Arheološki lokalitet Brezovica je nalazište na lokaciji Petrovsko, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Arheološko nalazište "Brezovica" nalazi se na južnim padinama gore Brezovice, na 581m n/v, u općini Petrovsko, u sjevernom dijelu Zagorja. Smješten na dominantnom geostrateškom položaju, sa sjeverne i istočne strane prirodno je zaštićeno vrlo strmim i nepristupačnim padinama dok se na južnoj strani protežu terasasti položaji s umjetno niveliranim zaravnima orijentacije istok-zapad. Otkriven je 2010., a rekognosciranjem terena 2010. i 2016., uočeni su kulturni slojevi u profilu ceste koja je probijena kroz šumu do vrha planine za potrebe izgradnje odašiljača. Na osnovu tipološke i kronološke klasifikacije prikupljenog materijala može se okvirno datirati u razdoblje od kasnog brončanog doba do antičkog perioda što indicira na višekratno naseljavanje lokacije.

Zaštita
Pod oznakom P-5263 zavedena je kao zaštićeno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka kulturna baština".

Izvori

Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Krapinsko-zagorskoj županiji
Arheološki lokaliteti u Hrvatskoj

Arheološko nalazište Brezovica


Dacă bobul nu moare este un film românesc din 2010 regizat de Sinișa Dragin. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Mustafa Nadarevic, Dan Condurache, Ioana Barbu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2010 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2010
Filme regizate de Sinișa Dragin
Filme dramatice românești

Dacă bobul nu moare


Vineyard Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Vineyard Township (Arkansas)
 Vineyard Township (Missouri)

Vineyard Township


Czapka é uma palavra genérica polonesa, bielorrussa e russa para um boné. No entanto, talvez seja mais conhecido no ocidente como o nome do chapéu de cavalaria polonesa do século XIX, que consistia em uma barretina (shako) alta, com o topo quadrado, e que poderia ser enfeitado com laços e plumas.

Origens

Este chapéu foi desenvolvido inicialmente como uma variante de topo quadrado da barretina. Em sua forma inicial e compacto, a partir de 1784, o czapka foi introduzido pelos uhlans austríacos, durante o tempo em que a Galícia estava sob o domínio dos Habsburgos. Seu uso foi difundido da Europa Oriental pela Legião Polonesa, lutando pelos franceses nas Guerras Napoleônicas, e tornou-se popular não apenas entre as forças francesas e aliadas de Napoleão, como Vestefália, Baviera, Saxônia e Nápoles, mas também entre os exércitos de Napoleão e seus inimigos. O Grão-Ducado de Varsóvia usou-os para unidades de infantaria e artilharia, mas em outros lugares eles só foram usados para unidades ulanos (Lanceiros).

Depois que os lanceiros poloneses provaram sua eficácia durante as Guerras Napoleônicas, os exércitos de toda a Europa rapidamente adotaram o conceito dos regimentos de lanceiros, equipados com o chapéu czapka.

Uso no século XIX

No final das Guerras Napoleônicas, o czapka continuou a ser usado pelos ulanos na Alemanha e na Áustria, bem como na França pelos Lanceiros do Regimento de Linha e mais tarde pela Guarda Imperial de Napoleão III. Os regimentos de lanceiros do exército britânico continuaram a usar czapkas (conhecidos como "bonés de lanceiros") para uniforme completo até 1939  e os modernos lanceiros reais ainda mantêm esse chapéu histórico para os lanceiros da sua guarda de honra. Juntamente com o tradicional dólmã de lanceiro, com duas fileiras de botões na frente, ainda hoje usado pela banda do Royal Yeomanry.

Com o fim do Segundo Império Francês, os regimentos lanceiros e, portanto, os czapka desapareceram do exército francês.
O czapka ("shapka") alemão ou austro-húngaro era um capacete de couro baseado no pickelhaube, mas com uma placa quadrada em cima, no lugar da ponteira. Na parte da frente do capacete havia um emblema de metal (geralmente uma águia). Na Austria-Hungria, eles foram enfeitados com as cores do regimento. Uma tira de couro, presa com correntes, prendia o capacete no queixo. Na Austria-Hungria havia também o Kommode-Tschapka, uma versão mais leve e conveniente para oficiais em serviço de campo, sem o emblema na frente.

A cavalaria portuguesa incluiu regimentos lanceiros até a derrubada da Monarquia em 1910, e estes mantiveram o czapka em traje de gala. Os lanceiros espanhóis usaram o chapéu "estilo polonês" de 1833 até depois de 1868, quando um capacete metálico com ponteira foi adotado.

Primeira Guerra Mundial

Em 1914, os czapkas ainda eram usados em trajes completos por todos os lanceiros alemães imperiais, austro-húngaros, britânicos, belgas e russos (regimentos de ulanos) regimentos. Eles variavam em detalhes, mas todos tinham a característica placa quadrada no topo, lembrando o capelo do traje acadêmico de formatura. As plumas eram comuns em desfile e em vários dos exércitos nomeados os diferentes regimentos distinguiam-se pela cor do topo ou das laterais. Lanceiros belgas, austro-húngaros e alemães usavam suas czapkas em serviço ativo durante as primeiras semanas da guerra, geralmente forrados com capas de pano. No caso dos ulanos austro-húngaros, como não havia capas suficiente, muitos capacetes czapka foram sumariamente pintados de cinza. Os uhlans alemães e austro-húngaros usavam o czapka durante a Primeira Guerra Mundial, embora tenha deixado de ser usado no uniforme de campo após a adoção do capacete de aço "Stahlhelm" em 1916.

Uso na Polônia até os dias atuais

Durante o século XX, o czapka tornou-se um dos símbolos da independência nacional polonesa. Após a Primeira Guerra Mundial, o novo exército polonês adotou um quepe pequeno de topo quadrado, chamado rogatywka, que passou a ser um símbolo nacional. Depois de 1952, este chapéu de estilo czapka foi substituído por um quepe redondo de estilo soviético, além de bonés de pano sem armação, que mantinham o estilo rogatywka. No entanto, em 1982, o rogatywka reapareceu como o cocar da guarda de honra cerimonial que protegia o Palácio Belvedere. Os oficiais do exército polonês moderno usam o boné de quadrado em certas ordens de vestimenta, embora as boinas seja mais comumente usadas.

Referências

Chapéus militares

Czapka


Kanakanahalli Ramachandra (né le 18 août 1933 à Mandya et mort le 17 janvier 2011) est un mathématicien indien spécialiste de théorie des nombres.

Biographie
K. Ramachandra a treize ans à la mort de son père. Sa mère finance la fin de ses études par une hypothèque sur le bien familiale. Il finit ses études secondaires au , puis travaille, comme son père, comme commis à Minerval Mills.  Il enseigne au  et pendant son temps libre il étudie la théorie des nombres, à partir du  livre de Godfrey Harold Hardy sur l'œuvre de Ramanujan qu'il a reçu comme prix au collège. À partir de 1958, il poursuit des études supérieures au Tata Institute of Fundamental Research à Bombay  avec Komaravolu Chandrasekharan. Il obtient son doctorat en 1965 sous la direction de  Kollagunta G. Ramanathan à l'université de Bombay. De 1965 jusqu'à sa retraite en 1995, il travaille au Tata Institute of Fundamental Research, puis jusqu'à sa mort en 2011 au  de Bangalore.

En 1970/71, il séjourne à l'Institute for Advanced Study de Princeton avec Atle Selberg.

Recherche

K. Ramachandra travaille en théorie des nombres, surtout en théorie analytique des nombres (fonction zêta de Riemann) et en théorie des nombres transcendants :  il a prouvé le théorème des six exponentielles indépendamment de Serge Lang . Parmi les mathématiciens qui l'ont influencé, il cite le plus Ivan Vinogradov ; il était deux fois en Union soviétique à des conférences en son honneur.

En 1978, il fonde le Hardy-Ramanujan Journal de la Hardy-Ramanujan Society, et il en a été le rédacteur en chef.

Prix et distinctions

 Président de la Calcutta Mathematical Society, 2007–2010
 Vice-Président de la  Calcutta Mathematical Society, 2000–2003
 Prix Meghnad Saha du Hari Om Ashram Trust, 1976
 Prix du bicentenaire de la naissance de Srinivasa Ramanujan, International Science Community Association, 1994–1995
 Médaille Srinivasa Ramanujan 1997.
 Prix Vishveshwaraya du  Karnataka State Council for Science and Technology (KSCST) , 1997

Son nombre d'Erdős est égal à 1 car il a publié avec Paul Erdős lorsque celui-ci était son invité en Inde en 1976.

Ses étudiants comprennent notamment T. N. Tarlok et Ramachandran Balasubramanian.

Publications

Zentralblatt MATH recense  	189  publications, parmi lesquelles :
.
.
 .
 .
 .

Bibliographie
 .

Notes et références

Liens externes

Naissance en août 1933
Mathématicien indien du XXe siècle
Décès en janvier 2011
Pages avec des traductions non relues
Décès à 77 ans

Kanakanahalli Ramachandra


Park Ji-ho (* 11. September 1991) ist ein ehemaliger südkoreanischer Wasserspringer. Er startete sowohl im Kunstspringen vom 1-m- und 3-m-Brett als auch im 10-m-Turmspringen sowie im Synchronspringen.

Karriere
Park bestritt seine ersten internationalen Titelkämpfe bei den Asienspielen 2010 in Guangzhou. Dort belegte er vom 3-m-Brett den achten und vom 10-m-Turm den sechsten Rang. Seinen größten Erfolg errang er jedoch mit Son Seong-cheol im 3-m-Synchronspringen, das Duo gewann die Bronzemedaille. Beim Weltcup 2012 in London schied Park vom 10-m-Turm im Vorkampf aus, erreichte aber im sogenannten Diveoff Rang vier und gewann einen Quotenplatz für die Olympischen Spiele an gleicher Stelle.

Weblinks

Einzelnachweise

Olympiateilnehmer (Südkorea)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Teilnehmer an den Asienspielen (Südkorea)
Universiadeteilnehmer (Südkorea)
Wasserspringer (Südkorea)
Geboren 1991
Mann
Südkoreaner
Teilnehmer der Sommer-Universiade 2011
Teilnehmer der Sommer-Universiade 2013

Park Ji-ho


La littérature Young Adult (destinée aux jeunes adultes) et la littérature jeunesse en général ont historiquement montré un manque de diversité, c'est-à-dire un manque de livres ayant pour personnage principal, par exemple, une personne de couleur, issue de la communauté LGBTQIA+, ou encore atteinte d'un handicap. Le nombre d'auteurs de livres pour enfants reflète un manque de diversité similaire. La diversité est pourtant considérée comme bénéfique car elle encourage les enfants de tous les horizons à lire et à garder l'esprit ouvert face au monde qui les entoure. De plus, elle permet à chaque enfant de trouver des personnages auxquels il peut s'identifier.

Au milieu des années 2010, une plus grande attention a été attirée sur le manque de représentation des minorités dans la littérature Young Adult et la littérature jeunesse. Au cours des années qui ont suivi, les chiffres sur la diversité semblent s'être améliorés : une enquête a montré qu'en 2017, un quart des livres pour enfants présentaient des protagonistes issus de minorités, soit une augmentation de près de 10 % par rapport à 2016. L'édition en France conserve cependant son retard par rapport aux pays anglophones.

Historique

Avant 1980
La fiction pour jeunes adultes s'est longtemps concentrée sur les personnages et auteurs cisgenres, hétérosexuels et valides. Dans les années 1920 et 1930, les histoires pour enfants qui prétendaient contribuer à l'évolution des mentalités en mettant en scène des personnages de couleur ne faisaient en fait qu'accentuer les caractéristiques stéréotypées des personnes non blanches. Les années 1940 ont déclenché un changement, alors que les personnes noires ont commencé à exiger la publication de livres décrivant leur vie de façon plus fidèle. En 1965, Nancy Larrick a publié l'article « The All-White World of Children's Publishing », qui a analysé la littérature et constaté que seulement 6,4 % des plus de 5 000 livres publiés pour les enfants entre 1962 et 1964 comportaient des enfants de couleur. Un an plus tard, le Council on Interracial Books for Children, qui exigeait que davantage de livres soient publiés par des personnes de couleur, a été créé.

La diversité à l'époque d'avant les années 1980 ne se limitait pas seulement à la diversité raciale. En 1969, John Donovan publie I'll Get There. Ça vaut mieux le voyage, qui a été le premier roman pour jeunes adultes à présenter un adolescent gay. En 1979, Rosa Guy publie Ruby, qui est devenu le premier roman pour jeunes adultes mettant en vedette une femme lesbienne de couleur.

De 1980 aux années 2000
Les années 1980 ont apporté une plus grande prise de conscience de la nécessité d'une littérature jeunesse diversifiée. La population aux États-Unis d'Amérique est devenue beaucoup plus diversifiée : la population hispanique a plus que doublé et la population de races autres que blanches ou noires a augmenté de façon exponentielle. L'industrie de l'édition a pris note des changements démographiques et s'est prononcée davantage sur la représentation. En 1985, le Cooperative Children's Book Center (CCBC) a commencé à suivre le pourcentage de livres écrits par des auteurs afro-américains. Cette année-là, ils ont signalé que les Afro-Américains étaient les auteurs de moins de 1% de tous les livres pour enfants. En 1994, l'organisation a commencé à suivre le nombre d'auteurs asiatiques et insulaires du Pacifique, autochtones et latinos également. Dans son rapport, le CCBC a constaté que, collectivement, les auteurs de couleur ont publié environ 9 % de tous les livres destinés aux enfants et aux jeunes adultes. À la fin du millénaire, ce pourcentage est tombé à 6,3 %.

Des années 2000 à aujourd'hui
Le marché de la littérature Young Adult a fleuri dans les années 2000, en grande partie en réponse à certaines sagas très médiatisées et à succès (telles que Twilight, The Hunger Games, ou encore Harry Potter) et leurs adaptations cinématographiques ultérieures. À la fin des années 1990, seuls 3 000 livres pour jeunes adultes étaient publiés chaque année. En 2010, ce nombre est passé à 30 000. Bien que le nombre de livres divers ait augmenté, les chiffres ne reflètent pas la répartition démographique aux États-Unis et au Royaume-Uni. Ainsi, les statistiques recueillies par le CCBC et divers autres chercheurs indépendants montrent que le marché ne reflète pas la diversité des États-Unis. En 2013, moins de 9 % des romans à succès présentaient des personnages handicapés. En 2014 et 2015, il a été constaté que 85 % des livres pour enfants et jeunes adultes comportent des personnages blancs. Cette statistique est restée assez stagnante depuis les années 1960. En 2017, une analyse sur 20 ans des lauréats du National Book Award entre 1996 et 2015 a révélé que seulement 5 des romans avaient été écrits par des auteurs non blancs. Au Royaume-Uni, 90 % des titres YA les plus vendus de 2006 à 2016 présentaient des personnages principaux blancs, valides, cis et hétérosexuels. Le nombre d'auteurs de livres pour enfants a montré un manque similaire de diversité aux États-Unis. Au Royaume-Uni, moins de 9 % des auteurs de livres pour enfants étaient des personnes de couleur. Entre 2006 et 2016, seulement 8% de tous les jeunes auteurs adultes publiés au Royaume-Uni étaient des personnes de couleur.

