إعلان استقلال فنلندا اعتـُمـِـد من برلمان فنلندا في السادس من ديسمبر سنة 1917. أُعلنت فنلندا دولة قومية مستقلة وجمهورية ذات سيادة وبالتالي تحرير البلاد من كونها دوقية فنلندا الكبرى الروسية.

الثورة في روسيا
أشعلت ثورة فبراير من عام 1917 وأكثر من ذلك ثورة أكتوبر الآمال في دوقية فنلندا الكبرى أيضاً. فـَقـَدَ الاتحاد الشخصي بين روسيا وفنلندا قاعدته القانونية بتنحي الدوق الأكبر نيقولا الثاني في 15 مارس عام 1917 - على الأقل وفقاً لوجهة النظر في هلسنكي. وقد أُجريت مفاوضات بين الحكومة الروسية المؤقتة والسلطات الفنلندية.

المقترح الناتج الذي وافقت عليه الحكومة الانتقالية، تمت إعادة كتابته بشكل كبير في البرلمان وتحويله إلى ما سـُمي بقانون القوة (بالفنلندية: Valtalaki، بالسويدية: Maktlagen)، أعلن فيه امتلاكه الآن لجميع الصلاحيات التشريعية، فيما عدا ما يتعلق بالسياسة الخارجية والقضايا العسكرية، وأيضاً إمكانية حل نفسه بنفسه فقط. في وقت التصويت كان يعتقد أن الحكومة المؤقتة ستهزم. إلا أنها استمرت، ولم توافق على قانون وقامت بحل البرلمان.

بعد إجراء انتخابات جديدة وهزيمة الحكومة المؤقتة، أعلن البرلمان في الخامس من نوفمبر نفسه «الحائز على سلطة الدولة العليا» في فنلندا، بناءً على دستور فنلندا، وتحديداً في المادة §38 في الدستور السويدي القديم لعام 1772، الذي كان قد سنـّه ريكسداغ الطبقات بعد انقلاب غوستاف الثالث الأبيض.

في 15 نوفمبر 1917، أعلن البلاشفة حق تقرير المصير العام، بما في ذلك الحق في الانفصال الكامل «لشعوب روسيا». أصدر البرلمان الفنلندي في نفس اليوم إعلاناً بتوليه مؤقتاً لجميع السلطات السيادية في فنلندا.

إلا أن الدستور القديم لم يعد يعتبر مناسباً. فلطالما رأت الأوساط القيادية أن الملكانية والنبالة الوراثية باتت بالية، داعية إلى وضع دستور جمهوري لفنلندا.

عـُيـّن مجلس الشيوخ والحكومة والبرلمان في نوفمبر، وعاد إلى البرلمان باقتراح لوضع دستور جمهوري جديد في الرابع من ديسمبر. أعطى إعلان الاستقلال من الناحية الفنية شكلاً لديباجة المسودة، ورُعـِي أن يكون مقبولة من البرلمان.

في 18 ديسمبر أصدرت مجلس مفوضي الشعب الروسي مرسوماً تعترف فيه باستقلال فنلندا، وصادقت عليه في 22 ديسمبر اللجنة التنفيذية المركزية لكل روسيا، وهي أعلى هيئة تنفيذية سوفياتية.

إعلان الخامس عشر من نوفمبر
يقول إعلان الخامس عشر من نوفمبر:
أخذ شعب فنلندا بهذه الخطوة مصيره بيده؛ وهي خطوة تبررها وتتطلبها الظروف الراهنة. يشعر شعب فنلندا بعمق أنه لا يستطيع أداء واجبه الوطني والدولي من دون السيادة الكاملة. تنتظر الرغبة بالحرية ذات الأعوام المائة الوفاء بها الآن؛ يخطو شعب فنلندا إلى الأمام كأمة حرة بين أمم العالم الأخرى.

(...) يجرؤ شعب فنلندا على الثقة بأن يتطلع على كيفية اعتراف الدول الأخرى في العالم بكامل استقلالها وحريتها، بإمكان الشعب فنلندا القيام بقصارى جهده لتحقيق تلك الأهداف من أجل الحصول على مكان بين الشعوب المتحضرة.

السياق
أعلنت استونيا ولاتفيا ولتوانيا وكذلك أوكرانيا استقلالها من روسيا خلال نفس الفترة. انظر حرب الاستقلال الإستونية، استقلال لاتفيا وحروب الاستقلال الليتوانية.

احتل الاتحاد السوفياتي هذه البلدان الثلاثة وضـمـها (1940-1941، 1944-1991). انظر احتلال دول البلطيق.

التداعيات
أثقلت المشقة كاهل عامة الناس، والتي أدت بالفعل إلى استقطاب ينذر بالخطر، سرعان ما أشعل الحرب الأهلية. وقد تناول الإعلان فعلا هذه المشكلة:
ستتصل الحكومة بالقوى الأجنبية سعياً للحصول على الاعتراف باستقلالنا السياسي. كل المضاعفات والمجاعة والبطالة الناجمة عن العزلة الخارجية الحالية تجعل من الملح على الحكومة ربط اتصالات مباشرة مع القوى الأجنبية دون تأخير. نحتاج مساعدة ملموسة على شكل ضروريات معيشة والصناعة هي سبيلنا الوحيد للنجاة من مجاعة وركود صناعي وشيكين.

في 6 ديسمبر اعتمد البرلمان الإعلان، لذا يعد هذا اليوم هو عيد وطني يوم الاستقلال فنلندا.

خلال حرب الشتاء (1939-1940) وحرب الاستمرار (1941-1944) فقدت فنلندا بعضا من اراضيها لصالح الاتحاد السوفياتي.

المراجع

فنلندا في 1917
الانفصالية في روسيا
العلاقات الروسية الفنلندية
العلاقات الفنلندية الروسية
أحداث ديسمبر 1917
إعلانات استقلال
تاريخ فنلندا السياسي
السياسة في 1917
وثائق في 1917

إعلان استقلال فنلندا


İkili Sarmal: DNA Yapı Çözümünün Öyküsü, (İngilizce: The Double Helix: A Personal Account of the Discovery of the Structure of DNA) James D. Watson'ın 1968 tarihli kitabıdır. Yazar, DNA'nın ikili sarmal yapısını ve kendilerini bu buluşa taşıyan olayları, oldukça yalın bir dille okurlarına aktarmaktadır. Türkçe basımı ancak 1993 yılında yapılabilmiştir.

Biyoloji kitapları
1993 kitapları
İngilizce kitaplar
1968 kitapları
Amerikan kitapları

İkili Sarmal: DNA Yapı Çözümünün Öyküsü


Ocotlán es un topónimo de origen náhuatl que significa "Junto a los ocotes" o "Junto a los pinos" y que puede referirse a las siguientes localidades y entidades mexicanas:

Ocotlán, ciudad del estado de Jalisco;
Ocotlán de Morelos, ciudad del estado de Oaxaca;
Ocotlán de Morelos, municipio del estado de Oaxaca;
Asunción Ocotlán, población del estado de Oaxaca;
Ocotlán, ciudad del estado de Tlaxcala.
Magdalena Ocotlán, población del estado de Oaxaca;

Ocotlán (desambiguación)


B.I.E.R. (Originaltitel: Beer) ist eine US-amerikanische Filmkomödie aus dem Jahr 1985 von Regisseur Patrick Kelly.

Handlung
Damit ihre Werbefirma nicht den Etat der Norbecker-Brauerei verliert, engagiert B. D. Tucker drei Verlierer, die zuvor erfolglos eine Bar ausraubten, um mit ihnen eine Macho-Werbekampagne rund um das Bier zu starten.

Kritik

Veröffentlichung
Nachdem der Film am 30. August 1985 veröffentlicht worden war, erschien er in Deutschland am 12. Mai 1987 direkt auf VHS.

Einzelnachweise

Weblinks

Filmtitel 1985
US-amerikanischer Film
Filmkomödie

B.I.E.R.


El Parque nacional Altyn-Emel (en kazajo: Алтынемел; en ruso: Алтын-Эмель) es un parque nacional en Kazajistán. Fue creado en el año 1996.

Descripción

El parque cubre unos 4 600 kilómetros cuadrados entre el río Ili y el sistema montañosa de Ak-Tau, cerca del embalse de Kapchagay, y consiste principalmente en desiertos y terrenos rocosos. El parque contiene la llamada "arena cantante", una gran duna que es famosa por los ruidos que produce.

Imágenes

Véase también
 Parques nacionales de Kazajistán

Referencias

Enlaces externos

Parques nacionales de Kazajistán
Desiertos de Kazajistán
Áreas protegidas establecidas en 1996
Kazajistán en 1996
Dunas

Parque nacional Altyn-Emel


El carro alistano es un vehículo de transporte típico de la comarca de Aliste (en la provincia de Zamora - España). Es un carro elaborado con tablas de madera que se propulsa por tracción animal: vacas o burros. Es similar al carro gallego o portugués siendo su principal característica que no posee la rueda maciza, siendo su extremo metálico. El carro es un signo de identidad alistano que participa no solo en las labores agrícolas, sino que además en las festividades. La denominación de sus componentes forma parte del habla alistano y en la actualidad a comienzos del siglo XXI está completamente en desuso.

Características
Las características de este vehículo son los trozos de madera trapezoidales que forman las ruedas (denominadas pinazas), los radios de madera (denominados rayos) que unen las pinazas con el cubo (es el buje). La llanta de hierro necesitaba de artesanos especializados para su colocación. Una de las características diferenciadoras del carro alisano es el cubo (denominado también maza) que está hecho de un trozo de madera que descansa en el eje. El suelo interior del carro (el sollau) está elaborado con tablones de madera. La iceda son una vigas largas en forma de "V" que limita el suelo del carro. El extremo del carro tiene una prolongación de madera donde se ata el yugo (palombilla o palomilla).

El yugo se uñe a la testuz de las vacas por medio de los cornales que pasan anudados por los cabillones (extremos del yugo). Los dos paramentos laterales del carro se denominan costanas (denominadas también cañizas o engarrillas). A la acción de armar y desarmar las cañizas se llama deshojar. Los palos que se ubican salientes por los extremos de las cañizas se denominan picones, se suelen emplear como soportes de una carga de gran volumen que rebasa el soporte superior de las cañizas.

Usos
Se suelen emplear principalmente como vehículos de transporte y carga en las tareas agrícolas. Se propulsan por tracción animal generalmente de una pareja de animales que suelen ser vacas (en alguna ocasión burros). Suele transportar mieses de trigo o centeno cortado que se lleva a las eras para ser trillado. Para el transporte de la paja (en forma de pacas) a los corespondientes pajares. El transporte de hortalizas a las viviendas, así como de leña y abono. El carro se emplea como transporte de personas en las celebraciones festivas de la comarca, bien sean bodas, procesiones, carochos (uno de los personajes: el molacillo guía un carro tirado por dos burros),  etc.

Referencias

Véase también
 Arquitectura de Aliste

Referencias Externas

Aliste
Alistano

Carro alistano


Ben Ali Ben Ali (en ), né le  à Sebdou, est un général algérien. Il est le commandant de la Garde républicaine algérienne depuis 2015.

Biographie
Il rejoint le maquis en 1954 et l'Armée de libération nationale (Algérie) en 1956.

À l'indépendance, il est envoyé en Égypte afin de faire une formation spéciale au Collège militaire où il obtient un certificat d'études militaires en 1964 puis est formé en URSS où il obtient en 1971 le certificat d'études supérieures du commandant tactique de l'artillerie terrestre. Il est licencié en droit.

En juillet 1989, il est nommé chef directeur des services communs au ministère de la Défense nationale.
Durant la décennie noire il est victime d'un attentat terroriste à Alger en 1993 duquel il ressort vivant après avoir reçu plus de 20 balles dans le corps.

En 1996, il est affecté comme attaché de défense à l'ambassade d'Algérie au Caire en Égypte.

Il est commandant de la  région militaire de 2001 à 2005, puis de la  région militaire de 2005 à 2015. C'est lui qui dirige les opérations qui conduisent à la libération de 17 touristes européens le , qui étaient entre les mains du Groupe salafiste pour la prédication et le combat (GSPC), à 150 km au nord de Tamanrasset.

En 2015, il est nommé commandant de la Garde républicaine.

Durant le Hirak de 2019, il lâche le clan des Bouteflika pour se ranger aux côtés de Ahmed Gaïd Salah, l'ancien Chef d'État-Major de l'Armée nationale populaire.

Alors que certains observateurs prédisent en juin 2020 la mise à la retraite de Benali, c'est le contraire qui se produit. En juillet 2020, il est élevé au grade de général d'armée et devient ainsi le premier à obtenir ce grade en Algérie. Cette nomination suscite une réaction du chef d'état-major général Saïd Chengriha, qui ne sera lui-même nommé au grade de général d'armée que le . Chenghria aurait en effet souhaité que Benali prenne sa retraite rapidement.

En octobre 2020, il survit à une infection par le Covid-19. En novembre 2020, il refuse de participer à des réunions informelles, tenues à l'occasion de l'absence du président Abdelmadjid Tebboune, hospitalisé en Allemagne, ce qui n'apaise pas ses relations avec Saïd Chengriha.

Grades

Benali Benali a gravi divers grades militaires durant sa très longue carrière :
 : lieutenant ;
 le  : capitaine ;
  : commandant ;
 le  : lieutenant-colonel ;
 le  : colonel ;
 le  : général ;
 le  : général major ;
 le  : général de corps d'armée ;
 depuis le  : général d'armée.

Influence russe
Selon Le Monde et France TV Info, la Russie de Vladimir Poutine aurait misé sur les principaux généraux algériens pour contrer le mouvement démocratique de ce pays. Poutine aurait compté principalement sur Ahmed Gaïd Salah (décédé fin 2019) et son camarade de promotion Benali Benali, tous deux formés en URSS.

Références

Articles connexes
 Armée nationale populaire
 Armée de libération nationale
 Garde républicaine algérienne

Général algérien

Benali Benali


بلدية جبل العيون (بالإسبانية: Gibraleón) هي بلدية تقع في مقاطعة ولبة التابعة لمنطقة أندلسية جنوب إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية جبل العيون 12.587 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

أعلام
 ايتور غارسيا

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية جبل العيون

بلديات ولبة
أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية

جبل العيون


David Highbaugh Smith (* 19. Dezember 1854 in Hammonville, Hart County, Kentucky; † 17. Dezember 1928 in Hodgenville, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1897 und 1907 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
David Smith besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner 1876 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Hodgenville in diesem Beruf zu arbeiten. Im Jahr 1878 wurde er außerdem Schulrat im LaRue County. In diesem Bezirk war er zwischen 1878 und 1881 als Staatsanwalt tätig. Gleichzeitig schlug er als Mitglied der Demokratischen Partei eine politische Laufbahn ein.

Von 1881 bis 1883 war Smith Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky. Danach saß er zwischen 1885 und 1893 im Staatssenat; seit 1891 fungierte er als dessen amtierender Präsident. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1896 wurde er im vierten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1897 die Nachfolge des Republikaners John W. Lewis antrat. Nach vier Wiederwahlen konnte er bis zum 3. März 1907 fünf Legislaturperioden im Kongress absolvieren. In diese Zeit fiel der Spanisch-Amerikanische Krieg. Im Jahr 1905 war Smith Leiter eines Amtsenthebungsverfahren gegen Bundesrichter Charles Swayne.

