François Rabelais (d. 1483 ile 1494 yılları arasında, Chinon, Fransa - ö. 9 Nisan 1553, Paris), Fransız yazar, doktor, Rönesans düşünürü, keşiş ve Antik Grekçe bilgini. İsminin harflerinin yerini değiştirerek oluşturduğu Alcofribas Nasier mahlası veya Séraphin Calobarsy olarak da tanınır. Tarihsel olarak elimizdeki bilgiler ve eserlerden onun bir fantezi, hiciv, grotesk, müstehcen güldürü ve şarkı yazarı olduğunu biliyoruz. Bir baba ile oğlunun hikâyelerinden oluşan Gargantua ve Pantagruel baş yapıtlarıdır. Rabelais klasik dünya edebiyatının büyük yazarları arasında sayılmakta ve modern Avrupa edebiyatının kurucularından olduğu kabul edilmektedir. Hümanizmin öncülerindendir, Desiderus Erasmus'la çağdaştır. Jean Paul Sartre, Rabelais'nin üslubuna hayranlığını saklamaz ve onun Avrupa düşüncesinin ve Hümanizmin tekamülü açısından önemini Erasmus ile Montaigne arasında köprü olmak derecesinde görür.

Hayatı

Bir avukatın oğludur. Fontelay-le-Comte'daki Fransiskan okulunda eğitim gördü ve orada bir rahip oldu. Rabelais burada Yunanca ve Latince öğrendi ve eski eserleri (hümaniteleri) okudu. Ayrıca bilim, filoloji ve hukuk alanında da çalışmalar yaptı ve bu çalışmaları onun,aralarında Guillaume Budé'nin de bulunduğu çağının Hümanistleri tarafından, tanınmasına neden oldu. Çalışmalarının Fransisken Kilisesi tarafından yönlendirilmesi onu bezdirdi ve Papa VII. Clement 'ye bir dilekçe yazarak Fransisken Kilisesinden ayrıldı. Montpellier Üniversitesi'nde tıp öğrenimi gördü. Lyons'a doktor olarak gönderildi. Doktorasını verdiği sıralarda, ünlü eserleri 'Gargantua' ile 'Pantagruel' yayımlanmıştı.

Bu eserleri yüzünden Kilise ve Sorbonne'luların lanetine uğradı, eseri sansürlendi ve toplandı, Rabelais Metz'e kaçtı. Hayatının geri kalan yıllarını Quimper yakınlarında geçirdi. Rabelais, Yunan ve Latin Edebiyatı'nı en ince ayrıntısına kadar bilen, Fransız rönesansının en büyüklerinden sayılır. Coşkun bir yaşama sevgisiyle, öğrenme aşkıyla doludur. Eserlerinde canlı, mizah yüklü bir üslûpla yeni insanı yaratmaya çalışmıştır.

Eserleri

Orijinal dilde

 Gargantua ve Pantagruel, beş kitaptan oluşan bir seri:
 Pantagruel (1532)
 La vie très horrifique du grand Gargantua, genellikle Gargantua (1534)
 Le Tiers Livre ("Üçüncü kitap", 1546)
 Le Quart Livre ("Dördüncü kitap", 1552)
 Le Cinquiesme Livre (Beşinci kitap. Bu kitabin Rabelais tarafından yazılıp yazilmadığı tartışmalıdır)

Türkçe çeviriler

 François Rabelais (çev. Nurullah YILDIZ)  (2018 1. basim) Pantagruel, Hasan Ali Yücel Klasikler Dizisi Istanbul:İş Bankası Kültür Yayınları ISBN 9786052953464
 François Rabelais (çev. Birsel Uzma)  (2012) Pantagruel, Dünya Edebiyatı Dizisi,  Istanbul:Everest Yayınları  ISBN 9786051415208
 François Rabelais (çev. Birsel Uzma)  (2011) Gargantua,  Istanbul:Everest Yayınları   ISBN 9789752899179
 François Rabelais (çev. İsmail Yergüz)  (2010) Gargantua, Ütopya Dizisi  Istanbul:Say Yayınları   ISBN:
 François Rabelais (çev. Azra Erhat, Sebahhattin Eyüboğlu, Vedat Günyol)  (2006 1. basim) Gargantua, Hasan Ali Yücel Klasikler Dizisi Istanbul:İş Bankası Kültür Yayınları  ISBN:

Kaynakça

Dış bağlantılar

1494 doğumlular
1553 yılında ölenler

16. yüzyıl yazarları
16. yüzyıl Fransız roman yazarları

François Rabelais


Sobotište (mađ. Ószombat) je naseljeno mjesto u okrugu Senica, u Trnavskom kraju, Slovačka. Naselje je 7 km udaljeno od Senice, glavnog grada okruga.

Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 1.445 stanovnika.

Poznate osobe
 Bogoslav Šulek, hrvatski jezikoslovac, povjesničar, publicist i leksikograf slovačkoga podrijetla.

Vidi još
Trnavský kraj
Okrug Senica

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena stranica naselja <noinclude>
 Krajevi i okruzi u Slovačkoj <noinclude>

Okrug Senica
Naselja u Slovačkoj

Sobotište


José Antonio García y García (Lima, 23 de octubre de 1832 - Ib. 2 de noviembre de 1886) fue un diplomático y político peruano. Ejerció diversas representaciones diplomáticas en varios países de América y Europa; fue también diputado (1860), senador (1872 y 1879), alcalde de Lima (1872) ministro de Relaciones Exteriores (1875 y 1876-1877) y presidente del Senado (1879). Durante la ocupación chilena de Lima fue apresado y confinado a Chile. Falleció poco después de su retorno al Perú.

Biografía
Sus padres fueron José Antonio García y González y Josefa García Urrutia. Fue hermano de los marinos Aurelio García y García, Guillermo García y García y Vidal García y García. Empezó sus estudios escolares en la escuela particular dirigida por Clemente Noel, por entonces una de los de mayor prestigio de la capital peruana. Pasó luego al Colegio Nacional Nuestra Señora de Guadalupe y finalmente al Convictorio de San Carlos, entonces regido por el célebre Bartolomé Herrera. Allí se graduó de abogado en 1853, pasando de inmediato a enseñar en las aulas carolinas Geografía y Derecho Internacional.

Poco después inició su carrera diplomática formando parte de la legación enviada a los Estados Unidos en 1854, en calidad de secretario. Desde entonces, su carrera diplomática y política fue en continuo ascenso, siendo sucesivamente oficial mayor del Ministerio de Gobierno (1857), diputado por la provincia de Canta en el congreso constituyente de ese año, encargado de Negocios en Colombia (1861), ministro plenipotenciario en Estados Unidos (1867) y luego en Bolivia (1870).

De vuelta en el Perú, se sumó al grupo de ciudadanos que promovieron una candidatura civil a la presidencia de la República, como respuesta al predominio militar hasta entonces en boga en la política peruana. Precisamente fue en su casa donde se organizó la reunión que dio origen a la llamada Sociedad Electoral de Independientes (que después adoptaría el nombre de Partido Civil), la misma que acordó lanzar la candidatura del exalcalde de Lima, Manuel Pardo y Lavalle (24 de abril de 1871). Dicho partido triunfó y Pardo se convirtió así en el primer presidente civil del Perú, mientras que José Antonio García y García resultó elegido senador por Loreto (1872 y 1878).

Desde su escaño parlamentario condenó el golpe de Estado de los coroneles Gutiérrez, los cuales intentaron impedir la llegada al poder de Manuel Pardo. El presidente Balta fue apresado y murió asesinado. Esta aventura golpista finalizó trágicamente, con la muerte de tres de dichos coroneles a manos de la muchedumbre.

Luego fue Ministro interino de Relaciones Exteriores, de 13 de febrero a 10 de marzo de 1875, y titular de 2 de agosto de 1876 a 8 de junio de 1877, este último período ya bajo el gobierno constitucional de Mariano Ignacio Prado. Renunció a raíz de la revuelta del monitor Huáscar y los subsiguientes tumultos ocurridos en Lima y Callao, donde la muchedumbre vitoreó al caudillo rebelde, Nicolás de Piérola, quien al mando de un puñado de improvisados marineros había enfrentado valerosamente a la poderosa escuadra británica en aguas de Pacocha.

En 1879 fue nuevamente elegido senador por Loreto, confiándosele la presidencia de su cámara, como sucesor de Manuel Pardo, asesinado el año anterior en el hemiciclo del Congreso. Ejerció luego la dirección de la Sociedad de Beneficencia Pública de Lima (1880-1881) durante los luctuosos días de la Guerra del Pacífico.

Durante la ocupación chilena de Lima pasó a Huaraz para cumplir una misión confidencial ante el gobierno provisorio del contralmirante Lizardo Montero, pero a su regreso fue apresado por los chilenos y remitido a Chile (8 de agosto de 1882). No obstante hallarse enfermo, fue confinado en Chillán, desde donde se negó aceptar los plenos poderes que el gobierno del general Miguel Iglesias le ofreció para que tratara las condiciones de paz con el enemigo.

En Chile formó parte del grupo de notables peruanos desterrados, entre los que se contaban el presidente Francisco García Calderón, José María Químper, Andrés Avelino Aramburú Sarrio, Ramón Ribeyro, Manuel Candamo, el general Manuel González de la Cotera, Pedro Correa y Santiago, el Empresario Ismael Muro, Dionisio Derteano, entre otros. Todos ellos se reunieron en Angol con el ministro plenipotenciario de Estados Unidos en Chile, Cornelius A. Logan, el cual presionó para que el Perú acordara la paz con Chile con cesión territorial (15 de septiembre de 1882). El presidente García Calderón rechazó de plano esto último, mientras que José Antonio García y García se mostró más asequible de contemplar dicha posibilidad.

Tras la firma del Tratado de Ancón, regresó al Perú muy enfermo, falleciendo en 1886. Fue uno de los socios fundadores del Club Nacional en 1855.

Obra

 El monitor rebelde Huáscar y sus incidentes, juzgados conforme a la ciencia jurídica y a la jurisprudencia internacional (Lima, Imprenta del Teatro, 1877), en respuesta a quienes sostenían que las naves de la escuadra británica habían ofendido a la dignidad nacional al intentar someter al monitor Huáscar bajo control de los revolucionarios de Piérola, durante el combate de Pacocha.

 La escuela primaria 'Dos de Mayo''' (Lima, Imprenta del Teatro, 1878), sobre la fundación de dicha institución educativa.

 Referencias

 Bibliografía
 Basadre, Jorge: Historia de la República del Perú. 1822 - 1933, Octava Edición, corregida y aumentada. Tomos 6 y 7. Editada por el Diario "La República" de Lima y la Universidad "Ricardo Palma". Impreso en Santiago de Chile, 1998.
 Tauro del Pino, Alberto: Enciclopedia Ilustrada del Perú. Tercera Edición. Tomo 7, FER/GUZ. Lima, PEISA, 2001. ISBN 9972-40-156-1
 Vargas Ugarte, Rubén: Historia General del Perú''. La República (1879-1884). Tomo X. Segunda Edición. Editor Carlos Milla Batres. Lima, Perú, 1984. Depósito legal: B. 22436-84 (X)

Nacidos en Lima
Fallecidos en Lima
Jose Antonio
Abogados de Perú
Carolinos de Lima
Guadalupanos (siglo XIX)
Diplomáticos de Perú
Alcaldes de Lima
Diputados constituyentes de Perú (1860)
Diputados por Lima
Presidentes del Senado de Perú
Miembros del Partido Civil (Perú)
Ministros de Relaciones Exteriores de Perú
Embajadores de Perú en Bolivia
Senadores de Perú 1872-1876
Senadores de Perú 1876-1879
Senadores por Loreto

José Antonio García y García


An Hydrocleys in uska genus han Liliopsida. An Hydrocleys in nahilalakip ha familia nga Alismataceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Hydrocleys

Hydrocleys


Svijet

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Izoliran efedrin iz biljke Ephedra vulgaris.

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Medicina u 1885.


Inženjerija je rod vojske kojemu je primarna namjena borbena ili neborbena tehnička potpora drugim granama i rodovima vojske. Više je zadaća ovoga roda: izrada i uklanjanje minsko-eksplozivnih i drugih zapreka, svladavanje vodenih i suhih zapreka, izgradnja i održavanje putova, izgradnja fortifikacijskih objekata te maskiranje objekata. U nekim se vojskama inženjerija bavi i proizvodnjom i distribucijom zemljopisnih karata i drugih kartografskih proizvoda.

