yahdul-Lim'in yaklaşık MÖ 1745 yılındaki ölümünden sonraki üç yüz yıllık dönemde Karkamış'ın tarihine ilişkin bir bilgi yoktur. Bu kesinti dönemi On Sekizinci Hanedan Firavunu II. Thutmose'nin Karkamış'ı fethetmesi ile sonlanmaktadır. II. Thutmose, Mitannilerin elindeki Karkamış'ı Mısır hakimiyeti altına almış, kente bunu kutlamak için bir stel diktirmiştir. Antik kent, MÖ 14. yüzyılda dinî reformlarla meşgul olan Akhenaton firavunluğundaki Mısır'ın elinden çıkarak I. Şuppiluliuma tarafından Hitit topraklarına katılmıştır. I. Şuppiluliuma bölgedeki diğer Hitit kentlerini Karkamış'a bağlayarak Hititlere bağlı bir krallık kurmuş ve kral olarak oğlu Piyassili'yi görevlendirmiştir. I. Şuppiluliuma'nın oğlu ve torunları beş kuşak boyunca bu krallıkta hüküm sürmüş, bölgede Hitit hakimiyetini sağlamışlardır.

I. Şuppiliuma'nın MÖ 1322'deki ölümüyle birlikte Hitit otoritesi sarsılmış ve Piyassili'nin yönetimindeki Karkamış'ın da aralarında bulunduğu bağlı krallıklar isyan etmiştir. Fakat II. Murşili isyan eden krallıklar üzerine yürümüş ve tekrar Hitit birliğini sağlamıştır. Karkamış bu tarihten sonra Hitit İmparatorluğu'nun çöküşüne dek Hititlere bağlı bir krallık olarak kalmıştır. Karkamış özellikle Geç Tunç Çağında Hitit İmparatorluğu'nun en önemli merkezlerinden biri haline gelmiş, MÖ 11. yüzyılda ise gücünün doruğuna ulaşmıştır. Hitit İmparatorluğu'nun Deniz Kavimlerinin saldırısı altında kalarak yıkılmasının ardından dahi önemini yitirmeyen ve bu kavimlerin saldırılarını püskürten kent Geç Hitit şehir devletlerinin en güçlüsü haline gelmiştir. Her ne kadar III. Ramses'in yazdırdığı Medinet Habu'daki yazıtlarda Karkamış'ın denizci kavimlerin saldırılarıyla yıkıldığı yazsa da bu bilgi doğru değildir.

Hitit kültürünün etkisi altında kaldığı süre boyunca Karkamış'ta ana ilah Hurri kökenli bir tanrıça olan Kubaba olmuştur. "Karkamış Kraliçesi" olarak bilinen Kubaba'nın kültü diğer şehirlere de yayılmış ve Kubaba farklı kültürler tarafından da sahiplenilmiştir. Özellikle Frigler tarafından sahiplenildikten sonra adı Kibele olarak değişmiş ve çok daha geniş bir alanda yayılım göstermiştir.

Karkamış, MÖ 9. yüzyılda eski gücünü kaybetmiş, Asur kralları II. Aşurnasirpal ve III. Şalmanezer tarafından haraca bağlanmıştır. MÖ 717'de ise son kralları Pisiri dönemi sürerken II. Sargon tarafından fethedilmiş, yakılıp yıkılmış ve halkı köle yapılarak Asur şehirlerine nakledilmiştir. Böylece bağımsızlığını kaybederek bir Asur kenti haline gelmiştir.

MÖ 604'te Yeni Babil İmparatoru II. Nebukadnezar ile Firavun II. Neko'nun orduları Karkamış'ta karşı karşıya gelmiştir. II. Neko, Yeni Babil İmparatorluğu'nun ticaret yolları üzerindeki egemenliğini kırmak ve bu yolları ele geçirmek için Babil üzerine yürümüşse de II. Nebukadnezar tarafından hezimete uğratılmış ve bölgeden atılmıştır. Bu savaş Karkamış Savaşı olarak adlandırılmaktadır.

Yeni Babil İmparatorluğu'ndan sonra Ahameniş İmparatorluğu hakimiyeti altına giren kent İssos Savaşı sonucu İskender tarafından fethedilmiştir. Makedonya parçalandıktan sonra Seleukos İmparatorluğu'nun sınırlarında kalan Karkamış daha sonraları ise Roma'nın Suriye eyaletine bağlı bir kent halini almıştır. Karkamış, Helenistik ve Roma dönemlerinde de jeostratejik önemini korumuştur. İçkentte yer alan Roma usulü Sütunlu Cadde, Karkamış'ın bölgedeki önemli Roma kentlerinden biri olduğunu göstermektedir. Roma döneminden sonra nüfusu azalan ve hızla önemini yitiren Karkamış'ın Orta Çağ boyunca yalnızca içkentinde yerleşim olduğu tespit edilmiştir. Orta Çağdan sonra ise tamamen terk edilmiştir.

1699 yılında keşfedilmesiyle tekrar gün ışığına çıkan kent İngilizler ve Fransızlar tarafından kazılmıştır. 1923 yılında Türkiye Cumhuriyeti'nin ilan edilmesinin ardından büyük kısmı Türkiye topraklarında kalan Karkamış askerî yasak bölge ilan edilmiş ve Suriye ile olan sınır kısmı 1956 yılında mayınlanmıştır. 2009 yılına dek yasak bölge olarak kalmaya devam eden ve hiçbir kazı çalışmasının gerçekleşmediği kentteki mayınlar 2011 yılında temizlenmiştir.

Karkamış'ın Suriye topraklarında yer alan kısmı ise Küresel Miraslar Fonu tarafından kültürel miras olarak belirlenmiş fakat bölgedeki kentleşme ve tarım alanlarının antik kente doğru genişlemesi nedeniyle "risk altında" olarak sınıflandırılmıştır.

Kazı çalışmaları

Antik kentin kalıntıları ilk kez 1699 yılında bir İngiliz şirketinin Halep temsilcisi olan Henry Maundrell tarafından fark edilmiştir. 1876 yılında Britanya Müzesi tarafından görevlendirilen Asurolog George Smith kalıntıların Kitab-ı Mukaddes'te bahsedilen Karkamış'a ait olduğunu saptamıştır.

İlk kazı çalışmaları 1878-1881 yılları arasında Britanya İmparatorluğu Halep Konsolosu Patrick Henderson tarafından British Museum adına yapılmıştır. Henderson kazı çalışmaları sırasında kentin ilk yerleşim planını hazırlamıştır. Ayrıca kazı sırasında çıkarılan tarihî eserler British Museum'a gönderilmiştir.

İlk kazı sırasında çıkarılan arkeolojik bulgular çalışmaların devamının gelmesini sağlamış, David George Hogarth ve Reginald Campbell Thompson kentteki ikinci kazı çalışmasını 1908 yılında başlatmıştır. 1911 yılında ise Hogarth çalışmaları tekrar başlatmış, 1914'tek süren araştırmaya daha sonra Thomas Edward Lawrence da dahil olmuştur. Daha sonra ise British Museum bölgeyi araştırma adına geniş bir proje hazırlamış ve kazılar Lawrence ile Leonard Woolley'e devredilmiştir. Bu yapılan kazıların sonuçları British Museum'un yayımladığı "Carchemish" adlı üç ciltlik eserle arkeoloji dünyasına duyurulmuştur.

1920 yılında Millî Mücadele sürmekte iken bir Fransız karakolu haline getirilen kente tekrar kazı yapmaya gelen Woolley, Karkamış ve yakınlarında çatışma yapılmasını yasaklamıştır. Savaş sonrasında içkentinin tamamı ve dışkentinin bir kısmı Türkiye topraklarında kalan Karkamış askerî yasak bölge ilan edildiği ve mayınlandığı için Türkiye'deki kısmında bir daha kazı yapılamamıştır. 2011 yılının eylül ayında ise mayınların temizlenmesi ile birlikte kentte tekrar arkeolojik kazılar başlamıştır. İstanbul Üniversitesi, Bologna Üniversitesi ve Gaziantep Üniversitesi'nin projesi olan Türk-İtalyan ortak kazıları Nicolò Marchetti başkanlığında hâlen yürütülmektedir.

Ağustos ve Kasım 2012 arasında devam eden kazıların ikinci periyodu sırasında MÖ 900 yılına tarihlenen Katuva Sarayı başta olmak üzere yeni sanat eserleri ve arkeolojik bulgular tespit edilmiştir.

Suriye tarafındaki dışkentte yapılan arkeolojik araştırmalarsa 2006 yılında Karkamış arazisi projesi adıyla yürütülmüştür. DGAM, British Academy ve Britanya Araştırma Konseyi'nin finansmanıyla yapılan kazıların başkanlığını Durham Üniversitesi'nden Tony J. Wilkinson ve Edinburgh Üniversitesi'nden Edgar Peltenburg üstlenmiştir. 2010 yılında yine bu proje kapsamında bu sefer CBRL, Küresel Miraslar Fonu ve İngiliz Araştırma Konseyi'nin fonlarıyla bir dizi kazı çalışması yapılmıştır.

Antik kentin 2014 yılında Irak ve Şam İslam Devleti'nin kontrolüne geçen Suriye tarafındaki kısmı günümüzde mayınla kaplı, Türkiye tarafındaki kısım ise güvenlik sorunları nedeniyle beton duvarlarla örülü ve arkeologlar haricindeki ziyaretçilere kapalıdır.