1906 verzichtete David Smith auf eine weitere Kandidatur. In den folgenden Jahren praktizierte er wieder als Anwalt. Später wurde er Präsident der Farmers' National Bank of Hodgenville. Er starb am 17. Dezember 1928 in Hodgenville.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Senats von Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1854
Gestorben 1928
Mann

David Highbaugh Smith


Björnstorp slot er et svensk slot i Gödelöv sogn i Lund kommune i Skåne. Det er opført i 1752 i rokokostil, og der er lavet om- og tilbygninger i 1860'erne og 1870'erne. Slottet ligger ved den vestlige ende af Romeleåsen, tre kilometer nord for Genarp, syd for stationsbyen Björnstorp.

Historie
Den ældste kendte ejer af Björnstorp slot var Mikkel Pedersen Gønge, som i 1568 blev tildelt "kronens torp Björnstrup" i forlening. Derefter blev slottet ejet af Beata Mikkelsdatter Gønge, Clara Mostsdatter Gere, Falck Lycke, Lauritz Galtung og Barbara Grabow. Efter 1680 tilhørte Björnstorp lige som Svenstorp slot Johan Monrad, som er omtalt som ejer i 1700. Snart blev grevinde Christina Piper ejer af slottet. Hun fik i 1725 slottet som kompensation for en ubetalt gæld. Det var hende, der tog initiativ til at gøre Björnstorp til en rigtig herregård og fik opført hovedbygningen. Hendes datter, Hedvig Maria Sture, solgte Björnstorp i 1754 til Fredrik Gustav Gyllenkrok på Svenstorp. I 1779 blev Björnstorp fideikommis og har siden været i slægten Gyllenkroks eje. Sit nuværende udseende fik slottet ved en ombygning i 1868 under ledelse af Helgo Zettervall.

Den nuværende ejer af Björnstorp er Thure Gabriel Gyllenkrok, der overtog slottet i 1941.

Eksterne kilder og henvisninger
 Officiel hjemmeside

Slotte i Skåne

Björnstorp slot


කල්‍යාණම් මුදල් කාදල් වරෛ (සිංහල: විවාහයේ සිට ප්‍රේමය දක්වා) යනු විජයි ටීවී නාළිකාව ඔස්සේ විකාශය වූ දෙමළ සෝප් ඔපෙරාවකි. 2014 නොවැම්බර් 3 සිට 2017 ජනවාරි 27 තෙක් කථාංග 583කින් යුක්තව විකාශය වූ මෙය සඳුදා සිට සිකුරාදා දක්වා විකාශය විය. මුලින් මෙය ප.ව. 07:00ට (IST) විකාශය විය. කෙසේනමුත්, මෙහි ජනප්‍රියත්වය වැඩිවීම සහ ප්‍රේක්ෂකයන් වෙතින් ලැබුණු යහපත් ප්‍රතිචාර හේතුවෙන් 2016 ජනවාරි 4 සිට මෙය ප.ව. 9:00ට විකාශය කරන ලදී. වැඩසටහනේ නැවත විකාශයක් එයට පසු දින ප.ව. 1:30ට (IST) විකාශය විය. 2016 ජූලි 17 දින විජයි ටීවී නිවේදනය කළේ සඳුදා සිට සිකුරාදා දක්වා වෙනුවට කල්‍යාණම් මුදල් කාදල් වරෛ සඳුදා සිට සෙනසුරාදා තෙක්ම විකාශය කරන බවයි. 2016 නොවැම්බර් 12 දින විජයි ටීවී තවදුරටත් නිවේදනය කළේ වැඩසටහන සඳුදා සිට සිකුරාදා තෙක් ප.ව. 9:30ටම (IST) විකාශය කරන බවයි.

මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරන්නේ ප්‍රියා භවානි ශංකර්, පසුව 2017දී ඇගේ චරිතය විස්ථාපනය කළ චෛත්‍රා රෙඩ්ඩි සහ අමිත් භාර්ගව් විසිනි. මෙය අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද්දේ තායි සෙල්වම් විසින් වන අතර, දෙබස් රචනය මරුදු ශංකර් විසින් සිදුකරන ලදී. සංගීතය නිමවන ලද්දේ අරුන් ප්‍රභාකර් විසිනි. මෙම කතාමාලාව සම්පූර්ණයෙන්ම ස්ටාර් ප්ලස් නාළිකාවෙන් විකාශය වන යේ හේ මොහබ්බතයින් හින්දි කතාමාලාව පාදක කොටගෙන නිර්මාණය වූවකි. එය ද අර්ධ වශයෙන් මංජු කපූර්ගේ කස්ටඩි නවකථාව ඇසුරෙන් නිමවූවකි. චෙන්නායි පසුබිමෙහි නිර්මිත මෙමගින් මලයාලි කාන්තාවක වන ප්‍රියා සහ ඇගේ අසල්වැසි අර්ජුන් නම් දෙමළ ජාතිකයා අතර ඇතිවන ප්‍රේම සම්බන්ධතාවය නිරූපණය වේ. 2016 ඔක්තෝබර් 8 දින කතාමාලාව එහි කථාංග 500 සම්පූර්ණ කළේ ය. පසුව මෙහි ප්‍රධාන චරිත වෙනස් කිරීම හේතුවෙන් මෙම වැඩසටහනේ ජනප්‍රියත්වය නැති වූ අතර, නිෂ්පාදකයෝ යේ හේ මොහබ්බතයින් කතාමාලාවෙන් වෙනස්ව අවසන් කිරීමට තීරණය කළහ. ඒ අනුව 2017 ජනවාරි 27 දින කථාව සමාප්ත විය.

කථාපුවත
සිය ප්‍රධානියා වන අශෝක් (නාතන් ශ්‍යාම්) සමග අයථා සම්බන්ධයක් ඇති කරගත් සිය ද්‍රෝහී බිරිඳ වන වන්දනාගෙන් (වන්දනා) අර්ජුන් ස්වාමිනාතන් (අමිත් භාර්ගව්) දික්කසාද වේ. අර්ජුන් මෙම ආයතනයේ ප්‍රධාන විධායක නිලධාරියායි. නමුත් ඔහු සිය දියණිය වන පූජාට සෙනෙහස දක්වයි. ඔහුගේ අසල්වැසියා වන වෛද්‍ය ප්‍රියා උන්නික්‍රිෂ්ණන් (ප්‍රියා භවානි ශංකර්) ද පූජාට සෙනෙහස දක්වන්නී ය. නමුත් ඇයට සහකරුවකු සොයාගත නොහැකිව ඇත්තේ ඇය නිසරු ස්ත්‍රියක නිසාවෙනි. වන්දනා සහ අශෝක් අර්ජුන්ගේ වැඩිමහල් පුත්‍රයා වන ආදිත්‍යගේ (ආදි) භාරකාරීත්වය ලබාගන්නා අතර, පූජාගේ භාරකාරීත්වය ද අර්ජුන්ගෙන් ලබාගැනීමට උත්සාහ දරති. සිය අමනාපකම් අත්හැර ප්‍රියා සහ අර්ජුන් විවාහ වන්නේ කුඩා දැරියගේ ආරක්ෂාව පතා වන අතර, ඔවුහු දැරියගේ භාරකාරීත්වය ලබා ගනිති. පළිගන්නට සිත අශෝක් පූජා යනු අර්ජුන්ගේ දියණියක නොවන බවට ඒත්තු ගන්වන්නට උත්සාහ දරන නමුක් ප්‍රියා DNA පරීක්ෂාවක් සිදුකොට අර්ජුන්ගේ සැකය දුරුකරයි.

මින් පසුව, ප්‍රියා අර්ජුන්ගේ නැගණිය වූ සුකන්‍යාගේ සැමියා වන ඊශ්වර් නම් සල්ලාලයාගේ නෙත ගැටෙයි. ඊශ්වර් සුකන්‍යාට මවා පෙන්වන්නේ ප්‍රියා තමන් වෙත ආකර්ෂණය වන බවයි. මේ හේතුවෙන් ප්‍රියාගේ පවුල ඇයව රැගෙන යති. ප්‍රියා අහිංසක බව වටහා ගන්නා අර්ජුන් ඊශ්වර්ව සිරගත කරයි. නමුත් අශෝක් සහ සුකන්‍යා ඔහුව නිදහස් කරගැනීමට තැත් කරති.

මේ අතර, අර්ජුන්ගේ පාසල් මිතුරකු සහ හොඳම මිතුරා ද වන ජයි කාව්‍යාව විවාහ කරගන්නට සූදානම් වෙයි. ඔහු සහ ප්‍රියාගේ ඥාති සොයුරිය වූ වෛශාලි (හෙවත් වෛශු) අතර සම්බන්ධය බිඳී ගියේ පවුල් ආරවුලක් හේතුවෙනි. ඔවුන්ගේ මිතුරන් මේ දෙදෙන නැවත එක් කරන්නට උත්සාහ දරයි. රංගනයක් සිදුවන අතර, ජයි සහ වෛශාලි විවාහ ගිවිස ගනිති. කාව්‍යා අර්ජුන්ගේ නීතිඥයා වන කාර්තිට පෙම් කරයි. කාව්‍යා ඔහු සමග විවාහ ගිවිස ගනියි. ප්‍රියාගේ මව වන මංජු ආදිගේ අතින් අනතරුට ලක්වේ. මෙම අනතුරට වගකිව යුත්තේ ආදි බව අර්ජුන් සොයාගනියි. සිය පුත්‍රයාව ආරක්ෂා කරගැනීමට වන්දනා මෙහි වරද තමන්ට පවරා ගැනීමට සූදානම් වේ. අර්ජුන් වන්දනාට සහාය වන අතර, මෙය ප්‍රියාව දැඩි ලෙස පීඩාවට පත්කරයි. කෙසේනමුත්, මෙම අනුතර සිදුකළේ ආදි බව සොයාගන්නා ප්‍රියා අර්ජුන්ට සමාව දෙයි. අර්ජුන් ආදිට දඬුවම් ලෙස ඔහුව ළමා පුනරුත්ථාපන ආයතනයක් වෙත යොමු කරයි.

අර්ජුන් ප්‍රියාව විනෝද චරිකාවක් රැගෙන යාමට සැලසුම් කරයි. අවාසනාවට, ප්‍රියාගේ අත බි‍ඳී යන අතර, අර්ජුන් ඇයව රැක බලා ගනියි. අර්ජුන් දකුණු ඉන්දියා CEO සංවිධානයේ සභාපති බවට පත්වේ. අශෝක්ගේ සොහොයුරා වන අරවින්ද් සැත්කමක් සඳහා ප්‍රියාගේ සායනය වෙත පැමිණෙයි. අර්ජුන් ඔහුට පහර දෙන්නේ ඔහු ප්‍රියා ඉදිරියේ රළු අයුරින් හැසිරෙන නිසායි. පළිගැනීමක් වශයෙන් අරවින්ද් ප්‍රියාගේ වෛද්‍ය බලපත්‍රය අහෝස කරයි. ඇගේ බලපත්‍රය නැවත ලබාගැනීමට අර්ජුන් පොරොන්දු වේ. ඇගේ බලපත්‍රය නැවත ලබාදීමට සභාපති පදවිය අත්හරින ලෙස අශෝක් අර්ජුන්ට තර්ජනය කරයි. කෙසේනමුත් තමන්ට බලපත්‍රය ලබාගැනීමට අර්ජුන් අශෝක් එම පදවිය පිරිනමා ඇති බව ප්‍රියා සොයාගනියි. කෙසේ හෝ එම පදවිය නැවත අර්ජුන් ලබාගැනීමට ප්‍රියා සමත් වේ. මේ අතර පූජාට රක්ෂා බන්ධන් උත්සවය සිය වැඩිමහල් සොයුරා වන ආදි සමග සැමරීමට අවැසි වේ. ඇයව අශෝක්ගේ නිවස වෙත කැඳවාගෙන යාමට අර්ජුන් පොරොන්දු වේ. ආදි සහ වන්දනා දිවි ගෙවන්නේ එහි ය. එහි දී ඔහු අශෝක්ගේ මිතුරා වන්දනාට අතවර කරන්නට සැරසෙනු අර්ජුන් දකියි. අර්ජුන් වන්දනාය මුදවා ගන්නා අතර, පූජා රාදිගේ අතෙහි රාඛි බඳියි. අරවින්ද්ගේ පැමිණීමෙන් පසු, අශෝක් වන්දනාව නිවසින ඇද දමන්නට සැලසුම් කරන්නේ සිය සේවිකාවක වෛශාලිව විවාහ කරගැනීමටයි. මේ අතර ඊශ්වර් දික්කසාදය අයදුම් කරයි. සුකන්‍යා නැවත නිවසට පැමිණෙයි. අර්ජුන්ගේ පියා වන ස්වාමිනාතන් සුකන්‍යාට ඇනුම් පද පවසන්නේ ඊශ්වර් පිළිබඳ නිවසේ කලබලයක් ඇතිකිරීම හේතුවෙනි. සුකන්‍යා පිළිබඳ කථා කිරීමට පැමිණෙන ප්‍රියාට ඊශ්වර් අපහාස කරයි.

ජයි සහ වෛශු විවාහ වීමට සැලසුම් කරති. කෙසේනමුත්, ලියාපදිංචි කාර්යාලයේ දී ජයිගේ සොයුරිය විවාහයට විරුද්ධව ලිපියක් ලබා දෙයි. සැමදෙනාම කලබල වන්නේ ජයි තමන් අනාථයකු බව පවසා තිබූ හෙයිනි. ජයිගේ සොයුරිය පිළිබඳ වෛශාලි අර්ජුන්ගෙන් ප්‍රශ්න කරයි. ප්‍රියා රහසේම ජයිගේ සොයුරිය පිළිබඳ සොයාගන්නා අතර, මෙය විවාහ දිනයේ දී සැමදෙනාටම හෙළි කිරීමට අදහස් කරයි. කෙසේනමුත් එම දිවයේ දී විශාල නාටකයක් රඟදැක්වෙන අතර, එහි දී ජයි පාපොච්චාරණය කරන්නේ දිය සොයුරිය අන් කිසිවකු නොව වන්දනා බවයි. පසුව හෙළිවන්නේ මේ සියල්ල වන්දනා නිර්මාණය කළ මුලාවක් බවයි. ඇයට අවශ්‍ය වූයේ තමන් ඔහුගේ සොයුරිය බව ඒත්තුගැන්වීමටයි.

ඉන් පසුව, ප්‍රියාට සිය පැරණි මිතුරකු වන අභිජීත් (හෙවත් බිජූ) මුණගැසෙයි. මෙය අර්ජුන්ගේ ඊර්ෂ්‍යාවට හේතු වේ. ප්‍රියා බිජූව අර්ජුන්ට හඳන්වා දෙයි. පූජාවක දී ප්‍රියා සිහිමූර්ඡා වේ. අර්ජුන්ගේ බාල සොහොයුරා ඇයව රැකබලා නොගැනීම පිළිබඳ දොස් නගයි. වෛද්‍යවරයා ඇගේ අතීත වෛද්‍ය වාර්තා පිළිබඳ බිජූ සහ අර්ජුන්ගෙන් ප්‍රශ්න කරයි. අර්ජුන් විමතියට පත්වන්නේ ප්‍රියා 12වන ශ්‍රේණියේ පසුවූ කාලයේ සිට ඇයට ක්ෂය රෝගය පැවිත බව ඇසීමෙනි. පසුව ප්‍රියා යලි සිහිය ලැබෙයි. හොඳ ස්වාමිපුරුෂයකු වන අයුරු පිළිබඳ බිජූ අර්ජුන්ට උපදෙස් දෙන අතර, එය අර්ජුන්ගේ කෝපයට හේතු වේ. මේ අතර අර්ජුන් මැරයකුගේ සහාය ලබාගන්නේ බිජූට තර්ජනය කිරීමටයි. ඔහුගේ සියලු සැලසුම් අසාර්ථක වන අතර, අර්ජුන්ගේ මුග්ධ ක්‍රියාව දැක ප්‍රියා කෝපයට පත්වේ.

