Trenuri bine păzite sau Trenuri strict supravegheate (în ) este un film cehoslovac din 1966 regizat de Jiří Menzel și unul dintre cele mai cunoscute filme ale noului val cehoslovac. El relatează povestea maturizării unui tânăr care lucrează la o stație de tren din Cehoslovacia ocupată de germani în timpul celui de-al Doilea Război Mondial. Filmul este inspirat de romanul Trenuri cu prioritate publicat în 1965 de scriitorul Bohumil Hrabal. Trenuri bine păzite a fost produs de Studioul Barrandov și filmat în Boemia Centrală. Distribuit în afara Cehoslovaciei în cursul anului 1967, a obținut Premiul Oscar pentru cel mai bun film străin la cea de-a 40-a ediție a Premiilor Academiei Americane de Film din 1968.

Rezumat

Tânărul Miloš Hrma, care vorbește cu mândrie deplasată despre familia sa de inadaptați și de bolnavi prefăcuți, este angajat ca funcționar la o mică stație de cale ferată în timpul celui de-al Doilea Război Mondial și al ocupației germane a Cehoslovaciei. El se admiră în noua sa uniformă și așteaptă cu nerăbdare, ca și tatăl său, mecanic de locomotivă pensionat anticipat, să evite munca adevărată până când se va pensiona. Șeful de gară este un crescător amator de porumbei cu o soție tăcută, dar este invidios pe succesul la femei al impiegatului Hubička. Miloš o iubește platonic pe tânăra conductoare Máša, iar experimentatul Hubička îl presează să-i divulge detaliile relațiile lor și își dă seama că Miloš este încă virgin.

Viața idilică a stației de cale ferată este perturbată periodic de sosirea consilierului Zednicek, un colaboraționist nazist care debitează fără succes texte propagandistice în fața personalului. La inițiativa ei, Maša își petrece noaptea cu Miloš, dar tânărul se excită prea mult și ejaculează prematur înainte de a ajunge la penetrare și apoi se află în imposibilitatea de a realiza actul sexual; a doua zi, el încearcă să se sinucidă din disperare. Este salvat, iar un tânăr doctor îi explică faptul că ejaculatio praecox este normală la vârsta lui Miloš. Medicul îi recomandă lui Miloš să "se gândească la altceva" (moment în care Miloš începe să se gândească la fotbal în loc să se gândească la sex) și să caute ajutorul unei femei cu experiență. În timpul turei de noapte, Hubička flirtează cu tânăra telegrafistă Zdenička și-i ștampilează coapsele și fundul cu ștampilele din cauciuc ale biroului. Mama ei observă ștampilele și se plânge superiorilor lui Hubička, iar scandalul care urmează retează ambiția șefului de gară de a fi promovat la rangul de inspector.

Germanii și colaboratorii lor încep să treacă tot mai des prin stație, deoarece trenurile lor sunt atacate de partizani. O agentă plină de farmec a Rezistenței Cehe (o artistă de circ în timp de pace), cu numele de cod Viktoria Freie, îi livrează o bombă cu ceas lui Hubička pentru a fi folosită la aruncarea în aer a unui tren cu o mare cantitate de muniție. La rugămintea lui Hubička, "experimentata" Viktoria îl ajută pe Miloš să-și rezolve problema sexuală.

A doua zi, chiar în apropierea momentului crucial al sosirii trenului cu muniție, Hubička este prins într-o audiere disciplinară legată de ștampilarea fundului Zdeničkăi. În locul lui Hubička, Miloš, eliberat din fosta sa pasivitate de experiența sa cu Viktoria, ia bomba cu ceas și se urcă pe stâlpul unui semafor feroviar de unde îi dă drumul pe tren. Un soldat german îl observă pe Miloš și trage o rafală de mitralieră, iar corpul tânărului cade pe acoperișul trenului. Colaboratorul nazist Zednicek încheie ședința disciplinară, afirmând că cehii nu sunt "altceva decât hiene care râd" (o frază folosită, de fapt, de înaltul funcționar nazist Reinhard Heydrich), moment în care se declanșează un număr mare de explozii care distrug trenul. Hubička și ceilalți angajați ai gării încep să râdă, exprimându-și bucuria pentru lovitura dată ocupanților naziști, iar în ultima secvență a filmului Máša ridică tristă de pe jos șapca lui Miloš, ce fusese aruncată înspre gară de suflul exploziei.

Distribuție

 Václav Neckář — Miloš Hrma
 Vlastimil Brodský — consilierul Zednicek
 Jitka Bendová — conductoarea Máša
 Josef Somr — impiegatul Hubička
 Libuše Havelková — soția șefului de gară
 Vladimír Valenta — șeful de gară
 Jitka Zelenohorská — telegrafista Zdenička
 Naďa Urbánková — Viktoria Freie
 Jiří Menzel — doctorul Brabec

Producție
Filmul este inspirat din romanul omonim publicat în 1965 de scriitorul ceh Bohumil Hrabal, a cărui operă Jiří Menzel începuse deja să o adapteze în 1965 în scurtmetrajul Moartea domnului Balthazar, un segment din antologia cinematografică Pearls from the Deep a povestirilor lui Hrabal. Studiourile Barrandov au oferit proiectul de film mai întâi regizorilor experimentați Evald Schorm și Vera Chytilova, dar niciunul dintre ei nu a văzut vreo modalitate de a adapta cartea în film, înainte de a i-l oferi lui Menzel ca lungmetraj de debut. Menzel și Hrabal au lucrat împreună îndeaproape la scenariu, aducând romanului o serie de modificări. Prima alegere a lui Menzel pentru rolul principal Miloš a fost Vladimír Pucholt, care lucra atunci la filmul Svatba jako řemen al lui Jiří Krejčík. La un moment dat Menzel s-a gândit să joace el rolul principal, dar a concluzionat că era prea bătrân, având vârsta de aproape 28 de ani. Cincisprezece actori neprofesioniști au fost testați, înainte ca soția lui Ladislav Fikar (poet și publicist) să vină cu sugestia atribuirii rolului cântărețului Václav Neckář. Menzel a relatat că el însuși a decis să apară în film în rolul medicului cu doar câteva minute înainte de filmare după ce actorul distribuit inițial nu a reușit să ajungă la timp. Filmările au început la sfârșitul lunii februarie și au durat până la sfârșitul lunii aprilie a anului 1966. S-a filmat în interiorul și în apropierea clădirii gării din Loděnice. Asocierea lui Menzel cu Hrabal a continuat, iar cei doi au colaborat la scenariul filmului Ciocârliile pe sârmă, filmat în 1969, dar lansat abia în 1990, iar după moartea lui Hrabal în 1997 Menzel a filmat un alt roman al acestuia, În slujba regelui Angliei, lansat în 2007.

Recepție
Filmul a avut premiera în Cehoslovacia la 18 noiembrie 1966. Lansarea în afara Cehoslovaciei a avut loc în anul următor.

Răspuns critic
Criticul Bosley Crowther de la The New York Times a caracterizat Trenuri bine păzite ca "expert și emoționant în felul său așa cum au fost Magazinul de pe strada mare al lui Ján Kadár și Elmar Klos sau Dragostea unei blonde al lui Miloš Forman", două filme contemporane din Cehoslovacia. Crowther a scris:Ceea ce apare că țintă a dlui Menzel prin filmul său este doar o imagine abilă și sardonică a maturizării jenante unui tânăr într-un mediu încă inocent, dar provincial. ... Farmecul filmului său stă în liniștea și șiretenia comediei sale pământești, în minunata finețe a minimalizării, în înțelegerea înțeleaptă și plină de umor a sexului primordial. Și în strălucirea cu care contrapune afacerile ocazionale ale personajelor sale rurale cu realitatea, urgența și importanța acestor trenuri care trec. Criticul revistei Variety a scris următoarele:În vârstă de 28 de ani, Jiri Menzel înregistrează un debut regizoral remarcabil. Simțul său pentru situații spirituale este la fel de impresionant ca și manipularea abilă a actorilor. Un cuvânt de laudă special trebuie să meargă la Bohumil Hrabal, creatorul originalului literar; cele mai multe gaguri amuzante și situații pline de imaginație sunt în primul rând ale lui. Distribuția este compusă din tipuri minunate.

În studiul său despre Noul val cehoslovac, Peter Hames plasează filmul într-un context mai larg, legându-l de cel mai celebru anti-erou al literaturii cehe, Bravul soldat Švejk al lui Jaroslav Hašek, un soldat ficțional din Primul Război Mondial a cărui evaziune artistică de la datorie și subminarea autorității sunt considerate, uneori, calități caracteristice ale populației cehe:

În atitudinea sale, chiar dacă nu în formă, Trenuri bine păzite este filmul ceh care se apropie cel mai mult de umorul și satira Bravului soldat Švejk, nu doar pentru că este pregătit să includă realitatea războiului ca un aspect necesar al viziunii sale comice. Atacarea dogmatismului ideologic, a birocrației și a valorilor morale anacronice urmăresc, fără îndoială, obiective mai vaste decât perioada ocupației naziste. Cu toate acestea, ar fi greșit să se reducă filmul la o reflecție codificată asupra societății cehe contemporane: atitudinile și ideile derivă din aceleași condiții care l-au inspirat inițial pe Hašek. În măsura în care aceste condiții se repetă, sub ocupația nazistă sau altundeva, răspunsul va fi același.

Premii și distincții
Filmul a obținut mai multe premii internaționale:

 Premiul Oscar pentru cel mai bun film străin, acordat în 1968 pentru filmele lansate în 1967
 Marele Premiu la Fesivalul Internațional de Film de la Mannheim-Heidelberg (1966)
 O nominalizare la Premiul BAFTA pentru cel mai bun film și cea mai bună coloană sonoră (1968)
 O nominalizare la Premiul Directors Guild of America pentru realizare regizorală remarcabilă (1968)
 O nominalizare la Globul de Aur pentru cel mai bun film străin (1967)

Referințe
Note

Bibliografie

 Tudor Caranfil, Dicționar universal de lungmetraje cinematografice (filme de ficțiune), Ed. a 3-a revizuită, București: Litera internațional, 2008, pag. 664, 1033, 1090, 1140.
 Hames, Peter. The Czechoslovak New Wave. Second Edition, 2005, London and New York, Wallflower Press.
 Škvorecký J. Jiří Menzel and the history of the «Closely watched trains». Boulder: East European Monographs, 1982

Legături externe

 Criterion Collection essay by Richard Schickel

Vezi și
 Lista Time cu cele mai bune 100 de filme din toate timpurile

Filme din 1966
Filme în limba cehă
Filme cehoslovace
Filme cehe
Filme regizate de Jiří Menzel
Filme în limba germană
Filme cu trenuri
Filme despre Al Doilea Război Mondial
Premiul Oscar pentru cel mai bun film străin
Globul de Aur pentru cel mai bun film străin
Filme din Noul val cehoslovac
Filme cehoslovace despre Al Doilea Război Mondial
Filme cehe despre Al Doilea Război Mondial

Trenuri bine păzite


Doutor Ulysses es un municipio brasileño del estado de Paraná, localizado en la Gran Curitiba.

Posee varios saltos de agua y cascadas, que le ddn un alto potencial hidroeléctrico, además de 14 fuentes de aguas minerales alcalinas utilizadas para el abastecimiento de la ciudad.

Etimología
El nombre de la ciudad es en homenaje al diputado federal por el estado de São Paulo, Ulysses Guimarães.

Geografía

Su área es de 781 km² representando 0.3921 % del estado, 0.1387 % de la región y 0.0092 % de todo el territorio brasileño. Su población estimada en 2005 era de 6.631 habitantes.

Demografía

Datos del Censo 2000

Población total: 6.003
 Urbana: 701
 Rural: 5.302

 Hombres: 3.169
 Mujeres: 2.834

Densidad demográfica (hab./km²): 7,71

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil):

Expectativa de vida (años): 64 años

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 2

Tasa de Alfabetización:

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,627
 IDH-M Salario: 0,516
 IDH-M Longevidad: 0,644
 IDH-M Educación: 0,721

(Fuente: CNM)

Se localiza a una latitud 24°34'04" al sur y longitud 49°25'12" al oeste, en la región montañosa próxima a la Sierra del Mar, en el Paraná. Por ser un gran área rural el 75% de la población vive en la zona rural.

Administración

 Prefecto: Josiel del Carmo dos Santos (Jôse) (PR) (2010)
 Viceprefecto: Rozélio Geliet (PMDB)

Enlaces externos

 Prefectura Municipal de Doutor Ulysses
 Cámara Municipal de Doutor Ulysses
 Confederación Nacional de Municipios
 Paraná de la Gente

Referencias

Localidades de Paraná

Doutor Ulysses


Ayı, memeli bir hayvan.
 Ayı (kişi), ayı toplumuna dahil olan kişi.
 Ayı (gemi), bir keşif gemisi.
 Ayı (roman), Marian Engel'ın bir romanı.
 Ayı piyasası, borsada bir piyasa türü.
 Ayı (çizgi roman), Jamie Smart tarafından yaratılmış bir çizgi roman.
 Ayı (oyun), Anton Çehov'un bir oyunu.
 Ayı (film), Jean-Jacques Annaud'un yönettiği 1988 yapımı bir film.
 Ayı (opera), William Walton'un bir operası.
 Oyuncak ayı, ABD Başkanı Theodore Roosevelt tarafından bir ayı türünün korunması amacıyla lanse edilmiş ve Başkan'ın isminden ötürü bütün dünyada Teddy Bear adı ile popülerlik kazanmış oyuncak.

Ayı (anlam ayrımı)


Das Vallis Rheita ist ein Mondtal.
Es zählt mit dem Vallis Snellius, das weiter nördlich in ungefähr gleicher Richtung verläuft, zu den längsten Tälern des Mondes.
Aufgrund der starken Erosion durch überlagernde Krater ist es allerdings teilweise schwierig, den Verlauf des Tales auszumachen.

Der namengebende Krater Rheita liegt am nördlichen Ende, von da aus verläuft es in südöstlicher Richtung, quer durch den südlichen Teil des Kraters Young, und endet in der Nähe von Reimarius A.

Die offizielle Benennung durch die Internationale Astronomische Union erfolgte 1961.

Weblinks

 Vallis Rheita auf The-Moon Wiki
 Spektrum.de: Amateuraufnahmen

Mondtal

Vallis Rheita


Yankee Doodle Dandy er en amerikansk musikalfilm fra 1942 instrueret af Michael Curtiz.

Om filmen
Filmen er baseret på George M. Cohans liv, selvom ikke alt i filmen  er biografisk korrekt. Han spilles af James Cagney. Cohan selv døde af kræft samme år som filmen havde premiere, men han nåede at se den inden han døde og var tilfreds med Cagneys fortolkning af rollen.

Filmen, som var stærkt amerikansk patriotisk og lanceret under 2. verdenskrig, blev en stor succes i USA. Filmen modtog tre Oscars: bedste mandlige hovedrolle (James Cagney), bedste musik og bedste lyd. Den var endvidere Oscar-nomineret i flere andre kategorier. I 1993 blev filmen optaget i  Library of Congress' National Film Registry.