Çıkarılan eserler

1920 yılına dek yapılan kazılarda çıkarılan eserlerin büyük çoğunluğu British Museum ve Anadolu Medeniyetleri Müzesi'nde yer almaktadır. Daha az sayıda parça ise Louvre Müzesi ve Gaziantep Arkeoloji Müzesi'nde sergilenmektedir. Louvre Müzesi'nde yer alan eserlerin 1919 yılında bölgeyi işgal eden Fransızların gizlice yaptıkları kazılarda ortaya çıkardıkları ve Paris'e gönderdikleri tahmin edilmektedir. 2011 ve 2012 yılındaki kazılarda ortaya çıkarılan eserlerin tamamı ise Anadolu Medeniyetleri Müzesi'ne nakledilmiştir. 2017 yılındaki kazılar sırasında üzerinde dünyanın ilk gülücüğü olarak nitelenen bir desene sahip olan testi bulunmuştur.

Anıtsal eserler
Taş temel üzerine kerpiç duvarlı surlarla çevrelenen kentte beş kapı olduğu tespit edilmiştir. Kule, burç ve gizli yeraltı tünelleriyle desteklenen bu savunma sisteminin büyük kısmı en parlak dönemin yaşandığı Geç Hitit döneminde inşa edilmiştir.

Kentte ortaya çıkarılan evler dikdörtgen yapılı ve kerpiç duvarlıdır. Evlere giriş ise taş döşemeli ön avlulardan yapılmaktadır.

Yine Geç Hitit döneminden kalma bazalt ve kireç taşlarından yontularak oluşturulmuş taş blok kabartmaları kent kapıları ve kutsal yapıların temellerinde kullanılmıştır. Bu taş bloklarda tanrılar, tanrıçalar, krallar ve savaş sahneleri işlenmiştir. Ayrıca II. Thutmose tarafından kente dikilen stelin de aralarında bulunduğu hiyeroglif yazıtlı birçok stel gün yüzüne çıkarılmıştır. Bu hiyeroglif yazıları, Leopold Messerschmidt tarafından incelenmiş ve bu inceleme 1900 yılında "Corpus Inscriptionum Hettiticarum" adlı yapıtta yayınlanmıştır.

2015 yılında ise insan yüzlü keçi tanrı tasvirinin bulunduğu bir taş blok ve II. Sargon'a ait çivi yazılı kil silindir gibi eşi olmayan buluntular keşfedilmiştir. Ayrıca 1876 yılında George Smith tarafından çıkarılan fakat birbiriyle ilişkilendirilmeyen iki stel parçasının Kubaba stelini oluşturduğu ve üzerinde Kamani'nin askerî ile sivil başarılarının anlatıldığı 2015 yılında keşfedilmiştir.

Ayrıca bakınız

Karkamış kralları listesi
Türkiye'deki antik kentler listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Karkamış (antik kent)


Die Cheilitis exfoliativa ist eine chronische Entzündung der Lippen. Dabei ist das Lippenrot vermehrt gerötet (kann auch schuppig sein) und von Rissen durchzogen. Ursächlich können vielfältige Faktoren und zugrunde liegende Erkrankungen wie Psoriasis oder Seborrhoe sein; auch Sonneneinstrahlung gehört dazu.

Therapeutisch werden (nach einer entsprechenden Ursachenabklärung) feuchtigkeits- oder fetthaltige Salben oder Cremes empfohlen.

Einzelnachweise

Krankheitsbild in der Dermatologie

Cheilitis exfoliativa


ශාන්ත මරියා ආසන දෙව් මැදුර ශ්‍රී ලංකාවේ යාපනයේ පිහිටි ආසන දෙව් මැදුරකි.

අතීතය
1789 වසරේදී ඉදිකිරීමේ වැඩ අාරම්භ කල දේවස්ථානය 1794 වසරේදී සාදා නිමවන ලදී. එය එකල ශාන්ත මරියා දේවස්ථානය යන නමින් හැඳින්වුණි.

පසුව ශාන්ත මරියා ආසන දෙව් මැදුර බවට පත්වූ එහි යලි ඉදිකිරීම් 1939 වසරේදී ආරම්භ කල නමුත් 1975 වසර තෙක් වැඩ කටයුතු නිමවීමට නොහැකිව තිබූ බව පැවසෙයි.

ආශ්‍රිත

වැඩිදුර කියවීම්

බාහිර සබැඳි

ශ්‍රී ලංකාවේ දෙව්මැදුරු

ශාන්ත මරියා ආසන දෙව් මැදුර, යාපනය


Mælk - det er mig er en kortfilm fra 1971 instrueret af Ole Askman efter manuskript af Lise Nørgaard.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1971

Mælk - det er mig


තරලයක් එක් දිශාවකට පමණක් ගලායාම සිදුකරවන වෑල්ව කපාට නම්වේ.

වෑල්ව

කපාට


Carsten Nash (født 13. november 1946 i Frederiksværk) er en dansk billedkunstner, uddannet på Kunstakademiet i København og i Istanbul (Devlet Güzel Sanatlar Akademisi) 1968-1976. Han er søn af Jørgen Nash.

Eksterne henvisninger
 Kunstindeks Danmark/ Weilbachs kunstnerleksikon
 Carsten Nash hjemmeside
 Interview med Carsten Nash

Kunstnere fra Danmark
Personer fra Frederiksværk

Carsten Nash


Oceanapia microtoxa est une espèce d'éponges de la famille des Phloeodictyidae.

Distribution
L'espèce est décrite des îles Galápagos, dans l'Océan Pacifique.

Taxinomie
L'espèce Oceanapia microtoxa est décrite en 1997 par Ruth Desqueyroux-Faúndez et Rob W. M. van Soest.

Voir aussi

Bibliographie

Références biologiques

Notes et références

Phloeodictyidae
Espèce d'éponges (nom scientifique)

Oceanapia microtoxa


Malahit, (Malakit) bazik bakır karbonattan oluşan, parlak yeşil bir mineral. Çok bulunan bir bakır cevheridir. Daima bakır sülfürleriyle, özellikle kalkopiritle birlikte ve bunların yataklarının üst kısımlarında oksitlenme sonunda bulunur. Bu oksitlenme, özellikle kalsiyum karbonatın bulunduğu yerlerde su, hava ve karbondioksitin bakır sülfiti etkilemesiyle meydana gelir.

Sibirya, Macaristan, Cornwall, Almanya, Kuzey ve Güney Amerika, Güney Avustralya, Güney Batı Afrika'da ve Anadolu'da çeşitli yerlerde bulunur.

Malahitin bileşimi Cu2CO3(OH)2'dir. Kristalleri monoklinal sistemdedir. Ancak kristalleri az bulunur. İğne ve kıl gibi kristaller, bir arada, demete benzer şekildedir. Çoğunlukla üst yüzeyi yumrulu, yuvarlak, salkımsı agregat (amorf) olarak bulunur. Kristalleri, siyahımsı yeşil ve cam parıltılıdır; agregatları ise zümrüt yeşili renginde ve ipek parıltılı veya donuk olur. Çizgisi açık yeşildir. Sertliği 3,5-4,0 ve özgül ağırlığı da 4,0 g/cm³tür. Kolay kırılır, kırılma yüzeyi midye kabuğu şekillidir. Üfleçte erir ve kömür üstünde Cu (bakır) tanesi bırakır. Tüpte ısıtılırsa su çıkarır ve kararır. Amonyakta çözünür. Asitlerde de köpürerek çözünür.

Malahit fazla sert olmadığı için, tıraşlanıp parlatılarak mücevhercilik ve sedefçilikte kullanılır.

Malahit yeşili: Kapalı formülü C23H25N2Cl olan bir boyarmaddedir. Benzaldehit ve dimetil anilinden elde edilen malahit yeşili trifenilmetan yapısındadır. Anilin yeşili veya benzaldehit yeşili olarak da bilinir. Sanayide ipek, yün, deri ve jütü doğrudan, pamuğu da mordanlandıktan sonra boyamada kullanılır. Tıpta, seyreltik çözeltileri yerel antiseptik olarak kullanılır. Bu bileşik mantar ve bakterilere karşı da etkilidir. Yeşil kristal yapısı ile malahite benzediğinden malahit yeşili denmektedir.

Kaynakça

Karbonat mineralleri
Bakır mineralleri
Hidroksit mineralleri
Değerli taşlar

Malahit


An Schoenoplectus rhodesicus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Dieter Podlech, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Kaare Arnstein Lye. An Schoenoplectus rhodesicus in nahilalakip ha genus nga Schoenoplectus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schoenoplectus

Schoenoplectus rhodesicus


Katinoni tj. spojevi strukturno izvedeni iz katinona. Vrste su psihotropnih tvari. Uvršteni su u Hrvatskoj na temelju Zakona o suzbijanju zlouporabe droga na Popis droga, psihotropnih tvari i biljaka iz kojih se može dobiti droga te tvari koje se mogu uporabiti za izradu droga, pod Popis droga i biljaka iz kojih se može dobiti droga, pod 2. Popis psihotropnih tvari i biljaka, Odjeljak 1 - Psihotropne tvari sukladno Popisu 1. Konvencije UN-a o psihotropnim tvarima iz 1971. godine. Kemijskim sastavom to su spojevi strukturno izvedeni iz katinona, spoja kemijskog sastava 2-amino-1-fenilpropan-1-on. Izvedeni su supstitucijom na benzenskom prstenu supstituentom ili supstituentima iz skupine koju čine alkil, halogenalkil, alkiloksi, alkilendioksi, trimetilen, tetrametilen i halogen, bez obzira na to jesu li ili nisu dodatno modificirani na jedan ili više od sljedećih načina:
 supstitucijom na položaju 3 alkilnim supstituentom;
 supstitucijom na dušikovom atomu jednom ili dvjema alkilnim ili benzilnim skupinama ili uključenjem dušikova atoma u prstenastu strukturu.
Iz skupine katinona izuzeti su bupropion, dietilpropion i pirovaleron.