ප්‍රියාගේ සායනික සහායිකාව වන අනූ මනෝජ් නිසා ගර්භනියකව සිටියි. දරුවාව ගබ්සා කරන මෙන් ම‍නෝජ් ඇයට පවසයි. වික්ෂිප්ත වන ඇය ම‍නෝජ්ගේ දිවිය විනාශ කිරීමට සිතා මනෝජ්ට උසාවි ආඥාවක් නිකුත් කරවයි. අර්ජුන් සහ ප්‍රියා අනූ ඇ‍ගේ වර්තමාන තත්ත්වය පිළිබඳ පැහැදිළි කිරීමට උත්සාහ කළ ද, අනූ එයට සවන් නොදේ. ඇය දරුවාව ගබ්සා කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කරයි. මෙම අවස්ථාවේ වාසිය ලබාගන්නා අශෝක් ඇයට උපකාර කරයි. අනුතරුව සිදුවීම් මාලාවක් සිදුවන අතර අර්ජුන් ප්‍රියා සහ බිජූව සැක කිරීමට පෙ‍ළඹේ. තමන් අනූ සහ මනෝජ්ට කථා කරන බවට බිජූ ප්‍රියා හට පොරොන්දු වේ. බිජූගේ උ‍පදෙසින් පසු විවාහ වීමට අනූ සහ මනෝජ් එකඟ වෙති. අතිශයින් ප්‍රීතියට පත්වන ප්‍රියා කඳුළු සලමින් "මම ඔයාට ආදරෙයි බිජූ" යැයි පවසයි මෙය අර්ජුන්ගේ සවන් වැකෙයි. මින් ඔහු කලබලයට පත්වන්නේ වන්දනා මෙන් ප්‍රියා ද තමන්ව හැරයනු ඇතැයි සිතා ය. අර්ජුන් බීමත්ව මාර්ගයේ සිටිය දී හමුවේ. ප්‍රියා සහ බිජූ ඔහුව නිවසට රැගෙන එති. මේ දෙදෙනා සමීප වීම කෙරෙහි අර්ජුන් කෝප වේ. අශෝක් සහ අරවින්ද් කුමන්ත්‍රණ කරන අතර, ඔවුහු ඊශ්වර්ගේ මාර්ගයෙන් සුකන්‍යා ලවා මනෝජ්ට සිය තීරණය වෙනස් කරගැනීමට බලපෑම් කරති.

මේ අතර, අග්නිදිග ආසියානු CEO සංවිධානයේ සභාපති ලෙස තේරීපත් වේ. බිඩූ සහ ප්‍රියා මෙම උත්සවය අනූට ද ආරාධනා කරති. අනූට සහාය වීම පිළිබඳ ම‍නෝජ්ට සුකන්‍යා තරවටු කරයි. ඔහුට දින කිහිපයකට නගරයෙන් පිටවන ලෙස ඇය පවසයි. මනෝජ් සිය ඇමතුමට ප්‍රතිචාර නොදැක්වීමෙන් අනූ ශෝකයට පත්වෙයි. පසුව ඇය ම‍නෝජ්ගේ සිදුවීම දැනගනියි. උත්සවේ සිය කථාවේ දී, අර්ජුන් සිය සාර්ථකත්වය වෙනුවෙන් වන්දනාට පමණක් ප්‍රශංසා කරන අතර, ඇයට තුති පුද කරයි. මේ නිසා කම්පාවට පත්වන ප්‍රියා එතැනින් පිටව යයි. ප්‍රියා සහ බිජූ අත් අල්ලාගෙන සිටිනු දකින් අර්ජුන් ඔවුන් පිළිබඳ සැක කරයි. ඔහු ඔවුනට අපහාස කරයි. අශෝක් ද කෝපයට පත්වන්නේ වන්දනාට ද්‍රෝහී වීම පිළිබඳ බිජූ ඔහුට දෝෂාරෝපණය කළ නිසාවෙනි. ඔහු වන්දනාව විවාහ කරනොගතහොත් තමන් ඔහුගේ සමාගමට ලබාදුන් කොන්ත්‍රාත්තුව අවසන් කරන බැව් ඔහු පවසයි. අර්ජුන්ට එරෙහිව අශෝක් සිදුකරන කුමන්ත්‍රණ අනූ සුකන්‍යාට හෙළි කරයි. අනූගේ ගැටලුව විසඳීමට ප්‍රියා සහ බිජූ උපකාරී වූ අයුරු ඇය අර්ජුන්ට පවසයි. ප්‍රියාව සැක කිරීම සම්බන්ධයෙන් පසුතැවෙන අර්ජුන් ඇගෙන් සමාව ඉල්ලා සිටියි. මේ අතර පූජා පාසලේ දී නවක වධයට ලක්වන බව බිජූ ප්‍රියාට පවසයි. අර්ජුන් බිජූට දැක්වූ මිත්‍රශීලී ස්වභාවය හේතුවෙන් ප්‍රියා ඔහුට සමාව දේ. වන්දනාගේ විවාහ මංගල්‍ය සාදයට අර්ජුන්ව කැඳවාගෙන එන ලෙස වෛශාලි ප්‍රියාට පවසයි. අර්ජුන් ප්‍රියාට රන් මාලයක් ත්‍යාග කරන අතර ඇය සතුටට පත්වේ. ඔහු ද ප්‍රියා ත්‍යාග කළ අත් පළඳනාව පැළඳ ගනියි. අර්ජුන් ප්‍රියාට ඇඳුමක් තෝරාගන්නා අතර, වන්දනා ද එම වස්ත්‍රයටම ප්‍රිය කරයි. ප්‍රියාට එය ත්‍යාග කරන අර්ජුන් එය සාදයට අඳින ලෙස යෝජනා කරයි. වන්දනා ද මෙම ඇඳුමට ප්‍රිය කරන බව දැනගන්නා ප්‍රියා එය වන්දනාට ලබා දී සාරියකින් සැරසී සාදයට පැමිණෙයි. තමන් ප්‍රියාට ත්‍යාග කළ ඇඳුම හැඳසිටින වන්දනා දැක අර්ජුන් කෝප වේ. බිජූගේ බලකිරීම හේතුවෙන් අශෝක් සැමදෙනා ඉදිරියේ වන්දනාට විවාහ යෝජනා කරයි. සිය නවාතැනේ දී අර්ජුන් වෙනුවෙන් ප්‍රියා නර්තනයේ යෙදෙන අතර, අර්ජුන් එය අගය කරයි.

මේ අතර අශෝක්ගේ බලපෑම් නිසා කෝපයට පත්වන වෛශාලි අශෝක්ගේ සැබෑ ස්වභාවය වන්දනාට හෙළි කිරීමට තීරණය කරයි. කෙසේනමුත්, විවාහ ගිවිස ගැනීමේ සාදයේ දී, නොදැනුවත්වම ජයිට සතුරු වේ. අශෝක් සහ වන්දනාගේ සාදයේ සිටින ඊශ්වර් දැක සුකන්‍යා කෝප වේ. පූජා වන්දනාගේ සිරැරේ ගැටෙන අතර, වන්දනාගේ දෑතේ වූ මෙහෙන්දි අශෝක්ගේ ඇඳුමෙහි තැවරේ. පූජාට අතුල් පහරක් ගැසීමට තැත් කළ වන්දනා දැක ප්‍රියා කෝපයට පත්වේ. ප්‍රියාට සමීප වීමට අර්ජුන් බාලාගේ සහාය ලබාගනියි. අශෝක් සමග විවාහ වීමෙන් පසු ආදිත්‍යගේ භාරකාරීත්වය අර්ජුන්ට ලබාදීමට වන්දනා ප්‍රතික්ෂේප කරයි. මේ අතර වන්දනා අශෝක්ට පවසන්නේ තමන් ඔහු සමග විවාහ වන්නේ ඔහු ආදිත්‍යව නීත්‍යානුකූලව ඔහු භාරයට ගන්නේ නම් පමණක් බවයි. ඊශ්වර් විසින් ආදිත්‍යව ප්‍රියාට වරුද්ධව පොළඹවයි. මේ නිසා ආදිත්‍ය ප්‍රියාට විරුද්ධව ව්‍යාජ පැමිණිල්ලක් කරයි. උත්සව ශාලාවේ පොලීසිය සිටිනු දැක බිජූ විමතියට පත්වේ. ආදිත්‍ය විසින් චෝදනාවක් ගොනු කර පොලීසිය ගෙන්වා ඇති බව බිජූ ප්‍රියාට හෙළිකරයි. ඊශ්වර්ගේ කුමන්ත්‍රණ දැනගන්නා සුකන්‍යා ඔහුට බැණවදියි. අර්ජුන් ආදිත්‍යව බියගන්වා ඔහුගේ වරද පාපොච්චාරණය කරවයි. ඉන් අනුතරුව ප්‍රියා පොලිස් භාරයෙන් නිදහස ලබයි. ප්‍රියා කටයතු කළ නැණවත් ආකාරය පිළිබඳ අර්ජුන් ප්‍රශංසා කරයි. පසුව ප්‍රියාගෙන් සමාව ඉල්ලන වන්දනා ඇයට සිය සමුගැනීමේ සාදයට ආරාධනා කරයි. මේ අතර ඊශ්වර් නැවතත් ආදිත්‍යව ප්‍රියාට එරෙහිව මෙහෙයවයි. ආදිත්‍ය ප්‍රියාට වැරදි ආරාධනාවක් ලබාදෙයි. නොදැනුවත්ව ප්‍රියා අශෝක් විසින් පැවැත්වූ සාදයකට ගමන් කරයි. එහි දී ඇයට එහි සිටින මිනිසුන්ගේ අඩන්තේට්ටම්වලට ලක්වන්නට සිදුවන අතර, බිජූ සහ අර්ජුන් පැමිණ ඇයව බේරාගනිති. ප්‍රියා මානසිකව වැටී සිටිය ද, අර්ජුන්ගේ රැකවරණය මධ්‍යයේ සුවය ලබයි.

අශෝක්ගේ විවාහ දිනය පැමිණෙයි. ඔහුට වන්දනා සමග සිය විවාහය නැවැත්වීමට අවශය වේ. අශෝක්ගේ සැබෑ මුහුණ වන්දනාට හෙළිකිරීමට වෛශාලි උත්සාහ දරයි. නමුත් වෛශුගේ සැලසුම වටහාගන්නා අශෝක් ඇගේ පානය නිදි පෙති මුසු කරයි. අනතුරුව තමන් හා වෛශාලි අතර ලිංගික සම්බන්ධයක් පැවති බව අන්‍යන්ට පෙන්වීමට ඔහු උත්සාහ දරයි. විවාහය අවලංගු කෙරේ. ප්‍රියා සහ වෛශාලි එක්ව සිය විවාහය විනාශ කළ බවට වන්දනා වියරු වී සිටියි. මෙම සිදුවීමෙන් වෛශු වික්සිප්ත වී සිටියි. සුකන්‍යා ඇතුළු සැමදෙනාම මෙහි වරදකරුවා කවුරුන්දැයි සොයා බලති. වෛශු තවමත් කන්‍යාවක බව සුකන්‍යා ඊශ්වර්ගෙන් දැනගනියි. මෙය අශෝක් වන්දනා සමග සිය විවාහය අහෝසි කරගැනීමට සිදුකළ නාටකයක් බව ඇය දැනගනියි.

පූජාගේ පාසලේ දී සටනක දී ජයිගේ පහරදීමකින් අරවින්ද් රෝහල්ගත කෙරේ. ජයිට එරෙහිව පැමිණිල්ලක් ගොනු කරන මෙන් අශෝක් වෛශුට බලපෑම් කරයි. එසේම තමන්ව විවාහ කරගන්නා මෙන් ඔහු ඇයට තර්ජනය කරයි. මෙය දැනගැනීමෙන් පසු අර්ජුන් සහ ප්‍රියාගේ පවුල් කලබලයට පත්වේ. අශෝක් විසින් වන්දනා සහ ආදි සිය නිවෙසන් ඇද දමනු ලබයි. ඔවුන්ව විථියක දී දකින ප්‍රියා සහ අර්ජුන් ඔවුන්ව සිය නිවසට රැගෙන එති. මේ අතර ප්‍රියාව නිවසෙන් පලවා හැර අර්ජුන් සමග යළි එක්වීමට වන්දනා කුමන්ත්‍රණ කරයි. මේ අතර උන්නික්‍රිෂ්ණන්ට මූල්‍ය ගැටලුවක් පැන නගියි. මේ නිසා අර්ජුන් උන්නික්‍රිෂ්ණන්ට රැකියාවක් ලබා දීමට තීරණය කරයි. මේ අතර නැවතත් ප්‍රශ්න පැනගනින්නේ ම‍නෝජ්ට පියකු විය නොහැකි බවට වෛද්‍යවරුන් විසින් සිදුකළ පරීක්ෂණයකදී හෙළිවීමත් සමගයි. අවාසනාවට, මෙයට ප්‍රතිකාරයක් නොමැති බව වෛද්‍යවරු පවසති. මෙය දැනගන්නා වන්දනා ව්‍යාජ වෛද්‍යවරයකුගේ නොම්මරයක් ඔහුට ලබා දී ප්‍රතිකාර ලබාගන්නා මෙන් බවසයි. මෙම ප්‍රතිකාරය සඳහා මනෝජ්ගෙන් ලක්ෂ 5ක මුදලක් ඉල්ලා සිටියි. වන්දනාගේ උපදෙස් මත එම මුදල් කාර්යාලයෙන් සොරකම් කිරීමට පෙළඹෙන මනෝජ් ප්‍රතිකාර පිණිස බැංගලෝරය වෙත යයි. මෙහි දී මූල්‍ය වංචාව හේතුවෙන් උන්නික්‍රිෂ්ණන්ව සැක‍කෙරෙන අතර, පොලීසිය උත්සවයක දී ඥාතීන් ඉදිරියේ ඔහුගෙන් මේ පිළිබඳ විමර්ශනය කිරීම හේතුවෙන් ඔහු අසීරු තත්ත්වයකට මුහුණපායි. සත්‍ය හෙළිවීමෙන් පසු, ම‍නෝජ්ව ඔහුගේ පවුල සහ නිවසෙන් පලවා හැරෙයි. මේ අතර, අර්ජුන්ගේ සොයුරිය වෙනුවෙන් ප්‍රියා මනාලයකු සොයයි. මෙම මනාලයා විවාහයක අයකු බව සොයාගන්නා වන්දනා ඔහුගේ බිරිඳ ද සමගින් පැමිණ මංගල ශාලාවේ දී අපහාස කරන්නේ අර්ජුන්ගේ පවුල අසීරු තත්ත්වයකට ඇද දමමිනි. අනතුරුව මනාලයාව පලවා හැරෙයි. මේ අතර මනෝජ් විසින් වන්දනාගේ ක්‍රියා කලාපය හෙළිකරන අතර, ඇයව ද නිවසෙන් පිටමං කෙරේ. වියරුවෙන් යුතුව වන්දනා තමන් පළිගන්නා බවට ශපථ කරයි. ඇගේ ක්‍රියා කලාපය දැක ආදිගේ භාරකාරීත්වය නීත්‍යානුකූලව තමන්ට ලබාගැනීමට අර්ජුන් තීරණය කරයි. මෙය වන්දනාගේ කෝපයට හේතු වේ. ඇය ගිවිසුමක් සකසන අතර, ඒ අනුව ගිවිසුම් ප්‍රකාරව ආදි අර්ජුන්ට හිමිවුව ද, පූජාව තමන්ට ලබා දිය යුතු යැයි ව්‍යංගයෙන් හැඟ වේ. එය පරීක්ෂා කර නොබලන අර්ජුන්ගේ නීතිඥ කාර්තික් එය අර්ජුන්ට ලබා දෙයි. අර්ජුන් එහි අත්සන් කරයි. මෙම ප්‍රකාශය පෙන්වමින් වන්දනා සිය දියණිය වන පූජාව ඉල්ලා සිටියි. මින් ප්‍රියා කම්පාවට පත්වන අතර, ඇය වන්දනාට පූජා ලබානොගන්නා ලෙස ඉල්ලා සිටින්නේ පූජාට තමන් නොමැතිව සිටිය නොහැකි බැවිනි. වන්දනා එය ප්‍රතික්ෂේප කරයි. මෙම කරුණ සම්බනධයෙන් වන්දනා සාර්ථක නීතිඥවරයකු සම්බන්ධ කරගනියි. මින් කම්පාවට පත් ප්‍රියා නපුරු සිහින දැක බියට පත්වන අතර, කිසිවක් නොදත් පූජා ද රැගෙන ඇය පලා යයි. මෙය දැනගන්නා වන්දනා ප්‍රියාට එරෙහි අපරාධ නඩුවක් ගොනු කරයි. සිදුවීම් ගණනාවකින් පසු ප්‍රියා නැවත අර්ජුන් වෙත පැමිණෙන අතර, ඇගේ පාදයේ අස්ථි බිඳීමකට ලක්ව සිටියි. ඊළඟ දිනයේ, වන්දනා සාර්ථකව පූජා සිය භාරයට ලබා ගනියි. මේ අතර සිය පාසලේ දී වන්දනාගේ නීතිඥයා දකින ආදි, ඔහුගේ පුත්‍රයා සමග රණ්ඩුවක් ඇති කරගන්නේ ප්‍රියා සහ පූජා වෙන් කිරීමට වන්දනාට උපකාර කළේ ඔහුගේ පියා බව පවසමිනි. නමුත් ඔහු පවසන්නේ සිය පියා සාධාරණ, දක්ෂ සහ අවංක නීතිඥයකු බවයි. මේ වනවිට සිය පුත්‍රයා තමන් පිළිබඳ සිතන අයුරු දැක වන්දනාගේ නීතිඥයා පසුතැවෙයි. අනතුරුව ඔහු දරුවාව නැවත ප්‍රියා වෙත ලබාගැනීමට පොරොන්දු වෙයි. මේ අතර වන්දනා මෙන්ම අර්ජුන්ගේ පවුලට ද තමන් අනවශ්‍ය යැයි සිතමින් ආදි මානසික පීඩාවකට පත්වේ. ම‍නෝචිකිත්සකවරයා උපදෙස් දෙන්නේ ආදිව ප්‍රියාගේ භාරයේ තැබීම යෝග්‍ය බවයි.