Izvori

Grane i rodovi vojske
Inženjerstvo

Inženjerija


Aenne Burda (28 Temmuz 1909, Offenburg - 3 Kasım 2005, Offenburg), Almanya'da II. Dünya Savaşı sonrası neslin sembolü haline gelmiş ünlü girişimci, dünyanın en tanınmış moda ve dikiş dergisi Burda'nın yaratıcısıdır.

Ailesi tarafından kendisine Anne Magdalene Lemminger adı verildi. Bir rahibe okulunda okudu. Matbaacı Dr. Franz Burada ile Temmuz 1931'de evlendi, üç erkek çocukları oldu (Franz-1932, Frieder-1936, Hubert-1940).

1949'da satın aldığı küçük bir yayınevini dünyanın en büyük moda yayıncısı haline getirmiştir. Yayıncı, başeditör ve köşe yazarı olarak savaş sonrası Almanyasında kadınlara ekonomik bütçeyle şık giyinme konusunda yol gösterdi. Bu girişimiyle Almanya'nın ekonomik mucizesinde rol alan önemli isimlerden biri haline geldi.

1950'de 48 çalışanıyla aylık dergi "Burda Moden"'i çıkaran Aenne Burda, 2 yıl sonra derginin ekinde evde kendi elbiselerini diken kadınlar için giyim kalıpları vermeye başladı. İleriki yıllarda Anna (1974), Carina (1977) Verena (1986) dergilerini de çıkardı.

Aenne Burada Yayınevi yurtdışına açılan ilk Alman yayınevlerinden birisi oldu. Tüm dünyaya yayılan ve 5 milyon tiraja ulaşan Burada Moden'in en büyük başarısı, 1987'de, Demir Perdenin çöküşünden 2 yıl önce Rusya'daki ilk batılı dergi olarak Sovyetler Birliği'nde yayınlanmasıdır. Dergi 2005 itibarı ile 89 ülkede ve 16 dilde yayınlanmaktadır.

45 yıl boyunca yayınevini yöneten ve Burda-Maden'in başyazılarını her sayıda sürdüren Aenne Burda, 1994'te şirketin yönetimini oğlu Dr. Hubert Burda'ya bıraktı. Aenne Burda, 96 yaşında Offenburg'da öldü.

1909 doğumlular
2005 yılında ölenler
20. yüzyıl Alman iş insanları
21. yüzyıl Alman iş insanları

Aenne Burda


93 Harbi ya da 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı (, Russko-Turetskaya voyna; 1877-1878), Osmanlı padişahı II. Abdülhamit ve Rus çarı II. Aleksandr döneminde yapılmış olan bir Osmanlı-Rus Savaşı'dır. Rumi takvime göre 1293 yılına denk geldiğinden Osmanlı tarihinde 93 Harbi olarak bilinir. Hem Osmanlı Devleti'nin batı sınırındaki Tuna (Balkan) Cephesi'nde, hem de doğu sınırındaki Kafkas Cephesi'nde savaşılmıştır. Savaşa hazırlıksız yakalanan Osmanlı Devleti, çok ağır bir yenilgi almıştır. Savaşın başlıca sebepleri; Osmanlı Devleti'nde yaşanan azınlık isyanları, Rusya ve Batı Avrupa ülkelerinde, Osmanlı Devleti'nde yaşayan Hristiyanların insan haklarının çiğnendiği konusunda oluşan tek taraflı kamuoyu, Rusya'nın Balkanlardaki genişleme siyaseti, Romanya ve Bulgaristan'ın bağımsızlık istekleri ve Panslavizm akımıdır. Avrupa'nın büyük güçleri savaşı önlemek için İstanbul'da Tersane Konferansı'nı toplamışlar, ancak Osmanlı Devleti'ne yaptıkları taleplerin reddedilmesi üzerine savaş patlak vermiştir.

Yaklaşık 1 yıl süren savaşta Osmanlı orduları, savunma savaşı yapmıştır. Batılı devletler ise tarafsız kalarak, savaşı bitirmek için ara buluculuk yapmıştır. Özellikle Balkanlarda bu olaylar neticesinde etnik temizlikler yaşanmış ve yer yer kıyımlar görülmüştür. Sonunda batıdaki Osmanlı savunma hatlarını kıran Rus ordularının önü açılmış, dirençle karşılaşmadan İstanbul'un eşiğine (Yeşilköy) kadar ilerleyerek Osmanlı Devleti'nin varlığını tehdit etmiş ve bunun sonucunda Osmanlı Devleti Ayastefanos Antlaşmasını imzalamak zorunda kalmıştır. Ancak Batı Avrupa ülkelerinin bu antlaşmanın koşullarından hoşnut kalmamaları sonucu bu antlaşma geçerliliğini yitirmiş ve yeniden imzalanan Berlin Antlaşması ile Osmanlı Devleti, çok fazla toprak kaybetmiş, Balkanlardaki nüfuzunu büyük ölçüde yitirmiştir. Balkanlar'da ve Kafkasya'da sayıları 1 milyonu aşkın Osmanlı vatandaşı mülteci konumuna düşmüş, savaş süresince ve savaştan sonra Anadolu'ya dev göç dalgaları yaşanmıştır. Ayrıca Batum'da yaşayan Müslüman Lazlar ve Gürcüler Osmanlı topraklarına göç etmek zorunda kalmışlardır.

Savaş öncesi durum

Osmanlı Devleti'ndeki Hristiyan hakları sorunu
Rus İmparatorluğu 18. yüzyılda güçlenmiş ve zamanla kendisini Ortodoks dünyasının lideri ve koruyucusu olarak görmeye başlamıştı. Bu nedenle de Osmanlı Devleti'nin Balkanlarda yaşayan ve çoğunluğu Ortodoks olan Hristiyan vatandaşlarının haklarını korumak bahanesiyle İstanbul'daki elçileri vasıtasıyla Osmanlı hükûmetinden çeşitli taleplerde bulunmaya başladı. Nitekim 1853 yılında, Rusya'nın Kudüs topraklarındaki İsa'nın doğduğu kilisenin anahtar hakimiyetinin Ortodokslara verilmesi talebi Kırım Savaşı'na yol açtı. Bu savaş Birleşik Krallık ve Fransa'nın da müdahalesiyle Osmanlı zaferiyle sonuçlandı.  Ama yine de Rusların istediği gibi, kilisede Ortodoks rahiplere de söz sahipliği verildi. Böylece Rusya, kendisini Ortodoksların sözcüsü olarak kabul ettirmişti, nitekim Ortodokslar da bundan hoşnuttu.

1858 yılında da Osmanlı yönetimindeki Lübnan topraklarında Hristiyanlarla ilgili bir sorun yaşandı. Fransızların desteklediği Maruniler ile İngilizlerin desteklediği Dürziler çatışmaya başlamıştı. Kayıplar artıyor ve bölgede iç savaş tehlikesi büyüyordu. Fransız basını, Lübnan'da Hristiyanlara yönelik katliamların yapıldığını yazıyordu. Dönemin Hariciye nazırı Keçecizade Fuat Paşa, Lübnan topraklarına giderek çatışmaları bastırdı. İsyanın ele başlarını idam ettirdi. Ama Osmanlı Devleti Fransız ve İngilizlerin baskısıyla Lübnan'a Hristiyan bir vali atanmasını kabul etmek zorunda kaldı.

1861 yılında tahta çıkan sultan Abdülaziz'in döneminde de Osmanlı Devleti'nin Hristiyan halkları arasında huzursuzluklar devam etti. Saltanatının ilk yılında Sırbistan topraklarında ayaklanmalar başladı. Kendilerini geniş anlamdaki Slav milletinin bir parçası olarak kabul eden Sırp halkı özerklik talebiyle ayaklandı. Çeteler kuruldu. Müslüman halkla karşılıklı kıyımlar yaşandı. İstanbul hükûmeti, bölgeye müdahale etti. Fakat tam başarı elde edilemedi, Ömer Paşa kumandasındaki Osmanlı askerleri, Belgrad'ı topa tutunca birçok kayıp verildi. Avrupa kamuoyunda Osmanlıların aleyhinde bir tutum gelişti. Paris Antlaşması'nın ihlal edildiği söyleniyordu. Bunun üzerine görüşmeler yapıldı, Osmanlı Devleti için önemli olan birçok kale, özerkliğini kazanmış olan Sırbistan'a bırakıldı. Belgrad ve gerisi ise yine Osmanlı'da kaldı. 1864 yılında ikinci bir İstanbul protokolü yapıldı. Buna göre Romanya, prenslik haline geldi. Bölgedeki Osmanlı nüfuzu azalıyordu, daha sonra Romanya da özerkliğini kazandı ve 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşında Rusya tarafında savaştı.

1866 yılında da Girit adasında ayaklanmalar patlak verdi. Bağımsızlığını 1832 yılında kazanmış olan Yunanistan Krallığı, Girit'i de Yunan yönetiminde görmek istiyordu. Yunanistan'ın kışkırtmalarıyla Girit adasında yaşayan Rum halkı Osmanlı yönetimine isyan etti (1866). Rum çetelerini Yunan Krallığı, dolaylı olarak da Avrupalı devletler destekliyordu. Bölgedeki kırımlar artmaya başladı, müdahalelerde sonuç alınamadı. Sadrazam da heyet topladı ve Girit idaresinde değişiklik yapıldı. Buna göre valinin iki yardımcısından biri de Rum olacaktı. Buna rağmen çete savaşları bitmedi, Yunanlar bu çeteleri desteklemeye devam edince Osmanlı Devleti ültimatom verdi. Ancak 1869 yılında Yunanistan'la yapılan bir anlaşma sonucu, Yunanistan bu tutumundan vazgeçti ama 19. yüzyılın sonlarında ayaklanmalar tekrar alevlendi ve 1898 yılında Girit'in özerklik kazanmasıyla sonuçlandı.

Avrupa'daki güç dengeleri
19. yüzyılın ortalarında Avrupa birçok savaşa sahne olmuştu. 1866 yılında bir Prusya-Avusturya Savaşı patlak verdi, 7 hafta süren savaşı Prusya ve müttefikleri kazandı. Böylece diğer Alman eyaletlerinde Prusya egemenliği baş gösterdi. 1870 yılında başlayan Fransa-Prusya Savaşı ise 1 yıl sürdü ve kesin Prusya zaferiyle sonuçlandı. Böylece Alman kökenli eyaletler birleşerek Alman İmparatorluğu'nu kurdular. Bundan itibaren Almanya sürekli güçlendi, Avrupa'nın söz sahibi ülkelerinden biri haline geldi. Fransa ise ağır bir darbe aldı, ekonomik açıdan önemli birçok topraklarını kaybetti  ve III. Cumhuriyet kuruldu. 1866 yılındaki yenilgi sonrası Avusturya İmparatorluğu, prestij kaybetti ve Macaristan ile birleşerek Avusturya-Macaristan İmparatorluğunu kurdu. Avrupa'daki eyaletlere bölünmüş ülkelerin yönetimleri birleşik bir yönetim biçimine geçiyordu.

İtalyan birliğini kurma ümitleriyle Kırım Savaşı'na katılmış olan Sardinya Krallığı da 1861 yılında amacına ulaşarak bu birliği sağladı ve İtalya Krallığı kuruldu. İtalyanlar da aynı Almanlar gibi, gecikmeli olsa da sömürgeciliğe başladılar. 19. yüzyılın sonlarına gelindiğinde Avusturya güç kaybetmiş, İtalya ve Almanya ise güçlenmişti. Rusya ise yenileşme sürecindeydi. Kırım Savaşı'nda ağır bir yenilgi alan Ruslar, Prusyalı subaylar getiriyor ve orduyu ıslah ediyorlardı. Balkanlar'da da Slav propagandası yapılıyordu. İngiliz İmparatorluğu, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ve İtalya Krallığı, Rusya'ya karşı bir tutum içindeydi. Avrupa ülkeleri arasında yalnızca Alman İmparatorluğu, Rusya'ya dostça davranıyordu.

Balkanlar'daki güç dengesi de değişmişti. Bölgedeki Osmanlı nüfuzu azalıyordu. Milliyetçilik akımı güçleniyor, bölgede katliamlar gerçekleşiyordu. Sırplar ve Yunanlar bağımsızlıklarını kazanmıştı. Romanya ise özerkleşmiş, Bosna'da da özgürlük hareketleri başlamıştı. Sırplar, Rusya'ya yaklaşıyor ve kendilerini ortak bir Slav ırkından sayıyordu. Osmanlı yönetimi 19. yüzyıl başlarından beri Balkanlardaki karışıklıklarla  uğraşıyordu. 93 Harbi'ne birkaç yıl kala, Osmanlı Devleti'nde büyük bir ekonomik sıkıntı baş göstermişti. Bu sıkıntıyı gidermek üzere vergiler arttırıldı. Bu da Bulgar isyanları'na yol açtı.