En 2014, poussée par une discussion menée par un groupe composé intégralement d'hommes blancs au festival BookCon 2014, l'auteure pour jeunes adultes Ellen Oh a créé le hashtag Twitter #WeNeedDiverseBooks pour protester contre le manque de diversité dans la littérature pour jeunes adultes et enfants. Ce mouvement est par la suite devenu l'organisation à but non lucratif "We Need Diverse Books" (WNDB), dont l'objectif est d'augmenter la représentation de diverses communautés dans les livres pour enfants. Plus généralement, Bookstagram tend à mettre en avant la diversité dans les romans, en particulier en termes d'orientation sexuelle et d'identité de genre.

Ce mouvement a permis à la littérature YA de se diversifier davantage en proposant de plus en plus d'histoires mettant en scène des personnages aux profils variés. En 2017, un quart des romans pour enfants parlaient de protagonistes minoritaires, soit une augmentation de près de 10 % par rapport à 2016. Au Royaume-Uni, la proportion d'auteurs YA de couleur a plus que doublé entre 2017 et 2019: en 2017, 7,10 % des auteurs YA étaient des personnes de couleur. Ce chiffre est passé à 19,60 % en 2019 . Les auteurs de couleur se sont avérés avoir un attrait commercial, même s'ils ne se sont pas vu proposer les mêmes types d'offres et d'opportunités d'édition que leurs homologues blancs. Ainsi, les auteures de couleur et les auteures blanches représentaient chacune 30,75 % sur la liste des best-sellers YA au Royaume-Uni, mais respectivement 9,02 % et 58,3 % de la production éditoriale globale au cours de la période 2017-2019.

Importance de la diversité
La littérature joue un rôle important dans l'éducation. Rendre la littérature plus diverse permet donc d'ouvrir l'esprit des lecteurs sur des cultures et des sujets qui lui sont étrangers, tout en éliminant les préjugés et en renversant le phénomène d'invisibilisation des minorités.

Dans leur guide de la littérature adolescente publié en 2020 En quête d'un Grand Peut-Être, les professionnels du livre jeunesse Tom et Nathan Lévêque consacrent une partie entière à la question de la diversité en littérature YA. Plusieurs livres sont cités, notamment :

 Sweet sixteen, d'Annelise Heurtier - Casterman Jeunesse, 2013
Si Loin de Toi, de Tess Sharpe - Collection R, 2014
Bluebird, de Tristan Koëgel - Didier Jeunesse, 2015
 Magnetic Island, de Fabrice Colin - Albin Michel, 2017
 Tant qu'il le faudra, de Cordelia - Akata, 2021

L'homosexualité dans la littérature jeunesse

#ownvoices
Le mouvement « #ownvoices », qui s'est étendu au-delà de la fiction Young Adult, promeut des livres mettant en scène des personnages issus de minorités qui ont été écrits par des auteurs appartenant eux-mêmes à ces minorités. Le hashtag est né sur Twitter en septembre 2015, fondé par l'autrice Corinne Duyvis. L'objectif de ce mouvement est de faire entendre les voix des personnes directement concernées. Cette notion est parfois contestée car le personnage d'un livre ne représente pas toujours son auteur ni l'ensemble de la communauté à laquelle il fait partie. Toutefois, le hashtag atteint progressivement son but, apportant de plus en plus de visibilité à certains auteurs minoritaires.

En 2020, la maison d'édition française VoxEorum voit le jour, avec pour ambition un catalogue entièrement constitué de « #ownvoices ».

Le "white-washing" sur les couvertures des livres
Il arrive régulièrement que des maisons d'édition déforment volontairement l'apparition de la diversité sur les couvertures de livres pour se conformer aux normes traditionnelles, partant du principe que les couvertures représentant une diversité de personnages sont moins commercialisables que celles mettant en scène des modèles blancs, hétérosexuels et valides. Cette tendance est illustrée par l'effet du "white-washing". Le "white-washing" se caractérise par l'apparition d'un modèle blanc à la place d'un personnage de couleur, entraînant parfois la déformation complète du personnage au point de ne plus le reconnaître, comme le prouve par exemple la couverture française du roman Les Sept Maris d'Evelyn Hugo, de Taylor Jenkins Reid, sur laquelle l'héroïne cubaine du roman apparaît avec la peau très blanche.

Notes et références

Pages avec des traductions non relues
Littérature d'enfance et de jeunesse
Adolescence

Diversité dans la littérature young adult


النبي شيث بلدة في الجمهورية اللبنانية في قلب سهل البقاع قضاء بعلبك في محافظة بعلبك الهرمل. يتعدى عدد سكانها خمسة عشر ألف نسمة بحسب إحصائيات سنة 2007. اشتهرت عبر العصور لموقعها على الخطوط البرية. فكانت من اقدم البلدات تاريخياً، ويقع فيها مقام النبي شيت ومقام لأبي الفضل العباس، ومقام عباس الموسوي. من أهم عائلاتها: آل الحاج حسن، آل الموسوي، آل شكر، آل الحلباوي، آل هزيمة.

موقعها
تقع بلدة النبي شيت في وسط شرق سهل البقاع، على السفح الغربي لسلسلة جبال لبنان الشرقية. تعلو النبي شيت عن سطح البحر 1220 م. وتبعد عن العاصمة بيروت حوالي 71 كلم.تحدها شرقا" جنتا يحفوفا واراضي بلدة سرغايا السورية. شمالا شرقا الخريبة والخضر. غربا سهل النبي شيت النقطة الرابعة للجامعة الامركية كلية الزراعة بلدة السفري واوتستراد زحلة -بعلبك. جنوبا غربا بلدتي سرعين والناصرية

تاريخها
يعود تاريخ بلدة النبي شيت إلى ما يزيد عن الف عام اسمها يرجع نسبة إلى نبي الله شيث ثالث أبناء ادم بعد قابيل وهابيل وهو من الانبياء السريانيين انزلت عليه 50 صحيفة حيث يعتقد انه مدفون فيها وله مقام في البلدة يقصده الزوار من كافة المناطق.

معالمها

تتميز بلدة النبي شيث بمؤسسات تربوية عديدة: تكميلية النبي شيت الرسمية، ثانوية النبي شيت الرسمية، مهنية النبي شيت الرسمية بالإضافة للعديد من المؤسسات الخاصة.وعلى الصعيد الصحي فان مركز النبي شيت الصحي يقدم الخدمات الصحية المميزة لما يقارب 70 الف نسمة من أبناء البلدة والمحيط إضافة إلى مستوصف الشوؤن الاجتماعية وعيادات الاطباء الاخصائيين و5 صيدليات. وعلى الصعيد الرياضي فقد اسس أبناء البلدة نادي النبي شيت الرياضي (درجة ثانية).وللنادي ملعب بمواصفات دولية. تستقبل البلدة زوارها بمقام السيد عباس الموسوي كما يتربع في ساحتها مقام نبي الله شيت العائد بنائه إلى ما يزيد عن الف سنة حيث ذكره الرحالة ابن بطوطة في رحلته من إسبانيا إلى الشرق وقد تم ترميمه في أكثر من عهد اشهرها في عهد الأمير محمد الحرفوش وعلى بعد حوالي كلم من هذا المقام يوجد مقام أبا الفضل العباس ابن الا مام علي بن ابي طالب وشهيد واقعة كربلاء مع الامام الحسين بن علي حيث يرجح مرور قافلة اسرى معركة كربلاء اثناء عودتها من حلب إلى حماه حمص بعلبك النبي شيت الزبداني دمشق.اما على الصعيد الاقتصادي فتتميز بزراعة الكرمة والزيتون واللوز والكرز إضافة إلى زراعة البطاطا والحنطة وقد شهدت البلدة في الآونة الاخيرة حركة اقتصادية وعمرانية ناهضة واصبحت مقصدا«للمستهلكين في كل انحاء البقاع.كما تضم البلدة مركزا» للاحراج وحديقة عامة مكتبة عامة ملعب بلدي مركز للدفاع المدني مخفر درك ومامورية نفوس مركز بلدي من عام 1963 و11 مختار
في بلدة النبي شيت بعض الاثار التي تعود إلى ماقبل حقبة الميلاد وقد وجد اثار لقطع معدنية اثرية تعود للعصر الروماني والعربي الإسلامي لكن لم تحفظ كما يجب.

المقامات
مقام النبي شيت ع ومقام ابي الفضل العباس، ومقام الشهيد السيد عباس الموسوي وزوجته وابنه، روضة شهداء البلدة.

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء بعلبك
أماكن مأهولة في لبنان
بلدات
تجمعات شيعية في لبنان
قضاء بعلبك
مدن لبنان

النبي شيت (بلدة)


Marc Surer (Arisdorf, Švicarska, 18. rujna 1951.) je bivši švicarski vozač automobilističkih utrka. Godine 1976. osvojio je titulu viceprvaka u Njemačkoj Formuli 3 za momčad KWS Autotechnik Team. U Europskoj Formuli 2 je 1978. za momčad March Racing osvojio titulu viceprvaka, da bi sljedeće 1979. za istu momčad osvojio naslov prvaka. U Formuli 1 se natjecao od 1979. do 1986. Najbolje rezultate je ostvario na Velikoj nagradi Brazila 1981. u Ensign-Cosworthu i Velikoj nagradi Italije 1985. u Brabham-BMW-u, kada je osvojio dva četvrta mjesta. Godine 1985. pobijedio je na utrci 1000 km Monze u Porscheovom bolidu, gdje mu je suvozač bio Manfred Winkelhock. Iste godine pobijedio je i na utrci 24 sata Spa-Francorchampsa u BMW-ovom bolidu, gdje su mu suvozači bili Roberto Ravaglia i Gerhard Berger. Na utrci 24 sata Le Mansa je nastupio tri puta, no bez većih uspjeha.

Izvori

Vanjske poveznice
Marc Surer - Driver Database
Marc Surer - Stats F1
Marc Surer - Racing Sports Cars

Švicarski vozači Formule 1

Marc Surer


بلدية كوركوبيون ، هي إحدى بلديات مقاطعة لا كرونيا إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة جليقية شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 2.002 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

أعلام
 رامون بولو

مراجع

بلديات قرجيطة

كوركوبيون


La papillite linguale éruptive familiale (PLF) est une hypertrophie bénigne des papilles fongiformes de la pointe et du dos de la langue.

Cette affection peut toucher à la fois des enfants et des adultes.

C'est une inflammation de la langue associée à une infection virale.

Symptômes
D'apparition brutale, la gêne ne passe pas inaperçue en raison de la présence d'une stomatite douloureuse.

On observe des papilles fongiformes hypertrophiées, associées à une glossite plus ou moins importante.

On va retrouver dans la moitié des cas, la présence d'adénopathies cervicales (gonflement des ganglions de la nuque notamment) et sous-maxillaires.

Une difficulté à manger, un état légèrement fébrile et une fatigue seraient associés.

Origine et physiopathologie
L'origine n'est pas complètement élucidée. Elle semble en majorité déclenchée par un virus sans qu'une association claire ne soit établie entre un virus en particulier et la PLF.

La transmission intrafamiliale de l'infection sous-jacente a été confirmé par la multiplication des cas familiaux.

L'étude histologique de la lésion fait apparaitre une infiltration de neutrophiles et une dilatation des vaisseaux. Des cellules inflammatoires sont observées mais aucun indice de la présence bactérienne, virale ou fongique.

Ces éléments coïncideraient avec la notion d'exanthème post-infection virale définie comme révélatrice d'une infection sous-jacente qui peut n'avoir aucun lien avec le lieu d'éruption .

Il s'agit donc de ne pas confondre les symptômes liés à l'infection virale et l'expression inflammatoire linguale associée, mais qui peut être décalée dans le temps.

Traitement
La guérison semble spontanée en maximum 15 jours.

La PLF est généralement bénigne.

Le traitement symptomatique conseillé est généralement celui de l'hygiène buccale. Des bains de bouche de solution de bicarbonate de sodium 1,4 % semblent atténuer l'irritation ressentie.

Diagnostic différentiel
La PLF n'est pas associée à des vésicules (herpès), ni à des érosions ou encore à une langue géographique.

A la différence de la mycose buccale (muguet), le PLF ne fait pas apparaitre de dépôt blanc caractéristique.

Liens externes

 Transcient lingual papillitis
 Anomalie de coloration de la langue et autres anomalies

Références

Pathologie d'étiologie inconnue

Papillite linguale familiale


Jacquiniella globosa é uma espécie de planta do gênero Jacquiniella e da família Orchidaceae.
Jacquiniella globosa é uma espécie comum em todas as áreas de floresta úmida do Neotrópico. No Brasil tem registro para quase todos os estados amazônicos e da Mata Atlântica, mas não chega ao Rio Grande do Sul. É reconhecida em relação às outras espécies brasileiras por ser vegetativamente muito menor, com caules finos e folhas bem pequenas, e flores minúsculas, que não abrem.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1920 por Rudolf Schlechter.
Os seguintes sinônimos já foram catalogados:
 Epidendrum globosum  Jacq.
 Cymbidium globosum  (Jacq.) Sw.
 Isochilus globosus  (Jacq.) Lindl.

Forma de vida
É uma espécie epífita, rupícola e herbácea.

Descrição

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Alagoas, Amazonas, Bahia, Ceará, Espírito Santo, Pará, Pernambuco, Paraná, Rio de Janeiro, Roraima, Santa Catarina, Sergipe e São Paulo.
Em termos ecológicos, é encontrada nos  domínios fitogeográficos de Floresta Amazônica e Mata Atlântica, em regiões com vegetação de campos de várzea, floresta de terra firme, floresta de inundação, floresta estacional semidecidual e floresta ombrófila pluvial.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de van den Berg, C. Jacquiniella  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Jacquiniella globosa no projeto Flora e Funga do Brasil
 Jacquiniella globosa no portal do Centro Nacional de Conservação da Flora (Brasil)

Orchidaceae
Jacquiniella
Plantas descritas em 1920
Flora do Brasil
Flora do Espírito Santo (estado)

Jacquiniella globosa


La isla Henriettahttps://web.archive.org/web/20070618083706/http://geofys.uu.se/files/lpedersen/Ivanova_Mendeleev.pdf  es la isla más septentrional del archipiélago de Nueva Siberia (islas De Long) en el mar de Siberia Oriental. 40% de la isla está cubierta de glaciares. Henrietta es de forma casi circular y su diámetro es de unos 6 km. La tierra más cercana es la Isla Jeannette, que se encuentra al sureste.

El cabo Melville (Mys Mel'villya), al norte de Henrietta, es el punto más septentrional de las islas De Long.