පූජා සන්සුන් කිරීමට සිතා ප්‍රියා නගරයෙන් පිටතට පැමිණෙයි. මිතුරියකගේ නිවසේ සිටින ප්‍රියාව සොයාගන්නා අර්ජුන් ඇයව නැවත චෙන්නායි වෙත රැගෙන එයි. ඔහු චෙන්නායිහි නිවසක් කුලියට ගෙන එහි ඇයව රඳවයි. මේ අතර, ආදි ප්‍රියාට ප්‍රියාමා යනුවෙන් අමතන අතර, ප්‍රියාට නැවත පූජාගේ ආදරය දිනා ගැනීමට ඔහු උදව් වෙයි.

ප්‍රියා, පූජා සහ අර්ජුන් විනෝද චාරිකාවක යෙදෙන අතර, මල්ලි (අමිත් භාර්ගව්) නම් චරිතය කථාවට හඳුන්වා දේ. මෙය යේ හේ මොහබ්බතයින් කථාවෙන් අපගමනය වීමකි. කතාව අවසන් වන්නේ අර්ජුන් සහ ප්‍රියා එකිනෙකාට විවාහ යෝජනා කරන අතරතුර වන අතර, පූජා සහ ආදි ඔවුන්ගේ භාරකාරීත්වයේ පසුවේ.

චරිත නිරූපණය
 අමිත් භාර්ගව්, අර්ජුන් ස්වාමිනාතන් සහ මල්ලි ලෙස (ද්විත්ව රංගනය); ප්‍රියාගේ සැමියායි.
 ප්‍රියා භවානි ශංකර් (2014–2017)/ චෛත්‍රා රෙඩ්ඩි (2017), ප්‍රියා අර්ජුන් ලෙස; අර්ජුන්ගේ බිරිඳයි.
 නිවාශිනී, පූජා අරුන් ලෙස; අර්ජුන් සහ වන්දනාගේ දියණියයි. ප්‍රියාගේ සුළු දියණියයි.
 වන්දනා, වන්දනා ලෙස; අර්ජුන්ගේ හිටපු බිරිඳයි. පූජා සහ ආදිගේ මවයි.
 ඒ. අනාධ්, ආදිත්‍ය (ආදි) ලෙස; අර්ජුන් සහ වන්දනාගේ පුත්‍රයායි.
 නාතන් ශ්‍යාම්, අශෝක් ලෙද; අර්ජුන්ගේ ව්‍යාපාර ප්‍රතිවාදියායි. වන්දනාගේ හිටපු පෙම්වතායි. වෛශාලිගේ සැමියායි.
 ලෝකේශ් භාස්කරන්, ජයි ලෙස; වන්දනාගේ සොහොයුරායි. වෛශාලිගේ හිටපු පෙම්වතායි.
 වෛශාලි/ වනිතා හරිහරන්, වෛශාලි (වෛශු) ලෙස; ප්‍රියාගේ නෑනායි. ජයිගේ හිටපු පෙම්වතිය සහ අශෝක්ගේ බිරිඳයි.
 විශ්වම්, උන්නික්‍රිෂ්ණන් ලෙස; ප්‍රියාගේ පියායි.
 ශාරි (සාධනා), මංජුලා උන්නික්‍රිෂ්ණන් ලෙස; ප්‍රියාගේ මවයි.
 රවිශංකර්, ස්වාමිනාතන් ලෙස; අර්ජුන්ගේ පියායි.
 කූයිලි/ රේවතී ශංකර්, ධනලක්ෂ්මී ස්වාමිනාතන් ලෙස; අර්ජුන්ගේ මවයි.
 මනෝජ්, මනෝජ් ස්වාමිනාතන් ලෙස; අර්ජුන්ගේ බාල සොහොයුරායි.
 සමන්තා, සුකන්‍යා ඊශ්වර් ස්වාමිනාතන් ලෙස; අර්ජුන්ගේ නැගණිය සහ ඊශ්වර්ගේ බිරිඳයි.
 ඊශ්වර්, ඊශ්වර් ලෙස; සුකන්‍යාගේ සැමියා සහ අර්ජුන්ගේ මස්සිනායි.
 කවිතා, කවිතා බාලා ලෙස; ප්‍රියාගේ වැඩිමහල් සොයුරිය සහ බාලාගේ බිරිඳයි.
 රීමා අශෝක්/ නන්දිනී, ශ්‍රැති ලෙස; අර්ජුන්ගේ සොයුරියයි.
 කාර්තික් සසිධරන්, අරවින්ද් ලෙස; අශෝක්ගේ සොහොයුරායි.
 බඩේක්කිලා ප්‍රදීප්, අභිජිත් (බිජූ) ලෙස; ප්‍රියාගේ හොඳම මිතුරායි.
 හරිප්‍රියා විග්නේෂ් කුමාර්, අනූ ලෙස; ප්‍රියාගේ සායනික සහායිකාවයි.
 ඌෂා එලිසබෙත්, බාලාගේ මව ලෙස
 ප්‍රියා මජුවාතන්, රම්‍යා ලෙස
 අනීස් ෂා, සුබ්බු ලෙස
 අප්සරා, රාගිනී ලෙස
 රේඛා සුරේෂ්, වෛශාලිගේ මව ලෙස
 අනූ, අනූ ලෙස (මනෝජ්ගේ පෙම්වතිය)
 පවිත්‍රා, කාව්‍යා ලෙස (ජායිගේ හිටපු පෙම්වතිය)

පිළිගැනීම
ප්‍රියා භවානි ශංකර් සහ අමිත් 2015 වර්ෂයේ විජයි ටෙලි සම්මාන උළෙලේ දී වසරේ හොඳම සොයාගැනීම සම්මානය හිමි කරගත්තේ මෙම කතාමාලාවේ ඔවුන්ගේ චරිත වෙනුවෙනි. කතාමාලාවේ ජනප්‍රියත්වය හේතුවෙන් ඔවුනට නොයෙකුත් රූපවාහිනී වෙළඳ දැන්වීම් සඳහා පෙණී සිටීමට අවස්ථාව සැලසිණි. යූටියුබ් තුළ කල්‍යාණම් මුදල් කාදල් වරෛ කතාමාලාවේ නාළිකාවට 2016 නොවැම්බර් වන විට අනුසන්කරුවන් 20,184ක් වාර්තා වී තිබිණි. 2016 නොවැම්බර් වන විට සියලුම කථාංග සැලකූ විට නාළිකාව මිලියන 2.3 දෙනකු විසින් නරඹා තිබේ. 2017 ජනවාරියේ දී ප්‍රියාගේ ගිවිසුම් කාලසීමාව අවසන් වූ අතර, ඇය වැඩසටහන හැරගියා ය. මේ හේතුවෙන් නව නිළියක ආදේශ කෙරුණු නමුත්, මෙහි ජනප්‍රියත්වය විශාල වශයෙන් පහත වැටිණි. අවසානාවට, 2017 ජනවාරියේ දී නිෂ්පාදකයෝ කතාමාලාව අවසන් කළහ.

සම්මාන සහ නිර්දේශ

අන්තර්ජාතික විකාශය
මෙය 2014 නොවැම්බර් 3 දින සිට විජයි ටීවී ඔස්සේ මුදාහැරිණි. අන්තර්ජාතිකව නාළිකාවේ අන්තර්ජාතික බෙදාහැරීම ඔස්සේ ද මෙය විකාශය විය.

 මෙය ශ්‍රී ලංකාව, සිංගප්පූරුව, වියට්නාමය, ජපානය, හොං කොං, එක්සත් ජනපදය, යුරෝපය, මැලේසියාව, මොරිෂස් සහ දකුණු අප්‍රිකාව තුළ විජයි ටීවී ඔස්සේ විකාශය කෙරිණි.
 කැනඩාව තුළ, දෙමළ කැනේඩියානුවන් පාදක කරගත් නාළිකාවක් වන ඒෂියන් ටෙලිවිෂන් නෙට්වර්ක් තුළින් එහි සැබෑ තමිල් නාඩු විකාශයෙන් පැය 9:30කට පසුව ඉංග්‍රීසි උපසිරැසි සමග විකාශය කෙරේ.
 ශ්‍රී ලංකාව තුළ ශක්ති ටීවී නාළිකාව ඔස්සේ දෙමළ බසින් සිංහල උපසිරැසි සහිතව විකාශය කෙරේ. එය සඳුදා සිට සිකුරාදා දක්වා ප.ව. 6:30ට (SST) විකාශය වේ.
 නාට්‍යයේ කථාංග ඉංග්‍රීසි උපසිරැසි සහතිව ඔවුන්ගේ හොට්ස්ටාර් ඇප් එක තුළින් ලබාගත හැක.
 එසේම අන්තර්ජාල ප්‍රොටෝකෝල රූපවාහිනී සේවාවක් වන ලෙබාරා ප්ලේ තුළින් ද මෙය ලබාගත හැක.

ආශ්‍රේයයන්

සටහන්
1.^" Official Website". සම්ප්‍රවේෂණය 2016-07-21
2. ^"KMKV set to witness interesting twists -The Times of India". සම්ප්‍රවේෂණය 2016-07-21
3.^"Vijay TV set to strengthen prime time band"- Indian Television. සම්ප්‍රවේෂණය 2016-07-21
4.^"This recognition is very special:Amit Bhargav" – The Times of India. සම්ප්‍රවේෂණය 2016-07-21

බාහිර සබැඳි
නිල වෙබ්අඩවිය
අන්දල් අලගර් ෆේස්බුක්

විජයි ටීවී රූපවාහිනී කතාමාලා
දෙමළ රූපවාහිනී සෝප් ඔපෙරා
දෙමළ ප්‍රේම වෘත්තාන්ත රූපවාහිනී කතාමාලා
තමිල් නාඩු නාට්‍ය රූපවාහිනී කතාමාලා
2010 දශකයේ දෙමළ රූපවාහිනී කතාමාලා
2014 දෙමළ-භාෂා රූපවාහිණී කතාමාලා ඇරඹීම්
දෙමළ-භාෂා රූපවාහිනී වැඩසටහන්කරණය
2017 දෙමළ-භාෂා රූපවාහිනී කතාමාලා අවසන් වීම්
රූපවාහිනී කතාමාලා

කල්‍යාණම් මුදල් කාදල් වරෛ


Adam Václav Michna z Otradovic – literal Adam Václav Michna de Otradovice – (cca. 1600 Jindřichův Hradec – 1676, Jindřichův Hradec) a fost un poet, compozitor, autor de imnuri, organist și conducător de cor catolic ceh de la începutul epocii baroce. El este, de asemenea, cunoscut sub numele simplificat de Adam Michna și în timpul vieții sale ca Adamus Václav Michna de Ottradowicz. A fost cel mai important compozitor și poet ceh de la începutul epocii baroce, care a inițiat dezvoltarea artei cehe în acea epocă și a devenit o importantă sursă de inspirație pentru artiștii cehi din generațiile viitoare.

Viața
Michna provenea din familia nobiliară și muzicală Michna Ottradovic din orașul Jindřichův Hradec aflat în sudul Boemiei, care purta titlul de Cavaler. Tatăl său a fost organistul și trompetistul Michael Michna (multe alte rude au fost, de asemenea, trompetiști). În anii 1620 fraternitatea literară din oraș a fost restaurată de Lordul Cancelar Suprem al Regatului Boemiei Vilém Slavata și acel act, împreună cu activitățile Colegiului Iezuit, fondat în 1594, au contribuit foarte mult la dezvoltarea vieții culturale în oraș. Adam Michna a devenit primul student de la Colegiul Iezuit, unde a studiat în 1611-1612 și 1615-1617 la gimnaziu. În secolele al XVII-lea și al XVIII-lea Ordinul Iezuiților a fost o mare influență asupra vieții muzicale în Ținuturile Cehe. Multe compoziții ale lui Michna au fost tipărite mai târziu și publicate de către iezuiții din Praga.

Se cunosc puține despre viața sa de mai târziu. El a devenit membru al Societății Literare și organist și dirijor al corului, în 1633, la biserica parohială din Jindřichův Hradec. A contribuit la îmbunătățirea vieții muzicale din oraș, era un cetățean bogat și respectat din Jindřichův Hradec și, de asemenea, proprietar al unui studio muzical. El a fost căsătorit de două ori, dar nu există nici o înregistrare că ar fi avut vreun copil. În 1673 a creat o fundație pentru educația muzicienilor tineri și nevoiași.

Activitatea compozițională
Adam Michna a fost prolific, dar nu toate lucrările sale au fost păstrate și cunoscute astăzi. Există 230 de compoziții ale sale din trei colecții în limba cehă și două în limba latină. Majoritatea efortului său creator a fost dedicat muzicii sacre. Cele mai cunoscute sunt cele trei cicluri de imnuri, Česká mariánská muzika (Muzica mariană cehă), Loutna česká (Lăuta cehă) și Svatoroční muzika (Muzica Anului Sfânt).