1876 Balkan isyanları

Osmanlı hazinesi, Sultan Abdülmecit'in döneminden beri yapılan aşırı harcamalar sonucu Avrupa'ya karşı ağır bir şekilde borçlanmıştı ve bu borçları ödeyebilmek için Balkanlardaki vergileri yükseltmişti. Bu ağır vergiler Balkan halkları arasında hoşnutsuzluk yarattı. Ayrıca Kafkaslar'dan Ruslar tarafından Çerkes Sürgünü sonucu göçe zorlanan Çerkes ve Abhaz gibi Müslüman gruplar Balkanlar'da yerleştirilmiş; bu göçmenlerle Balkanlar'ın yerlisi olan Hristiyanlar arasında büyük bir düşmanlık ortaya çıkmıştı. Nisan 1876 zamanında ortaya çıkan Bulgar isyanları, başıbozuklar vasıtasıyla bastırıldı. Fakat isyanların bastırılması sırasında ölen Bulgarlar için Avrupa'da büyük bir sempati oluştu. İsyanlar sırasında ölen Müslümanların sayısını hiçe sayan Avrupa basını, Osmanlı Devleti'ne karşı çok olumsuz bir kamuoyu yarattı.

Bulgar isyanları'ndan kısa bir süre sonra, Sırplar da topyekûn savaşa girişti. 30 Haziran 1876 tarihinde Sırbistan, Osmanlı Devleti'ne savaş ilan etti. Temmuz ayına gelindiğinde, Bulgarları savunan Avrupa kamuoyu, Sırpları da savunmaya başladı. Rus çarı II. Alexander ve prens Aleksandr Mihayloviç Gorçakov, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu imparatoru Franz Joseph ile 8 Temmuz 1876 tarihinde bir görüşme yaparak Avusturya'ya, Osmanlı Devleti'ne karşı bir ittifak teklifinde bulundu. Avusturya ile Rusya, daha önce Osmanlı'ya karşı yaptıkları son ittifaklarını 1787-1792 Osmanlı-Rus Savaşı'nda kurmuşlardı. Fakat Prusya'ya ve İtalya'ya yenilmiş olan Avusturya, henüz toparlanamadan bir savaşa daha girmek istemedi. Rusların büyük miktarda toprak teklifine rağmen sonuç alınamadı. Rus yönetimi yalnız kaldı. Temmuz ayında, Osmanlı Devleti'yle savaşan Sırp saflarında Rus askerleri de görünmeye başlamıştı. Ayrıca Rus ordusu, Sırplara silah ve asker yardımı da yapıyordu. Buna rağmen Osmanlı ordusu, Sırpları yenmeyi başardı. Sırpların hücum kolları imha edildi, savunma hatları saf dışı bırakıldı ve Sırbistan çok güç durumda kaldı. Ağustos ayında, Sırplar ateşkese razı oldular ve Avrupa'dan ara buluculuk yapmalarını istediler.

Savaşı önleme çabaları

Avrupa'nın da baskısıyla Osmanlı tarafı, barış yapmaya razı oldu. Balkanlardaki bütün bu sorunları çözüme ulaştırmak için İstanbul'daki Tersane-i Amire'de uluslararası bir konferans yapılmasına karar verildi. Tersane Konferansı adı verilen bu konferansta Osmanlı Devleti'ne Balkanlardaki Hristiyan halklarıyla ilgili ağır baskılar yapılması bekleniyordu. Konferansın kararlarını yumuşatmak için tahta yeni çıkmış olan II. Abdülhamit konferansın toplandığı 23 Aralık 1876 günü alelacele I. Meşrutiyet'i ilan etti. Ama yine de konferans Osmanlı Devleti'ne karşı çok ağır kararlarla sonuçlandı. Rusya, Paris Antlaşması'nın (1856) Karadeniz'de tersane ve savaş gemisi bulundurulmayacağına ilişkin hükümlerini tanımadığını Prusya'nın güçlendiği ve Avrupa dengelerinin sarsılmaya başladığı 1870'te bir nota ile Paris antlaşmasına taraf ülkelere bildirmişti.Bu nedenle kendisini Karadeniz ve Balkanlarda sınırlayan hemen tüm yükümlülüklerden kurtulmuştu. Ardından da Ortodoks uyruklarına söz konusu antlaşmadaki hükümleri uygulaması için Osmanlı Devleti'ne baskıda bulunmaya başladı. Bu sırada Birleşik Krallık, Rusya'nın Osmanlılara savaş ilan etmesini önlemek amacıyla Londra Konferansı'nın toplanmasına önayak oldu. Osmanlı sadrazamı İbrahim Edhem Paşa, konferansta hazırlanan 1877 Londra Protokolü'nü içişlerine müdahale sayarak reddetti. Ülkedeki Panslavist akımların etkisiyle protokolün reddini bir savaş nedeni sayacağını önceden bildirmiş olan Rusya 24 Nisan 1877'de Eflak ve Boğdan'a girerek Osmanlılara savaş açtı. Kısa bir süre sonra da tam bağımsızlığını kazanmak isteyen Rumenler savaşa Rusların safında katıldı. Bulgar isyancıları ve Sırplar da Osmanlılarla savaşan Ruslara ve Rumenlere katıldı.

Savaşın gidişi

Osmanlı İmparatorluğu'nu hem doğudan, hem de batıdan kıskaca almak isteyen Rusya, 24 Nisan 1877 tarihinde Osmanlı Devleti'ne bağlı Romanya'ya girdiği gibi, 27 Nisan 1877 tarihinde de Osmanlı Devleti'nin doğu sınırındaki Doğubayazıt'a girdi. Osmanlılar böylece Kafkasya ve Tuna olmak üzere iki cephede, kendilerinden silah ve asker gücü bakımından çok daha üstün durumdaki Rus ordusuna karşı zorlu bir savunma savaşı vermek zorunda kaldılar.

Tuna Cephesi
Hem Rus, hem de Osmanlı tarafının güçlerini en yoğunlaştırdığı cephe Tuna cephesi idi. Savaş başladığında Çırpanlı Abdülkerim Nadir Paşa Rumeli Ordusu başkomutanı olarak Balkanlardaki bütün Osmanlı birliklerinin en üst düzeydeki komutanı durumundaydı. Bölgedeki Osmanlı kuvvetleri Rusçuk, Silistre, Şumnu ve Varna arasında bulunan Ahmed Eyüb Paşa'nın komutasındaki Doğu Tuna Ordusu, Vidin'de üslenen Osman Nuri Paşa'nın komutasındaki Batı Tuna Ordusu ve ikisinin arasında yer alan Süleyman Hüsnü Paşa'nın komutasındaki Balkan Ordusu olmak üzere üç ordudan oluşuyordu. Balkanlardaki Rus birliklerinin en yüksek düzeydeki başkomutanı ise Grandük Nikolay Nikolayeviç idi. Ancak savaş meydanındaki Rus birliklerine komuta eden kişi General İosip Gurko idi.

Rusların Tuna'yı geçerek ilerlemeleri

Rus ordusu, savaş ilanından bir süre sonra Rumen ordularıyla beraber Tuna Nehri'nin kuzeyinde toplanmaya başladı. Osmanlı ordusu da hazırlıklarını sürdürüyor, gönüllü askerler yazılıyordu. Bu süreçte Rumen topçuları, nehirdeki Osmanlı gambotlarını dağıtmayı başardı. Böylece nehri savunan Osmanlı deniz gücü ortadan kalkmış oldu. Savaş ilanından iki ay sonra, 21 Haziran 1877 tarihinde Rus askerleri, tekneler ile nehri geçmeye başladı. Rusların nehri geçmesini önlemek ile görevlendirilen Osmanlı güçleri, zamanında yetişemedi. Ruslar nehri büyük bir direnişle karşılaşmadan aştı. Bu başarısızlık, avantajın Ruslara geçmesine sebep oldu. Zira Tuna'dan sonra daha büyük bir engel yoktu. 27 Haziran gecesi, Ziştovi'ye bağlanmak için gizlice bir köprü kuruldu.

Ruslar, nehri geçtikten beş gün sonra nehre en yakın yerler olan Ziştovi ile Niğbolu'ya taarruz etti. Ziştovi Muharebesi ve Niğbolu Muharebesi'ni kolayca kazandılar. Balkan ana ordusu henüz yetişememişti ve Rus askerleri, her bakımdan Türk askerlerine göre üstündü. Savaşın başındaki bu başarısızlıktan dolayı Başkumandan Abdülkerim Nadir Paşa görevden alındı ve 18 Temmuz'da yerine Mehmet Ali Paşa getirildi. Bu genç paşanın böyle önemli bir göreve getirilmesi, subaylar arasındaki birliği bozdu. Tırnova ve Niğbolu'nun düşmesi, Türk kamuoyunda büyük üzüntüye ve umutsuzluğa neden oldu. Çünkü Osmanlının planı bozuluyordu. Plan şöyle idi: Süleyman Hüsnü Paşa'nın birlikleri, Şıpka geçidini geçecek ve kontrol altında tutacaktı. Kuzeydeki Osmanlı orduları da (Osman Paşa ile Ahmed Eyüb Paşa'nın orduları) Rus ana ordusunu kıskaca alarak durduracaktı. Süleyman Paşa'nın ana ordusu da yetişince, nehre doğru Türk taarruzu başlayacak ve Ruslar, Türk toprağından atılacaktı. Nehrin geçilmesinden birkaç hafta sonra, 17 Temmuz 1877 tarihinde Şıpka geçidi de düştü.. Vidin'deki Osman Paşa birlikleri Şıpka Geçidi düşünce yürüyüşe geçti. Plevne yönüne gidilecek, bölge kontrol altına alınacak ve Niğbolu da kurtarılacaktı.

Plevne Savunması

Ruslar, Bulgar topraklarında bir hayli ilerlemesine rağmen, kuzeyde hala direnen ve başarılı olan Osmanlı bölgeleri vardı. Oldukça stratejik önemi olan Plevne ve Lofça, henüz işgal edilmemişti. Daha doğuda olan ve Doğu Tuna Ordusunun kapısı olan Elena kasabası da Temmuz ayında Rus saldırısını püskürtmüştü. Osmanlı birlikleri Şıpka Geçidi'ni geri almak için çarpışırken General Yuri Şilder-Şuldner komutasındaki Rus birlikleri Osmanlı ordusunu Plevne'de abluka altına aldılar. Plevne Kalesinin komutanlığını Osman Nuri Paşa üstlenmişti. Kuşatmaya Rus generalleri Mihail Skobelev, Nikolay Kridener ve Kral I. Carol'un emrindeki Rumen askerleri de katıldı. Aslında Plevne'deki Osmanlı birliğinin amacı başkaydı; Niğbolu'ya gelinecek ve burada Rus ordusu durdurulacaktı. Fakat Niğbolu'ya Rus ana ordusunun girmesi, bir de Şıpka geçidinin düşmesi bu planı bozdu. Osman Nuri Paşa, yakınında bulunan Plevne'ye çekilmekle yetindi.

Plevne'deki Osmanlı orduları beklenmedik bir şekilde başarılı bir savunma koydular. Rus ordusu aylar boyunca taarruzlara devam etti. Fakat sonuç alamadılar ve çok fazla zayiat verdiler. Yaklaşık 5 ay boyunca Ruslar, bu kasabayı ele geçirmek için savaştı. Kuşatmanın ilk safhalarında tek yönlü taarruz uygulandı. Ağustos'ta Rus taarruzu geri püskürtüldü. Avrupa kamuoyunda Rusların yenileceği ve savaşı Osmanlıların kazanacağı söylenmeye başlandı. Rus ordusunda moralsizlik başladı. Plevne'ye güneydeki Lofça kasabasından da mühimmat ve takviye birlikleri geliyordu. Eylül ayına gelindiğinde Plevne'deki Osmanlı gücü 40.000 askeri bulmuştu. Rus generalleri, kasabayı tam bir kuşatma altına alma kararı aldılar. Bunun için Plevne'ye mühimmat ve takviye sağlayan Lofça'ya saldırıldı (Bkz. Lofça Muharebesi). Bu kasaba 3. Plevne Muharebesi'nden hemen önce kaybedildi. Buna rağmen 3. Plevne muharebesi Osmanlı zaferi ile sonuçlandı. Rus komutanlığı bunun üzerine Plevne'yi tamamen kuşatma kararı aldı. Radomirçe ve Teliş Mevziileri yoğun Rus saldırıları ile alınarak Plevne üzerindeki çember daraltıldı. Bunun yanında Gosif Gurko, 24 Ekimde Gorni Dubnik Muharebesi'ni kazanarak Sofya - Plevne arasındaki tek lojistik yolu da kesti. Böylece Plevne'ye giden tüm yollar kapanmış oldu. Buna rağmen Osmanlı direnişi devam etti. Erzağı, cephanesi biten Osmanlı askerleri, Rus taarruzlarına karşı bir süre daha direndi. Plevne'ye yapılan 13 Ekim ve 13-14 Kasımdaki Rus ve Rumen kısmi saldırıları püskürtüldü. Osman Paşa, güneydeki Şıpka Geçidi Muharebeleri'ndeki Osmanlı taarruzlarından ümitliydi. Bu saldırılar başarıya ulaşırsa, Plevne'ye yardım gelebilir ve Rus ordusu dağılabilirdi. Fakat Osmanlı taarruzları sonuç almıyordu.