Izvori

Psihotropne tvari

Katinoni


Issoufou Saïdou Djermakoye (* 10. Juli 1920 in Dosso, Französisch-Westafrika; † 13. Juni 2000 in Paris) war ein nigrischer Politiker und Diplomat.

Leben
Issoufou Saïdou Djermakoye war ein Neffe von Abdou Aoûta Djermakoye, des von 1902 bis 1913 regierenden traditionellen Herrschers von Dosso mit dem Titel Djermakoye. Er besuchte zunächst Schulen in Algier und Paris. Ab 1939 diente er bei den Französischen Streitkräften und nahm 1940 an der Schlacht um Frankreich teil. Danach setzte er seine Schulausbildung am Pariser Lycée Saint-Louis fort und war 1943 an dieser Schule der erste Abiturient aus Niger.

Saïdou Djermakoye war ein Gründungsmitglied und der erste Präsident des Zentralkomitees der Nigrischen Fortschrittspartei (PPN-RDA). Er leitete die Delegation seiner Partei bei der Gründungsversammlung des Afrikanischen Demokratischen Sammlung (RDA), die 1946 in Bamako stattfand. 1947 ließ sich Saïdou Djermakoye zum Ratsmitglied der Union française wählen, was er bis zu deren Auflösung 1958 blieb. Er war 1948 an der Gründung einer neuen Partei beteiligt, der Union unabhängiger Nigrer und Sympathisanten (UNIS). Bei den Wahlen zur Territorialversammlung 1952 wurde er zum Abgeordneten für den Kreis Dosso gewählt und hatte einen Sitz im Grand Conseil von Französisch-Westafrika. Ein Jahr später trat er aus der UNIS aus, war zunächst Gründungsmitglied der Nigrischen Fortschrittlichen Union (UPN) und dann Mitglied des Nigrischen Aktionsblocks (BNA), der 1956 mit der Nigrischen Demokratischen Union (UDN) von Djibo Bakary zur nigrischen Sektion der Afrikanischen Sozialistischen Bewegung (MSA) fusionierte. Die erneute Wahl zur Territorialversammlung im Jahr 1957 verlor Saïdou Djermakoye, dafür wurde er am 8. Juni 1958 in den französischen Senat gewählt. Dort engagierte er sich in der Kommission für äußere Angelegenheiten, Verteidigung und Streitkräfte. Entgegen der Parteilinie war er ein Befürworter des nigrischen Autonomiereferendums vom 28. September 1958 und wurde in weiterer Folge wieder ein Mitglied der Nigrischen Fortschrittspartei, für die er bei den Wahlen zur Territorialversammlung in Niger 1958 zum Abgeordneten gewählt wurde.

Weniger als eine Woche später bestimmte ihn Premierminister Hamani Diori zum stellvertretenden Vorsitzenden des Ministerrats. Sein Mandat als französischer Senator endete am 15. Juni 1959. Hamani Diori berief ihn am 2. April 1959 als Justizminister in die Regierung. Am 31. Dezember 1960 übernahm Saïdou Djermakoye stattdessen die Funktion des der Präsidentschaftskanzlei zugeteilten Ministers, ab 11. August 1962 mit dem Zusatz der Zuständigkeit für die internationale Zusammenarbeit. Von 25. Juni 1963 bis 23. November 1965 war er erneut Justizminister und schied dann aus der Regierung aus. Sein Nachfolger als Justizminister wurde Mahamane Dan Dobi.

Anschließend schlug Issoufou Saïdou Djermakoye eine diplomatische Laufbahn ein. Er war Botschafter Nigers in den Vereinigten Staaten und leitete die Ständige Vertretung seines Landes bei den Vereinten Nationen in New York City. Von 1967 bis 1982 arbeitete er unter den Generalsekretären U Thant und Kurt Waldheim als Funktionär für die Vereinten Nationen, unter anderem als Untersekretär des UN-Treuhandrats.

1982 ging Saïdou Djermakoye zunächst in den Ruhestand, bis er 1998 in fortgeschrittenem Alter das Amt des 18. Djermakoye von Dosso antrat. Dieses hatte er bis zu seinem Tod inne. Er wurde im Palast der Djermakoye in Dosso bestattet.

Ehrungen
 Großkreuz des Nationalordens von Niger
 Croix de guerre 1939–1945
 Ritter des Ordens vom Schwarzen Stern von Benin
 Kommandeur der Ehrenlegion
 Ritter des Ordre royal du Million d'Éléphants et du Parasol blanc
 Kommandeur des Ordens der Komoren
 Kommandeur des Ordens von Obervolta
 Kommandeur des Nationalordens von Senegal

Literatur

Einzelnachweise

Justizminister (Niger)
Abgeordneter (Niger)
Senator (Frankreich)
Funktionär der Vereinten Nationen
Parteifunktionär (Niger)
BNA-Mitglied
PPN-RDA-Mitglied
UNIS-Mitglied
UPN-Mitglied
Nigrischer Botschafter in den Vereinigten Staaten
Ständiger Vertreter Nigers bei den Vereinten Nationen
Person (französische Kolonialgeschichte)
Französische Kolonialgeschichte (Afrika)
Träger des Nationalordens Nigers (Großkreuz)
Mitglied der Ehrenlegion (Kommandeur)
Nigrer
Geboren 1920
Gestorben 2000
Mann

Issoufou Saïdou Djermakoye


Blæja (enska: Bluey) er áströlsk teiknimyndaþáttaröð ætluð leikskólabörnum. Hún var frumsýnd á ABC Kids þann 1. október 2018. Þáttaröðin var búin til af Joe Brumm og var framleidd af fyrirtækinu Ludo Studio.

Ástralskar þáttaraðir

Blæja


آغا خان لقب يعني النبيل أو السيد، وأصبح هذا اللقب خاصا بإمام الإسماعيليين النزاريين منذ عهد الإمام السادس والأربعين، الآغا خان الأول، الذي عاش في القرن التاسع عشر ميلادي.

وكان فتح علي شاه، وهو ملك فارس من الأسرة القاجارية، قد منح هذا اللقب للإمام النزاري في أربيعينيات القرن الثالث عشر هجري/عشرينيات القرن التاسع عشر ميلادي.

وقد تلقب به أربعة من الأئمة هُم:

 آغا خان الأول
 آغا خان الثاني
 آغا خان الثالث
 آغا خان الرابع

مراجع

أدوار قيادية دينية
ألقاب
استحداثات عام 1818
إسماعيليون
قادة دينيون مسلمون

آغا خان


Ferdinand Ludwig Adam von Saar () a fost un scriitor, dramaturg și poet austriac.

Biografie
Ferdinand Saar provenea dintr-o familie de funcționari care a fost înnobilată în 1793. Tatăl lui a murit, cu toate acestea, la scurt timp după nașterea lui Ferdinand. Mama lui s-a mutat înapoi în casa părinților ei, unde Saar a crescut alături de vărul său, viitorul artist vizual August von Pettenkofen. El a urmat școala primară la Viena, apoi în 1843 gimnaziul Schotten. În 1849 a intrat în armată și în 1854 a fost avansat locotenent. În 1860 a renunțat la cariera de ofițer pentru a se dedica literaturii. Datoriile mari contractate în timpul serviciului militar i-au adus, cu toate acestea, mai multe pedepse cu închisoarea în anii următori. În 1871 a fost eliberat din datorii de nobilii susținători ai activității sale literare. În 1877 Novellen aus Österreich i-a adus o largă recunoaștere. Cel mai mare succes la public a fost reprezentat de volumul Wiener Elegien (1893). Trei ani mai înainte, Saar a fost decorat cu Ordinul Franz Joseph, iar în anul 1902 a devenit membru al Camerei Domnilor din cadrul Consiliului Imperial al Austriei.

Ultimii săi ani de viață au fost caracterizați de boli și mai ales de o depresie severă. După ce căsătoria lui s-a încheiat în 1884 cu sinuciderea tragică a soției sale el s-a sinucis în anul 1906 (casa morții: Rudolfinergasse 6, Unterdöbling).

Saar este, alături de Marie von Ebner-Eschenbach, unul dintre cei mai importanți scriitori realiști ai literaturii austriece de la sfârșitul secolului al XIX-lea. Scrierile sale sunt caracterizate printr-un ethos umanist și o critică socială.

Onoruri
 Ferdinand von Saar are un mormânt de onoare în cimitirul Döblinger (grupa 26, nr. 33) din Viena.
 În anul 1908 piața Saarplatz din districtul vienez Döbling a fost numit după el.
 În Muzeul districtual Döbling, fosta Villa Wetheimstein, există o cameră care amintește de poetul Saar, care a fost de multe ori oaspete al Franziskăi von Wertheimstein.

Lucrări (selecție)

 Innocens (1866)
 Marianne (1873)
 Die Geigerin (1874)
 Die Steinklopfer (1874)
 Novellen aus Österreich (1877)
 Tambi (1882)
 Der Exzellenzherr (1882)
 Leutnant Burda (1887)
 Die Troglodytin (1887)
 Eine Wohlthat. Volksdrama in vier Acten (1887)
 Schicksale (1889)
 Ginevra (1890)
 Schloss Kostenitz (1892)
 Herr Fridolin und sein Glück (1894)
 Doktor Trojan (1896)
 Der Sündenfall (1898)
 Die Brüder (1900)
 Der Brauer von Habrovan (1900)
 Die Heirat des Herrn Stäudl (1902)
 Außer Dienst (1902)
 Sappho (1904)
 Die Familie Worel (1905)
 Tragik des Lebens. Vier neue Novellen (1906) – Volltext online.
 Sämtliche Werke in zwölf Bänden. Im Auftrage des Wiener Zweigvereins der Deutschen Schillerstiftung mit einer Biographie des Dichters von Anton Bettelheim hrsg. von Jakob Minor. Hesse, Leipzig 1908, Permalink OBV.
 Karl Konrad Polheim (Hrsg.): Kritische Texte und Deutungen. Neun Bände. Niemeyer, Bonn/Tübingen 1980–1999, OBV.

