Kadro, Ocak 1932-Ocak 1935 arasında yayınlanan aylık fikir dergisi. Kadrocular olarak da anılan Kadro dergisinin kurucuları Yakup Kadri Karaosmanoğlu, Şevket Süreyya Aydemir, Vedat Nedim Tör, Burhan Asaf Belge, İsmail Hüsrev Tökin'dir.

Yayın hayatı
Derginin ilk sayısı 23 Ocak 1932'de çıktı. 36. sayıda (Ocak 1935) yayınına son verdi. Rejimin yöneticileriyle ters düştü, çoğu Marksist veya Marksist kökenliydi. Başta Recep Peker tarafından olmak üzere, Kemalizmi değiştirmeyi istemekle suçlandılar. Dergi, Yakup Kadri'nin Tiran Elçiliğine atanmasından sonra faaliyetlerine son verdi.

Yazar kadrosu

Kadrocular

Kadro dergisi Şevket Süreyya Aydemir önderliğinde, Kadrocular olarak bilinen 4 kişilik bir grup tarafından çıkarılmıştır (diğer isimler Burhan Asaf Belge, İsmail Hüsrev Tökin, Vedat Nedim Tör). Bir dönem TKP içinde yer alan Kadrocular, Ocak 1925'te İstanbul'da gerçekleşen TKP 3. Kongresi'nde parti yönetimini üstlenmiş, TKP'nin asıl lideri Şefik Hüsnü'nün yurtdışında olması nedeniyle partinin o dönemki çalışmalarını fiilen yürütmüş ve yönetmiştir. 1927'de Şefik Hüsnü ile yaşadıkları ihtilaf nedeniyle partiden ayrılmışlardır. TKP tarafından (özellikle Şefik Hüsnü ve Hikmet Kıvılcımlı) "döneklik", "itirafçılık", hatta "ihbarcılık"la suçlandılar ve 1927 Tevkifatının sorumlusu ilan edildiler. Kadrocular ise bu suçlamaları kabul etmemiş, TKP üzerindeki Komintern etkisinden rahatsız oldukları ve yaşadıkları fikir ayrılıkları nedeniyle ayrıldıklarını söylemiştir.

TKP kökenli bu 4 isim, zamanla Ankara'ya yerleştiler ve Kemalist devlet bürokrasisi içinde yer buldular. Bu süreçte Atatürk'ün yakın çevresinden Yakup Kadri Karaosmanoğlu ile tanıştılar ve onun hamiliğinde  Kadro dergisini çıkarmaya karar verdiler. Bu isimlere ek olarak Mehmet Şevki Yazman, derginin ilk senesinde yer almamış, ilk yazısı 13. sayıda yayınlanmış olsa da Şevket Süreyya Aydemir tarafından Kadrocular arasında kabul edilmiştir.

Kadrocuların dergiye katkısı şöyledir:
Şevket Süreyya Aydemir (1.-36. sayılar arası 55 yazı)
Burhan Asaf Belge (1.-36. sayılar arası 49 yazı)
İsmail Hüsrev Tökin (1.-36. sayılar arası 43 yazı)
Vedat Nedim Tör (1.-36. sayılar arası 42 yazı)
Yakup Kadri Karaosmanoğlu (1.-36. sayılar arası 42 yazı)
Mehmet Şevki Yazman (13.-36. sayılar arası 21 yazı)

Derginin imzasız başyazıları Şevket Süreyya Aydemir tarafından kaleme alınmıştır.

Diğer yazarlar
Falih Rıfkı Atay (4 yazı)
İsmet İnönü (1 yazı)
Behçet Kemal Çağlar (1 yazı)
İbrahim Necmi Dilmen (6 yazı)
Ahmet Hamdi Başar (3 yazı)
Eflatun Cem Güney (1 yazı)
Bu tanınmış isimler dışında Kadro'ya katkıda bulunan diğer yazarlar şunlardır: Tahir Hayrettin (5), Münir İriboz (4), Mehmet İlhan (2), Şakir Hâzım (2), Mümtaz Ziya (2), Neşet Halil (1), Abdurrahman Şefik (1), Hakkı Mahir (1), Mühendis Nazir (1), Dr. Muhlis Etem (1), Mansur Tekin (1). (Parantez içindeki rakamlar yayınlanan yazılarının sayısıdır.)

Çeviri yazılar ve röportajlar
Kadro'da İngiliz sanayici Lord Melchett (Henry Ludwig Mond) ile Fransız iktisatçı M. Henri Eyraud'un birer makalesinin çevirisi yayınlanmıştır.

Kadro'da yayınlanan tek röportaj ise Nazi karşıtı Alman sağcı dergi Die Tat'ın yayın yönetmeni Hans Zehrer ile yapılandır.

Mustafa Kemal'in demeci

Atatürk'ün Kadro'ya desteği bilinmektedir, ancak her ne kadar Kadro'da dönemin başbakanı İsmet İnönü'nün "Fırkamızın Devletçilik Vasfı" başlıklı bir yazısı yayınlanmış olsa da, Mustafa Kemal'in dergiye yazı anlamında herhangi bir katkısı söz konusu değildir. Fakat Cumhuriyet'in 10. yılı vesilesiyle çıkartılan ve İsmet İnönü'nün de yazısının da yer aldığı Ekim 1933 tarihli özel sayıda Mustafa Kemal'in destek demeci bulunmaktadır. "Gazi Hazretlerinin Kadro'ya İltifatları" başlığıyla ve "Büyük Şef'imizin, Cümhuriyetin onuncu yıl dönümü münasebetiyle, mecmuamıza şevk ve cesaret veren iltifatları" sunuşuyla hemen ilk sayfada yayınlanan demeç şöyledir:

Görüşleri
Derginin amacı inkılapları oturtmak ve bir ideoloji meydana getirmekti. Şevket Süreyya Aydemir ilk sayıda Kadro'nun çıkış amacını şu şekilde açıklamıştır:

Devletçiliği savundukları için özel sektörden uzak durdu. Kemalizmi savundu, Marksizm'den farklı bir sosyalist yol izlemeye çalıştı.

Ayrıca bakınız
 Kadrocular
 1927 Tevkifatı
 Şevket Süreyya Aydemir

Dış bağlantılar
 Derginin tamamı Almanya'daki Bonn Üniversitesi Kütüphanesi'nin sayfalarında online okunabilir.
 Kadro Hareketi ve Kadrocular
 Kadro Hareketi İle İlgili Bir Değerlendirme ve Bazı Düzeltmeler
 Kadro bir davadır ve yoluna devam ediyor

Kaynakça

Yayımı sona eren Türkiye dergileri
Düşünce dergileri
Kadro dergisi yazarları
Türkiye siyasi dergileri
Türkçe dergiler
Türkiye'de yayımlanan aylık dergiler

Kadro (dergi)


Cette citation, de Tacite, signifie que plus l'objet de notre admiration est éloigné, plus cette admiration en deviendra importante. La locution latine se traduit en français par : " L'éloignement augmente le prestige. " .

Origine littéraire
Cette citation extraite des Annales (livre d'Histoire couvrant la période des quatre empereurs qui ont succédé à l'empereur Auguste) fait référence à la grandeur supposée des empereurs du passé.

Ainsi, et aussi sûrement que la distance, le temps qui passe nous éloigne des réalités et permet d'oublier la paranoïa de Tibère, la lâcheté de Claude ou la folie de Néron.

Signification
Au contraire de " Loin des yeux, loin du cœur " (proverbe extrêmement connu expliquant que l'amour ne survit que rarement à la distance géographique), le prestige s'acquiert avec une certaine distance entre les admirateurs et l'admiré. On aurait ainsi, le plus souvent, une certaine tendance à idolâtrer les personnalités éloignées de nous, que ce soit géographiquement ou temporellement.

Ainsi, on admire plus facilement César ou Napoléon pour leurs immenses qualités militaires car ils nous sont lointains, historiquement parlant. Tandis que s'ils vivaient aujourd'hui, on privilégierait davantage leur qualités humaines que guerrières dans nos critères d'admiration.  De même, certains auteurs antiques sont vite qualifiés de génies, en partie parce qu'ils ont écrit pendant l'Antiquité.

Dans une autre mesure, n'est-on pas souvent déçu lorsqu'on rencontre pour la première fois une personnalité que l'on pensait plus belle ou plus sympathique ?

Utilisation et illustration actuelle
Tout d'abord, si l'on considère cet éloignement comme géographique, on peut citer le principe de l'Eldorado ou encore du Rêve américain, alors que souvent les migrants restent pauvres. En effet, ces deux concepts reposent sur une contrée mythique, lointaine, qui permettrait d'avoir une vie meilleure.

Ensuite et enfin, elle peut aussi être utilisé dans un contexte plus quotidien. Par exemple, beaucoup de personnes parlent du bon vieux temps, temps où les vieilles personnes parlaient aussi du bon vieux temps. Ainsi, les gens préfèrent souvent le passé au présent car l'éloignement (de ce passé) augmente le prestige (de ce passé).

Références

Citation

Major e longinquo reverentia


Solitarul (franceză: Le Solitaire) este un roman din 1973 scris de Eugen Ionescu. Este singurul roman scris de dramaturgul Ionescu.

Romane de Eugen Ionescu
Romane din 1973

Solitarul (roman)


Joaquín Cortizo Rosendo (Ribadavia, 4 de octubre de 1932-Las Infantas, 4 de enero de 2018) fue un futbolista español. Se desempeñaba en posición de defensa. Debutó en Primera División, siendo jugador del Real Club Celta de Vigo, el 14 de abril de 1957 en un partido ante el Valencia Club de Fútbol, en el que los gallegos ganaron 2-1. Jugó en la máxima categoría del fútbol español diez temporadas, dos siendo jugador del conjunto celtiña y ocho con el Real Zaragoza de los "Cinco Magníficos". Terminó su carrera en el Real Jaén con el que consiguió el ascenso a Segunda División en 1967. Tras colgar las botas fue secretario técnico y presidente, entre 1987 y 1990, del conjunto jiennense.

Sanción
Cortizo sufrió la sanción más dura del fútbol español al haber estado 24 partidos alejado de los terrenos de juego, 15 de Liga y 9 de Copa. El castigo le fue impuesto por el Comité de Competición por una acción con Enrique Collar en la que el delantero del Atlético de Madrid acabó con la pierna rota. Joaquín Cortizo sostuvo que fue un simple choque en un balón dividido, tanto es así que el árbitro no le expulsó. Sin embargo el Comité de Competición, presidido por el Conde de Cheles, que según  Cortizo era vicepresidente del conjunto rojiblanco, afirmación desmentida por Collar, le comunicó la abultada sanción días más tarde.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Campeonatos internacionales

Referencias

Enlaces externos

Futbolistas de la provincia de Orense
Futbolistas del Real Club Celta de Vigo en los años 1950
Futbolistas del Real Zaragoza en los años 1950
Futbolistas del Real Zaragoza en los años 1960
Futbolistas del Real Jaén Club de Fútbol
Nacidos en Ribadavia
Fallecidos en la provincia de Jaén (España)

Joaquín Cortizo Rosendo


Martin Döring (* 30. März 1924 in Niedersachswerfen) ist ein deutscher Jurist und Verwaltungsbeamter.

Leben
Martin Döring, Sohn eines Kaufmanns, nahm seit 1942 als Soldat am Zweiten Weltkrieg teil und geriet zuletzt in Gefangenschaft, aus der er 1945 entlassen wurde. Er studierte von 1946 bis 1948 Rechtswissenschaften, legte 1948 das Erste und 1952 das Zweite Juristische Staatsexamen ab und promovierte 1949 zum Doktor der Rechte. 1953 trat er als Finanzassessor in die nordrhein-westfälische Finanzverwaltung ein und arbeitete in der Folgezeit beim Finanzamt Herford, beim Finanzamt Minden und bei der Oberfinanzdirektion Münster. Beim Mindener Finanzamt war er als Sachgebietsleiter tätig. 1954 wurde er zum Regierungsassessor und 1955 zum Regierungsrat ernannt.

Döring, Mitglied der SPD, wechselte 1960 als Beamter ins Finanzministerium des Landes Nordrhein-Westfalen. Hier erhielt er 1961 die Ernennung zum Oberregierungsrat, 1965 die zum Regierungsdirektor, 1966 die zum Ministerialrat, 1968 die zum Leitenden Ministerialrat und 1969 die zum Ministerialdirigenten. Vom 1. Oktober 1970 bis zu seinem Eintritt in den einstweiligen Ruhestand im Januar 1980 amtierte er als Staatssekretär im Finanzministerium.

Ehrungen
 Bundesverdienstkreuz am Bande, Januar 1976
 Bundesverdienstkreuz 1. Klasse, 1980

Siehe auch
 Kabinett Kühn II – Kabinett Kühn III – Kabinett Rau I

Einzelnachweise

Weblinks
 Kabinettsprotokolle der Landesregierung von Nordrhein-Westfalen

Staatssekretär (Nordrhein-Westfalen)
Jurist in der Finanzverwaltung
SPD-Mitglied
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Deutscher
Geboren 1924
Mann

Martin Döring (Verwaltungsjurist)


Louhansk
Oblast de Louhansk
Aéroport international de Louhansk
Gouverneur de l'oblast de Louhansk
Référendum de 2014 à Louhansk
Coup d'État de 2017 à Louhansk
République populaire de Lougansk
Zorya Louhansk
Stanytsia Louhanska

Louhansk (homonymie)


Le Rallye Sanremo 1984 (26. Rallye San Remo), disputé du  au , est la cent-trente-troisième manche du championnat du monde des rallyes (WRC) courue depuis 1973, et la dixième manche du championnat du monde des rallyes 1984.

Contexte avant la course

Le championnat du monde

Ayant succédé en 1973 au championnat international des marques (en vigueur de 1970 à 1972), le championnat du monde des rallyes comprend généralement une douzaine manches, comprenant les plus célèbres épreuves routières internationales, telles le Rallye Monte-Carlo, le Safari ou le RAC Rally. Depuis 1979, le championnat des constructeurs a été doublé d'un championnat pilotes, ce dernier remplaçant l'éphémère Coupe des conducteurs, organisée à seulement deux reprises en 1977 et 1978. Le calendrier 1984 intègre douze manches pour l'attribution du titre de champion du monde des pilotes mais seulement dix sélectives pour le championnat des marques (le Rallye de Suède et le Rallye de Côte d'Ivoire en étant exclus). Les épreuves sont réservées aux catégories suivantes :

 Groupe N : voitures de grande production de série, ayant au minimum quatre places, fabriquées à au moins 5000 exemplaires en douze mois consécutifs ; modifications très limitées par rapport au modèle de série (bougies, amortisseurs).
 Groupe A : voitures de tourisme de grande production, fabriquées à au moins 5000 exemplaires en douze mois consécutifs, avec possibilité de modifications des pièces d'origine ; poids minimum fonction de la cylindrée.
 Groupe B : voitures de grand tourisme, fabriquées à au moins 200 exemplaires en douze mois consécutifs, avec possibilité de modifications des pièces d'origine (extension d'homologation portant sur 10% de la production).