Referencias

Véase también
 Geografía de Rusia
 Anexo:Islas de Rusia

Enlaces externos

 Mapa de localización de la isla

]
Archipiélagos e islas del mar de Siberia Oriental
Archipiélagos e islas de Sajá

Isla Henrietta


බුදුදහමට අනුව වත් පිළිවෙත් පුරන්නකු තුළ පහළ වන විශේෂිත ඤාණ අතුරෙන් භයතුපට්ඨාන ඤාණය තුළින් චිත්ත අභ්‍යන්තරයේ පහළ වන අකුසල චේතනා, පාප ක්‍රියා බවට පරිවර්තනය වීම වළක්වයි.

පාප ක්‍රියා කිරීමට ලැජ්ජා හෝ බිය නැති නිසාම මිනිස්සු සිත, කය, වචනය යන තිදොරින් අකුසල් රැස් කර ගනිති. පව් කිරීමට ලැජ්ජා හෝ බිය නැති පුද්ගලයකු බවට පත්වන්නේ ධර්මතා පිළිබඳ ඔවුන්ගේ අනවබෝධය හා නොදන්නාකමයි. එවැනි අය බුදුරජාණන් වහන්සේ නම් කර ඇත්තේ බාලයන් ලෙස ය. මහාමංගල සූත්‍රයේ දී බාලයන් ඇසුරු කිරීමෙන් වළකන ලෙස 'අසේවනාච බාලානං' යනුවෙන් දේශනා කොට ඇත. ප්‍රාණඝාතය, හොරකම් කිරීම, වැරැදි කාම සේවනය, බොරු කීම, කේලාම් කීම, පරුෂ වචන කීම, හිස්වචන කීම, මිථ්‍යා දෘෂ්ඨි අභිධ්‍යා, ව්‍යාපාද යන දස අකුසල් කිරීමට යොමු වන්නේ භයතු පට්ඨාන ඤාණය නැතිවීම නිසා ය. දඬුවම් හා අපකීර්ති අවලාද ඇති වෙතැයි යන හැඟීමෙන් පව්කම් වලින් වැළකී සිටීමකි. එවැනි සිත් ඇති අය බොහෝ විට අන් අයට නොහැගෙන නොපෙනෙන පරිදි රහසින් හෝ පවුකම් වලට පෙළඹෙන අය බවට පත්වෙති.

භයතු පට්ඨාන ඤාණය පහළ වූවකු ගේ සිත තුළ අකුසල කර්ම සිදුකිරීමෙන් ඇති වන ඵලවිපාක ගැන මනා අවබෝධයක් ඇති නිසා, මෙලොව පරලොව වශයෙන් අත්විඳින්නට වන භයානක ප්‍රතිඵල කිසිම සැකයකින් තොරව දන්නා නිසාත්, එසේම විශ්වාස කරන නිසාත් පව් කිරීමට බිය වෙයි. ගිනි පෙල්ලෙන් බැට කෑ අයකුට ඒ නිසා ඇති වන වේදනාව අත්දැකීමෙන් දන්නා නිසා කණා මැදිරි එළියටත් බිය වන්නාක් මෙන් පව් කළොත් ලැබෙන ප්‍රතිඵල ගැන සැක හැර දන්නා භයතු පට්ඨාන ඥාණයෙන් යුක්ත වූවෝ සුළු වෙන් හෝ පවක් කිරීමට බිය වෙති.

භයතු පට්ඨාන ඤාණයෙන් යුක්ත පුද්ගලයා ජාති, ජරා, මරණ ආදී ඝෝර භව දුක් ගැන ඇති අවබෝධය හේතුවෙන් සතර අපාය, ප්‍රේත යෝනිය, තිරිසන් අපාය ආදී දුගති වල ඉපදී දුක් විඳීමට හේතු වන පාපා කර්ම කිසිම හේතුවක් නිසා කිරීමට බිය වෙයි. නව විධ විදර්ශනා ඤාණ අතරත් දසවිධ විදර්ශනා ඤාණ අතරත් භයතු පට්ඨාන ඤාණය ඇතුළත්ව ඇත. ඉන් අදහස් වන්නේ විදර්ශනා නුවණින්ම භයතු පට්ඨාන ඤාණය වඩවා ගත යුත්තක් බවයි.

සසරේ ඇති බියකරු ස්වභාවය නොදන්නා නිසා බොහෝ අය කිසිම ලජ්ජාවක් බියක් නැතිව පාප කර්ම කරති. සිත, කය, වචනය යන තිදොරින් කරන පාප කර්මවලට අනුව මෙලොව පරලොව වශයෙන් සිදුවන හානිය ගැන හොද වැටහීමක් ඇතිවන්නේ භයතුපට්ඨාන ඤාණය තුළිනි.

හොර බොරු වංචා කපටිකම් කර මෙලොව වශයෙන් විශාල දියුණුවක් ලබා සැප සම්පත් භුක්ති වින්දත් එම සැප සම්පත් දැහැමින් උත්සාහයෙන් වීර්යයෙන් ලබා ගත් දේ නොවන බව එවන් කොනකුගේ යටි සිත දකියි. ඒ නිසා මෙලොව වශයෙන් බාහිර ලෝකයට පෙන්වන ලොකුකම් හයිය, ඔවුන්ගේ අධ්‍යාත්මය තුළ ඇති වී නැති බැවින් තමා කළ පව්කම් යටිසිතින් කොඳුර කොඳුර මතකයට නැගෙන මොහොතක් මොහොතක් පාසා පසුතැවිල්ලෙන් පෙළෙන අයෙකු බවට පත්වෙයි.

මෙම ස්වභාවය ටිකෙන් ටික ශරීරය දුර්වල වෙමින් මහලු වන විට වැඩි වැඩියෙන් දැනෙන්නට වෙයි. මරණාසන්න මොහොත වන විට කර්මයක් හෝ කර්ම නිමිත්තක් වශයෙන් මෙම සිත් නිතර නිතර පහළවීම හේතුකොට ගෙන මානසික තත්ත්වය බෙහෙවින් දුර්වල වීම මෙන්ම අපිරිසුදු වීම ද සිදුවෙයි. මරණාසන්න මොහොත වන විට කර්ම හෝ කර්ම නිමිති වශයෙන් මෙම සිත් නිතර නිතර පහළ වෙයි. එබැවින් බොහෝ විට අවසාන වශයෙන් පහළ වන භවාංග සිත මෙන්ම චුති සිත බවට එවැන්නක් පත්වුවහොත් මරණින් පසු පේ‍්‍රත ලෝක, තිරිසන් අපාය වැනි දුගති යන පුනර්භවයක් ලැබෙයි.

මෙම දුගතිගාමි භව චක්‍රය ගැන කිසිම සැකයකින් තොරව දැනීමක් ඇති වන්නේත්, විශශ්වාසයක් පිළිගැනීමක් ඇති වන්නේත් භයතු පට්ඨාන ඤාණය නමැති විදසුන් නුවණ මුහුකුරා ඇති තරමට ය. එබැවින් එවැනි නුවණක් ඇති අය මොනම හේතුවක් නිසා හෝ පාප ක්‍රියාවලට පෙළඹෙන හෝ අනුබල දෙන පුද්ගලයෝ නොවෙති.

ශ්‍රද්ධා බුද්ධ සම්පන්න බෞද්ධයෝ ධර්මය කෙරෙහි සැක නොඋපදවා අකුසල විපාක විශ්වාස කරමින් තම ජීවිත තුළට සැනසීම උදා කර ගත්හ. අතීතයේ විසූ මුතුන්මිත්තෝ මේ සඳහා බෝහෝ විට පන්සිය පනස් ජාතක පොතේ කතා ආදර්ශයක් කර ගත්තා සේ පේ‍්‍රතවත්ථු, විමානවත්ථු කතා ද ථෙර ථෙරී අපදානද ඒවායින් කියැවෙන කර්ම විපාකද විශ්වාස කළහ. එම කතා සිය දරු මුණුපුරන්ට ඉගැන්වූහ.

අද කුඩා දරුවන්ට කතා කියාදීමේ සම්ප්‍රදාය බොහෝ නිවෙස් තුළ දකින්නට නැති අතර, ඒ වෙනුවට රූපවාහිනි වැනල් මගින් විකාශනය කරන කාටුන් චිත්‍රපට බැලීමට යොමුව ඇත. එමගින් දරවන්ට තාවකාලික විනෝද ආශ්වාසයක් මිස පව් පින් හෝ අපාය දිව්‍ය ලෝක, බ්‍ර‍්‍රහ්ම ලෝක ගැන හැඟීම් සිත් තුලට ඇතුළු වන්නේ නැත. යම්කිසි කථාන්තරයක් දරුවකු අසා සිටින විට එම කතාවට අදාල චිත්ත රූප ඒ ඒ අයගේ දැනීමට අනුව සිත තුළ මැවෙයි. එය අසා සිටින දරුවාගේ නිර්මාණාත්මක දැනීම සංවර්ධනය වීමට ද එය හේතු වෙයි. විශ්ව සාහිත්‍ය කෘති පවා පසුව බිහිවන්නේ එසේ ඔවුන් තුළ ඇතිවන දැනීම් හා හැඟීම් නිසා ය. මෙකල බහුතරයක් වැඩි හිටියන් තුළ පවා සතර අපාය, පේ‍්‍රත ලෝක, දිව්‍ය ලෝක, බ්‍රහ්ම ලෝක ගැන සැක සංකා මිස විශ්වාසයක් නැත. මේ නිසා වැඩි දෙනෙකු තුළ ඤාණයක් වශයෙන් භයතු පට්ඨාන ඤාණය වැඩෙන්නේ නැත. කිසියම් විෂයයක් පිළිබඳ දැනීමක් හේතුකව ඇති වන්නේ නැත. ඒ සඳහා දැන ඉගෙන ගෙන, එසේ ඉගෙන ගත් දේ පිළිබඳ සොයා විමසා බැලීමක් අවශ්‍ය ය. එසේ නම් භයතු පට්ඨාන ඤාණය පහළ වීමටත් බුදු දහම අනුව ධර්මතා ගැන දැන ඉගෙන ගෙන, ඒ ගැන විමසා බලා ධර්මය අවබෝධ කර ගැනීම අවශ්‍ය ය. එසේ සත්‍යාවබෝධය ලැබෙන විට සංසාර ගමනේදී ඒ ඒ ඝෝර භව තුළ දී අත්විඳින්නට සිදුවන අප්‍රමාණ වූ භයානක දුක්කම්කටොලු පිළිබඳ ඇතිවන දැකීම නිසා භයතු පට්ඨාන ඤාණය උපදියි.

එයම පුද්ගලයා පාපයෙන් වැළැක්වීමට හේතු වෙයි.

අකුසල්
බුදු දහම සහ බුද්ධාගම

භයතුපට්ඨාන ඤාණය


Annwn (Anuun) Gal mitolojisinde öldükten sonra gidildiğine inanılan Diğer Dünya'dır. Arawn (ya da Arthur hikâyelerine göre Gwyn ap Nudd ) tarafından yönetilmektedir. Mitolojiye göre bu mekan sonsuz mutluluğun, huzurun ve zevkin olduğu bir yerdir. Hristiyan inancındaki Aden Cennet bahçesine benzerdir.

Kral Arthur efsanesi ile ilgili yerler
Kurgusal yerler
Kelt mitolojisi
Ahiret
Ölümden sonra yaşam
Kelt Diğer Dünya'sı

Annwn


Eduardo Artur Sócrates (Goiás, 23 de agosto de 1860 – Rio de Janeiro, 1 de julho de 1944) foi um militar e político brasileiro, comandante geral das forças legalistas que enfrentaram a Revolta Paulista de 1924 na cidade de São Paulo. Como político, foi deputado federal por Goiás nas legislaturas de 1906–1909 e 1909–1912; o memorialista José Vieira considera-o destaque da bancada goiana nesse período. Sua carreira no Exército Brasileiro começou em 1880, na Escola Militar da Praia Vermelha, e durou até 1925, quando foi para a reserva no posto de marechal. Sócrates era engenheiro militar e bacharel em ciências físicas e matemáticas. Fisicamente, já foi descrito como "um homem baixo e gordo, inteiramente careca e que ostentava vastos bigodes brancos".

Em 1924, quando recebeu o encargo da operação em São Paulo, ocupava o posto de general de divisão, comandando a 4.ª Região Militar, em Minas Gerais. Ele foi escolhido pelo presidente Artur Bernardes e o ministro da Guerra Setembrino de Carvalho por sua experiência na Guerra do Contestado, quando, no posto de coronel, serviu diretamente sob Setembrino. Além disso, ele conhecia os rebeldes tenentistas, pois comandou a Escola Militar do Realengo em 1917–1918.

Em 7 de julho de 1924, dois dias após o início da revolta tenentista em São Paulo, o general já tinha seu estado-maior em Barra do Piraí, no vale do Paraíba, fechando o acesso dos revoltosos a Minas Gerais e o Rio de Janeiro. Seu quartel general foi estabelecido em Caçapava, mais tarde transferido a Mogi das Cruzes, com um posto de comando em  Guaiaúna, na Penha, São Paulo. Através das ligações ferroviárias ao Rio de Janeiro e Santos, o governo federal concentrou em São Paulo de 14 a 15 mil homens do Exército, Marinha e forças estaduais, numa superioridade numérica de 5 para 1 sobre os revoltosos do general Isidoro Dias Lopes. Sócrates tinha também a aviação, carros de combate e numerosa artilharia como vantagens. Essas forças formavam cinco brigadas reunidas numa divisão comandada pelo general Sócrates. Além dessa divisão, os legalistas ordenaram mais vários milhares de combatentes para o interior do São Paulo, na retaguarda da revolta.

A condução dessas operações seria mais tarde criticada, do ponto de vista tático, pelo general Abílio de Noronha. A vantagem numérica e material foi mal utilizada, e as brigadas fizeram ofensivas descoordenadas. A repressão à revolta foi também marcada pelo bombardeio indiscriminado de artilharia contra a cidade, causando grande destruição para a população civil e as fábricas. Em seu relatório das operações, o general justificou-se apresentando o bombardeio como a única forma de conquistar as boas posições defensivas dos rebeldes. Em 28 de julho o inimigo retirou-se da cidade e rumou ao interior paulista em composições ferroviárias, levando consigo quase todos os seus combatentes e suprimentos. A retirada, conduzida à noite, só foi descoberta quando já era fato consumado. Assim, a Divisão Sócrates falhou no seu objetivo de fixar a rebelião na capital. Em 2 de agosto o Correio Paulistano, publicação do Partido Republicano Paulista, e assim, do poder constituído que enfrentou os rebeldes, elogiou o general Sócrates como "um grande chefe militar".

Nascidos em 1860
Mortos em 1944
Marechais do Brasil
Deputados federais do Brasil por Goiás
Revolta Paulista de 1924

Eduardo Sócrates


Baron Clanmorris, of Newbrook in the County of Mayo, is a title in the Peerage of Ireland. It was created on 6 August 1800 for John Bingham. He was a descendant of John Bingham of Foxford in County Mayo, whose brother Sir Henry Bingham, 1st Baronet, of Castlebar, was the ancestor of the Earls of Lucan. The first Baron's great-great-great-grandson, the seventh Baron, was a spy and crime novelist (as John Bingham).  the title is held by the latter's son, the eighth Baron, who succeeded in 1988.