El a compus atât muzică vocală, cât și muzică vocal-instrumentale pe propriile sale versuri. El a scris multe cântece sacre în limba cehă; unele sunt încă bine cunoscute și populare, precum colinda "Vánoční noc" (Noaptea de Crăciun), mai bine cunoscut sub numele de Chtíc, aby spal, care este de obicei cântată de Crăciun în Republica Cehă. Este posibil ca Michna să fi fost familiarizat cu tehnicile de compoziție de la începutul barocului italian.

Muzica
Opera muzicală a lui Adam Michna poate fi împărțită în două părți:

Muzică sacră (pe texte liturgice, în limba latină), bogată melodic, cu sunet polifonic, folosind în special instrumente de alamă (trompete, tromboane), instrumente cu coarde și orgă. Părțile vocale se bazează pe contrastul de timbru între vocea solo și cor.
 Obsequium Marianum (1642)
 Officium vespertinum, Psalmi (1648)
 Magnifica I. toni (1654) –
 Sacra et litaniae – conține 5 mise, 2 litanii, un Te Deum și un requiem
 Missa Sancti Wenceslai
Cântece și imnuri (melodii omofonice pe propriile sale texte în limba cehă – poeme puse pe muzică)
 Česká mariánská muzyka (1647)
 Loutna česká (1653)
 Svatoroční muzyka (1661)
 piese speciale

Poezie
Poezia lui Michna se bazează pe utilizarea sunetelor cuvintelor, a rimelor și a frazelor bogat metaforice. Imaginile sale verbale sunt foarte vii și au scopul de a influența simțurile. Tema sa preferată poate fi descrisă ca o luptă internă între binele și răul din om, trecând de la imaginile minunate ale paradisului la chinurile cumplite ale iadului, dar cu o perspectivă filosofică specific nobiliară (cu toate acestea, el a folosit uneori un limbaj colocvial), îmbogățită cu un umor modest, care provine dintr-un punct de vedere critic la adresa societății umane. Printre alte teme principale ale sale este reprezentarea imaginativă a naturii. El a fost primul poet ceh care a creat fenomenul poeziei spiritual-romantice. Lista de poezii este, practic, identică cu colecția de melodii.

Citat

Înregistrări
 Sacra Et Litaniae à 5, 6, 7 și 8 Vocum Cum Instrumentis – Václav Smetáček, Josef Veselka, Symphonisches Orchester Des Rundfunks von Bratislava, Moravan, Schwann, 1966
 Missa à 7, Cantiones, Requiem – Capella Regia Musicalis, Robert Hugo; Studio Matouš, 1992, Premiul Grammy pentru muzică clasică în 1993
 Missa Sancti Wenceslai, Svatoroční Muzika – Capella Regia Musicalis, Robert Hugo; Popron Muzica, 1994
 Officium Vespertinum Capella Regia Musicalis, Robert Hugo; Arta Records, 2001
 The Czech Lute (Loutna česká) – Corul de Cameră din Praga, Musica Bohemica, Jaroslav Krček; Supraphon, 2002. Musica Pro Santa Cecilia, 2008
 Messe de Saint-Wenceslas & Requiem - Chorale Franco-Allemanda de Paris, Dirijor Bernard Lallement: Wild Palms Muzica, 2006.  Această înregistrare a fost, de asemenea, lansată în 1992 de Harmonia Mundi și BNL Productions.

Note
 Cea mai mare parte a compozițiilor sale a fost publicată de Editio Bärenreiter din Praga (fostul Editio Supraphon)
 Compendiu de poezie "Nebeští kavalérové" (Cavalerii raiului) cu 172 de poezii de Adam Michna, publicat de BB Art în 2003

Referințe

Legături externe
 Discography

Nașteri în anii 1600
Decese în 1676
Poeți din secolul al XVII-lea
Romano-catolici cehi
Compozitori cehi de muzică cultă
Poeți cehi

Adam Václav Michna z Otradovic


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Penzberg

|}

Nantesbuch

|}

Andere Ortsteile

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Penzberg

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

!
Penzberg
Baudenkmaler Penzberg

Liste der Baudenkmäler in Penzberg


An Encyclia lineariloba in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Leslie Withner. An Encyclia lineariloba in nahilalakip ha genus nga Encyclia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Guatemala. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Encyclia

Encyclia lineariloba


Piercolias es un género  de mariposas de la familia Pieridae. Se encuentra en Perú y Bolivia.

Especies
 Piercolias coropunae (Dyar, 1913)
 Piercolias forsteri Field & Herrera, 1977
 Piercolias huanaco (Staudinger, 1894)

Referencias

Pierini

Piercolias


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Drňa enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Drňa im Okres Rimavská Sobota.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Drna


Pionsat ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Puy-de-Dôme in der Region Auvergne-Rhône-Alpes. Sie gehört zum Arrondissement Riom und zum Kanton Saint-Éloy-les-Mines.

Geographie
Die Gemeinde liegt in der Landschaft Combraille, rund 25 Kilometer südlich von Montluçon und 50 Kilometer nordwestlich von Clermont-Ferrand, an der Grenze zum Département Allier. Nachbargemeinden von Pionsat sind:
 Virlet im Norden,
 Le Quartier im Osten,
 La Celette im Südosten,
 Saint-Maigner im Süden,
 Saint-Hilaire im Westen und
 Saint-Fargeol im Nordwesten.

Der Ort selbst liegt am rechten Ufer des Flusses Boron, der in diesem Abschnitt auch Ruisseau de Pionsat genannt wird. Er entwässert in westlicher Richtung und mündet schließlich als rechter Nebenfluss in den Cher. Südlich des Ortes liegt der See Étang de Durat, der vom Ruisseau de la Farge gespeist wird und in den Boron entwässert.

Verkehrsanbindung
Die Gemeinde liegt abseits überregionaler Verkehrswege. Die lokale Verkehrsanbindung erfolgt durch die Départementsstraßen D227 (Richtung Riom) und D988 (Richtung Aubusson).

Der Ort war früher auch mit einer Eisenbahnlinie erreichbar, die Montluçon über Néris-les-Bains und Gouttières mit Clermont-Ferrand verband. Die Personenbeförderung wurde 1939, die Güterbeförderung 1969 eingestellt.

Geschichte
Der Schatz von Pionsat ist ein bedeutender Fund antiker Münzen, der 1852 auf dem Gemeindegebiet erfolgte. Es handelt sich dabei um Stater-Münzen aus Gold, die dem Keltenstamm der Arverner im 1. Jahrhundert v. Chr. unter ihrem König Vercingetorix zugeordnet werden können. Der ursprünglich 200 bis 300 Münzen umfassende Schatz ist in viele Privatsammlungen verstreut, 21 Exemplar werden in der Münzsammlung Cabinet des Médailles der Bibliothèque nationale de France aufbewahrt.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
 Schloss Pionsat, Monument historique
 Kirche Saint-Joseph et Saint-Bravy
 , ein Bürgerhaus aus dem 17. Jahrhundert, Monument historique

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Auvergne-Rhône-Alpes

Pionsat


A headpiece is an object worn on the head for decoration or protection.

Headpiece may refer to:

A typically thin metallic crown, headband, or tiara worn around the forehead. Commonly worn by ancient rulers, such as Cleopatra, headpieces usually carry some emblem of religious or political significance.
A beaded or woven meshwork, often fringed, and worn covering the hair – fascinator.
The part of a dance or theatrical costume that is worn on the head.

Headgear

Headpiece


Beidenfleth Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Steinburg iline bağlı yerleşim yeri. 13,57 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Mart 2010 itibarıyla 875 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Peter Krey tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.wilstermarsch.de

Kaynakça

Steinburg iline bağlı yerleşim birimleri

Beidenfleth


The Guano Islands Act (, enacted August 18, 1856, codified at  §§ 1411-1419) is a United States federal law passed by the Congress that enables citizens of the United States to take possession in the name of the United States of unclaimed islands containing guano deposits. The islands can be located anywhere, so long as they are not occupied by citizens of another country and not within the jurisdiction of another government. It also empowers the president  to use the military to protect such interests and establishes the criminal jurisdiction of the United States in these territories.

Background

In the 1840s, guano came to be prized as a source of saltpeter for gunpowder as well as an agricultural fertilizer.

The U.S. began importing it in 1843 through New York. By the early 1850s, the U.K. imported over 200,000 tons a year, and U.S. imports totaled about 760,000 tons. The "guano mania" of the 1850s led to high prices in an oligopolistic market, attempts of price control, fear of resource exhaustion, and eventually the enactment of the Guano Islands Act of 1856 in August 1856. The Act enables U.S. citizens to take possession of unclaimed islands containing guano for the U.S., and empowered the president to send in armed military to intervene. This encouraged American entrepreneurs to search and exploit new deposits on tiny islands and reefs in the Caribbean and in the Pacific.

This was the beginning of the concept of insular areas in U.S. territories. Up to this time, any territory acquired by the U.S. was considered to have become an integral part of the country unless changed by treaty and eventually to have the opportunity to become a state of the Union. With insular areas, land could be held by the federal government without the prospect of its ever becoming a state in the Union.

Under the act the US gained control of around 94 islands. By 1903, 66 of these islands were recognized as territories of the US.

Wording

Criminal jurisdiction
Section 6 provides that criminal acts on or adjacent to these territories "shall be deemed committed on the high seas, on board a merchant ship or vessel belonging to the United States; and shall be punished according to the laws of the United States relating to such ships or vessels and offenses on the high seas". The provision was considered and ruled constitutional by the U.S. Supreme Court in Jones v. United States, .

Result
The Act continues to be part of the law of the United States. The most recent Guano Islands Act claim was made in 1997 to Navassa Island. However, the claim was denied because an American court ruled the island was already under American jurisdiction (a claim Haiti disputes).

Claims
While more than 100 islands have been claimed for the United States under the Guano Islands Act, all but 10 have been withdrawn. The Act specifically allows the islands to be considered possessions of the U.S. The Act does not specify what the status of the territory is after it is abandoned by private U.S. interests or the guano is exhausted, creating neither obligation to nor prohibition of retaining possession.

, the islands still claimed by the United States under the Act are:
Baker Island
Howland Island
Jarvis Island
Johnston Atoll
Kingman Reef/Danger Rock
Midway Atoll
Navassa Island (claimed by Haiti)
Bajo Nuevo Bank (disputed with Colombia)
Serranilla Bank (disputed with Colombia)
Swains Island (part of American Samoa; no evidence that guano was mined. Claimed by Tokelau)

Disputed claims
A few islands claimed by the United States under the Guano Act of 1856 are disputed.

 Navassa Island — de facto US control. To cement the U.S. claim to Navassa Island against Haiti, President James Buchanan issued Executive Orders establishing United States territorial jurisdiction beyond just the Guano Act of 1856. The United States Supreme Court in 1890 ruled the Guano Act constitutional; and, citing the actions of the Executive Branch, amongst other points in law, determined Navassa Island as pertaining to the United States. Control of Navassa Island was transferred by the Department of the Interior to the Director of the Office of Insular Affairs under Order No. 3205 on January 16, 1997. Both the Department of the Interior and Insular Affairs would later grant administration responsibilities to the United States Fish and Wildlife Service under Order No. 3210 on December 3, 1999. Order No 3210 also established a  territorial sea boundary for the United States around Navassa Island.

 Serranilla Bank and the Bajo Nuevo Bank. Serranilla Bank and the Bajo Nuevo Bank were ruled to be territory of Colombia by the International Court of Justice in 2001, against a claim by Nicaragua. The US and Honduras have asserted claims. Colombia has granted fishing rights to Jamaica.

Private unrecognized claim

 In 1964, Leicester Hemingway, brother of author Ernest Hemingway, attempted to establish a country (or more appropriately, a micronation) dubbed the Republic of New Atlantis, on an  bamboo raft anchored with an engine block outside the territorial waters of Jamaica, using the Guano Islands Act as part of a claim to sovereignty. His apparent intention was to use the new country as the headquarters for his own International Marine Research Society, with which he planned to further marine research, as well as to protect Jamaican fishing. Neither the US nor Jamaica recognized his claim before the raft was destroyed in a storm in 1966.

See also

List of Guano Island claims
United States Miscellaneous Pacific Islands
United States Minor Outlying Islands

References

External links
 Text of U.S. Code, Title 48, Chapter 8
 34th Congress Statutes at Large
 43rd Congress Statutes at Large
 The Sovereignty of Guano Islands in the Pacific Ocean, U.S. Department of State Legal Advisor, January 9, 1933. .

34th United States Congress
United States federal public land legislation
History of United States expansionism
Law of insular areas of the United States
Presidency of James Buchanan
1856 in American politics
1856 in American law
August 1856 events

he:גואנו#חוק איי הגואנו

Guano Islands Act


Las Casas es un anejo del municipio español de Ciudad Real, en la provincia de Ciudad Real.

Geografía

La localidad se encuentra al noroeste de Ciudad Real, en la carretera CM-403, en dirección Porzuna. Limita al noroeste con Picón y en sus cercanías pasa el río Guadiana y se encuentra el Embalse de El Vicario.

Demografía

Símbolos
En octubre de 2020 la Concejalía de Participación Ciudadana del Ayuntamiento de Ciudad Real, en coordinación con la alcaldía pedánea del anejo de Las Casas convocó un concurso para la creación de un emblema identificativo. La alcaldía pedánea indicó como orientación que consideraba representativo de la población el color amarillo y el carro rural. El 14 de noviembre de 2020 se hizo público el diseño ganador, registrado por María del Carmen Santos Romero, y que tiene como elementos fundamentales el carro rural, dos azadas cruzadas y el río Guadiana.

La descripción heráldica es la siguiente: En campo de oro, una faja ondeada de azur, acompañada en jefe de un carro rural de gules, y en punta de dos azadas de gules puestas en aspa.

Monumentos y lugares de interés
 Iglesia parroquial de Santa Catalina.

La iglesia parroquial de Santa Catalina es un conjunto de gran interés, ya que su fachada principal data del siglo XII, su torre-campanario (aunque recientemente restaurada) también corresponde a esta fecha, es preciso destacar la riqueza estilística del alfiz y los arcos de herradura ubicados en la fachada y su torre, apreciándose de esta manera tintes mudéjares.

El resto de la iglesia supuso la ampliación de una antigua ermita, por lo que los detalles de su construcción y ampliación corresponden a la arquitectura popular llevada a cabo en los siglos XVI, XVIII y XIX. Tantos los retablos como sus tallas fueron destruidos durante la guerra civil, trayendo consigo otro periodo de restauración en tiempos de postguerra.

 La Pililla la Cruz.
La "Pililla la Cruz", es otro de los monumentos más característicos, es una base de piedra tallada que durante los tiempos de la inquisición sostenía una gran cruz de piedra ofreciendo constancia de un momento en el que lo imprescindible era la pureza del alma según la moral católica. La "Pililla la Cruz" está situada en el antiguo camino del Cordel que daba entrada al pueblo. Como dato curioso podemos añadir que en el lugar donde reposa la Pililla eran sometidos a ajusticiamiento (muerte, torturas, desdichas...) aquellas personas que obraban en contra de la voluntad de Dios (brujas, ladrones...)

