John White may refer to:

Actors
John White (actor) (born 1981), Canadian actor
John Sylvester White (1919–1988), American actor

Artists and photographers
John White (colonist and artist) (c. 1540–c. 1590), governor of the Roanoke Colony
John White (photographer) (1850–1932), British photographer
John White (South Australian painter) (1854–1943), painter and pharmacist
John H. White (photojournalist) (born 1945), American photographer
John M. White (born 1937), American performance artist, sculptor and painter

Educators
John A. White (born 1939), American professor and University of Arkansas chancellor emeritus
John F. White (1917–2005), American academic administrator
John T. White (1856–1924), Maryland school administrator; author of proposed alternate lyrics to Maryland state song

Musicians
John White (composer) (born 1936), English musician
John White (singer) (1902–1992), American country music singer, writer on the genre of western music
John Clifford White, Australian composer
John Paul White (born 1972), American singer-songwriter and member of The Civil Wars
John Simon White (1910–2001), American vocal coach and opera director

Politicians

Canada
John White (Conservative MP) (1833–1894), Canadian politician
John White (Frontenac County) (c. 1760–1800), Canadian politician
John White (Liberal MP) (1811–1897), Canadian politician
John White (Nova Scotia politician), Canadian politician
John White (Ontario politician) (1925-1996), provincial cabinet minister
John Franklin White (1873–1961), Conservative member of the Canadian House of Commons

United Kingdom
John White (died 1407), in 1388 MP for Norfolk
John White (fl.1406), MP for Dartmouth (UK Parliament constituency)
John White (fl.1397–1410), MP for Reading (UK Parliament constituency)
John White, Member of the English Parliament for the City of London, 1566–1571
John White (died 1573) of Aldershot, Lord Mayor of London  1563-4
John White (died 1597), MP for Clitheroe
John White (Welsh lawyer) (1590–1645), lawyer and MP for Southwark, 1640–1645
John White (1634–1713), Member of Parliament for Nottinghamshire
John White (1699–1769), Member of Parliament for East Retford
John White (1748–1813), surveyor and builder in Marylebone for the Duke of Portland
John Bazley White (1848–1927), Member of Parliament for Gravesend, 1886–1892
John Baker White (British politician) (1902–1988)
John White (loyalist) (born 1950), convicted murderer, Northern Ireland
Robert John White, known as John White, president of the Ulster Unionist Party and former mayor of Coleraine
John White, 1st Baron Overtoun (1843–1908), Scottish chemical manufacturer, supporter of religious causes, philanthropist and Liberal politician
Sir John White, High Sheriff of Nottinghamshire

United States
John White (Kentucky politician) (1802–1845), speaker of the U.S. House of Representatives
John Barber White (1847–1923), American lumber businessman and politician in Pennsylvania
John D. White (1849–1920), American politician from Kentucky
John Phillip White (1870–1934), president of the United Mine Workers of America
John E. White (1873–1943), American politician in Massachusetts
John Coyle White (1924–1995), chairman of the U.S. Democratic National Committee
John White (Ohio politician) (born 1946), member of the Ohio House of Representatives
John F. White Jr. (born 1949), Pennsylvania politician
John Hannibal White, South Carolina politician
John L. White, New Jersey politician
John P. White (1937–2017), United States Deputy Secretary of Defense, 1995–1997
John W. White (politician) (1863–1921), American politician from Mississippi
John White (Georgia politician) (born 1940), member of the Georgia House of Representatives
John White (Louisiana politician) (born 1975), Louisiana state superintendent of education since 2012
John White (Maryland politician), U.S. congressional candidate in Maryland
John White (diplomat) (1884–1967), US Ambassador to Haiti, Peru, on List of high commissioners of the United Kingdom to Barbados
John Baker White (clerk of court) (1794–1862), American military officer, lawyer, court clerk, and civil servant
John Baker White (West Virginia politician) (1868–1944), American military officer, lawyer, and politician in West Virginia
John B. White, Oklahoma politician

Other places
John White (Australian politician) (1942–2020), Australian politician, member of Tasmanian state parliament, 1986–1998
John White (colonial administrator), acting governor of Jamaica, 1691–1692
John White (Irish politician), Irish Farmers' Party / Cumann na nGaedhael politician, TD for Donegal, 1923–1933
John White (New Zealand politician) (1830–1876), New Zealand politician
John White (Queensland politician) (1853–1922), member of the Queensland Legislative Assembly for Musgrave

Scientists and medical professionals
John White (chemist), professor of physical and theoretical chemistry
John White (surgeon) (1756–1832), Surgeon-General of New South Wales
John G. White (biologist) (born 1943), co-developed confocal microscopy and mapped the complete nervous system of C. elegans

Religious figures
John White (archdeacon of Meath) (fl. 14321478), Irish priest
John White (bishop) (1510–1560), English bishop
John White (chaplain) (1570–1615), English clergyman
John White (colonist priest) (1575–1648), English Puritan clergyman
John White, alias of Augustine Bradshaw (1575–1618), Benedictine monk
John White (minister) (1867–1951), Moderator of the General Assembly in 1925 and 1929
John White (provost of St Edmundsbury) (1895–1958), Anglican priest
John Chanler White, Episcopal bishop of Springfield
John Hazen White, Episcopal bishop in Indiana

Sportsmen
J. T. White (1920–2005), American football player and coach
Jock White (1897–1986), Scottish footballer, born John White
John White (cricketer, born 1877) (1877-1958), English cricketer
John White (cricketer, born 1855), English cricketer, played as a wicket-keeper
John White (footballer, born 1877) (1877–1958), English footballer
John White (footballer, born 1887) (1887–1950), Australian rules footballer for Richmond
John White (footballer, born 1937) (1937–1964), Scottish international footballer for Falkirk and Tottenham Hotspur
John White (footballer, born 1955), Australian footballer for North Melbourne
John White (footballer, born 1986), English football player
John White (New Zealand footballer), football (soccer) player for New Zealand
John White (rower) (1916–1997), American rower
John White (running back, born 1991), American player of Canadian football
John White (squash player) (born 1973), Scottish squash player
John White (tight end) (born 1935), American football player
John White, Irish steeplechase rider who was first past the post in the void 1993 Grand National
John Henry White (born 1955), Canadian football player

Writers
John White (Christian author) (1924–2002), author of The Archives of Anthropos series
John White (ethnographer) (1826–1891), New Zealand public servant and historian
John Herbert White (1880–1920), co-author of Modern Chess Openings
John Talbot White (1925–1983), British lecturer, naturalist and writer

Others
John White (art historian) (1924–2021), English art historian
John White (jurist) (1911–2007), New Zealand Queen's Counsel
John White (major), native Irish soldier in the American Revolutionary War
John Berry White, British philanthropist and British Army officer
John Campbell White (diplomat) (1884–1967), American diplomat, US ambassador to Haiti and Peru
John Campbell White (United Irishman) (1757–1847), executive member of the Society of United Irishmen
John Chambers White (c. 1770–1845), Royal Navy admiral
John Claude White, engineer, photographer, author and civil servant in British India
John Griswold White (1845–1928), Cleveland attorney and collector of books about chess, folklore, and Orientalia
John H. White (Medal of Honor), American soldier and Medal of Honor recipient
John H. White Jr., American historian and museum curator
John Tahourdin White, English classical scholar
John W. White (general), United States Air Force general

See also
Jack White (disambiguation)
Jon White (disambiguation)
Jonathan White (disambiguation)
John Whyte (disambiguation)
John Wight (disambiguation)
John Baker White (disambiguation)
John H. White (disambiguation)
White (surname)

John White


Bartošova Lehôtka este o comună slovacă, aflată în districtul Žiar nad Hronom din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 359 de locuitori.