2 Ekim'de başarısız bulunan Mehmet Ali Paşa da başkomutanlık görevinden alınarak yerine Süleyman Hüsnü Paşa getirildi. Süleyman Hüsnü Paşa, Deli Fuat Paşa ile birlikte Elena ve Tırnova, Maçka yönünde kuzey Bulgaristan'da Ruslara saldırılarda bulundu. 4 Aralık 1877'de Osmanlı Ordusu Elena Muharebesi'ni kazansa da bu muharebedeki zafer fazla bir yarar getiremedi. Zira Maçka yönündeki Osmanlı saldırıları bir ilerleme sağlayamadı. Artık gücü kalmayan Osmanlı askerleri, çareyi 9 Aralık günü yarma harekâtına girmekte buldu. Rusların ilk safları yarıldı fakat Osmanlı kaybı çok artmıştı ve Rusların gücü çok fazlaydı. Osman Nuri Paşa, 10 Aralık 1877 tarihinde teslim olmayı kabul etti. Plevne Savunması, yaklaşık 35.000 Rus kaybına sebep olmuştu. Plevne, Rus ana ordusunu durduran önemli bir noktaydı. Buranın da düşmesi, İstanbul'un yolunu açtı.. Bununla birlikte Süleyman Paşa komutasındaki Osmanlı ordusu Tırnova'yı ele geçirme ve Plevne'ye yardım götürme amaçlı Maçka Muharebesi'ni 12 Aralık 1877'de kaybederek zaten Plevne teslim olmasa bile, Plevne'deki kuşatmayı yarma ve Bulgaristan'dan Rusları çıkarmadaki son fırsatı da harcamıştı. Böylece Kuzey Bulgaristan'da Ruslar mevziilerini sağlamlaştırıp saldırıya geçti. Plevne'nin düşmesinden sonra Bulgar halkı, Türk yaralılarını katletmeye başladı, Sırplar da Osmanlılara karşı yoğun saldırıya geçtiler. Türk kontrolündeki Sırbistan'ın bazı güney bölgelerini ele geçirdiler. Batı ve Doğu Bulgaristan'da bulunan Çerkes gönüllü asker sayısının 15.000 civarındaydı, Osman Paşa'nın Plevne'deki ordusundaki Çerkes atlı asakir-i muavine sayısının 8.000 civarındaydı. Tuna Cephesi'ndeki Çerkes başıbozukların sayısı 20.000 civarında idi.

Osmanlıların Balkanlardaki son direnişleri

Plevne'nin doğusunda, Ahmed Eyüb Paşa komutasındaki Osmanlı ordusu direniyordu. Elena'da Osmanlı başarısından sonra Rus ordusu taarruza devam etmişti. Rusçuk yönünden de başarılı bir direniş gerçekleşti. Fakat Rus ordusu, ani bir saldırı ile Köstence'ye girdi. 1878 yılına girildiğinde Rus ordusu, Plevne engelini de kaldırmıştı ve Ahmed Eyüb Paşa ordularına daha fazla yoğunlaştı. Köstence ve Rusçuk yönünden saldırıya geçtiler. Çapraz ateşe düşen Osmanlı ordusu fazla direnemedi. Dobruca ve Kavarna art arda düştü. Dağılmış Osmanlı askerleri, Varna'da teknelere binerek bölgeyi terk etti. Böylece Balkanlardaki Osmanlı direnişi son bulmuş oldu. Avrupa kamuoyunda savaşı Rusların yeneceği fikri benimsendi. Zira Şıpka Geçidi Muharebeleri de ağır Osmanlı yenilgisiyle sonuçlanmıştı. Plevne muharebesi devam ederken İosif Gurko komutasındaki sadece bir Rus tugayı, geçidi ele geçirmişti. Süleyman Hüsnü Paşa komutasındaki yaklaşık 30.000 kişilik Osmanlı tümeni de geçidin etrafını sarmış ve Ruslar zor durumda kalmıştı. Bu durum sebebiyle Süleyman Paşa, Osmanlı kamuoyunda kahraman olarak görülüyordu. Türk taarruzları Ocak'a kadar devam etti. Rus gücü 60.000'i buldu ve Ocak ayında Osmanlı birlikleri ani bir Rus saldırısına uğradı. Ağır zayiat veren Osmanlı askerleri, bölgeyi terk etti. Böylece Edirne'nin de yolu açılmış oldu. Şıpka geçidi, savaşın kaderini belirleyecek önemli bir geçitti. Savaş Osmanlı zaferiyle sonuçlansaydı, Plevne kuşatması kesin Osmanlı zaferiyle sonuçlanabilir ve Ruslar hızla çekilebilirdi.

Kafkasya cephesi
Kafkasya'da Rus ordusunun 75.000 askeri Rusya'nın Kafkasya valisi Grandük Mihail Nikolayeviç'in komutasında idi. Nikolayeviç'in emrindeki alt düzeydeki komutanlar ise çoğu Ermeni asıllı olan Beybut Şelkovnikov, Mihail Tarieloviç Loris-Melikov, İvan Davidoviç Lazarev ve Arshak Ter-Gukasov ile Rus asıllı Vasiliy Aleksandroviç Geyman idi. Rus ordusu yalnız değildi. Gürcüler Ermeniler, Terek Kazakları tarafından destekleniyorlardı. Osmanlı ordusu ise Ahmed Muhtar Paşa'nın komutasındaki 80.000 askerden oluşuyordu. Ruslar'ın kendi geliştirdikleri top mermileri bulunuyordu. Osmanlı'da ise İngiliz yapımı toplar mevcut idi. Rus topçu birlikleri, gelişme döneminde Prusyalı subaylarca eğitilmiş tecrübeli birliklerdi. Kafkas Rus ordusu, Akkilise - Gümrü ve Iğdır yönünden taarruza geçti. Osmanlı birlikleri ise Kobuleti - Kars - Ardahan ve Doğubayazıt arasında bulunuyordu. Gerandıqo Berzeg ise Güney Marmara bölgesinden, özellikle Manyas yöresinden Çerkeslerden oluşan "Kuva-yi Muavene" gönüllü süvari birliğini kurmuş ve 93 harbine Osmanlı saflarınd katılmıştır.

Doğubayazıt'ın düşmesi
Ruslar için Kafkasya cephesi, Tuna cephesi kadar başarılı olamadı. Çünkü yeterince ilerleme şansı bulamamışlardı. 27 Nisan 1877 tarihinde Doğubayazıt Rus işgaline girdi. Fakat Osmanlı vatandaşı müslüman grupları saldırıları sebebiyle ilerlemeleri zorlaştı. Arazinin aşırı dağlık olması, gerilla saldırıları ve Osmanlı direnişleri, Rusları durdurmaya yetiyordu. Kafkasya cephesinde Ahmed Muhtar Paşa komutasındaki Osmanlı birlikleri, General Loris-Melikov komutasındaki Ruslara karşı uzun süre direndi. 17 Mayıs'ta ise Ardahan Ruslarca işgal edildi. Böylece Rus ordusu stratejik önemi büyük Kars'ın gerisine sızdı. Mayıs ayının son haftasında Kars kuşatıldı. Fakat Kars gerisinde bulunan Halyaz ve Zivin bölgelerinde Osmanlı başarısı gerçekleşti. Daha sonra Gedikler Muharebesi (25 Ağustos 1877) ve Yahniler Muharebesi (4 Ekim 1877) de Osmanlı zaferiyle sonuçlandı. Böylece Kars'taki Rus tehlikesi savuşturuldu. Alacadağ Muharebesi'ne kadar Rusların kaybı 10.000 kadardı. Osmanlı kaybı ise yaklaşık 2.500 idi.

Kars-Erzurum savunması

15 Ekim'deki Digor'da gerçekleşen Alacadağ Muharebesi'nde Ruslar takviye ile Osmanlı savunma hattını arkadan çevirdi ve Osmanlı'nın 5-6.000 ölü ya da yaralı ile 8.500 savaş esiri kaybı oldu. Kafkas cephesindeki Osmanlı kuvvetleri çözülmeye başladı. 17 Kasım 1877 tarihinde Kars, tekrar kuşatıldı. Şehri yaklaşık 25.000 Osmanlı askeri savunuyordu. Cephane ve sayı üstünlüğü olan Rus ordusu, şehrin etrafını sarmıştı. Kars işgal edildi ve Osmanlı kaybı yaklaşık 2.500 ölü idi. Rusların kaybı da o kadardı ve Türkler, geri kalan askerlerini esir vermişti. Ahmed Muhtar Paşa, Kars-Erzurum arasında kurduğu savunma hattında kış koşullarını iyi değerlendirerek üstün bir savunma savaşı verdi. Deveboynu Muharebesi ağır Osmanlı kayıpları, Rus zaferi ile sonuçlanmasına, Ruslar ardından ilerleyerek Erzurum'a doğru taarruz etmelerine karşın bu savunma hattını geçemediler. Nene Hatun ve diğer Erzurumlu vatandaşlar Aziziye Tabyası'nda savunma yaptı. Türk kamuoyunda bu olay, kahramanca gösterildi. Gazi Ahmed Muhtar Paşa, çok yıpranmış ve destek alamayan ordusunun imha olmasından endişelendi. Osmanlı Erzurum'dan çekildi ancak Erzurum'un çevresi Rus Ordusunca sarılsa da Ruslar, ikinci bir sert direniş olabilir endişesiyle şehre tekrar doğrudan saldırmadılar. Erzurum'u tamamen sarıp abluka altında aldılar. Bununla birlikte Rus ordusu Bayburt ile Çoruh vadisine burada kurulmaya çalışılan, doğudaki son Osmanlı savunma hattına kadar ilerledi. Bu arada İstanbul'un Rus işgali tehlikesi altında kalma durumu belirince elindeki az kuvvetle başarılı bir savunma yaptığı düşünülen Ahmet Muhtar Paşa, buradaki görevinden alınıp, acilen balkanlardaki ve İstanbul'daki kuvvetlerin başına getirildi. Savaşın bitmesinden sonra Ayastefanos Antlaşmasında Erzurum Ruslara teslim edilip, bırakılsa da; Berlin Antlaşması sonrası Rus ordusu Erzurum'dan geri çekildi ama Kars, Ardahan, Artvin ve Batum; Berlin Antlaşması'yla Rusya'ya bırakıldı. Bu şehirler, yeni Türkiye Cumhuriyeti Hükûmetinin Sovyetler Birliği ile 16 Mart 1921 tarihli Moskova Antlaşması'na kadar Rusya'nın elinde kaldı.

Savaşın bitmesi

Rus ordularının duraklaması ve ateşkes imzası

1878 yılına girildiğinde Ruslar Plevne Savunması'nı kırmış, İstanbul'a doğru ilerlemeye başlamışlardı.  Rusların İstanbul'a varana kadar önünü kesecek hiçbir ciddi Osmanlı savunma birlikleri bulunmuyordu. İstanbul'un işgal edilmesinden korkan  Osmanlı Devleti, 31 Ocak 1878 tarihinde Rusya'ya ateşkes teklifinde bulundu. Bu arada Osmanlı'nın bu zayıf durumundan istifade eden Rus desteğiyle Yunanistan savunmasız durumdaki Teselya bölgesini işgal etti. Durum Osmanlı için faciaydı; bütün Bulgaristan, Kuzey Yunanistan, Makedonya, Sırbistan bölgeleri ile Edirne Rusya ve müttefiklerinin elindeydi. Ateşkes teklifi, Rusya tarafından kabul edildi. Fakat Rus kuvvetleri İstanbul'a doğru ilerlemeye devam ettiler. Tekirdağ, Çorlu Rus birliklerince işgal edildi. Nihayetinde Rus ordusu İstanbul'a da girdi. Balkanlarda Ruslara direnecek düzenli bir ordusu kalmayan Osmanlı İmparatorluğu yıkılma tehlikesiyle karşı karşıyaydı. Kuleli Askeri Lisesi tahliye edildi, İstanbul'da olağanüstü önlemler alınıyordu. Doğu cephesindeki başarıları sonrası buradan acilen İstanbul'daki Osmanlı Ordusunun komutanlığa getirilen Ahmet Muhtar Paşa, Yeşilköy'de Ruslara karşı elinde kalan son kuvvetleri bir araya getirip, son bir savunma hattı daha kurmaya uğraşıyordu. Avrupa ülkeleri ise Rusların bu başarısından hoşnut değildi. Birleşik Krallık, Rusların ilerlemesini durdurmak için İstanbul boğazına filosunu gönderdi. Rusya'ya verdiği bir nota ile Paris Antlaşması hükümlerince Rusların İstanbul'u işgal etmeleri halinde müdahale etme hakları bulunduğunu bildirdi.