À deux manches de la fin du championnat, Audi est déjà assuré de remporter le titre des constructeurs, la marque allemande s'étant déjà imposée à cinq reprises cette saison grâce à Walter Röhrl (Monte-Carlo), Hannu Mikkola (Portugal) et Stig Blomqvist (Acropole, Nouvelle-Zélande et Argentine), ce dernier étant très bien placé pour le titre des conducteurs, comptant vingt-trois points d'avance sur Markku Alén, vainqueur du Tour de Corse sur sa Lancia. Depuis le printemps, le duel Audi/Lancia est arbitré par Peugeot et sa nouvelle Peugeot 205 Turbo 16, qui aux mains d'Ari Vatanen a nettement dominé les Audi Quattro et Lancia Rally 037 lors du Rallye des 1000 lacs.

L'épreuve

Régulièrement organisé depuis 1961, le « Rally dei Fiori » a acquis un rang international à partir de 1962, devenant alors la manche inaugurale du championnat national italien et attirant une centaine d'équipages. Disputée sur un parcours mixte alternant routes goudronnées et pistes de terre, la manche italienne du championnat d'Europe fut en 1968 rebaptisée « Rallye Sanremo », du nom de la ville organisatrice. Initialement couru à la fin de l'hiver, le Rallye Sanremo devint une épreuve automnale à partir de 1972 et fut intégré dès l'année suivante au calendrier du championnat du monde. C'est le terrain de prédilection de la Scuderia Lancia, qui s'y est imposée à douze reprises entre 1961 et 1983.

Le parcours

 départ :  de San Remo
 arrivée :  à San Remo
 distance : 2612,5 km, dont 777,98 km sur 54 épreuves spéciales (56 épreuves initialement prévues, pour un total de 807,69 km chronométrés)
 surface : asphalte (43,5%) et terre (56,5%)
 Parcours divisé en cinq étapes

Première étape
 San Remo - Testico - Gênes - Tirrenia, le
 distance :  dont 84,62 sur 6 épreuves spéciales, sur asphalte

Deuxième étape
 Tirrenia - Radicofani - Sienne, le
 distance :  dont 245,23 sur 17 épreuves spéciales, sur terre (18 épreuves initialement prévues, pour un total de 257,53 km chronométrés)

Troisième étape
 Sienne - Volterra - Pise, le
 distance :  dont 194,73 sur 16 épreuves spéciales, sur terre (17 épreuves initialement prévues, pour un total de 212,14 km chronométrés)

Quatrième étape
 Pise - Gênes - Millesimo - San Remo, du 3 au
 distance :  dont 96,50 sur 7 épreuves spéciales, sur asphalte

Cinquième étape
 San Remo - Triora - San Remo, du 4 au
 distance :  dont 156,90 sur 8 épreuves spéciales, sur asphalte

Les forces en présence

 Lancia
La Scuderia Lancia aligne deux Rally 037 groupe B pour Markku Alén et Attilio Bettega, préparées dans les ateliers Abarth. Également pilote officiel de l'écurie italienne, Henri Toivonen ne participe pas à la course, le Finlandais souffrant de problèmes vertébraux. Contrairement à Bettega qui retrouve la voiture qu'il a utilisée en début de saison au Portugal et au Rallye de la Costa Smeralda, Alén (en lice pour le titre de champion du monde) dispose d'une berlinette neuve, dont le poids a été ramené à 960 kg, soit un gain de 20 kg par rapport à celle de son coéquipier. Les 037 sont dotées d'un moteur quatre cylindres de 2111 cm3 monté en position centrale arrière. Alimenté par un système d'injection mécanique Bosch Kugelfischer associé à un compresseur volumétrique Abarth, il développe 325 chevaux à 8000 tr/min. Les ateliers Abarth ont également mis au point les deux berlinettes 037 du Jolly Club, confiées à Massimo Biasion et Adartico Vudafieri. L'écurie Bologna Corse engage une 037 préparée par Giuseppe Volta et pilotée par Franco Cunico, tandis que Fabrizio Tabaton pilote la 037 de l'équipe génoise H.F. Grifone SRL. Les Lancia utilisent des pneus Pirelli.

 Audi
Audi Sport engage deux Sport Quattro groupe B pour Stig Blomqvist et Walter Röhrl. Ces coupés à moteur avant et transmission intégrale se caractérisent par leur empattement très court (2,20 m). L'équipe technique d'Ingolstadt a beaucoup travaillé sur la souplesse d'utilisation du cinq cylindres à double arbre à cames en tête et culasse vingt soupapes, alimenté par un système d'injection électronique Bosch LH-Jetronic et gavé par un turbocompresseur KKK, et les pilotes disposent désormais d'une plage d'exploitation comprise entre 4500 et 8000 tr/min, la puissance maximale étant estimée à 430 chevaux à 7500 tr/min pour une pression de suralimentation tarée à 1,7 bars. Pesant environ une tonne, les Audi Sport sont chaussées de pneus Michelin. La marque est également présente en groupe A, l'Autrichien Werner Grissmann pilotant une berline 80 Quattro (1150 kg, transmission intégrale, 5 cylindres, 2121 cm3, 190 chevaux) qui bénéficie de l'assistance de l'usine.

 Peugeot

Peugeot Talbot Sport a préparé deux 205 Turbo 16 groupe B, confiées à Ari Vatanen et Jean-Pierre Nicolas, ce dernier ayant assuré le développement de ce modèle à moteur central transversal arrière et transmission intégrale, avec visco-coupleur central autorisant une répartition variable de la puissance entre l'avant et l'arrière. Son quatre cylindres de 1775 cm3 à double arbre à cames en tête et culasse seize soupapes est alimenté par un système d'injection électronique Bosch associé à un turbocompresseur KKK et délivre 350 chevaux à 7500 tr/min. Sa compacité (3,83 m de long) et sa relative légèreté (seulement 980 kg malgré le poids de la transmission, grâce notamment à l'emploi de kevlar pour les carénages et certains éléments de carrosserie) lui confèrent une grande agilité sur tous les types de terrain, concrétisée par une l'éclatante victoire de Vatanen au dernier rallye des 1000 lacs. Les 205 sont chaussées de pneus Michelin.

 Opel
GM Italie a engagé une Opel Manta 400 groupe B pour Dario Cerrato. Préparé chez Virgile Conrero, ce coupé à transmission classique pèse 975 kg. Son moteur quatre cylindres de 2420 cm3, développé par Cosworth, est alimenté par deux carburateurs Weber double corps et délivre 275 chevaux à 7250 tr/min. Cerrato utilise des pneus Michelin.

 Alfa Romeo
Gema Racing a préparé un coupé Alfetta GTV6 groupe A pour le pilote corse Yves Loubet. Doté d'une transmission classique, ce coupé de 1060 kg est mu par un moteur V6 à double arbre à cames en tête de 2492 cm3, développé chez Autodelta. Sa puissance maximale est d'environ 220 chevaux. Engagé à titre privé, Bruno Bentivogli conduit un modèle identique, également chaussé de pneus Pirelli.

 Citroën
Citroën Compétition aligne trois Citroën Visa 1000 Pistes groupe B flambant neuves, confiées Philippe Wambergue, Maurice Chomat et Christian Rio. Ces petites berlines pèsent 780 kg et sont dotées d'une transmission intégrale permanente. En position transversale avant, le quatre cylindres de 1434 cm3, alimenté par deux carburateurs Weber double corps, délivre 145 chevaux à 6500 tr/min. Citroën Italie engage un modèle identique pour Vittorio Caneva. Les Visa utilisent des pneus Michelin.

 Volkswagen
Comme aux 1000 lacs, Kalle Grundel pilote la Golf GTI groupe A engagée par Volkswagen Motorsport. Cette traction de 880 kg est animée par un moteur quatre cylindres de 1781 cm3 à injection mécanique Bosch, d'une puissance de l'ordre de 170 chevaux. Elle est chaussée de pneus Pirelli.

Déroulement de la course

Première étape
Les cent équipages s'élancent de Sanremo le mardi, en début d'après-midi. Le ciel est couvert et les routes goudronnées sont humides par endroits. Au volant d'une des deux Lancia du Jolly Club, Massimo Biasion se montre le plus rapide dans la colline d'Oggia et s'installe en tête avec une seconde d'avance sur l'Audi de Walter Röhrl. Malgré des problèmes de pression d'essence, Attilio Bettega, troisième sur une des deux Lancia officielles, n'a concédé que quatre secondes alors son coéquipier Markku Alén, retardé par une crevaison, a perdu une minute et ne pointe qu'en dix-septième position. Dans le deuxième secteur chronométré, Röhrl sort de la route, sa voiture blessant deux spectateurs ; le pilote allemand perd plus d'une minute et demie et plonge à la dixième place du classement. La lutte pour la première place est serrée entre Biasion et Bettega, ce dernier prenant provisoirement le commandement avant que Biasion ne reprenne l'avantage dans la dernière épreuve spéciale de la journée, ralliant Tirrenia avec une seule seconde d'avance sur son compatriote. Ari Vatanen, troisième sur sa Peugeot 205, est à  vingt-trois secondes, à égalité avec l'autre Lancia du Jolly Club, aux mains d'Adartico Vudafieri. Remonté en septième position, Alén (qui devance Röhrl de quelques secondes) est précédé par deux autres Lancia, pilotées par Franco Cunico et Fabrizio Tabaton. Handicapé par des problèmes de turbo sur sa 205 et retardé en outre par une erreur de navigation, Jean-Pierre Nicolas est seulement onzième, accusant un retard de cinq minutes et demie sur Biasion. Quinzième au volant de son Alfa Romeo, Yves Loubet est en tête du groupe A, une minute devant la Volkswagen Golf de Kalle Grundel.

Deuxième étape
Les concurrents repartent de Tirrenia le mercredi, au petit matin. Le parcours sur terre désavantage les Lancia, et Vatanen ne tarde pas à prendre le commandement de la course et à creuser rapidement l'écart sur ses poursuivants, se montrant le plus rapide sur quatorze des dix-sept épreuves spéciales disputées au cours de la journée. Derrière lui, Röhrl et Blomqvist se placent régulièrement aux avant-postes, s'emparant à mi-étape des deuxième et troisième places. Tirant le meilleur parti de sa Lancia sur les pistes, Alén dépasse bientôt ses coéquipiers et remonte au quatrième rang. Sorti de la route dans le secteur de Lucignano, Vudafieri a dû renoncer. Vatanen rejoint Sienne avec près de trois minutes d'avance sur Röhrl, lui-même une minute devant Blomqvist. Premier des «deux roues motrices», Alén est quarante-cinq secondes plus loin. Malgré son handicap de la première journée, il a relégué ses coéquipiers à plus d'une minute derrière lui. Un remplacement de boîte de vitesses a coûté dix minutes à Cunico, qui rétrograde à la dixième place, juste devant Grundel qui a pris la tête du groupe A après la sortie de piste de Loubet, provoquée par une défaillance des freins. Il ne reste plus que soixante-deux voitures en course.

Troisième étape

Les équipages rescapés repartent de Sienne le jeudi matin. Bien qu'il se contente de gérer son avance, Vatanen creuse encore l'écart sur ses rivaux. Remportant les trois quarts des épreuves spéciales, le champion finlandais confirme la supériorité de la 205 sur ses rivales et rallie le parc fermé de Pise avec plus de cinq minutes d'avance sur Röhrl, qui a perdu un peu de temps sur le parcours routier à cause des embouteillages provoqués par les spectateurs près de Volterra. Alors qu'il était revenu à quelques secondes de son coéquipier, Blomqvist a abandonné peu avant dans le dernier secteur chronométré, une pierre ayant sectionné une Durit d'huile, entraînant la casse du moteur. Alén avait quant à lui renoncé en début de journée, bielle coulée, et c'est désormais Biasion qui occupe la troisième place, talonné par son coéquipier Bettega, tous deux accusant plus de neuf minutes de retard sur la Peugeot de tête. À vingt minutes de son coéquipier, Nicolas est remonté en sixième position, seulement quelques secondes derrière la Lancia de Tabaton. Neuvième, Grundel domine toujours le groupe A.

Quatrième étape
Les concurrents repartent de Pise le vendredi après-midi. Une liaison autoroutière les ramène tout d'abord en Ligurie, où se dérouleront les épreuves restantes, toutes sur asphalte. Si en tête Vatanen semble hors de portée, les pilotes Lancia peuvent espérer réduire leur retard sur Röhrl. Les routes sont cependant humides dans les premiers secteurs chronométrés et le pilote allemand en profite pour conserver ses quatre minutes d'avance sur Biasion. Malgré le forcing du jeune pilote italien et de son coéquipier Bettega sur les tronçons secs, dans la soirée, la situation n'évolue guère jusqu'au retour au parc fermé de San Remo, avec Vatanen toujours largement en tête. Röhrl, deuxième à près de cinq minutes, conserve environ quatre minutes de marge sur Biasion et Bettega, toujours au coude à coude. Cinquième à plus de vingt minutes, Tabaton a décroché Nicolas. Alors qu'il était huitième juste derrière l'Opel de Dario Cerrato, Cunico est sorti de la route et c'est désormais Grundel, toujours en tête du groupe A, qui pointe au huitième rang.