Istoric
Localitatea Bartošova Lehôtka este atestată documentar din 1396.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Bartošova Lehôtka


ඉන්දියානු ධජය සම්බන්ධයෙන් ඉන්දියානු ව්‍යවස්ථාව පහත ආකාරයට විස්තර කර තිබේ."ධජයෙහි ඉහල කොටසෙහි ඝණ කහ (Kesari) වර්ණයෙන්ද ,පහළ කොටස කොළ පැහැයෙන්ද වේ. මධ්‍ය ප්‍රදේශය සුදු පැහැ වන අතර එහි මධ්‍යයේ පිහිටි අශෝක චක්‍රය තද නිල් පැහැයෙන් සමාන පරතරයකින් යුක්ත ගරාදි 24 කින් සමන්විත වේ."වත්මන් ඉන්දියානු ධජය, ඉන්දියානු රාජ්‍යයේ රාජ්‍ය ධජය බවට  පිළිගනු ලැබූයේ 1947 ජුලි 22දා පවත්වන ලද ව්‍යවස්ථාදායක මන්ත්‍රණ සභාවෙහිදීය.මෙම ධජය, ඉන්දියාව ජනරජයක් වූ පසුව ද තබා ගනු ලැබිණි.ඉන්දියාවේ "ත්‍රිවර්ණ" යන පදය සෑම විටම ඉන්දියානු ධජය සිහිපත් කෙරේ.මෙම ධජයෙහි පදනම වනුයේ පින්ගලි වෙන්කයියා විසින් නිර්මාණය කරන ලද ඉන්දියානු ජාතික කොංග්‍රසයහි ධජය වන ස්වරාජ් ධජයයි.

ධජය, නීතියට අනුව සෑදිය යුත්තේ මහත්මා ගාන්ධි විසින් ප්‍රකට කරන ලද ක්හාඩි නම් වූ විශේෂයෙන් අතින් නිම වන ලද කපු හෝ සේද රෙදි වර්ගයකිනි.ධජයේ නිමැවුම් ක්‍රියාවලිය හා පිරිවිතරයන් පනවනු ලබන්නේ ඉන්දීය ප්‍රමිති ආයතනයයයි.ධජයේ නිෂ්පාදනයේ අයිතිය දරණු ලබන්නේ ක්හාඩි ප්‍රවර්ධන හා ග්‍රාමීය කර්මාන්ත අධිකාරිය විසින් වෙන් කරන ලද ප්‍රාදේශීය කණ්ඩායමකටයි.කර්නාටක ක්හාඩි ග්‍රාමෝද්යෝග සම්යුක්ත සංහා 2009 හිදී ධජයෙහි තනි නිෂ්පාදකයා බවට පත් විය.

ධජයේ භාවිතය නියම කරනු ලැබුයේ ඉන්දියානු ධජයේ ව්‍ය්වස්ථා සංග්‍රහය විසින් වන අතර රාජ්‍ය ලාංජනයේ නීතීන් ද අදාළ වේ.මූලික ව්‍යවස්ථාව අනුව පෞද්ගලික පුරවැසියන්ට ජාතික දිනයන්හිදී එනම් නිදහස් දිනය(ඉන්දියාව) හා ජනරජ දිනය(ඉන්දියාව) න්හිදී හැර අනෙකුත් දිනයන්හිදී භාවිතා කිරීම තහනම් වී තිබුණි. 2002 හිදී පෞද්ගලික පුරවැසියන්ගේ අභියාචනයක් විභාග කිරීමෙන් අනතුරුව නවීන් ජින්දාල් විසින් ඉන්දියාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය මඟින් ඉන්දියානු ආණ්ඩුවට ලද නියෝගයකින් පෞද්ගලික පුරවැසියන්ට ධජය භාවිතය සඳහා ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සිදු විය.පසුව ඉන්දියානු අමාත්‍ය මණ්ඩල සංගමය ධජය සීමිත භාවිතයන් සඳහා ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සිදු කෙරිණි. සංශෝධනයෙහිදී අමතර භාවිත සඳහා එනම් කිසියම් ආකාරයේ ඇඳුම් සඳහා යොදා ගැනීමට 2005 දී ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙන් ඉඩ අවස්ථා ලැබුණි.ධජයේ ගඟනාවතරණයෙහි මූලලේඛනය සහ එහි භාවිතයෙහි වෙනත් ජාතික හා ජාතික නොවන ධජයෙහි සම්බන්ධතාවය ධජ ව්‍යවස්ථාවට අනුව පාලනය කරනු ලැබිණි.

ඝන කහ වර්ණයෙන් ධෛර්යය සහ පරිත්‍යාගය නිරූපණය කෙරේ.සුදු වර්ණයෙන් සත්‍ය, සමඟිය සහ පවිත්‍රතාවය ද, කොළ වර්ණයෙන් සමෘද්ධිය සහ අශෝක චක්‍රය මඟින් ධර්මය (ධාර්මිකතාවය) ද නිරූපණය කෙරේ.

මෝස්තරය හා ගොඩනැඟිමේ කරුණු

ඉන්දියානු ධජ ව්‍යවස්ථාවට අනුව ඉන්දියානු ධජයේ සමානුපාතය 2:3 වන අතර (ධජයෙහි දිග, ධජයෙහි පළලින් 1.5 කි)ධජයෙහි ඉරි ත්‍රිත්වය (ඉන්දියානු ඝන කහ (කේසාරි ව්‍යවස්ථාවේ පරිදි), සුදු සහ ඉන්දියානු කොළ පාට) පළල හා දිග සමාන විය යුතුය. අශෝක චක්‍රයෙහි ප්‍රමාණය ධජ ව්‍යවස්ථාවෙහි නියම වශයෙන් සඳහන් කර නොමැති වුවත්, අශෝක චක්‍රයෙහි සමාන පරතරයකින් යුත් ගරාදි විසි හතරකින් යුක්ත විය යුතුය. 4.3.1 ඡේදයට අනුව "IS1:ඉන්දියානු ධජය සඳහා නිමැවුම් ප්‍රමිතීන්"
මේ සඳහා අශෝක චක්‍රයෙහි නව ආකාර ප්‍රමාණ්යන්හි තොරතුරු ඇතුළත් වගුවක් දැක්වේ. ධජ ව්‍යවස්ථාවට අනුව සහ IS1 අනුව අශෝක චක්‍රය ධජයෙහි දෙපැත්තෙන්ම තද නිල් පැහැයෙන් මුද්‍රණය හෝ පින්තාරු කළ යුතුය. පහත දැක්වෙනුයේ ඉන්දියානු ධජයේ වර්ණයන්හි ප්‍රබේදනයේ වෙනස්කම් දක්වමින් විශේෂණය කරන ලද ලැයිස්තුවකි.එහිදී තද නිල් පැහැය බහැර කරන ලද අතර 1931 CIE වර්ණ වට්ටෝරුවට අනුව නිම කරන ලද "IS1:ඉන්දියානු ධජයේ නිමැවුම් ප්‍රමිතීන්" අර්ථ දක්වා ඇත. තද නිල් පැහැය ප්‍රමිතියට අනුව IS:1803-1973 ට අනුව නිශ්චය කළ හැක.