Rolleliste
 James Cagney - George M. Cohan
 Joan Leslie - Mary
 Walter Huston - Jerry Cohan
 Richard Whorf - Sam Harris
 Irene Manning - Fay Templeton
 George Tobias - Dietz
 Rosemary DeCamp - Nellie Cohan
 Jeanne Cagney - Josie
 Frances Langford - sangerinde
 George Barbier - Erlanger
 S.Z. Sakall - Schwab
 Eddie Foy, Jr. - Eddie Foy

Eksterne Henvisninger

 Filmen på TCM Movie Database

Musicalfilm fra USA
Amerikanske film fra 1942
Film i sort-hvid

Yankee Doodle Dandy


West Ruislip es una estación de Network Rail ubicada en Ruislip, una zona en el oeste de Londres (Inglaterra) y más concretamente en el municipio de Hillingdon. Está dentro de la zona tarifaria 6 de la capital. Tiene cuatro andenes, dos para la Central Line del Metro de Londres y dos para la Chiltern Main Line de National Rail. Metro de Londres administra sus propios andenes y la taquilla, mientras que la operadora Chiltern Railways se encarga de la línea de ferrocarril. La estación tiene conexión con las rutas U1 y U10 de London Buses.

Referencias
 Mapa interactivo del Metro de Londres en el sitio web de Transport for London (en inglés).
 West Ruislip en el sitio web oficial de National Rail (en inglés).

Enlaces externos

West Ruislip
West Ruislip
Hillingdon

Estación de West Ruislip


جروان سابق (1931-2005) أديب ومترجم ومعجمي سوري.

نبذة عن حياته
ولد عام 1931 في قرية نامر بمحافظة درعا تعلّم في مدرسة الراهبات في قريته نامر حتى حصل على الشهادة الابتدائية.

ترجم إلى العربية عشرات الكتب المهمة، وأصدر ستة عشر قاموساً، وكتب الكثير في الصحف والمجلات، وانبرى لتأليف موسوعة ثلاثية اللغات لكن القدر لم يمهله على إصدارها فمات في العام 2005 عن ستة وسبعين عاماً.

حقق الدرجة الأولى ما أهله لكرسي مجاني في المدراس الإعدادية على نفقة الدولة ولكن هذا الكرسي ـ ((كما يقول المؤلف سليم السابق في كتابه الصادر حديثا جروان سالم السابق ـ منح لغيره))، سافر إلى بيروت ابتغاء للرزق ثم عاد إلى القرية ليعمل معلماً وكيلاً، بعدها نجح في الإعدادية ثم في الثانوية لينتسب إلى جامعة دمشق بفرعي الحقوق والآداب، تخرج في كلية الحقوق عام 1958 واستمر في الكتابة والترجمة.وانكب على دراسة اللغتين الإنكليزية والفرنسية.

استقال من وظيفته وباع أثاث بيته وذهب إلى لبنان مع عائلته زوجته وستة أولاد وأربع لغات يتقنها العربية والفرنسية والإنكليزية والإسبانية وبداية عام 1979 هاجر إلى فرنسا وحيداً وهناك وبعد صراع مرير مع لقمة العيش أسس دار السابق للنشر في الحي اللاتيني وتابع العمل بتأليف الموسوعة التي بدأها منذ وطئت قدماه أرض فرنسا وهي العربية والفرنسية والإنكليزية وكان ينوي إصدارها بعشرين مجلداً ولكن القدر لم يمهله لإتمامها. انتشرت كتبه وقواميسه في أوروبا وأميركا وتنفس الصعداء مادياً بعد أن أتقن اللغات اللاتينية والألمانية والروسية والهندية.

أعماله

 كتاب المرتزقة عام1963 ترجم للفرنسية.
 «مأثرة حواء» ترجمه للعربية للكاتب الفرنسي هنري ترواييه.
 قاموس «مجمع اللغات» عام 1971 أصدر بالعربية والفرنسية والإنجليزية
 قاموس الكنزعام 1972.
 الكنز الوجيز قاموس عربي فرنسي.
 كنز الطالب قاموس عربي فرنسي.الكنز الصغير قاموس عربي فرنسي.
 معجم اللغات بالعربية والفرنسية والإنكليزية عام 1974.
 «المرأة في القرن العشرين» نشره عام 1970 وقدّمه ميخائيل نعيمة.
 قاموس الاقتصاد عام 1970 إنكليزي ـ عربي
 معجم اللغات الوسيط، صدر عن دار سابق في بيروت وباريس سنة 1985.

المراجع

وصلات خارجية
 جروان السابق.. معجم الأرض في رجل واحد

أشخاص من محافظة درعا
كتاب سوريون في القرن 20
كتاب سوريون في القرن 21
مترجمو القرن 20
مترجمون سوريون
مواليد 1931
مواليد في محافظة درعا
وفيات 2005
وفيات بعمر 89

جروان سابق


Nageia maxima er sígrænt tré frá Sarawak í Malasíu.

Tilvísanir

Gagnviðarætt

Nageia maxima


70 mm (ya da 65 mm) geniş, yüksek çözünürlüklü ve standart 35 mm filme göre daha üstün kalitede bir film formatıdır. Film kamerada kullanılırken 65 mm genişliğindeyken, perdeye yansıtıldığında üç boyutlu ses manyetik şeritlerinin ilavesi için, ham film üzerindeki deliklerin (perfore) her iki yanına da 2.5 mm ses kuşakları eklenmesiyle 70 mm genişliğe ulaşır. Bununla birlikte, günümüzde üretilen 70 mm filmler artık dijital ses kaydına sahiptir; ancak 70 mm film baskılarının büyük çoğunluğunun bu teknolojiden yoksun olduğu da göz ardı edilmemelidir. 70 mm filmin çerçeve oranı 2.20:1'dir.

Sinema ve video terminolojisi
Sinema film formatları
70 mm filmler

70 mm


ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු සහ නැගෙනහිර පලාත්වල  බෞද්ධ පුදබිම් ගණනාවක් මේ වන විට අපට විනාශවී ඇත. කාලිංග මාඝ රාජ රාජේන්‍ද්‍ර   වැනි සොලී ආක්‍රමණ හේතුවෙන් රජරට හා උතුරු නැගෙනහිර තුබූ සිද්ධස්ථාන බොහොමයක් විනාශව ගොසිණි.තවද වර්තමානයේ දේශපාලනතන්ත්‍ර තුළ  අන්තවාදීන්ගේ මැදිහත් වීමෙන් බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන ඩෝසර් කිරීම් ආදිය හා භූමියෙන් අතුරුදන් කිරීම් ආදියෙන් විනාශ වෙමින් පවතී.

උතුරු පලාත

පුන්කුඩතිව් දූපත
වර්ථමාන පුන්කුඩතිව් දූපතේ අනුරාධපුර යුගය තුළ දහස් ගණනක් භික්ෂූන් වහන්සේ වැඩ
විසූ බව මහා වංශයෙහ් සඳහන් වේග

පුන්කුඩතිව් දූපත
සඟමිත් තෙරණිය ගොඩබට කන්කසන්තුරේ අසල දඹකොළ පටුන විහාරය තිබූ බවට සැකකරන ස්ථානයක් ඇතත් පැරණි නටබුන් හමුවී නැත.

කඳුරුගොඩ විහාරය
යාපනයේ කන්ද රෝදේ යන ස්ථානයෙහි පිහිටි
කඳුරුගොඩ විහාරයද අද දක්නට නැත වර්ථමාන චුන්නාකම් නගරය ඊට සැතපුම් තුනක්
මෙපිටින් පිහිටා ඇත

මඩුකන්ද විහාරය
වව්නියාවේ මඩුකන්ද විහාරයද

නැගෙනහිර පලාත
 ත්‍රිකුණාමළයේ හිරිගඬු සෑය
 සේරුවිල චෛත්‍ය
 විල්ගම් වෙහෙර
 දීඝවාපිය

ත්‍රිකුණාමළය ප්‍රදේශය පුරාණ බෞද්ධ සංස්කෘතියෙහි
තෝතැන්න විය මාන්තොටද එසේමය ගෝකණ්ණතිත්ථ යනු ත්‍රිමකුණාමළය වරායයි
එහි වූ ගෝකණ්ණ විහාරය පිහිටි තැන අද දක්නට ඇත්තේ හින්ඳු කෝනේශ්වරම් කෝවිලයි
මේ පරිදි උතුරු - නැ‍ගෙනහිර පැරණි පුඳබිම් කඩා බිඳ ඉදිකළ අන්‍ය ආගමික සිද්ධස්ථාන රාශියකි
මෑතක් වන තෙක් අප වැදුම් පිඳුම් පිණිස ආගිය යාපනයේ නාග විහාරය වව්නියාවේ මඩුකන්ද විහාරය සෙම්බුමලේ විහාරය ඇටඹගස්කඩ විහාරය'ත්‍රිකුණාමළයේ විහාරය සේරැවිල මඩකලපුව හා අම්පාරේ පිහිටි බුද්ධංගල දීඝවාපිය මූදුමහා විහාරය - ලාහුගලකුඩුම්බිගල දිඹුලාගල කොට වෙහෙර තන්තිරිමලේ ආදී පුදබිම් රැසක්ද වෙයි පුදබිම් වලට අමකරව ලංකාවේ වඩාත් රමණිය වූ පරිසරයකින් හෙබි
මහා ගල්ලෙන් රාශියක් උතුරු - නැගෙනහිර පිහිටා ඇත
ජාතිවාදී ආගම්වාදී නොමිනුසුන් ඉපැරැණි බෞද්ධ උරුමයන් හාරා කඩා බිඳදමා ඒමත හින්දු කෝවිල් මුස්ලිම්
පල්ලි පිහිටු වීම තවත් කරුණකි සිංහල බෞද්ධ බොහෝ දෙනා නිහඬව උකටලීව අකමැත්තෙන්
වුවද මේවා ඉවසා සිටීම තවත් කරුණකි මෙකී තත්වනයක් යටතේ වේවා උතුරු නැගෙනහිර
පුරාවස්තු හා මැතක් වනතුරු තිබූ විහාරාරාම පුදබිම් අද දක්නට නොතිබීම සංවේග ජනකය

ලෝ පතල පුරාවිද්‍යාඥයෙකු වු සී ඩබ් නිකලස් මහතාගේ  පුරාතන හා මධ්‍යතන ලංකාවේ
ඓතිහාසික ස්ථාන විස්තරය'' නැමති ග්‍රන්ථයේ සඳහන් වන පරිදි යාපනය වව්නියාව මුලතිව්
මන්නාරම යන දිස්ත්‍රික්කද පුත්තලම හා ත්‍රිකුණාමළය යන දිස්ත්‍රික්ක දෙකෙන් වැඩි කොටසක්ද
අයත්ව තිබී ඇත්තේ රජරට රාජධානියටය එකළ මේ පෙදෙස්හි සිංහල මෙන්ම දෙමළ බෞද්ධයන්ද සිටියහ
විල්ගම් විහාරයේ දෙමළ සෙල්ලිපිය ඊට කඳිම සාධකයකි මෑතක් වනතුරු බුදුදහම අනූව හැඩගැසුන
දෙමළ ජනතාව මේ රටේ විසූහ සිංහල රජ දරුවන් රජරට රාජධානිය තුළ වෙහෙර විහාර දාගැබ්
රාශියක් ඉදි කර ඇත වංශකතාවල හා සෙල්ලිපිවල ඒ බව දැක්වෙයි වසර දහස් ගණනක් ඈතට
දිවයන සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියෙහි නෂ්ඨාවශේෂ අදත් මුළු දිවයින පුරාම විසිර පවතී
එහෙත් සිංහල විරෝධී - බෞද්ධ විරෝධී පිරිස් එම ඉපැරැණි සංස්කාතික උරුමයන්
වනසමින් ගෙනයන ක්‍රියාවලිය නිසා දහස් ගණනක් වෙහෙර විහාර අද මෙම භූමියෙන්
අතුරු දහන් වෙමින් පවතී

මේ අතර සංකාවේ විශාලතම ගල්ලෙනද වෙයි එය බදුල්ලේ -මඩකලපුව පාරේ
67 වන සැතපුම් කනුවෙන් වයඹ දිගට සැතබුම් 6ක් දුරින් පිහිටි හෙන්නානේ ගල නම් පර්වතයයි
මෙහි ක්‍රි පූ දෙවන හා තෙවන සියවස්වල කතරගම රජ පෙළපතේ මුල් රජුන්ගේ ලාංඡනය වශයෙන්
සැලකුණු මාළුවෙකුගේ ලකුණින් යුත් දිගු සෙල්ලිපියක් වෙයි කසඹ නගර ගිරිතිශ ගම කරජිනිතිගම
විලගම මාළුගම නුවරගල''' යන නාම එම සෙල්ලිපියෙහි සඳහන්වේ එහි මුදුනේ සද්ධාතිස්ස රජු විසින්
කරවූ විහාරයක්ද වෙයි මේසා විශාල පූජනීය හා ඓතිහාසික වැදගත් කමකින් යුත් ප්‍රදේශ
උතුරු - නැගෙනහිර පැතිර පැවතියද වෙනත් භාහිර වියවුල් හේතුවෙන් අපටත් මතු පරපුරටත් දැකබලා
ගැනීමටත් වැදපුදා ගැනීමටත් නොහැකිය රටේ සෑම පුරවැසියෙකුම ගරුත්වුයෙන් එක හා සමාන
කොට ජාතීන් අතර සමාදානය ඇති කිරීම තුළින් යලි මෙම පිංබිම් දැකබලා වැඳපුදා ගැන්මට ප්‍රස්ථාව සැලසෙයි

මේ අඩවිත් බලන්න
 ශ්‍රී ලංකා‍වේ පුජනිය ස්ථාන
 අටමස්ථානය
 අභයගිරි විහාරය

පූජණීය ස‍්ථාන - ශ්‍රී ලංකාව

බෞද්ධ පුදබිම්, ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු සහ නැගෙනහිර පලාත්


Ensemble! (dansk: Sammen!) (fuldt navn: Ensemble, mouvement pour une alternative de gauche, écologiste et solidaire, dansk: Sammen, bevægelsen for et økologisk og solidarisk venstre alternativ) er et stærkt venstreorienteret og økosocialistisk politisk parti i Frankrig.

Partiet blev dannet den 23.– 24. november 2013. Flere af partiets medlemmer har en fortid i fx Forbundet for et socialt og økologisk alternativ eller i Det nye antikapitalistiske parti.

Repræsenteret i Nationalforsamlingen
Ved valget til den franske nationalforsamling i juni 2017 fik Ensemble! valgt repræsentanter i Seine-Saint-Denis ved Paris i Île-de-France og i Meurthe-et-Moselle ved Nancy i Lothringen. I Nationalforsamlingen samarbejder partiet med La France insoumise.

Repræsenteret i regionsråd
Ved valgene til regionsrådene i december 2015 blev partiet repræsenteret i Normandiet og i Occitanien.

Etableret i 2013
Politiske partier i Frankrig

Ensemble !


Der Fiskus Sinzig war ein königlicher Verwaltungsbereich mit Sitz in Sinzig, der erstmals 762 belegt ist.

Geschichte
In einer Urkunde vom 10. Juli 762, ausgestellt in der Königspfalz Sinzig (sentiaco palatio), schenkt der fränkische König Pippin der Jüngere Besitz- und Nutzungsrechte innerhalb des später so bezeichneten Fiskus Sinzig an das Reichskloster Prüm.