Note

Comentarii

Bibliografie

 Michael Boehringer (Hrsg.): Ferdinand von Saar. Richtungen der Forschung / Directions in Research. Gedenkschrift zum 100. Todestag. Praesens, Wien 2006, ISBN 3-7069-0329-6.
 Kasim Egit: Ferdinand von Saar. Thematik und Erzählstrukturen seiner Novellen. Agora, Berlin 1981, ISBN 3-87008-098-1.
 Oda Hanisch: Die Turgenev-Rezeption im Prosaschaffen Ferdinand von Saars. Dissertation. Pädagogische Hochschule Magdeburg, Magdeburg 1987.
 Klaus Heydemann: Umgang mit Dichtern. Zu Ferdinand von Saars Gedichten "Kontraste", "Grillparzer" und "Das Grab in Weidling". In: Eugeniusz Tomiczek (Hrsg.): Vita pro litteris. Festschrift für Anna Stroka. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa (u. a.) 1993, ISBN 83-01-11258-1, S. 141–156.
 Werner Hoffmann: Ferdinand von Saars "Tambi" als Kontrafaktur von Franz Grillparzers Novelle "Der arme Spielmann". In: Hartmut Laufhütte (Hrsg.): Literaturgeschichte als Profession. Festschrift für Dietrich Jöns. Mannheimer Beiträge zur Sprach- und Literaturwissenschaft, Band 24, . Narr, Tübingen 1993, ISBN 3-8233-5024-2, S. 248–270.
 Heinz Kindermann (Hrsg.): Briefwechsel zwischen Ferdinand von Saar und Marie von Ebner-Eschenbach. Jahresgabe der Wiener Bibliophilen-Gesellschaft, Band 1957, . Wiener Bibliophilen-Gesellschaft, Wien 1957.
 Herbert Klauser: Ein Poet aus Österreich. Ferdinand von Saar. Leben und Werk. Zweite erweiterte Auflage. Literas, Wien 1995, ISBN 3-85429-098-5.
 Ernst Kobau: Rastlos zieht die Flucht der Jahre …: Josephine und Franziska von Wertheimstein – Ferdinand von Saar. Böhlau, Wien 1997, ISBN 3-205-98624-5.
 Hadwig Kretzschmar: Ferdinand von Saar. Eine Zusammenstellung der seit seinem Tode erschienenen Ausgaben seiner Schriften und der Literatur über ihn und sein Werk. Bibliographische Hefte, Band 4, . Greven, Köln 1965.
 Marianne Lukas: Ferdinand von Saar. Leben und Werk. Kleine Humboldt-Bibliothek, Band 204, . Humboldt, Wien 1947.
 Mandane Manko: Figuren- und Konfliktdarstellung bei Friedrich Spielhagen, Theodor Fontane, Ferdinand von Saar, Eduard von Keyserling. Eine vergleichende Untersuchung der Erzählungen "Zum Zeitvertreib", "Effi Briest", "Schloss Kostenitz" und "Am Südhang". Deutsche Hochschulschriften, Alte Reihe, Mikrofiche 2105, . Hänsel-Hohenhausen, Egelsbach (u.a.) 1996, ISBN 3-8267-2105-5. (Dissertation. Universität Hamburg, Hamburg 1995).
 Nikolaus Nowak: Ferdinand von Saar, Hymen, kritisch herausgegeben und gedeutet von Nikolaus Nowak. (= Ferdinand von Saar, kritische Texte und Deutungen, Band 8). Niemeyer, Tübingen 1997, ISBN 3-484-10765-0 (Dissertation Universität Bonn 1996, 260 Seiten).
 Karl Konrad Polheim (Hrsg.): Ferdinand von Saar. Ein Wegbereiter der literarischen Moderne. Festschrift zum 150. Geburtstag, mit den Vorträgen der Bonner Matinee und des Londoner Symposions sowie weiteren Beiträgen. Bouvier, Bonn 1985, ISBN 3-416-01857-5.
 Anne Socher: "Du bist mir verfallen mit Leib und Seele!" Darstellungen des Betrugs und der gescheiterten Liebe in Ferdinand von Saars Novellen "Die Geigerin", "Das Haus Reichegg" und "Ginevra". Lehrerbildungszentrum (LBZ) der Ludwig-Maximilians-Universität München,  München 2007
 Marcoen Sprenger: Ferdinand von Saar – das Haus Reichegg: eine textkritische Analyse, Nijmegen, 1997,  (Dissertation Universität Nijmegen 1996, 108 Seiten).
 Giselheid Wagner: Harmoniezwang und Verstörung. Voyeurismus, Weiblichkeit und Stadt bei Ferdinand von Saar (= Studien und Texte zur Sozialgeschichte der Literatur, Band 109), . Niemeyer, Tübingen 2005, ISBN 3-484-35109-8 (Dissertation Universität Bayreuth 2004, 347 Seiten).

 Martin Wenske: Ferdinand von Saars "Wiener Elegien". Perspektiven zu einem Verständnis (= Europäische Hochschulschriften, Reihe 1, Deutsche Sprache und Literatur, Band 1457, ). Peter Lang, Frankfurt (u.a.) 1994, ISBN 3-631-47347-8.

Legături externe
  Ferdinand von Saar  în Catalogul Bibliotecii Naționale a Germaniei (Informații despre Ferdinand von Saar • PICA • Căutare pe site-ul Apper)
 Deutschen Digitalen Bibliothek

 20 Texte in 4 Teilen bei zeno.org

 Karl-Markus Gauß: Alle Bitternis des Lebens (Artikel in der Presse vom 15. Juli 2006)
 Hans-Albrecht Koch: Wiener Elegien – Zum 100. Todestag Ferdinand von Saars (Artikel in der Neue Zürcher Zeitung vom 24. Juli 2006)

Nașteri în 1833
Decese în 1906
Scriitori austrieci din secolul al XIX-lea
Scriitori austrieci din secolul al XX-lea

Ferdinand von Saar


Krobshäuser Mühle ist ein Gemeindeteil der Stadt Feuchtwangen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Die Einöde liegt am Mühlgraben, der 200 Meter weiter östlich als rechter Zufluss in die Sulzach mündet. Die B 25 führt nach Dorfgütingen (1,1 km nordwestlich) bzw. an Krobshausen vorbei nach Banzenweiler (1,3 km südlich).

Geschichte
Die Krobshäuser Mühle lag im Fraischbezirk des ansbachischen Oberamtes Feuchtwangen. Die Mühle hatte das Kastenamt Feuchtwangen als Grundherrn. An diesen Verhältnissen hatte sich bis zum Ende des Alten Reiches nichts geändert. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Feuchtwangen.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Krobshäuser Mühle dem Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Dorfgütingen zugeordnet. Im Zuge der Gebietsreform wurde diese am 1. Juli 1971 nach Feuchtwangen eingemeindet.

Baudenkmal
 Haus Nr. 1: ehemalige Wassermühle, zweigeschossiger Satteldachbau mit Treppengiebel, Quadermauerwerk, östlich Fachwerkgiebel, 1868; Scheune, eingeschossiger Satteldachbau, teilweise Fachwerk, 1858

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Maria (Dorfgütingen) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Ulrich und Afra (Feuchtwangen) gepfarrt.

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Feuchtwangen)
Ort im Landkreis Ansbach
Wassermühle im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung
Bauwerk in Feuchtwangen
Mühle in Europa

Krobshäuser Mühle


Institutul Universitar European din Florența, Italia, este o instituție de învățământ superior înființată de statele membre ale Uniunii Europene pentru a contribui la dezvoltarea culturală și științifică în domeniul științelor sociale dintr-o perspectivă europeană. Institutul are statutul de organizație interguvernamentală internațională, funcționând în baza unui tratat internațional și este finanțată de către statele membre ale Uniunii Europene și de către Comisia Europeană. IUE oferă doar studii doctorale în științe sociale și politice, economie, istorie și drept, precum și un număr foarte redus de programe de master, în special în drept. Este una dintre cele mai prestigioase universități din Europa în științele sociale, fiind întotdeauna poziționată în fruntea topurilor academice internaționale.

Istoria și statele membre
Institutul Universitar European (IUE) a fost fondat de către statele membre ale Comunității Europene, în 1972. A fost fondat în baza unei atmosfere de cooperare, cu sprijinul notabil pentru un Institut European din partea Conferinței de la Haga din 1948 și a Conferinței Culturale Europene din anul următor. Din cauza altor priorități mai stringente, abia la Conferința de la Messina din 1955 au avut loc primele discuții pe marginea proiectului european. În prezența celor șase membri ai Comunității Europene a Cărbunelui și Oțelului, Secretarul de stat german Walter Hallstein s-a folosit de oportunitate pentru a face apel pentru un centru de pregătire în științele nucleare. Acest centru a fost propus în baza Tratatului Euroatom prin care se înființa comunitatea europeană de energie nucleară. Viziunea lui Hallstein a dus la crearea unui instrument de integrare care transcedea naționalismul din trecut.

Guvernul italian a sprijinit în mod entuziast și a recunoscut o nevoie academică de a studia Europa, luând măsurile necesare, împreună cu Comisia Europeană și Parlamentul European pentru înființarea unei instituții academice în acest sens. Cu toate acestea, abia o decadă mai târziu au început să se vadă primele rezultate ale acestor eforturi, când liderii comunității s-au întâlnit la Haga, în 1969, pentru a finanța Institutul Universitar European din Florența. Până în acest punct, ideea originală a evoluat de la un simplu centru pentru științe nucleare la unul centrat pe științele sociale, promovând schimburi culturale între statele membre.