The Hon. Edward Bingham, a younger son of the fifth Baron won the Victoria Cross for his actions during the battle of Jutland. The novelist Charlotte Bingham is the daughter of the seventh and the sister of the eighth Baron Clanmorris. A granddaughter of the fourth Baron was Zara Pollock, who married Alexander Hore-Ruthven who, as 1st Baron Gowrie, was Governor-General of Australia 1936–44.

Barons Clanmorris (1800)

John Bingham, 1st Baron Clanmorris (1762–1821)
Charles Barry Bingham, 2nd Baron Clanmorris (1796–1829)
Denis Arthur Bingham, 3rd Baron Clanmorris (1808–1847)
John Charles Robert Bingham, 4th Baron Clanmorris (1826–1876)
John George Barry Bingham, 5th Baron Clanmorris (1852–1916)
Arthur Maurice Robert Bingham, 6th Baron Clanmorris (1879–1960)
John Michael Ward Bingham, 7th Baron Clanmorris (1908–1988)
Simon John Ward Bingham, 8th Baron Clanmorris (born 1937)

The heir presumptive and sole heir to the peerage is the present holder's second cousin Robert Derek de Burgh Bingham (born 1942).

See also
Earl of Lucan

Notes

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Baronies in the Peerage of Ireland
Noble titles created in 1800

Baron Clanmorris


An Restio tenuispicatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hans Peter Linder ngan C.R.Hardy. An Restio tenuispicatus in nahilalakip ha genus nga Restio, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Restio

Restio tenuispicatus


Pinter veya sepet, balık ve diğer su ürünlerinin avlanmasında veya yakalanmasında kullanılan kasnak ve ağlardan yapılmış tuzaklardır. Pinterler genelde nehir, dere, sazlık, göl ve drenaj kanallarında kullanılır.

Çeşitleri

1. Silindirik pinterleri
3'ten fazla kasnak (demir veya ağır başka bir madde) üzerine baskı plastik ya da sentetik ip ile yapılmış ağın geçirilmesiyle yapılan konik yapıda av aracıdır.Yol ağını takip ederek içeriye giren balık (Balıklar akıntıya karşı yüzerler; bu suyun kaynağına gitme güdüsünden kaynaklanır.) geri dönmeye çalıştığında her kasnağın ağzında bulunan iç ağlar yüzünden bunu başaramaz. Yılanbalığı için daha küçük gözlüleri kullanılır. İç kısımdaki ağa fan adı verilir.

2. Kutu pinter
Dikdörtgen, kapaklı ve küçük gözenekli örgü telden yapılır. Bu tipi genelde piknik amaçlı kullanılır.

Silindirik pinterlerin yanlara doğru açılan kolları sayesinde orta büyüklükteki bir drenaj kanalı rahatlıkla kapatılabilir.

Gelişimini tamamlamamış balıklar ile kaplumbağaların zarar görmemesi için pinterler her 4saatte bir kontrol edilmelidir.

Deniz ürünleri
Aletler

Pinter


Uskhal Khan (Mongolian: Усхал; Mongolian script: ; ), also called the Last Lord of Northern Yuan () or by his era name the Tianyuan Emperor (), born Tögüs Temür (; 7 March 1342 – 18 November 1388), was an emperor of the Northern Yuan dynasty, reigning from 1378 to 1388. He was the last powerful khagan of the Mongols until Dayan Khan.

Tögüs Temür was the younger brother of Biligtü Khan (Emperor Zhaozong) and son of Toghon Temür (Emperor Huizong), the last Yuan emperor. Before ascending to the Northern Yuan throne, he held the noble title of Prince of Yi (益王). He succeeded to the throne with the title of Uskhal Khan after Biligtü Khan died in 1378. During the funeral of the late emperor, the Ming court sent an embassy to participate in it and released the Northern Yuan prince, Maidarbal, who had been captured at the battle of Yingchang in 1378.

Uskhal Khan Tögüs Temür mobilized troops near Yingchang and Karakorum. He continued to press the Ming dynasty from the north, cooperating with Naghachu of the Jalayir in Manchuria. The Ming launched a massive attack on the Northern Yuan in return in 1380, sacking Karakorum.

The Ming army crushed the Northern Yuan garrison under Iliyasan in northern China in June 1380. Uskhal Khan's commanders, Öljei-Buqa and Nair-Buqa, invaded Lulun city, killing the Ming officer Liu Guang in the same year. The Ming dispatched a large army against the Northern Yuan the next year.

The Hongwu Emperor of the Ming dynasty decided to exterminate Naghachu's force in Manchuria in 1387 and two sides suffered heavier losses at a battle near Changchung city. Tögüs Temür suddenly faced a predicament in 1387 when Naghachu surrendered to the Ming due to a devastating famine. The Ming now turned their attention to the Uskhal Khan Tögüs Temür who lived in Yingchang. In 1388, he was raided by the Ming on the Buir Lake. In his escape to Karakorum, he was suddenly attacked and defeated on the Tuul River by Yesüder, a descendant of Ariq Böke, who allied with the Oirats. Yesüder's general killed the king and his son. Uskhal Khan had intended to flee westwards to join his commander Markhas. This event marked the decline of the Kublaid power and the rise of the Oirats on the Mongolian Plateau.

See also
 List of khans of the Northern Yuan dynasty

References

1342 births
1388 deaths
Yuan dynasty emperors
Northern Yuan khans
14th-century Mongol khans
14th-century Chinese monarchs

Uskhal Khan Tögüs Temür


An Eulophia welwitschii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robert Allen Rolfe. An Eulophia welwitschii in nahilalakip ha genus nga Eulophia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eulophia

Eulophia welwitschii


Saint-Gervais ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Vendée in der Region Pays de la Loire; sie gehört zum Arrondissement Les Sables-d'Olonne und zum Kanton Saint-Jean-de-Monts.

Nachbargemeinden von Bayern sind Bouin, Beauvoir-sur-Mer, Bois-de-Céné, Châteauneuf, Sallertaine und Saint-Urbain.

Bevölkerungsentwicklung

Literatur
 Le Patrimoine des Communes de la Vendée. Flohic Editions, Band 1, Paris 2001, ISBN 2-84234-118-X, S. 48–52.

Weblinks

Ort in Pays de la Loire

Saint-Gervais (Vendée)


Bíliðngreinar eru greinar sem snúa að atvinnu í kringum farartæki. Greinarnir eru þrjár og eru bifvélavirkjun, bílamálun og bifreiðasmíði.

Nám í bíliðngreinum
Á Íslandi er boðið uppá nám í öllum þremur greinum. Í Verkmenntaskólanum á Akureyri er hægt að stunda nám við bifvélavirkjun en í Borgarholtsskóli er hægt að stunda nám í bifvélavirkjun, bílamálun og bifreiðasmíði.
Til að ljúka námi þarf að klára burtfarapróf frá skólanum og klára vinnustaðanám á starfræktu verkstæði (Stundum kallað nemasamningur). Þegar það er bæði lokið þarf að taka sveinspróf hjá fræðslusetrinu Iðan.

Bifvélavirkjun

Bifvélavirkjar starfa við viðgerðir og reglulegt viðhald á bílum og öðrum farartækjum. Stundum sérhæfa bifvélavirkjar sig í viðgerðum á hreyflum, gírkössum, rafbúnaði og tvinnbílum svo eitthvað sé nefnt.

Bílamálun

Bílamálarar undirbúa fleti bifreiðar með því að pússa, gera við smábeyglur og sprauta nokkrum umferðum af málningarefni yfir þær, bæði til að vernda yfirbyggingu bíla og bæta útlit þeirra.

Bifreiðasmíði
Bifreiðasmiðir starfa við réttingar, smíðar og breytingar á yfirbyggingu og burðarvirkjum bifreiða.

Heimildir

Nám
Iðngreinar

Bíliðngreinar


Nåletræer er en dansk kortfilm fra 2007 instrueret af Stefano González og efter manuskript af Line Langebek Knudsen og Stefano González.

Handling
Nåletræer handler om chilenske Pablo, som skal arbejde på et torturcenter. Her møder han Linda for første gang. De er alene på centeret og den fine sympati, der opstår mellem dem, udvikler sig hurtigt til skæbnesvanger tiltrækning. De er begge amatører i utroskabens spil, men det ender med elskov og alting bliver aldrig det samme.

Medvirkende

 Rafael Edholm, Pablo
 Beate Bille, Linda
 Sara Indrio Jensen, Monica
 Jakob Cedergren, Michael

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2007

Nåletræer (film)


Balkanhlynur (fræðiheiti: Acer hyrcanum) er hlyntegund sem er með útbreiðslu í suðaustur Evrópu og vesturhluta Asíu. Hann verður um 15m hár.

Tilvísanir

Henriette Kress, Henriette's Herbarl Homepage: Acer hyrcanum — er með myndir af undirtegundunum.

Hlynir

Balkanhlynur


Kadife balığı (Tinca tinca), Yeşil sazan olarak da bilinir, sazangiller (Cyprinidae) familyasından fazla hareket etmeyen yavaş akan suların dıp kısımlarında yaşayan bir balık türü.

Bütün Avrupa'da ve Asya'nın orta derece iklimli kesimlerinde bulunur. Türkiye'nin kuzeyinde, yani batı ve doğu karadeniz bölgelerinin tatlı sularında,iç anadoludaki baraj ve göllerde,özellikle eskişehir çatıören barajında bol miktarda bulunmaktadır.

Kadife balığının doğal rengi yeşil-zeytin rengidir, ama insanlarca yetiştirilmiş olan altın renkli türü "altın kadife balığı" sadece suni göllerde bulunur. Dış özelliklerinden en çok dikkati çeken kalın kuyruğudur. Kalın derisi bir sürü çok küçük pullar ve salya ile kaplıdır. Görünüşünden ve ele çok yumuşak geldiğinden dolayı türkçede "Kadife" diye adlandırılmıştır. Ağzını aynı diğer sazangiller gibi dışarıya doğru uzatabilir ve dudaklarından iki kısa bıyık sarkar.

Kadife balıkları ortalama 20 ila 30 santim büyüklüğünde olurlar. En büyük rastlanmış ve kanıtlanmış ölcüleri 70 santim uzunluk ve 10 kilo ağırlıktır.

Kadife balıkları uzun bir süre için oksijen kıtlığı içinde yaşayabilirler.(iç organları temizlendikten sonra bile canlılık emareleri gösterebilir). Zaten sadece bu kabiliyetlerinden dolayı onları çok küçük göllerde bile bulmak mümkündür.

Çiftleşip yumurtlama zamanları nisan ile haziran arasıdır. O zaman 300.000 yapışkan yumurtalarını su bitkileri üzerine bırakırlar.

Suyun içindeki mikroskopik hayvanlardan beslenirler (Plankton), ama bazen sülük ya da yosun da yerler.

Pek fazla bilinmemesine rağmen kadife balığının en önemli özelliğinden birisi de derisindeki sümüksü sıvıdan ileri gelmektedir. Bu sümüksü sıvının sağlatıcı ve şifa verici olduğu bilinmektedir. Bu nedenle balığın diğer bir adı da "doktor balığı"dır. Sulardaki diğer yaralı ve hasta balıkların, kadife balığının dış yüzeyindeki sıvıya sürtünerek kendilerini iyileştirdikleri bilinmektedir. Ayrıca bu sıvının insanlarda sarılık, yüksek ateş, baş ve diş ağrısına iyi geldiği de bilindiğinden ötürü, balığın, kimi zaman "mucize tabip" diye adlandırıldığına da tanık olunmaktadır. Bu nedenle Marmara Bölgesi, Sakarya, Mollaköy Göletleri civarındaki yerel balık avcıları, balığın derisini yüzmenin yanlış olduğunu düşünerek incir yaprağının tırtıklı yüzeyi veya bir fırça yardımıyla temizleyerek derisiyle birlikte tüketmektedirler.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kadife balığı

Asgari endişe altındaki hayvanlar
Sazangiller
Türkiye'deki balıklar
Türkiye endemik balıkları
Tatlı su balıkları
Amatör balıkçılık
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Kadife balığı


Eric Thompson (4. november 1919 – 22. august 2015) var en britisk racerkører, bogforhandler og forsikringsmægler. Han deltog i motorsports billøb mellem 1949 og 1955, han havde hans største succes da han i 1951 blev nr. 3 i 24 Timers Le Mans og tog i 1952 del i British Grand Prix.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Eric Thompson in the 24h of Le Mans

Motorsportsfolk
Sportsfolk fra Storbritannien

Eric Thompson (racerkører)


Mame é um filme de comédia estadunidense de 1974 dirigido por Gene Saks e baseado no musical de mesmo nome de 1966 e no romance Auntie Mame de Patrick Dennis. É estrelado por Lucille Ball em seu último papel no cinema.

Elenco
Lucille Ball como "Auntie Mame" Dennis Burnside
Beatrice Arthur como Vera Charles
Robert Preston como Beauregard Jackson Pickett Burnside
Bruce Davison como Patrick Dennis
Kirby Furlong como Patrick Dennis jovem
Jane Connell como Agnes Gooch
Joyce Van Patten como Sally Cato
Lucille Benson como Mãe Burnside
George Chiang como Ito
Doria Cook-Nelson como Gloria Upson
Don Porter como Sr. Upson
Audrey Christie como Sra. Upson
John McGiver como Sr. Babcock
Bobbi Jordan como Pegeen
Patrick Labyorteaux como Peter
Ruth McDevitt como Cousin Fan
Burt Mustin como Uncle Jeff

Filmagens
As filmagens, programadas para começar no início de 1972, foram adiadas quando Ball quebrou a perna em um acidente de esqui. Devido ao atraso, o diretor original George Cukor foi forçado a se retirar do projeto. A atribuição foi para Gene Saks, que havia dirigido a produção da Broadway no qual o filme é baseado.

Recepção
No Rotten Tomatoes, o filme detém um índice de 33% de aprovação, com base em nove críticas, com uma nota média de 3,90 de 10.

Ligações externas

Filmes dos Estados Unidos de 1974
Filmes ambientados em Nova Iorque
Filmes ambientados na década de 1920
Filmes ambientados na década de 1930
Filmes dirigidos por Gene Saks
Filmes ambientados em Connecticut
Filmes baseados em musicais
Filmes ambientados na Geórgia (Estados Unidos)
Filmes da Warner Bros.
Filmes gravados em Los Angeles

Mame (filme)


Aleksandar Žiljak () este un scriitor croat de literatură științifico-fantastică (steampunk, cyberpunk) și de literatură fantastică, precum și ilustrator. A câștigat cinci premii croate SFERA. În 2006, împreună cu Tomislav Sakic a editat Ad Astra, o antologie de  povestiri SF croate din perioada 1976-2006, considerată cea mai bună și completă antologie de știinifico-fantastic din Croația. Este co-editor al revistei literare croate SF Ubiq, pe care o editează bi-anual împreună cu Tomislav Sakic. Žiljak este membru al Asociației Artiștilor Independenți din Croația (în , HZSU).