In einer Urkunde Ludwigs des Frommen vom 1. Oktober 814 bestätigt der Kaiser den Klöstern Stablo und Malmedy Schenkungen in verschiedenen Fiskalgütern, so auch im Fiskus Sinzig (fiscus noster). In einer Urkunde Otto I. vom 1. Februar 950 werden diese Schenkungen mit den gleichen Worten bestätigt.

Kaiser Lothar I. schenkte in einer Urkunde vom 16. Januar 855 dem Marienstift in Aachen die dem hl. Petrus geweihte Pfalzkapelle in Sinzig (in fisco nostro qui vocatur Sinciacus) mit vielen Ländereien, Zehnten und dazugehörigen Leuten.

Im Tafelgüterverzeichnis, einer Aufstellung von Reichsgütern aus dem Jahre 1064/65, ist Sinzig aufgelistet.

Unter dem staufischen Ministerialen Gerhard I. von Sinzig wurde ab 1206 die Reichsburg Landskron errichtet. Der Reichsgutbezirk umfasste in dieser Zeit die Orte Sinzig, Bodendorf, Heckenbach, Königsfeld, Koisdorf und Westum.

Unter den Nachfolgern Gerhard I. von Sinzig, alle mit den Namen Gerhard, entwickelte sich eine eigene Herrschaft Landskron und das Reichsgut wurde dem Reich entfremdet. 1369 starb die Linie der Herren von Landskron im Mannesstamm aus. Die Burg Landskron mit der Herrschaft Landskron kam zu einem großen Teil an das angrenzende Herzogtum Jülich, das seit 1337 immer größere Rechte im vorher kaiserlichen Sinzig und in Remagen von den Kaisern Ludwig der Bayer und Karl IV. erlangen und seit 1546 die angrenzende Grafschaft Neuenahr einverleiben konnte.

Ausdehnung
Nach einer Urkunde Ottos III. vom 19. Mai 992 lässt sich die damalige Größe des Fiskus Sinzig ermitteln. Er erstreckte sich 20 Kilometer weit von Sinzig nach Kesseling und von dort zehn Kilometer bis nach Adenau. Man kommt so auf eine Fläche von ca. 200 Quadratkilometern. Die Verwaltung besorgte ein Pfalzgraf mit Sitz in Sinzig.

Literatur
 Wim Kossin: Sinzig im Mittelalter 700–1500. In: Jürgen Haffke, Bernhard Koll (Hrsg.): Sinzig und seine Stadtteile – gestern und heute. Stadt Sinzig, Sinzig 1983, S. 53 ff.

Sinzig
Deutsches Krongut
Historisches Territorium (Rheinland-Pfalz)
Geschichte (Rheinland)
Ersterwähnung 762

Fiskus Sinzig


Bangalore Choir é uma banda de hard rock formada em 1990 em Los Angeles, Califórnia. A banda foi fundada por David Reece, ex-vocalista do Accept, e pelos guitarristas Curt Mitchell e John Kirk. O baixista Danny Greenberg e o baterista Jackie Ramos completaram a formação original.

O álbum de estreia da banda, "On Target", foi lançado em 1992 pela Giant Records. O álbum foi produzido por Andy Johns e apresentou uma mistura de hard rock e AOR, com os vocais poderosos de Reece sendo uma característica marcante. A canção "Doin' The Dance" foi composta em parceria com Jon Bon Jovi e Aldo Nova. O álbum recebeu aclamação da crítica e ajudou a estabelecer o Bangalore Choir como uma nova e promissora banda no cenário do hard rock.

Em 1993, o Bangalore Choir lançou seu segundo álbum, "Metaphor", que viu a banda adotar uma abordagem de hard rock mais direta. O álbum foi novamente bem recebido, mas infelizmente a banda se desfez logo após o lançamento devido à falta de sucesso comercial.

Nos anos desde sua separação, o Bangalore Choir ganhou uma legião de fãs de hard rock, e seus álbuns se tornaram itens colecionáveis altamente procurados. Reece continuou a lançar música como artista solo e se reuniu com o Bangalore Choir para apresentações ao vivo selecionadas.

Membros da banda
David Reece - vocais principais

Curt Mitchell - guitarra

John Kirk - guitarra

Danny Greenberg - baixo

Jackie Ramos - bateria

Discografia
On Target (1992)

Metaphor (1993)

Bandas de rock dos Estados Unidos

Bangalore Choir


Viscount Rothermere, of Hemsted in the county of Kent, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1919 for the press lord Harold Harmsworth, 1st Baron Harmsworth. He had already been created a baronet, of Horsey in the County of Norfolk, on 14 July 1910, and Baron Rothermere, of Hemsted in the County of Kent, in 1914. Every holder of the titles has served as chairman of Daily Mail and General Trust plc.  the titles are held by the first Viscount's great-grandson, the fourth Viscount, who succeeded his father in 1998.

The first Viscount Rothermere was the younger brother of Alfred Harmsworth, 1st Viscount Northcliffe, and the elder brother of Cecil Harmsworth, 1st Baron Harmsworth, Sir Leicester Harmsworth, 1st Baronet, and Sir Hildebrand Harmsworth, 1st Baronet.

The family seat is Ferne House, near Donhead St Andrew, Wiltshire.

Viscounts Rothermere (1919)
Harold Sydney Harmsworth, 1st Viscount Rothermere (1868–1940)
Hon. Harold Alfred Vyvyan St George Harmsworth (1894–1918)
Esmond Cecil Harmsworth, 2nd Viscount Rothermere (1898–1978)
Vere Harold Esmond Harmsworth, 3rd Viscount Rothermere (1925–1998)
(Harold) Jonathan Esmond Vere Harmsworth, 4th Viscount Rothermere (born 1967)

The heir apparent is the present holder's son, the Hon. Vere Richard Jonathan Harold Harmsworth (born 1994).

Line of succession

 Harold Sydney Harmsworth, 1st Viscount Rothermere (1868–1940)
 Esmond Cecil Harmsworth, 2nd Viscount Rothermere (1898–1978)
 Vere Harold Esmond Harmsworth, 3rd Viscount Rothermere (1925–1998)
 (Harold) Jonathan Esmond Vere Harmsworth, 4th Viscount Rothermere (b. 1967)
(1) Hon. Vere Richard Jonathan Harold Harmsworth (b. 1994)
(2) Hon. Alfred Northcliffe St. John Harmsworth (b. 2010)
(3) Hon. (Esmond) Vyvyan Harmsworth (b. 1967)

See also
Viscount Northcliffe
Baron Harmsworth
Harmsworth baronets, of Moray Lodge, and Harmsworth baronets, of Freshwater Grove
Rothermere American Institute at University of Oxford

References

General
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

Viscountcies in the Peerage of the United Kingdom
Viscount
Noble titles created in 1919

Viscount Rothermere


Sejdiu est un patronyme porté notamment par :

  (2001-), jour de football finnois ;
  (1979-), personnalité politique kossovar ;
 Fatmir Sejdiu (1951-), homme d'État kosovar, président du Kosovo ;
 Šaban Sejdiu (1959-), lutteur yougoslave spécialiste de la lutte libre.

Sejdiu


زينغشور هو إقليم في السنغال يضم 3 مقاطعات وهي بيغنونا وأوسويه ومقاطعة زينغشور.

مراجع

أقاليم السنغال
كازامنس

إقليم زيغنشور


Carly Alyn Oates (* 28. November 1984 in Granada Hills, Kalifornien) ist eine US-amerikanische Schauspielerin und Model.

Leben
Oates begann 1993 im Drama-Film Painted Desert ihre Schauspielkarriere. Kurze Zeit später, hatte sie ihre erste Theater Rolle als Tochter einer Alkoholkranken im Bühnenstück Peggy's Shadow. 2009 spielte sie sich selbst als Model, in James Roddy's Kurzfilm Sol und hatte ihren ersten Fernsehauftritt im Laufe des Jahres, in der Comedy-Serie Twenty Something.

2011 stand sie in Bears Fonté Psycho-Thriller iCrime, als die taffe Velouria vor der Kamera und kurz darauf, folgte ihre erste Hauptrolle als Regina Stevens in dem biografischen Horror-Drama Film Pretty Dead. Es folgte ein Gastauftritt in der Science-Fiction Komödien Serie Guides, in der Rolle als Koric.

Privates
Oates leidet unter der Zöliakie-Krankheit. Seit Februar 2009 steht sie zudem gelegentlich als Model in Los Angeles vor der Kamera. Neben ihrer Model- und Schauspielkarriere leitet sie ein Non-Profit Comfort Zone Camp für Halbwaisen. Carly Oates lebt in Van Nuys.

Filmografie
 1993: Painted Desert
 2009: Twenty Something (Fernsehserie, eine Folge)
 2009: Sol (Kurzfilm)
 2012: Actor's Day in LA (Fernsehserie, eine Folge)
 2012, 2014: Guides (Fernsehserie, zwei Folgen)
 2013: Pretty Dead

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Model
US-Amerikaner
Geboren 1984
Frau

Carly Oates


نعسان هي إحدى الضواحي الجنوبية لمدينة تونس، وهي تابعة إداريا لولاية بن عروس. وتتبعها المنطقة الصناعية بشبدة التي تتركز بها بعض الصناعات واشتهرت خاصة بصناعة البلور.وصناعة الخزف الصينى وكذلك المواد الصحية الممتازة كما يقطنها أكثر من40000ساكن بها محطة قطار من اوائل القرن الماضي وكانت تشتهر بمعاصر الخمر و زراعة العنب.

مراجع

ولاية بن عروس

نعسان (ضاحية)


Helluomorphoides es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Miden 9-21 mm. Las antenas son aplanadas hacia el final. Los élitros son cortos y los de algunas especies no alcanzan a cubrir el abdomen. Son depredadores, algunos atacan a hormigas. Las luces los atraen de noche. Hay 23 especies distribuidas desde Norteamérica hasta Argentina.

Especies
Comprende las siguientes especies:

Referencias

Enlaces externos
 Helluomorphoides en ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Helluomorphoides


.pw Palau için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Palau
pw

.pw


La Commission historique pour la recherche d'État de Prusse-Orientale et Occidentale (HiKo-OWP) est fondée en 1923 à Königsberg.

Mission
C'est l'une des plus jeunes commissions historiques régionales du Reich allemand d'alors. Elle a pour compétence géographique le territoire des provinces prussiennes de Prusse-Orientale et Occidentale, telles qu'elles existent jusqu'en 1920. Dans la crise économique de l'époque, la commission coordonne les projets des anciennes associations d'histoire de la Prusse-Orientale et Occidentale (Dantzig), en coopération avec l'Université de Königsberg et d'autres institutions publiques et privées consacrées à l'histoire de la Prusse.

Après 1945
En lien avec l'Institut Herder de Marbourg, la commission reprend ses travaux en 1950. Les grandes éditions de sources médiévales et la série de monographies peuvent être poursuivies après une pause de plusieurs décennies. Avec un manuel pour la période allant de la fin du Moyen Âge à la fin de la Seconde Guerre mondiale et deux publications volumineuses, un bilan intermédiaire est possible.

Les recherches de la Commission historique et de son personnel sont présentées et discutées chaque année lors de conférences publiques. Leurs résultats sont publiés dans la série de livres Tagungsberichte. Selon la faisabilité financière, la série de livres Einzelschriften est disponible pour les monographies. La newsletter Prussia, publiée depuis 1963, se poursuit depuis 2010 avec la Copernicus-Vereinigung für Geschichte und Landeskunde Westpreußens sous le nom de Jahrbuch Preußenland.

Collaborations
Le sous-financement chronique (même avant 1945) de la Commission historique rend nécessaire l'accueil de projets plus importants dans d'autres institutions. Le « Preußische Wörterbuch » tenu par l'Académie des sciences et des lettres de Mayence est achevé avec beaucoup de difficulté, tandis que le Historisch-Geographische Atlas des Preußenlandes (le plus récemment à l'Académie des sciences de Göttingen) est interrompu après la livraison 15 pour des raisons financières. Il convient également de mentionner les bibliographies historiques d'État de l'Institut Herder et l'édition de sources importantes par des employés des  à Berlin. Kurt Forstreuter, qui a vu les anciennes archives d'État à Königsberg, est un "agent de liaison" avec les archives secrètes de l'État.

La coopération avec les collègues des pays voisins, dont certaines parties de la Prusse-Orientale et Occidentale font aujourd'hui partie des territoires nationaux, existe depuis des décennies.

Présidents
 , Königsberg (1923-1927)
 , Königsberg (1927-1945)
 , Marbourg (1950–1965)
 , Göttingen (1965-1974)
 , Bonn (1974–1995)
 Bernhart Jähnig, Berlin (1995–2010)
 Arno Mentzel-Reuters, Augsbourg/Munich (2010–2019)
 , Hambourg (depuis 2019)

Bibliographie
 : Zur Geschichte des Vereins für die Geschichte von Ost- und Westpreussen, in: Mitteilungen des Vereins für die Geschichte von Ost- und Westpreußen 1, 1926/27, S. 2–7.
 Bernhart Jähnig (Hrsg.): 75 Jahre Historische Kommission für ost- und westpreußische Landesforschung. Forschungsrückblick und Forschungswünsche. (= Tagungsberichte der Historischen Kommission für ost- und westpreußische Landesforschung, 13), Lüneburg 1999.

Références

Liens externes

 Page d'accueil de la Commission historique pour la recherche d'État de Prusse orientale et occidentale : est en cours de renouvellement
 Communications de la VGOW 1926-1944
 Bibliographie Prusse orientale et occidentale
 Association Copernic

Histoire de la Prusse
Fondation en 1923


Kefalotus (lat. Cephalotus nom. cons.), monotipski biljni rod koji čini samostalnu porodicu Cephalotaceae, dio reda Ceceljolike (Oxalidales). Jedina vrsta je trajnica C. follicularis, australski endem iz krajnjeg jugozapada Zapadne Australije.

Kefalotus je malena insektivorna mesožderka. Naraste do 20 cm. visine.

Opis
Porodica Cephalotaceae ima samo jedan rod s jednom vrstom, "zapadnoaustralsku biljku vrč" (Cephalotus follicularis). To je mala višegodišnja zeljasta biljka porijeklom iz vlažnih pješčanih ili močvarnih terena u jugozapadnoj Australiji. Za razliku od većine drugih biljaka u vrčevima, ona ima "tradicionalno" lišće uz svoje zamke. Njegovi kratki zeleni vrčevi zaštićeni su dlakavim poklopcem s crvenim i bijelim prugama koji sprječava da kiša ispuni zamku i privuče plijen. S obzirom na ograničeni raspon i opasnost od gubitka staništa, vrsta je navedena kao ranjiva na Crvenom popisu ugroženih vrsta IUCN-a.

Izvori

Ceceljolike
Biljke mesožderke
Flora Zapadne Australije

Kefalotus


David Droga (n. 1968) é um executivo de publicidade australiano e fundador e presidente da Droga5, uma agência de publicidade com sede em Nova Iorque com escritórios em Londres e Tóquio. A Droga5 foi adquirida pela Accenture em 2019 e David foi nomeado CEO da Accenture Interactive em agosto de 2021.