Cinquième étape

La dernière étape est une boucle nocturne au nord de San Remo, d'où les équipages s'élancent le samedi soir, sur des routes détrempées. Longue de près de cinquante kilomètres, la première épreuve spéciale est abordée avec prudence par la plupart des concurrents. Cerrato espère cependant profiter de la situation et de sa connaissance du terrain pour ravir la sixième place à Nicolas, qui compte cinq minutes d'avance sur lui. Attaquant à outrance sur ce terrain piégeux, le pilote italien rattrape la Peugeot (partie deux minutes avant lui) et la dépasse facilement. Prenant énormément de risques, il sort violemment de la route un peu plus loin ; l'équipage est indemne mais l'Opel Manta, qui bloque partiellement la chaussée, est hors d'usage. La spéciale est alors neutralisée, les concurrents (hormis les quatre premiers) étant crédités d'un temps forfaitaire. Biasion et Bettega ont toutefois repris du temps à Röhrl dans ce secteur et la marge du champion allemand sur la Lancia de Biasion est descendue sous les trois minutes. Dans le secteur de San Romolo, il ne pleut plus mais d'immenses flaques jonchent toujours la route. L'une d'elles surprend Vatanen, qui perd le contrôle de sa 205, effectue un double tête-à-queue et effleure un muret. La voiture est à peine touchée et le Finlandais repart immédiatement, ayant perdu très peu de temps. Aussitôt après, Röhrl se fait piéger au même endroit ; le contact avec le muret est plus brutal et l'Audi part en tonneaux, sans grand mal pour ses occupants qui doivent cependant abandonner, l'arrière de la voiture étant totalement détruit. Bettega se montre de loin le plus rapide sur les trente-cinq kilomètres de cette épreuve, devançant ses adversaires de plus d'une minute et s'empare de la deuxième place au classement général, six minutes derrière Vatanen. Désormais devancé de plus de quarante secondes par son compatriote, Biasion ne baisse cependant pas les bras et continue à attaquer, mais une touchette entraînant une double crevaison dans le secteur de Ponte dei Passi lui fait perdre toute chance de s'emparer de la place de dauphin. Ayant sagement levé le pied en fin de course, Vatanen rallie l'arrivée avec plus de cinq minutes d'avance sur son premier poursuivant et offre à la 205 T16 sa deuxième victoire consécutive. Derrière, les Lancia effectuent un beau tir groupé, avec Biasion et Tabaton respectivement troisième et quatrième derrière leur coéquipier Bettega, qui s'est montré le plus fort en fin de parcours. Cinquième, Nicolas complète le succès de Peugeot tandis que Grundel, sixième, s'impose logiquement en groupe A. Seulement trente-cinq voitures ont terminé la course.

Classements intermédiaires
Classements intermédiaires des pilotes après chaque épreuve spéciale

Classement général

Équipages de tête
 ES1 à ES3 :  Massimo Biasion -  Tiziano Siviero (Lancia Rally 037)
 ES4 à ES5 :  Attilio Bettega -  Maurizio Perissinot (Lancia Rally 037)
 ES6 à ES7 :  Massimo Biasion -  Tiziano Siviero (Lancia Rally 037)
 ES8 :  Attilio Bettega -  Maurizio Perissinot (Lancia Rally 037)
 ES9 à ES56 :  Ari Vatanen -  Terry Harryman (Peugeot 205 Turbo 16)

Vainqueurs d'épreuves spéciales
  Ari Vatanen -  Terry Harryman (Peugeot 205 Turbo 16) : 31 spéciales (ES 5, 8 à 13, 15 à 17, 19 à 25, 29, 32 à 43, 51)
  Attilio Bettega -  Maurizio Perissinot (Lancia Rally 037) : 8 spéciales (ES 2, 4, 47, 48, 50, 54 à 56)
  Walter Röhrl -  Christian Geistdörfer (Audi Sport Quattro) : 7 spéciales (ES 14, 27, 30, 31, 43 à 45)
  Massimo Biasion -  Tiziano Siviero (Lancia Rally 037) : 6 spéciales (ES 1, 6, 46, 49, 52, 53)
  Stig Blomqvist -  Björn Cederberg (Audi Sport Quattro) : 3 spéciales (ES 17, 18, 28)
  Markku Alén -  Ilkka Kivimäki (Lancia Rally 037) : 1 spéciale (ES 3)
  Adartico Vudafieri -  Luigi Pirollo (Lancia Rally 037) : 1 spéciale (ES 5)

Résultats des principaux engagés

Classements des championnats à l'issue de la course

Constructeurs
 Attribution des points : 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 respectivement aux dix premières marques de chaque épreuve, additionnés de 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 respectivement aux huit premières de chaque groupe (seule la voiture la mieux classée de chaque constructeur marque des points). Les points de groupe ne sont attribués qu'aux concurrents ayant terminé dans les dix premiers au classement général.

 Seuls les sept meilleurs résultats (sur dix épreuves) sont retenus pour le décompte final des points. Audi doit donc décompter les dix points marqués en Corse et les sept marqués en Italie, et Lancia les dix points marqués à Monte-Carlo.

Pilotes
 Attribution des points : 20, 15, 12, 10, 8, 6, 4, 3, 2, 1 respectivement aux dix premiers de chaque épreuve.
 Seuls les sept meilleurs résultats (sur douze épreuves) sont retenus pour le décompte final des points.

Notes et références

Sanremo 1984
Événement sportif international en Italie
Compétition automobile en Italie
Sanremo 1984
Sport en Italie en 1984
Sport à Sanremo
Sport en octobre 1984
Sport automobile en 1984

Rallye Sanremo 1984


Klein is an unincorporated community in Harris County, Texas, United States, roughly bordering Texas State Highway 99 to the north, Texas State Highway 249 to the west, Interstate 45 to the east, and the city of Houston to the south. It includes the entire area of Klein ISD. Residents of the zip codes 77066, 77069, 77086, 77379, 77388, 77389 and 77391 can use Klein as their postal city. Klein is one of the most diverse, as well as being one of the largest unincorporated areas of Houston.

It is named after Adam Klein, a German immigrant whose best-known great-great-grandson is singer Lyle Lovett. Other famous sons and daughters of the Klein community include actor Jim Parsons, actor Lee Pace, actor Matthew Bomer, actress Lynn Collins, actress Sherry Stringfield, singer/songwriter Derek Webb, songwriter Aaron Tate, singer/songwriter Chase Hamblin, actor Ben Rappaport, Major League Baseball players David Murphy and Josh Barfield, NFL players Randy Bullock, Ashton Youboty, Mike Green (running back), and Olympic gold medalists Laura Wilkinson, Simone Biles, and Chad Hedrick as well as Kevin M. Klein chef and restaurateur

Klein is served by David Wayne Hooks Memorial Airport, one of just a few privately owned airports in the U.S. to have a Federal Aviation Administration control tower, and home to Civil Air Patrol's Delta Composite Squadron.

Geography
Klein has a Humid subtropical climate with a 9a Hardiness zone. The area is susceptible to hurricanes and flooding.

The area serves as a fringe ecocline  boundary between the Piney Woods, southern post oak savanna, and prairie land as an extension of the Western Gulf coastal grasslands.

Much of the original ecosystem had been cleared for farming. Since then, the community has been rapidly built up by subdivisions, businesses, and mixed land use — and thus very little of the area represents its native ecosystem.

Most of the core Klein area sits between Spring Creek to the north, separating Tomball to the northwest by Willow Creek, and Cypress Creek is the waterway that passes through the center of the greater Klein area. Both these creeks are tributaries to lower Spring Creek (Harris County, Texas) and ultimately Lake Houston.

Parcels along Cypress Creek contain a mix of older undisturbed bottomland forest, private residence, and well-maintained bike trails through public parks.

Prairie-like stretches of oak (Quercus virginiana) and various hardwoods, draped in Spanish moss, are present in and around the Raveneaux Country Club, Klein High School, as well as in public spaces such as Meyer Park.

The Klein Kissing Tree is in Klein. In April 2020 the Texas A&M Forest Service designated it as one of several historic "kissing trees" in the state.

Flora
A well-preserved oxbow lake habitat can be found in the Ponderosa Walking Park. Dwarf palmetto Sabal minor and southern magnolia Magnolia grandiflora trees are found in the understory and near the edges of bodies of water and swamps, as well as bald cypress (Taxodium distichum) sweetgum (Liquidambar styraciflua), water oak (Quercus nigra), and black tupelo (Nyssa sylvatica) all being present.

Fauna
Reptiles from common species like the Red-ear slider turtle, and green anole (Anolis carolinensis), American green tree frog, to more precarious species such as the venomous Texas coral snake Micrurus tener, and the American alligator.

Government and infrastructure

Local government
Harris County ESD 16 dba "Klein Fire Department", headquartered at 16810 Squyres Road and operates with eight stations, serves areas considered to be Klein. KFD stations in areas with Klein postal addresses. Klein FD is funded by Harris County ESD 16.

Harris County ESD 16 "Klein Fire Department" is governed by 5 elected commissioners.

Klein FD is operated under a Fire Chief, 2 Deputy Fire Chiefs, 6 District Chiefs and 1 Safety Officer.

Klein FD station locations.

Station 31 at 18337 Stuebner-Airline Rd.  -  Engine 31, Tanker 30, Air 30, Foam 30

Station 32 at Gladebrook and West FM 1960.  -  Engine 32

Station 33 at 9755 Landry Blvd.  -  Engine 33, HUT 33, Training Engine 301

Station 34 at 16810 Squyres Rd.  -  Engine 34, Tower 34, Air 30, District 30

Station 35 at Boudreaux near Miramar Lake Blvd.  -  Engine 35, Rehab 35

Station 36 at N. Eldridge Parkway at North Point Blvd.  -  Engine 36, Tower 36, Booster 36

Station 37 at 5518 Winding Ridge Dr.  -  Engine 37, Tower 37, Utility 37, Rescue Boat 37

Station 38 at 6900 Crescent Clover Dr.  -  Engine 38, Booster 38, UTV 38

County, state, and federal representation
Klein is now located within Harris County Precinct 3 after redistricting following the 2020 Census. As of October 28, 2021, Tom S. Ramsey is the Precinct 3 County Commissioner.

The community is served by the Harris County Sheriff's Office District I Patrol, headquartered from the Cypresswood Substation at 6831 Cypresswood Drive.

The Harris Health System (formerly Harris County Hospital District) designated the Acres Homes Health Center for the ZIP code 77379. The designated public hospital is Lyndon B. Johnson Hospital in northeast Houston.

Dan Crenshaw is the U.S. representative for the 2nd congressional district serving Klein, Texas. State Representative Valoree Swanson represents the 150th legislative district.
The United States Postal Service operates the Klein Post Office at 7717 Louetta Road.

Education

The Klein community is primarily served by the Klein Independent School District. However a few minuscule portions of Klein are served by the Spring ISD and the Cypress-Fairbanks ISD.

The Klein ISD area joined the North Harris Montgomery Community College District (now Lone Star College) in 1998. The Texas Legislature designated Klein ISD a part of the Lone Star College district.

Demographics
The 2016 estimate for the Klein area was 200,805 people. The racial makeup of the town was 46.3 percent White, 32.4 percent Black, 0.6 percent Native American, 14.8 percent Asian, 0.1 percent Pacific Islander, 5.8 percent from other races. Persons of Hispanic origin, regardless of race, accounted for 28.9 percent of the population.  About 21.7% of families live below the poverty line.

Black Americans have been well represented in the Kohrville community dating back since the Reconstruction era. Kohrville school served the area up until 1928, when students were consolidated into Rural High School District Number One, which eventually became Klein High School.

Parks and recreation
Harris County Precinct 4 Commissioner operates the  Klein Park. The park has four lighted athletic ball fields and toilet facilities.

Meyer Park, a 40-acre park,  which straddles Cypresswood Road has 38 multiple-sized soccer fields for different age groups. The park also has 4 baseball fields, a playground, a dog park, toilet facilities, and pavilions.

References

External links

  Hooks Airport Web Site
  Delta Composite Squadron, Civil Air Patrol
  Klein Volunteer Fire Department
  Cypress Creek EMS
 Klein Independent School District
 Story about Lyle Lovett's connection to Klein

Unincorporated communities in Harris County, Texas
German-American history

Klein, Texas


O Legado das Águas é uma reserva privada de Mata Atlântica mantida pela Reservas Votorantim, empresa que pertence à Votorantim. A reserva de 31 mil hectáres está localizada entre os municípios de Juquiá, Miracatu e Tapiraí, no Vale do Ribeira, interior do estado de São Paulo.

Foi fundado em 2012 pelas empresas CBA – Companhia Brasileira de Alumínio, Nexa, Votorantim Cimentos e Votorantim Energia. É administrado pela Reservas Votorantim LTDA e mantido pela Votorantim S.A. O território pertence à companhia desde a década de 1940, quando a Votorantim construiu sete pequenas centrais hidrelétricas ao longo do Rio Juquiá para abastecer as fábricas que deram origem à Companhia Brasileira de Alumínio (CBA).

Conservação
O Legado das Águas conta com um Centro de Biodiversidade da Mata Atlântica, que produz plantas nativas do bioma para restauração ecológica e projetos paisagísticos, com capacidade produtiva de 200 mil mudas por ano, de mais de 80 espécies nativas diferentes.

Também desenvolvem pesquisas científicas que geram conhecimento público para toda a sociedade, tendo como resultado mais recente a descoberta de duas antas albinas, possivelmente as únicas do mundo; a redescoberta de uma espécie de orquídea considerada extinta na natureza no Estado de São Paulo e sua reintrodução no habitat.

Geração de Receita
A reserva ambiental é um ponto de turismo ecológico com atividades para diferentes públicos, como trilhas, passeios aquáticos, mirantes e canoagem. A área também recebe Pagamento por Serviços Ambientais, verba regulamentada pelo Governo do Estado de São Paulo para remunerar prestadores de serviços de provisão, suporte, regulação e cultura relativos ao meio ambiente.

Referências

Mata Atlântica

Legado das Águas


WIYN may refer to:

 WIYN Consortium
 WIYN Observatory, owned and operated by the WIYN Consortium
 WIYN (FM), a radio station (94.7 FM) licensed to Deposit, New York, United States

WIYN


Pietonul văzduhului (franceză: Le Piéton de l'air) este o piesă de teatru absurd scrisă în limba franceză de Eugen Ionescu.  Piesa a fost compusă în anul 1962 și a fost pusă prima dată în scenă anul viitor la Düsseldorf .

Prezentare

Personaje

Adaptări

Traduceri în limba română

Vezi și
 Listă de piese de teatru românești
 Listă de piese de teatru franceze

Note

Legături externe

Piese de teatru franceze
Eugen Ionescu
Teatru absurd
Piese de teatru într-un singur act

Pietonul văzduhului


Aida Turturro (Brooklyn, 25 de setembro de 1962) é uma atriz americana mais conhecida por interpretar Janice Soprano na série dramática da HBO The Sopranos.