Biografie
În 1990 a absolvit Facultatea de Electrotehnică a Universității din Zagreb când a obținut masteratul în Informatică. După absolvire, a lucrat ca profesor de liceu, iar din 1997 a fost un artist independent (ilustrator care publica în revista Sirius). A debutat cu povestiri de groază. Din 1991, a scris și publicat câteva povestiri  și romane fantastice, dintre care Slijepe ptice (Păsări oarbe), Prvi let (Primul zbor) și Hladni dodir vatre (Atingerea rece a focului) au primit premiul SFERA, precum și două scenarii de film.

Žiljak este câștigătorul a cinci premii SFERA, trei pentru cea mai bună povestire și două pentru cea mai bună ilustrație. Povestirea sa "O seară în cafeneaua orașului, cu Lidia în minte" (An Evening In The City Coffeehouse, With Lydia On My Mind) a fost inclusă în The Apex Book of World SF (2009).

Lucrări scrise
 Vecer u Gradskoj, s Lidijom u mislima (povestire, 1999)
 Slijepe ptice (Păsări oarbe), Editor Darko Macan, editura Mentor, Biblioteka Sfera 2003
 Slijepe ptice, povestire, republicată în AD ASTRA, antologija hrvatske znanstvenofantastične novele 1976, 2006
 Djeca Sunca, povestire
 Kasja, povestire
 Ultramarin!, nuvelă
 Oči od opala, nuvelă
 Na kraju, eseu
În 2003 a publicat o carte de popularizare a științei cu ilustrații, Criptozoologia, sub pseudonimul  Karl S. McEwan.
 What Colour Is the Wind (2004)
 Footprints on the Beach (2011)
 The Dead (2012)
 Argosy (2013)
 Partizanka (2019)
 Aleta iz nedjelje (tradusă în engleză ca Aleta from Sunday, 2017)
 Dni Orgonu (tradusă în engleză ca Days of Orgone, 2013)
 Rumiko (2012)

Note

Legături externe
 Aleksandar Žiljak la isfdb.org

Vezi și
 Științifico-fantasticul în Croația
 Listă de scriitori croați
 Listă de autori de literatură științifico-fantastică
 Listă de autori de povestiri

Nașteri în 1963
Scriitori croați
Scriitori de literatură științifico-fantasticăScriitori de literatură fantastică
Scriitori de popularizare a științei

Aleksandar Žiljak


In European politics, the term Euroregion usually refers to a transnational co-operation structure between two (or more) contiguous territories located in different European countries. Euroregions represent a specific type of cross-border region.

Scope
Euroregions usually do not correspond to any legislative or governmental institution and do not have direct political power. Their work is limited to the competencies of the local and regional authorities which constitute them. They are usually arranged to promote common interests across the border and to cooperate for the common good of the border populations.

Criteria
The Association of European Border Regions sets the following criteria for the identification of Euroregions:

 an association of local and regional authorities on either side of the national border, sometimes with a parliamentary assembly
 a transfrontier association with a permanent secretariat and a technical and administrative team with own resources
 of private law nature, based on non-profit-making associations or foundations on either side of the border in accordance with the respective national law in force
 of public law nature, based on inter-state agreements, dealing among other things, with the participation of territorial authorities

It is difficult to associate one legal framework with the term "Euroregion", as they operate across country borders and vary widely in their particular forms.

Naming conventions
The naming convention for Euroregions is as varied as the forms of the regions themselves. The most common local names for a Euroregion include euregio, euregion, euroregion, eurorégion, euroregión, euroregione, euro-região, , europaregion, euroregiune, grande région,  (), regio, conseil, or council.

List of Euroregions
The cooperating regions usually have different (local) names in each participating country. The regions are listed in alphabetical order of the corresponding English names. Listed are also the particular participating countries and the year the euroregion was founded.

See also
Eurodistrict
European Grouping for Territorial Cooperation
British–Irish Council
North/South Ministerial Council

References

External links
 Council of Europe: euroregions
 Euroregion "Dnipro"

Regional policies of the European Union
Cross-border regions

Euroregion


An Dianella rara in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Dianella rara in nahilalakip ha genus nga Dianella, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dianella

Dianella rara


Den tapre Skrædder er en dansk stumfilm fra 1920, der er instrueret af Lau Lauritzen Sr. efter manuskript af Valdemar Hansen.

Handling

Eksterne henvisninger

Film instrueret af Lau Lauritzen Sr.
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1920

Den tapre Skrædder


මහාචාර්ය එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍ර (1914 ජුනි 3 – 1996 අගෝස්තු 16) ශ්‍රී ලාංකික නාට්‍ය රචකයෙක්, නවකතාකරුවෙක්, කවියෙක්, සාහිත්‍ය විචාරකයෙක්, නිබන්ධකයෙක් සහ සමාජවිවේචකයෙක් ද වන්නේය. ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රමුඛ නාට්‍ය රචකයෙක් ලෙස සලකනු ලබන ඔහු අවුරුදු ගණනාවක්ම පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යා‍ලයේ ජේෂ්ඨ කථිකාචාර්යවරයෙක් ලෙස ද ප්‍රංශයේ ශ්‍රී ලංකා තානාපතිවර‍යා ලෙස ද (1974 – 1977) සේවය කළේය. ඔහුගේ ප්‍රථම නාට්‍යය මනමේ  නාටකයයි. මෙය නාඩගම් හෝ ජන නාට්‍ය සම්ප්‍රදායේ සිට නවීන වේදිකා නාට්‍ය ආකෘතිය වෙත මාරු වීම පෙන්නුම් කරන ප්‍රථම සැබෑ සිංහල නාට්‍ය ලෙස සලකනු ලැබේ. ඔහුගේ බොහෝ නාට්‍ය, බෞද්ධ ජාතක කතා හෝ සිංහල ජනශ්‍රැත මුල් කරගෙන නිර්මාණය වූ ඒවාය. මෙය ඔහුගේ නිර්මාණවලට ක්ෂණික හා කල් පවතින ජනප්‍රියත්වයක් ලබා දුනි.

මුල් කාලීන අධ්‍යාපනය
එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍ර 1914 ජුනි 3 වැනිදා උපත ලැබීය. ඔහුගේ මූලික අධ්‍යාපනය ගාල්ලේ රිච්මන්ඩ් විද්‍යාලයෙන් ද, පානදුර ශාන්ත ජෝන් විද්‍යාලයෙන් ද, ගල්කිස්සේ ශාන්ත තොමස් විද්‍යාලයෙන් හා ගාල්ලේ ශාන්ත ඇලෝසියස් යන විද්‍යාලවලින් සම්පූර්ණ කළේය. ඔහු කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ සිංහල, සංස්කෘත හා පාලි විෂයයන් හැදෑරූ අතර 1936 වර්ෂයේ ගෞරව සම්මාන සහිතව සිය උපාධිය ලබා ගත්තේය.ඔහුවැල්ලවත්තේ ශාන්ත පීතර විද්‍යාලයේ ගුරුවරයෙකු ලෙස රැකියාව ආරම්භ කළේය. ඉන්පසුව ඔහු ලේක් හවුස් ප්‍රකාශන ආයතනයේ පරිපාලන තනතුරට සම්බන්ධ විය. 1939 වර්ෂයේ දී ඔහු අයිලීන් බෙලන් සමඟ විවාහ විය. ඉන්පසුව ඔහු ඉන්දියානු දර්ශනය හා සංගීතය හැදෑරීමට ශාන්ති නිකේතනය කරා ගියේය. ඔහු 1940 දී නැවත ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණ ගල්කිස්සේ ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයේ නැවත ඉගැන්වීම ආරම්භ කළේය. ඔහු සිංහල ශබ්ද කෝෂයේ උප සංස්කාරකවරයෙකු ලෙස කටයුතු කරන අතර තුර 1942 සිට 1944 දක්වා ලන්ඩන් විශ්ව විද්‍යාලයේ බාහිර ශිෂ්‍යයකු ලෙස ඉන්දියානු දර්ශනය පිළිබඳ ශාස්ත්‍රපති උපාධිය හැදෑරුවේය. ඔහු නැවත කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයට පැමිණ එහි පාලි කථිකාචාර්යවරයෙකු ලෙස 1947 සිට 1949 දක්වා සේවය කළේය. ඔහු 1949 වර්ෂයේ දී බටහිර දර්ශනය පිළිබඳ පශ්චාත් උපාධියක් හැදෑරීමට ලන්ඩන් විශ්ව විද්‍යාලයට ප්‍රවේශය ලබා ගත්තේය

සරච්චන්ද්රයන්ගේ නාට්‍ය(sarathchandra's drama)

සරච්චන්ද්‍ර 1956 වර්ෂයේ දී සිය ප්‍රථම නාට්‍යය වන මනමේ නිෂ්පාදනය කළේය. එය විශේෂයෙන්ම සාම්ප්‍රදායික නාඩගම් නාට්‍ය කලාවේ ආභාසය සහිතව නිර්මාණය වීම පිළිබඳව පැසසුමට ලක් කෙරේ. ඔහු නාට්‍ය රචකයෙකු වශයෙන් දිගටම කටයුතු කළ අතර ඔහු විසින් නිෂ්පාදනය කෙරුණු සිංහබාහු (1961) නාට්‍ය ඔහුගේ හොදම නිර්මාණය ලෙස පුළුල්ව සලකා බැලීමට ද ලක්විය.

ත්‍යාග සහ ගරු බුහුමන්
1982 වර්ෂයේ දී යාපනය විශ්ව විද්‍යාලය හා පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලය සරච්චන්ද්‍රට සාහිත්‍යය පිළිබඳ ආචාර්ය උපාධිය ප්‍රදානය කරන ලදී. එසේම එම වර්ෂයේදී පේරාදෙනිය සරසවිය විසින් ඔහුට ගෞරව සහිතව විශ්‍රාමලත් මහාචාර්යයවරයෙකුගේ තත්වය ලබා දෙනු ලැබිණි. 1983 වර්ෂයේ දී දකුණු ඉන්දීය කේරළ රාජ්‍යය විසින් ඔහුට කුමාරන් ආසියානු ලෝක ත්‍යාගය ප්‍රදානය කරන ලදී. 1988 වර්ෂයේ දී ඔහු සාහිත්‍යය සඳහා රාමන් මැග්සේසේ ත්‍යාගය දිනා ගත්තේය.

වේදිකා නාට්‍ය

ගුවන්විදුලි  නාට්‍යය
	මුදලාලිගේ පෙරළිය 1943
	කපුවා කපෝති 1945
	හැංගි හොරා 1949
	බහින කලාව 1951
	වලහා, මඟුල් ප්‍රස්තාව සහ මැනේජර් 1951
	පබාවතී 1952
	වෙද හටන 1953
	රත්තරන් ගුවන් විදුලි නාටකය 1954
	මනමේ 1956
	කදා වළලු  1958
	එලොව ගිහින් මෙලොව ආවා 1959
	හස්ති කාන්ත මන්තරේ - 1960
	වෙල්ල වැහුම් - 1960
	ඒකට මට හිනා හිනා - 1961
        සිංහබාහු - 1961
        පේමතෝ ජායතී සෝ කෝ - 1969

නවකතා
	මළගිය ඇත්තෝ (1959)
	වල්මත් වී හසරක් නුදුටිමි(1962)
	මළවුන්ගේ අවුරුදු දා (1965)
	ලොකු පුතා නොහොත් බන්දුල‍ගේ පුරාවෘත්තය
	හෙට එච්චර කලුවර නෑ (1975)
	විලාසිනී‍යකගේ ප්‍රේමය (1988)
	ඇඳිරිනීතිය සහ පුරහඳ (1978)
	පාත්තරය සමඟ (1986)
	දොළ මත පෙණ කැටි (1987)

කෙටි කතා
	කාලයාගේ ඇවෑමෙන් (1969)
	මායං රූපය (1974)
	රූප සුන්දරී (1984)
	මිඩිය, ගෘහණිය හා උපාසිකාව (1993)
	රැජිණක් සහ ගණිකාවක් පිළිබඳ (1970)
	මිතුරෙකුගේ මරණය (1981)

ගවේෂණ, සාහිත්‍යය
	සාහිත්‍ය විද්‍යාව (1949)
	සිංහල නවකතා ඉතිහාසය හා විචාරය (1951)
	කල්පනා ලෝකය (1958)
	නාට්‍ය ගවේෂණ (1967)
	සිංහල ගැමි නාටකය (1968)
	වෙස් මුහුණ ද සැබෑ මුහුණ ද? (1971)
	නූතන සිංහල ප්‍රබන්ධ (1943)
	සිංහල නවකතාව (1950)
	ශ්‍රී ලංකාවේ ගැමි නාට්‍ය (1952)
	සංජානනය පිළිබඳ බෞද්ධ මනෝ විද්‍යාව (1958)

එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍ර


Agrilus abrasus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti & Brûlé, 2011.

Referências

abrasus
Coleópteros descritos em 2011

Agrilus abrasus


Maude Spector ( - ) est une responsable de casting britannique.

Elle est connue pour avoir dénicher les acteurs de nombreuses productions des années 1950 à 1970 dont Le Cid (1961), Laurence d'Arabie (1962), La Chute de l'Empire romain (1964) ou La Bataille d'Angleterre (1969).

Biographie

Maude Spector est née le  à Shepherd's Bush un quartier à l'ouest de Londres. Son père meurt alors qu'elle est encore jeune et sa mère, qui tient une petite boutique de vêtements doit s'occuper de ses six enfants. Maude postule et obtient un poste de secrétaire aux Denham Film Studios tout proche. Elle devient la secrétaire particulière de Leslie Howard et lorsqu'il meurt en 1943 dans un avion abattu par les allemands, sa sœur Irene Howard la prend sous son aile. Au studio, Irene prend la fonction de directrice de casting et Maude devient son assistante.

A la fin des années 1940, la production aux Denham Film Studios s'arrête et déménage en partie aux studios de Shepperton. Le dernier film tourné au sein de ce studio est Robin des Bois et ses joyeux compagnons (1952), produit pour Walt Disney British Films Ltd. A la fermeture des studios Denhams, Maude Spector fonde son propre bureau de casting aidée par Walt Disney dans le quartier de Mayfair.

Elle découvre de nombreux acteurs pour des productions Disney dont Robert Newton pour L'Île au trésor (1950) ou Sean Connery qu'elle auditionne pour Le Troisième Homme sur la montagne (1959). Connery est engagé sur le film Darby O'Gill et les Farfadets (1959) qui le révèle. Maude indique qu'elle n'est pas celle qui a découvert Dick Van Dyke pour Mary Poppins (1964) même si elle participe au choix du casting. Elle obtient la confiance de plusieurs réalisateurs comme Carol Reed, Franco Zeffirelli ou David Lean. Elle aide des acteurs à se lancer comme Elizabeth Taylor, Peter O'Toole, Albert Finney ou Liam Neeson.

Elle participe aussi au casting des films de Roman Polanski dont Rosemary's Baby (1968) et Macbeth (1971) ou des James Bond. Son travail se fait des deux côtes de l'Atlantique.
Dans les années 1970, la télévision lui permet détendre son activité dont des téléfilms de Walt Disney Television.