Infância e educação
Droga cresceu em Perisher Valley, Austrália, o quinto de seis filhos. Ele frequentou a escola primária na Tudor House Preparatory School de 1978 a 1980 e passou seus anos de ensino médio na The King's School. Ele se formou com honras na Australian Writers and Art Directors School.

Carreira
Aos 22 anos, Droga tornou-se Sócio e Diretor Executivo de Criação da OMON Sydney. Em 1996, ele se mudou para Cingapura para se tornar Diretor Executivo de Criação da Saatchi & Saatchi Singapura e Diretor Regional de Criação da Saatchi Ásia. Em 1998, a Media Marketing nomeou a Saatchi Ásia como Network Regional do Ano e a Advertising Age nomeou o escritório de Singapura como Agência Internacional do Ano.

Droga foi promovido a Diretor Executivo de Criação da Saatchi & Saatchi Londres em 1999. Em 2002, Advertising Age premiou Droga como o Melhor Diretor Criativo do Mundo. Saatchi & Saatchi Londres ganhou a Agência Global do Ano no Festival Internacional de Publicidade de Cannes e a Advertising Age e Adweek foram nomeadas Agência do Ano da Saatchi.

Em 2003, Droga mudou-se para Nova Iorque para assumir o cargo de Diretor de Criação Mundial da Rede Publicis.

Droga5
Droga fundou sua própria agência, Droga5, em 2006. Droga5 recebeu vários prêmios da indústria da Advertising Age, Adweek, e do Cannes Lions International Festival of Creativity. Em dezembro de 2019, a Adweek nomeou a Droga5 sua Agência da Década, seguida pela Advertising Age em abril de 2020. Droga5 também foi nomeada Agência do Ano da Adweek nos EUA em 2012, 2014, e 2016. A agência foi nomeada Agência Independente do Ano no Cannes Lions International Festival of Creativity em 2015, 2016, e 2017. Ela apareceu na Advertising Age A-List por nove anos consecutivos (2010–2018) e foi nomeada Agência do Ano da publicação em 2016 e 2021. A agência também foi nomeada uma das Empresas Mais Inovadoras do Mundo da Fast Company em 2013, 2017, 2019, e 2020.

Accenture Interactive
A Accenture nomeou Droga como o novo CEO e presidente criativo da Accenture Interactive, a partir de 1º de setembro de 2021.↵

Afiliações e reconhecimento
A partir de 2011, Droga foi o criativo mais premiado no Festival Internacional de Criatividade de Cannes Lions e em 2013 ele foi a pessoa mais jovem a entrar no Hall da Fama do New York Art Directors Club. Ele também é um laureado do Asian Media and Marketing Hall of Fame, do AdNews Hall of Fame, do Campaign Brief AWARD Hall of Fame, e do American Advertising Federation's Advertising Hall of Achievement. Em 2016, a Adweek nomeou a Droga uma das 100 líderes mais influentes em marketing, mídia e tecnologia pela segunda vez. A revista Esquire apresentou Droga em sua edição anual Best and Brightest três vezes, e a revista Creative o nomeou Australian Creative Person of the Decade. Em 2012 ele foi nomeado Global Australiano do Ano pelo Australian Advance Committee e homenageado pela American Australian Association e G'Day USA. Em 2017, David Droga recebeu o Leão de São Marcos do Cannes Lions Festival of Creativity, o prêmio do festival por sua notável contribuição para a indústria criativa. Em 2018, Droga foi nomeado Presidente do Júri dos Leões dos Objetivos de Desenvolvimento Sustentável de Cannes. Em 2019, o Clio Awards homenageou Droga com um Lifetime Achievement Award.

Nascidos em 1968

David Droga


Markéta Jeřábková (født. 8. februar 1996) er en kvindelig tjekkisk håndboldspiller som spiller for norske Vipers Kristiansand i Eliteserien og Tjekkiets kvindehåndboldlandshold.

Håndboldkarriere
Jeřábková begyndte at spille håndbold som seksårig i sin fødeby ved HC Plzeň. I 2013 skiftede hun til ungdomsholdet i DHK Baník Most, selvom klubben ikke ejede et reelt ungdomshold i hendes aldersgruppe. Kun én dag efter sin 18 års fødselsdag spillede hun sin første kamp for DHK Baník Mosts andethold. Den 15. februar 2014 fik hun så sin debut på førsteholdet i DHK Baník Most. Med klubben vandt det tjekkiske mesterskab i hver sæson, indtil sommeren 2018. Her skiftede hun til den ungarske topklub Érd NK, hvor hun blev i to sæsoner. I sommeren 2020 skiftede hun så til den tyske Bundesliga-klub Thüringer HC. Med 250 mål blev hun topscorer i Bundesligaen i sæsonen 2020/21. Efter bare en enkelt sæson i Tyskland, skiftede hun til den norske storklub og forsvarende Champions League-vinder fra Vipers Kristiansand. Med Vipers vandt hun også det norske mesterskab og EHF Champions League i 2022. Hun scorede i alt 19 mål ved Final Four i Budapest og blev efterfølgende kåret til stævnets bedste spiller.

Hun fik sin officielle debut for det tjekkiske A-landshold, den 11. september 2014, efter også tidligere, at have optrådt for ungdoms- og juniorlandsholdene. Hun deltog også ved EM 2018 i Frankrig og igen ved EM 2020 i Danmark. Jeřábková var igen blandt de udtagne spillere for  ved VM i kvindehåndbold 2021 i Spanien.

Jeřábková skrev i december 2022 under på en tre-årig kontrakt med den danske ligaklub Ikast Håndbold, gældende fra sommeren 2023.

Meritter
EHF Champions League
Vinder (1): 2022
Eliteserien
Vinder (1): 2022
NM Cup
Vinder (1): 2022
Tjekkiets første liga
Vinder (4): 2014, 2015, 2016, 2017

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Tjekkiet
Håndboldspillere fra Thüringer HC
Håndboldspillere fra Vipers Kristiansand

Markéta Jeřábková


Ivica Puljak (Split, 27. kolovoza 1969.), hrvatski političar, fizičar elementarnih čestica i sveučilišni profesor splitskog FESB-a. Gradonačelnik je grada Splita od srpnja 2022. godine; dužnost je već obavljao od lipnja 2021. do travnja 2022. godine.

Obrazovanje
Puljak je osnovnu školu završio na Plokitama, a potom i srednju Tehničku školu u Splitu. Diplomirao je elektrotehniku na splitskom Fakultetu elektrotehnike, strojarstva i brodogradnje te potom 1994. godine magistrirao fiziku elementarnih čestica na Odsjeku za fiziku Prirodoslovno-matematičkog fakulteta u Zagrebu. Na sveučilištu Pierre i Marie Curie u Parizu doktorirao je fiziku elementarnih čestica. Na prvoj godini u Parizu dobio je stipendiju francuske Vlade, a na drugoj stipendiju hrvatske Vlade. Na trećoj godini bio je prepoznat od strane Francuskog instituta za fiziku koji mu je tada ponudio stipendiju..

Znanstveno - nastavna karijera
Od 1993. godine sudjeluje u radu CERN-a, jednog od najpoznatijih svjetskih laboratorija za nuklearna istraživanja i fiziku elementarnih čestica. Redoviti je član CMS kolaboracije CERN-a od 1994. Jedan je od 8000 znanstvenika koji su sudjelovali na projektu pronalaska tzv. "Božje čestice" - Higgsova bozona. Projekt je trajao više od 20 godina, a tijekom razdoblja 2011. i 2012., prof. Puljak je vodio grupu znanstvenika koji su se pokazali vrlo učinkovitima na projektu. Dana 14. lipnja 2012. godine grupa prof. Puljka objavila je moguće otkriće Higgsova bozona. Budući da se radi o značajnom otkriću, kao znanstvenici bili su oprezni s objavom rezultata, no nakon prikupljanja i analize dodatnih podataka, mogli su s većom sigurnošću potvrditi rezultate svoga otkrića. Organizirao je znanstvena predavanja diljem Hrvatske.

Od 2009. godine Puljak je član MAGIC kolaboracije koja upravlja gigantskim teleskopima za otkrivanje gama zraka na Kanarskim otocima.

Politička karijera
Član je predsjedništva i tajnik stranke Pametno koja se krajem 2020. godine ujedinila sa Strankom s Imenom i Prezimenom čime je oformljena nova stranka - Centar. Zalažu se za liberalnu demokraciju, moderniju i tolerantniju Hrvatsku, razvoj znanosti i obrazovanja, razvoj zelenih i održivih politika te transparentno upravljanje.
Na izborima za Europski parlament u svibnju 2019. godine, Ivica Puljak bio je nositelj zajedničke liste stranke Pametno i Unije Kvarnera. Izjavio je kako smatra da dosadašnji hrvatski kandidati u Europskom parlamentu nisu zastupali Hrvatsku kakvu svi građani žele. Upravo zbog toga odlučili su se priključiti u politiku. Tvrde da žele poduzetnu i inovativnu Hrvatsku i smatraju da znaju kako to postići. Zalažu se za što prije pristupanje Hrvatske Schengenskom sporazumu.

Na lokalnim izborima u svibnju 2021. godine, Puljak je u drugom krugu pobijedio svog suparnika Vicu Mihanovića (HDZ) te tako postao 73. splitski gradonačelnik. Dužnost gradonačelnika službeno je preuzeo 7. lipnja 2021. godine.

Privatni život
Puljak je odrastao u obitelji s majkom Jakom iz Drniša, ocem Zdravkom iz Zagvozda te tri sestre - Nadom, Željkom i Marinom. Roditelji Jaka i Zdravko imali su samo primarno obrazovanje te su se tijekom života morali iznimno truditi kako bi djeci osigurali dostojan život. Ivica je trenirao nogomet u Hajduku, a kao mladić je svirao gitaru u crkvenom bendu i na svadbama.

Puljak je od 1995. u braku sa suprugom Marijanom, hrvatskom političarkom i trenutnom zastupnicom u Hrvatskom saboru, koju je upoznao na prvoj godini studija. Imaju troje djece: kćeri Emu (1996.) i Ivu (2007.) te sina Tomu (2001.).

Izvori

Hrvatski fizičari
Hrvatski političari od 1989.
Splitski gradonačelnici

Ivica Puljak


تاكاشي ماتسوياما (松山鷹志 ماتسوياما تاكاشي) هو ممثل ياباني ولد في 2 أبريل 1960.

أدواره في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 بي بليد ج2 - Gideon
 هيرويك إيج - موبيدو
 أمير التنس - نانجيرو إتشيزن
 كاتيكيو هيتمان ريبورن! - تسويوشي ياماموتو
 شورا نو توكي - مياموتو موساشي
 يوغي - بارا
 ديث نوت - جاك نايلون
 كوروزوكا - رجل الكرسي المتحرك
 سلايرز ريفولوشن - دوكليس
 القناص - نوبونا
 هنتر x هنتر (2011) - جونز
 موشيشي - والد كورو (المطر يهطل, قوس القزح يظهر)
 حجرة أبحاث RD - مامورو أوي
 فايري تايل - جوزيه, بايرو, بايرو كراسي, غاتمان كوبريك, أطلس فليم
 حفيد نوراريهيون - الراوي, هيتوتسومي نيودو
 حفيد نوراريهيون: عاصمة العفاريت - هيتوتسومي نيودو
 أكاديمية أوكالت - سائق التاكسي, مفتش
 هايسكول اوف ذا ديد - طيار
 نشأة الآليين - راكان
 كيمي ني تودوكي - والد ساواكو كورونوما
 ندوة فيزيولوجيا الانحراف - كينجي ميشيا
 مبارزة الأبطال - بيغ بانغ
 فريزينغ فايبريشن - ماركس سبنسر
 جاليلي دونا - فرانشيسكو
 أغنية حب طيار - ميخائيل ألباس
 البؤساء: الفتاة كوزيت - المفتش جافير
 بلاك بوليت - شيغيتوكو تاداشيما
 فارس المنطقة - رودريغيز يوشيدا
 وورلد بريك السيف المقدس - برنارد سيرغيفيتش إغناشيفيتش
 سول هنتر - بونتشو

أوفا أنمي
 ساينت سيا: ذا لوست كانفاس - ديب نيوبي

أدواره في ألعاب الفيديو
 سلسلة ألعاب ستريت فايتر
 ستريت فايتر III: ثيرد سترايك - أورو
 ستريت فايتر V - نيكالي، أورو

أدواره في الدبلجة اليابانية
 فتيات القوة - فازي لمبكينز, فتيان الأميبا
 سوبر 8 - لويس دينرد

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من طوكيو
ممثلو أداء صوتي يابانيون
ممثلو أفلام يابانيون
ممثلو ألعاب فيديو يابانيون
ممثلو تلفزيون يابانيون
ممثلون يابانيون
ممثلون يابانيون في القرن 20
ممثلون يابانيون في القرن 21
مواليد 1960
مواليد في طوكيو

تاكاشي ماتسوياما


ෆ්‍රෙඩ්රික් කුමරු යනු ඩෙන්මාර්කයේ ඔටුන්න හිමි කුමරු වේ. ඩෙන්මාර්කයේ දෙවන මාග්‍රෙත් රැජිනගේ සහ හෙන්රික් කුමරුගේ වැඩිමහල් පුත් කුමරු වේ.

ෆ්‍රෙඩ්රික් කුමරු, ඩෙන්මාර්කයේ ඔටුන්න හිමි කුමරු


Syngonium podophyllum est une espèce de plantes de la famille des Aracées originaire d'Amérique latine. Elle est fréquemment utilisée comme plante d'intérieur.

Liens externes

Espèce d'Angiospermes (nom scientifique)
Araceae
Plante d'appartement

Syngonium podophyllum


An Eragrostis petrensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Stephen Andrew Renvoize ngan Longhi-wagner. An Eragrostis petrensis in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eragrostis

Eragrostis petrensis


Kryptomnesi forekommer, når et glemt minde generindres, uden at den bliver genkendt som sådan af subjektet, som mener, at det er noget nyt og originalt. Det er en hukommelsesforstyrrelse, hvorved en person fejlagtigt kan huske at have genereret en tanke, ide, melodi eller vittighed, uden bevidst at engagere sig i plagiering, men snarere opleve dette minde, som om det var en ny inspiration.

Tidlig brug
Den første dokumenterede forekomst af kryptomnesi fandt sted i 1874 med mediet Stainton Moses.

Carl Gustav Jung behandlede emnet i sin afhandling: "On the Psychology and Pathology of So-Called Occult Phenomena" (1902), samt foreslog i en artikel, "Cryptomnesia" (1905), at fænomenet havde hændt i Friedrich Nietzsche's "Thus Spoke Zarathustra". Forslaget blev undersøgt eller benævnt af Géza Dukes, Sándor Ferenczi og Wilhelm Stekel samt af Sigmund Freud.

Referencer

Jungs psykologi

Kryptomnesi


Forest Glen station is a side platformed Washington Metro station in Forest Glen, Maryland, United States. The station was opened on September 22, 1990, and is operated by the Washington Metropolitan Area Transit Authority (WMATA). Its opening coincided with the completion of  of rail north of the Silver Spring station and the opening of Wheaton station. Providing service for the Red Line, the station is located at Georgia Avenue (Maryland Route 97) and Forest Glen Road. The station is the deepest in the system at  deep, so high-speed elevators, rather than escalators, are used for access to the surface.