සංකේතනය
1921 දී ගාන්ධි, ඉන්දියානු ජාතික සභාවට ධජය පිළිබඳව යෝජනා කරනු ලැබිණි. ධජය නිර්මාණය කරනු ලැබූයේ මචිලිපට්නම්හි කෘෂිකාර්මිකයෙක් වන පින්ගලි වෙන්කයියා විසිනි. මධ්‍යයෙහි සාම්ප්‍රදායික කටින රෝදය ගාන්ධිගේ අරමුණ වන ස්වකීය ඇඳුම් නිෂ්පාදනය කිරීමට විශ්වාසයක් ඇති ඉන්දියානුවන් තැනීම සංකේතවත් කරයි.මෝස්තරය පසුව වෙනස් කරන ලද අතර එහි සුදු තීරුව මධ්‍යයේ අනෙකුත් ආගමික ප්‍රජාව සහ කටින රෝදය සඳහා පසුබිමක් සපයනු ලැබිණි.දෙවනුව නිකායවාදී සම්බ්න්ධය මඟ හැරීමට වර්ණ තීරු තුනකින් සමන්විත සංකලනය ඝන කහ පාට, සුදු සහ කොළ පැහැය මඟින් ධෛර්යය සහ පරිත්‍යාගය ද,සාමය සහ සත්‍ය ද, භක්තිය සහ වීරත්වය අනුපිළිවෙලින් පෙන්නුම් කෙරේ.

ඉන්දියාවට නිදහස ලැබී දින කිහිපයකට පෙර 194 අගෝස්තු 15 දින, විශේෂයෙන් පත් කරන ලද ව්‍යවස්ථාදායක මන්ත්‍රණ සභාවේදී සියළු පාර්ශවයන්ට සහ ප්‍රජාවට ධජය පිළිගත හැකි සේ තිබිය යුතු බවට තීරණය කෙරිණි.එම නිසා ස්වරාජ් ධජයෙහි වෙනස් කරන ලද සංස්කරණය තෝරා ගත් අතර ත්‍රිවර්ණයන් එනම් ඝන කහ පැහැය, සුදු සහ කොළ පැහැය එලෙසම රඳවා ගැනිණි. කෙසේ වුවද චාකා වෙනුවට අශෝක චක්‍ර්‍රය යොදා ගනිමින් නීතිය සදාකාලීන චක්‍රයක් බවට නිරූපණය කෙරිණි.දර්ශනවාදියෙකු වන සර්වපාලී රාධක්‍රිෂ්ණන්, පසුකාලීනව පළමු ඉන්දියානු උප ජනපති සහ දෙවන ඉන්දියානු ජනපති, ධජයෙහි තිබිය යුතු ලක්ෂණ මෙසේ පැහැදිලි කළේය.

ඉතිහාසය
19 වන සියවසේදී ඉන්දියාව බ්‍රිතාන්‍ය පාලනයට යටත්ව තිබුණි.එම අවධියේදී ඉන්දියානු නිදහස් ව්‍යාපාරයේ පුරෝගාමීන් විසින් විවිධ රාජකීය අවස්ථා සඳහා විවිධ මෝස්තර වලින් යුත් ධජ බොහෝ ගණනක් භාවිතා කර තිබුණි. 1857 කැරැල්ල හේතුවෙන් ස්ථාපනය කරන ලද බ්‍රිතාන්‍ය ආධිපත්‍යට අනුව එක් ධජයක අවශ්‍යතාවයේ අදහසක් ඉන්දියාව පාලනය කරන බ්‍රිතානන්‍ය ආණ්ඩුකාරවරුන්ට ඇති විය.ඉන්දියාවේ තරුව(ධජය) නිර්මාණය, අපරදිග වංශාවලි ප්‍රතිපත්ති පදනම් කර ගත් හෙයින් අනෙකුත් බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිතයන්ගේ එනම් කැනඩා හා ඕස්ට්‍රේලියා ධජයන්ට සමානත්වයක් පෙන්නුම් කෙරිණි.එක්සත් රාජ්‍ය ධජයෙහි ඉහළ වම් කොටසේ නිල් ධජය ද ඉන්දියානු තරුව රාජකීය කිරුළෙහි වැස්මෙන් සම්පූර්ණ වී දකුණු මධ්‍යයේ පිහිටා තිබේ.ඉන්දියාවේ විසඳිය යුතු කරුණු සඳහා ඉන්දීය තරුව නමින්, වික්ටෝරියා රැජින විසින් ඉන්දියාවේ  ඉන්දියානු ගෞරවනීය කටයුතු වල ආධිපත්‍ය හෙබවීමට ඉන්දියාවේ තරුව ලෙස හැඳින්වූ නයිට් අධිපති තනතුරක් නිර්මාණය කරන ලදී.පසුව සියලු ඉන්දියානු රාජකීය අවස්ථා සඳහා ධජය යුරෝපීය වංශාවලිය පිලිබඳ සංකේත යොදා ගනිමින් වෙනස් කර ධජය එසවීමට අවස්ථාව ලැබිණි.

20 වන සියවසේ මුල් භාගයේදී එනම් VII වන එඩ්වර්ඩ් රජතුමාගේ රාජාභිෂේකය සමයේ අධිරාජ්‍යය සංකේතවත් කරමින්, ඉන්දියානු අධිරාජ්‍යයේ සංකේතය නියෝජනයේ අවශ්‍යතාවය පිළිබඳ සාකච්ඡාවක් ආරම්භ විය.ඉන්දියානු මහජන කටයුතු සේවයේ නියුතුව සිටි බ්‍රිතාන්‍ය සාමාජික විලියම් කෝල්ඩ්ස්ට්‍රීම් රාජ්‍යයේ තරුව, අධිරාජ්‍යයේ සංකේතය නිරූපණය කෙරෙන්නක් බවට පත් කිරීමට ප්‍රයත්නයක් දියත් කළේය. එහිදී ඔහු පොදු මතය හා අදාළත්වය පිළිබඳ සැළකිලිමත් විය.ඔහුගේ යෝජනාව ප්‍රශංසනීය ලෙස ආණ්ඩුව පිළි නොගත් අතර කර්සන් අධිපති  විසින් එය ප්‍රතික්ෂේප කරන ලද්දේ ධජ ප්‍රමාණය වැඩි වීම යන ප්‍රායෝගික හේතුව නිසාවෙනි.මේ කාල වකවානුවේදී ඉන්දියාවේ ජාතිවාදීන්ගේ අදහස වූයේ ආගමික චාරිත්‍ර නිරූපණය කිරීමටය. සංකේත සඳහා ඇතුළත් වූයේ ගනේශ,අධිනීතිඥ බල් ගන්ධාර් ටිලක් Bal Gangadhar Tilak , කාලි , අධිනීතිඥ ඔරෝබින්ඩෝ ගෝෂ් සහ බන්කිම් චන්ද්‍ර චත්තෝපාද්‍ය.  අනෙකුත් සංකේතය වූයේ ගවු මාතා (එළදෙන).සියළුම සංකේතයන්  හින්දු සංකේත වන අතර මුස්ලිම් ජනයා සංකේතවත්ව යෝජනා වී නොතිබුණි.