În 1970 și 1971 au avut loc conferințe de planificare în Florența și Roma, unde s-a decis ca institutul să se concentreze pe studii postuniversitare și să nu fie în mod direct o instituție a Comunităților.

Cele șase state membre, Belgia, Franța, Germania, Italia, Luxemburg și Țările de Jos au semnat convenția de înființare a IUE în 1972. IUE a fost gândit ca un pilon pentru cercetare și dezvoltare. Convenția IUE a intrat în vigoare în 1975, iar institutul și-a început activitatea în 1976, când primii 70 de cercetători  și-au început activitatea. Misiunea enunțată în anii 1970 este de "promovare a avansării cunoașterii în domenii care sunt de interes special pentru dezvoltarea Europei".

Danemarca, Irlanda și Regatul Unit au aderat la Comunitățile Europene în 1973 și au aderat succesiv la convenția de înființare a IUE. În 1992 a fost ratificată o nouă convenție, revizuind dispozițiile celei din 1972 și fiind semnată de toate cele 12 state membre ale comunității. Aceasta a intrat în vigoare în 2007, când ultimul stat contractant a ratificat convenția.

Note

Legături externe
 European University Institute (EUI)
 Robert Schuman Centre for Advanced Studies
 Max Weber Programme
 EUI Library

Universități din Italia
Fondări în 1972

Institutul Universitar European


Orta, Çankırı ilinin bir ilçesidir. İl merkezine 63 km uzaklıktadır.

Nüfus
Orta'ya bağlı 1 belde, 25 köy bulunmaktadır. İlçe merkezine bağlı 4 mahalle vardır.

Coğrafya
Kızılırmak'ın önemli kollarından Devrez çayı Orta ilçesi sınırları içerisinde yer alan dağlardan önemli kaynaklarını alır.

Kaynakça

Orta, Çankırı


مدينة في فريجيا تقع على الطريق الملكي من بيسينوس وأنقرة قرب نهر ساكاريا، ووفقا للأسطورة أسسها فلاح فريجي يدعى غورديوس، والذي نصبه الفريجيون ملكا إطاعة لكاهن زيوس بان ينصبوا أول من يأتي إلى المعبد وهو يقود عربة، وبعدها وهب العربة لزيوس، وقال الكاهن انه من يفك العقدة الغوردية (والمصنوعة من لحاء شجر القرانيا والتي ربطت عمودا بنيّر) التي لم ينجح أحد في فكها سيحكم كل آسيا ونجح الإسكندر الأكبر بضربة من سيفه.

تهدمت المدينة عندما غزاها الغال عام 189 قبل الميلاد واختفت من التاريخ. وقام بالحفريات عام 1900 الباحثان الألمانيان غوستاف وألفرد كورته أنه لا توجد آثار مهمة بعد منتصف القرن السادس قبل الميلاد وقت وقوعها في قبضة الفرس.

مصادر

دائرة المعا رف البريطانية 1911.

أماكن مأهولة سابقا في تركيا
أماكن مأهولة في فريجيا
تاريخ محافظة أنقرة
جغرافيا محافظة أنقرة
عواصم سابقة
مبان ومنشآت في محافظة أنقرة
مواقع أثرية في تركيا
مواقع مؤقتة في قائمة التراث العالمي لليونسكو

غورديوم


Nicolas II d'Alexandrie est un  patriarche melkite d'Alexandrie  de 1263 à 1276

Contexte
Georges Pachymère relève qu'il réside à Constantinople et participe au Synode de 1264 convoqué par l'empereur Michel VIII Paléologue qui destitue le patriarche Arsène Autorianos dont il réprouve l'éviction

Notes et références

Bibliographie

Patriarche orthodoxe d'Alexandrie du XIIIe siècle

Nicolas II d'Alexandrie


Fraxinus longicuspis er tegund af eskitré sem vex í mið og suður Japan.

Tilvísanir

Smjörviðarætt

Fraxinus longicuspis


Erwin Rudolf Josef Alexander Schrödinger (d. 12 Ağustos 1887, Viyana – ö. 4 Ocak 1961, Viyana), Avusturyalı fizikçi ve bilim kuramcısıydı. Schrödinger, kuantum mekaniğinin kurucularından biri olarak kabul edilir. Atom teorisinin yeni, üretken işlevlerinin keşfedilmesine yaptığı katkılar için 1933'te Paul Dirac ile birlikte Nobel Fizik Ödülü'ne layık görüldü.

Hayatı
Schrödinger, Viyana'nın Erdberg ilçesinde, Rudolf Schrödinger ve Georgine Emilia Brenda Schrödinger'in tek çocuğu olarak dünyaya geldi. Babası bir muşamba masa örtüsü imalatçısı ve botanikçiydi. Annesi Georgine Emilia Brenda (1867–1921), bir kimya profesörü olan Alexander Bauer'in kızıydı. Babası Rudolf Schrödinger Katolik, annesi ise Protestan idi. Çocuklar da Protestan mezhebi uyarınca yetiştirildi.

1898'de Akademisches Gymnasium'a başladı. Bu üst düzey liseden 1906'da yüksek başarıyla mezun oldu. Daha sonra 1906'dan 1910'a kadar Viyana'da matematik ve fizik okudu. 1910'da Franz Serafin Exner'in danışmanlığında fizik doktoru unvanı aldı. Bir yıllık askerlik hizmetinden sonra üniversiteye geri döndü ve 1911'de Exner'in yanında asistan olarak çalışmaya başladı. 1914'te Viyana Fizik Enstitüsü'nde profesör unvanı aldı. Bu enstitüde aralarında Franz-Serafin Exner, Friedrich Hasenöhrl ve K. W. F. Kohlrausch'un da bulunduğu, o dönem için dünyanın en önemli fizikçileri ile çalıştı. Viyana Fizik Enstitüsü yıllarında botanikçi Franz Frimmel ile yakın arkadaş oldu.

1914'te I. Dünya Savaşı başlayınca tekrar askere çağrıldı ve İtalya cephesine yollandı.

Savaştan sonra Viyana'ya dönen Schrödinger, radyoaktif bozunum ve kristal yapıların dinamikleri üzerinde çalışmaya başladı. Mart 1920'de Annemarie Bertel ile evlendi. Aynı yıl Jena ve Stuttgart'ta, 1921'de Breslau Üniversitesi'nde ders verdi. Breslau'da birinci yılını doldurmadan, 1922'de Zürih Üniversitesi'ne geçti.

Zürih'te kendisinden önce Albert Einstein ve Max von Laue'nin görev yaptığı teorik fizik kürsüsünde ders verdi. Kendi adı ile bilinen Schrödinger Denklemi'ni de bu esnada, 1925 yılında kurdu. Böylece kuantum mekaniğini tanımlayan dalga mekaniğini kurdu.Zürih'te geçirdiği altı yıl boyunca renkli görüşün fizyolojisi'''nden termodinamik problemlerine değin pek çok konu üzerinde çalıştıysa da, atomaltı parçacıkların mekaniği hakkında yazdığı ve 1926'da arka arkaya yayımladığı altı makalesiyle uluslararası üne kavuştu.

Erwin Schrödinger, 1927 yılında Berlin'e taşındı ve burada Humboldt Üniversitesi'nde Max Planck'ın yerini aldı. Aynı dönemde dünyanın en önemli fizikçileri aynı şekilde Berlin'de görev yapmaktaydı. Berlin'deki yakın çalışma arkadaşlarından biri de Victor Weisskopf'tu. 1933 yılında Nasyonal Sosyalistler'in iktidara gelmesinin ardından, Schrödinger dikkat çekici bir şekilde Naziler'e karşı olduğunu ifade etti ve Almanya'dan ayrılarak Oxford Üniversitesi tarafından teklif edilen görevi kabul etti. Aynı yıl Nobel Fizik Ödülü'ne layık görüldü.

1936'da Graz'daki Karl Franzens Üniversitesi'nin iş teklifini kabul ederek Avusturya'ya döndü. Schrödinger, Naziler iktidara geldikten sonra Berlin'i ve Almanya'yı terk ederek Nazi karşıtı tavrını ortaya koymuştu. Buna karşılık 1938 yılında Avusturya'nın Nazi Almanya'sı tarafından işgali sonrasındaki çekimser tavrı, yadırgandı. Tüm olanlara rağmen, Nazi işgali altındaki Avusturya'da görevine devam edebileceğini zannetti. Graz gazetelerinde yayımlanan, Hitler'e itaat edeceğini ifade eden makaleler kaleme aldı. Görünüşe göre kendini güvende hisseden Schrödinger, 1938 yaz tatilini Dolomitler'de geçirdi. Burada bir kez daha Max Planck ile bir araya geldi. Nazi taraftarı üniversite yönetimi, memur dosyasına "alanında mükemmel" değerlendirmesini eklerken Schrödinger'in hakkında "davranışları tutarsız" ve siyasî görüşleri hakkında "güvenilmez" şeklinde şerh düştü ve görevine son verdi. Schrödinger 14 Eylül 1938'de trenle Roma'ya gitti.

Schrödinger, Dublin'e gitti. 1940 yılında kurulan Dublin İleri Araştırmalar Enstitüsü Teorik Fizik Okulu'nun (Dublin Institute for Advanced Studies) müdürlüğüne getirildi. Ünlü Schrödinger Dersleri'ni 1943 yılında Dublin Trinity College'da verdi. 1949'da Bayerische Akademie der Wissenschaften'ın (Bavyera Bilimler Akademisi) ve Royal Society (Kraliyet Cemiyeti) üyesi oldu.