History

The original plan was to build the station above ground, with a parking lot that would have required demolishing about fifteen homes. After community opposition to the above-ground station, Montgomery County approved a modified plan for an underground station.

The originally planned location for the parking lot and bus stops was on the east side of Georgia Avenue, between Sherwood Road and Tilton Drive, near Woodland Drive. Tilton Drive would have been closed between Georgia Avenue and Woodland Drive in order to reduce traffic through the nearby residential neighborhood. Building the parking lot and bus stops there would have required the demolition of one business and several homes.

Response to plans for the underground station were mixed, with some residents and local businesses looking forward to the convenience of a nearby station and other residents concerned about potential increases in traffic in the area. Metro contended that deleting the station from the plans altogether would have overloaded both Wheaton and Silver Spring metro stations. The Montgomery County council approved the station in January 1976, three months after it had approved the further-away Wheaton station.

On August 13, 1991, all six elevators broke down due to a malfunctioning fire sensor, blocking access to and from the station for several hours.

Layout
Building the tunnels through soft rock close to the surface would have been either very costly or impossible, so engineers decided to dig the tunnels through harder, more solid rock deeper in the ground. Due to tracks resting at a depth of , Forest Glen is the only station in the system without direct surface access by way of escalators. Instead, a bank of six high-speed elevators serve the station, with each elevator able to travel at a rate of  between the underground station and the surface. Because of the lack of escalators, Forest Glen is the only station equipped with smoke doors to protect customers during a train fire and evacuation. In addition, a 20-story staircase exists for emergency use. South of this station, trains emerge from the tunnel.

This station, along with Wheaton station farther north, has separate tunnels and platforms for each direction, instead of the large, vaulted common room seen at most other underground stations in the Metro system; this design, which is similar to many of the London Underground's tube stations, was used to save money due to the station's depth.

References

External links

 Forest Glen Road entrance from Google Maps Street View

Forest Glen, Maryland
1990 establishments in Maryland
Stations on the Red Line (Washington Metro)
Railway stations in the United States opened in 1990
Railway stations located underground in Maryland
Washington Metro stations in Maryland

Forest Glen station


Hermann Weber, le  à Mannheim et mort le  dans la même ville, est un historien et politologue allemand, spécialiste du communisme et du régime est-allemand. Il passe pour être « l'homme qui savait tout de la République démocratique allemande »

Biographie
Fils d'un ouvrier communiste emprisonné par la Gestapo pendant un an et demi, Weber rejoint le KPD en 1945 et étudie sous le nom de code « Hermann Wunderlich » de 1947 à 1949 à l'École supérieure du Parti Karl Marx avec Herbert Mies. Il est ensuite rédacteur en chef du journal FDJ en République fédérale d'Allemagne. En 1951, il épouse Gerda Röder (1923-2021) La même année, il est licencié par Erich Honecker pour n'avoir pas fait l'éloge un télégramme de Staline. En 1953, il est emprisonné en République fédérale d'Allemagne et est libéré en 1954. Toujours en 1954, il est exclu du KPD en tant qu'« agent » Selon Weber, même après cela, il recherche « des organisations politiques qui défendaient le socialisme et luttaient contre le stalinisme de ce point de vue ». À partir de 1955, il est membre du SPD.

Carrière scientifique
Weber étudie de 1964 à 1968 aux universités de Marburg et de Mannheim. En 1968, il obtient son doctorat à Mannheim. Son habilitation a lieu en 1970. De 1975 à sa retraite en 1993, il occupe la chaire de science politique et d'histoire contemporaine à l'Université de Mannheim. En 1980, il est l'un des initiateurs de la création d'une archive du trotskisme à Mannheim, qui est transférée à la Fondation Friedrich-Ebert en 2004. À partir de 1981, Hermann Weber est à la tête du pôle de recherche Histoire de la RDA à l'Université de Mannheim.

En 2003, il fonde avec sa femme la Fondation Gerda et Hermann Weber. Jusqu'en 2011, Weber est membre du conseil d'administration de la Fondation fédérale pour le travail de mémoire de la dictature du SED et membre honoraire de la Commission d'histoire germano-russe. En 1993, il fonde l'Annuaire de recherche historique sur le communisme, dont il est rédacteur en chef jusqu'en 2007.

Weber considère que l'événement le plus important de sa vie universitaire est la découverte en 1968 du texte original du procès-verbal du congrès du parti fondateur du KPD en 1918-1919. Le SED a ensuite revendiqué cette découverte pour lui-même. Le SED n'a pas essayé d'obtenir une édition sous licence : l'Institut pour le marxisme-léninisme du Comité central du SED a publié une édition en 1972 qui était apparemment basée sur la version de Weber.

En 2011, Weber et Helmut Dahmer ont été les premiers à signer une lettre ouverte à l'éditeur Ulla Berkéwicz de Suhrkamp Verlag contre la publication de la biographie de Trotsky par Robert Service, qu'il a qualifiée, entre autres, de « diatribe ».

La Conférence Hermann Weber sur la recherche historique sur le communisme a lieu chaque année depuis 2019.

Ouvrages (sélection)
 avec Gerda Weber: Leben nach dem "Prinzip links". Erinnerungen aus fünf Jahrzehnten. Links, Berlin 2006 .
 avec Andreas Herbst: Deutsche Kommunisten. Biographisches Handbuch 1918–1945. Dietz, Berlin 2004; 2., überarbeitete und stark erweiterte Auflage 2008 .
 Deutsche Kommunisten – Supplement: zum biographischen Handbuch 1918 bis 1945. Dietz, Berlin 2013 .
 Damals als ich Wunderlich hieß. Vom Parteihochschüler zum kritischen Sozialisten. Die SED-Parteihochschule "Karl Marx" bis 1949. Aufbau, Berlin 2002 .
 Aufbau und Fall einer Diktatur. Kritische Beiträge zur Geschichte der DDR. Bund, Frankfurt am Main 1991 .
 "Weiße Flecken" in der Geschichte. Die KPD-Opfer der Stalinschen Säuberungen und ihre Rehabilitierung. 2., überarbeitete und erweiterte Auflage. isp-Verlag, Frankfurt am Main 1990 .
 Die DDR 1945–1986 [später: 1990] (= Grundriss der Geschichte. Bd. 20). Oldenbourg, München 1988; 5., aktualisierte Auflage 2012 .
 Geschichte der DDR. Deutscher Taschenbuch-Verlag, München 1985 .
 avec Gerda Weber: Lenin-Chronik, Daten zu Leben und Werk. Deutscher Taschenbuch Verlag, München 1974 .
 Die Wandlung des deutschen Kommunismus. Die Stalinisierung der KPD in der Weimarer Republik. 2 Bände. Europäische Verlagsanstalt, Frankfurt am Main 1969, DNB 458584355.
 Ulbricht fälscht Geschichte. Ein Kommentar mit Dokumenten zum "Grundriß der Geschichte der deutschen Arbeiterbewegung". Neuer Deutscher Verlag, Köln 1964, DNB 455393796.

 avec Jakov Drabkin, Bernhard H. Bayerlein: Deutschland, Russland, Komintern. Archive des Kommunismus – Pfade des XX. Jahrhunderts. 2 in 3 Bänden. De Gruyter, Berlin 2013
 avec Dietrich Staritz, Siegfried Bahne und Richard Lorenz: Kommunisten verfolgen Kommunisten. Stalinistischer Terror und "Säuberungen" in den kommunistischen Parteien Europas seit den dreißiger Jahren. Akademie-Verlag, Berlin 1993.
 Der Gründungsparteitag der KPD. Europäische Verlagsanstalt, Frankfurt am Main 1969. Neu herausgegeben und eingeleitet: Die Gründung der KPD, Protokoll und Materialien des Gründungsparteitages der KPD 1918/1919. Mit einer Einführung zur angeblichen Erstveröffentlichung durch die SED. Dietz, Berlin 1993 .
 avec Martin Broszat, Gerhard Braas: SBZ-Handbuch. Staatliche Verwaltungen, Parteien, gesellschaftliche Organisationen und ihre Führungskräfte in der Sowjetischen Besatzungszone Deutschlands 1945–1949. Oldenbourg-Verlag: München 1993 (2. Auflage) .

Bibliographie
 Statt eines Vorworts: Nachruf auf Hermann Weber. In: Jahrbuch für Historische Kommunismusforschung (2015) S. VII–XI.
 Klaus Schönhoven: Zeitzeuge und Zeithistoriker. Hermann Weber (1928–2014). Rede auf der Trauerfeier am 28. Januar 2015 in Mannheim. In: Zeitschrift für Geschichtswissenschaft. Bd. 63 (2015), .
 Marcel Bois: Hermann Weber und die Stalinisierung des deutschen Kommunismus. Eine Rezeptionsgeschichte. In: Jahrbuch für Historische Kommunismusforschung. 2018, .
 Andreas Herbst: Hermann Weber. In: Günter Benser, Dagmar Goldbeck, Anja Kruke (Hrsg.): Bewahren Verbreiten Aufklären. Archivare, Bibliothekare und Sammler der Quellen der deutschsprachigen Arbeiterbewegung. Supplement. Bonn 2017 , .

Notes et références

Liens externes

Officier de l'ordre du Mérite de la République fédérale d'Allemagne
Personnalité du Parti communiste d'Allemagne
Personnalité du Parti social-démocrate d'Allemagne
XXe siècle en littérature
Littérature de langue allemande
Littérature politique
Rédacteur en chef
Journaliste de presse écrite
Professeur à l'université de Mannheim
Politologue
Naissance en août 1928
Naissance à Mannheim
Décès en décembre 2014
Décès à Mannheim
Décès à 86 ans

Hermann Weber


الختن عند العرب قديماً هم كل من كان من قبل المرأة مثل الأب والأخ وهم الأختان هكذا عند العرب أما العامة فختن الرجل عندهم هو زوج ابنته.

عائلة

ختن (أسرة)


Matematiğin temelleri olarak bilinen matematik dalı matematiğin tümü için geçerli olan en temel kavramları ve mantıksal yapıları inceler. Sayı, küme, fonksiyon, matematiksel tanıt, matematiksel tanım, matematiksel aksiyom, algoritma gibi kavramlar Matematiksel mantık, Aksiyomatik Küme Teorisi, Tanıtlama Teorisi, Model Teorisi, Hesaplama teorisi, Kategori Teorisi gibi yine matematiğim temelleri olarak anılan alanlarda incelenir. Bununla birlikte matematiğin temellerinin araştırılması matematik felsefesinin ana konularından biridir. Bu daldaki can alıcı soru matematiksel önermelerin hangi nihai esaslara göre "doğru" ya da "gerçek" kabul edilebileceğidir.

Geçerli baskın matematiksel paradigma aksiyomatik küme kuramı ve formel mantık üzerine kurulmuştur. Günümüzde neredeyse bütün matematik teoremleri küme kuramının teoremleri şeklinde ifade edilebilmektedir. Bu bakış açısına göre matematiksel bir önermenin doğruluğu (gerçekliği) önermenin formel mantık yoluyla küme kuramının aksiyomlarından türetilebildiği iddiasından başka bir şey değildir.
Bununla birlikte bu formel yaklaşım bazı konuları aydınlatmakta yeterisz kalır: Neden kullandığımız aksiyomlar yerine başka aksiyomlar kullanmayalım? Neden kullandığımız mantık kuralları yerine başka mantık kuralları kullanmayalım? Neden "doğru" matematiksel önermeler (örneğin aritmetik yasaları) fiziksel dünyada doğruymuş gibi görünür? Bu sorunsal Eugene Wigner tarafından (1960) ":en:The unreasonable effectiveness of mathematics in the physical sciences" (Matematiğin doğa bilimlerindeki anlaşılmaz etkililiği) adlı çalışmasında ayrıntılı olarak işlenmiştir.

Yukarıda belirtilen formel gerçeklik nosyonunun hiçbir manası da olmayabilir. Başka bir deyişle tüm önermelerin, hatta paradoksların, küme kuramı aksiyomlarından türetilmesi olanaklı olabilir. Bunun ötesinde Gödel'in ikinci teoreminin sonucu olarak bunun böyle olmadığından hiçbir zaman emin olamayız.

Matematiksel gerçekçilikte (Platonizm olarak da bilinir), insanlardan bağımsız olan bir matematiksel nesneler dünyasının var olduğu öne sürülür. Matematiksel nesnelere ilişkin doğrular insanlar tarafından keşfedilir. Bu görüşe göre doğanın yasaları ve matematiğin yasaları benzer bir statüdedir ve matematik yasaların doğadaki etkililiğinin mantıksız olduğu savı geçerliliğini yitirir. Aksiyomlarımız değil, matematiksel nesnelerin elle tutulabilir gerçek dünyası matematiğin temellerini oluşturur. Bu noktada doğal olarak beliren soru, (Bu matematiksel dünyaya nasıl erişlebilir?) sorusudur.

Matematik felsefesinde bazı modern kuramlar, özgün anlamıyla, temellerin var olduğunu reddeder. Bazıları matematiksel uygulama üzerinde yoğunlaşır ve matematikçilerin bir sosyal grup olarak somut çalışmalarını betimlemeyi ve çözümlemeyi amaçlar. Yine başkaları, matematiğin 'gerçek dünyaya' uygulandığında güvenilirliği konusunda insanın bilişseliğine yoğunlaşarak matematiği bilişsel bilim olarak oluşturmaya çalışır. Bu kuramlarda temeller yalnızca insan düşüncesinde bulunur ve 'nesnel' dış yapıda yoktur. Bu konu hâlâ çözüme kavuşturulamamıştır.

İlgili konular
 Matematik Felsefesi
 Tersine Matematik

Kaynakça
 ":en:The Unreasonable Effectiveness of Mathematics in the Natural Sciences", Eugene Wigner, 1960
 ":en:What is mathematical truth?" (Matematiksel gerçek nedir?) , Hilary Putnam, 1975
 ":en:Mathematics as an objective science" (Nesnel bilim olarak matematik) , Nicholas D. Goodman, 1979
 ":en:Some proposals for reviving the philosophy of mathematics" (Matematik felsefesini yeniden canlandırmak için bazı öneriler), Reuben Hersh, 1979
 ":en:Challenging foundations", Thomas Tymoczko, 1986, preface to first section of "New Directions in the Philosophy of Mathematics", 1986 ve (değişikliklerle) 1998; ayrıca Putnam, Goodman, Hersh çalışmalarını da içerir.33

Dış bağlantılar
 Prof. Benno Kuryel'in konuyla ilgili makalesi
 Stephen G. Simpson'in konuyla ilgili sitesi (İngilizce)
 FOM -- Foundations of Mathematics mailing list (Matematiğin temelleri e-posta listesi - İngilizce)
 Chaitin'in "Matematiğin Temelleri Üzerine Uyuşmazlık Yüzyılı" adlı yazısı

Matematiksel mantık
Matematik tarihi
Matematik felsefesi

Matematiğin temelleri


Efrén Alexander Mera Moreira (n. Manta, Ecuador; 23 de junio de 1985) es un futbolista ecuatoriano. Juega de centrocampista y su equipo actual es el Manta Fútbol Club de la Serie B de Ecuador.