1905 බෙංගාලයේ බෙදුම හේතුවෙන් නව ධජයක් හඳුන්වා දී රට තුළ විවිධ ජාතීන්ගේ එක්සත් බව රැක ගැනීමට හැකි විය. වන්දේ මාත්‍රම් ධජය, කොටසක් ස්වදේශීය ගමන බ්‍රිතාන්‍යයට එරෙහිවූ අතර ඉන්දියානු ආගමික සංකේත නිරූපණය කරමින් අපරදිග මෝස්තයට හැඩ ගැන්වී තිබුණි.ත්‍රිවර්ණ ධජයෙහි කොළ පැහැ පටියෙන් නෙළුම් මල් 8 කින් සමන්විත වූ අතර එය  පළාත් 8 නිරූපණය කෙරිණි.ඉර සහ අඬසඳ පහළ රතු පටියෙන් ද, බන්දේ මාත්‍රම් නම් සටන් පාඨය හින්දි භාෂාවෙන් කහ පටියේ මධ්‍යයේ සඳහන් වී ඇත. ධජය කල්කටාවේදී කිසියම් උත්සවයකදී එලි දක්වා ඇති අතර පුවත්පත් වලින් කෙටියෙන් හඳුන්වා දී තිබේ. ධජය වර්තමාණ ආණ්ඩුවේ හෝ දේශපාලනික වාර්තා වල සඳහන් නොවූව ද, ඉන්දියානු ජාතික සභාවේ සැසි වාර වලදී භාවිතා වේ. මඳක් වෙනස් කළ සංස්කරණය පසුව බිකාජි කාමා මහත්මිය විසින් ස්ටුඩ්ගාඩ්හි පැවති දෙවන සමාජවාදී ජාත්‍යන්තර හමුවේදී භාවිතා කෙරෙණි. ධජයේ විවිධ භාවිත සීමා වී තිබෙනුයේ එය ඉන්දීය ජාතීන්ගේ උද්යෝගය ඇති කිරීමට නොහැකි වී ඇති හෙයිනි.

ඒ කාල සීමාවදේදීම ධජය සඳහා තවත් යෝජනාවක් ප්‍රතිසංස්කරණවාදියෙකු වන ස්වාමි විවේකන්දගේ  ශිෂ්‍යාවක වන කන්‍යා සහෝදරිය නිවේදිතා ඉදිරිපත් කළාය. ධජයෙහි මධ්‍යයේ අකුණක් සහ දාරයේ පහන් එකසිය අටකින් ද,වන්දේ මාත්‍රම් නම් ශීර්ෂ පාඨය අකුණ වටේ සඳහන් වී තිබිණි. එයද 1906 දී ඉන්දියානු ජාතික සභාවේදී ඉදිරිපත් කෙරිණි. තවත් විවිධ යෝජනා ඉදිරිපත් වුවත් ජාතිවාදීන්ගේ අවධානයට ලක් නොවුණි.1916 දී මධුරාසි පාලන පෙදෙසෙහි ශේෂ්ඨාධිකරණ සභික අරමුදලින් සාදන ලද ග්‍රන්ථයක පිංගලී වෙන්කයියා විසින් නව මෝස්තර තිහක් ඉදිරිපත් කර තිබුණි.මෙම යෝජනා සහ නිර්දේශ ධජයේ ඉදිරි ගමන ප්‍රාණවත් කෙරිණි.එම වර්ෂයේදීම ඇනී බේසන්ට් සහ බාල් ගන්ධාර් තිලක් විසින් නව ධජයක් සාදන ලද්දේ ඉන් කොටසක් ඉන්දියානු ස්වදේශීය නීති ව්‍යාපාරයේ ලෙසට්ය. ධජයෙහි ඉහළ ව්ම් කෙළවරෙහි එක්සත් අධිරාජ්‍යයේ ධජය ද,ඉහළ දකුණු කෙළවරෙහි තරුව සහ අඬසඳ ද, පහළ දකුණු කෙළවරෙහි සිට විකර්ණී ලෙස විදහා පෙන්වන තරු හතක් ද, පසුබිමෙහි රතු පටි පහක් හා කොළ පටි හතරක් එකක් හැර එකක් වන ආකාරයෙන් සමන්විත වී තිබේ. මෙම ධජය පළමු රාජ්‍ය විරෝධය මුල් පිරීමක් ලෙස සළකා කෝවයි නඩුකාරතුමා එහි භාවිතය තහනම් කරන ලදී. මෙම තහනම යොදා ගන්නා අවස්ථා හා ජාතික ධජයේ වැදත්කම පිළිබඳ මහජන විවාද සඳහා තුඩු දුන් හේතුවක් විය.

1920 මුල් භාගයේදී ජාතික ධජය පිළිබඳ බොහෝ සාකච්ඡා වලට ලක් වූයේ බ්‍රිතාන්‍යය යටත් ව්ජිතයන්  බ්‍රිතාන්‍යය හා අයර්ලන්තය සමඟ සාම ගිවිසුම් වලට එළඹීමත් සමඟය. 1920 මුල් භාගයේදී ඉන්දියානු නියෝජිත මණ්ඩලයට ජාතික ගිවිසුම අනුව ඉන්දියානු ධජයක් භාවිතයේ අවශ්‍යතාවක් පැන නැඟුනු අතර මෙය බ්‍රිතාන්‍ය-ඉන්දියානු ආණ්ඩුවට ධජය ජාතියේ සංකේතයක් බවට ප්‍රාණවත් කර   සෑදීමට පෙළඹ්වීමක් ද විය. 1921 අප්‍රියෙල් මස මොහන්දාස් කර්මචාන්ඩ් ගාන්ධි විසින් තරුණ ඉන්දියාව නම් සඟරාවේ ලියනු ලැබුවේ ඉන්දියානු ධජයක අවශ්‍යතාවයත්, යෝජනා කරනු ලබන ධජයෙහි මධ්‍යයේ චක්‍රය හෝ කටින රෝදයක් පිලිබඳවය. තවද එහි කටින රෝදය කරළියට ගෙනාවේ ලාලා හන්සරාජ් වන අතර ගාන්ධි විසින් වෙන්කයියා වෙත මෝස්තරයට කටින රෝදය හා රතු, කොළ පටි යොදා නිර්මාණය කිරීමට අවස්ථාව ලබා දෙන ලදී. රතු පැහැයෙන් හින්දු ආගමිකයන් ද, කොළ පැහැයෙන් මුස්ලිම් ආගමිකයන් ද වේ.ගාන්ධිතුමා හට එම ධජය සභා වාරයේදී ඉදිරිපත් කිරීමට අවශ්‍ය වුවත් නියමිත කාලයේදී නොලැබීම හේතුවන් වෙනත් ධජයක් එහිදී යෝජනා විය.ගාන්ධිතුමා පසුව ලියා තිබුණේ පමා වීම බලාපොරොත්තු නොවුවක් වුවත් අනෙකුත් ජාතීන් ඉන් නිරූපණය නොවූ බව වටහා ගත් බවත්ය. ඉන් පසුව ඔහු සුදු පැහැය යොදා ගනිමින් අනෙකුත් ජාතීන් නිරූපණය කළේය.අවසානයේදි ආගමික හා දේශපාලනික සංවේදී ධජයක් නිර්මාණය කළ අතර පසුව ඔහු එය අනාගමික අර්ථ කථනයක් නිරූපනණය වන සේ රතු පැහැයෙන් මිනිසුන්ගේ කැප කිරීම ද, සුදු පැහැයෙන් පවිත්‍රතාවය ද, කොළ පැහැයෙන් බලාපොරොත්තුව ද නිරූපණය කෙරෙණි.