Início de vida e educação
Aida Turturro nasceu em Brooklyn, no estado de Nova Iorque. Ela é filha de Dorothy, dona de casa siciliana e Domenick Turturro, artista ítalo-americano.

Após formar-se no ensino médio, Turturro completou um bacharelado (BA) na Universidade do Estado de Nova Iorque em New Paltz.

Carreira

Cinema
Turturro apareceu em seu primeiro filme, True Love, em 1989. Ela atuou em filmes como What About Bob?, Jersey Girl, e Illuminata. Turturro também interpretou pequenos papéis em Sleepers e Deep Blue Sea.

Ela também apareceu no filme de 2005 Romance & Cigarettes, dirigido por seu primo John. Turturro também atuou em Money Train.

Em 2021 ela entrou para o elenco de Call Jane, filme dirigido por Phyllis Nagy.

Televisão
Entre os anos de 2000 e 2007, Turturro interpretou Janice Soprano em 49 episódios de The Sopranos, o que a levou a ser indicada duas vezes ao Emmy do Primetime de melhor atriz coadjuvante em série dramática, em 2001 e 2007.

Em 2009, Turturro interpretou Bobbi Catalano em "Bite Me", episódio da sexta temporada da série Medium, da CBS. Ela também apareceu no episódio "Car Periscope", da oitava temporada de Curb Your Enthusiasm.

Em 2012 Turturro atuou em "Day of the Iguana", episódio de Nurse Jackie, onde contracenou com a ex-colega de elenco de The Sopranos Edie Falco. Ela interpretou Laura Vargas, advogada da personagem-título.

Em 2013, Turturro apareceu no episódio "Drawing Dead", na quarta temporada da série Blue Bloods.

Desde 2013 ela tem feito participações especiais em vários episódios de Law & Order: Special Victims Unit, intepretando a juíza Felicia Catano.

Em 2016, Turturro interpretou Maura Figgs, irmã do personagem Jimmy Figgs, na sitcom policial da Fox Brooklyn Nine-Nine. Em 2017, ela apareceu em "Il Mostro", na segunda temporada de Criminal Minds: Beyond Borders.

Vida pessoal
Em 2001, Turturro foi diagnosticada com diabetes tipo 2. Ela tem trabalhado para aumentar a conscientização pública sobre a artrite reumatóide. Ela mora em Montauk, Nova Iorque.

Filmografia

Cinema

Televisão

Ligações externas

Pessoas vivas
Atrizes de televisão dos Estados Unidos
Norte-americanos de ascendência italiana
Atrizes de cinema dos Estados Unidos
Nascidos em 1962

Aida Turturro


În mitologia Bushongo, Bumba este zeul cerului, creatorul suprem, creatorul a tot ceea ce cunoaștem. La început, lumea era cufundată în întuneric, dar Bumba a creat lumea din apa în care trăia. A creat Soarele și a răspândit lumina. Căldura degajată de Soare a făcut ca apa să se evapore pe alocuri și să apară uscatul. A creat apoi luna și stelele, ca noaptea să fie, de asemenea, luminată. După aceea, a creat nouă animale : un leopard, un vultur, un crocodil, un pește mic (Yo), o broască-țestoasă, o muscă Tsetse (Ray, care a fost alungată de pe Pământ deoarece cauza multe probleme), un stârc alb, un gândac și o capră. Apoi, i-a creat pe cei 3 fii ai săi : Nyonye Ngana, Chongannda și Chedi Bumba. Toate acestea, animale și oameni, au creat tot ce a mai rămas de creat, fiecare după specializarea sa. Când lucrarea de creație a fost terminată, Bumba a mers printre oameni și le-a zis : "Toate aceste minunății vă aparțin".

Bonazi

O zeitate antică Bushongo.

Religie
Păgânism
Mitologie
Mitologia africană

Mitologie Bushongo


Sâdi Carnot (Nicolas Léonard Sadi Carnot; 1 Haziran 1796 - 24 Ağustos 1832), Lazare Carnot'un oğlu Fransız fizikçi.

Isı makinesinin çalışma ilkeleri üzerinde çalışmıştır. Buhar makinesinin kuramsal verimini hesaplarken ısı enerjisinin mekanik enerjiye dönüşme koşullarını incelemiş, termodinamiğin ikinci kanununu bulmuştur.

Adını babasının hayranı olduğu İranlı şair Sadi Şirazi'den alan Carnot temel bilimler, yabancı diller ve müzik konularında iyi bir eğitim gördü. Siméon Denis Poisson, Gay-Lussac, Andre Marie Ampere ve François Arago gibi ünlü öğretmenlerden 1812-14 arasında analiz, mekanik, tasarı geometri, kimya dersleri aldı. 1814'ün Mart'ında Paris kuşatmasında Vincennes çatışmasına katıldı.

Napolyon'un 100 günlük 2. iktidarında İçişleri Bakanlığı görevine getirilen babası, 1815 Ekim'inde Restorasyon Dönemi başlayınca bir daha geri dönememek üzere Almanya'ya sürgüne gönderildi.

Carnot'nun çalışmalarının 1834 yılına değin ilgi çekmemesinin nedeni, çalışmalarının o dönemlerde doğruluğu tartışmalı olan Kalori kuramına dayanmasından olduğu düşünülmektedir. Augustine Jean Fresnel'in "ışığın titreşim kuramı", radyasyon yolu ile yayılan ısının ışığa olan benzerliği dikkatini çekti. Bazı eş ısılı olayların "Kalori kavramı" ile açıklanamaması Carnot'yu, Rumford ve Davy'nin çalışmalarını incelemeye, sürtünmenin yarattığı ısının katı ve sıvılardaki etkileri ile ilgilenmeye itti. Isının bir çeşit hareket enerjisi olduğunu baz alan yeni bir "kinetik teori" üzerinde çalışmaya başladı.

Çalışmalarından kalanlar fazla değildir: 1823'te yazılmış buhar gücü-mekanik iş ilişkisini irdeleyen 21 sayfadan oluşan bir makale, 1824'te yayımlanan bir kitabı, araştırma notları, James Watt'a ait 2 makalenin çevirisi ve çeşitli matematik ve fizik derslerine ait notları vardır. 1832 yılında kolera salgını nedeniyle ölmüştür.

Kendisiyle aynı ismi taşıyan Sadi Carnot Fransa'da cumhurbaşkanlığı yapmıştır.

1796 doğumlular
Paris doğumlular
1832 yılında ölenler
Sadi
19. yüzyıl fizikçileri
Fransız fizikçiler
Fransız mühendisler
École Polytechnique'te öğrenim görenler
Termodinamikçiler
Buhar makineleri

Sadi Carnot


La batalla de Alcolea de Cinca del 10 de julio de 1413 fue una de las batallas de la revuelta del conde de Urgel.

La batalla
Las tropas urgelistas fueron derrotadas en la batalla de Alcolea de Cinca por las tropas reales.

Consecuencias
El fracaso en el asedio de Lérida, a pesar de la victoria en el combate de Margalef imposibilitó reunir los ejércitos del condado de Urgel y de Aragón. Mientras Antón de Luna se refugiaba en el castillo de Loarre, Jaime II de Urgel se refugió en Balaguer a la espera de la ayuda inglesa. La batalla acabó con la rendición del conde al rey el 31 de octubre de 1413. El castillo de Loarre cayó a principios de 1414, dándose por sofocada la revuelta.

Enlaces externos

Alcolea de Cinca
Alcolea de Cinca
Conflictos en 1413
España en 1413
Batallas en la provincia de Huesca

Batalla de Alcolea de Cinca


مؤتمر فيينا هو مؤتمر لسفراء الدول الأوروبية ترأسه رجل الدولة النمساوي كليمنس فون مترنيش. عقد المؤتمر في فيينا في الفترة من سبتمبر 1814 إلى يونيو 1815. كان هدفه تسوية العديد من القضايا الناشئة عن حروب الثورة الفرنسية والحروب النابليونية وتفكك الإمبراطورية الرومانية المقدسة. أسفر هذا المؤتمر عن إعادة رسم الخريطة السياسية للقارة، ووضع حدود لفرنسا ودوقية نابليون في وارسو وهولندا وولايات نهر الراين والمقاطعة الألمانية في ساكسونيا على الأراضي الإيطالية المختلفة وإنشاء مناطق نفوذ لكل من فرنسا والنمسا وروسيا وبريطانيا تتوسط فيها تلك الدول في حل المشاكل المحلية والإقليمية. كان مؤتمر فيينا نموذجاً لعصبة الأمم والأمم المتحدة بسبب هدفها في إحلال السلام من جانب جميع الأطراف.

كانت الخلفية المباشرة هزيمة فرنسا النابليونية واستسلامها في مايو 1814 الأمر الذي وضع حداً لـ 25 عاماً من الحرب المتواصلة تقريباً. استمرت المفاوضات على الرغم من اندلاع القتال الناجم عن عودة نابليون من المنفى واستعادته للحكم في فرنسا خلال مئة يوم من مارس إلى يوليو 1815. الوثيقة الختامية للمؤتمر وقعت قبل تسعة أيام من هزيمته النهائية في واترلو في 18 يونيو 1815.

الأمر المثير للاهتمام في مؤتمر فيينا هو أنه لم يكن مؤتمراً بالمعنى الحرفي للكلمة حيث لم تعقد جلسة عامة أبداً كما جرت معظم النقاشات بصفة غير رسمية، ووجهاً لوجه بين القوى العظمى مثل فرنسا والمملكة المتحدة والنمسا وروسيا وفي بعض الأحيان بروسيا، مع مشاركة محدودة أو معدومة من قبل المندوبين الآخرين. من ناحية أخرى كان الكونغرس المحاولة الأولى في التاريخ حيث تجتمع القوى على نطاق القاري بهدف الوصول إلى معاهدة، بدلا من الاعتماد أساسا على الرسل والرسائل بين العواصم المختلفة. أدت التسوية في نهاية مؤتمر فيينا - على الرغم من التغييرات اللاحقة – لتشكيل إطار للسياسة الدولية الأوروبية حتى اندلاع الحرب العالمية الأولى في عام 1914.

مقدمات
وقعت تسويات جزئية بالفعل خلال معاهدة باريس بين فرنسا والتحالف السادس، وخلال  التي شملت القضايا التي أثيرت حول الدول الإسكندنافية. قررت معاهدة باريس وجوب انعقاد مؤتمر عام في فيينا وأنه سيتم توجيه الدعوات إلى جميع القوى الفاعلة في الحرب الحالية. قرر الافتتاح في يوليو / تموز 1814.

المشاركون

الدول الأربع العظمى وفرنسا بوربون

شكلت القوى الأربع العظمى سابقاً قلب التحالف السادس. ومع اقتراب هزيمة نابليون حددوا مواقفهم المشتركة والمذكورة في معاهدة شومو (آذار / مارس 1814)، وتفاوضوا على معاهدة باريس مع آل بوربون في فرنسا خلال إعادة تنصيبهم:
 النمسا ومثلها الأمير مترنيش وزير الخارجية ونائبه . من الواضح أن الإمبراطور فرانسيس الأول كان قريباً من مكان الحدث.
  المملكة المتحدة ممثلة بداية بوزير خارجيتها  ومن ثم من قبل دوق ولينغتون بعد عودة كاسلريا لإنجلترا في فبراير/ شباط 1815. وفي الأسابيع الأخيرة من قبل  بعدما غادر ولينغتون مواجهة نابليون خلال المائة يوم.
  روسيا وعلى الرغم من أن وزير الخارجية الكونت  قاد الوفد الروسي الرسمي، فإن القيصر ألكسندر الأول كان أيضاً في فيينا واعتبر نفسه عملياً واسمياً المفوض الوحيد عن نفسه.
 بروسيا مثلت من طرف الأمير كارل أوغست فون هاردينبيرغ المستشار، والدبلوماسي والباحث فيلهلم فون همبولت. كان الملك فريدريك وليام الثالث البروسي أيضاً في فيينا ولعب دوره وراء الكواليس.

كانت فرنسا القوة الخامسة ممثلة بوزير خارجيتها تشارلز موريس دو تاليران - بيريغو فضلاً عن الوزير المفوض الدوق دالبيرغ. كان تاليران طرفاً في معاهدة باريس عن الملك لويس الثامن عشر، لكن الملك لم يثق به وكان يتفاوض أيضاً مع مترنيش شخصياً وسراً عبر البريد.

الموقعون الثلاثة الآخرون على معاهدة باريس (1814)

لم تكن هذه الأطراف جزءا من معاهدة شومو، ولكنها انضمت إلى معاهدة باريس:
 إسبانيا مثلها .
  البرتغال ممثلة بالمفوضين  وأنطونيو دي سالدانيا دا غاما وخواكيم لوبو دا سيلفيرا.
 السويد والنرويج ممثلين بالكونت .

آخرون
 الدنمارك عنها الكونت نيلز روزينكرانتز وزير الخارجية. كما كان الملك فريدريك السادس أيضاً موجوداً في فيينا.
 هولندا وعنها  السفير البريطاني في البلاط الهولندي و.
 سويسرا حيث كان لكل كانتون وفده الخاص به لكن  من جنيف لعب دوراً بارزاً.
 الدويلات البابوية مثلها الكاردينال .
 بشأن القضايا الألمانية:
 بافاريا مثلها .
 فورتمبيرغ مثلها جورج إرنست لفين غراف فون فينتزنجيروده.
 هانوفر التي كانت حينها في اتحاد شخصي مع التاج البريطاني مثلها جورج غراف تزو مونستر. (رفض الملك جورج الثالث الاعتراف بتفكك الإمبراطورية الرومانية المقدسة في 1806 وحافظ على فصل الموظفين الدبلوماسيين كحاكم هانوفر لإدارة شؤون ممتلكات الأسرة، باسم دوقية برونزفيك-لونيبيرغ، حتى اختتام المؤتمر عندما أنشئت مملكة هانوفر).

كان لكل دولة أوروبية تقريباً وفد في فيينا (أكثر من 200 دولة وعائلات حاكمة كانت ممثلة في المؤتمر). بالإضافة إلى ذلك كان هناك ممثلون عن المدن والشركات والمنظمات الدينية (على سبيل المثال، الأديرة) وجماعات المصالح الخاصة (على سبيل المثال، كان هناك وفد يمثل دور النشر الألمانية، يطالب بقانون حقوق التأليف وحرية الصحافة).