Elle décède en 1995 à l'âge de 79 ans.

Filmographie

 1950 : L'ile au trésor (non crédité)
 1951 : Scrooge de Brian Desmond Hurst
 1951 : Green Grow the Rushes
 1952 : Robin des Bois et ses joyeux compagnons (non crédité)
 1952 : Mother Riley Meets the Vampire
 1952 : Les Papiers posthumes du Pickwick Club
 1953 : Grand National Night
 1953 : Trois Adam au paradis
 1954 : Le Démon de la danse
 1954 : Svengali
 1956 : Child in the House
 1956 : It's a Wonderful World
 1957 : En Avant Amiral!
 1958 : Tread Softly Stranger
 1958 : La Chatte sur un toit brûlant (non crédité)
 1959 : Les Seins de glace
 1960 : Le Cabotin (non crédité)
 1960 :
 1961 : Bobby des Greyfriars
 1962 : Le Prince et le Pauvre (téléfilm)
 1962 : La Solitude du coureur de fond (non crédité)
 1962 : Les Enfants du capitaine Grant
 1962 : Lawrence d'Arabie
 1962-1974 : Le Monde merveilleux de Disney (17 épisodes)
 1963 : Les 55 Jours de Pékin
 1963 : Le Justicier aux deux visages
 1964 : La Chute de l'Empire romain
 1964 : Le Plus Grand Cirque du monde (non crédité)
 1964 : La Baie aux émeraudes
 1965 : Les Héros de Télémark
 1966 : Promise Her Anything
 1966 : Cul-de-sac
 1966 : Le Prince Donegal
 1966 : Un micro dans le nez
 1966 : Une femme sur les bras (casting)
 1967 : La Nuit des généraux
 1967 : Casino Royale
 1967 : Le Cercle de sang
 1967 : Fantasmes
 1968 : Maldonne pour un espion
 1968 : Duffy, le renard de Tanger
 1968 : La Grande Catherine
 1968 : Avant que vienne l'hiver
 1969 : Crooks and Coronets
 1969 : Guns in the Heather
 1969 : L'Escalier
 1969 : La Bataille d'Angleterre
 1970 : Country Dance
 1970 : Par un lien de boutons d'or
 1970 : La Vierge et le Gitan
 1970 : Cromwell
 1970 : L'Abominable Homme des cavernes
 1970 : Puppet on a Chain
 1970 : Face aux nazis
 1970 : L'Évasion du capitaine Schlütter
 1971 : Hændeligt uheld
 1971 : La Vallée perdue
 1971 : Les Brutes dans la ville
 1971 : Nicolas et Alexandra
 1972 : Dieu et mon droit
 1972 : Jeanne, papesse du diable
 1972 : L'Homme de la Manche
 1973 : Diamonds on Wheels (téléfilm)
 1973 : Take Me High
 1973 : Le Voyage fantastique de Sinbad
 1974 : Luther
 1974 : Les 'S' Pions (non crédité)
 1974 : Le Passager
 1974 : L'Homme au pistolet d'or
 1975 : Objectif Lotus
 1976 : L'Oiseau bleu
 1976 : The Bawdy Adventures of Tom Jones
 1976 : Le Tigre du ciel
 1976 : La Malédiction (casting)
 1976 : Le Message
 1976 : Les Petits Voleurs de chevaux
 1977 : Sinbad et l'Œil du tigre (casting)
 1977 : Le Prince et le Pauvre
 1977 : L'Espion qui m'aimait
 1977 : Il était une fois la Légion (casting: London)
 1977 : Valentino
 1977 : La Course au trésor
 1978 : Le Grand Sommeil
 1979 : Ashanti
 1979 : The London Connection
 1979 : Un cosmonaute chez le roi Arthur
 1979 : Le Casse de Berkeley Square
 1980 : Les Yeux de la forêt
 1980 : Shogun (5 épisodes)
 1980 : Le Lion du désert
 1981 : La Malédiction finale (casting)
 1981 : Rien que pour vos yeux
 1981 : Venin
 1981 : The Island of Adventure
 1983 : La Taupe
 1983 : Sahara
 1984 : L'Épée du vaillant
 1985 : L'Espace d'une vie (3 épisodes)
 1985 : La Partie de chasse
 1985 : La Chute de Mussolini (TV Mini Series)
 1985 : Lifeforce
 1986 : Pirates
 1986 : Le Dénonciateur
 1990 : Destroying Angel

Références

Liens

Naissance en juillet 1916
Décès en octobre 1995
Décès dans le Hertfordshire
Naissance à Londres
Décès à 79 ans

Maude Spector


دايوو ك3 مدفع رشاش خفيف، كانت السّلاح الناري الأصلي الثالث طوّر في كوريا الجنوبية، بعد ك1أ وك2.

المستخدمون

المراجع

وصلات خارجية

 K1 through K7 images
 K3 image at Modern Firearms

عتاد عسكري استحدث في عقد 1990
مدافع رشاشة خفيفة

دايوو ك3


Die Route nationale 759, kurz N 759 oder RN 759, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen einer Kreuzung mit der Nationalstraße 751 südwestlich von Chinon und Mauléon verlief. Ihre Länge betrug 88 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 759 auf WikiSara (französisch)

759
Straße in Nouvelle-Aquitaine
Straße in Centre-Val de Loire

Route nationale 759


Osteoz: iltihaplı olmayan, distrofi cinsinden kemik hastalığıdır. Osteozların birçoğu iç salgı bezlerinin iyi çalışmamasından ileri gelir: biri paratiroit adenomu sonucunda oluşan paratiroit osteozu;  hipertirodiye bağlı olan ve kemik ağırları yapan tiriot osteozu. Diğer osteozlar ur ya da distrofi kökenlidir.

Kas iskelet hastalıkları

Osteoz


Zombo.com este un website single-serving (website cu o singură pagină concentrată pe un singur subiect) care a fost creata in 1998, când animația Flash a fost o tehnologie nouă. A fost original o glumă de student făcută de Centrul Universitații George Wahington pentru Dezvoltarea Profesională, site-ul parodiază paginile web introductive  care rulează in timp ce restul conținutului site-ului se încarcă. Zombo a luat conceptul la o extremitate umoristică, consistând dintr-o pagina introductivă lungă, care duce către un mesaj care spune, ,,Înscrie-te la NewZLetter''; (engleză: "Sign Up For The NewZLetter"), Z-ul fiind roșu.

Website-ul a rămas neschimbat de la lansarea sa publica in 1999.

Conținutul
Zombo.com consistă dintr-o pagină "goală", un titlu colorat, si o animație Flash reprezantând 7 discuri colorate pulsând, facându-le să pară de parca s-ar învârti. Site-ul conține, de asemenea, un clip audio, în care un om urează bine venit vizitatorului la "Zombocom", repetându-se pe termen nelimitat.

După un timp, opțiunea pentru a te înregistra la "newZletter" apare. Asta e continuarea glumei, fiind, de fapt, un link catre http://www.zombo.com/join1.htm care îi spune cititorului ca aceasta opțiune nu este încă valabilă. Acest text (newZletter) este un mesaj ca și unul de mulțumire scris pentru stârnirea umorului, conceput în același fel ca și mesajul "ThankZ for your patience."

Markup-ul HTML al site-ului conține, de asemena, comentariul "Please Visit http://www.15footstick.com our other website. ThankZ" care duce către un website de parodie vechi.

Popularitatea
Producatorul de jocuri video, Bill Roper, si artistul, Dave Rowntree, fiecare au listat Zombo ca website-ul lor favorit; Rowntree explica "cred ca [zombo.com] parafrazează netul. Iți promite lumea, dar furnizează un pic de animație cu o cloană sonoră neplacută!" Animatorul de web, Joel Veitch a ales Zombo.com ca cel mai inutil website, deoarece "nu face nimic, exeptând să-ți spună cât de minunat e." Ian McClelland, fiind recent director general al Guardian Australia, dar în același timp, Producător Senior pentru Cartoon Network, a menționat, de asemena, Zombo.com ca fiind cel mai inutil website în aceași coloană acum 2 ani "Complet inutil, absolut genial". Mark Sullivan de la PC World a listat Zombo între site-urile cele mai nefolositoare de pe internet, încheind cu "Păi, de fapt, nimic nu se întâmplă la zombo.com." Samela Harris de la The Advertiser numește Zombo.com ca "cel mai primitor website de pe internet" si Daryl Lim de la Digital Life numește Zombo.com ca "extremul irositor de timp". O listare in The Australian spune, "Zombo.com are doar o singură glumă, dar e una bună."

4 septembrie 2013, Matthew Inman, creatorul webcomicului "The Oatmeal", a listat Zombo.com ca site-ul lui favorit ]intr-un interview cu Runner's World.

3 may, 2016, Jesse Thorn a făcut Zombo.com să fie outshot-ul lui.

Legături externe
 https://html5zombo.com (HTML5 variație a Zombo.com-ului)

Site-uri web

Zombo.com


Michael D. Guiry (Michael Dominic Richard Guiry, né en 1949) est un botaniste et phycologue irlandais.

Il est l'auteur de la base de données phycologiques AlgaeBase.

Publications
  Guiry M.D. & Womersley H.B.S., 1993. Capreolia implexa gen. et sp. nov. in Australia and New Zealand (Gelidiales, Rhodophyta); an intertidal red alga with an unusual life history. Phycologia 32: 266–277.
  Hommersand M.H., Guiry M.D., Fredericq S. & Leister G.L., 1993. New perspectives in the taxonomy of the Gigartinaceae (Gigartinales, Rhodophyta). Proceedings of the International Seaweed Symposium 14: 105–120, 41 figs.
  Womersley H.B.S. & Guiry M.D., 1994. Order Gelidiales Kylin 1923: 132. In: The marine benthic flora of southern Australia. Part IIIA. Bangiophyceae and Florideophyceae (Acrochaetiales, Nemaliales, Gelidiales, Hildenbrandiales and Gigartinales sensu lato). (Womersley, H.B.S. Eds), pp. 118–142. Canberra: Australian Biological Resources Study.

Références

 Guiry Michael D., Guiry Gwendoline M., Morrison Liam, Rindi Fabio, Miranda Salvador Valenzuela, Mathieson Arthur C., Parker Bruce C., Langangen Anders, John, David M., Bárbara Ignacio, Carter Christopher F., Kuipers Pier & Garbary David J., 2014. AlgaeBase: an on-line resource for algae. Cryptogamie, Algologie. 35 (2): 105–115, .

Liens externes

Botaniste irlandais du XXe siècle
Botaniste irlandais du XXIe siècle
Naissance en 1949
Phycologue irlandais

Michael D. Guiry


Jean Jacquot, né le  au Havre et mort le  à Roquefort-les-Pins est un historien français, spécialiste de l'étude du théâtre, des arts et de la civilisation de la Renaissance au CNRS.

Biographie
Né au Havre le , fils d'un receveur des douanes, il fait ses études secondaires au Lycée du Havre et ses études supérieures à la Sorbonne. Un long séjour en sanatorium (1931-1936) interrompt ses études qu'il reprend en préparant un doctorat d'État pour lequel il est admis au CNRS en 1943. Sa thèse sur le poète et dramaturge George Chapman lui donne le titre de docteur en 1949.

Ses longs séjours en Angleterre, en 1930-1931, puis en 1946-1948, l'amènent à des recherches sur la dramaturgie élisabéthaine (Shakespeare en France, Paris, 1964) et sur des questions philosophiques et religieuses comme l'athéisme de Marlowe.

Directeur de recherches au CNRS, il fonde dans la Collection du CNRS, Le Chœur des Muses, qui révèle les aspects de son savoir en musique, musicologie et luthistes français, théâtre, réalisme et poésie au théâtre, tragédies de Sénèque et théâtre de la Renaissance, types de lieu théâtral et leurs transformations, fêtes et spectacles, ou encore, avec la série intitulée Les Voies de la Création théâtrale, études sur les mises en scène de pièces comme Le Juif de Malte ou Le Roi Lear.

Il assure, également au CNRS, la vice-présidence du Conseil de perfectionnement du Centre d'Études supérieures de la Renaissance. Bien que spécialiste de cette période de l'histoire, il prend conscience de la nécessité de susciter parallèlement des travaux consacrés au théâtre européen du  comme aux théâtres d'autres civilisations.

Publications (sélection)

CNRS Éditions
 La Renaissance dans les provinces du Nord
 J. Grotowski, E. Barba, Living Théâtre, Open Théâtre, V. Garcia et Arrabal
 Réalisme et poésie au théâtre
 Le Théâtre moderne, Hommes et tendances

Autres éditions
 Le Naturaliste Sir Hans Sloane (1660-1753) et les échanges scientifiques entre la France et l'Angleterre, Alençon, Impr. de Poulet-Malassis, 1954
 Echos anglais des controverses sur la musique française et italienne (1700-1750), Paris, 1955
 Humanisme et science dans l'Angleterre élisabéthaine, l'œuvre de Thomas Blundeville, Paris, PUF, 1953

Notes et références

Liens externes

Naissance en mars 1909
Naissance au Havre
Historien français du XXe siècle
Historien de théâtre
Directeur de recherche au CNRS
Décès en juillet 1983
Décès à Roquefort-les-Pins
Décès à 74 ans

Jean Jacquot


El tesoro es una novela del autor vallisoletano Miguel Delibes, publicada en 1985. La motivación del autor era realizar una crítica del abandono del campo castellano. Fue adaptada al cine, con el mismo título, por Antonio Mercero en 1988.

Argumento
Jero, arqueólogo y profesor de la Universidad de Madrid recibe una llamada en la que se le informa de un descubrimiento efectuado en un castro que se encuentra en la localidad de Gamones. Sin tiempo que perder, se dirige al lugar junto a su superior para realizar las investigaciones pertinentes.

Referencias

Novelas de Miguel Delibes
Novelas de 1985
Novelas españolas adaptadas al cine
Novelas ambientadas en Castilla y León
Gamones

El tesoro (novela)


Percy Greg (Bury, 7 de janeiro de 1836 - Chelsea, 24 de dezembro de 1889), filho de William Rathbone Greg, foi um escritor inglês.

Percy Greg, como seu pai, escreveu sobre política, mas seus pontos de vista eram violentamente reacionários: sua History of the United States to the Reconstruction of the Union (1887) pode ser considerada mais uma polêmica do que uma história

Seu Across the Zodiac (1880) é um dos primeiros romances de ficção científica, considerado o progenitor do gênero espada e planeta. Para esse romance, Greg criou o que pode ter sido a primeira linguagem artística que foi descrita com terminologia linguística e gramatical. Ele também continha o que é possivelmente a primeira instância na língua inglesa da palavra "Astronaut".

Em 2010, uma cratera em Marte foi nomeada Greg em reconhecimento à sua contribuição para o conhecimento de Marte.

Bibliografia

 Across the Zodiac (1880)
 History of the United States to the Reconstruction of the Union (1887)

Referências

Links externos

Escritores do Reino Unido

Percy Greg


Abuk Sabuk 1 Film, Nisan 1990'da vizyona giren Türkiye yapımı Şerif Gören'in yönetmenliğini yaptığı film.