Trayectoria

Manta
Llegó al Manta Fútbol Club luego de formar parte de las divisiones inferiores de la fusión de dos instituciones LDC-Manta y Green Gross. En el año 2000 fue ganador de copas internacionales en Perú, Venezuela y campeonatos Nacionales; de allí el Manta Fútbol Club inició su participación en la Segunda Categoría del Fútbol Ecuatoriano y debutó profesionalmente con 16 años de edad.

En el Manta jugó las temporadas 2001, 2002, 2003 y 2004 todas ellas completas. Para la temporada 2005 jugó solo la primera etapa del Campeonato Ecuatoriano cuando el Manta jugaba en la Serie B.

Liga de Loja
En la segunda etapa del 2005 fichó por Liga de Loja que jugaba en la Serie A, pero no tuvo muchas oportunidades, jugando solo 13 partidos y solo estuvo hasta el final de la temporada.

Regreso al Manta y breve paso por el Emelec
En el 2006 regresó al Manta Fútbol Club donde estuvo hasta 2011 y donde realizó buenas actuaciones, siendo figura y algunas veces capitán del equipo.

En el 2012 tuvo un breve paso por el Club Sport Emelec.

En 2014 nuevamente volvió al Manta con Juan Manuel Llop como director técnico, donde jugó 13 partidos y marcó un gol frante a su exequipo Emelec.

En 2023 regresó nuevamente al club, para disputar la Serie B de Ecuador.

Universidad Católica
En el 2015 juega para la Universidad Católica, marcando con la camiseta del equipo camarata goles en partidos importantes de los cuales se destaca un gol de tiro libre marcado al Barcelona por el Campeonato Ecuatoriano.

Delfín
En 2016 ficha por el Delfín Sporting Club.

Independiente del Valle
En 2017 pasa a jugar al Independiente del Valle; participando con el equipo de Sangolquí en la Copa Libertadores 2017 y Copa Libertadores 2018 llegando en ambos torneos a primera fase y en la Copa Sudamericana 2019 dónde se coronó campeón siendo este su primer título internacional.

Estadísticas

Clubes
 Actualizado al último partido disputado el .

Participaciones internacionales

Palmarés

Campeonatos nacionales

Campeonatos internacionales

Referencias

Enlaces externos

Futbolistas de Ecuador
Futbolistas del Manta Fútbol Club
Futbolistas del Club Sport Emelec
Futbolistas de Liga Deportiva Universitaria de Loja
Futbolistas del Club Deportivo de la Universidad Católica (Ecuador)
Futbolistas del Delfín Sporting Club
Futbolistas de Independiente del Valle
Futbolistas del Club Deportivo Cuenca (Ecuador)

Efrén Mera


Registar kulturnih dobara Republike Hrvatske, javni je popis kulturnih dobara u Hrvatskoj koji uređuje i vodi Ministarstvo kulture Republike Hrvatske. Prema Zakonu o zaštiti i očuvanju kulturnih dobara sastoji se od Popisa zaštićenih kulturnih dobara, Popisa kulturnih dobara nacionalnoga značenja i Popisa preventivno zaštićenih dobara. Pravilnikom o obliku, sadržaju i načinu vođenja Registra kulturnih dobara Republike Hrvatske propisan je oblik, sadržaj i način vođenja Registra.

Registar se svakodnevno mijenja i nadopunjuje. Javno je dostupan u mrežnom obliku na mrežnim stranicama Ministarstva.

Literatura
 Deranja Crnokić, Anuška: "Nastanak Registra kulturnih dobara – povijest i sadašnjost inventariziranja kulturne baštine u Hrvatskoj", Godišnjak zaštite spomenika kulture Hrvatske, br. 37-38 (2013.), str. 25-38.

Izvori

Vanjske poveznice
 Mrežna tražilica Registra


Tilden est une ville américaine située dans les comtés Antelope et de Madison, au Nebraska. Selon le recensement de 2010, sa population est de  habitants.

Liens externes

Ville dans le Nebraska
Comté d'Antelope
Comté de Madison (Nebraska)

Tilden (Nebraska)


وليام جيمس أورايلي جونيور  (مواليد 10 سبتمبر 1949) هو صحفي أمريكي، ومؤلف، ومضيف تلفزيوني سابق. خلال أواخر سبعينيات القرن العشرين وثمانينياته، عمل مراسلًا لمحطات تلفزيونية محلية في الولايات المتحدة، ولاحقًا لقناتَي سي بي إس نيوز وإيه بي سي نيوز. عمل مذيعًا لبرنامج صحافة التابلويد (الصحافة الصفراء) إنسايد إيديشن منذ عام 1989 حتى عام 1995. انضم أورايلي إلى قناة فوكس نيوز في عام 1996 وعمل مضيفًا لبرنامج ذا أورايلي فاكتور حتى عام 2017.  كان برنامج ذا أورايلي فاكتور البرنامج الإخباري الأعلى تقييمًا مدة 16 عامًا، ووصفه المحلل الإعلامي هاورد كورتز بأنه «أكبر نجم على مدى 20 سنة من تاريخ فوكس نيوز» عند مغادرته. وهو مؤلف للعديد من الكتب، وقد عمل مضيفًا لبرنامج ذا راديو فاكتور (2002-2009).  منذ عام 2017، عمل مذيعًا للبرنامج الإذاعي نو سبين نيوز الذي أسسه بعد طرده من فوكس. يُعتبر أورايلي معلقًا محافظًا.

تعرضت مهنة أورايلي الإعلامية لصفعة كبيرة بعد أن كشفت عدة تحقيقات لصحيفة نيويورك تايمز أنه دفع 50 مليون دولارًا تقريبًا لست نساء من أجل تسوية قضايا تحرش جنسي مختلفة. بعد أن كشف أول تحقيق لـنيويورك تايمز أن أورايلي وفوكس نيوز قد قاما بتسوية خمس دعاوي تحرش جنسي، أنهت فوكس نيوز توظيفه في شهر أبريل عام 2017. في شهر أكتوبر من عام 2017، أعلنت نيويورك تايمز عن تسوية إضافية قيمتها 32 مليون دولار كان أورايلي قد دفعها لتسوية دعوى تحرش جنسي سادسة رفعتها ضده المحللةُ السابقة في فوكس نيوز «ليز ويل» بسبب «علاقة جنسية غير رضائية» تقول إن أورايلي بدأها معها. أدى الإعلان عن هذه التسوية السادسة إلى إبعاده من وكالة المواهب المتحدة.

نشأته
وُلد أورايلي في 10 سبتمبر 1949، في مستشفى كولومبيا بريسبيتيريان في مانهاتن لوالديه وليام جيمس سينيور ووينفريد آنجيلا (دريك) أورايلي من بروكلين وتينيك، نيوجيرسي، على التوالي. وهو من أصل أيرلندي مع درجة صغيرة من أصل إنجليزي (سكان مستعمرة أمريكية). عاش بعض أسلاف والده في مقاطعة كافان بأيرلندا منذ أوائل القرن الثامن عشر، ومن جهة والدته لديه أسلاف من شمال أيرلندا. كانت عائلة أورايلي تعيش في شقة صغيرة في فورت فري، نيو جيرسي عندما وُلد ابنهم. في عام 1951، انتقلت عائلته إلى ليفيتاون في لونغ آيلاند. لدى أورايلي أخت اسمها جانيت.

التحق أورايلي بمدرسة أبرشية سانت بريجيد في ويستبروغ ومدرسة شاميناد الثانوية، وهي مدرسة ثانوية كاثوليكية خاصة للبنين في مينيولا. أراده والده أن يلتحق بشاميناد، لكن أورايلي أراد أن يلتحق بمدرسة دبليو. تريسبر كلارك الثانوية، وهي المدرسة الحكومية التي سيلتحق بها معظم أصدقائه المقربين. لعب في رابطة البيسبول للصغار، وكان حارس المرمى في فريق جامعة شاميناد للهوكي. خلال سنواته في المدرسة الثانوية، التقى بمغني البوب المستقبلي بيلي جويل، الذي يصفه أورايلي بأنه «شَقيّ». استذكر أورايلي في مقابلة مع مايكل كي في برنامج سنتر ستيج الذي يعرض على «شبكة يس» أن جويل «كان في قسم هيكسفيلي -في نفس عمري- وكان شقيًا. كان يملسه ]شعره[ إلى الوراء بهذا الشكل. وكنا نعرفه، لأن أصدقاءه كانوا يدخنون ويفعلون هذا وذاك، ونحن كنا رياضيين متحمسين».

بعد تخرجه من شيميناد في عام 1967، التحق أورايلي بكلية ماريست في بُكِبسي، نيويورك. عندما كان في ماريست، كان عضوًا في الاتحاد الوطني لكرة القدم، وكان أيضًا يكتب لصحيفة المدرسة التي كانت تحمل اسم ذا سيركل. كان طالبًا شرفيًا تخصص بالتاريخ. أمضى سنته الجامعية الأولى في الخارج، إذ التحق بكلية الملكة ماري في جامعة لندن. حصل على درجة بكالوريوس في الآداب في التاريخ في عام 1971. لعب بيسبول شبه احترافي خلال هذا الوقت بصفته راميًا لفريق نيويورك موناركس. بعد تخرجه من كلية ماريست، انتقل أورايلي إلى ميامي، حيث علّم الإنجليزية والتاريخ في مدرسة مونسينغور بيس الثانوية منذ عام 1970 حتى عام 1972. عاد إلى الدراسة في عام 1973، وحصل على درجة ماجستير في الآداب في الصحافة الإذاعية من جامعة بوسطن. أثناء التحاقه بجامعة بوسطن، كان يعمل مراسلًا وكاتب عمود صحفي لعدة صحف محلية أو نشرات أخبار أسبوعية بديلة، من ضمنها بوسطن فينيكس، وقضى فترة تدريبية في قناة «دبليو بي زد تي في». في عام 1995، التحق بكلية جون إف. كينيدي الحكومية في جامعة هارفارد، وحصل على درجة ماجستير في الإدارة العامة في عام 1996.

حياته المهنية في الإذاعة والتلفزيون

حياته المهنية المبكرة
تضمنت مسيرة أورايلي المهنية المبكرة العمل مراسلًا ومذيعًا في قناة «دبليو إن إي بّي تي في» في سكرانتون، بينسلافينيا، حيث عمل أيضًا مراسلًا للطقس. مُنح أورايلي جائزة نادي دالاس للصحافة في قناة «دبليو إف إيه إيه تي في» في دالاس لتميزه في صحافة التحقيقات. انتقل بعدها إلى قناة «كي إم جي إتش تي في» في دنفر، حيث فاز بجائزة إيمي المحلية لتغطيته لخطف طائرة. عمل أورايلي أيضًا في قناة «كي إيه تي يو» في بورتلاند، أوريغون، منذ عام 1984 حتى عام 1985، وفي قناة «دبليو إف إس بي» في هارتفورد، كونيتيكت، وفي قناة «دبليو إن إي في تي في» (اسمها حاليًا «دبليو إتش دي إتش تي في») في بوسطن.

في عام 1980، قدم أورايلي برنامج الأخبار المحلية 7:30 ماغازين في قناة «دبليو سي بي إس تي في» في نيويورك. بعد فترة وجيزة، بصفته مراسلًا ومذيعًا، فاز بجائزة إيمي المحلية الثانية والتي كانت عن تحقيق له عن شرطة المدينة الفاسدين.

في عام 1982، أصبح مراسلًا لشبكة سي بي إس نيوز، مغطيًا الحروب في السلفادور في الموقع، وفي جزر فوكلاند من مركزه في بوينس آيريس، الأرجنتين. غادر أورايلي سي بي إس بسبب نزاع متعلق بالاستخدام غير المصرح به للقطات عن أعمال شغب في تقرير لبوب شيفر ردًا على استسلام حكومة الانتفاضة العسكرية كان قد صورها فريق عمل أورايلي في بوينس آيريس بعد فترة قصيرة من نهاية الحرب.

في عام 1986، انضم أورايلي إلى شبكة إيه بي سي نيوز بصفته مراسلًا. قدم مديح تأبين لصديقه جوي سبنسر، مراسل شبكة إيه بي سي نيوز، والذي توفي في تحطم طائرة هيليكوبتر في 22 يناير عام 1986 في طريقه إلى تغطية إضراب شركة هورمل لتعبئة اللحوم. قرر رئيس شبكة إيه بي سي نيوز رون أرليدج، الذي حضر جنازة سبنسر، أن يوظف أورايلي بعد سماعه مديح التأبين. في شبكة إيه بي سي، عمل أورايلي مضيفًا لموجزات الأخبار النهارية التي كانت تستعرض قصصًا لتُقدَّم تقارير عنها في برنامج أخبار العالم الليلة، وعمل مراسلًا للمهام العامة لبرامج إي بي سي نيوز، من ضمنها صباح الخير يا أمريكا، ونايتلاين، وأخبار العالم الليلة.

روابط خارجية

مراجع

أخبار سي بي إس
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ليفيتاون (نيويورك)
أشخاص من ميامي (فلوريدا)
أشخاص من وستباري (نيويورك)
أمريكيون من أصل أيرلندي
ثقافة أمريكية أيرلندية في مدينة نيويورك
جمهوريون من ولاية نيويورك
خريجو ثانوية شاميناد
خريجو جامعة الملكة ماري في لندن
خريجو كلية بوسطن الجامعية للاتصالات
خريجو كلية كينيدي بجامعة هارفارد
رومان كاثوليك أمريكيون
رومان كاثوليك في القرن 21
شخصيات إذاعية من مدينة نيويورك
شخصيات إذاعية من ميامي
شخصيات ذكرت ضمن فضائح جنسية
شخصيات راديو من بنسيلفانيا
شخصيات راديو من كونيتيكت
صحفيو رأي
صحفيو رأي أمريكيون
صحفيو سياسة أمريكيون
صحفيون أمريكيون
صحفيون أمريكيون في القرن 20
صحفيون من بنسيلفانيا
صحفيون من مدينة نيويورك
صحفيون من نيوجيرسي
كتاب أمريكيون في القرن 20
كتاب أمريكيون في القرن 21
كتاب سياسة أمريكيون
كتاب عمود أمريكيون
كتاب غير روائيين أمريكيون في القرن 20
كتاب غير روائيين أمريكيون في القرن 21
كتاب من سكرانتون (بنسيلفانيا)
كتاب من ميامي
كتاب من نيوجيرسي
كتاب من ولاية نيويورك
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 20
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 21
محللو أخبار في الإعلام أمريكيون
مذيعو راديو أمريكيون
مراسلون حربيون أمريكيون
مسجلو بث صوتي أمريكيون
مواليد 1949
مواليد في مانهاتن
نقاد سياسيون أمريكيون
نقاد نسوية ذكور

بيل أورايلي


Uz državno prvenstvo i Kup kralja Aleksandra nacionalno kup-natjecanje za klubove u Kraljevini Jugoslaviji je odigrano nekoliko puta u organizaciji Jugoslavenskog nogometnog saveza, podsaveza ili samih klubova.