مسار المؤتمر
في البداية، اجتمع ممثلوا القوى الأربع المنتصرة آملين في استبعاد الفرنسيين من المشاركة في مفاوضات جدية. استطاع تاليران بمهارته السياسية إدراج نفسه في المجالس الداخلية في الأسابيع الأولى من المفاوضات. حيث تحالف مع ثمانية من القوى الأوروبية الأصغر (بما في ذلك إسبانيا والسويد والبرتغال) في لجنة للسيطرة على المفاوضات. حالما نجح تاليران في إقحام اللجنة في المفاوضات الداخلية انسحب منها متخلياً عن حلفائه.

أدى تردد الحلفاء الكبير حول كيفية إدارة شؤون المؤتمر دون إثارة احتجاج موحد من القوى الأقل شأناً إلى الدعوة لعقد مؤتمر تمهيدي حول البروتوكول. دعي إلى هذا المؤتمر كل من تاليران وماركيز لابرادور ممثل إسبانيا، في 30 سبتمبر/ أيلول 1814.

ذكر أمين المؤتمر  «تدخل تاليران ولابرادور أحبط جميع خططنا. احتج تاليران على الإجراء الذي اتخذناه ووبخنا لساعتين. وكان مشهدا لن أنساه ما حييت.»  أجاب ممثلوا الحلفاء أن وثيقة البروتوكول التي أعدوها لا تعني في الواقع شيئاً. حينها قاطع لابرادور «إذا لم تكن ذات أهمية، لم وقعتم عليها؟».

كانت سياسة تاليران خليطاً من الوطنية والطموح الشخصي واستغل العلاقة الودية بينه وبين لابرادور والذي ينظر إليه تاليران بازدراء. استذكر لابرادور لاحقاً قول تاليران: «ذاك المعاق، للأسف، ذاهب إلى فيينا.»  تجنب تاليران مواد إضافية اقترحها لابرادور حيث لم تكن لديه أي نية لتسليم 12 ألفاً من الأفرانسيسادو من الهاربين الإسبان والمتعاطفين مع فرنسا والذين أقسموا الولاء لجوزيف بونابرت ولا الجزء الأكبر من الوثائق واللوحات والقطع الفنية أو أعمال المساحة البحرية والتاريخ الطبيعي التي تم نهبها من محفوظات القصور والكنائس والكاتدرائيات في إسبانيا.

المرسوم الأخير
وقع المرسوم النهائي الذي ضم كافة الاتفاقيات في 9 حزيران/ يونيو 1815 (بضعة أيام قبل معركة واترلو). تشمل بنوده:
 تمنح روسيا أغلب دوقية وارسو (بولندا) على أن تحتفظ بفنلندا (التي كانت قد ضمتها من السويد عام 1809 حتى عام 1917).
 تمنح بروسيا خمسي ساكسونيا وأجزاء من دوقية وارسو (دوقية بوزن الكبرى) ودانتزغ وأرض الراين / وستفاليا.
 تم إنشاء اتحاد ألماني من 38 دويلة من أصل 360 كانت تشكل بمجملها الإمبراطورية الرومانية المقدسة برئاسة الإمبراطور النمساوي. أدرجت أجزاء فقط من أراضي النمسا وبروسيا في الاتحاد.
 وحدت هولندا وجنوب هولندا (تقريباً بلجيكا الحالية) في نظام ملكي دستوري يحكمه ملك من عائلة أورانج ناساو.
 للتعويض عن خسارة آل أورانج ناساو لأراضي ناساو لصالح بروسيا، تشكل المملكة المتحدة الهولندية ودوقية لوكسمبورغ اتحاداً شخصياً بحكم آل أورانج - ناساو حيث تكون لوكسمبورغ (ولكن ليس هولندا) ضمن الاتحاد الألماني.
  التي استولت عليها الدنمارك في العام السابق تسلم لبروسيا.
 ضمان حيادية سويسرا.
 تتنازل هانوفر عن دوقية لاونبيرغ للدنمارك، ولكن تتوسع أراضيها بضم الأراضي الخاضعة سابقاً لأسقف مونستر والأراضي البروسية في فريزيا الشرقية.
 يعترف بمعظم المكاسب الإقليمية لكل من بافاريا وفورتمبيرغ وبادن وهيسه - دارمشتات وناساو خلال عمليات الاستيعاب بين عامي 1801 - 1806. ضمت بافاريا أيضاً راينيشه بالاتينيت وأجزاء من دوقية نابليون في فورتسبورغ ودوقية فرانكفورت الكبرى. منحت هيسه - دارمشتات مدينة ماينتس مقابل التخلي عن دوقية ويستفاليا لبروسيا.
 تستعيد النمسا السيطرة على تيرول وسالزبورغ من المحافظات الإيليرية السابقة ومقاطعة ترنوبل من روسيا. كما تمنح لومبارديا والبندقية في إيطاليا ودوبروفنيك في دالماسيا. تبقى الأراضي النمساوية السابقة في جنوب غرب ألمانيا تحت سيطرة بادن وفورتمبيرغ كما فقدت ممتلكاتها في هولندا.
 يستعاد أمراء هابسبورغ إلى عرشي دوقية توسكانا الكبرى ودوقية مودينا.
 الدولة البابوية تحت حكم البابا وتستعيد حدودها السابقة باستثناء أفينيون و والتي بقيت جزءاً من فرنسا.
 تم تثبيت سيطرة المملكة المتحدة على مستعمرة كيب في جنوب أفريقيا وتوباغو وسيلان وغيرها من مختلف المستعمرات في أفريقيا وآسيا. كما أعيدت المستعمرات الأخرى وأبرزها جزر الهند الشرقية الهولندية والمارتينيك إلى أصحابها السابقين.
 استعيد ملك سردينيا في بيدمونت ونيس وسافوي ومنح السيطرة على جنوى (مما وضع نهاية للجمهورية في المدينة).
 أعطيت دوقيات بارما وبياتشينزا وغاستالا لماري لويز زوجة نابليون.
 أنشئت دوقية لوكا لصالح  حيث تعود حقوقها لبارما بعد وفاة ماري لويز.
 فرديناند الرابع من البوربون، ملك صقلية يستعيد السيطرة على مملكة نابولي بعد أن قام يواكيم مورات (الملك المنصب من طرف بونابرت)، بدعم نابليون في المائة يوم وإعلان الحرب على النمسا.
 أدينت تجارة الرقيق.
 تكفل حرية الملاحة في العديد من الأنهار بما فيها الراين.

الأزمة البولندية الساكسونية
كان أكثر المواضيع إثارة للجدل في المؤتمر ما عرف بالأزمة البولندية الساكسونية. عرض الروس والبروسيون صفقة حيث تتنازل بروسيا والنمسا عن ممتلكاتهما في بولندا لصالح روسيا التي ستشكل المملكة البولندية في اتحاد شخصي مع روسيا ويكون ألكسندر ملكاً. في المقابل فإن بروسيا تحصل على كامل ولاية ساكسونيا التي حصن ملكها عرشه حيث لم يتخل عن تبعيته لنابليون. لم توافق النمسا وفرنسا وبريطانيا على هذه الخطة، وبإلهام من تاليران وقعوا معاهدة سرية في 3 يناير/كانون الثاني 1815 اتفقوا بها على الذهاب إلى الحرب إذا لزم الأمر لمنع الخطة الروسية البروسية من أن تؤتي ثمارها.

على الرغم من أي من القوى الثلاث كانت على استعداد للحرب فإن الروس لم يريدوا الدخول في الحرب وكان التوصل إلى تسوية ودية يوم 24 أكتوبر/ تشرين الأول 1814 تلقت روسيا بموجبها أغلب دوقية وارسو النابليونية على أنها «مملكة بولندا» ودعيت كونغرس بولندا، لكن روسيا لم تحصل على مقاطعة بوزنان في دوقية بوزنان والتي منحت لبروسيا ولا كراكوف التي أصبحت . تلقت بروسيا 40 ٪ من ولاية سكسونيا والتي عرفت فيما بعد باسم مقاطعة ساكسونيا بينما أعيد ما تبقى إلى الملك فريدريك أغسطس الأول ملك ساكسونيا.

التغييرات الأخرى
كانت نتائج المؤتمر الرئيسية فضلاً عن تأكيده خسارة فرنسا للأراضي التي ضمتها بين عامي 1795-1810 والتي سبق أن اتفق عليها في معاهدة باريس، توسيع روسيا (التي حصلت على أغلب دوقية وارسو) وبروسيا التي اكتسبت وستفاليا وأراضي شمال الراين. كما تم تأكيد توحيد ألمانيا مما يقرب من 300 دويلة نجمت عن انهيار الإمبراطورية الرومانية المقدسة (المنحلة في 1806) في 38 ولاية مما يسهل إدارتها (كان منها 4 مدن حرة). شكلت هذه الدول اتحاداً ألمانياً فضفاضاً بقيادة بروسيا والنمسا.

وافق النواب في المؤتمر على العديد من التغييرات الإقليمية الأخرى. نقلت النرويج من سيادة الدنمارك إلى السويد الأمر الذي أشعل الحركة القومية في النرويج وتشكيل مملكة النرويج يوم 17 مايو/ أيار 1814. حصلت النمسا على لومبارديا والبندقية في شمال إيطاليا بينما ذهبت أغلبية الأراضي الإيطالية في الشمال والوسط إلى سلالات هابسبورغ (دوقية توسكانا ودوقية مودينا ودوقية بارما). وأعيدت الولايات البابوية للبابا. أعيد لمملكة سردينيا بيدمونت ممتلكاتها في البر الرئيسي وحصلت أيضاً على جمهورية جنوة. في جنوب إيطاليا سمح لصهر نابليون يواكيم مورات بالاحتفاظ بمملكة نابولي ولكن تأييده لنابليون في المائة يوم أدى إلى استعادة آل بوربون للعرش عبر فرديناند الرابع.

أنشئت المملكة المتحدة الهولندية لأمير أورانج بما في ذلك كل من المقاطعات المتحدة القديمة والأراضي الخاضعة سابقاً للحكم النمساوي في جنوب هولندا. كانت هناك أيضاً تعديلات إقليمية أقل أهمية بما فيها المكاسب الإقليمية الكبيرة لمملكة هانوفر الألمانية (التي حصلت على شرق فريزيا من بروسيا وغيرها من الأقاليم المختلفة في شمال غرب ألمانيا) وبافاريا (التي حصلت على راينيشه بالاتينيت والأقاليم في فرنكونيا). نقلت دوقية لاونبيرغ من هانوفر إلى الدنمارك وضمت  إلى بروسيا. وسعت سويسرا وأعلنت دولة محايدة. لعب المرتزقة السويسريون دوراً كبيراً في الحروب الأوروبية لبضع مئات من السنين وكان القصد وضع حد لهذه الأنشطة مرة واحدة وإلى الأبد.

أثناء الحروب فقدت البرتغال مدينة أولايفينزا لصالح إسبانيا وفي مؤتمر فيينا أرادت استعادتها. البرتغال تاريخياً أقدم حليف للمملكة المتحدة وبدعم منها نجحت في إدراج حقها في استعادة أولايفينزا في المادة 105 من الوثيقة الختامية والتي تنص على أن المؤتمر «فهم أن احتلال أولايفينزا غير شرعي واعتراف بحق البرتغال فيها». صدقت البرتغال على الوثيقة الختامية في عام 1815 لكن إسبانيا لم توقع. بالتالي أصبحت إسبانيا أهم معأرضي مؤتمر فيينا، حتى غيرت رأيها في النهاية وقررت أنه من الأفضل لمصلحتها أن تكون جزءاً من أوروبا بدلاً من أن تكون منعزلة وقبلت أخيراً المعاهدة في 7 مايو/أيار 1817 ومع ذلك لم تعد أولايفينزا والمناطق المحيطة بها فعلاً إلى السيطرة البرتغالية ولا تزال هذه المعضلة مطروحة إلى الآن. تلقت المملكة المتحدة من بريطانيا العظمى وإيرلندا أجزاء من جزر الهند الغربية على حساب هولندا وإسبانيا وحافظت على المستعمرات الهولندية السابقة في سيلان ومستعمرة كيب وحافظت أيضاً على مالطا وهليجولاند. بموجب معاهدة باريس حصلت بريطانيا على الوصاية على  وسيشيل.

الانتقادات اللاحقة
تعرض المؤتمر لانتقادات متكررة في القرن التاسع عشر والمؤرخين الأكثر حداثة بتجاهل الدوافع الوطنية والليبرالية وفرض رجعية خانقة في القارة. كان جزءاً لا يتجزأ في ما أصبح يعرف باسم النظام المحافظ حيث نزعت الشرعية عن الحريات والحقوق المدنية المرتبطة بالثورتين الأمريكية والفرنسية وتم شراء السلام والاستقرار بدلاً من ذلك.

في القرن العشرين مع ذلك أعجب العديد من المؤرخين برجال الدولة في المؤتمر الذي عمل على منع حرب أخرى أوروبية أخرى واسعة النطاق لما يقرب من مائة عام (1815-1914). من بين هؤلاء هنري كسنجر، الذي كتب في أطروحته للدكتوراه العالم المسترد (1957) حول ذلك. قبل افتتاح مؤتمر السلام في باريس عام 1918 دعت وزارة الخارجية البريطانية للعودة إلى تاريخ مؤتمر فيينا ليكون بمثابة المثال لمندوبيها لكيفية تحقيق سلام ناجح. بالإضافة إلى أن قرارات المؤتمر وضعتها القوى العظمى الأربع (النمسا وبروسيا وروسيا والمملكة المتحدة)، ولم تستطع كل بلدان أوروبا إيصال حقوقهم للمؤتمر. على سبيل المثال أصبحت إيطاليا مجرد «تعبير جغرافي» وقسمت إلى ثمانية أجزاء (بارما ومودينا وتوسكانا ولومبارديا والبندقية وبيدمونت وسردينيا والدولة البابوية ونابولي وصقلية) الخاضعة لسيطرة القوى المختلفة في حين أن بولندا كانت تحت نفوذ روسيا بعد المؤتمر. بالتالي الترتيبات التي وصلت إليها القوى العظمى الأربعة أدت في النهاية إلى نزاعات مستقبلية. حافظ مؤتمر فيينا على توازن القوى في أوروبا لكنه لم يحد من انتشار الحركات الثورية في القارة.