Konusu
Hayatı boyunca hiç gülmemiş Âdemoğlu, bir köyde kızıyla birlikte yaşar. Yıllar önce zengin bir Almanı donmaktan kurtarmıştır. Hayatını kurtardığı bu kişi, yaptığı bu iyilikten ötürü Âdemoğlu'na büyük bir miras bırakır. Âdemoğlu, artık ülkenin en zengin adamlarındandır; ancak yüzü yine de gülmez. Bu durum basının ilgisini çeker ve bir yarışma düzenlenir. Âdemoğlu'nu güldürebilene büyük para ödülü verilecektir; ama yarışmaya katılanların hiçbirisi Âdemoğlu'nu güldürmeyi başaramaz. O da bu durumdan sıkılır ve verilecek para ödülünü binanın üst katından etrafa saçarak dağıtır. Giderken yolda bir çocuğa rastlar. Çocuk, elindeki film şeridiyle oynamaktadır. Âdemoğlu, çocuğa ne yaptığını sorar ve çocuk da "film çeviriyorum abi" yanıtını verir. Hiç kimsenin güldürmeyi başaramadığı Âdemoğlu, bu cevabı alınca gülmeye başlar.

Oyuncular
 Kemal Sunal - Âdemoğlu Ali
 Bülent Kayabaş - Ayhan
 Gamze Gözalan - Muhtar'ın kızı
 Şiva Gerede - Bingül
 Kutay Köktürk - Danışman Kutay
 Tayfun Çorağan - Deli Bekir
 Murat İlker - Murat (ses. Erhan Yazıcıoğlu)
 Perin Karaali - Burcu
 Selahattin Fırat - Muhtar Veli
 Dilek Pakalın - Yıldız
 İdris Emektar - İdris
 Efe Çimrin - Güldüren Çocuk
 Sami Hazinses - Samand Reis (ses. Zafer Önen)
 Mehmet Samsa
 Mehmet Uğur
 Ali Güney
 Günay Güner

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Beyazperde´de Abuk Sabuk 1 Film
 IMDb´de Abuk Sabuk 1 Film
 Sinemalar´da Abuk Sabuk 1 Film
 SinemaTürk'te Abuk Sabuk 1 Film
 TSA´de Abuk Sabuk 1 Film

Şerif Gören'in yönettiği filmler
1990 çıkışlı Türk filmleri
1990'larda komedi-drama filmleri
Türk komedi-drama filmleri
Türkiye'de çekilmiş filmler
Konusu İstanbul'da geçen filmler
1990'larda Türkçe filmler
Erdal Kahraman'ın görüntülediği filmler
1990 çıkışlı dramatik filmler
1990 çıkışlı komedi filmleri

Abuk Sabuk 1 Film


පිහිනීම යනු ජලය තුළ දී මිනිසෙකුගේ හෝ සතෙකුගේ චලනයන්ය. මෙයට කෘතීම ලෙස සහයෝගයක් ලබා නොගනී. මෙය ප්‍රයෝජනවත් සහ විනෝද විය හැකි ක්‍රීඩාවකි. මෙහි මූලික ප්‍රයෝජනවත් සහ විනෝද විය හැකි ක්‍රීඩාවකි. මෙහි මූලික ප්‍රයෝජනයන් වන්නේ නෑම, ශරීරය ශීතල කිරීම, ගමන් යෑම, මාළු බෑම , හැංගීම සහ ක්‍රීඩාවක් ලෙස සිදු කිරීමයි.

පෙනහැලි සහිත සතුන්ට ජලය මත පාවීමට ඇති හැකියාව පෙනහැලි රහිත සතුනට වඩා වැඩිය. සෑම ක්ෂීරපායී සතෙකුටම සහජාසයෙන් පිහිනීමට හැකිය. වවුලන්, කැන්ගරුවන්, ඉන්නා සහ මන්දයන්ට පිහිනීමට හැකිය. කිහිපයක් හැරෙන්නට වානර සහ ජිරාෆ්යන් ද මෙයට ඇතුළත් වේ. ගොඩබිම වසන කුරුල්ලන්ට කුඩා කාලයකට හෝ පිහිනීමට හෝ ජලය මත පාවීමට හැකියාව පවතී. පැස්බරු, කැසවරි සහ ඉබ්බන්ට ද පිහිනිය හැකිය.

පිහිනීම


Agente Elvis (tradução do original Agent Elvis) é uma sitcom de animação adulta americana criada por Priscilla Presley, John Eddie e Mike Arnold para a Netflix que estreou em 17 de março de 2023. O show segue as façanhas de Elvis Presley (dublado por Matthew McConaughey), famoso astro do rock 'n roll que trabalha como agente secreto do governo dos Estados Unidos.

Elenco

 Matthew McConaughey como Elvis Presley
 Kaitlin Olson como CeCe Ryder
 Johnny Knoxville como Bobby Ray, o melhor amigo de Elvis.
 Niecy Nash como Bertie
 Tom Kenny como Scatter, o chimpanzé viciado em drogas de Elvis.
 Don Cheadle como O Comandante

Vozes Adicionais

 Fred Armisen como Charles Manson
 Ronnie Tutt como ele mesmo
 Asif Ali como Doyle
 Chris Elliott como Timothy Leary e Leary
 Jason Mantzoukas como Howard Hughes
 Priscilla Presley como ela mesma
 Baz Luhrmann como O Diretor
 Tony Cavalero como Flyboy
 Gary Cole como Presidente Nixon
 Ed Helms como Robert Goulet
 Christina Hendricks como Roxanne Ryder, a mãe distante de CeCe Ryder.
 Ego Nwodim como Zara
 George Clinton como ele mesmo
 Simon Pegg como Paul McCartney
 Craig Robinson como Jackie
 Kieran Culkin como Gabriel Wolf
 Tara Strong como vozes adicionais

Episódios

Recepção
O site agregador de críticas Rotten Tomatoes relatou um índice de aprovação de 68% com uma classificação média de 5,8/10, com base em 19 críticas. O consenso dos críticos do site diz: "A premissa de uma piada do agente Elvis não vai encher os espectadores de amor ardente, mas seu elenco de voz de estrelas e pura novidade criam uma comédia animada muito, muito bem." O Metacritic, que usa uma média ponderada, atribuiu uma pontuação de 65 em 100 com base em 9 críticos, indicando "avaliações geralmente favoráveis".

Ligações externas

 Agent Elvis na Netflix

Sony Pictures Entertainment
Animação adulta
Netflix
Elvis Presley

Agent Elvis


Das Castillo de Monasterio de Rodilla ist eine Burg in Monasterio de Rodilla, einer Gemeinde in der spanischen Provinz Burgos der Autonomen Region Kastilien und León, die im 11. Jahrhundert errichtet wurde. Die Burg ist seit 1949 ein geschütztes Baudenkmal (Bien de Interés Cultural).

Geschichte
Die Burg wird erstmals im 11. Jahrhundert im Zusammenhang mit den Kämpfen zwischen dem Königreich Kastilien und dem Königreich Navarra erwähnt. Von der Burg sind heute nur noch kleine Reste erhalten. Die Festung besaß ursprünglich drei quadratische Türme und war an der vierten Seite durch einen Abgrund geschützt.

Literatur
 Reinhart Wolf. Mit Texten von Cees Nooteboom: Castillos – Burgen in Spanien. Schirmer/Mosel Verlag, München 2001, ISBN 3-8296-0026-7

Weblinks

 Castillo de Monasterio de Rodilla bei El Románico Burebano
 Castillo de Monasterio de Rodilla

Burgruine in Spanien
Burg in Kastilien und León
Kulturdenkmal in der Provinz Burgos
Bauwerk in der Provinz Burgos
Erbaut im 11. Jahrhundert
Rodilla

Castillo de Monasterio de Rodilla


Kişiler
 Arkadaş Zekai Özger, şair.

Kavramlar
 Arkadaşlık

Filmler
 Arkadaş, başrollerinde Yılmaz Güney ile Melike Demirağ'ın oynadığı sinema filmi.

Müzik Albümü
 Arkadaş, 1997 yılında piyasaya çıkan Haluk Levent albümü.

Diğer
 Arkadaş sayılar
Friends (anlam ayrımı)

Arkadaş


Lortie ist der Familienname folgender Personen:

 Denis Lortie (* 1959), kanadischer Amokläufer
 Donald Lortie (1930–2006), US-amerikanischer Wrestler
 Louis Lortie (* 1959), frankokanadischer Pianist
 Paul Lortie (* 1944), Bischof von Mont-Laurier

Lortie


المجموعة المحلية  هي مجموعة المجرات القريبة من مجرتنا درب التبانة. وتضم المجموعة المحلية أكثر من 54 مجرة، معظمها مجرات قزمة. ويقع مركز المجموعة بين المجرة الكبيرة المرأة المسلسلة (أندروميدا) التي تبعد عنا نحو 2.5 مليون سنة ضوئية وبيننا. تشغل المجموعة مكانا في الفضاء يبلغ قطره 10 ملايين سنة ضوئية  أهم أعضاء المجموعة المحلية تشكلها مجرتنا درب التبانة وهي قرص قطره نحو 150.000 سنة ضوئية، ومجرة المرأة المسلسلة  وهي أكبر من مجرتنا؛ قطرها يبلغ نحو 200.000 سنة ضوئية.

تبلغ كتلة المجموعة المحلية نحو (1.29 ± 0.14) كتلة شمسية. كما أن المجموعة المحلية تنتمي إلى مجموعة أكبر وهي عنقود مجرات العذراء العظيم.

جيران المجموعة المحلية

أقرب المجرات القزمة هي مجرة كانيس ميجور القزمة وتقع على بعد 25,000 سنة ضوئية من النظام الشمسي. سحابة ماجلان الكبرى وسحابة ماجلان الصغرى هما تجمعان نجميان يتبعان مجرتنا ويبعدان عنا نحو 150.000 سنة ضوئية. وقد شوهد في سحابة ماجلان الكبرى مستعر أعظم في عام 1987 سمي Supernove 1987 A ، مستعر أعظم 1987 إيه، واستطاع العلماء تصويره بكامل أحداثه.

المجموعة المحلية هي عضو في مجموعة أكبر تسمى عنقود مجرات العذراء العظيم، وهي مجموعة عظيمة من المجرات يتوسطها تجمع مجرات العذراء. ويؤثر تجمع العذراء بكتلته العظيمة ويعمل على جذب المجموعات المحلية المتناثرة حوله ومن ضمنها مجموعتنا المحلية. وفي نفس الوقت يوثر عليهم جميعا ما يسمى فيض هابل. ولهذا فإن الانزياح الأحمر للمجرات في مجموعة فيرجو العظيمة تقل بمعدل 1000 كيلومتر/ثانية عن قيمتها المتوقعة على أساس المسافة وحدها. فعلى أساس ثابت هابل المقدر ب H0 = 73 km/s/Mpc ، لكان من المتوقع أن يبلغ الانزياح الأحمر 1400 كيلومتر/ثانية للمجموعة داخل العذراء - وهذا الانزياح يناسب فعلا مجموعة مجرات فورناكس Fornax التي تبعد نحو 60 مليون سنة ضوئية في منطقة فقيرة بالمجرات. وفرق السرعتين، بين سرعة فيض هابل والسرعة الواقعية لمجموعتنا المحلية يعادل السرعة النسبية في اتجاه تجمع مجرات العذراء.

مجرات المجموعة المحلية

صور أهم مجرات المجموعة المحلية

قائمة الأجسام المجرية

انظر أيضا

 ذات الكرسي أ
 تجمع مجرات العذراء
 عنقود مجرات العذراء العظيم
 مجموعة مجرات السلوقيان 1
 ثقب أسود
 مسييه 54
 بالومار 12
 قائمة مجرات المجموعة المحلية
 إن جي سي 147
 قائمة المجرات المرئية
 قائمة المجرات القمرية لمجرة درب التبانة
 مجرة وولف-لوندمارك-ميلوت

مراجع

وصلات خارجية
 موقع «الكون» في الإنترنت. تجد فيها الأسماء العربية والأجنبية للأبراج السماوية.
 The Local Group of Galaxies, SEDS Messier pages
 A Survey of the Resolved Stellar Content of Nearby Galaxies Currently Forming Stars, Lowell Observatory

اكتشافات إدوين هابل
عناقيد المجرات
عنقود مجرات العذراء العظيم

المجموعة المحلية


Free Bird Hava Yolları (Hürkuş Hava Yolu Taşımacılık ve Ticaret A.Ş.) İstanbul, Türkiye merkezli bir hava yolu şirketidir. Tüm Avrupa'ya charter uçuşlar düzenler.

Tarihi
Freebird airlines Haziran 2000 yılında kurulmuş ve 2001 yılında, 3 adet McDonnell Douglas MD-83 tipi uçakla operasyona başlamış olan uluslararası bir charter havayolu şirketidir. Türk özel sektör havayolu taşıyıcıları arasında sağlam bir altyapı üzerinde hızlı yükselişiyle dikkat çeken Freebird, filosunda bulunan 13 Adet Airbus A320 ve 2 adet Airbus A321 uçağı ile Avrupa ve Ortadoğu'da operasyonlarına devam etmektedir. Ayrıca, Freebird, Türk Sivil Havacılık Genel Müdürlüğü tarafından, Yolcu / Kargo Taşımacılığı, Bakım Kuruluşu ve Eğitim Kuruluşu olmak üzere 3 ayrı faaliyet alanında yetkilendirilmiştir.

Freebird, havacılık sektöründe temsil, gözetim, yakıt, denetleme, brokerage ve güvenlik alanında 85'ten fazla şirkete yer hizmetleri veren Gözen Holding'in bir şirketidir.

2002 yılında, TÜV Rheinland tarafından ISO 9001:2000 Kalite Yönetim Sistemi Belgesi alan Türkiye'deki ilk Havayolu şirketi ve 2006 yılında ise IATA (Uluslararası Hava Taşımacılığı Birliği) tarafından, IOSA (IATA Operasyonel Emniyet Denetimi) tescilini alan ilk özel havayolu şirketi olmuştur.

Filo
Free Bird Hava Yolları, Haziran 2022 itibarı ile filosunda bulundurduğu uçaklar:

Ortalama uçak yaşı Kasım 2016 itibarı ile 8,0'dir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Free Bird Hava Yolları
 IFTC, İstanbul
 Free Bird Travel, İstanbul
 Gözen Air Services, Türkiye
 Gözen Holding, İstanbul
 Gözen Security Services, Türkiye

Türkiye merkezli havayolu şirketleri
IATA üyeleri
1989'da kurulan havayolu şirketleri

Freebird Hava Yolları


"Abacab" es una canción del grupo  británico de rock  Genesis, escrita por Tony Banks, Phil Collins y Mike Rutherford. La canción apareció en el álbum de Genesis  del mismo nombre y fue el segundo sencillo del álbum en los EE. UU., donde alcanzó el puesto # 26 del ranking de la Billboard Hot 100 a principios de 1982. Se mantuvo en el Top 40 durante 6 semanas y alcanzó el puesto # 9 en las listas pop británicas.