 Cuevas y galerías.
En los subsuelos del pueblo existe un gran tramado de cuevas y galerías, que según fuentes históricas apuntan a la función de refugios y escondites utilizados por aquellos cristianos que intentaron hacer suyo el reino Nazarí a través de varias batallas; entre ellas la más destacada es la "Batalla de Alarcos" 1.195 (lugar situado a tan sólo 8 km). Estas cuevas también fueron utilizadas durante la invasión napoleónica como lugar de escondite de las mozas y mujeres del pueblo para evitar las posibles violaciones y aberraciones que el ejército napoleónico pudiese emprender. Recientemente a estas galerías se le ha dado el uso de dispensario para conservar las cosechas de los hortelanos, ya que durante el verano ofrece una temperatura idónea para prolongar la conservación de frutas, verduras y hortalizas.

Cultura

Festividades

 Virgen del Rosario: se celebra el último domingo de agosto (y el primer domingo de septiembre, su Octava) Las fiestas patronales se celebran en honor a la Virgen de Rosario, y tienen lugar desde el último fin de semana de agosto hasta el primer fin de semana de septiembre. En ellas podemos regalar a nuestros sentidos el encanto de lo popular, ofreciendo una magnífica conjugación de nuestras costumbres y tradiciones culturales deleitadas a través de nuestras verbenas populares, concursos, degustación de platos típicos, actuaciones, deportes, juegos infantiles, procesiones, tracas...
 San Isidro (15 de mayo).

La fiesta de San Isidro, 15 de mayo, concede un particular protagonismo a la Plaza del pueblo donde una gran hoguera acompaña al santo, a la música y en especial a todo aquel que este dispesto a pasarlo bien bailando y saboreando unos buenos choricillos, sardinas y patatas cocinados en las ascuas.

 La Milagrosa

El último fin de semana de mayo, tiene lugar las tradicional procesión y fiestas de mayo de la "Milagrosa" en la que herman@s y devotos se unen para acompañar en solemnidad a la virgen Milagrosa tanto en los actos lúdicos como religiosos que comienzan días antes con el solemne triduo, rosario de vísperas, puñao, bailes, tracas, etc.Durante la procesión de la virgen la cual alumbran grandes filas de devotos de lanzan pétalos desde los balcones , las callen son muy engalanadas con tal motivo durante el recorrido no faltan los también tradicionales vivas a la imagen.

 Corpus Christi

El día de la fiesta del Corpus Christi, los vecinos decoran las calles con alfombras y altares dispuestos para el paseo del "cuerpo de Cristo" y de los niños que en ese mismo día hacen su primera comunión. Es una procesión muy colorida, ya que los niños lanzan desde sus cestas gran cantidad de pétalos de flores durante todo el recorrido.

Enlaces externos

Ciudad Real
Localidades de la provincia de Ciudad Real
Pedanías de la provincia de Ciudad Real

Las Casas (Ciudad Real)


Černý Důl (deutsch Schwarzenthal) ist eine Minderstadt in Tschechien. Sie liegt sieben Kilometer östlich von Vrchlabí und gehört zum Okres Trutnov.

Geographie
Černý Důl befindet sich am südlichen Fuße des Riesengebirges im Tal der Čistá (Silberbach). Nördlich erhebt sich die Liščí hora (Fuchsberg, 1363 m), im Nordosten die Černá hora (Schwarzenberg, 1299 m), östlich die Zlatá vyhlídka (Goldene Aussicht, 806 m), im Südosten die Smrčina (Fichtenkoppe, 686 m), südwestlich der Lánský kopec (Zirmkoppe, 614 m), im Westen der Bíner (Bienert, 691 m) sowie nordwestlich der Špičák (Spitzberg, 1001 m) und Jelení vrch (Bönischberg, 1024 m). Unterhalb des Städtchens liegt über dem Pfaffenzelltal der Burgstall Purkhybl. Gegen Süden erstreckt sich der Forstwald, südwestlich der Wald Ovčí les. Westlich von Černý Důl werden am Bíner Kalkbrüche betrieben, von denen eine 8,25 km lange Lastseilbahn zum Baustoffwerk Kunčice nad Labem führt. Durch den Ort führt die Straße II/297 von Čistá nach Janské Lázně und Svoboda nad Úpou.

Nachbarorte sind Nová Ves, Tetřeví boudy und Hrnčířské boudy im Norden, Zrcadlovky im Nordosten, Na Bolkovské Pasece und Hoffmannova Bouda im Osten, Čistecký Bolkov und Bolkov im Südosten, Čistá v Krkonoších im Süden, Kovársko und Prostřední Lánov im Südwesten, Horní Lánov und Peklo im Westen sowie Bönischovy boudy, Prislova Bouda und Dolní Dvůr im Nordwesten.

Geschichte
Die Ursprünge des Eisenerzbergbaus im oberen Silberbachtal gehen bis auf das Jahr 1383 durch die Herren von Turgov auf Arnau zurück. 1525 erwarb Johann Tetour von Tetov bei der Teilung des Trautenauer Lehens auch das Dorf Neudorf. Er verkaufte die Güter 1533 an den Berghauptmann Christoph von Gendorf. Dieser ließ  Gießdorf im Elbtal zur Bergstadt ausbauen und legte König Ferdinand I. seine Pläne für einen umfangreichen Gold-, Silber- und Eisenbergbau im Riesengebirge vor. Im darauffolgenden Jahr erhob Ferdinand I. Gießdorf/Wrchlab zur Stadt Hohenelbe und erteilte zugleich auch den Bergbauorten Langenau an der Kleinen Elbe und Neudorf am Silberbach umfangreiche Bergprivilegien, sowie das Brau- und Schankrecht, die freie Ausübung des Handwerks sowie die Abhaltung eines Wochenmarktes. Das in den Gebirgswäldern geschlagene Holz wurde über die Elbe bis nach Kuttenberg geflößt.

Bei der Zeche "Gottes Hilf" in Neudorf ließ Gendorf 1556 die gleichnamige Kapelle Gottes Hilf anlegen, bei der inmitten des Waldhufendorfes um einen quadratischen Marktplatz eine städtische Siedlung entstand. 1561 überschrieb Gendorf, der keine männlichen Nachkommen hatte, die Herrschaft Hohenelbe seiner zweitältesten Tochter Eustachia. Ein Jahr nach dem Tode ihres Vaters erhob Eustachia Bock von Hermsdorf 1564 die Siedlung Gotteshilf zum untertänigen Bergstädtchen Schwarzenthal, dessen Privilegien neben der Bergfreiheit auch die Ansiedlung von Handwerkern und die Holzgewinnung sowie die Abhaltung von drei Jahrmärkten umfassten. 1607 wurde die Kapelle zur Kirche erweitert und unterstand als Filiale der damals protestantischen Pfarre Langenau. Der Dreißigjährige Krieg beendete die wirtschaftliche Blüte. Die Plünderung durch die Schweden sowie mehrere Feuersbrünste ruinierten Schwarzenthal, außerdem kam auch der Bergbau zum Erliegen. Dieser Niedergang führte dazu, dass Schwarzenthal seine Marktrechte verlor. Die Leineweberei, Spinnerei sowie die Viehzucht und Bergweidewirtschaft bildeten die neuen Erwerbsquellen der Bevölkerung. Dabei entstanden auf den sich zur Beweidung eignenden Flächen in den umliegenden Bergen zahlreiche Bauden. Im Jahre 1651 war die überwiegende Mehrheit der Einwohner protestantisch, in dem Städtchen lebten lediglich sechs Katholiken. Die Bemühungen des Besitzers der Herrschaft Hohenelbe, Paul von Morzin, mit harter Hand die Rekatholisierung durchzusetzen, waren wenig erfolgreich. Ein Teil der Protestanten floh in die Berge, zugleich wurden über die aus Schlesien über den Riesengebirgskamm führende Straße immer wieder protestantische Schriften eingeschmuggelt. Im Jahre 1705 ließ Wenzel von Morzin in Hohenelbe ein Augustinerkloster gründen, um damit den Protestantismus unter seinen Untertanen zu bekämpfen und übertrug die Pfarre Langenau diesem Orden. 1736 wurde in Schwarzenthal der Unterricht in einer einklassigen Schule aufgenommen. Während des Bayerischen Erbfolgekrieges fielen im August 1778 preußische Truppen ein. Zwischen dem  26. August und 7. September 1778 bezog der Alte Fritz Stellung auf dem Höhenzug Forst, Schwarzenthal und Ober Langenau, in Schwarzenthal quartierte sich für vier Wochen die Brigade des Herzogs von Anhalt ein. 1787 richtete der Religionsfond in Schwarzenthal eine Pfarre unter den Vikariat Hohenelbe ein, zu deren Sprengel noch Neudorf und die umliegenden Bauden gehörten. Im Theresianischen Kataster sind für Schwarzenthal u. a. 23 Weber, drei Spinner, drei Müller, verschiedene Handwerke, jedoch nur noch ein Bergmann aufgeführt. Im 18. Jahrhundert begann der Kalkabbau beim Weißenstein am Bienert. Im Jahre 1834 bestand das Städtchen Schwarzenthal bzw. Schwarzthal aus 61 Häusern, darunter je einer Schule, Mühle und Schänke, und hatte 442 Einwohner. Ab 1841 wurden die Kinder aus den Bauden des III. Gebirgsteils durch einen Hilfslehrer in Töpferbauden unterrichtet. 1844 erwarb Alois Renner den Kalkbruch einschließlich mehrerer Kalköfen. Bis zur Mitte des 19. Jahrhunderts blieb Schwarzenthal der Herrschaft Hohenelbe untertänig.

Nach der Aufhebung der Patrimonialherrschaften bildete Schwarzenthal / Černý Důl ab 1850 eine Marktgemeinde im Gerichtsbezirk Hohenelbe bzw. im Bezirk Hohenelbe. Am Standort des ehemaligen Eisenhammers entstanden 1859 eine Holzschleiferei und eine Bleiche. Die im selben Jahre gegründete Papierfabrik stellte den Betrieb bald wieder ein und wurde von Josef Menčík aufgekauft, der darin ab 1874 eine Färberei und Baumwolldruckerei betrieb und diese noch um eine Weberei erweiterte. Weitere Unternehmen waren die Kalkbrennerei und Marmorfabrikation der Familie Renner. Außerdem bestanden bis 1899 noch zwei Brettmühlen und eine Schindlerei. Ab 1861 bestand in Töpferbauden eine Außenstelle der Schwarzenthaler Schule. Die Freiwillige Feuerwehr Schwarzenthal bildete sich 1874. Im Jahre 1875 zog die Schule von der hölzernen Chaluppe in Schwarzenthal in ein neues steinernes Gebäude. Ab 1876 wurde zweiklassig und ab 1879 dreiklassig unterrichtet. Im Jahre 1900 baute Menčík sein Unternehmen um eine Mechanische Weberei aus. 1867 entstand die erste öffentliche Wasserleitung, welche über Holzröhren den Brunnen und die Häuser am Markt versorgte. 1869 wurden in Schwarzenthal ein Postamt und 1891 ein Telegraphenamt eingerichtet. Seit 1901 bestand im Ortsteil Töpferbauden eine eigene einklassige Schule für die Kinder aus den Gebirgsbauden. Am 30. Dezember 1902 wurde Neudorf, das seit der Stadtgründung schon immer von Schwarzenthal aus verwaltet worden war, aber seit 1850 als eigene politische Gemeinde galt, auf Anordnung der k.k. Statthalters offiziell nach Schwarzenthal eingemeindet. Nachdem mehrere örtliche Unternehmen bereits eigene zeitgemäße Wasserversorgungen angelegt hatten, entstand 1901 im Ortsteil Töpferbauden eine öffentliche Wasserversorgung. Zwei Jahre später wurde eine solche auch für Schwarzenthal einschließlich Neudorf hergestellt. 1914 wurde das Städtchen an das Elektrizitätsnetz angeschlossen. Nach dem Zusammenbruch der k.u.k. Monarchie erklärte sich das Städtchen 1918 als Teil der Provinz Deutschböhmen und gegen eine Zugehörigkeit zur Tschechoslowakei. Zwischen dem 7. und 15. Dezember 1918 besetzte die Tschechoslowakische Armee Schwarzenthal und konnte die Gebietsansprüche sichern. Der tschechische Ortsname Černý Důl wurde 1921 eingeführt. Im Jahre 1930 hatte das Städtchen 1105 Einwohner, darunter waren 1059 Deutsche und 42 Tschechen. Bei den Parlamentswahlen von 1935 gewann die Sudetendeutsche Partei mit 62 % erstmals die absolute Mehrheit und schlug dabei deutlich die seit 1927 dominierenden Parteien Deutsche sozialdemokratische Arbeiterpartei und Bund der Landwirte.

Infolge des Münchner Abkommens wurde Schwarzenthal 1938 dem Deutschen Reich angeschlossen und gehörte bis 1945 zum Landkreis Hohenelbe. Bei den Reichstagswahlen von 1938 kam die Henlein-Partei auf 80 % der Stimmen. 1939 lebten in Schwarzenthal 1066 Menschen. In Schwarzenthal existierte von April 1942 bis Februar 1944 ein Zwangsarbeitslager für 190 Frauen, davon 90 Jüdinnen.

Am 10. Mai 1945 besetzte die Rote Armee den Ort. Nach dem Zweiten Weltkrieg kam der Ort zur Tschechoslowakei zurück und der größte Teil der deutschen Bevölkerung wurde bis Ende 1946 vertrieben. 1948 verlor Černý Důl seinen Status als Městys. Im Jahre 1961 erfolgte die Eingemeindung von Čistá v Krkonoších und Fořt. Zugleich wurde Černý Důl infolge der Aufhebung des Okres Vrchlabí dem Okres Trutnov zugeordnet. Seit dem 11. März 2008 ist Černý Důl wieder ein Městys.

Heute ist Černý Důl ein Wintersportzentrum mit mehreren Liftanlagen.

Ortsgliederung
Die Minderstadt Černý Důl gliedert sich in die Ortsteile Čistá v Krkonoších (Lauterwasser), Černý Důl (Schwarzenthal) und Fořt (Forst). Zum Kernort Černý Důl gehören die Ansiedlung Nová Ves (Neudorf) und die Bauden des III. Gebirgsanteils (III. horský díl): Bobí boudy (Bohnwiesbauden), Bönischovy boudy (Bönischbauden), Hrnčířské boudy (Töpferbauden), Liščí boudy (Fuchsbergbauden), Spieglovy boudy (auch Zrcadlovky bzw. Na Zrcadle; Spiegelbauden).

Sehenswürdigkeiten

 Pfarrkirche des Erzengels Michael; der Renaissancebau entstand 1607 durch Erweiterung der 1556 erbauten Kapelle Gottes Hilf. 1787 wurde sie unter dem Patronat des Religionsfonds zur Pfarrkirche erhoben. Ihre heutige Gestalt erhielt sie beim Umbau und Erweiterung von 1830 bis 1832.
 Klassizistisches Pfarrhaus, erbaut um 1830
 Neogotische Begräbniskapelle, errichtet 1902 auf dem interkonfessionellen städtischen Friedhof
 Rathaus mit Vorlauben
 Barocke Statue des hl. Michael auf dem Markt, geschaffen 1713
 Burgstall Purkhýbl (Burghübl), südlich des Städtchens über dem Pfaffenzelltal; von der im 14. Jahrhundert errichteten Anlage sind Wälle und Gräben erhalten; seit der ersten Hälfte des 16. Jahrhunderts gilt die Burg als wüst
 Barbarakapelle, östlich des Ortes an der Straße nach Janské Lázně

Weblinks

Einzelnachweise

Marktgemeinde im Sudetenland

Černý Důl


بحرصاف هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء المتن في محافظة جبل لبنان.