 Rus ordusu da Ayastefanos (Bugünkü adıyla Yeşilköy) bölgesinde durdu. Avrupalı devletlerin (Birleşik Krallık, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu, Almanya) ara buluculuğuyla ateşkes ilan edildi. 3 Mart 1878 tarihinde de Ayastefanos Antlaşması imzalandı. Antlaşma hükümleri, Osmanlı aleyhindeydi. Karadağ ve Sırbistan tamamen özgür olacak, yeni topraklar kazanacaklardı. Romanya da bağımsız olacaktı. Bulgaristan ise özerkleşecekti. Rusya, doğuda birçok ili topraklarına katıyor, ağır savaş tazminatı istiyordu. Osmanlı delegeleri bunu kabul etti. Fakat sonraki düzenlemeler ile bu antlaşma hiçbir zaman geçerli olamadı.

Diplomatik girişimler

Osmanlı padişahı II. Abdülhamit, ağır tazminat koşulunu kabul etmedi. Özellikle Birleşik Krallık da bu hükümleri uygun bulmadı. Osmanlı Devleti, Kıbrıs'ı Birleşik Krallık'a verdi ve barış görüşmelerinde İngiliz desteği sağlandı. 13 Haziran 1878 tarihinde, Berlin'de, şansölye Otto von Bismarck'ın başkanlığında görüşmeler başladı. 13 Temmuz 1878'de de Berlin Antlaşması imzalandı. Bu antlaşma, Ayastefanos Antlaşması'na göre Osmanlı tarafı için daha iyiydi. Bosna-Hersek imtiyazlı bir devlet olarak kuruluyordu. Romanya ve Sırbistan bağımsız olacaktı. Bazı bölgeler Sırbistan'a bırakılacaktı. Doğuda ise Batum, Kars, Ardahan Rus idaresine bırakılıyordu. Bununla beraber Kıbrıs da Birleşik Krallık'a ödünç verilmişti (Britanya sonra bu adayı iade etmedi). Yine de, önceki antlaşmaya göre Osmanlı tarafının kazancı vardı. Çok daha az vergi verilecek, Doğubayazıt ve Erzurum geri alınacak, Selanik - Manastır - Üsküp bölgeleri Osmanlı idaresinde kalıyordu.

Savaş esnasında gerçekleşen kırımlar ve göçler

93 Harbi, Balkanlarda ve Kafkaslarda özellikle Müslüman - Türk kesimleri için çok etkili olmuştur. İşgale giren topraklardan kaçan Türk ve Müslüman halkları, daha güvenli olarak düşündükleri bölgelere göç etmişlerdi. Plevne Savunması sona erdiğinde Bulgar halkı kasabaya girmiş ve yaralı Türklerin hepsi katledilmiş, kemikleri de gübre fabrikalarına satılmıştır. Avrupalı devletler de, savaşın sonunda müzakereler için bu kırımları da sebep olarak göstermiştir. Mülteci sayıları 130.000 ila 1.5 milyon arasında farklı tahminlerle ifade edilmektedir. Mark Levene, bu kırımların Avrupalı devletlerce pek de dikkate alınmadığını belirtmiştir. Fransız komutan Romieu, Fransa Savaş Bakanlığı'na gönderdiği raporda, 1878 ve ilerleyen yıllarda, Ermeni çetelerinin Türklere karşı terörist faaliyetlerde bulunduklarını ve nefret beslediklerini belirtmiştir. Mülteciler, Osmanlı idaresindeki şehirlere gelmiş, camilere, mekteplere, sivil evlere sığınmışlardır. Bu da Osmanlı ekonomisini olumsuz etkilemiştir.

Savaşın diğer sonuçları

93 Harbi, Balkanları baştan aşağı değiştirmeye yetmiştir. Savaş sonucunda 2 özgür devlet ve 2 özerk devlet kurulmuş, Osmanlı nüfuzu oldukça azalmış ve bölgede Rusların etkisi artmıştı. Bu savaş, Romanya için kurtuluş savaşı niteliğindeydi. Savaşta güç kazanan diğer bir devlet de Yunanistan Krallığı idi. Plevne Savunması sona erdikten sonra cesaretlenen Yunan ordusu, Teselya'ya girmişti. Kafkaslarda da stratejik önemi büyük birçok il, Rus idaresine geçmişti. Ayastefanos Antlaşmasına göre Rusya ve müttefiklerinin kazancı çok daha fazlaydı, fakat Osmanlı'nın diplomatik uğraşları sonucunda düzenlenen Berlin Müzakerelerinde bu kazanç indirgenmiş, tazminat hafifletilmiş ve kaybedilen birçok il geri alınmıştı. İki tarafın da kaybı oldukça fazlaydı. Rusya ve müttefiklerinin, 100.000'den fazla kaybı vardı. Osmanlı kayıpları da o kadardı. Hastalıktan ölenlerin sayısı iki tarafta da oldukça fazlaydı. Bununla beraber Plevne Savunması ve Aziziye Tabyası, Türk kamuoyunda kahramanca görülmüştü. Rusya ve müttefikleri de, Plevne Savunması ile Şıpka Geçidi Muharebeleri için anıtlar dikmişti. Osmanlı Devleti, bu savaştan sonra Balkanlardaki varlığını 35 yıl daha sürdürebilecekti. Sultan II. Abdülhamid, savaştan sonra meclisi süresiz olarak tatil etti ve mutlakiyet yönetimine geri dönüldü. Süleyman Hüsnü Paşa ve Abdülkerim Paşa yenilgi sorumlusu tutularak yargılandı. Osman Nuri Paşa ile Ahmed Muhtar Paşa ise "Gazi" unvanını aldı. Ahmed Eyüp Paşa da padişahın yaveri oldu. Ülke içerisinde padişaha güvenmeyenlerin sayısı arttı ve bunun sonucunda Çırağan Baskını yaşandı. Rus tarafında ise başarılı komutanların bazıları valiliğe atandı.

Savaşın sonunda, Vacha vadisinde 20 civarında köyde bulunan Pomakların başlattığı ayaklanma, Doğu Rumeli vilayetinden özerklik elde edilmesiyle sonuçlandı. Timraş köyünü merkez alarak kurulan özerk Timraş Cumhuriyeti 8 yıl kadar sürebilmiş, 1886'da Bulgaristan egemen olmuştur.

Etkileri

Edebiyat
Namık Kemal, 93 Harbi esnasında duygularını yazdığı "Vatan Mersiyesi"nde dile getirmiştir ve yazmış olduğu manzumelerle ülkedeki erkekleri vatan için yardıma çağırmıştır. Savaş sonrası "Vaveyla", "Hilal-i Osmani" gibi manzumeler yazmıştır. Savaş esnasında Recaizade Mahmud Ekrem halkı savaşa katmak ve hazırlamak için yazı ve manzumeler kaleme almıştır.

Sinema
 Bayazet (Rusça: Баязет, TV, 2003)
 Türk Hamlesi
 Vatan ve Namık Kemal

Galeri

Ayrıca bakınız

Kaynakça

Dış bağlantılar
93 Harbi sırasında Yeşilköy'e kadar gelen Rus ordularının çektirdiği tarihi fotoğraflar

Osmanlı İmparatorluğu'nun savaşları

93 Harbi'nde muharebeler
VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler
1877'de çatışmalar

93 Harbi


එන්ඩීටීවී ප්‍රොෆිට් යනු ඉන්දියාවේ නව දිල්ලි රූපවාහිනිය සතු, ව්‍යාපාරික ප්‍රවෘත්ති නාලිකාවකි. එතෙක් CNBC-TV18 නාලිකාව සතුව තුබූ ව්‍යාපාරික ප්‍රවෘත්ති කලාවේ ඒකාධිපතිත්වය බිඳ දැමීමේ අරමුණින්, 2005 ජනවාරියේදී මෙම නාලිකාව අරඹන ලදී.

නාලිකාව මගින්, ඉන්දීය කොටස් වෙළෙඳපොලවල් වූ බොම්බෙයි කොටස් වෙළඳපොල (BSE) සහ ජාතික කොටස් වෙළෙඳපොල (NSE) වල්හී ගණුදෙණු පිළිබඳ විස්තර සහ දේශීය සහ ජාත්‍යන්තර ව්‍යාපාර පිළිබඳ පුවත් ගෙන හැර දක්වයි.

නායකත්ව සම්මානය
2006 ජුලි මස සිට, එන්ඩීටීවී ප්‍රොෆිට් නාලිකාව, එන්ඩීටීවී ප්‍රොෆිට් බිස්නස් නායකත්ව සම්මානය (The NDTV Profit Business Leadership Awards) නමින් සම්මානයක් ඉන්දියානු ව්‍යාපාර ව්‍යවසායකයින් සඳහා පිරිනමයි.

මේවාද බලන්න
 ජාත්‍යන්තර ප්‍රවෘත්ති නාලිකා

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැදි
 NDTV Profit Official Site

ඉන්දියාවේ රූපවාහිනී නාලිකා

එන්ඩීටීවී ප්‍රොෆිට්


Domovinski pokret (skr. DP), hrvatska je desna parlamentarna politička stranka koju je 29. veljače 2020. utemeljio Miroslav Škoro.

Stranka je utemeljena pod imenom Domovinski pokret Miroslava Škore, a 6. veljače 2021. odlučeno je da se iz naziva stranke izbaci ime Miroslava Škore zbog stečene prepoznatljivosti stranke javnosti.

O stranci

Temeljne vrijednosti
 hrvatski nacionalni interesi i domoljublje
 jednakost građana pred zakonom i tijelima državne uprave i samouprave
 poštovanje i zaštita tradicionalnih obiteljskih vrijednosti i života od začeća
 sloboda vjeroispovijesti i pravo na javna svjedočenja vlastite vjere
 promicanje nacionalnog ponosa, zaštita privatnog vlasništva i slobodnog poduzetništva
 zaštita prirode i biološke raznolikosti
 poticanje kreativnosti i poštovanje prava znanstvenika na slobodno istraživanje, bez političkog nametanja
 poštovanje prava građana na slobodno izražavanje mišljenja i uvjerenja
 zalaganje za jednak odnos prema svim totalitarnim režimima, sukladno uobičajenoj svjetskoj i europskoj demokratskoj te zakonodavnoj praksi.