El título está tomado de la estructura de una primera versión de la canción. El guitarrista Mike Rutherford explica en una entrevista que la banda etiquetó diferentes secciones de la canción con las letras del alfabeto, y en un momento las secciones se ordenaron formando la palabra ABACAB. Rutherford comentó que en la canción completa ya no siguieron este formato, pero el nombre se mantuvo.

La canción se tocó en vivo con regularidad en la gira Abacab de 1981 y 1982 en donde se registró en el larga duración doble en vivo Three Sides Live. El grupo continuó tocando el tema en la gira de 1983/84 "Mama Tour" y en la de 1986/87 "Invisible Touch Tour". Para los tours posteriores, Collins cantaba en el coro de una octava más baja, mientras que Rutherford cantó las armonías en falsete más alto. Génesis incluyó la canción durante los ensayos para su gira de reunión de 2007, pero no fue incluida en la lista de canciones final.

Personal
 Phil Collins - Voz principal y coros, batería, percusión
 Tony Banks - Teclados
 Mike Rutherford - Guitarra eléctrica, bajo pedal

Canciones de Genesis
Canciones de 1981
Canciones en inglés
Composiciones en do menor

Abacab (canción)


What Liberal Media?: The Truth About Bias and the News is a book by columnist Eric Alterman that challenges the widespread conservative belief in a liberal media bias. Alterman argues that the media, as a whole, is not biased liberally, but conservatively.

Critical response
The Los Angeles Times called the book, "A well-documented, even-tempered and witty answer, I might say antidote, to such toxic recent bestsellers as Bernard Goldberg's 'Bias.'"

Ted Widmer of the New York Times Book Review said "'What Liberal Media' is bold, counterintuitive and cathartic".

The New Yorker said of the book, "A polemic is nothing without passion, and Alterman's argumentative vigor is engaging [and]... the meticulous care with which his arguments are sourced and footnoted is in commendable contrast to the efforts of some of his more fire-breathing opponents."

See also

References

External links
The book section on the author's website

2003 non-fiction books
Books about media bias

What Liberal Media?


Gümüş, D Productions imzalı, ilk bölümü 20 Ocak 2005 tarihinde yayımlanan, dram ve romantik  türdeki Türk televizyon dizisidir. Kanal D'de yayımlanan dizi Gümüş ve Mehmet Şadoğlu çiftinin yaşamları ve ailelerinin hayatlarını konu almaktadır. 2013 yılında tekrarları Beyaz TV'de verilmiştir. Aynı zamanda teve2'de gündüz kuşağında yer almıştır. 3 sezondan oluşan dizi,  16 Haziran 2007 tarihinde yayımlanan 100. bölümü ile final yaparak ekranlara veda etmiştir.

Oyuncu kadrosu ve karakterler

Yayın takvimi

Bölümler

Sezonlar
 1. sezon
 2. sezon
 3. sezon

Kaynakça

Gümüş
2005'te başlayan Türk televizyon dizileri
2007'de sona eren Türk televizyon dizileri
Kanal D dizileri
Türk dramatik televizyon dizileri
Türk romantik televizyon dizileri
Türk pembe dizileri
D Productions dizileri
İstanbul'da çekilmiş televizyon dizileri
2000'lerde Türkçe televizyon dizileri

Gümüş (dizi)


Georges-Francis "Johnny" Servoz-Gavin (Grenoble, Francuska, 18. siječnja 1942. – Grenoble, Francuska, 29. svibnja 2006.) je bivši francuski vozač automobilističkih utrka.

Francuski vozači Formule 1

Johnny Servoz-Gavin


Giovanni De Carolis (født den 21. august 1984 i Rom i Italien) er en italiensk professionel bokser, der var WBA (almindelig) supermellemvægtmester i 2016. Han var den 4. italiener der blev verdensmester i supermellemvægt efter Mauro Galvano, Vincenzo Nardiello e Cristian Sanavia.

Professionel karriere
De Carolis fik sin professionelle debut den 17. november 2007 og scorede en 2. omgangs teknisk knockout over Marian Tomcany. Den 14. juni 2008 kæmpede for første gang De Carolis uden for sit hjemland Italien hvor han rejste til Ukraine og led sit første nederlag imod den regerende IBF ungdoms-mellemvægtmester Max Bursak, som stoppede ham i 8. omgang.  De Carolis første chance om et stort regionalt mesterskab kom den 30. januar 2010 om den ledige European Union supermellemvægts-titel. Han tabte en 12. omganges enstemmig afgørelse til danske Lolenga Mock i Århus.

Den 26. oktober 2013 boksede han for første gang mod et verdensstjernenavn, da han tabte point mod tyske Arthur Abraham i Oldenburg i Tyskland.

Den 17. oktober 2015 satte De Carolis sig tættere på en stor verdenstitel, da han kæmpede mod Vincent Feigenbutz om WBA's midlertidige supermellemvægtstitel. Feigenbutz vandt en tæt enstemmig afgørelse med dommersedlerne på 115-113, 115-113 og 114-113, men resultatet blev set af nogle observatører som kontroversielle.  En rematch fandt sted den 9. januar 2016, hvor De Carolis hævnede sit nederlag ved at vinde den WBA (almindelig)supermellemvægttitlen ved at stoppe Feigenbutz i 11. omgang.

Den 16. juli 2016 forsvarede de Carolis sin titel i Berlin ved at få uafgjort mod den ubesejrede tyske Tyron Zeuge i Max Schmeling Halle i Berlin. Den 5. november 2016 boksede han igen i Potsdam mod Zeuge, men tabte i 12. omgang på knockout og dermed også sin verdensmesterskabets titel.

Udover dette har han slået bemærkelsesværdige navne Michael Recloux, Roman Shkarupa og Mouhamed Ali Ndiaye og tabt til Gaetano Nespro.

Referencer

Boksere fra Italien
Verdensmestre i boksning
Personer fra Rom

Giovanni De Carolis


Robert Baumle Meyner (July 3, 1908 – May 27, 1990) was an American Democratic Party politician and attorney who served as the 44th governor of New Jersey from 1954 to 1962. Before being elected governor, Meyner represented Warren County in the New Jersey Senate from 1948 to 1951.

Early life
Meyner was born on July 3, 1908, in Easton, Pennsylvania, to Gustave Herman Meyner, Sr. (1878–1950) and Maria Sophia Bäumle (1881–1968). His father was a German American silk worker from Manchester, New Hampshire. His mother was German, but born in Birsfelden near Basel, in Switzerland, to Robert Bäumle from Harpolingen, Baden and to Franziska Oliva Thüring from Istein, Baden. Robert had an older brother, Gustave Herman Meyner Jr. (1907–1996). He also had a younger sister, Olive F. Meyner Wagner (1913–1982).

In 1916, the Meyner family moved across the state border to Phillipsburg, New Jersey. They briefly settled in Paterson, New Jersey but had returned to Phillipsburg by 1922. Meyner graduated from Phillipsburg High School
in 1926, and entered Lafayette College, where he majored in government and law.  He was a brother of the Alpha Chi Rho fraternity. In 1928, Meyner formed a club supporting Al Smith as a presidential candidate in the 1928 United States presidential election. Smith was the nominee of the Democratic Party but lost the election to Herbert Hoover of the Republican Party.

In his senior year, Meyner was editor in chief of "The Lafayette", a student newspaper.
After his graduation, he moved on to Columbia Law School, where he was awarded an LL.B. degree in 1933.

While still in school, Meyner had been employed as an apprentice coremaker by the Warren Foundry and Pipe Corporation and Ingersoll Rand. During his college years, Meyner was employed as a weaver by the Gunning Silk Company. Following his graduation from Columbia, Meyner found employment as a law clerk in Union City. He was employed by J. Emil Walscheid and Milton Rosenkranz from February, 1933 to April, 1936.

Career

Meyner returned to Phillipsburg in 1936, where he quickly became a well-known trial lawyer.

During World War II, Meyner served as an officer in the Navy, and he was discharged with the rank of lieutenant commander.

New Jersey Senate
Meyner's prominent involvement in civic and social affairs, as well as the recognition it generated, helped him in 1941 during his first bid for elected office. He lost a campaign for a seat in the New Jersey Senate by only fifty votes.

After a failed run for federal office, he was elected to the state senate in 1947. Though he was the Senate Minority Leader in 1950, Meyner lost his seat in the election of 1952.

Governor of New Jersey

The ailing New Jersey Democratic Party chose Meyner as its gubernatorial candidate in 1953, and he achieved a surprise victory, boosted by a minor scandal surrounding his opponent, Paul L. Troast. Meyner's first term was marked by strong support for state education and a general restructuring of the government.

While in his first term as governor, Meyner uncovered Employment Security Division Director (and former governor) Harold G. Hoffman's massive corruption scam, and suspended Hoffman on March 18, 1954. Meyner defeated Malcolm Forbes handily in 1957 in his bid for re-election.

Meyner left office in January 1962. At the time, New Jersey's constitution prohibited governors from serving more than two consecutive terms, but did not place a limit on the total number of terms. After his Democratic successor, Richard J. Hughes had served two terms and was unable to run for a third, the Democratic Party turned back to Meyner as their gubernatorial candidate in 1969. But after 16 years of Democratic administrations, Republican William T. Cahill won election over Meyner.

Presidential campaign
In 1958, Time Magazine recognized Meyner as a potential candidate for the 1960 Democratic presidential nomination and featured him on the cover of their November 24 edition of that year (along with five other noteworthy Democrats, including John F. Kennedy and Lyndon B. Johnson).

At the 1960 Democratic National Convention Meyner received 43 votes for president, finishing fifth behind John F. Kennedy (806 votes), Lyndon Johnson (409 votes), Stuart Symington (86 votes) and Adlai Stevenson (79.5 votes) and just ahead of Hubert Humphrey who received 41 votes.

Later career
In 1962, Meyner and Stephen B. Wiley formed the law firm of Meyner and Wiley in Newark, New Jersey.

Marriage
Meyner married Helen Stevenson Meyner on January 19, 1957, in Oberlin, Ohio. Helen Meyner served in the U.S. House of Representatives from 1975 until 1979.

Death
Meyner had a stroke in 1986 and died on May 27, 1990, in Captiva, Florida.

References

External links
New Jersey Governor Robert Baumie Meyner, National Governors Association
"Dead Governors of New Jersey" biography for Robert B. Meyner.
Robert B. Meyner, The Political Graveyard.

1908 births
1990 deaths
United States Navy personnel of World War II
American people of German descent
American Protestants
Democratic Party governors of New Jersey
Democratic Party New Jersey state senators
Politicians from Easton, Pennsylvania
People from Phillipsburg, New Jersey
Phillipsburg High School (New Jersey) alumni
Lafayette College alumni
Columbia Law School alumni
United States Navy officers
Candidates in the 1960 United States presidential election
20th-century American politicians
20th-century American Episcopalians
Military personnel from Pennsylvania
Military personnel from New Jersey

Robert B. Meyner


Veri yapısı, bilgisayar ortamında verilerin etkin olarak saklanması ve işlenmesi için kullanılan yapı.

Veri yapıları, verilerin düzenlenme biçimini belirleyen yapıtaşlarıdır. Bir yazılım değişkeni bile basit bir veri yapısı olarak kabul edilebilir. Değişik algoritmalarda verilerin diziler, listeler, yığıtlar, kuyruklar, ağaçlar ve çizgeler gibi veri modellerine uydurularak düzenlenmesi gerekebilir. Veri, yapı ve algoritma bir yazılımın birbirinden ayrılmaz bileşenleridir. Algoritması hazırlanmış her yapı için verilerin düzenli bir şekilde kullanımı önemlidir. Çünkü yapı iyi kurulduğunda, etkin, doğru, anlaşılır ve hızlı çalışıp az kaynak kullanan algoritma geliştirmek kolaylaşır.

Veri yapısı


شركة كابروني للطائرات هي شركة إيطالية سابقة لصناعة الطائرات. يعود تاريخ نشأتها لعام 1908 عندما قام جيوفاني باتيستا كابروني بتأسسيس الشركة وقام بتصنيع أول طائرة عام 1911.

خلال الحرب العالمية الأولى، قام كابروني بإنتاج مجموعة ناجحة من القاذفات الثقيلة، استخدمتها القوات الجوية لكل من إيطاليا، فرنسا، بريطانيا، والولايات المتحدة. ما بين الحربين العالميتين، تطورت كابروني إلي مؤسسة ضخمة تحت اسم مؤسسة كابروني الإيطالية بميلانو، حيث قامت بشراء عدد من صغار المصنيعين. الأقسام الرئيسية كانت كابروني بيرجامسكا، كابروني فيزولا، ريجياني، ومصنع المحركات إيزوتا-فراشيني.

ما بين الحربين، أنتجت كابروني القاذفات وطائرات النقل الخفيف بشكل أساسي. توقف المجموعة عام 1950، إلا أن كابروني فيزولا صمدت حتى عام 1983 عندما اشترتها أغستا.

الطائرات
الحرب العالمية الأولى
 كابروني كا.1
 كابروني كا.3
 كابروني كا.4
 كابروني كا.5
 كابروني كا.18
 كابروني كا.20

ما بين الحربين
 كابروني كا.60
 كابروني كا.70
 كابروني كا.71
 كابروني كا.100
 كابروني كا.114
 كابروني سي إتش.1

الحرب العالمية الثانية
 كابروني كا.101
 كابروني كا.111
 كابروني كا.133
 كابروني كا.135
 كابروني كا.309
 كابروني كا.310
 كابروني كا.311
 كابروني كا.312
 كابروني كا.313
 كابروني كا.314
 كابروني كا.316
 كابروني كامبيني إن.1
 كابروني ستيبا

مراجع

أغستا
انحلالات سنة 1950 في إيطاليا
تأسيسات سنة 1908 في إيطاليا
تكتل شركات في إيطاليا
شركات إيطالية أسست في 1908
شركات تصنيع مركبات انحلت في 1950
شركات تصنيع مركبات أسست في 1908
شركات تصنيع مقرها في ميلانو
شركات صناعة طائرات سابقة
شركات صناعة طائرات في إيطاليا
شركات مقرها في ترينتينو ألتو أديجي
شركات مقرها في ريدجو إميليا
شركات مقرها في لومبارديا
علامات تجارية إيطالية

كابروني للطائرات


العدد الممركز المثمني هو عدد ممركز مضلع يمثل مثمن بحيث يكون له نقطة في المنتصف والنقاط الأخرى تتوزع في طبقات لها شكل ثماني الأضلاع المنتظم.

 تعطى صيغة العدد الممركز المثمن للعدد n بالصيغة:

حيث T هو عدد مثلثي. أو بصيغة أبسط بتربيع العدد الفردي:

 تعطى الأعداد الأولى من سلسلة الأعداد الممركزة المثمنة كما يلي:

1 - 9 - 25 - 49 - 81 - 121 - 169 - 225 - 289 - 361 - 441 - 529 - 625 - 729 - 841 - 961 - 1089 - ...

 جميع الأعداد الممركزة المثمنة هي أعداد فردية.

مراجع

أعداد شكلية

عدد ممركز مثمني