1923 අප්‍රියෙල් 13 දින නාග්පූර් පළාත් සභාවෙහි ස්වේච්ඡා සේවක අනුස්මරණ පෙරහැරේදී ජාලියාවාලා බග් මසාක්හි, වෙන්කයියා නිර්මාණය කරන ලද ස්වරාජ් ධජයේ කටින රෝදය සහිත ධජය ඔසවන ලදී.එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් සභිකවරුබන් සහ පොලීසිය අතර ගැටුමක් ඇති වී පුද්ගලයන් පස් දෙනෙකු සිර ගත වීමට සිදු වීමය. සියයකට අධික විරෝධතාකරුවන් රැස්වීම අවසානයේ විරෝධතාවය පළ කළහ. පසුව මැයි පළමු වනදා නාග්පූර් පළාත් සභා ලේක්ම් ජම්නලාල් බජාජ් ධජයේ සත්‍යග්‍රහය නමින් ජාතියේ අවධානය ධජයේ වෙනසක් කරා ගෙන ගියහ. සත්‍යග්‍රහ  වර්ධනයත් සමඟ ව්‍යාපාරය ඇතුලත බෙදීමක් සිදු විය. එනම් ගාන්ධිගේ පාර්ශවය සහ ස්වරාජ් පාර්ශවය ලෙසටය.අවසානයේදී සියළු සභිකයින්ගේ රැස්වීමක් ජුලි මාසයේදී පවත්වනු ලැබිණි. එහිදී ජවහර්ලාල් නේරු සහ සරෝජනී නායිදු මුල් වී ධජ ව්‍යාපාරයකට අනුමත කළහ.ධජයේ ව්‍යාපාරය පාලනය කරනු ලැබූයේ සාරදා වල්බායි පටෙල් වන අතර එහි පෙන්නුම් වුයේ මහජන සහභාගිත්වය සහ සාමාන්‍ය ජනතාවයි. අවසානයේදී මිනිසුන් 1500 ක් බ්‍රිතාන්‍ය-ඉන්දියාවට විරුද්ධව අත් අඩංගුවට ගැනිණි. ධජ ව්‍යාපාරය පාලනය කරනු ලැබුයේ සාරද වල්ලබ්බායි වන අතර සාමාන්‍ය ජනතාව විසින් මහජන පෙරහැරකදී එය ඉදිරිපත් කරන ලදී.බොම්බේ ක්‍රෝනිකල් වාර්තාකරණයට අනුව මෙම ව්‍යාපාරය ගෙන ගියේ සමාජයේ සිටින ගොවියෝ, ශිෂ්‍යයෝ, වෙළෙන්දෝ, කම්කරුවෝ, සහ රාජ්‍ය සේවකයෝය.මේ අතරතුරදී මුස්ලිම් සහභාගිත්වය සාමාන්‍ය තත්වයක පැවති අතර සාමයේ ව්‍යාපාරයට කාන්තා දායකත්වය අවම මට්ටමක පැව්තුණි.

ගාන්ධි විසින් ධජය පිළිබඳ ආන්දෝලාත්මක හා ප්‍රවේගකාරී ලිපි ලියා පල කිරීමත් සමඟ ඒ සඳහා දේශපාලනික පිළිගැනීමක් නාග්පුර් සිද්ධියත් සමඟ ඇති විය.පුවත්පත් වාර්තා, කතුවැකි සහ ලිපි කතෘ විසින් විවිධ සඟරා වල ප්‍රකාශ කරන ලද අතර එහිදී ධජය හා ජාතියේ සම්බන්ධතාවය මනා ලෙස ඔප්පු කර ඇත. ජාතික ධජයේ ගෞරවනීයත්වය ආරක්ෂා කිරීම යන සංකල්පය නිදහස් සටනේ අඛණ්ඩව ගෙන යාමට රුකුලක් විය.මේ අතරතුරේදී මුස්ලිම් පිරිස පරික්ෂාකාරී ලෙස ස්වරාජ් ධජය ගැන සළකා බැලූ අතර එහිදී මුස්ලිම් නායකයින්ගේ සම්මේලනය කිලාෆැට් ව්‍යාපාරය විසින් එය ජාතික ධජය ලෙස පිළිගැනුණි.ජාතික ව්‍යාපාරයට අගුණ කියන්නෙක් වන මොතිලාල් නේරු ක්ෂණිකවම ස්වරාජ් ධජය ජාතික එකමුතුකමේ සංකේතයක් ලෙස පිලිගැනිණි.මේ ආකාරයට ඉන්දියානු සමාජය තුළ ධජය වැදගත් නිර්මාණයක් බවට පත් විය. අතීතයේදී අසමානතාවයට විරෝධතාවය දක්වන ලද බ්‍රිතාන්‍ය ඉන්දියානු රජය වැදගත් විචාරණයක් නව ධජය සඳහා  ලබා දුන් අතර ඒ සඳහා ප්‍රතිපත්තීන් හඳුන්වා දෙන ලදී.බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුව ධජයේ පොදු භාවිතය පිළිබඳව, බ්‍රිතාන්‍ය නියමයන්ට අනුව, බ්‍රිතාන්‍ය ඉන්දියානු රජයට කියා සිටියේ නඟර සභා වලට අරමුදල් ආපසු දෙන ලෙස සහ දේශීය රජයට ස්වරාජ් ධජය ප්‍රදර්ශනය කිරීමට අවස්ථාව දෙන ලෙසත්ය. ස්වරාජ් ධජය නිළ ධජය බවට 1931 සමුළුවේදී පත් විය.පසුව ධජය නිදහස් ව්‍යාපාරයේ සංකේතයක් බවට පත් විය.