Pobjednici i finalisti

Poveznice
 Kup kralja Aleksandra
 Kup Zagrebačkog nogometnog podsaveza 1919. – 1941.
 Kup maršala Tita

Izvori
 exyufudbal.in.rs, Jugoslavenski nogometni kupovi
 rsssf.com, Jugoslavenski nogometni kupovi
 Povijest Dinama

K
 SHS-Jug

Kupovi Kraljevine Jugoslavije u nogometu


Vuelta a España 2017 var den 72. udgave af cykelløbet Vuelta a España, en af cykelsportens Grand Tours. Løbet startede i Nîmes, Frankrig, den 19. august. Løbet sluttede i Madrid den 10. september.

Klassementer

1. etape
19. august 2017 — Nîmes, 13,7 km, holdtidskørsel (TTT)

2. etape
20. august 2017 — Nîmes – Gruissan, 203,4 km

3. etape
21. august 2017 — Prades Conflent Canigó – Andorra, 158,5 km

4. etape
22. august 2017 — Escaldes-Engordany – Tarragona, 198,2 km

5. etape
23. august 2017 — Benicàssim – Alcossebre, 175,7 km

6. etape
24. august 2017 — Villarreal – Sagunto, 204,4 km

7. etape
25. august 2017 — Llíria – Cuenca, 207 km

8. etape
26. august 2017 — Hellín – Xorret de Catí, 199,5 km

9. etape
27. august 2017 — Orihuela – Cumbre del Sol, El Poble Nou de Benitatxell, 174 km

Hviledag
28. august 2017 — Provinsen Alicante

10. etape
29. august 2017 — Caravaca de la Cruz – ElPozo Alimentación, Alhama de Murcia, 164,8 km

11. etape
30. august 2017 — Lorca – Calar Alto-observatoriet, 187,5 km

Referencer

Eksterne henvisninger

Vuelta a España

1. til 11. etape af Vuelta a España 2017


În criptografie, textul clar este informație necriptată, spre deosebire de informațiile criptate pentru stocare sau transmisie. Denumirea se referă de obicei la informații necriptate în așteptarea introducerii în algoritmi criptografici, de obicei algoritmi de criptare, dar poate însemna și date care sunt transmise sau stocate necriptate ("în clar").

Odată cu apariția calculatoarelor, termenul text clar se extinde dincolo de documentele care pot fi citite de oameni, și înseamnă orice date, inclusiv fișiere binare, într-o formă care poate fi vizualizată sau utilizată fără a necesita o cheie sau alt dispozitiv de decriptare.

Textul clar este folosit ca intrare pentru un algoritm de criptare; ieșirea este de obicei denumită text criptat, aplicându-i-se și denumirea de "text cifrat" când algoritmul este un cifru. Mai rar se spune text codat, denumire valabilă când algoritmul implicat este de fapt un cod. Unele sisteme utilizează mai multe straturi de criptare, iar rezultatul unui algoritm de criptare devine "textul clar" al următorului.

Bibliografie
 S. Garfinkel și A Shelat, "Remembrance of Data Passed: A Study of Disk Sanitization Practices", IEEE Security and Privacy, January/February 2003 (PDF) .
 UK HM Revenue and Customs loses 25m records of child benefit recipients BBC

Criptografie

Text clar


Peter Kingsley Archer, Baron Archer of Sandwell,  (20 November 1926 – 14 June 2012), was a British lawyer and Labour Party politician. He was a Member of Parliament from 1966 until 1992, when he became a life peer. Between 1974 and 1979 he was Solicitor General for England and Wales.

Early life and education
Archer was born in Wednesbury, Staffordshire on 20 November 1926. He left school at 16 and became a clerk for the Ministry of Health before spending four years working in coal mines under the Bevin Boys scheme. He subsequently obtained degrees in Philosophy and Law at the London School of Economics and University College London, and was called to the Bar at Gray's Inn in 1952.

Career
Archer joined the Labour Party in 1947. He was selected in 1957 as the candidate for the Hendon South parliamentary seat, which he unsuccessfully contested in 1959 after declining to contest the 1957 by-election for his home area of Wednesbury. After contesting Brierley Hill in 1964, he was returned for Rowley Regis and Tipton in 1966. He served as Parliamentary Private Secretary to the Attorney General Sir Elwyn Jones (1967–1970) and in 1969 was the British representative on the United Nations' "third committee" on human rights.

While in opposition, Archer was a member of the All-Party Group for World Government (1970–1974), was appointed Queen's Counsel in 1971 and between 1971 and 1974 was Chair of Amnesty International's UK Section; he was a founder member of the Amnesty International Committee in 1961.

After boundary changes for the February 1974 election, Archer was returned for Warley West. In the new Labour government, led by Harold Wilson and then James Callaghan, he was appointed Solicitor General, a post he held until 1979. Archer and his colleague Attorney General Sam Silkin declined knighthoods, which was customary for individuals appointed to these positions. He was sworn of the Privy Council in 1977. In opposition, he was spokesman for legal affairs (1979–1982), Shadow Trade Secretary (1982–1983), and Shadow Secretary of State for Northern Ireland (1983–1987) under Neil Kinnock. He was also appointed a Recorder of the Crown Court in 1982. He stood down at the 1992 general election and subsequently received a life peerage as Baron Archer of Sandwell, of Sandwell in the County of West Midlands in 1992.

From 1992 to 1999 he was Chairman of the Council on Tribunals. In the House of Lords, in 1998 he successfully proposed an amendment to the Crime and Disorder Bill which abolished the death penalty for treason. The same year, he was appointed chair of the Enemy Property Claims Assessment Panel, a compensation fund for claims from families of Holocaust victims whose assets in Britain had been seized. He also chaired an independent inquiry which began in 2007 and reported in 2009, into how people had been given contaminated blood.

He was described as being an "extremely active" member of the Fabian Society, sitting on their executive committee between 1974 and 1986 and was chairman between 1980 and 1981. From 1993 until his death, he was their President, and over the same period served as President of Uniting for Peace (formerly the World Disarmament Campaign), and of the One World Trust.

A Methodist, he married Margaret Smith in 1954 and they had one son.

Character
Archer was described as being a "vigorous campaigner" for human rights who had a commitment to world government. Paying tribute to him in The Independent, Tam Dalyell said: "Archer was one of those rare politicians who made judgements and whose actions followed what he believed to be right and eschewed what was wrong. ... Archer was an idealist, but an idealist with his feet on the ground, commanding respect and using every moment of his long public life constructively."

Publications

References

External links

1926 births
2012 deaths
Alumni of University College London
Alumni of the London School of Economics
Bevin Boys
Members of Gray's Inn
English King's Counsel
Archer of Sandwell
Labour Party (UK) MPs for English constituencies
Archer of Sandwell, Peter Archer, Baron
Solicitors General for England and Wales
UK MPs 1966–1970
UK MPs 1970–1974
UK MPs 1974
UK MPs 1974–1979
UK MPs 1979–1983
UK MPs 1983–1987
UK MPs 1987–1992
Chairs of the Fabian Society
Presidents of the Fabian Society
Life peers created by Elizabeth II

Peter Archer, Baron Archer of Sandwell


في نظرية الأعداد, تكون دالة الوحدة  دالة جداءية بشكل كامل على الأعداد الصحيحة الموجبة المعرفة كالتالي:

تسمى دالة الوحدة لأنها العنصر المحايد لالتواء ديريشليه.

يمكن أن توصف هذه الدالة باسم «دالة المؤشر للعنصر 1» ضمن مجموعة الأعداد الصحيحة. ويمكن أن تُكتب بهذه الطريقة  (لاحظ بإنها مختلفة عن ).

مراجع

1 (عدد)
دوال جدائية

دالة الوحدة


Salvatore Farina (* 10. Januar 1846 in Sorso, Sardinien; † 15. Dezember 1918 in Mailand) war ein italienischer Schriftsteller, Jurist und Redakteur, dessen Romane, Novellen und Dramen das bürgerliche Italien des 19. Jahrhunderts mit oft autobiographischen Anklängen humorvoll schilderten. Auch in Skandinavien und vor allem im deutschsprachigen Raum erreichte er eine große Leserschaft. Farinas sehr eigener, manchmal wehmütiger Humor wurde oft mit dem von Charles Dickens verglichen. Er wurde bis 1914 dreimal vergeblich für den Nobelpreis für Literatur nominiert.

Leben
Farinas Vater Agostino war Beamter, seine Mutter Chiara Oggiano, die aus einer wohlhabenden Familie aus Sarso stammte, starb, als er elf Jahre alt war. Seine fünf Geschwister starben bereits als Kinder. Salvatore war das jüngste von sechs Kindern gewesen. Als Salvatore noch im Knabenalter war, wurde sein Vater "an den Appellhof von Piemont" versetzt, der Sohn besuchte, wie Farinas Freundin und Biographin Anna Spier weiter berichtet, "in Casale Monserrato das Lyceum, studierte während vier Jahren in Pavia und Turin die Rechte und promovierte im Jahre 1868. Kaum einen Monat im Besitz der Doktorwürde, heiratete er eine Witwe mit einem Kinde und genoss dreizehn Jahre das Eheglück eines Placidi". [Rechtsanwalt Placidi ist der Ich-Erzähler in Farinas Roman Mein Sohn.]

Mit seiner Frau, Cristina Sartoris, zog er nach Mailand, von Anfang an fest entschlossen, die Juristerei aufzugeben und, wie er in seiner Autobiographie schrieb, nur noch "Dichter und Vater" zu sein. Tatsächlich war es eine sehr glückliche Ehe, der drei weitere Kinder beschieden waren, ein Sohn, autobiographische Hauptfigur von Farinas 1882 erschienenen Roman Mein Sohn, und zwei Töchter. Seine Frau, die seine literarischen, musikalischen und ästhetischen Interessen geteilt hatte, starb 1882, Farina blieb zeitlebens "im wahrhaften Sinn ein trauernder Witwer" (Anna Spier).

Als Schriftsteller "eine deutsche Natur"
Salvatore Farina war Mitglied von La Scapigliatura, einer Gruppe vorwiegend lombardischer Künstler und Schriftsteller in Mailand. Seine ersten Werke erschienen bereits in den 1860er Jahren, der erste große Erfolg war der 1873 erschienene Roman Il tesoro di Donnina ("Der Schatz des Frauchens", in Deutschland als Der Schatz Donninas erschienen). Ernst Dohm übersetzte Farina zuerst ins Deutsche, vor allem Julius Rodenbergs Deutsche Rundschau machte ihn im deutschsprachigen Raum bekannt, dort erschienen zahlreiche Novellen und Erzählungen von ihm wie Don Quixottino, Corporal Sylvester, Scheidung, Im Waisenhaus, Eine Lüge der Liebe, Leben um zu Lieben, sowie einzelne abgeschlossene Kapitel aus seinen Romanen wie zum Beispiel Großvater! ("Nonno!") aus Mein Sohn! ("Mio figlio"). Hermann Grimm rezensierte unter anderem Farinas Roman Pe'belli occhi della gloria (dt.: wörtlich "Um die schönen Augen des Ruhmes") überaus positiv in der liberalen Berliner National-Zeitung, und stellte eine "liebevolle Beobachtung der Menschen und der Dinge" fest, die nicht veralte, einen "klar geschliffenen Spiegel einer Künstlerseele", kurz: "ein Kunstwerk".

Dazu Anna Spier 1889: "Wenn man dem bescheidenen Manne, dessen ganze Physiognomie die wahrhafte Güte seines Wesens ausspricht, diese Stelle übersetzt, wird er sich wie ein beschenktes Kind freuen ... Aber seinen Kopf erfüllt ihm diese Apotheose aus dem Munde einer Autorität nicht. ... Auf seiner jüngsten, diesjährigen Reise durch Deutschland lernte er die Verbreitung seiner Gemeinde kennen. Staunend und erfreut sah er, wie heimisch er im fremden Lande geworden war. ... Wir nennen das allgemein Menschliche, das uns besonders sympathisch scheint, mit Vorliebe ′deutsch′ und so hat man auch Farina schon oft und gern eine deutsche Natur genannt. ... Alle, die ihn in und außerhalb seines Vaterlandes verstehen und schätzen, freuen sich seines sieghaften Einzuges in der deutschen Familie, an welchem der ebenso gefühlvolle als humoristische Roman ′Mein Sohn′ den Löwenanteil hat, und rufen ihm freudig zu [nach einem wiederkehrenden Motto im genannten Roman]: ′Immer tapfer voran′!"

In deutscher Übersetzung erschienene Werke (Auswahl)
 Oro nascosto, dt. Verborgenes Gold. Übersetzt von Carl Reissner. Leipzig: Fr. W. Grunow 1878.
 Dalla spuma del mare, dt. Aus des Meeres Schaum. Roman aus den Saiten einer Baßgeige Stuttgart: Engelhorn 1886.
 Pe'belli occhi della gloria, dt. Um den Glanz des Ruhmes. Bilder, fast nach den Leben. Übersetzt von Florentine Schrader. Stuttgart: Engelhorn 1888.
 Mio figlio!. Turin 1882, dt. Mein Sohn. Teil 1 und 2. Übersetzt von Ernst Dohm und Hans Hoffmann. Mit einer biographischen Einleitung von A.[nna] Spier. Stuttgart: Engelhorn 1889.
 Che dirà il mondo?, dt. Was wird die Welt sagen?. Übersetzt von Florentine Schrader. Berlin, Eisenach, Leipzig: Hillger 1899.
 Carta bollata, dt. Stempelpapier. Warum ich nein gesagt habe. Erzählungen. Berlin, Eisenach, Leipzig: Hillger 1900.
 Il segreto de nevaio, dt. Das Geheimnis des Schneefeldes. Kriminalroman. Übersetzt von Emil Thieben. Berlin: Janke 1914.
 Amore ha cent'occhi. Mailand 1883, dt. Die Liebe hat hundert Augen. Übersetzt von Florentine Schrader. Leipzig: Reclam o. J.
 Amore bendato. Racconto. Mailand 1875. dt. Blinde Liebe. Laurinas Gatte. Leipzig: Reclam o. J.
 Il signor io Mailand 1893, dt. Herr Ich. Erzählung. Frei nach dem Italienischen von Siegfried Lederer. Leipzig: Reclam o. J.
 Il tesoro di Donnina. Romanzo. Mailand 1873, dt. Der Schatz Donninas. Leipzig: Reclam o. J.

Weitere
 Cuore e blasone. Mailand 1866.
 Tutti militi! Pensieri sull'abolizione degli eserciti permanenti. Mailand 1866.
 Un segreto. Romanzo. Mailand 1869.
 Fiamma vagabonda. Romanzo. Mailand 1872.
 Il romanzo d'un vedovo. Racconto ("Der Roman eines Witwers"). Mailand 1871 und 1875.
 Un tiranno ai bagni di mare. Tre scene dal vero. Mailand 1875.
 Capelli biondi. Romanzo ("Blonde Haare"). Mailand 1876.
 Frutti proibiti. ("Verbotene Früchte"). Mailand 1878.
 Due amori. Racconto ("Zwei Lieben"). Mailand 1886.
 Per la vita e per la morte. Romanzo (si muore). Mailand 1891.
 La mia giornata (3 Teile). Turin 1910–1915.

Quellen
 A.[nna] Spier: "Biographische Einleitung" - Salvatore Farina: Mein Sohn! Stuttgart: Engelhorn 1889.