Dublin'e 1939 sonbaharında gelen Schrödinger, burada 17 sene kalacak ve İrlanda vatandaşlığına geçecekti. 1944'te yazdığı Hayat Nedir? başlıklı kitabında organizmaların genetik şifresini ihtiva eden karmaşık bir molekül fikrinden bahsetti. 1950'lerde DNA molekülünün yapısını çözen (ve bu çalışmalarıyla 1962'de Nobel Tıp veya Fizyoloji Ödülü'ne layık görülen) Francis Crick ve James Watson ayrı ayrı yazdıkları anılarında, Schrödinger'in kitabından etkilendiklerini açıkça belirtmişlerdir.

Schrödinger Dublin'de kaldığı süre boyunca, fiziğin değişik alanlarını birleştirecek bir "birleşik alan teorisi" kurabilmek için uğraştı ve bu konuda Einstein'la yazışmaya başladı. 1947'de başarıya ulaştığını zannederek akademik çevrelere ve İrlanda basınına fizikte çığır açacak yeni bir teori geliştirdiğini ilan etti. Ne var ki kısa süre sonra teorisinin hatalı olduğu anlaşıldı. 1954'te yazdığı Doğa ve Yunanlar adlı kitabında Antik Yunan felsefesi ve bilimiyle ilgili yaptığı araştırmaları anlattı.

Schrödinger'in aşk hayatındaki skandallar İrlanda'da da devam etti. Öğrencileriyle ilişkiler yaşadı ve iki ayrı İrlandalı kadından iki tane gayrimeşru çocuğu oldu.

1956'da Viyana'ya döndü. Burada, ölümüne kadar Viyana Üniversitesi Teorik Fizik Enstitüsü'nde ders verdi. Schrödinger, Alpbach'taki üniversite günlerine de katıldı. Burayı beğendiği için son yıllarını burada geçirdi. Kızı Ruth Braunizer, 2018 yılında ölümüne kadar Tirol'e bağlı bu köyde yaşadı.

4 Ocak 1961'de verem hastalığı nedeniyle öldü ve vasiyeti üzerine Avusturya'nın Tirol eyaletinde Alpbach kasabasında defnedildi. Haç şeklindeki mezar taşına, adını taşıyan denklem yazılmıştır.

 Eserleri
Schrödinger, 1926 yılında kendi adını taşıyan Schrödinger Denklemi'ni buldu. Schrödinger'in bu kısmî diferansiyel denklem yardımıyla bulduğu kuantum mekaniğine erişim, Heisenberg'in matris mekaniğinden biraz sonra geldi. Schrödinger, bu denklemi oluştururken klasik mekanikten farklı olarak matematiği kullandı. Bu çalışma, ona dünya çapında ün kazandırdı ve sonunda 1933'te Nobel Fizik Ödülü'ne layık görüldü. Bu ünlü makale dizisinde (Annalen der Physik'' Cilt 79, s. 361, 489, 734 ve Cilt 81, s. 109, 1926), denklemin Heisenberg ve Born'un matris mekaniğiyle eşdeğerliliğini de kanıtladı.

Ernst Mach'ın çalışmasını inceledi. Bu çalışma onu renk algılama teorisiyle meşgul etmeye yöneltti. Kısa süre sonra bu alanda tanınmış bir uzman haline geldi. Ayrıca renk uzaylarını özel ölçülerle inceledi ve böylece Uluslararası Aydınlatma Komisyonu'nun daha sonraki XYZ renk uzayının geliştirilmesi gibi önemli teorik önerilerde bulundu. Eklemeli renk karıştırma, vektör toplama kurallarını izler, bu nedenle Schrödinger vektör gösterimini renk ölçümüne dahil etti.

İthaflar
Ay'ın görünmeyen tarafındaki dev Schrödinger krateri, ismini bu fizikçiden alır.

Viyana Üniversitesi Matematik ve Fizik Enstitüsü'ne Erwin Schrödinger adı verildi.

Avusturya'da 1983-1997 arasında tedavülde bulunan 1000 Avusturya Şilini'nin üzerinde Schrödinger'in resmi vardır.

Ayrıca bakınız
 Schrödinger denklemi
 Schrödinger gösterimi
 Schrödinger'in kedisi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Nobelprize.org'dan Schrödinger biyografisi (İngilizce)
 MacTutor Matematik Tarihi Arşivi'ndeki Schrödinger maddesi (İngilizce)

1887 doğumlular
1961 yılında ölenler
20. yüzyıl fizikçileri
Avusturyalı fizikçiler
Zürih Üniversitesi öğretim üyeleri
Nobel Fizik Ödülü sahipleri
SSCB Bilimler Akademisi'nin şeref üyeleri
SSCB Bilimler Akademisi muhabir üyeleri
Avusturyalı Nobel Ödülü sahipleri
Matteucci Madalyası sahipleri

Erwin Schrödinger


Der Rappenberg ist ein mit der Verordnung vom 15. September 1995 durch das Regierungspräsidium Tübingen ausgewiesenes 40,12 Hektar (ha) großes Natur- und Landschaftsschutzgebiet in Baden-Württemberg, im Süden der Stadt Rottenburg am Neckar, im Osten und Norden der dort eingemeindeten Stadtteile Weiler und Dettingen im Landkreis Tübingen. Dabei entfallen rund 15,8 ha auf das unter der NSG-Nummer 4.264 aufgeführte Naturschutzgebiet Rappenberg und die verbleibenden 24,3 ha mit der LSG-Nummer 4.16.020 auf das dienende Landschaftsschutzgebiet Rappenberg. gleichzeitig befinden sich die zwei benachbarten Schutzgebiete im 2739,5 ha großen Europäischen Vogelschutzgebiet Mittlerer Rammert mit der Schutzgebietsnummer 7519401 und dem 2886,0 ha großen FFH-Gebiet Rammert mit der Schutzgebietsnummer 7519342.

Lage
Das 500 bis  hoch gelegene Schutzgebiet Rappenberg gehört noch zum Naturraum Schönbuch und Glemswald. Im Norden und Osten wird es vom unmittelbar angrenzenden Landschaftsschutzgebiet Rammert umrahmt, wobei es sich am Südhang des Keuperhöhenzuges mit Übergang zu den Oberen Gäuen befindet. Nur wenige Kilometer südlich befindet sich das Naturschutzgebiet Katzenbach-Dünnbachtal.

Bis Mitte des 18. Jahrhunderts gab es auf dem Areal eine kleinparzellige intensive Bewirtschaftung mit Wein- und Ackerbau im oberen Hangbereich, danach fand eine Umwandlung der meisten Flächen in Wiesen statt. Im unteren Hangbereich wurden hochstämmige Streuobstbäume gepflanzt, unter denen sich Orchideenreiche Halbtrockenrasen entwickelten.

Nach dem Zweiten Weltkrieg ließ die Nutzung weiter nach, sodass sich im Rahmen der natürlichen Sukzession vermehrte Verbuschung und Verschattung der Standorte ausgehend vom Waldsaum des Rammert bemerkbar machte. Eine weitere Nutzung der Salbei-Glatthaferwiesen als Pferdeweide konnte die Ausdehnung der Schlehen nicht bremsen und führte stellenweise zu einer starken Beeinträchtigung der Grasnarbe durch Trittschäden, sodass menschliche Eingriffe und eine Pflegekonzeption für den Erhalt unumgänglich wurden.

Flora und Fauna
Die Baumwiesen bieten in ihren Baumhöhlen Lebensraum für 34 Brutvogelarten, darunter mehrere Spechtarten, Kleiber, Meisen, Rotschwanz sowie Fledermäuse und deren Beutetiere, darunter zahlreiche Tagfalter, Wildbienen und weitere Insekten. Zu den Orchideenarten gehören unter anderem mehrere Knabenkräuter, Mücken-Händelwurz, Fliegenragwurz und die Bocksriemenzunge. Ebenso wurden Vorkommen der Weißen Waldhyazinthe, der Essigrose, Raublättrigen Rose und des Wilden Wein festgestellt.

Schutzzweck
Schutzzweck ist die Erhaltung und Pflege des kleinräumigen Mosaiks von Pflanzengesellschaften als Lebensraum zahlreicher auch selteneren Tier- und Pflanzenarten.

Siehe auch
 Liste der Naturschutzgebiete im Landkreis Tübingen
 Liste der Landschaftsschutzgebiete im Landkreis Tübingen

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

Schutzgebiet der IUCN-Kategorie V
Naturschutzgebiet im Landkreis Tübingen
Landschaftsschutzgebiet im Landkreis Tübingen
Schutzgebiet in Rottenburg am Neckar
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Rammert

Rappenberg


Fredrik Emil Sundevall (født 19. juli 1811 i Högestad, Skåne, død 31. juli 1881 i Stockholm) var en svensk læge. Han var bror til zoologen Carl J. Sundevall og søofficeren Henrik Ludvig Sundevall.

Sundevall tog studentereksamen i Lund i 1824, var derefter nogen tid ansat på apotek samt blev i 1839 lic.med. og i 1840 mag.chir.. Efter at have drevet videnskabelige studier i udlandet 1842–1843 blev han i 1845 dr.med. på afhandlingen Om foten hos menniskan och öfriga däggdjuren. Allerede 1840–1841 havde han bestyret den anatomiske professur ved Karolinska Institutet og var 1846–1879 professor i anatomi, fysiologi og medicinallovkyndighed i Uppsala. Han oprettede også det anatomiske museum ved Uppsala Universitet. Blandt hans øvrige skrifter mærkes Om kirurgiens utveckling och studium i Sverige (1857) og Om grönländarnas kranier (i Uppsala läkarförenings förhandlingar 7).