1947 අගෝස්තු මස ඉන්දියාවට නිදහස ලබා ගන්නා ලද අතර විධායක සභාව පිහිටුවන ලදී.1947 ජුනි 23 දින නිදහස් ඉන්දියාවට ධජයක් තෝරා ගැනීමට මේ සඳහාම කමිටුවක් පත් කරන ලද අතර එහි ප්‍රධාන සාමාජිකයින් ලෙස රජේන්ද්‍ර ප්‍රසාද් සහ මවුලානා ආබුල් කලම් අසාද්, සරෝජිනි නයිදු, සී. රාජගෝපාලචාරි, කේ.එම්. මුන්ශි සහ බී.ආර්. අම්බේකාර්ය. 1947 ජුලි 14 වන දින ජාතික ධජය, යෝග්‍ය සංශෝධනයන් සමඟ ඉන්දියානු ජාතික සභාව නිර්දේශ කරන ලදී. එය සියළුම පාර්ශවයන් සහ සමාජය විසින් පිළි ගන්නා ලදී.එය ජාතීන් අතර ගැටුමක් ඇති නොවන පරිදිය තීරණය කරන ලදී.  සම්මේලන ධජයෙහි ඇති කැරකැවෙන රෝදය වෙනුවට ධර්මචක්‍ර ධර්මය හා නීතිය නිරූපණය කරමින් ධජය සඳහා තෝරා ගන්නා ලදී.කෙසේ වෙතත් නේරු විසින් ධජයෙහි වෙනසෙහි ස්වභාවය, කැරැකැවෙන රෝදයට වඩා ප්‍රායෝගික බවත් එහි සමමිතික බවත් විස්තර කරන ලදී.ගාන්ධි මෙම වෙනසට සම්පූර්ණයෙන් කැමති නොවුවත් අවසානයේදී එය පිළිගැනිණි.ධජය 1947 ජුලි 22 වනදා නේරු විසින් විධායක සභාවේදී ඝන කහ පාට, සුදු සහ තද කොළ පැහැය සමාන කොටස් වලින් යුක්ත විය යුතු බවත් අශෝක චක්‍රය නිල් පැහැයෙන් සුදු පසුබිමේ මධ්‍යයේ පහිටිය යුතු බවත් යෝජනා කරන ලදී.එහිදී නේරු ධජ දෙකක් ඉදිරිපත් කරන ලද අතර එක් ධජයක් ක්හාඩි-සේද සහ අනෙක ක්හාඩි-කපු වලින් නිම වූවන්ය.එහිදී යෝජනාව ඒකමතිකව අනුමත කෙරෙණි. 1947 අගෝස්තු 15 සිට 1950 ජනවාරි 26 දක්වා ජාතික ධජය ලෙස ඉන්දියානු රාජ්‍ය පිළිගත් අතර පසුව ඉන්දියානු සමූහාණ්ඩුව විසින් එය තවදුරටත් ජාතික ධජය ලෙස පිළිගැනිණි.

නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලිය

ජාතික ධජය සඳහා මෝස්තරය හා නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලිය කරනු ලබන්නේ ඉන්දියානු ප්‍රමිති ආයතනය විසින් නිකුත් කරනු ලබන ලේඛන තුනකට අනුකූලවය.සියළු ධජයන් නිර්මාණය කරනු ලබන්නේ ක්හාඩි නම් වූ සේද හෝ කපු රෙදි වලිනි.මෙම ප්‍රමිතීන් නිර්මාණය කරන ලද්දේ 1968 වන අතර 2008 දී යාවත්කාලීන කරන ලදී.නීතියට අනුව ධජයන් ප්‍රමාණ නවයකට ප්‍රමිතීන් සකසා තිබේ.එහි විශාලතම ධජය (6.3 න් 4.2 මීටර(අඩි 21xඅඩි 14))  මහාරාස්ත්‍ර ආණ්ඩුව විසින් මුම්බායි මන්ත්‍රාලය පරිපාලන මූලස්ථාන ගොඬනැඟිල්ලෙහි  ඉගිල්වණු ලැබිණි.

1951 හිදී ඉන්දියාව ජනසමූහාණ්ඩුවක් වූ පසු ඉන්දියානු ප්‍රමිති ආයතනය විසින් ධජය සඳහා නිල පිරිවිතරයන් පළ කරනු ලැබිණි. මෙම පිරිවිතරයන් 1964 දී නැවත සංශෝධනය අන්තර්ජාතික ඒකක ක්‍රමය අනුව ඉන්දියාවේදී සම්මත කර ගන්නා ලදී. 1968 අගෝස්තු 17 වනදා මෙම පිරිවිතරයන් තව දුරටරත් සංශෝධනය කරන ලදී.පිරිවිතරයන් විසින් ඉන්දියානු ධජයේ සියළුම අවශ්‍යතාවයන් සැපිරෙන ආකාරයට එන්ම් ප්‍රමාණය, සායම් වර්ණය ,වර්ණයේ අගය, දීප්තතාවය, නූල් සංඛ්‍යාව සහ හණ කඹය.මෙම සියළුම මාර්ගෝපදේශය සිවිල් හා අපරාධ නීතියට අනුගත වන අතර නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලියේ වැරදි සඳහා දඬුවම් ලැබීමට, දඩ ගැසීම් සහ බන්ධනාගාර කොන්දේසි වලට යටත් විය යුතුය.

ක්හාඩි හෝ අතින් නිපදවන ලද රෙදි පමණක් ධජ නිෂ්පාදනය සඳහා භාවිතා කෙරෙන අතර වෙනත් රෙදි වලින් නිෂ්පාදනය කරන ලද ධජ, එසවීම අවුරුදු තුනක් දඩ මුදල් සමඟ බන්ධනාගාර දඬුවම් ලැබිය හැකි වරදකි.ක්හාඩි සඳහා අමු ද්‍රව්‍ය ලෙස කපු හෝ සේද හෝ වූල් සීමා කෙරෙන අතර ක්හාඩි වර්ග දෙකක් භාවිතා වේ. පළමු ක්හාඩි රෙදි ධජයේ බඳ සාදන අතර  දෙවන ක්හාඩි දුඹුරු පැහැති දළ රෙදි ධජය කණුවෙහි රැඳවීමට භාවිතා වේ. ක්හාඩි දළ රෙදි යොදා ගනිමින් සාම්ප්‍රදායික නොවන ගෙතීමක් සිදු කරන අතර එය නූල් තුනක් යොදා ගනිමින් ගෙතීම සිදු කරයි.මෙම වර්ගයේ ගෙතුම ඉතා දුර්ලභ වන අතර මෙම හැකියාව ඇත්තේ විසි දෙනෙකුටත් වඩා අඩු පිරිසකටය. මෙහි මඟ පෙන්වීමට අනුව සෙන්ටිමීටරයේ කොටුවකට ගැට 150ක් ද, එක් ගෙත්තමකට මැහුම් ගැට හතරක් සහ අඩියක බර ග්‍රැම් 205 ක් නිසියාකාරව තිබිය යුතුය.

(ටයිරැන්ගා)ඉන්දියානු ධජය ඉන්දියාවේ සංකේතයකි.වියන ලද ක්හාඩි රෙදි ලබා ගනුයේ අත් යන්ත්‍ර අංශයන් වන උතුරු ප්‍රදේශයේ කර්නාටකහි ධාර්වද් සහ බගල්කොට් දිස්ත්‍රික්ක වලින්ය. වර්තමාණයේ ඉන්දියාවේ හබ්ලිහි කර්නාටක ක්හාඩි ග්‍රාමයෝග සම්යුක්ත සංහා එකම බලපත්‍ර සහිත නිෂ්පාදන සහ සැපයුම් අංශය වේ. එම නිෂ්පාදන අංශයේ අවසර ගැනීම සඳහා වෙන් කර ඇත්තේ ක්හාඩි සංවර්ධන හා ග්‍රාමීය කර්මාන්ත අධිකාරිය වන අතර එම ආයතනයට වැරදි භාවිත බලපත්‍ර අහෝසි කිරීමට බලය ඇත. ජාතික ධජය සඳහා අතින් ගොතන ලද ක්හාඩි මූලිකවම නිෂ්පාදනය කරනුයේ ධාර්වද් දිස්ත්‍රික්කයේ ගරාග් නැමැති කුඩා ගම්මානයකය. එම මධ්‍යස්ථානය ගරාග්හි පිහිටවනු ලැබූයේ 1954 දී වන අතර එහිදී ධජ නිෂ්පාදන මධ්‍යස්ථානයට බලපත්‍ර ලබා ගැනුණි.