انظر أيضًا
 مؤتمر النساء بين الحلفاء

المراجع

الإمبراطورية النمساوية في 1814
القانون في 1814
أوروبا في 1815
الإمبراطورية النمساوية في 1815
سويسرا في 1815
فيينا في القرن 19
تاريخ أوروبا السياسي
تاريخ المجر
تاريخ إيطاليا الحديث
تاريخ فيينا
تاريخ معاصر
توحيد إيطاليا
عقد 1810
علاقات دولية في 1814
علاقات دولية في 1815
القانون في 1815
معاهدات في 1815
معاهدات استعادة بوربون
معاهدات الإمبراطورية الإسبانية
معاهدات الإمبراطورية الروسية
معاهدات الإمبراطورية النمساوية
معاهدات ترتبت عليها تعديلات حدودية
معاهدات سلام
معاهدات مملكة البرتغال
معاهدات مملكة السويد والنرويج
معاهدات مملكة المتحدة (1801–1922)
معاهدات مملكة بروسيا
مؤتمرات 1815
مؤتمرات دبلوماسية في القرن 19
مؤتمرات دبلوماسية في النمسا

مؤتمر فيينا


Eudoxius Freiherr von Hormuzaki (Hurmuzachi) (* 29. September 1812 in Czernawka (Cernăuca), Czernowitz; † 10. Februar 1874 in Czernowitz) war ein österreichisch-rumänischer Politiker und Historiker im Herzogtum Bukowina, aber auch Historiker und Schriftsteller.

Abstammung

Seine Familie, die ihrem Namen nach griechischer, fanariotischer Abstammung ist, gehörte zum Adel der Moldau. Im Jahr 1636 wurde ein Hurmuzaki wegen seiner Verdienste für den Diwan vom Fürsten der Moldau mit einem Gut beschenkt. Unter der Regierung des Fürsten Nikolaus Mavrocordatos, auch ein Fanariot, war Emanuel Oberstallmeister und Diwansmitglied.

Constantin kaufte im Jahre 1765 das Gut Czernawka (Cernăuca). Eudoxius' Vater Doxaki (* 1782; † 30. März 1857) pflegte aus politischen Gründen geflüchteten rumänischen Führern aus Siebenbürgen unter hohem finanziellen Einsatz Zuflucht zu gewähren.

Nichtsdestotrotz ersuchte er, der nur den Titel eines Bojaren führte, 1818 erstmals um die Verleihung des Grafenstandes (!) für sich und seine Angehörigen, welches Gesuch jedoch abgelehnt wurde. 1831 erneuerte er sein Ansuchen und bat, falls ihm der Grafenstand nicht verliehen werden sollte, wenigstens um die Erhebung in den Freiherrenstand. Auch diesem Ansuchen wurde nicht stattgegeben. Die Mitglieder dieser Familie führten in der Bukowina konsequent den Rittertitel, der ihnen aber niemals verliehen worden war. Sie kamen auch in keinem galizischen oder österreichischen Adelsregister vor, allerdings wurde das Führen des Titels, auch behördlicherseits, stillschweigend geduldet.

Biographie

Nach dem Absolvieren des Lyzeums in Czernowitz studierte er von 1830 bis 1836 zusammen mit seinem Bruder Constantin Hormuzaki an der Rechtswissenschaftlichen Fakultät der Universität Wien. Gegen Ende des Jahres 1848 berief ihn der Justizminister Alexander von Bach nach Kremsier, um beim Erlass der Verordnungen für die Bukowina seine Fach- und Lokalkenntnisse in Anspruch zu nehmen und betraute ihn auch mit der Übersetzung des Bürgerlichen Gesetzbuches und des Strafgesetzes in die rumänische Sprache. Ebenfalls Ende jenes Jahres wurde er Mitarbeiter der in rumänischer und deutscher Sprache von seinen Brüdern Georg und Alexander herausgegebenen, politischen Zeitung, der "Bukowina", welche viel dazu beitrug, für dieses Land eine neue Ära vorzubereiten. Im Jahre 1850 wurde er vom damaligen Justizminister Anton von Schmerling zum Mitglied der Kommission für die Ausarbeitung eines juristisch-terminologischen Lexikons im Rumänischen ernannt. Außerdem übernahm er die Prüfung der rumänischen Schulbücher für die Bukowina und besorgte einige Jahre hindurch die Übertragung der kaiserlichen Erlässe und Gesetze in die rumänische Sprache. Eudoxius hielt sich, mit kurzen Unterbrechungen, durch eine lange Reihe von Jahren in Wien auf, wo er sich historischen Studien mit besonderem Bezug zur Bukowina widmete, wobei ihm die Benutzung der kaiserlichen Archive bewilligt wurde. Dieser Umstand war ihm auch für sein 1851 begonnenes Studium der Geschichte sehr hilfreich. Später pendelte er ständig zwischen Wien und Czernowitz.

Das Gesuch an den österreichischen Kaiser für eine Umwandlung der galizischen Provinz der Bukowina in ein Herzogtum der Kronländer, von Jordaki Wassilko von Serecki 1849 in seiner "Promemoria zur Bukowiner Landespetition vom Jahre 1848" auf Deutsch und Rumänisch postuliert, unterstützte er zusammen mit seinen Brüdern Alexander, Constantin, Georg (1817–1882), Nikolaus (1826–1909) und anderen rumänischen Politikern. Diesem Gesuch wurde entsprochen, es wurde jedoch erst 1861 umgesetzt.

Im Jahre 1861 wählten die Wahlberechtigten des Bezirks Câmpulung Moldovenesc-Solca Eudoxius zum Deputierten des Bukowinaer Landtags. Am 8. Februar 1862 wurde Eudoxius von Kaiser Franz Joseph I. zum Landeshauptmannstellvertreter des Metropoliten Eugen Hakman und nach dessen Rücktritt am 5. Dezember 1862 erstmals zum neuen Landeshauptmann der Bukowina bestimmt. Dieses Amt bekleidete er mit Eifer und Hingebung für die Interessen des österreichischen Kaiserhauses, der österreichischen Monarchie und des Herzogtums bis 1870. Als Folge der Wahlen für den Landtag der Bukowina vom Jahre 1870, errang die Föderalistische Partei die Mehrheit der Abgeordnetenmandate, demzufolge Alexander Freiherr Wassilko von Serecki am 16. August 1870 Landeshauptmann wurde. Der Zusammenfall des Potocki-Kabinetts in Wien verursachte Veränderungen auch in dem Verhältnis der Kräfte im Landtag und Eudoxius wurde am 16. Dezember 1871 erneut Landeshauptmann bis zu seinem Tod 1874. Der Politiker wurde auch für die II. Legislaturperiode als Abgeordneter in den Reichsrat gewählt, konnte jedoch wegen einer Lungenentzündung erst am 23. September 1867 angelobt werden.

Eine besondere Ehre bedeutete für ihn die Aufnahme in die "Academia Română" (Rumänische Akademie) in Bukarest (Bucureşti) am 2. August 1872.

Mit Verleihungsdatum vom 6. Mai 1872 und Diplom vom 20. Februar 1873 wurde ihm, in Anerkennung seiner Verdienste um Reich und Land und auf Grund alten Adels und Ritterstandes seiner Familie, laut Allerhöchster Entschließung von Kaiser Franz Joseph I. der persönliche österreichische Freiherrenstand zuerkannt.

Der Freiherr blieb ledig und kinderlos. Der letzte Landeshauptmann der Bukowina war sein Neffe Alexander Freiherr von Hormuzaki. Als Staatsbürger und Würdenträger der Donaumonarchie setzte er sich stets für die Rechte der Rumänen im Gesamtstaat, vor allem für jene in der Bukowina ein, wofür ihm seine Landsleute bis heute sehr dankbar sind. Ihm zum Andenken errichtete die Gemeinde von Câmpulung Moldovenesc daselbst einen großen Steinblockhügel und benannte diesen nach ihm den "Hormuzakihügel" (Movila lui Hormuzaki). Heutzutage tragen zahlreiche Schulen, zum Beispiel das bereits zu k. u. k. Zeiten berühmte "Obergymnasium" in Rădăuți, weiters Institutionen, so auch das dem Außenministerium angeschlossene Institut für die Rumänen von überallher (Institutul Eudoxiu Hurmuzachi pentru Românii de Pretutindeni), aber gleichfalls viele Straßen und Plätze überall in Rumänien seinen Namen.

Hormuzaki wurde in Dulcești, Kreis Neamț, beerdigt.

Wappen

1872: Der Schild ist durch einen goldenen Faden senkrecht gespaltet, rechts in Blau ein natürlicher Büffelkopf, links in Blau neun goldene Perlen, oben fünf als Andreaskreuz, unten vier als Raute. Auf dem Schild ruht die Freiherrenkrone. Darüber schwebt ein gekrönter Helm mit blau-goldenen Decken, aus welchem ein natürlicher Pfauenwedel, zwei Reihen, die obere mit je fünf, die untere mit je vier Federn, hervorgeht. Schildhalter sind zwei stehende, einwärtsgekehrte, rot-bezungte, goldene Löwen. Das Wappen galt nur für Eudoxius.

Werke
Er schrieb insgesamt elf wissenschaftlich-geschichtliche Bücher, darunter das 5-bändige Werk "Fragmente din Istoria Românilor" (Fragmente aus der Geschichte der Rumänen). Die damalige rumänische Regierung erachtete es für ihre Pflicht, dieses Werk unter dem Titel "Fragmente zur Geschichte der Rumänen" auf öffentliche Kosten herauszugeben.

Literatur

 I. G. Sbiera: Hurmuzachi. In. Enciclopedia Română. Band II. Bukarest 1900.

 Erich Prokopowitsch: Der Adel in der Bukowina. Verlag "Der Südostdeutsche", München 1983.
 Ion Nistor: Istoria Bucovinei. Ed. Humanitas, Bukarest 1991.

Weblinks

Einzelnachweise

Politiker (19. Jahrhundert)
Politiker (Kaisertum Österreich)
Landeshauptmann (Österreich-Ungarn)
Landeshauptmann
Abgeordneter zum Abgeordnetenhaus (Österreich)
Landeshauptmann (Bukowina)
Landtagsabgeordneter (Cisleithanien)
Mitglied der Rumänischen Akademie
Historiker
Autor
Literatur (Rumänisch)
Person (Kronland Bukowina)
Person (Cisleithanien)
Rumäne
Geboren 1812
Gestorben 1874
Mann

Eudoxius von Hormuzaki (Politiker, 1812)


J. Malan Heslop (18 de junho de 1923 em Taylor, Weber County, Utah – 29 de julho de 2011 em Salt Lake City, Utah), foi um fotógrafo de guerra da Segunda Guerra Mundial, lotado na Unidade de Atribuição de Combate nº 123, de Arnold E. Samuelson, da 167ª Signal Photographic Company, que documentou os crimes de guerra nazistas. Posteriormente, ele foi editor do Church News e editor-chefe do Deseret News.

Heslop trabalhou como fotógrafo freelancer em Utah, e no jornal de Ogden, Standard Examiner, antes se mudar para a Califórnia, onde estudou fotografia no Los Angeles City College.

Vida
J. Malan Heslop nasceu em 18 de junho de 1923, em Taylor, Utah. Ele era o mais velho dos três filhos de Jesse e Zella Malan Heslop. Sua família se mudou para uma fazenda em West Weber, Utah, quando ele tinha três anos.

Seu pai incentivou e inspirou a carreira de fotógrafo de Heslop. Foi usando a câmera e equipamentos dele que Heslop praticou fotografia e a revelação dos filmes. Ele frequentou a Weber High School, onde fez parte da equipe de atletismo, tocou trombone na banda da escola e foi membro do Clube de Fotografia, sendo o fotógrafo do anuário escolar.

Sua primeira câmera fotográfica foi uma 35mm Argus C-3, com uma lente f3.5 e um flash. Ele se formou na Weber High School em 17 de maio de 1941, e se matriculou no Weber College no outono daquele ano. Seu primeiro trabalho fotográfico foi no Standard Examiner. Suas fotos de um incêndio no aeroporto chegaram à primeira página do Examiner.

Posteriormente, Heslop estudou fotografia no Los Angeles City College. Ele se alistou na Reserva do Exército dos Estados Unidos em outubro de 1942. Em novembro, ele começou a estudar na Paramount Studios, na Signal Corps Photographers School. Ele fazia parte da 167 Signal Photographic Company.

Segunda Guerra Mundial
J. Malan Heslop completou seu treinamento básico em Lebanon, Tennessee, onde fez suas primeiras fotos oficiais pelo exército. Lá, foi classificado como Técnico de 5º grau, T/5, equivalente a Cabo. Posteriormente, foi enviado para a Europa em 23 de julho de 1944, no Mauritânia. Ele serviu por nove meses durante o final da Segunda Guerra Mundial no Teatro Europeu, entre setembro de 1944 e maio de 1945.

Heslop esteve em combate na Áustria, Bélgica, França, Luxemburgo e Alemanha. Em sua trajetória registrou pessoas, organizações e eventos significativos do conflito, entre eles: o Corpo de Contra-Inteligência, Charles de Gaulle e Winston Churchill em Paris, e a Batalha do Bulge. Em maio de 1945, fotografou a libertação do Campo de Concentração de Ebensee, um subcampo do Campo de Concentração de Mauthausen-Gusen, na Áustria. Heslop foi um dos primeiros fotógrafos americanos a documentar evidências de crimes nazistas.

Deseret News
Após a guerra, Heslop se formou em agricultura na Utah State Agricultural College (atualmente Utah State University) em Logan, Utah (junho de 1948). Posteriormente ele passou a integrar a equipe de fotógrafos do jornal Deseret News, em Salt Lake City, Utah. Pouco depois, foi nomeado fotógrafo-chefe, cargo que ocupou pelos 20 anos seguintes.

De 1968 a 1976, ele atuou como editor do folhetim Church News, que era distribuído tanto como uma inserção no Deseret News quanto por correio para áreas fora do alcance de distribuição do jornal. Em 1976, Heslop tornou-se o editor-chefe do Church News, cargo que ocupou até 1981, e novamente de 1983 a 1988.

Igreja de Jesus Cristo dos Santos dos Últimos Dias
Heslop era membro da Igreja de Jesus Cristo dos Santos dos Últimos Dias. Entre os cargos que ocupou na igreja estão bispo do 26° tutelado de Salt Lake, conselheiro na presidência da Salt Lake Pioneer Stake, presidente da Salt Lake Pioneer Stake, membro da Junta Geral do YMMIA, representante regional, presidente da Chicago North Mission e evangelista.

Heslop também escreveu vários livros e peças de teatro com Dell Van Orden. Ele participou da formação do grupo que, posteriormente, se tornou a Mormon Historic Sites Foundation.