Kilder

Anatomer fra Sverige
Fysiologer
Professorer fra Sverige
Ansatte ved Karolinska Institutet
Ansatte ved Uppsala Universitet
Faglitterære forfattere fra Sverige
Svensksprogede forfattere fra Sverige
Svenskere i 1800-tallet
Personer fra Skåne
Ugglan

Fredrik Emil Sundevall


Dasylirion serratifolium es una especie  de planta  fanerógama de la familia Asparagaceae, anteriormente de las ruscáceas. Es nativa de México, donde se llama cucharilla junto a otras especies de su género.

Descripción
Alcanza un tamaño de 100 a 200 cm de altura, a veces, ramificadas en la base. Las hojas de color azul áspera, a verdosa, serradas y de 50 a 110 cm de largo por 10 a 30 mm de ancho 30. Las espinas dispuestas irregularmente están dirigidas hacia arriba. La inflorescencia es paniculada, leñosa, estrecha, de color rojo a morado de 2 a 4 m de altura. Las numerosas flores son de color crema. El período de floración se extiende de junio a julio. Es fruto es una cápsula en forma de huevo que contienen una sola semilla.

Distribución y sistemática

Dasylirion serratifolium está muy extendida en el sureño estado de Oaxaca en México, a altitudes de 1800 a 2350 metros. Crece en las regiones áridas de las laderas rocosas y entre arbustos en bosques asociados con Yucca periculosa, Agave salmiana y con especies de Nolina.

Taxonomía
Dasylirion serratifolium fue descrita por (Karw. ex Schult. & Schult.f.) Zucc. y publicado en Allgemeine Gartenzeitung 6: 258, en el año 1838.
Etimología
Dasylirion: nombre genérico compuesto que deriva de la palabra griega: dasys para "rugosa" , "descuidada" y leirion de "lirio", que probablemente fue elegido debido a las hojas largas y desordenadas.

serratifolium: epíteto latino que significa "con hojas dentadas".
Sinonimia
Dasylirion laxiflorum Baker
Roulinia serratifolia (Karw. ex Schult. & Schult.f.) Brongn.
Yucca serratifolia Karw. ex Schult. & Schult.f.

Referencias

Enlaces externos

serratifolium
Flora de México
Plantas descritas en 1838
Plantas descritas por Karwinsky
Plantas descritas por Schultes
Plantas descritas por Schult.f.
Plantas descritas por Zuccarini

Dasylirion serratifolium


Petrína Kristín Jakobsson (4. febrúar 1910 - 2. september 1991) var bæjarfulltrúi og sérfræðingur á sviði kortagerðar og orkumála. Hún var forstöðukona Teiknistofu raforkumálastjóra og síðar Orkustofnunar á árunum 1944-77.

Ævi og störf
Petrína fæddist á Húsavík, dóttir hjónanna Jóns Ármanns Jakobssonar og Valgerðar Pétursdóttur, en fluttist með fjölskyldunni til Reykjavíkur 1920. Hún nam við Samvinnuskólann 1928-89 og laug gagnfræðaprófi frá MR. Hún nam teikningu, m.a. við Handíðaskólann og lærði síðan landmælingar og kortagerð hjá Zóphaníasi Pálssyni og síðar híbýlafræði, lýsingatækni og lampagerð í Danmörku, Bretlandi og Hollandi.

Hún starfaði á skrifstofu Rafmagnsveitunnar 1930-44 áður en hún færði sig til embættis Raforkumálastjóra og síðar Orkustofnunar.

Í stjórnmálum fylgdi Petrína Sósíalistum og síðar Alþýðubandalaginu að málum. Hún var varamaður í bæjarstjórn Reykjavíkur kjörtímabilið 1942-46 og bæjarfulltrúi frá 1954-58. Hún átti sæti barnaverndarnefnd frá 1936-48.

Petrína kom óbeint við sögu Dreifibréfsmálsins svokallaða, en í viðtali við hana sem Pétur Pétursson birti í Morgunblaðinu árið 2000, kom fram að hún hefði legið undir grun að hafa samið dreifibréfið sem málið snerist um, en að breskur hermaður sem hún kynntist hafi að líkindum aðstoðað við gerð þess.

Heimildir
 Páll Líndal og Torfi Jónsson. Reykjavík : Bæjar- og borgarfulltrúatal 1836-1986. Reykjavík 1986, bls. 102.
 Morgunblaðið 15. október 2000, bls. 20B.

Íslenskar stjórnmálakonur

Petrína K. Jakobsson


Falcaria este un gen de insecte lepidoptere din familia Drepanidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Legături externe

Galerie

Falcaria

Falcaria


Papilio zenobia est une espèce de lépidoptères (papillons) de la famille des Papilionidae. Cette espèce est présente en Afrique subsaharienne : Guinée, Sierra Leone, Libéria, Côte d'Ivoire, Ghana, Nigéria (sud), Cameroun, Guinée équatoriale (Bioko), Gabon, Angola, République démocratique du Congo, Ouganda (ouest).

Description
Le dimorphisme sexuel est faible. À l'avers les ailes sont marron foncé. Les ailes antérieures portent une bande assez large de couleur crème, dentelée sur un côté, et qui se prolonge dans la cellule, ainsi qu'une macule de même couleur à l'apex. Les ailes postérieures sont arrondies, dentelées et sans queues. Elles portent une bande crème assez large dans le prolongement de celle des ailes antérieures.

Au revers les ailes sont marron, plus clair qu'à l'avers. Les motifs sont similaires, mais les ailes postérieures ont une aire basale orangée avec trois macules noires, des veines noires et des traits noirs dans les espaces interveineux. La bande blanche des ailes postérieures est également plus étroite. Le corps est noir avec des macules blanches.

Écologie
La femelle pond ses œufs isolément sur la plante-hôte. Chez cette espèce les plantes-hôte identifiées sont Piper umbellatum et d'autres espèces du genre Piper. Comme chez les autres espèce de Papilio les chenilles passent probablement par cinq stades avant de se changer en chrysalide, et la chrysalide est fixée à son support par son crémaster et par une ceinture de soie.

Les adultes volent rapidement le long des sentiers forestiers . Les deux sexes se nourrissent du nectar des fleurs.

Habitat et répartition
Papilio zenobia est présent dans l'écozone afrotropicale : Guinée, Sierra Leone, Libéria, Côte d'Ivoire, Ghana, Nigéria (sud), Cameroun, Guinée équatoriale (Bioko), Gabon, Angola, République démocratique du Congo, Ouganda (ouest). L'espèce vit dans les forêts tropicales humides qui sont dans un état bon ou raisonnable.

Systématique
L'espèce Papilio zenobia a été décrite pour la première fois en 1775 par l'entomologiste Johan Christian Fabricius dans Systema entomologiae, à partir d'un spécimen du Sierra Leone. Elle est l'espèce-type d'un groupe formé d'une dizaine de Papilio africains.

Papilio zenobia et l'Homme

Nom vernaculaire
Papilio zenobia est appelé en anglais "Black-spotted Sash" et "Zenobia swallowtail".

Menaces et conservation
Cette espèce n'est pas évaluée par l'UICN. Elle est beaucoup plus rare que Papilio cyproeofila.

Liens externes

Notes et références

Papilionidae

Lépidoptère d'Afrique
Lépidoptère décrit au XVIIIe siècle
Faune d'Afrique de l'Ouest
Faune d'Afrique centrale

Papilio zenobia


Avies AS es una aerolínea con sede en Tallin, Estonia. Se fundó e inició sus operaciones en el año 1991, operando vuelos regulares de pasajeros y carga, vuelos chárter y taxi aéreo. Su principal base es el Aeropuerto de Tallin.

Destinos

Tallin - Aeropuerto de Tallin
Kärdla - Aeropuerto de Kärdla

Pajala - Aeropuerto de Pajala
Sveg - Aeropuerto de Sveg
Luleå - Aeropuerto de Luleå
Estocolmo - Aeropuerto de Estocolmo-Arlanda
Torsby - Aeropuerto de Torsby
Mora - Aeropuerto de Mora
Hagfors - Aeropuerto de Hagfors

Referencias

Aerolíneas de Estonia
Aerolíneas fundadas en 1991

Avies


بلدية ييمبياس ، هي إحدى بلديات منطقة كانتابريا, المصنفة على أنها مقاطعة أيضاً، في شمال إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 1.389 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في كانتابريا
بلديات كانتابريا

ييمبياس


Lista episoadelor din Akame ga Kill! arată episoadele al seriei anime Akame ga Kill! ce se bazează pe seria manga Akame ga Kill! de Takahiro care sunt regizate de Tomoki Kobayashi și produse de Square Enix și TV Tokyo și au început să fie difuzate pe data de 7 iulie 2014 la TV Tokyo și s-au încheiat la data de 15 decembrie 2014.

Lista episoadelor

Referințe

Akame ga Kill!
Liste cu episoade anime
Sezoane de televiziune din 2014

Lista episoadelor din Akame ga Kill!


දක්ෂිණ අප්‍රිකාව යනු  අප්‍රිකානු මහාද්වීපයෙහි දකුණුම දිග ප්‍රදේශය වන අතර, භූගෝල විද්‍යාව හෝ භූදේශපාලනය අනුව වෙනස් ලෙසින් අර්ථදැක්වන එහි, රටවල් කිහිපයක් අඩංගු වෙයි.

දක්ෂිණ අප්‍රිකාව යන පදයට සාමාන්‍යයෙන් අඩංගු වන්නේ ඇන්ගෝලාව, බොට්ස්වානා, ලෙසොතෝව, මලාවි, මොසැම්බික්, නැමිබියාව, දකුණු අප්‍රිකාව, ස්වාසිලන්තය, සැම්බියාව, සහ සිම්බාබ්වේ වෙති.

දක්ෂිණ අප්‍රිකාව


Electric Fire es el cuarto álbum en solitario de Roger Taylor, baterista de Queen. Cuenta con una versión de la canción de John Lennon «Working Class Hero».