Program
Domovinski pokret zalaže se za:
smanjenje udjela proračunske potrošnje u BDP-u za jedan postotak u svakoj godini mandata i na taj način bi 15 milijardi kuna ostalo u privatnom sektoru
promjenu načina izbora Glavnog državnog odvjetnika kao i rada i ustroja Državnog odvjetništva, i to kroz osnivanje Odjela za ratne zločine, snažniju zaštitu blokiranih građana i nemilosrdnu i učinkovitu borbu protiv rak rana našega društva, a to su korupcija, ratno profiterstvo, privatizacijski i gospodarski kriminal, klijentelizam i nepotizam
decentralizaciju i značajno smanjenje broja ministarstava, reformu i teritorijalni preustroj javne uprave, te ostvarenje ekonomski održivog sustava koji pridonosi načelima dobre vladavine
izmjenu izbornoga zakonodavstva, koja podrazumijeva izmjenu granica izbornih jedinica i broja preferencijalnih zastupnika s obzirom na broj birača, te uvođenje elektroničkog glasovanja, kao i zabranu "pretrčavanja žetončića" u Hrvatskom saboru
revitalizaciju ruralnih područja kroz izgradnju infrastrukture i poticane stanogradnje i razvoj obiteljskih poljoprivrednih gospodarstava
digitalizaciju javnog sustava i gospodarstva, cjelovito informatičko i podatkovno integriranje istog, te zaštitu građana od cyber-kriminala
reformu sustava zdravstvene zaštite i zdravstvenog osiguranja koja mora povećati kvalitetu zdravstvene zaštite i dugoročnu ekonomsku održivost tih sustava
stvaranje održivog modela samodostatnosti u proizvodnji hrane, povezivanje proizvođača, državnih otkupnih stanica, a u prvom redu cilj nam je, kroz porezne olakšice staviti domaći proizvod na police svih opskrbnih lanaca
za smanjenje poreza i parafiskalnih nameta, kao i represije poreznog sustava i državnog inspektorata prema građanima, gospodarstvu ip oduzetništvu, te za povećanje njihove savjetodavne uloge
osnivanje državnog fonda za demografiju koji će pomagati obiteljima s troje i više djece i štititi primanja žena na rodiljnom dopustu, ali i dati dodatak na mirovinu svim majkama
sustav odgoja i obrazovanja koji se mora temeljiti na dobrim iskustvima hrvatskog školstva, ali i korištenju pozitivnih iskustava zemalja koje prednjače u kvaliteti obrazovanja
za slobodu znanstvenog, istraživačkog i izumiteljskog rada, ali i za uključivanje znanstvene zajednice u svekoliki tehnološki, ekonomski i društveni razvoj
za daljnji razvoj vlastitog programa proizvodnje oružja, borbenih vozila i plovila za potrebe Hrvatske vojske i jačanje gospodarskih i izvoznih potencijala
za posebnu brigu o blagostanju, zdravlju i dostojanstvu svih hrvatskih građana, a to znači minimalnu plaću od 5.000,00 kn neto,dostojanstven život u mirovini - kroz povećanje mirovine i postupno uvođenje dodataka, kao što je dodatak na mirovinu svim majkama
posebnu brigu o dostojanstvu hrvatskih branitelja, rješavanje pitanja nestalih, plaćanja odšteta zarobljenicima srpskih koncentracijskih logora, te jasne uvjete Srbiji glede ulaska u Europsku uniju, povratku opljačkanih kulturnih dobara i arhivske građe i rješavanju spornih graničnih problema
afirmaciju i olakšavanje provedbe referenduma kao neotuđive izborne volje naroda
cjelovitije uključivanje hrvatskog iseljeništva u gospodarski, kulturni i svekoliki razvoj hrvatske države
dostupniji šport stanovništvu, prvenstveno mladima, kroz financijske olakšice, besplatne liječničke preglede i veću dostupnost športske infrastrukture u svim dijelovima RH.

Povijest

Osnivanje stranke
Domovinski pokret osnovan je 29. veljače 2020. godine u zagrebačkom hotelu Panorama. Na osnivačkoj skupštini bilo je prisutno 175 članova, uglavnom novih osoba u političkim vodama.

Kandidiranje na parlamentarne izbore 2020.
Parlamentarni izbori 2020.

Dana 11. svibnja 2020. godine Miroslav Škoro objavio je da je sklopljen koalicijski sporazum sa strankom Hrvatski suverenisti u sklopu zajedničkog izlaska na parlamentarne izbore 2020. godine. Otprije je poznato da se sporazumu priključio i Hasanbegovićev Blok za Hrvatsku. Dana 18. svibnja 2020. godine postalo je jasno da će stranka Most na izbore ići sama, a ne u koaliciji s Domovinskim pokretom na što je Škoro ustvrdio: Ako je ovo Mostova konačna odluka, mogu je ovjeriti kod javnog bilježnika, nek' bude vjerodostojno!.

Unatoč propasti pregovora s Mostom, Škoro je nastavljao okupljati stranke, udruge i pojedince od centra do desnice. Dana 27. svibnja pridružile su mu se novinarka Karolina Vidović Krišto, te znanstvenica i braniteljica Ljiljana Zmijanović. Dana 28. svibnja pridružila mu se i centristička Stranka umirovljenika na čelu s Lazarom Grujićem.

Domovinski pokret na te parlamentarne izbore izašao je u svih 10 izbornih jedinica, dok su u 11. izbornoj jedinici podržali neovisnu listu Željka Glasnovića. Sam predsjednik Miroslav Škoro bio je na vodećem mjestu u 2. izbornoj jedinici, što je objasnio time da je tamo dobio najviše glasova na predsjedničkim izborima. Nositelji lista bili su Zlatko Hasanbegović, Miroslav Škoro, Davor Dretar, Vesna Vučemilović, Ivan Penava, Stjepo Bartulica, Slaven Dobrović, Carla Konta, Hrvoje Zekanović i Ruža Tomašić.

Zastupnici koalicije okupljene oko Domovinskog pokreta su:

 izborna jedinica: Zlatko Hasanbegović (DP)
 izborna jedinica: Miroslav Škoro (DP), Milan Vrkljan (DP)
 izborna jedinica: Davor Dretar (DP)
 izborna jedinica: Vesna Vučemilović (DP), Krešimir Bubalo (DP), Mario Radić (DP)
 izborna jedinica: Ivan Penava (DP), Marijan Pavliček (HS), Ružica Vukovac (DP)
 izborna jedinica: Stjepo Bartulica (DP), Željko Sačić (HS)
 izborna jedinica: Ante Prkačin (DP)
 izborna jedinica: nitko (postotak 4,83% – nositeljica liste Carla Konta (nez.)
 izborna jedinica: Hrvoje Zekanović (HS), Karolina Vidović-Krišto (nez.)
 izborna jedinica: Ruža Tomašić (HS)

Koalicija okupljena oko Domovinskog pokreta osvojila je ukupno 16 mandata, od čega članovima Pokreta pripada čak 12 mandata, a preostala 4 pripadaju Hrvatskim suverenistima.

Napomena: Umjesto tri izabrana zastupnika u Sabor su otišli zamjenici, pa je tako Krešimira Bubala zamijenio Stipo Mlinarić Ćipe, Marija Radića Daniel Spajić, a Ružu Tomašić Marko Milanović Litre.

Ulazak u Sabor
Prvi pokušaj ujedinjenja s Blokom za Hrvatsku

Dana 16. srpnja 2020. godine objavljeno je kako će se Domovinski pokret ujediniti s Blokom za Hrvatsku, kome je predsjednik bio (i još uvijek je) Zlatko Hasanbegović. Svi članovi Bloka, koji bi to htjeli prešli bi u Domovinski pokret, koji bi tim ujedinjenjem dobio mjesto u Gradskoj skupštini Grada Zagreba, a time bi i Hasanbegović bio koordinator Domovinskog pokreta za Zagreb i kandidat Domovinskog pokreta za gradonačelnika Zagreba na lokalnim izborima 2021.

Kasnije se ispostavilo da do ujedinjenja nije došlo, a kandidat za gradonačelnika Zagreba 2021. je bio sam Miroslav Škoro, koji je ušao u drugi krug protiv Tomislava Tomaševića iz stranke Možemo!, ali je onamo doživio težak poraz.

Raspad koalicije s Hrvatskim suverenistima

Dana 15. rujna 2020. godine objavljeno je kako su Hrvatski suverenisti odlučili kako će se razići za Domovinskim pokretom. Kao razlog su naveli kaos u Domovinskom pokretu, odnosno da se Domovinski pokret "pogubio" i da "oni ne žele biti dio te priče", te da su se "zbog toga odlučili distancirati". Kao razlog su još naveli da ih smeta što se Domovinski pokret želi udaljiti od desnice, jer je Domovinski pokret tada pokušao sa sebe skinuti sintagmu ekstreme desnice i pomaknuti se prema centru.

Hrvatski suverenisti su ujedno imali i svoj vlastiti klub zastupnika od samog početka parlamentarnog djelovanja, a ne zajednički s Domovinskim pokretom, a što je ujedno bilo predviđeno ugovorom u suradnji tih dviju stranaka.

 Lokalni izbori 2021.

Na lokalnim izborima 2021. godine Domovinski pokret je osvojio vlast u Vukovaru, s Ivanom Penavom kao gradonačelnikom Vukovara.

Ipak najveća medijska praćenost je bila u Zagrebu, gdje je Miroslav Škoro bio kandidat za gradonačelnika Zagreba u drugom krugu protiv Tomislava Tomaševića iz Možemo!. Škoro je u drugom krugu doživio težak poraz.

U nekim je županijama Domovinski pokret dobio mjesta u županijskoj skupštini. U Splitsko-dalmatinskoj županiji ista nije sastavljena dva puta. Treći, ujedno i posljednji pokušaj sastavljanja skupštine dogodio se u kolovozu 2021. 3 zastupnika DP-a su bila ključna da bi HDZ i HGS mogli sastaviti većinu. Od toga, 2 zastupnika su ušla u koaliciju koja je postala vladajuća, a jedan od njih Mate Šimundić, postao je predsjednik novosastavljene skupštine, a drugi je Marko Žaja.Nakon toga je oporbeni zastupnik DP-a, Nikola Grabovac ustvrdio da su obojica izbačeni iz Domovinskog pokreta. Kasnije je potvrđeno da je nad Šimundićem pokrenut stegovni postupak.

Izlazak saborskih zastupnika iz stranke

Početkom 2021. godine, dotadašnji saborski zastupnik Milan Vrkljan te nezavisna zastupnica u Klubu Domovinskog Pokreta Karolina Vidović-Krišto izlaze iz stranke te daljnji politički rad nastavljaju kao nezavisni zastupnici. Sam čin izlaska iz stranke komentirao je Milan Vrkljan na svom Facebook profilu:

Nedugo nakon toga, na Facebook profilu stranke osvanula je objava kojom se osvrću na odlazak nekolicine zastupnika iz stranke:

Nakon ostavke Miroslava Škore na mjesto predsjednika stranke u srpnju 2021., i novonastalih napetosti u stranci, Vesna Vučemilović napušta stranku. Time stranci ostaje 9 mandata u Saboru.

Ostavka Škore na mjesto predsjednika

Dana 20. srpnja 2021. Miroslav Škoro je iznenada dao ostavku na mjesto predsjednika Domovinskog pokreta. Od tada stranku vodi Mario Radić kao vršitelj dužnosti predsjednika.

Od tada su u stranci izbili teški unutarstranački sukobi, a Vesna Vučemilović, sestra Miroslava Škore, napustila je stranku. Iako je Škoro dao svoje razloge ostavke, mnogi su sumnjali u te razloge. Mnogi mediji su novonastalu situaciju povezali s Živim zidom, gdje je sukob između Ivana Pernara i Ivana Vilibora Sinčića doveo do raskola i posrnuća stranke, koja je na parlamentarnim izborima 2020. ostala bez mandata u Saboru.

Tijekom kolovoza 2021. unutarstranački sukobi su se nastavili, te je došlo do sve većeg udaljavanja Škore od vodstva Domovinskog pokreta. Tako su neki članovi DP-a stali na stranu Škore, a mnogi su stali na stranu vodstva DP-a. Tako se unutarstranački sukob u stranci razjasnio na dvije struje: Škorinu struju i struju vodstva DP-a. U međuvremenu je protiv Škore pokrenut stegovni postupak, a Robert Pauletić, još jedan istaknuti član stranke, napustio je Domovinski pokret.

Škoro u intervjuu za Novu TV 16. kolovoza 2021. izjavljuje da je dao ostavku jer je postao razočaran u ono što je stranka postala.

Izlazak Škore iz stranke
Miroslav Škoro 19. kolovoza 2021. napušta stranku. Time su stranci ostala samo 8 mandata. Dva dana kasnije potvrđuje da je zatražio ispisnicu iz Domovinskog pokreta. Nakon izlaza Škore iz stranke u anketi Crobarometra rejting stranke pada na 5%.

Škoro i Vesna Vučemilović su u rujnu 2021. godine potvrdili da ulaze u saborski Klub zastupnika Hrvatskih suverenista (koji su za parlamentarne izbore bili u koaliciji s Domovinskim pokretom), čime se članstvo toga kluba zastupnika povećalo s 4 na 6.

Također u rujnu 2021. godine ponovno je objavljeno da će doći do ujedinjenja Domovinskog pokreta i stranke Blok za Hrvatsku, na čelu koje je Zlatko Hasanbegović. Prethodno takvo ujedinjenje 2020. godine nije se dogodilo.

Dana 9. listopada 2021. godine Ivan Penava postao je novi predsjednik Domovinskog pokreta.