Família
Heslop se casou com Fae Stokes em 1º de maio de 1944, no Templo de Salt Lake, pouco antes de embarcar para a Europa, na Segunda Guerra Mundial. Eles tiveram cinco filhos, Paul, Lyn, Scott, Ann e Don. Os Heslops também escreveram uma autobiografia: Doubletree Adventure: Autobiography of J Malan and Eleanor Fae Stokes Heslop.

Legado
A Brigham Young University, por meio do projeto Saints at War, liderado por Robert C. Freeman, digitalizou e disponibilizou online mais de 1.000 fotos de guerra de Heslop, feitas na Segunda Guerra Mundial. Os Arquivos Nacionais dos Estados Unidos e o Museu Nacional do Holocausto (Estados Unidos) também possuem coleções de fotos, de Heslop, da época da Segunda Guerra Mundial.

Publicações

 From the Shadow of Death: Stories of POWs (com Dell R. Van Orden), Deseret Book, 1973.
 Joseph Fielding Smith:A Prophet Among the People. Deseret Book, 1971. .
 How to Compile Your Family History. Bookcraft, 1978. ISBN 0-88494-344-5

Veja Também

 Arnold E. Samuelson

Referências

Ligações Externas

 167th Signal Photographic Company - Um grupo de reconstituição da Segunda Guerra Mundial nos EUA.
 Fotografias da Segunda Guerra Mundial por J Malan Heslop, coleção digitalizada na Biblioteca Harold B. Lee, Universidade Brigham Young.
 J Malan Heslop fotografias e outros materiais, MSS P 661, L. Tom Perry Special Collections Library, Harold B. Lee Library, Brigham Young University.

Mortos em 2011
Alunos da Universidade do Estado de Utah
Soldados do Exército dos Estados Unidos
Fotógrafos dos Estados Unidos
Nascidos em 1923
Fotógrafos de guerra
Holocausto
Segunda Guerra Mundial

J Malan Heslop


Beat Balzli (* 13. Februar 1966 in Hamburg) ist ein Schweizer Journalist.

Leben
Aufgewachsen in Luzern, studierte Balzli Volks- und Betriebswirtschaft in Bern und Paris und wandte sich nach dem Studium dem Wirtschaftsjournalismus zu. Nach verschiedenen Stationen in der Schweiz – bei der Handelszeitung, der SonntagsZeitung und bei Facts – stieß er 2001 als Redakteur zum Hamburger Nachrichtenmagazin Der Spiegel. Von Oktober 2010 bis August 2013 war Beat Balzli Chefredaktor der Handelszeitung. Ab 2013 arbeitete er in der Chefredaktion der Welt-Gruppe und war als stellvertretender Chefredakteur vor allem für die Welt am Sonntag zuständig. Ende 2016 wurde er per 1. April 2017 zum Chefredakteur der Wirtschaftswoche ernannt. Ende Januar 2023 gab er seinen Posten als Chefredakteur der Wirtschaftswoche ab. Im Sommer 2023 wurde bekannt, dass Balzli Sonderprojekte für die NZZ-Mediengruppe entwickeln werde. Im Oktober 2023 wurde dann aber bekannt, dass er stattdessen per 1. November 2023 den Chefredaktor-Posten der NZZ am Sonntag übernimmt.

Auszeichnungen
Seine redaktionelle Tätigkeit brachte ihm mehrfach Auszeichnungen ein, darunter:
 2008: Helmut Schmidt Journalistenpreis (2. Platz)
 2009: Henri Nannen-Preis
 2009: Herbert Quandt Medien-Preis
 2009: «Wirtschaftsjournalist des Jahres 2009», verliehen von der Zeitschrift Wirtschaftsjournalist
 2010: Georg von Holtzbrinck Preis für Wirtschaftspublizistik in der Kategorie Print, zusammen mit Michaela Schießl und Thomas Schulz

Werke (Auswahl)
 Treuhänder des Reichs. Die Schweiz und die Vermögen der Naziopfer: Eine Spurensuche. Werd Verlag, Zürich 1997, ISBN 978-3-85932-213-4

Weblinks
 Website von Beat Balzli (Fotokunst)
 Ronnie Grob: Jenseits der Kuschelatmosphäre. In: Medienwoche.ch. 7. August 2013 (Interview)

Einzelnachweise

Zeitungsjournalist
Journalist (Schweiz)
Journalist (Deutschland)
Wirtschaftsjournalist
Chefredakteur
Person (Spiegel-Verlag)
Person (Wirtschaftswoche)
Schweizer
Geboren 1966
Mann

Beat Balzli


محمد الرشيد (13 أغسطس 1962 -)، ممثل كويتي. كانت بدايته بالمجال الفني بعام 1989 من خلال مسرحية لولاكي مع محمد المنصور وانتصار الشراح، ساهم في عدة أعمال مسرحية وتلفزيونية خاصة في بداية تسعينات القرن العشرين، وشهدت تلك الفترة أغلب نشاطه الفني. توقف عن التمثيل لفترات طويلة بدون أسباب معروفه. وقد إتجه إلى الغناء بعد أن غاب مجال التمثيل لفترة.

أعماله

في المسرح

في التلفزيون

في السينما

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
ممثلون كويتيون
مواليد 1382 هـ
مواليد 1962

محمد الرشيد (ممثل)


تشيونه سوغيهارا  سوغيهارا هو اسم العائلة، (1 يناير 1900 - 31 يوليو 1986) كان دبلوماسي ياباني عمل كمعاون قنصل في البعثة الدبلوماسية للإمبراطورية اليابانية في ليتوانيا.

بعد الاحتلال السوفيتي لليتوانيا ساعد حوالي 6000 من اليهود لمغادرة البلاد عن طريق منحهم تأشيرات سفر إلى اليابان. تم تكريم سوغيهارا من قبل إسرائيل لاحقاً على أعماله.

معرض صور

مراجع

وصلات خارجية
 تشيونه سوغيهارا

أرثوذكس شرقيون يابانيون
أشخاص في الإمبراطورية اليابانية
أشخاص من غيفو (محافظة)
العلاقات اليابانية الليتوانية
المحرقة في لتوانيا
تاريخ ياباني يهودي
خريجو جامعة واسيدا
دبلوماسيون يابانيون
سفراء
صالحون أرثوذكس شرقيون بين الأمم
قادة وسام استحقاق جمهورية بولندا الأسمى
معتنقو الأرثوذكسية الشرقية
مواليد 1900
مواليد في مينو غيفو
وفيات 1986
وفيات في كاماكورا (كاناغاوا)
يابانيون في الحرب العالمية الثانية
يابانيون مغتربون في الاتحاد السوفيتي
يابانيون مغتربون في ليتوانيا

تشيونه سوغيهارا


est une série télévisée médicale britannique, créée par Adam Kay et basée sur le livre du même nom. La série a été coproduite par la BBC et AMC.

Elle relate la vie d'un groupe de jeunes médecins travaillant dans un service d'obstétrique et de gynécologie dans un hôpital public appartenant au National Health Service. Elle dresse le portrait de leur vie professionnelle et personnelle et explore les effets émotionnels du travail dans un environnement stressant. La série suit de près l'histoire d'Adam Kay (Ben Whishaw) et de Shruti Acharya (Ambika Mod) alors qu'ils gravissent les échelons de la hiérarchie hospitalière. Ces personnages brisent le quatrième mur et s'adressent directement aux téléspectateurs par le biais de dialogues. This Is Going to Hurt présente ses histoires sur un ton tantôt comique, tantôt dramatique.

La série comporte 7 épisodes et a été diffusée pour la première fois sur BBC One et BBC iPlayer le 8 février 2022. Elle a été diffusée pour la première fois en France sur Canal + à partir du 31 mars 2022. Elle sera diffusée sur AMC aux États-Unis à une date ultérieure.

Résumé
La série est une adaptation du livre d'Adam Kay This Is Going To Hurt. Située à Londres en 2006, elle se concentre sur un service d'obstétrique et gynécologie très fréquenté situé dans un hôpital du NHS et plus particulièrement sur la vie d'Adam Kay et de Shruti Acharya.

Le héros principal, Adam Kay, décrit son travail en obstétrique et en gynécologie avec une honnêteté franche et parfois choquante. La série explore pleinement les effets émotionnels du travail hospitalier sur son personnel. Elle met également l'accent sur le manque de soutien et de reconnaissance accordé aux internes. La vie personnelle des personnages est également explorée tout au long des épisodes.

Distribution

 Ben Whishaw  : Adam Kay, interne au sein du service gynécologie obstétrique
 Ambika Mod  : Shruti Acharya, interne au sein du service gynécologie obstétrique
 Alex Jennings  : Nigel Lockhart, chef du service gynécologie obstétrique
 Michele Austin  : Tracy, sage femme
 Rory Fleck Byrne  : Harry Muir, le compagnon d'Adam
 Ashley McGuire  : Vicky Houghton, obstétricienne
 Kadiff Kirwan  : Julian, médecin titulaire au sein du service gynécologie obstétrique
 Harriet Walter  : Véronique, la mère d'Adam
 Josie Walker  : Tracy, dite "Tracy pas rassurante", sage-femme
 Tom Durant-Pritchard  : Greg, meilleur ami d'Adam
 Alice Orr-Ewing : Emma, la compagne de Greg
 Hannah Onslow  : Erika Van Hegen, une patiente
 Rosie Akerman  : Paula Van Hegen, la sœur d'Erika
 Sara Kestelman : Mme W. (Mme Winnicka), une patiente âgée et acariâtre hospitalisée au sein du service
 Agata Jarosz : Agnieska, une collègue d'Adam
 Phillipa Dunne : Ria
 Michael Workeye  : Ben, du service de néonatalogie
 George Somner : Al
 Yasmin Wilde : Benilda
 James Corrigan : Welly
 The Vivienne  : La Drag Queen

Production

Développement
En septembre 2017, Sister Pictures a annoncé avoir acquis les droits télévisuels du livre This Is Going to Hurt d'Adam Kay avec Kay comme scénariste et producteur exécutif. Ils ont acquis les droits à la suite d'une vente aux enchères. Aux côtés de Kay, Naomi de Pear et Katie Carpenter ont été nommées développeuses et productrices exécutives de la série. À l'époque, Pear a exprimé son désir de créer la série car . En juin 2018, il a été annoncé que le contrôleur des dramatiques de la BBC, Piers Wenger, a commandé la série pour une commande de huit épisodes pour la chaîne BBC Two, avec AMC coproduisant la série. Le nombre final d'épisodes produits est de sept épisodes. Les sociétés de production impliquées dans la série sont Sister Pictures, Terrible Productions, BBC Studios et AMC Studios, BBC Studios assurant la distribution internationale. Lucy Forbes est la réalisatrice des épisodes 1 à 4 et Tom Kingsley a réalisé les épisodes 5 à 7. Mona Qureshi a été nommée productrice exécutive de la BBC. Les autres producteurs exécutifs sont Jane Featherstone, James Farrell, Kristin Jones et le coprésident d'AMC Studio, Dan McDermott. En décembre 2021, il a été annoncé que la BBC avait décidé de diffuser la série sur BBC One au lieu de BBC Two. La série a été diffusée pour la première fois sur BBC One au Royaume-Uni le 8 février 2022. Chaque épisode a une durée de quarante-cinq minutes.

Casting
En juin 2020, Ben Whishaw a rejoint le casting dans le rôle principal d'Adam Kay. Le casting de Whishaw a reçu l'approbation unanime des réseaux impliqués dans le projet. Le contrôleur de BBC Drama, Wenger, a déclaré que la signature de Whishaw  des scripts. McDermott, co-président d'AMC Studios, s'est dit « ravi » d'avoir obtenu un . Dès le départ, Ambika Mod s'était engagée à jouer le rôle de Shruti Acharya, un médecin junior (SHO) en obstétrique et gynécologie. Mod a reçu les premiers scripts pour le rôle à la mi-2020. Elle se souvient qu'après avoir lu le premier épisode, elle a eu l'impression que le rôle était « fait » pour elle. En juin 2021, les détails du casting des autres rôles principaux de la série ont été annoncés. Ces castings étaient composés de membres du personnel de l'hôpital et de relations personnelles d'Adam. Michele Austin joue le rôle de Tracy, une sage-femme à l'esprit vif, Kadiff Kirwan joue le rôle de Julian, un collègue de travail rival d'Adam, Ashley McGuire est la consultante Vicky Houghton et Alex Jennings est le consultant Nigel Lockhart, le patron d'Adam. Le casting des proches d'Adam comprend son petit ami Harry Muir joué par Rory Fleck Byrne, Harriet Walter comme Véronique, la mère d'Adam, et Tom Durant-Pritchard comme son meilleur ami Greg.

En septembre 2021, Michael Workeye a révélé qu'il avait tourné un rôle dans la série. Il a déclaré que travailler avec Whishaw et Kay était un "rêve". En novembre 2021, Josie Walker a révélé publiquement son implication dans la série, jouant le rôle de Trace non rassurante. Parmi les autres castings, citons James Corrigan dans le rôle de Welly et Alice Orr-Ewing dans celui d'Emma. Dans un épisode, la drag queen britannique The Vivienne fait une apparition éclair comme videur de boîte de nuit.

Tournage
Le tournage a commencé en février 2021 et s'est achevé en juin. Dans diverses scènes, les personnages Adam et Shruti brisent le quatrième mur et s'adressent directement aux téléspectateurs par le biais de dialogues. Des scènes de l'extérieur de l'hôpital ont été tournées à l'hôpital d'Ealing.

Épisodes
 L'erreur médicale ()
 La torsion annexielle ()
 Le coming out ()
 La déclaration ()
 La plainte anonyme ()
 Sous pression ()
 Le meilleur médecin du monde ()

Accueil

Au Royaume-Uni
La série a reçu un accueil très positif de la part des critiques, l'agrégateur de critiques Rotten Tomatoes faisant état de 94 % d'approbation sur 17 critiques.

Le Radio Times a attribué 5/5 étoiles à l'épisode d'ouverture, Lauren Morris écrivant que , tandis que Lucy Mangan du Guardian, qui a attribué 4/5 étoiles au premier épisode, a écrit qu'il . Cependant, Rachel Cooke du New Statesman a trouvé que le  des personnages était un « problème ».