أعلام
 توفيق يوسف عواد

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء المتن
أماكن مأهولة في محافظة جبل لبنان
مدن لبنان

بحرصاف


Svjetski dan cjepiva protiv AIDS-a, poznat i kao Dan svjesnosti o cjepivu protiv HIV-a, obilježava se svake godine 18. svibnja. Zagovornici cjepiva protiv HIV-a obilježavaju dan promicanjem stalne potrebe za cjepivom za sprječavanje infekcije HIV-om i AIDS-a. Odaju priznanje i zahvalnost tisućama volontera, članova zajednice, zdravstvenih djelatnika, podupiratelja i znanstvenika koji zajedno rade na pronalaženju sigurna i učinkovita cjepiva protiv AIDS-a i pozivaju međunarodnu zajednicu da prepozna važnost ulaganja u nove tehnologije kao ključni element odgovora na epidemiju HIV/AIDS-a.

Koncept Svjetskog dana cjepiva protiv AIDS-a ukorijenjen je u uvodnom govoru tadašnjeg predsjednika Billa Clintona 18. svibnja 1997. na Sveučilištu Morgan State. Clinton je izazvao svijet da postavi nove ciljeve u nadolazećem dobu znanosti i tehnologije i razvije cjepivo protiv AIDS-a u sljedećem desetljeću navodeći: "Samo uistinu učinkovito, preventivno cjepivo protiv HIV-a može ograničiti i na kraju eliminirati prijetnju AIDS-a."

Prvi Svjetski dan cjepiva protiv AIDS-a obilježen je 18. svibnja 1998. u spomen na godišnjicu Clintonova govora, a tradicija se nastavlja i danas. Svake godine zajednice diljem svijeta održavaju različite aktivnosti na Svjetski dan cjepiva protiv AIDS-a kako bi podigle svijest o cjepivima protiv AIDS-a, educirali zajednicu o prevenciji HIV-a i istraživali cjepivo protiv AIDS-a te skrenuli pozornost na načine na koje obični ljudi mogu biti dio međunarodne borbe za zaustavljanje pandemije.

Vanjske poveznice
 Svjetski dan borbe protiv AIDS-a
HIV/AIDS
Svjetski dani

Svjetski dan cjepiva protiv AIDS-a


Kuglački klub "Policajac" Vrbovsko (Kuglački klub "Policajac"; K.K. Policajac Vrbovsko; K.K. Policajac; Policajac Vrbovsko; Policajac) je muški kuglački klub iz Vrbovskog, Primorsko-goranska županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2019./20. klub se natječe u 3. hrvatskoj ligi - Zapad - PGŽ-Istra, ligi četvrtog stupnja hrvatske lige u kuglanju.

O klubu
Kuglački klub "Policajac" je osnovan 2001. godine od strane bivših igrača kuglačkih klubova s područja grada Vrbovskog.
Klub ligaški nastupa u ligama Hrvatske kuglačke regije "Zapad".

Uspjesi

Ekipno

Pojedinačno

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Unutrašnje poveznice
 Vrbovsko

Vanjske poveznice
 kk-policajac-vrbovsko.hr, službene stranice
 novilist.hr, Vrbovsko dobilo novu dvoranu za kuglanje, objavljeno 14. ožujka 2011.
 kuglanje.hr, Kuglački klub Policajac

 sportilus.com, KUGLAČKI KLUB POLICAJAC VRBOVSKO

Izvori
 kk-policajac-vrbovsko.hr, O klubu , pristupljeno 2. studenog 2019.
 poslovna.hr, KUGLAČKI KLUB POLICAJAC VRBOVSKO
 bisnode.hr, KUGLAČKI KLUB "POLICAJAC" VRBOVSKO
 fininfo.hr, K.K. "POLICAJAC" VRBOVSKO

Policajac
Vrbovsko

Kuglački klub Policajac Vrbovsko


Muzeul Sătesc din Galeșu este un muzeu din satul Galeșu, înființat în 1976. Expune obiecte etnografice specifice zonei.

Note

Vezi și
 Listă de muzee din România

Fondări în 1976
Muzee din județul Argeș

Muzeul Sătesc din Galeșu


Undine i Sydhavnen er en eksperimentalfilm instrueret af Irene Werner Stage efter manuskript af Irene Werner Stage.

Handling
Undine forlader sit hus og begiver sig søgende ud på en slags indre rejse. Hun kommer forbi underlige, hemmelighedsfulde steder og når ad de små veje ud til en motorvej, der er ved at blive bygget. For enden af denne vej ligger en haveforening - i fare for at blive nedlagt. I dette lille samfund bliver Undine et stykke tid. Filmen er en slags eventyrfilm.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1979

Eksperimentalfilm fra Danmark

Undine i Sydhavnen


The year 1819 in science and technology involved some significant events, listed below.

Astronomy and space science
 Johann Franz Encke computes the orbit of Comet Encke, identifying it as periodic.
 July 1 – Johann Georg Tralles discovers the Great Comet of 1819, (C/1819 N1). It is the first comet analyzed using polarimetry, by François Arago.

Chemistry
 Joseph Bienaimé Caventou and Pierre Joseph Pelletier isolate the alkaloid brucine from Strychnos nux-vomica.

Exploration
 February 19 – Captain William Smith in British merchant brig Williams sights Williams Point, the northeast extremity of Livingston Island in the South Shetlands, the first land discovered south of latitude 60° S.
 October 15 – Desolation Island in the South Shetland Islands of the Antarctic is discovered by Captain William Smith in the Williams.
 A British Arctic expedition under William Edward Parry comprising HMS Hecla and HMS Griper reaches longitude 112°51' W in the Northwest Passage, the furthest west which will be attained by any single-season voyage for 150 years.

Geology
 G. B. Greenough publishes his book A critical examination of the first principles of geology in a series of essays in London.

Medicine
 August – René Laennec publishes De l'Auscultation Médiate ou Traité du Diagnostic des Maladies des Poumons et du Coeur in Paris, describing his invention of the stethoscope.
 English physician John Bostock publishes the first account of allergic rhinitis (in himself).
 French physician Pierre Amable Jean-Baptiste Trannoy publishes one of the first epidemiology treatises in France: Traité élémentaire des maladies épidémiques ou populaires à l'usage des officiers de santé (Elementary Treatise on Epidemic or Popular Diseases for the use of health officers).

Technology
 May 22 –  leaves port at Savannah, Georgia on a voyage to become the first steamship to cross the Atlantic Ocean, although only a fraction of the trip is made under steam. The ship arrives at  Liverpool, England, on June 20.
 Invention of the M1819 breech-loading flintlock using interchangeable parts by Captain John H. Hall of Harpers Ferry Armory in the United States.

Institutions
 Cambridge Philosophical Society founded as a scientific society at the University of Cambridge in England.

Awards
 Copley Medal: Not awarded

Births
 March 24 – Friedrich Theodor von Frerichs (died 1885), German medical pathologist.
 May 3 (O.S. April 21) – Nikolai Annenkov (died 1889), Russian botanist.
 June 5 – John Couch Adams (died 1892), Cornish-born mathematician and astronomer.
 July 17 – Eunice Newton Foote (died 1888), American physicist and women's rights campaigner.
 July 28 – Thomas Evans Blackwell (died 1863), English civil and hydraulic engineer.
 August 9 – William T. G. Morton (died 1868), American dentist.
 August 13 – George Gabriel Stokes (died 1903), Irish-born mathematician and physicist.
 September 18 – Léon Foucault (died 1868), French physicist.
 September 23 – Hippolyte Fizeau (died 1896), French physicist.

Deaths
 January – Elsa Beata Bunge (born 1734), Swedish botanist
 August 19 – James Watt (born 1736), Scottish inventor, mechanical engineer and mathematician
 November 22 – John Stackhouse (born 1742), English botanist

References

19th century in science
1810s in science

1819 in science


Formiga - no diminutivo, "formiguinha"
Ou ainda:
 Formiguinha (futebolista)
 Formiguinha (palhaço)
 Formiguinha (trovador)
 Formiguinhas - aldeia da freguesia de Nossa Senhora do Livramento do município de Ribeira Grande no norte da ilha de Santo Antão, em Cabo Verde

Desambiguação

Formiguinha


Express 2 (tidligere KatExpress 2) er en katamaranfærge, der er bygget på Incat værftet i Tasmanien og afleveret på charteraftale til Mols-Linien i 2013.

Historie
Den 21.december 2012 meddelte Mols-Linien i en pressemeddelelse, at man havde indgået charteraftale med Incat værftet i Hobart på Tasmanien om indchartring af den nybyggede superfærge InCat Hull 067 for en 10.årig periode. Katamaranfærgen var på det tidspunkt under færdigbygning på værftet, og Mols-Linien havde derfor mulighed for sammen med byggeværftet at få implementeret væsentlige ændringer på katamaranfærgen, der var indhøstet erfaringer fra søsterskibet "Express 1".

Katamaranfærgen blev bygget færdig i midten af marts 2013, og kort før afleveringen blev skibet ikke overraskende døbt "KatExpress 2". Den 22.marts blev færgen afleveret og hjemturen til Aarhus påbegyndt. Mols-Linien havde valgt at sejle den nye færge via Stillehavet og Atlanterhavet med stop på Thahiti, Panama og det Caribiske Øhav, da man ikke var interesseret i at udsætte besætningen for unødig fare ved at sejle igennem den piratfyldt Adenbugt. Skibet blev på afleveringsejladsen ført af kaptajn Jimmy Balle. Færgen ankom tidligt om morgenen den 26.april 2013 til Aarhus, hvor færgelejet blev afprøvet og den afsluttende klargøring blev påbegyndt, således at skibet kunne gå i fart mellem Aarhus og Sjællands Odde den 2.maj 2013.

18. januar 2017 skiftede færgen navn fra KatExpress 2 til Express 2.

Ændringer

De væsentlige ændringer var følgende:

Bredere gangarealer på den nye færge i forhold til "Express 1"
Placering af Baresso Coffée Shop i agterskibet.
Påbygning af kørebane i forlængelse af øverste bildæk agter. Mols-Linien havde valgt at genibrugtage rampeanlægget til øverste bildæk på Odden Færgehavn, da man ønskede at nedbringe liggetiden i havn.

Søsterskibe

Søsterskibe: Express 1, Express 3

Eksterne henvisninger

 Om færgen   molslinjen.dk
 Express 2 på Færgelejet.dk

Færger i Danmark
Færger fra Australien

Express 2


Le rouleau d'hymnes manichéens chinois est un rouleau trouvé par l'archéologue britannique Aurel Stein dans les grottes de Mogao. Il contient une série d'hymnes utilisés lors de cérémonies religieuses. Il fait actuellement partie de la collection de la British Library, sous le numéro S.2659.

Introduction
Le premier volume du manuscrit est légèrement incomplet et le contenu est écrit sous forme de poésie. Parmi eux, il y a 1254 phrases de poèmes à sept caractères et quelques poèmes à quatre et cinq caractères. Selon les recherches de Lin Wushu, ces hymnes ont été traduits d'une certaine langue iranienne moyenne, plutôt que d'origine par les manichéens. De nombreux contenus sont dédiés au Jésus du manichéisme-Yishu, et l'hymne à la plus haute divinité du manichéisme.

Le texte « Louez Jésus »
Après l'introduction du manichéisme en Chine, puisque que l'image de Jésus était assez inconnue de la culture chinoise, les missionnaires l'ont combinée avec la culture bouddhiste, appelée Jésus Bouddha, et lui ont donné un modèle de grande miséricorde et de soulagement. Par conséquent, les croyants ont écrit dans l'extrait suivant de l'hymne « Praise Jesus Text », qui est comme une écriture bouddhiste dans le rouleau d'hymne manichéen chinois.

Articles connexes
 Manichéisme
 Compendium manichéen
 Pages fragmentées de manuscrits manichéens

Notes et références

Manichéisme

Rouleau d'hymne manichéen chinois


Things Fall Apart is the debut novel by a Nigerian author, Chinua Achebe, first published in 1958. It depicts pre-colonial life in Igboland (modern-day southeastern Nigeria) and the invasion by Europeans during the late 19th century. It is seen as the archetypal modern African novel in English, and one of the first to receive global critical acclaim. It is a staple book in schools throughout Africa and is widely read and studied in English-speaking countries around the world. The novel was first published in the United Kingdom in 1958 by William Heinemann Ltd, and became the first work published in Heinemann's African Writers Series.

The novel follows the life of Okonkwo, an influential leader of the fictional Igbo ("Ibo" in the novel) clan of Umofia, who is, among other things, a feared warrior and a local wrestling champion. The work is split into three parts, with the first describing his family, personal history, his violent exterior and tortured soul, and the customs and society of the Igbo. The second and third sections introduce the influence of European colonialism and Christian missionaries on Okonkwo, his family, and the wider Igbo community.

Things Fall Apart was followed by a sequel, No Longer at Ease (1960), originally written as the second part of a larger work along with Arrow of God (1964). Achebe states that his two later novels A Man of the People (1966) and Anthills of the Savannah (1987), while not featuring Okonkwo's descendants, are spiritual successors to the previous novels in chronicling African history.

Plot

Part 1
The novel's protagonist, Okonkwo, is famous in the villages of Umuofia for being a wrestling champion. Okonkwo is strong, hard-working, and strives to show no weakness or fear, wanting to dispel his father Unoka's tainted legacy of unpaid debts, a neglected wife and children, and cowardice at the sight of blood. Okonkwo works to build his wealth entirely on his own, as Unoka died a shameful death and left many unpaid debts. He is also obsessed with his masculinity, and any slight compromise to this is swiftly destroyed. As a result, he often beats his wives and children, and is unkind to his neighbours. However, his drive to escape the legacy of his father leads him to be wealthy, courageous, and powerful among the people of his village. He is a leader of his village, Umuofia, having attained a position in his society for which he has striven all his life.

Okonkwo is selected by the elders to be the guardian of Ikemefuna, a boy taken as a peace settlement between Umuofia and another clan after Ikemefuna's father killed an Umuofian woman. The boy lives with Okonkwo's family and Okonkwo grows fond of him, although Okonkwo does not show his fondness so as not to appear weak. The boy looks up to Okonkwo and considers him a second father. The Oracle of Umuofia eventually pronounces that the boy must be killed. Ezeudu, the oldest man in the village, warns Okonkwo that he should have nothing to do with the murder because it would be like killing his own child – but to avoid seeming weak and feminine to the other men of the village, Okonkwo disregards the warning from the old man, striking the killing blow himself. For many days after killing Ikemefuna, Okonkwo feels guilty and saddened.

Shortly after Ikemefuna's death, things begin to go wrong for Okonkwo. He falls into a depression and has nightmares. During a gun salute at Ezeudu's funeral, Okonkwo's gun accidentally explodes and kills Ezeudu's son. He and his family are exiled to his motherland, the nearby village Mbanta, for seven years to appease the gods he has offended.

Part 2
While Okonkwo is away in Mbanta, he learns that white men are living in Umuofia with the intent of introducing their religion, Christianity. As the number of converts increases, the foothold of the white people grows and a new government is introduced. The village is forced to respond with either appeasement or resistance to the imposition of the white people's nascent society. Okonkwo's son Nwoye starts getting curious about the missionaries and the new religion. After he is beaten by his father for the last time, he decides to leave his family behind and live independently. He wants to be with the missionaries because his beliefs have changed while being introduced to Christianity by the missionary, Mr. Brown. In the last year of his exile, Okonkwo instructs his best friend Obierika to sell all of his yams and hire two men to build him two huts so he can have a house to go back to with his family. He also holds a great feast for his mother's kinsmen, where an elderly attendee bemoans the current state of their tribe and its future.