Predsjednici stranke

Izbori

Izbori za Hrvatski sabor

Domovinski odbor
Glavno tijelo unutar Domovinskog pokreta je Domovinski odbor, koji se kod osnutka stranke sastojao od 18 članova:
Miroslav Škoro – predsjednik stranke, hrvatski političar, poduzetnik, ekonomist i glazbenik
Anita Freimann – profesorica na Ekonomskom fakultetu u Osijeku, doktorica sreće
Ivan Krpan – liječnik psihijatar, uža specijalizacija socijalne psihijatrije
Igor Peternel – politički komentator i predavač na sveučilištu u Karlovcu
Zvonimir Lovrić – umirovljeni pročelnik Zavoda za traumatologiju KB Dubrava, hrvatski branitelj
Ante Rončević – pročelnik Odjela za ekonomiju Sveučilišta Sjever, dragovoljac Domovinskog rata
Ivan Šušnjar – predavač na Ekonomskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu
Milan Vrkljan – predavač na Medicinskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu, predstojnik Zavoda "Mladen Sekso" KBC Sestre milosrdnice, predsjednik Hrvatskog endokrinološkog društva i Hrvatskog društva za endokrinološku onkologiju, predsjednik Nacionalnog povjerenstva za strategiju liječenja dijabetesa, utemeljitelj i prvi zapovjednik ratnog saniteta 119. brigade HV (kasnije 9. GBR)
Vesna Vučemilović – ekonomistica s dugim iskustvom u vođenju marketinških agencija
Dinko Škegro – internist, KB Merkur
Nikola Grabovac – vinar, agronom i poduzetnik iz Imotskog, doktorand
Mario Radić – poduzetnik, suvlasnik i predsjednik NO Pevexa
Marin Topić – poduzetnik, umjetnički i ratni fotograf
Josip Jović – novinar, publicist, kolumnist Slobodne Dalmacije
Miljenko Ćurić – poduzetnik i Škorin estradni menadžer
Stipo Mlinarić Ćipe – hrvatski branitelj Vukovara, pripadnik Turbo voda s Trpinjske ceste
Vedran Mlikota – glumac
Ivo Enjingi – vinar

Članovi odbora dotad nisu bili aktivni u politici.

Povjerenici stranke
 Istarska županija - Romina Ališić Crnokrak

 Bjelovarsko-bilogorska županija - Marin Deškin
 Koprivničko-križevačka županija - Karlo Posavec
 Splitsko-dalmatinska županija - Nikola Grabovac
 Dubrovačko-neretvanska županija - Domagoj Franić
 Šibensko-kninska županija - Zvonko Pešić

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica – domovinskipokret.hr
 Facebook - Domovinski pokret

Domovinski pokret


Timothy Donald Eyman (born December 22, 1965) is an American anti-tax activist and businessman.

Since 1997, Eyman has become the most prolific sponsor of Washington ballot measures in its history, having qualified seventeen statewide initiatives. Eleven initiatives were passed by voters, though most of these in turn were later partially or wholly overturned by courts as unconstitutional. His first and most notable success was an initiative preventing affirmative action in Washington State.

Eyman's most prominent ballot measures are part of an unsuccessful "20 year tug-of-war" with the state over lowering motor vehicle excise taxes, or "car tabs" to defund Sound Transit, under the slogan "$30 Tabs", of which 2019's Initiative 976 is the most recent. It was ruled unconstitutional in 2020.

In February 2021, Eyman was convicted of violations of campaign finance law and fined $2.6 million, and barred from "managing, controlling, negotiating, or directing financial transactions" for any kind of political committee. In April 2021, he was ordered to pay an additional $2.9 million to reimburse the Washington State Attorney General's legal costs in pursuing civil penalties against him. He is currently bankrupt, and in December 2021 a court ordered sale of assets to meet $5.4m in legal liabilities to the State of Washington.

Early life and education
Timothy Donald Eyman was born in Yakima, Washington and adopted shortly after birth. He graduated from Yakima's West Valley High School and went on to attend Washington State University (WSU) on an academic scholarship.

At WSU, he was initiated into Delta Tau Delta and competed on the university's intercollegiate wrestling team, finishing third in the Pacific-10 Conference. He received a bachelor's degree in 1988 in business management.

Career

Mail order business
After graduating from WSU, Eyman began a mail order business out of his home selling engraved wristwatches to members of Greek Letter Organizations.

Entry into politics
In 1995, while living in Seattle's Green Lake neighborhood, a King County tax proposal before voters sought to raise $250 million for a new Seattle Mariners stadium. Eyman attended a public meeting where a Seattle radio host, Dave Ross, was speaking. There Eyman decided to help gather signatures at Green Lake while holding a cardboard sign reading, "Let the voters decide", and gathered 100 signatures on his first day.

Voters ended up rejecting the tax package. Mariners' owner Nintendo of America insisted the city provide the $250 million funding, or the team would be sold. In an emergency session, Governor Mike Lowry and the legislature authorized King County to levy stadium bond taxes, which ended up being placed on restaurants and car rentals. Despite opposition from voters, the stadium now called T-Mobile Park was built and new taxes were imposed.

This experience drew Eyman into politics, and he often describes it as his "baptism of fire." As he saw it, "They overruled what the voters did." In 1997, Eyman sponsored his first ballot measure, Initiative 200, a Washington spin-off of California's Proposition 209, which passed in 1996. Ward Connerly, an African-American businessman and Proposition 209's sponsor, would become Eyman's hero and inspiration for his own initiative activism. Initiative 200 was approved by voters in 1998, winning 58.2% of the vote.

Initiative 695 and $30 Car Tabs origin
Inspired by the 1998  "No Car Tax" campaign slogan of Virginia's then future governor, Jim Gilmore, Eyman sponsored Initiative 695 in 1999. It was an Initiative to the People to lower the fee for "car tabs" (the common name in Washington for car taxes, or motor vehicle excise taxes / MVET) in the state of Washington to a flat fee of $30.

Eyman's effort to circulate petitions and gather signatures resulted in 514,141 signatures total. Despite a broad institutional consensus in opposition – including "politicians, governments, the media, business big and small, environmentalists, civic groups, and labor" – voters approved the initiative with 56.16% of the vote, garnering nearly one million votes. Prior to the passage of Initiative 695, car tab fees were 2.2% of the value of the vehicle.

Initiative 695 not only cut car tabs to $30, but also required voter approval of all proposed taxes at the state or local level. After its passage, the initiative was immediately challenged by opponents, citing its effect on government budgets and its violation of a single-subject rule for initiatives. The Washington Supreme Court struck the provision for voter approval of taxes, but allowed the car tab cuts to remain.

While the court considered the constitutionality of the main provision, Democratic Governor Gary Locke called a special session of the legislature to pass the $30 car tab flat fee provision into law, lay out budget cuts to account for the tax reduction, and Attorney General Gregoire defended it before the court. Despite "Microsoft, Boeing, Weyerhaeuser, labor, and virtually every editorial page in the state opposing I-695", and more than $2.1 million spent in the campaign against it, the $30 car tab fee was formally signed into law on March 30 after a positive ruling by the courts.

A January 2001 assessment by the conservative Washington Policy Center of the measure's effect claimed a net savings of $750 million in the first year, and twenty-one predictions made by opponents had not materialized. Eyman's work on Initiative 695 in 2000 ($30 Car Tabs) was recognized by the Conservative Political Action Conference with its Ronald Reagan Award.

Permanent Offense
Following the success of that measure, Eyman established a political action committee called Permanent Offense to campaign for other anti-tax initiatives. In 2000 he began taking a salary as head of Permanent Offense, receiving $45,000 that year. According to Eyman, his decision to begin paying himself was due to the time he had invested into campaigning that had resulted in a loss of income from his watch business. He has since been described as a "professional initiative filer".

Eyman has been the primary sponsor of ballot initiatives concerning taxes and transportation almost every year since the passage of Initiative 695. Of seventeen initiatives that qualified for the ballot, eleven were passed by vote, however, a majority of those were subsequently overturned or partially invalidated in subsequent court action.

Political views
Eyman has previously described himself as an "independent Republican", also noting that he is an admirer of Ralph Nader and Rob McKenna. He has been variously described by others as a "populist" and a "libertarian". Knute Berger once called him "a political player on a par with Governor Christine Gregoire and House Speaker Frank Chopp" and "the most influential conservative in the state".

In a 2006 interview with the Seattle Weekly, Eyman said "...there are Democrats and Republicans that really respect the initiative process. It's those particular elected officials I admire the most, because they realize that they don't have all the answers". As of 2019, according to Eyman, he had no formal party affiliation and was "equally frustrated by Republicans and Democrats at times". Writing in 2005, David S. Broder described Eyman as "a personable young man who has made a cottage industry of organizing tax-limitation initiatives".

Political activities after 1999

2000
After the implementation of the I-695 tax cuts by the legislature, many local governments raised taxes and fees in 1999 to cover the shortfall. Stating local governments largely raised property taxes to cover deficits and the legislature's use of the state budget surplus to cover shortfalls negated the need for tax increases a, Eyman sponsored Initiative 722 to reverse negate new property tax increases by capping yearly increases at 2%. Other taxes increases, like school levies, were not subject to I-722's tax increase limits. The measure won 55.89% voter approval.

2001
Citing Washington as being the "5th highest taxed state in the nation," with property taxes that "double every 7 to 9 years" from "decades" of yearly increases as high as 6%, Eyman filed Initiative 747 to limit property taxes in Washington. This measure sought to impose a 1% cap on annual property tax increases. It won with 57.6% voter approval. In 2007, after the initiative was declared unconstitutional by the Washington State Supreme Court, Governor Locke called a special session of the legislature to restore the 1% property tax increase limit. It passed 39–9 in the Senate, and 86–8 in the House.

2002
With Governor Locke's $30 car tab law expiring, Eyman sponsored Initiative 776. It was a re-boot of Initiative 695 and continued the theme of $30 Car Tabs. It passed with 51.47%, gaining just over 900,000 votes.

2005
Frustrated by the passage of tax increases from Governor Gregoire despite promises not to raise them, Eyman introduced Initiative 900 to increase the power of the Washington State Auditor to conduct performance audits. The initiative was approved by the voters by 56.4%, receiving nearly one million votes.

A 2009 report found a mixed reception by local officials to the performance audits. In December 2013, Democratic Washington State Auditor Brian Sonntag said his office had identified almost $1.3 billion in potential five-year savings and increased revenue, after doing more than fifty performance audits and reviews.

2006
On January 30, Eyman filed an initiative and a referendum, both intended to repeal a measure which added sexual orientation to the list of categories against which discrimination in housing, lending, and employment is banned in the state of Washington. In addition to seeking to remove "sexual orientation" from the law, Eyman pushed an initiative that would prohibit state government from requiring quotas or other preferential treatment for any person or group "based on sexual orientation or sexual preference". Eyman had announced he would be turning in the signatures for the gay-rights referendum on June 5. Instead, he showed up at the State Capitol dressed as Darth Vader and then announced he would turn in petitions the next day, at the deadline. He reportedly wasn't carrying any of the signatures, but instead was carrying signed petitions for another car-tab measure unrelated to the referendum. The next day, June 6, Eyman announced he had fallen more than 7,000 signatures short of the 112,440 required to get the measure placed on the November ballot. The state law that he had attempted to put to a public vote took effect on the same day.

On January 9, Eyman filed an initiative to cap motor vehicle registration charges at $30 per year and repeal taxes and fees exceeding the $30 limit. On June 29, Eyman submitted 14,270 pages of signatures for this initiative to the Secretary of State's office. On July 7, Eyman submitted an additional 2,716 pages. While at the front desk, and prior to the counting of any signatures, Eyman requested that the receptionist date stamp a piece of note pad with the number 300,353 on it.

On July 23 Eyman charged the Secretary of State's office with "... gross incompetence, purposeful sabotage, or blatant dishonesty" for the discrepancy of 34,347 signatures. Along with the "receipt" with the number 300,353, Eyman claimed to have kept weekly logs of the number of signatures collected, and wrote the weight (although not the number of pages or signatures) of each box of petitions on the boxes themselves. The Secretary of State's office could not provide the boxes, as they were recycled upon the cataloging of the signatures. It also denied the credibility of Eyman's receipt, noting that official counting had not even begun at that point, and calling attention to their own official receipts. Eyman has been completely unable to substantiate his claim of submitting 300,353 signatures, as he claims to have not made copies of the petitions. On July 28, the Secretary of State's office announced that it had conducted a random sample test of 4% of the signatures, finding an invalidation rate of 17.96%. Based upon this number, the initiative failed to make the ballot. A full check of all signatures collected confirmed this conclusion.