Lista de temas
Todas las canciones son de Roger Taylor, excepto las que se indiquen.

 "Pressure On" – 4:56
 "A Nation of Haircuts" – 3:32
 "Believe in Yourself" – 5:00
 "Surrender" – 3:36
 "People on Streets" – 4:11
 "The Whisperers" (Taylor, Nicholas Evans) – 6:05
 "Is It Me?" – 3:23
 "No More Fun" – 4:13
 "Tonight" – 3:44
 "Where Are You Now?" – 4:48
 "Working Class Hero" (John Lennon) – 4:41
 "London Town – C'mon Down" – 7:13

Personal
 Roger Taylor - voz, batería, percusión, teclados, bajo, guitarras
 Keith Prior - batería
 Steve Barnacle - bajo
 Mike Crossley - teclados
 Jason Falloon - guitarras, bajo
 Keith Airey - guitarras
 Mateo Exelby - guitarras
 Jonathan Perkins - teclados, voces
 Treana Morris - voz

Singles
 "Pressure On" (UK #45)
 "Surrender" (UK #38)

Enlaces externos y referencias
 (en inglés) Textos de canciones de Roger Taylor
 (en inglés) Portada e información por allmusic

Álbumes de 1998
Álbumes de Roger Taylor

Electric Fire


Edwin Eugene Lockhart (født 18. juli 1891, død 31. marts 1957) var en canadisk-amerikansk karakterskuespiller, sanger og dramatiker. Han skrev også teksterne til en række populære sange. Han blev en amerikansk statsborger i 1939.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Canada
Skuespillere fra USA
Sangere fra Canada
Sangere fra USA
Dramatikere fra Canada
Dramatikere fra USA
Personer fra London (Ontario)
Canadiere i 1900-tallet
Amerikanere i 1900-tallet
Oscar-nominerede skuespillere

Gene Lockhart


PVP  may refer to:

Media and culture
 Player versus player (PvP), a type of combat in multiplayer video games
 PrankvsPrank, a YouTube channel
 PvP (webcomic), a webcomic
 PVP Live, an Esports news and statistics database website
 Pony VS Pony, a web-based Flash game developed by Artix Entertainment
 PVP (band) :es:PVP (banda), a Spanish punk band

Medicine
 Post-vasectomy pain syndrome, a chronic pain condition
 Povidone-iodine prep, an iodine antiseptic
 alpha-PVP, also called flakka, the drug alpha-Pyrrolidinopentiophenone
 Photoselective vaporization of the prostate, a surgical treatment for an enlarged prostate

Military
 Petit Véhicule Protégé, a French light armoured vehicle

Science and technology
 PVP-OPM (Protected Video Path – Output Protection Management), a form of digital rights management
 Poly-4-vinylphenol, a plastic similar to polystyrene
 Polyvinylpyrrolidone, a water-soluble polymer

Companies
 PVP Karting, a Danish manufacturer of racing Superkarts

Other
 Plant variety protection, a legal principle protecting plant varieties developed by selective breeding
 P v P, a New Zealand court case regarding promissory estoppel
 Palos Verdes Peninsula, a peninsula in Southern California
 Parti des Verts pour le Progrès, a Tunisian political party

PVP


Die Brillenblattnase (Carollia perspicillata) ist eine Fledermausart aus der Familie der Blattnasen (Phyllostomidae), welche in Zentral- und Südamerika beheimatet ist.

Beschreibung
Die Brillenblattnase unterscheidet sich von anderen Arten der Gattung Carollia durch ihre Größe, den wenig behaarten Füßen, sowie der Länge der Tibia. Sie ist im Schnitt 18,5 g schwer und hat eine Flügelspannweite von 30 cm. Die Ohren sind relativ kurz und spitz, das Nasenblatt ebenfalls kurz und dreieckig. Die Unterlippe ist V-förmig mit kleinen Warzen versehen. Die Haare sind mit 8 mm relativ lang und dreifarbig, mit einer dunklen Basis, einem hellen Mittelstück und einer wiederum dunklen Spitze. Die Haare am Bauch sind hingegen meist einfarbig. Die Fellfarbe der Tiere variiert zwischen dunkelbraun, zimtfarben und grau.

Der lateinische Artname perspicillata bezieht sich eigentlich auf das Vorhandensein von hellen Streifen im Gesicht, was jedoch bei der Brillenblattnase nicht der Fall ist. Wahrscheinlich stammt der missverständliche Artname von der früheren Artbezeichnung Vespertilio perspicillatum, welche drei Arten unterschiedlicher Gattungen einschloss, unter anderem eine mit Gesichtsstreifen.

Lebensweise
Die Brillenblattnase ist eine der häufigsten in Bodennetzen gefangenen Fledermausarten in ihrem Verbreitungsgebiet und damit auch einer der besterforschten neotropischen Arten. Kolonien findet man hauptsächlich in hohlen Bäumen und Höhlen, jedoch auch in Gebäuden und anderen menschengemachten Strukturen. Die Kolonien können über 100 Individuen umfassen. Blattnasen sind sehr soziale Tiere, welche auch gegenseitige Fellpflege betreiben und ein hohes Repertoire an Sozialrufen zeigen. Gruppen sind in Harems organisiert, welche aus einem Männchen und bis zu 5 Weibchen bestehen. Die Männchen locken die Weibchen aktiv durch Rufe und Schwebflüge in ihren Harem, weswegen man von einer aktiven Weibchenwahl (engl. female choice) ausgeht. Im Schnitt wechseln die Weibchen dabei alle 17 Tage den Harem. Somit stammen auch rund 25 % der Jungtiere eines Harems nicht vom Haremshalter.
Männchen ohne Harem und junge Männchen, welche noch nicht geschlechtsreif sind, bilden sogenannte Bachelorgruppen.

Als Fressfeinde bekannt sind Reptilien wie die Abgottschlange, Vögel wie die Schleiereule, der Sprenkelkauz, der Brillenkauz und der Kappenwaldfalke (Micrastur semitorquatus), baumbewohnende Säugetiere wie das Opossums und Wickelbären, aber auch andere, große Fledermäuse wie die Große Spießblattnase.

Brillenblattnasen können bis zu zwölf Jahre alt werden. Eine in Gefangenschaft gehaltene Kolonie kann man unter anderem in der Zitadelle Spandau in Berlin besichtigen.
Mit acht deutschen Haltern ist sie, nach dem Nilflughund, das häufigste Fledertier der deutschen Zoolandschaft. Mit Abstand erfolgreichster Züchter in Europa ist Frankfurt.

Ernährung
Die Brillenblattnase frisst hauptsächlich ballaststoffarme Früchte mit einem hohen Proteingehalt. Sie ist wie alle Vertreter der Gattung Carollia auf die Früchte von Pfeffergewächsen (Piper) spezialisiert. Dank ihres ausgezeichneten Geruchssinns findet die Brillenblattnase reife Früchte, welche sie abbricht und zu einem Fressplatz trägt. Dabei frisst ein einziges Tier bis zu 35 Früchte pro Nacht, was die Brillenblattnase zu einem effizienten und damit wichtigen Samenverbreiter macht. Die Brillenblattnase gilt als der wichtigste Samenverbreiter von Piper amalago.

Trächtige und säugende Weibchen besuchen im Amazonasbecken häufig Mineralleckstellen, wahrscheinlich um über die Aufnahme von Mineralien schädliche sekundäre Pflanzenstoffe abzupuffern.
Neben Früchten frisst die Brillenblattnase gelegentlich auch Insekten, Nektar und Pollen, speziell während der Trockenzeit, in der das Vorkommen von Früchten limitiert ist, jedoch die Hauptblütezeit der meisten Pflanzen stattfindet.
Wenn die Nahrung rar ist, kann die Brillenblattnase auch für kurze Zeit in Torpor gehen.

Fortpflanzung
Weibchen der Brillenblattnase können zweimal pro Jahr trächtig werden. Während der Tragezeit von 115 bis 120 Tagen nimmt das Gewicht der Weibchen um etwa 30 % zu. Nach der Geburt frisst das Weibchen die Nachgeburt und leckt das Junge sauber. Die Jungen sind Nestflüchter und werden mit offenen Augen und Ohren geboren. Am Rücken ist das Fell bereits gut ausgebildet. Neugeborene wiegen etwa 5 g und wachsen sehr schnell. Nach 6 Wochen erreichen sie die Größe und nach 10–13 Wochen das Gewicht eines ausgewachsenen Tieres. Während der ersten 23 Tage nach der Geburt wird das Jungtier von der Mutter herumgetragen. Die Jungen haben dafür extra ausgebildete Zähne, mit denen sie sich an den Brustwarzen der Mutter festbeißen. Später wird das Jungtier in während der Futtersuchflüge der Mutter in der Kolonie zurückgelassen, wo es vom Haremsmännchen bewacht wird.
Nach 3–4 Wochen beginnen die Jungtiere mit den ersten Flugversuchen. Nach etwa 2 Monaten werden die Jungen entwöhnt. Etwa 42 % der Weibchen und 11 % der Männchen suchen sich danach eine neue Kolonie, der sie sich anschließen können, während die anderen Tiere der neuen Generation in der Mutterkolonie verbleiben. Nach einem Jahr sind die Weibchen geschlechtsreif, Männchen nach 1–2 Jahren.

Verbreitung und Lebensraum
Die Verbreitung der Brillenblattnase reicht von Mexiko bis Argentinien. Ihr Bestand wird von der IUCN dank der weiten Verbreitung und wahrscheinlich großen Populationen als stabil und ungefährdet eingestuft.

Literatur
 D. Cloutier, D.W. Thomas: Carollia perspicillata, Mammalian Species, No. 416 (1992): S. 1–9

Weblinks

Quellen

Blattnasen

Brillenblattnase