වරක් වියන ලද ද්‍රව්‍ය ඉන්දියානු ප්‍රමිති ආයතනය වෙත පරීක්ෂාවට යැවිය යුතුය.තත්ව පරීක්ෂාවෙන් පසුව අනුමත කළ ද්‍රව්‍ය නැවත කර්මාන්තශාලාවට යවනු ලැබේ.ඉන් පසුව එය කොටස් තුනකට බෙදන අතර ඒවා නම් සායම් කරන ලද ඝන කහ, සුදු සහ කොළ වශයෙනි.අශෝක චක්‍රය සඳහා සුදු රෙද්දෙහි දෙපැත්තම ස්ටෙන්සිල් හෝ පින්තාරු කිරීම හෝ එම්බ්‍රොයිඩර් කිරීම සිදු කරනු ලබේ. එහිදී චක්‍රය එහා මෙහා පෙනෙන නිසා හා සමමුහුර්ත වන බැවින් පරිස්සම් වීම වැදගත් වේ,අවශ්‍ය විශාලත්වයෙන් යුත් එක් වර්ණයකින් එක් පටියක් වන සේ ගත් පටි තුන එකිනෙකට මසා ගනු ලබන අතර පිරිවිතරයන්ට අනුකූල විය යුතුය.අවසාන නිමැවුම මැද ඇසුරුම් කෙරේ.ඉන්දියානු ප්‍රමිති ආයතනය විසින් පරීක්ෂා කරනු ලබන අතර පසුව විකිණිය හැකි තත්වයට පත් වේ.

මූලලේඛය

ධජයෙහි ප්‍රදර්ශනය සහ භාවිතය පාලනය කරනු ලබන්නේ ඉන්දියානු ධජ ව්‍යවස්ථාව වන අතර 2002 (ධජ ව්‍යවස්ථාවේ අනුප්‍රාප්තිකයා;-ඉන්දියා ධජ ව්‍යවස්ථාවේ මුල් පිටපත); ලාංජනය සහ නම් (අනිසි භාවිත වැළැක්වීම) දක්වන පනත, 1950; සහ ජාතික ගෞරවනීය නිග්‍රහ කිරීම් වැළැක්වීමේ පනත.  ජාතික ධජය හෙළා දැකීම සහ අපහාස කිරීම හෝ ධජ ව්‍යවස්ථාවේ ඇතුළත් නියෝග උල්ලංඝනය කිරීම දඞුවම් ලැබිය හැකි අතර නීතියට අනුව අවුරුදු 3ක් බන්ධනාගාර ගතකිරීමට හෝ දඩ වලට යටත් වීමට හෝ දෙකම සිදු විය හැක. රාජ්‍ය ව්‍යවස්ථාව පවසන ආකාරයට ධජය බිම හෙලීම හෝ වතුරට දැමිම හෝ ඇඳුම් ආකාරයට සාදා ගැනීම නොකළ යුතුය. ධජයෙහි උඩු පැත්ත පහළට යොමු වන සේ හෝ යමක ගිල්වා තැබීම හෝ බඩු එල්ලා තැබීම හෝ නොකළ යුතුය.ධජය තුළ කිසිවක් නොලිව යුතුය.ධජය එළි මහනේ තිබෙන විට උද්යේ සිට හවස් වනතුරු කාළගුණය නොසළකා ඔසවා තැබිය යුතුය.2009ට පෙර ධජය පොදු ගොඩනැඟිලි වල රාත්‍රියේදී ද විශේෂ අවස්ථා වලදී ඔසවා තැබිණි.වර්තමාණයේ ඉන්දියානු පුරවැසියන්ට රාත්‍රියේදී ද ඉගිල් වීමට හැකියාව අති අතර ධජය ඉතා ඉහළ කොඩි ගසක ඔසවා හොදින් දීප්තිමත් කළ යුතුය. ධජය වචනයෙන් හෝ ප්‍රදර්ශනය කිරීමේදී හෝ ඉඟිල් වීමේදී උඩු පැත්ත පහළට නොවිය යුතුය.සාම්ප්‍රදායට අනුව ධජය සිරස් අතට පළඳවයි නම් ධජය සම්පූර්ණ්යෙන්ම අංශක 90 ටම නොහැර විය යුතු අතර පොතක පිටුවක් හරවන ආකාරයෙන් එනම් උඩ සිට පහළට ද, වමේ සිට දකුණට ද විය යුතුය.වැරදි ආකාරයට භාවිතය ධජයට අපහාස කිරීමක් සේ සළකනු ලබන අතර කොඩිගස හා කොඩියේ කඹය මනා පැවැත්මෙන් හ මනා නඩත්තුවක් තිබිය යුතුය.

ඉන්දියානු ධජ ව්‍යවස්ථාවේ මූලික පිටපතට අනුව පෞද්ගලික පුරවැසියන්ට ජාතික දිනයන්හිදී ඉන්දියානු නිදහස් දිනය හෝ ඉන්දියානු ජනරජ දිනය හැර ජාතික ධජය ඉගිල්වීමට අවස්ථාව නොලැබේ.2001 දී කර්මාන්තකරුවකු වන නවීන් ජින්දාල් විසින් ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයෙහි තම අධ්‍යන කටයුතු කරන අතර තම කාර්යාලයයේ ඉන්දියානු ධජය ඔසවා තැබිණි. ධජය රාජසන්තක වූ අතර නඩු සඳහා චෝදනා ඉදිරිපත් කෙරණි.ජින්දාල් විසින් මහජන සම්බන්ධතා නඩු අයඳුම්පතක් දිල්ලියේ මහ අධිකරණයට ඉදිරිපත් කළ අතර ඔහු පෞද්ගලික පුරවැසියන්ට ධජය භාවිතය පිළිබඳ තහනමට විරුද්ධව විරෝධතාවයන් දැක්වූ අතර තව දුරටත් පෙන්වා දෙන ලද්දේ පුරවසියෙක් වශයෙන් රටට ගෞරවය දැක්වීමට අයිතියක් තිබෙන බවය. අභියාචන ක්‍රියාවලිය අවසානයේදී, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් නඩුව විභාග කරන ලද අතර අධිකරණය විසින් ඉන්දියානු අණ්ඩුවට මෙය සළකා බලන ලෙස ඉල්ලා සිටින ලදී.ඒ අනුව ඉන්දියානු අමාත්‍ය මණ්ඩලය ඉන්දියානු ධජ ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කරමින් 2002 ජනවාරි 26 දින සිට බලපාන පරිදි පෞද්ගලික පුරවැසියන්ට වර්ෂයේ ඕනෑම දිනක ධජය භාවිතය සඳහා අවසර ලැබුණු අතර උපහාරය සහ ගෞරවය  දැක්විය යුතුය. ධජ ව්‍යවස්ථාවෙහි ධජය අනුගමනය කිරීමට පනතක් හෝ සීමාවක් නොමති අතර ධජය නියමාකාරයෙන් ඉගිල් වීමට සම්පූර්ණ අයිතිය පුරවැසියන්ට ඉන්දියානු ව්‍යවස්ථාවේ 19 වන වගන්තියට අනුව කටයුතු කිරීමට අවස්ථාව ඇත. ධජ ව්‍යවස්ථාවේ මූලික පිටපතට අනුව ධජය ඇඳුමක් ලෙස භාවිතා කිරීම තහනම් කරන ලදී. පසුව 2005 ජුලි මස ඉන්දියානු ආණ්ඩුව විසින් සංශෝධනය කරන ලද අතර එහිදී සමහර ආකාරයේ ඇඳුම් සඳහා භාවිතයට ඉඩ දෙන ලද අතර යට ඇඳුම් හා කොට්ට උර සඳහා විසිතුරු මැහුමක් ලෙස හෝ ලේන්සු හෝ අනෙකුත් ඇඳුම් භාවිත සඳහා යොදා ගැනීම තහනම් කරන ලදී.