In August 2006 a Thurston County judge blocked a tongue-in-cheek initiative (I-831) proposed by Seattle-area computer programmer and blogger David Goldstein that would have allowed voters to criticize – or support – Tim Eyman by declaring, "The citizens of the state of Washington do hereby proclaim that Tim Eyman is a horse's ass."

2007
In 2007, Eyman spearheaded Initiative 960, requiring a 2/3 majority for the Legislature to raise taxes and legislative approval for the state to raise fees . It passed with more than 51% of the vote. The automated public notification system the initiative created a "political minefield" for legislators who proposed bills that would raise taxes or fees by creating public awareness about those costs.

2008
In 2008, Eyman sponsored I-985, which had the purpose to reduce traffic congestion through various means including:
 Opening HOV/carpool lanes to all vehicles during non-peak hours, where "non-peak" is defined as any time outside of 6-9am and 3-6pm on Mondays through Fridays.
 Requiring local governments to synchronize traffic lights on heavily traveled arterials and streets.
 Clearing out accidents faster with expanded emergency roadside assistance, which would be funded by vehicle sales tax revenues.
 Restricting toll usage such that they can only be used on the freeway or bridge being tolled, with any surplus revenue to be redirected to other congestion relief efforts in the state.
Eyman submitted approximately 290,000 signatures to get the initiative on the ballot for the 2008 general election. The initiative claims to follow the recommendations of a congestion study by state auditor Brian Sonntag, but former state transportation secretary Doug MacDonald stated that there is "no connection" between the study's findings and the initiative's goals. Auditor Sonntag himself directly refuted the claim that I-985 implements the recommendations of the state congestion audit.

Critics argued that opening HOV lanes to more cars would not reduce congestion, due to induced demand, and in fact would likely cause worse congestion since rush-hour traffic typically lasts longer than 3 hours each morning and night during weekdays. I-985 would also have stalled funding for the replacement of the Evergreen Point Floating Bridge, since the bridge's construction is currently dependent on tolls that will come from both the current bridge and the I-90 floating bridge. Since both bridges cross Lake Washington, requiring tolls on only one bridge would serve only to push traffic to the other. The initiative also directed no funding toward mass transit, counteracting the desired goals of the revised Proposition 1, which sought funding for expansion of light rail, commuter trains, and bus service in the Puget Sound region. Proponents of I-985 pointed out that highways I-405 and SR 167 have opened their HOV lanes during non peak hours without any noticeable problems.

The initiative was defeated 60% to 40% with only one of the state's 39 counties approving the initiative.

2009
In 2009, Eyman sponsored I-1033, which would apply a cap on revenue tied to the consumer price index and population. The bill is similar to TABOR which was enacted in 1992, and then placed on a five-year timeout in 2005 by referendum, in Colorado. The initiative was rejected by voters.

2010
Eyman joined BanCams, a local advocacy group opposed to traffic ticketing cameras, in pursuing local initiatives to ban their use in multiple Washington cities, including Monroe, Bellingham and his hometown of Mukilteo.

In 2010, the legislature exercised its power to suspend voter initiatives which have been in effect for two years and suspended 2007's Initiative 960, which required a 2/3 majority in the legislature to raise taxes. In response, Eyman introduced Initiative 1053 to reinstate the 2/3 majority requirement for the legislature to raise taxes, an approach voters supported since it was first proposed in 1993. The initiative was approved by voters with the highest margin of any of Eyman's previous initiatives with a 63.75% majority.

2012

Eyman sponsored 25 initiatives for 2012, of which only Initiative 1185 made it onto the November general ballot. It passed with 63.91% of the vote. Approximately 95% of the money to support the initiative was reportedly from "corporate behemoths such as oil companies ... the national beer and soda-pop industries and big pharmaceutical firms."

2013

Eyman filed Initiative 517 on April 15, 2012, to "set penalties for interfering with signature-gatherers or signers." It was referred to 2013 session of legislature, which declined to pass it, sending it to the general election for November 5, 2013. Among those opposing I-517 were former Republican Attorney General of Washington, Rob McKenna, publishing on smartergovernmentwa.org:
I-517 was also opposed by The Seattle Times, The Columbian newspaper, The Wenatchee World, The Everett Herald, The Olympian, Washington Research Council, The News Tribune, Northwest Progressive Institute, Seattle Seahawks, Seattle Sounders FC, Washington State Democratic Party and many local Democratic organizations.

The initiative lost by a margin of 63%-37%.

2018

On March 15, 2018, Eyman introduced two referendum measures with the intent to put all or portions of a recently passed law EHB2957 that effectively phases out non-native finfish aquaculture to a public vote. Eyman withdrew both referendum measures after Cooke Aquaculture, the only company farming nonnative Atlantic salmon in Washington, made it clear they did not want to be associated with his referendum campaign.

From Joel Richardson, Vice President of Public Affairs for Cooke Aquaculture, on the company's involvement with the campaign--

Our company had no affiliation with this individual... Our efforts remain focused on exploring operational options which are helpful and respectful to our employees, tribal, state and community partner.

2019
Initiative 976 again sought to cap car tabs at $30 and end transportation benefit districts and other local vehicle taxes. It passed with 53% of the vote. Like Eyman's 1999 Initiative 695 on the same topic, Initiative 976 was  reviewed by the Washington Supreme Court, but the current Governor of Washington declined to let it become law as the governor in 2000 did.

In February 2020, the King County Superior Court largely upheld I-976, but kept the measure on hold pending a ruling from the Washington State Supreme Court. On October 15, 2020 the Washington State Supreme Court struck down the initiative by ruling it unconstitutional because it "contains more than one subject and its subject is not accurately expressed in its title".

2020

In November 2019, Eyman announced that he was running for Governor of Washington in 2020, while making a public comment at a Sound Transit meeting, as a Republican.  He formally entered the race as a Republican in a speech in his hometown Yakima, where he laid out his intention to run an aggressive campaign against Inslee, ignore his primary opponents, focus on conservative issues, and embrace the perceived similarities between him and President Donald Trump in terms of style, attitude and ability to weather attacks from the Left.

During Governor Jay Inslee's 2020 shutdown of the state, Eyman used his campaign to challenge Inslee over numerous aspects of his restrictions and proclamations from his COVID-19 response, including distinguishing between "essential" and "non-essential" businesses and workers, the closure of schools and the requirement to wear masks. After Inslee ordered a statewide ban on gatherings of more than 250 people to prevent spread of COVID-19, Eyman promoted a public event for which he set a goal of 251 attendees.

Eyman finished fourth in the top-two primary, with 6.41 percent of the vote.

Legal issues

Payments from campaign contributions
In February 2002 the Seattle Post-Intelligencer reported that Eyman paid himself $165,000 from campaign donations, while claiming to be working for free. Eyman initially denied receiving payments, but later admitted wrongdoing. The Washington State Public Disclosure Commission, the state equivalent of the Federal Elections Commission charged Eyman with diverting $233,000 from his initiative campaigns. Eyman eventually settled with the Washington State Attorney General's office, paying $50,000 and accepting a lifetime ban on involvement in any political committee's financial accounts. Since the settlement, Eyman's co-sponsors and chairmen in his Permanent Offense political committee became more actively involved; Monte Benham of Kennewick became the head of Permanent Offense, though Eyman remained involved politically.

Campaign reporting omissions
In March 2017, The Washington State Attorney General sued Eyman for $2.1M accusing Eyman of enriching himself with money donated to initiative campaigns. The lawsuit stemmed from a 2015 investigation by the Public Disclosure Commission into Eyman's use of donations to different initiative campaigns.

In February 2020, Eyman was found to have been in violation of Washington campaign finance laws for at least the last seven years, concealing nearly $800,000 in political contributions.

On February 10, 2021, as a result of violating Washington campaign finance laws, Eyman was fined $2.6 million and barred from "managing, controlling, negotiating, or directing financial transactions for any political committee." In April 2021, Eyman was ordered to also pay $2.9M in legal fees related to the case; the judge described Eyman's violations as "numerous and particularly egregious" and said Eyman had used campaign contributions to enrich himself.

Chair theft

On February 13, 2019, Eyman was accused of stealing a $70 office chair from an Office Depot in Lacey. On February 19 the Lacey city prosecutor filed one count of theft against Eyman related to the incident. Through his attorney, Eyman released a statement that the incident was caused by his being distracted by telephone call when he returned to the store to pay for services and merchandise. The charge was to be dismissed in March 2020, under the condition that Eyman committed no criminal activity for 9 months.

Personal life
As of 2019, Eyman lives in Mukilteo, Washington.

Divorced from his wife, the couple are the adoptive parents of three children. In 2018, Eyman filed for Chapter 11 bankruptcy protection. In December 2021, after continuing to default on fines due to the State of Washington, his bankruptcy was converted by a court to chapter 7 and the court ordered sale of assets to meet $5.4m in liabilities.

Initiatives and outcomes

Notes

References

External links
 Tim Eyman on Facebook
 Tim Eyman on Twitter

American activists

People from Mukilteo, Washington
Direct democracy activists
1965 births
Living people
Washington (state) Republicans
Candidates in the 2020 United States elections
American people convicted of campaign finance violations

Tim Eyman


Edith Helen Stern (née en 1952) est une inventrice et mathématicienne américaine et ancienne vice-présidente pour la recherche et le développement chez IBM. Elle détient plus de 100 brevets américains et a reçu le prix Kate Gleason de l'ASME. Stern était une enfant prodige, qui a lu l'Encyclopædia Britannica à l'âge de 5 ans et a été le plus jeune diplômé de la Florida Atlantic University à l'âge de 15 ans.

Enfance et éducation
Le père de Stern, le savant Aaron Stern, avait été dans des camps de concentration pendant la Seconde Guerre mondiale. Il a épousé la mère de Stern, Bella, dans un ghetto de Varsovie. Aaron Stern souffrait d'un cancer et a été soigné à la Mayo Clinic à la demande d'Albert Einstein. Il a encouragé sa fille à devenir universitaire, dans une technique qu'il a qualifiée d' immersion totale dans l'éducation. Elle a utilisé des flashcards pour communiquer des messages avant de pouvoir parler, notamment en exprimant son âge à 11 mois, avait maîtrisé l'alphabet à l'âge de deux ans et joué aux échecs à l'âge de trois ans. Elle a utilisé un boulier fait maison pour apprendre les mathématiques et a simultanément appris l'éthique et la compassion pour des personnes d'horizons différents. Bien que son père ne supporte pas les tests de QI, le QI de Stern serait de 205 à l'âge de 5 ans. À l'âge de 6 ans, Stern avait lu Platon, Freud et Darwin. Stern s'est inscrite à l'université à l'âge de douze ans et a obtenu un diplôme du Miami-Dade Junior College à l'âge de 15 ans. Elle a obtenu un bachelor en mathématiques à la Florida Atlantic University en 1967 et était leur plus jeune diplômée. Elle faisait partie de l'équipe d'échecs de la Florida Atlantic University. Stern a ensuite obtenu une maîtrise en mathématiques à l'université d'État du Michigan. Son père, qui a surnommé l'éducation de sa fille le projet Edith, a écrit un livre sur son éducation, The Making of a Genius, qui a été publié par Hurricane House Publishers en 1971. Il a donné une série de conférences à l'université Stanford sur ses idées sur l'éducation. La pression d'être exposée au regard du public dès son plus jeune âge a perturbé sa vie de famille.

Carrière
Stern a enseigné les mathématiques à l'Université d'État du Michigan avant d'avoir vingt ans. Elle a rejoint IBM en tant que stagiaire au début des années 1970 et a finalement été promue vice-présidente pour la recherche et le développement. Elle a travaillé sur l'informatique en temps réel pour IBM et est reconnue pour avoir créé la numérotation directe et le . Stern a travaillé sur l'informatique de santé pour IBM Watson. Elle a également été impliquée dans une équipe qui a remporté un  pour son travail sur les publicités numériques pour le Réseau de Warner Bros. Television Studios.

Récompenses et honneurs
Stern possède plus de 120 brevets américains. Stern a été la première femme à devenir membre à part entière de l'American Society of Mechanical Engineers (ASME). En 1998, Stern a été nommée maître inventeur d'IBM et a été élue à l' en 1999. En 2012, Stern a reçu le prix  de l'AMSE pour sa vie de développement de nouvelles technologies. Elle a reçu le prix Talon de la Florida Atlantic University en 2013.

En 2015, Stern a été répertoriée par Business Insider comme l'une des personnes les plus intelligentes de tous les temps.

Références

Liens externes

Inventrice
Naissance en 1952
Étudiant de l'université d'État du Michigan
Étudiant de la Florida Atlantic University
Mathématicienne américaine

Edith Stern