Weblinks

Einzelnachweise

Autor
Italiener
Geboren 1846
Gestorben 1918
Mann

Salvatore Farina


Uray Tivadar () a fost un actor maghiar, laureat al premiului Kossuth, distins cu titlurile de artist emerit și maestru al artei.

Biografie
A urmat cursurile unui liceu real din Arad, apoi un an de studii la medicină și mai târziu o școală de actorie la Budapesta, pe care a absolvit-o în 1915.

Și-a început cariera de actor profesionist în 1916.

A jucat pentru prima dată la Teatrul Modern, iar în 1917 a fost angajat la Teatrul Național din Budapesta. În 1918 a devenit membru al trupei Teatrului Maghiar, în 1921 al trupei de la Cabaretul Pódium, apoi, din 1923, a jucat la Cabaretul din Pesta și la Teatrul Regal. În perioada 1923-1948 a fost, din nou, membru al trupei Teatrului Național, devenind apoi membru pe viață, dar în 1928 a jucat la Teatrul de Comedie, în 1945 la Teatrul Artistic, iar din 1948 s-a transferat la Teatrul Madách.

În perioada 1939-1940 a fost superintendent al școlilor de actorie.

Premii
 Artist emerit (1953)
 Maestru al artei (1954)
 Premiul Kossuth (1955)

Roluri în piese de teatru
Numărul rolurilor interpretate din 1946, potrivit evidențelor teatrale, este de 34. Printre acestea se numără următoarele:
 Cezar (George Bernard Shaw: Cezar și Cleopatra) (1955)
 Kis kadét (Villányi A.: Attak)
 Árva László király (Herczeg F.)
 Kárpáti Abellino (Jókai M.–Hevesi S.: Egy magyar nábob)
 Dr. Nikodemusz (Vándor K.)
 Moncrieff Algernon (Wilde: Bunbury)
 Hamlet (Shakespeare)
 Faust (Goethe: Faust)
 Iuliu Cezar (Shakespeare)
 Prospero (Shakespeare: Furtuna)
 Alfieri ügyvéd (Miller: Pillantás a hídról)
 Bánk, Ottó, Biberách (Katona J.: Bánk bán).

Filmografie
 Az új földesúr (1935)
 Havi 200 fix (1936)
 Én voltam (1936)
 Méltóságos kisasszony (1936)
 Az Aranyember (1936) - Krisztyán Tódor
 Hotel Kikelet (1937)
 Segítség, örököltem! (1937)
 Háromszázezer pengő az utcán (1937)
 Szegény gazdagok (1938)
 5 óra 40 (1939)
 Semmelweis (1939)
 Mindenki mást szeret (1940)
 Mária két éjszakája (1940)
 Egy szív megáll (1942)
 Tavaszi szonáta (1942)
 Egy asszony elindul (1948)
 Căsătorie ciudată (1951)
 Semmelweis (1952)
 Nyugati övezet (1952)
 Föltámadott a tenger (1953)
 Dandin György, avagy a megcsúfolt férj (1953)
 Dollárpapa (1956)
 Tanár úr kérem (1956)
 A Noszty fiú esete Tóth Marival (1960)
 Alázatosan jelentem (1960)

Note

Bibliografie
 Magyar színházművészeti lexikon. Főszerk. Székely György. Budapest: Akadémiai. 1994. ISBN 9630566354
 Magyar életrajzi lexikon
 Színházi adattár. Országos Színháztörténeti Múzeum és Intézet

Nașteri în 1895
Decese în 1962
Actori maghiari
Oameni din Muncaci

Tivadar Uray


Emirşah, Çorum ilinin Bayat ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Karakaya köyüne bağlı bir mahalle iken, 17 Mayıs 1955'te köy statüsü kazandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 115 km, Bayat ilçe merkezine 35 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Bayat belde ve köyleri

Emirşah, Bayat


الصنمين إحدى مدن محافظة درعا الواقعة في جنوبي سوريا.

التسمية

حملت الصنمين عبر تاريخها الطويل عدة أسماء، كان آخرها اسمها الحالي الذي يعود لوجود (صنمين) مميزين في المدينة إبان الفتح الإسلامي، فنسبت المدينة لهذين التمثالين.

الموقع والتقسيم الإداري

تقع مدينة الصنمين في منتصف المسافة بين دمشق ودرعا على بعد 50 كم من كل منهما، كما أنها تتوسط العديد من القرى والبلدات المحيطة بها، إضافة إلى أنها مركز منطقة الصنمين، وهي المنطقة الشمالية من محافظة درعا،

وهذا ما أكسبها أهمية تجارة واقتصادية.

وتمتد المدينة على مساحة إجمالية تصل إلى أكثر من خمسة آلاف هكتار، في حين تبلغ مساحة مخططها التنظيمي الجديد 1050 هكتاراً، وترتفع المدينة 620 متراً عن سطح البحر، ويمر منها نهر العرام المنحدر من سفوح جبل الشيخ، ويصب مجراه في نهر اليرموك.

يتبع للمدينة إدارياً العديد من المدن والبلدات مثل إنخل في الجنوب الغربي وقيطا والحارة وعقربا في الغرب وكفر شمس ودير العدس في الشمال الغربي وكفر ناسج ودير البخت في الشمال وغباغب وجباب وموثبين في الشمال الشرقي وبصير في الشرق وخبب وتبنة في الجنوب الشرقي والقنية في الجنوب.

السكان
 في عام 2004 كان عدد سكان منطقة الصنمين بالعموم 167,882 نسمة، غالبيتهم العظمى من المسلمين السنة، بالإضافة لبعض المسيحيين في قرى صغيرة مثل خبب وبصير.
 بينما كان عدد سكان المدينة في العام نفسه 26,268 نسمة.
 وفي عام 2010 قدر عدد سكان المدينة بنحو 42,250 نسمة.

التاريخ

العهود القديمة

تعاقبت على مدينة الصنمين حضارات كثيرة، منها الرومانية والإغريقية والهلنستية، وفيها العديد من الآثار العائدة لتلك الفترات، لكن أكثر ما يميزها هو المعبد الوثني الروماني الذي يعود إلى عام 191 م، وذلك وفقاً للكتابات اللاتينة المكتشفة، ويسمى معبد الآلهة «تيكة» آلهة السعادة في الميثولوجيا الإغريقية والهلنستية، وقد تم اكتشاف المعبد في القرنين الثامن عشر والتاسع عشر من قبل الرحالة وعلماء الآثار الذين زاروا المنطقة آنذاك.
وللمعبد قيمة تاريخية كبيرة حيث يعد النموذج الأقدم لبناء البازيليكات في سورية، ويتميز بالعناصر الهندسية والزخرفية التي تزين المعبد وجميعها من الطراز الكورنثي المنحوت في الحجر البازلتي الأزرق، ويعتقد أن البناء في الماضي كان معبداً مزدوجاً، حيث وجد أيضاً ستة قناصل تحمل تماثيل بعض الآلهة والقادة العسكريين، ذكر اسم اثنين منهما على قنصلين وجدا في الجدار الغربي. وبعد الآلهة تيكة جاء جوليانوس زعيم الكتيبة الغالية الثالثة من بلاد الغال (فرنسا) حالياً، والذي أسس هذا المعبد للطائفة الأريزية ونسبة إلى اسم هذه الطائفة دعيت الصنمين في القديم باسم أرينا.

العهد الإسلامي

دخل المسلمون المدينة أثناء فتوحاتهم في بلاد الشام، وقد أمر الخليفة عمر بن الخطاب ببناء مسجداً فيها، كما أن المدينة تضم قبر الصحابي جبير بن مطعم. وقد زادت أهمية المدينة كونها واقعة على طريق الحج القديم.

الاقتصاد والمرافق الخدمية

يعمل عدد من الأهالي بالتجارة وفي المصانع والمعامل الواقعة حول المدينة، وموظفين في دوائر الدولة، وفي مجال تجارة السيارات حيث يوجد سوق للسيارات يعتبر الأول من نوعه على مستوى المحافظة، ويعد من مصادر الدخل الهامة لمجلس المدينة.

كما يعمل قسم لا بأس به من السكان بالزراعة حيث تبلغ المساحات القابلة للزراعة 3600 هكتار، في حين تبلغ المساحات غير القابلة للزراعة 1370 هكتاراً بالإضافة إلى 340 هكتاراً من الأراضي الصخرية، وتصنف معظم الأراضي بمنطقة الصنمين كأراضي منطقة استقرار ثانية.
وفي هذا المجال يعتمد الأهالي على الزراعات البعلية (مياه الأمطار) كالقمح والشعير، وتبلغ مساحة الأراضي المزروعة بالقمح حوالي عشرة آلاف دونم سنوياً، بينما يبلغ معدل الإنتاج السنوي للدونم الواحد بين 150 و200 كلغ، وهناك قسم ضئيل من السكان يقومون بزراعة الخضراوات المروية كالبندورة والبطاطا والجزر وغيرها، وهي زراعات تعتمد على الآبار الارتوازية.

كما تضم المدينة عدد من المرافق الخمدية كونها مركز منطقة، بالإضافة إلى مشروع لبناء منطقة صناعية على امتداد 90 هكتاراً، ويوجد في المدينة عدد من المراكز الصحية والعيادات الطبية ومستشفى وعسكري.

الناحية العسكرية

كانت المدينة منذ القدم مركزاً عسكرياً في المنطقة، حيث أن معبد تيكة -وكما أشرنا- كان معبداً مزدوجاً، ومركزاً لإحدى الكتائب، ولاحقاً -تحديداً في فترة الحكم العثماني- كان في المدينة كتيبة عسكرية للإنكشارية، واليوم يوجد في المدينة مقر قيادة الفرقة التاسعة في الجيش السوري النظامي، ويوجد حولها عدد كبير من الكتائب والألوية.

الثورة السورية ضد بشار الأسد

وقعت في يوم الجمعة 25 آذار/مارس 2011 في مدينة الصنمين، على خلفية الاحتجاجات السورية 2011، حيث قام مسلحون تقول المعارضة أنهم من قوَّات الأمن السورية بإطلاق النار عشوائياً على متظاهرين سلميين في المدينة، وراحَ ضحيتها أكثر من 20 قتيلاً، إلى جانب عشرات الجرحى

المصادر

أماكن مأهولة في منطقة الصنمين
تجمعات سنية في سوريا
مدن سوريا

الصنمين


Dans la Rome antique, les Caristia, également connue sous le nom de Cara Cognatio, était une fête officielle mais observée en privé le 22 février, qui célébrait l'amour de la famille par des banquets et des cadeaux. Les familles se réunissaient pour dîner ensemble et offrir de la nourriture et de l'encens aux Lares, leurs divinités "domestiques". C'était un jour de réconciliation où les désaccords devaient être mis de côté, mais le poète Ovide observe de manière satirique que cela ne pouvait être réalisé qu'en excluant les membres de la famille qui causaient des problèmes.

Voici cependant comment Ovide décrivait la fête: Après avoir honoré la sépulture des siens, après avoir donné un souvenir à ceux que nous avons perdus il est doux de se rapprocher aussitôt de ceux que nous possédons; après avoir pleuré ceux qui ne sont plus, nos yeux aiment à se reposer sur ceux qui survivent, et à compter combien de parents il nous reste encore. (Fastes, II, 617-638)

Déroulement
Les Caristia était l'un des nombreux jours de février qui honoraient la famille ou les ancêtres. Elle suivait les  Parentalia, neuf jours de commémoration qui commençaient le 13 février et se terminaient par les Feralia le 21 février, ou suivant certains, les Caristia le jour suivant. Pour les Parentalia, les familles se rendaient sur les tombes de leurs ancêtres et partageaient des gâteaux et du vin, à la fois sous forme d'offrandes et de repas. Les Feralia était une fête plus grave: les Romains y pratiquaient des sacrifices et faisaient des offrandes aux Mânes, les esprits des morts qui devaient être apaisés. Les Caristia était une reconnaissance de la lignée familiale telle qu'elle s'est perpétuée dans le présent et parmi les vivants.

Il y avait des distributions de pain, de vin et de sportulae (primes, pourboires, marques d'appréciation). Le poète Martial a écrit deux épigrammes sur les cadeaux à offrir à l'occasion de cette fête: dans l'un d'eux, il présente une sorte d'excuse sans excuse à ses proches Stella et Flaccus, expliquant qu'il ne leur a rien envoyé pour ne pas offenser ceux qui auraient dû recevoir un cadeau de sa part et n'en reçurent pas.

Contrairement aux fêtes publiques, les Caristia et autres fêtes observées à titre privé pouvaient tomber les jours pairs du calendrier romain.

Survivance chrétienne et disparition
Les Caristia sont restées dans le calendrier longtemps après la christianisation de l'Empire romain. Elles apparaissent dans le Chronographe de 354, et le calendrier de Polemius Silvius (449) juxtapose l'ancien jour férié à une fête commémorant l'enterrement de saint Pierre et saint Paul. Certains chercheurs ont décelé une influence des Parentalia et des Caristiasur la fête de l'agape chrétienne, la consommation de pain et de vin sur la tombe ancestrale étant remplacée par l'eucharistie. Au Ve siècle, certains prêtres chrétiens encourageaient même la participation aux repas funéraires. Dans la première moitié du VIe siècle, certains Gallo-Romains observaient encore une forme de fête avec des offrandes alimentaires aux morts et un repas rituel, apparenté aux Caristia.

Entre-temps, cependant, la pratique avait été suspectée d'être un rituel "païen", et le concile de Tours de 567 a explicitement condamné ceux qui "souillaient" la fête de saint Pierre. Césaire d'Arles condamne ces célébrations en les considérant comme une excuse pour l'ivresse, la danse, le chant et d'autres comportements démoniaques. La suppression des commémorations traditionnelles des morts faisait partie des efforts croissants de l'Église pour contrôler et monopoliser les comportements religieux dans la Gaule mérovingienne.

Notes et références

Fête religieuse romaine
Fête de février

Caristia


1. općinsku nogometnu ligu Slavonski Brod za sezonu 1983./84. je bila liga šestog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije.
U ligi je sudjelovalo 14 klubova, a prvak je bila "Budainka" iz Slavonskog Broda.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 II. općinska liga Slavonski Brod 1983./84.
 III. općinska liga Slavonski Brod 1983./84.
 Međuopćinska liga – Jug 1983./84.

Vanjske poveznice

Izvori
 Ilija Maoduš: NK Sapci, Slavonski Brod, 2014., , str. 77
 nksvacic.com.hr, NK Svačić Stari Slatinik - Arhiva – Sezone 1947. – 1991., pristupljeno 26. ožujka 2018.
 nksvacic.com.hr, NK "Svačić" Stari Slatinik, Arhiva – Sezona 1947. – 1991., wayback arhiva

1983-84 1
Slavonski Brod-1
1983-84 Slavonski Brod

1. općinska nogometna liga Slavonski Brod 1983./84.


.mo ist die länderspezifische Top-Level-Domain (ccTLD) von Macau. Sie wurde am 17. September 1992 eingeführt und zunächst durch die Universität von Macau verwaltet. Seit März 2011 ist DotAsia für die Adresse zuständig, das auch die generische TLD .asia betreibt.

Weblinks
 Offizielle Website der Vergabestelle

Einzelnachweise

Länderspezifische Top-Level-Domain
Medien (Volksrepublik China)
Macau

.mo