Ed Cumming, de The Independent, a loué le choix  de Whishaw dans le rôle principal. Cumming pense que la série est différente des autres séries médicales. Il estime qu'elles partagent les mêmes principes, à savoir que . Katie Rosseinsky, écrivant pour le Evening Standard, fait l'éloge de Whishaw, notant que le rythme du drame est chaotique mais que Whishaw est . Elle a ajouté que si Whishaw est , la série dispose d'une distribution d'ensemble « tout aussi impressionnante ». Rosseinsky a fait l'éloge d'Ambika Mod (Shruti), qui s'est distinguée dans son premier grand rôle à la télévision, et a ajouté qu'elle avait fait preuve d'une grande créativité.

Références

Liens externes

Série télévisée britannique des années 2020
Série télévisée médicale
Gynécologie-obstétrique dans la fiction
Suicide dans la fiction
Série télévisée créée en 2022

This Is Going to Hurt


Jaqueline Anastácio () este o handbalistă braziliană care joacă pe postul de intermediar stânga pentru clubul spaniol Rocasa Gran Canaria. Anastácio este și componentă a echipei naționale a Braziliei.

Biografie
Anastácio a început să joace handbal la clubul municipal din Varginha, Secretaria Municipal de Esporte e Lazer da Prefeitura (SEMEL). De acolo a ajuns la Metodista/São Bernardo, echipa Universității Metodiste din São Paulo, apoi a trecut pe la numeroase echipe de handbal europene. Între 2018 și 2019 a jucat pentru clubul israelian Maccabi Srugo. În ediția 2019-2020 a Ligii Naționale, Anastácio a evoluat până în ianuarie 2020 pentru echipa CS Măgura Cisnădie, după care s-a transferat la Rocasa Gran Canaria.

Palmares
Echipe de club
Superliga Rusă de Handbal:
Câștigătoare: 2013, 2014

Campionatul Turciei
 Câștigătoare: 2017, 2018

Cupa EHF
 Finalistă: 2017
 Sfert-finalistă: 2014
 Grupe: 2020

Cupa Cupelor EHF
 Sfert-finalistă: 2013

Echipa națională
Campionatul Panamerican:
 Medalie de aur: 2015

Jocurile Panamericane:
 Medalie de aur: 2019

Distincții individuale
Cel mai bun inter stânga din campionatul norvegian Postenligaen: 2011–2012
Cel mai bun inter stânga de la Campionatul Panamerican: 2015

Note

Legături externe
Jaqueline Anastácio pe pagina EHF

Jucătoare de handbal din Brazilia
Nașteri în 1987
Sportivi brazilieni în viață
Handbaliști expatriați
Brazilieni expatriați în Ungaria
Brazilieni expatriați în Norvegia
Brazilieni expatriați în Rusia
Brazilieni expatriați în Danemarca
Brazilieni expatriați în Germania
Brazilieni expatriați în Turcia
Brazilieni expatriați în Israel
Brazilieni expatriați în România
Oameni din Varginha

Jaqueline Anastácio


1. ŽNL Zadarska u sezoni 2001./02. je predstavljala prvi stupanj županijske lige u Zadarskoj županiji, te ligu četvrtog ranga hrvatskog nogometnog prvenstva. Sudjelovalo je 16 klubova, a naslov je osvojila momčad Paga.

Ljestvica

Rezultatska križaljka
podebljan rezltat - igrano u prvom dijelu lige (1. – 15. kolo)
rezultat normalne debljine - igrano u drugom dijelu lige (16. – 30. kolo)
 prekrižen rezultat  - poništena ili brisana utakmica

Poveznani članci
 1. ŽNL Zadarska
 3. HNL – Jug 2001./02.
 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 2001./02.
 1. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2001./02.

Vanjske poveznice

Izvori

 stranice "NK Pag" - sezona 2001./02. (1. ŽNL Zadarska), wayback arhiva, arhivirano 2. rujna 2009.

2001-02
Zadarska-1

1. ŽNL Zadarska 2001./02.


Le château de la Rousselière est un château situé sur la commune de Frossay dans le département de la Loire-Atlantique.

Historique

Ancien siège de la châtellenie de Frossay, le château est construit aux  et .

En 1679, Renaud d'Espinose, seigneur des Renaudières, capitaine au régiment royal, conseiller au Parlement de Bretagne, époux de  Michelle Bureau, dame de la Foresterie, devient propriétaire de la châtellenie de Frossay. En 1764, la terre de Frossay est érigée en marquisat en faveur de Charles Paul Augustin d'Espinose.

En 1766, il passe à Jean Priou, sieur de Saint-Gilles, puis, en 1780, à la famille Geslin. Par son mariage en 1794 avec Marie-Adélaïde Marguerite Geslin, le futur maire de Nantes Jean-Baptiste Bertrand-Geslin en devient le nouveau propriétaire. Le domaine est composé d'une chapelle et d'un pavillon de garde (). Le parc est dessiné par l'architecte Caillé en 1880.

La Rousselière appartient par la suite à la famille Nouvellon, puis, par mariage, au colonel Camille de Cornulier-Lucinière, qui sera maire de Frossay de 1901 à 1919.

Notes et références

Bulletin de la Société archéologique et historique de Nantes et de Loire-Atlantique, Volume 98, 1959

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Loire-Atlantique
 Liste des sites classés de la Loire-Atlantique
 Famille d'Espinose

Château en Loire-Atlantique
Site classé ou inscrit en Loire-Atlantique

Château de la Rousselière (Frossay)


The voiceless alveolo-palatal sibilant fricative is a type of consonantal sound, used in some spoken languages. The symbol in the International Phonetic Alphabet that represents this sound is  ("c", plus the curl also found in its voiced counterpart ). It is the sibilant equivalent of the voiceless palatal fricative, and as such it can be transcribed in IPA with .

In British Received Pronunciation,  after syllable-initial  (as in Tuesday) is realized as a devoiced palatal fricative. The amount of devoicing is variable, but the fully voiceless variant tends to be alveolo-palatal  in the  sequence: . It is a fricative, rather than a fricative element of an affricate because the preceding plosive remains alveolar, rather than becoming alveolo-palatal, as in Dutch.

The corresponding affricate can be written with  or  in narrow IPA, though  is normally used in both cases. In the case of English, the sequence can be specified as  as  is normally apical (although somewhat palatalized in that sequence), whereas alveolo-palatal consonants are laminal by definition.

An increasing number of British speakers merge this sequence with the voiceless palato-alveolar affricate :  (see yod-coalescence), mirroring Cockney, Australian English and New Zealand English. On the other hand, there is an opposite tendency in Canadian accents that have preserved , where the sequence tends to merge with the plain  instead:  (see yod-dropping), mirroring General American which does not allow  to follow alveolar consonants in stressed syllables.

Features

Features of the voiceless alveolo-palatal fricative:

Occurrence

See also
 Index of phonetics articles
Voiceless palato-alveolar sibilant

References

Sources

External links

Fricative consonants
Alveolo-palatal consonants
Pulmonic consonants
Co-articulated consonants
Voiceless oral consonants
Central consonants

Voiceless alveolo-palatal fricative


Indre Oslofjord er den del af Oslofjorden som ligger nord for det omkring 1 km smalle Drøbaksundet nord for Hurumlandet. Den ligger i Oslo og Viken fylker og strækker sig helt ind til havnebassinet foran Rådhuskajen i Oslo by. Indre Oslofjord er fra 3 til 7 km bred.

Geologi
Indre Oslofjord er til dels formet af istiderne de sidste 2,5 millioner år. Desuden findes aflejringer som blev afsat da isen trak sig tilbage efter sidste istid for 9000 år siden. Ås-Ski-trinnet danner tærsklen for Indre Oslofjord. Store sandterrasser blev afsat da iskanten lå ved Drøbak-Svelvik.

Bådtrafik og friluftsliv

Oslofjorden har landets tætteste trafik af både, både færger, fragtbåde, charter- og fritidsbåde. Indre og Ydre Oslofjord er desuden Norges tættest befolkede friluftsområde med tilknytning til havet. Hytterne langs kysten er mange og dyre, og aktivitetsniveauet er særlig højt om sommeren.

Havne
 Middagsbukta
 Gressholmen
 Steilene
 Håøya
 Sandspollen
 Vindfangerbukta

Øer i Oslo
 Gressholmen
 Hovedøya
 Lindøya
 Malmøya
 Ormøya
 Ulvøya
 Bleikøya
 Sjursøya
 Nakkholmen

Øer i Akershus
i Asker :
 Bjerkøya
 Brønnøya
 Høyerholmen
 Nesøya
 Langåra

i Bærum :
 Borøya
 Danmark
 Grimsøya
 Gåsøya
 Kalvøya
 Ostøya (også kendt som Oustøen)
 Vassholmene (også kendt som Vasholmene)

i Nesodden :
 Husbergøya
 Ildjernet
 Langøyene
 Steilene

i Frogn :
 Aspond
 Håøya
 Lågøya
 Søndre Langåra

Oslomarkavassdragene
På vestsiden løber flere mindre vassdrag ud i Indre Oslofjord. De største elve er Lysakerelva, Akerselva og Sandvikselva. Disse Oslomarkavassdragene er beskyttet med videre vandkraftudbygning, men over 90 % af energipotentialet på 1 TWh er allerede anvendt. På østsiden løber elvene Alna (fra Lillomarka), Ljanselva (fra Østmarka), Gjersjøelva og Årungselva ud i fjorden.

Forurening
Spildevand fra industrien og fra befolkningen i Oslo og Bærum kommuner har ført til en betydelig forurening i Indre Oslofjord. Ved Drøbak danner havbunden desuden en tærskel og udskiftningen af vandet i fjorden indenfor er derfor lille. Dette har ført til iltmangel på dybt vand i Indre Oslofjord. Det gælder særlig Oslofjordens inderste, sydgående arm, Bunnefjorden. Der er de seneste år iværksat en række tiltag for at dæmpe forureningen og rydde op i Indre Oslofjord.

Mellem Malmøykalven i Oslo og Langøyene, Husbergøya og Skjærholmene i Nesodden, er der de seneste år blevet dumpet store mængder slam og sedimenter fra mudring i Bjørvikaområdet, masser som er udgravet i forbindelse med opførelse af operahuset i Oslo og en ny tunnel.

Se også
 Oslofjorden

Litteratur
 Tore Ness: Navn i fjorden : Oslo – Asker – Bærum. Orion 2008.

Eksterne henvisninger
 Oslofjordens friluftsråd
 Verneplan for Indre Oslofjord
 Havtemperaturer og strømmer i Indre oslofjord

Fjorde i Viken
Oslofjorden

Indre Oslofjord


Osmanlı İmparatorluğu Klasik Çağ (1300-1600), Halil İnalcık'ın 1973 yılında İngilizce olarak Londra'da Weidenfeld and Nicholson  yayınevi tarafından "The Ottoman Empire The Classical Age 1300-1600" adıyla yayımlanan eseri.

Osmanlı İmparatorluğu'nun klasik dönem kurumlarını konu alır.  Türkçeye Yapı Kredi Yayınlarından kazandırılan eserin tercümesi Ruşen Sezer'e aittir. Sırpça, Yunanca, Romence, Arnavutça, Arapça ve Ukrayna diline çevrilmiştir.

Tarih kitapları
1973 kitapları
İngilizce kitaplar
Osmanlı İmparatorluğu ile ilgili kitaplar


Constantin Călțiun (n. 1885, Caransebeș – d. 1930, Caransebeș) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Constantin Călțiun a studiat la școala Superioară de Comerț din Brașov formându-se ca și contabil, funcție în care va avea să activeze în cadrul Societății Române de cântări și muzică din Caransebeș. După anul 1918 a fost numit drept director al Băncii Poporale din Caransebeș. În data de 19 februarie, cursul anului 1930, Constantin Călțiun își găsește sfârșitul.

Activitatea politică
Constantin Călțiun a activat ca și delegat titular al Societății române de lectură din Caraș-Severin la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia de la 1 decembrie 1918.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Nașteri în 1885
Decese în 1930
Contabili
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Constantin Călțiun


4538 Vishyanand este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
4538 Vishyanand este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Toyota de Kenzo Suzuki. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,42 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 3,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 4001-5000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi cu nume de oameni
Obiecte astronomice descoperite în 1988
Centura de asteroizi

4538 Vishyanand


සාන්ත ඩෙනිස් බැසිලිකාව () එසේත් නැතිනම් සාන්ත ඩෙනිස් දේවස්‌ථානය, පැරිස් නුවර ආසන්නයේ ප්‍රංශයේ පිහිටි දෙව්මැදුරකි.

ආශ්‍රිත
 ප්‍රංශය

මූලාශ්‍ර

ප්‍රංශයේ දෙව්මැදුරු

සාන්ත ඩෙනිස් බැසිලිකාව


إفريقيا هي ثاني أكبر قارة من حيث المساحة وعدد السكان، بعد آسيا. وتبلغ إفريقيا (بما في ذلك الجزر) 30,221,532 كيلومتر مربع. وتحتل أفريقيا 6٪ من إجمالي مساحة الأرض، و 20.4٪ من مجموع مساحة اليابسة. ويبلغ عدد سكان إفريقيا 960 مليون نسمة (في 2005)، ويشكلون حوالي 14٪ من سكان العالم. ويبلغ مجموع عدد الدول والأقاليم التابعة في إفريقيا 62 (53 منهم مستقل). وهو يتألف من 10 جزر، 14 الداخلية والدول ال 38 مع وصول واسع للبحار والمحيطات.

ويحيط القارة من خلال البحر الأبيض المتوسط في الشمال، وقناة السويس والبحر الأحمر إلى الشمال الشرقي، والمحيط الهندي إلى الشرق والجنوب الشرقي والمحيط الأطلسي إلى الجنوب الغربي والغرب والشمال الغربي.

وفيما يلي قائمة لجميع البلدان والأقاليم التابعة في إفريقيا. أيضا، فإن كل بلد هو رأس المال، واللغة، والعملة، والسكان والمساحة والناتج المحلي الإجمالي للفرد (إقليم تابع لموريشيوس والدولة المشار إليها في الخضراء، والدول أحمر مستقل).

هذه قائمة البلدان والمستعمرات الإفريقية، تتضمّن كذلك العواصم، اللغات ،العملات، السكان، المساحة و ن م إ لكل فرد (المستعمرات مدرجة بخلفية زرقاء).

ملاحظات

مراجع

إفريقيا
دول إفريقيا
قوائم البلدان حسب القارة
قوائم بلدان في إفريقيا
قوائم متعلقة بإفريقيا

قائمة البلدان والمستعمرات الإفريقية