Part 3
Returning from exile, Okonkwo finds his village changed by the presence of the white men. After a convert commits an evil act by unmasking an elder as he embodies an ancestral spirit of the clan, the village retaliates by destroying a local Christian church. In response, the District Commissioner representing the colonial government takes Okonkwo and several other native leaders prisoner pending payment of a fine of two hundred bags of cowries. Despite the District Commissioner's instructions to treat the leaders of Umuofia with respect, the native "court messengers" humiliate them, doing things such as shaving their heads and whipping them. As a result, the people of Umuofia finally gather for what could be a great uprising. Okonkwo, a warrior by nature and adamant about following Umuofian custom and tradition, despises any form of cowardice and advocates war against the white men.

When messengers of the white government try to stop the meeting, Okonkwo beheads one of them. Because the crowd allows the other messengers to escape and does not fight alongside Okonkwo, he realizes with despair that the people of Umuofia are not going to fight to protect themselves – his society's response to such a conflict, which for so long had been predictable and dictated by tradition, is changing. When the District Commissioner, Gregory Irwin, comes to Okonkwo's house to take him to court, he finds that Okonkwo killed himself because he saw that he was fighting the battle alone and his tribe had given up. Among his own people, Okonkwo's actions have tarnished his reputation and status, as it is strictly against the teachings of the Igbo to commit suicide. Obierika struggles not to break down as he laments Okonkwo's death. As Irwin and his men prepare to bury Okonkwo, Irwin muses that Okonkwo's death will make an interesting chapter - or "a reasonable paragraph, at any rate" - for his written book, "The Pacification of the Primitive Tribes of the Lower Niger".

Characters
 Okonkwo, the protagonist, has three wives and ten (total) children and becomes a leader of his clan. His father, Unoka, was weak and lazy, and Okonkwo resents him for his weaknesses: he enacts traditional masculinity. Okonkwo strives to make his way in a culture that traditionally values manliness.
 Ekwefi is Okonkwo's second wife. Although she falls in love with Okonkwo after seeing him in a wrestling match, she marries another man because Okonkwo is too poor to pay her bride price at that time. Two years later, she runs away to Okonkwo's compound one night and later marries him. She receives severe beatings from Okonkwo just like his other wives; but unlike them, she is known to talk back to Okonkwo.
 Unoka is Okonkwo's father, who defied typical Igbo masculinity by neglecting to grow yams, take care of his wives and children, and pay his debts before he dies.
 Nwoye is Okonkwo's son, about whom Okonkwo worries, fearing that he will become like Unoka. Similar to Unoka, Nwoye does not subscribe to the traditional Igbo view of masculinity being equated to violence; rather, he prefers the stories of his mother. Nwoye connects to Ikemefuna, who presents an alternative to Okonkwo's rigid masculinity. He is one of the early converts to Christianity and takes on the Christian name Isaac, an act which Okonkwo views as a final betrayal.
 Ikemefuna is a boy from the Mbaino tribe. His father murders the wife of an Umuofia man, and in the resulting settlement of the matter, Ikemefuma is put into the care of Okonkwo. By the decision of Umuofia authorities, Ikemefuna is ultimately killed, an act which Okonkwo does not prevent, and even participates in, lest he seems feminine and weak. Ikemefuna became very close to Nwoye, and Okonkwo's decision to participate in Ikemefuna's death takes a toll on Okonkwo's relationship with Nwoye.
 Ezinma is Okonkwo's favorite daughter and the only child of his wife Ekwefi. Ezinma, the Crystal Beauty, is very much the antithesis of a normal woman within the culture and Okonkwo routinely remarks that she would've made a much better boy than a girl, even wishing that she had been born as one. Ezinma often contradicts and challenges her father, which wins his adoration, affection, and respect. She is very similar to her father, and this is made apparent when she matures into a beautiful young woman who refuses to marry during her family's exile, instead choosing to help her father regain his place of respect within society.
 Obierika is Okonkwo's best friend from Umuofia. Unlike Okonkwo, Obierika thinks before he acts and is, therefore, less violent and arrogant than Okonkwo. He is considered the voice of reason in the book, and questions certain parts of their culture, such as the necessity to exile Okonkwo after he unintentionally kills a boy. Obierika's own son, Maduka, is greatly admired by Okonkwo for his wrestling prowess.
 Chielo also called the "Oracle of the Hills and the Caves", is the priestess of Agbala (a deity). She has a double life, both a woman of Umofia and a priestess, this brings her independence because she has a symbolic role. Chielo symbolises Fate throughout the novel.
 Ogbuefi Ezeudu is one of the elders of Umuofia.
 Mr. Brown is an English missionary who comes to Umuofia. He shows kindness and compassion towards the villagers and makes an effort to understand the Igbo beliefs.
Mr. Smith is another English missionary sent to Umuofia to replace Mr. Brown after he falls ill. In stark contrast to his predecessor, he remains strict and zealous towards the Africans.

Background
The title is a quotation from "The Second Coming", a poem by W. B. Yeats.

Most of the story takes place in the fictional village of Iguedo, which is in the Umuofia clan. The place name Iguedo is only mentioned three times in the novel. Achebe more frequently uses the name Umuofia to refer to Okonkwo's home village of Iguedo. Umuofia is located west of the actual city of Onitsha, on the east bank of the Niger River in Nigeria. The events of the novel unfold in the 1890s. The culture depicted, that of the Igbo people, is similar to that of Achebe's birthplace of Ogidi, where Igbo-speaking people lived together in groups of independent villages ruled by titled elders. The customs described in the novel mirror those of the actual Onitsha people, who lived near Ogidi, and with whom Achebe was familiar.

Within forty years of the colonization of Nigeria, by the time Achebe was born in 1930, the missionaries were well established. He was influenced by Western culture but he refused to change his Igbo name Chinua to Albert.  Achebe's father Isaiah was among the first to be converted in Ogidi, around the turn of the century. Isaiah Achebe himself was an orphan raised by his grandfather. His grandfather, far from opposing Isaiah's conversion to Christianity, allowed his Christian marriage to be celebrated in his compound.

Language choice
Achebe wrote his novels in English because the written standard Igbo language was created by combining various dialects, creating a stilted written form. In a 1994 interview with The Paris Review, Achebe said, "the novel form seems to go with the English language. There is a problem with the Igbo language. It suffers from a very serious inheritance which it received at the beginning of this century from the Anglican mission. They sent out a missionary by the name of Dennis. Archdeacon Dennis. He was a scholar. He had this notion that the Igbo language—which had very many different dialects—should somehow manufacture a uniform dialect that would be used in writing to avoid all these different dialects. Because the missionaries were powerful, what they wanted to do they did. This became the law. But the standard version cannot sing. There's nothing you can do with it to make it sing. It's heavy. It's wooden. It doesn't go anywhere."

Achebe's choice to write in English has caused controversy. While both African and non-African critics agree that Achebe modelled Things Fall Apart on classic European literature, they disagree about whether his novel upholds a Western model, or, in fact, subverts or confronts it. Achebe continued to defend his decision: "English is something you spend your lifetime acquiring, so it would be foolish not to use it. Also, in the logic of colonization and decolonization it is actually a very powerful weapon in the fight to regain what was yours. English was the language of colonization itself. It is not simply something you use because you have it anyway."

Achebe is noted for his inclusion of and weaving in of proverbs from Igbo oral culture into his writing. This influence was explicitly referenced by Achebe in Things Fall Apart: "Among the Igbo the art of conversation is regarded very highly, and proverbs are the palm-oil with which words are eaten."

Literary significance and reception
Things Fall Apart is regarded as a milestone in Anglophone African literature, and for the perception of African literature in the West. It has come to be seen as the archetypal modern African novel in English, and is read in Nigeria and throughout Africa. It is studied widely in Europe, India, and North America, where it has spawned numerous secondary and tertiary analytical works. It has achieved similar status and repute in Australia and Oceania. Considered Achebe's magnum opus, it has sold more than 20 million copies worldwide. Time magazine included the novel in its TIME 100 Best English-language Novels from 1923 to 2005. The novel has been translated into more than 50 languages, and is often used in literature, world history, and African studies courses across the world.

Achebe is now considered to be the essential novelist on African identity, nationalism, and decolonization. Achebe's main focus has been cultural ambiguity and contestation. The complexity of novels such as Things Fall Apart depends on Achebe's ability to bring competing cultural systems and their languages to the same level of representation, dialogue, and contestation.

Reviewers have praised Achebe's neutral narration and have described Things Fall Apart as a realistic novel. Much of the critical discussion about Things Fall Apart concentrates on the socio-political aspects of the novel, including the friction between the members of Igbo society as they confront the intrusive and overpowering presence of Western government and beliefs. Ernest N. Emenyonu commented that "Things Fall Apart is indeed a classic study of cross-cultural misunderstanding and the consequences to the rest of humanity, when a belligerent culture or civilization, out of sheer arrogance and ethnocentrism, takes it upon itself to invade another culture, another civilization."

Achebe's writing about African society, in telling from an African point of view the story of the colonization of the Igbo, was noted at its publication in Europe and America to help combat the systemic Western misconception that African culture was savage and primitive. In Things Fall Apart, western culture is portrayed as being "arrogant and ethnocentric," insisting that the African culture needed a leader. As it had no kings or chiefs, Umuofian culture was vulnerable to invasion by western civilization. It is felt that the repression of the Igbo language at the end of the novel contributes greatly to the destruction of the culture. Although Achebe favours the African culture of the pre-western society, the author attributes its destruction to the "weaknesses within the native structure." Achebe portrays the culture as having a religion, a government, a system of money, and an artistic tradition, as well as a judicial system.

Influence and legacy
The publication of Achebe's Things Fall Apart helped pave the way for numerous other African writers. Novelists who published after Achebe were able to find an eloquent and effective mode for the expression of the particular social, historical, and cultural situation of modern Africa. Before Things Fall Apart was published, most of the novels about Africa had been written by European authors, portraying Africans as savages who were in need of western enlightenment.

Achebe broke from this outsider view, by portraying Igbo society in a sympathetic light.  This allows the reader to examine the effects of European colonialism from a different perspective. He commented: "The popularity of Things Fall Apart in my own society can be explained simply ... this was the first time we were seeing ourselves, as autonomous individuals, rather than half-people, or as Conrad would say, 'rudimentary souls'." Nigerian Nobel laureate Wole Soyinka has described the work as "the first novel in English which spoke from the interior of the African character, rather than portraying the African as an exotic, as the white man would see him."

The language of the novel has not only intrigued critics but has also been a major factor in the emergence of the modern African novel. Because Achebe wrote in English, portrayed Igbo life from the point of view of an African man, and used the language of his people, he was able to greatly influence African novelists, who viewed him as a mentor.

Achebe's fiction and criticism continue to inspire and influence writers around the world. Hilary Mantel, the Booker Prize-winning novelist in a 7 May 2012 article in Newsweek, "Hilary Mantel's Favorite Historical Fictions", lists Things Fall Apart as one of her five favourite novels in this genre. A whole new generation of African writers – Caine Prize winners Binyavanga Wainaina (current director of the Chinua Achebe Center at Bard College) and Helon Habila (Waiting for an Angel [2004] and Measuring Time [2007]), as well as Uzodinma Iweala (Beasts of No Nation [2005]), and  Professor Okey Ndibe (Arrows of Rain [2000]) count Chinua Achebe as a significant influence. Chimamanda Ngozi Adichie, the author of the popular and critically acclaimed novels Purple Hibiscus (2003) and Half of a Yellow Sun (2006), commented in a 2006 interview: "Chinua Achebe will always be important to me because his work influenced not so much my style as my writing philosophy: reading him emboldened me, gave me permission to write about the things I knew well."

Things Fall Apart was listed by Encyclopædia Britannica as one of "12 Novels Considered the 'Greatest Book Ever Written.

The 60th anniversary of the first publication of Things Fall Apart was celebrated at the South Bank Centre in London, UK, on 15 April 2018 with live readings from the book by Femi Elufowoju Jr, Adesua Etomi, Yomi Sode, Lucian Msamati, Jennifer Nansubuga Makumbi, Chibundu Onuzo, Ellah Wakatama Allfrey, Ben Okri, and Margaret Busby.

On 5 November 2019 BBC News listed Things Fall Apart on its list of the 100 most influential novels.

Film, television, music and theatrical adaptations
A radio drama called Okonkwo was made of the novel in April 1961 by the Nigerian Broadcasting Corporation. It featured Wole Soyinka in a supporting role.

In 1970, the novel was made into a film starring Princess Elizabeth of Toro, Johnny Sekka and Orlando Martins by Francis Oladele and Wolf Schmidt, executive producers Hollywood lawyer Edward Mosk and his wife Fern, who wrote the screenplay. Directed by Jason Pohland.

In 1987, the book was made into a very successful miniseries directed by David Orere and broadcast on Nigerian television by the Nigerian Television Authority. It starred several established film actors, including Pete Edochie, Nkem Owoh, and Sam Loco Efe.

In 1999, the American hip-hop band the Roots released their fourth studio album Things Fall Apart in reference to Achebe's novel.

In 1999, a theatrical production of Things Fall Apart adapted by Biyi Bandele was performed at the Kennedy Center.

The lyrics of the 2019 song "No Holiday for Madiba", a song honoring Nelson Mandela, include the phrase "things fall apart" in reference to the book's title.

Publication information
 Achebe, Chinua. The African Trilogy. (London: Everyman's Library, 2010) . Edited with an introduction by Chimamanda Ngozi Adichie. The book collects Things Fall Apart, No Longer at Ease, and Arrow of God in one volume.

See also
Heart of Darkness

Citations

 Grouped citations

General and cited sources

Further reading
 Achebe, Chinua. Things Fall Apart. New York: Anchor Books, 1994.
 Baldwin, Gordon. Strange Peoples and Stranger Customs. New York: W. W. Norton and Company Inc, 1967.
 Booker, M. Keith. The Chinua Achebe Encyclopedia. Westport, Conn.: Greenwood Press, 2003.
 Booker, M. Keith. Things Fall Apart, by Chinua Achebe [Critical Insights]. Pasadena, Calif: Salem Press, 2011.
 Frazer, Sir James George. The Golden Bough: A Study in Magic and Religion. New York: The Macmillan Company, 1942.
 Girard, Rene. Violence and the Sacred. Trans. Patrick Gregory. Baltimore: Johns Hopkins University Press, 1977.
 Islam, Md. Manirul. Chinua Achebe's 'Things Fall Apart' and 'No Longer at Ease': Critical Perspectives. Germany: Lambert Academic Publishing, 2019.
 Rhoads, Diana Akers (September 1993). "Culture in Chinua Achebe's Things Fall Apart". African Studies Review. 36(2): 61–72.
 Roberts, J. M. A Short History of the World. New York: Oxford University Press, 1993.
 Rosenberg, Donna. World Mythology: An Anthology of the Great Myths and Epics. Lincolnwood, Illinois: NTC Publishing Group, 1994.

External links

 Chinua Achebe discusses Things Fall Apart on the BBC World Book Club
 Teacher's Guide at Random House
 A "New English" in Chinua Achebe's Things Fall Apart
 Study Resource for writing about Things Fall Apart
 Study guide
 Words present in the novel used in past SATs. Includes definitions, words in order from the book, and three different tests.
 Things Fall Apart Reviews
 Things Fall Apart on Wiki Summaries
 Things Fall Apart study guide, themes, analysis, teacher resources
 Things Fall Apart Igbo Culture Guide, Igbo Proverbs
 Things Fall Apart Summary

1958 British novels
1958 Nigerian novels
1958 debut novels
African Writers Series
Fiction about suicide
Heinemann (publisher) books
Historical novels
Nigerian English-language novels
Nigerian novels adapted into films
Novels about suicide
Novels by Chinua Achebe
Novels set in Nigeria
Postcolonial novels

Things Fall Apart