පලුදු වූ ධජ බැහැර කිරීම සඳහා ධජ ව්‍යවස්ථාවට අනුව ධජ විසි කර හෝ අගරු කර නොදැමිය යුතු අතර ඒවා පොදුවේ අප්‍රසිද්ධව අගෞරව නොවන ආකාරයෙන් පුළුස්සා දැමිය යුතුය.

ප්‍රදර්ශනය

ධජය ප්‍රදර්ශනය කිරීමේ නිවැරදි ක්‍රමයට අනුව වේදිකාවට පිටුපසින් ඇති බිත්තියේ ධජ දෙකක් සිරස්ව ප්‍රදර්ශනය කිරීමේදී ඔසවනු ලැබූ ධජය එකිනෙක දෙසට පිහිටන ආකාරයට ඝන කහ පාට කොටස ඉහළට පිහිටන ආකාරයෙන් තැබිය යුතුය.ධජය කෙටි කොඩි ගසක ප්‍රදර්ශනය කර තිබේ නම් එය ඉහළ නැංවිය යුත්තේ බිත්තියේ මුල්ලකට පිහිටන ආකාරයෙනි.ධජ දෙකක් එකිනෙකට ප්‍රතිවිරුද්ධව ඔසවා තබන විට ඔසවනු ලැබූ ධජය දෙපසට විහිදී යන ආකාරයට ප්‍රදර්ශනය කළ යුතුය.ධජය මේස වැස්මක් ලෙස හෝ ධර්මාසයනය වැස්මක් ලෙස හෝ වේදිකා වලට හෝ යොදා නොගත යුතුය. ධජය මහජන සභාවකදී වැනි ඇතුළතක ප්‍රදර්ශනය කරන්නේ නම් එය ප්‍රදර්ශනය කල යුත්තේ දකුණු පසය.එනම්
නරඹන්නාගේ වම් පසය.ධජය සභාවකදී කතිකයා ආසන්නයේ නම් කතිකයාගේ දකුණත් පසින් පිහිටවිය යුතුය.ධජය සභාවේ වෙනත් ස්ථානයක පිහිටියේ නම් සභාවේ ප්‍රේක්ෂකයන්ගේ දකුණු පසින් පිහිටිය යුතුය.ධජය තිරස් ලෙස වේදිකාවේ බිත්තියේ එල්ලා තිබේ නම් ඝන කහ පාට කොටස ඉහළටම සිටින සේ නරඹන්නන්ගේ වම් පසින් පිහිටිය යුතුය.

ධජය පෙරහැරක හෝ පෙළපාළියක අනෙකුත් ධජයන් සමඟ රැගෙන යන විට පෙළපාලියේ දකුණින් හෝ ඉදිරියේ මධ්‍යයේ තනිව ඔසවා ගෙන යා යුතුය.ධජය ආකාරයට සාදන ලද විශේෂ ලක්ෂණ සහිත ප්‍රතිමාවක් හෝ ඵල්කයක් විවෘත කිරීමට යොදා ගත හැකි වුවත් වස්තූන්  ආවරණය කිරීමට ධජය යොදා ගත නොහැක. පුද්ගලයෙකුට හෝ වස්තුවකට සඳහා ගෞරව කිරීමක් වශයෙන් ධජය පහතට ඇල කිරීම නොකළ යුතු අතර රෙජිමේන්තු වර්ණයන් හෝ ආයතනික හෝ සංස්ථා ධජ ඉන්දියානු ධජය ඉදිරියේ ගෞරවයක් වශයෙන් පහතට ඇල කරනු ලැබේ.උත්සවයක් අතරතුරදී ධජය එසවීම හෝ පහත් කිරීම හෝ පෙරහැර ධජය පසු කර යාම සිදු කරන විට සියළු පුද්ගලයින් ධජය වෙත අවධානය යොමු කළ යුතුය. ධජය ඉදිරිපත් කරන විට එයට පිරිනැමිය යුතු ආචාර දැක්වීම කළ යුතුය.ධජය පිරිස ඉදිරියට පැමිණෙන විට නැඟිට ආචාර කළ යුතුය.උසස් පදවි දරන්නන් හිස පළදනාව ගලවා ආචාරය දැක්විය යුතුය.ධජ ආචාරය සිදු කල යුත්තේ ජාතික ගීය ගායනා කරමිනි.

වාහන වල ජාතික ධජය ඉගිල් වීමේ වරප්‍රසාදය ජනාධිපති, උප ජනාධිපති හෝ අගමැති. ආණ්ඩුකාරවරුන් හා උප ආණ්ඩුකාරවරුන්, ඉන්දියාවේ ප්‍රධාන ඇමතිවරුන්, ඉන්දියාවේ ඇමති මණ්ඩල සංගමය, ඉන්දියාවේ පාර්ලිමේන්තුවේ සභිකයින්, සහ ඉන්දියාවේ රාජ්‍ය ව්‍යවස්ථාදායකවරුන්ට්, විධාන් සභා සහ විධාන් පාරිශද්, ඉන්දියාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ හා ඉන්දියාවේ මහ අධිකරණ විනිශ්චයකරුවන් සහ ඉන්දියානු හමුදාවේ , ඉන්දියානු නාවික හමුදාව, ඉන්දියානු ගුවන් හමුදාව න්හි ධජ නිළදාරීන් සීමිත වේ. නිළදාරී මණ්ඩල කාරයේ ධජය ඉගිල්වනු ලැබිය යුත්තේ කාරයේ ඉදිරිපස මැද හෝ ඉදිරිපස දකුණු පැත්තෙහි ස්ථීර ලෙස සම්බන්ධකයක් මඟිනි. රජය මඟින් සපයන ලද විදේශීය පදවි දරන්නන්ගේ කාරයන්හි ධජය ඉගිල්විය යුත්තේ කාරයේ දකුණු පැත්තෙහි වන අතර විදේශීය ධජය වම් පැත්තෙහි ඉගිල්වනු ලැබේ.  ජනාධිපති හෝ උප ජනාධිපති ගුවන් යානයක විදේශ රටකට ගමන් කරන විට ධ්ජය ඉගිල්විය යුතුය. එහිදී ජාතික ධජයේ පැත්තකින් විදේශීය ධජය ද ඉගිල් විය යුතු අතර ගුවන් යානය ගුවන් පථයට පැමිණෙන අවස්ථාවේදී අදාළ රටෙහි ජාතික ධජය වෙනුවට ඉගිල්වනු ලැබේ. ජනාධිපතිව ඉන්දියාව ඇතුළත ගුවන් යානයක ගමන් කරන් විට ගොඩ නඟින හා බසින අවස්ථාවේ ප්‍රදර්ශනය කළ යුතුය. මේ හා සමානවම දුම්රියේ ගමන් කරන විට් දුම්ටිය ස්ථානයට ලඟා වන විට ධජය ප්‍රදර්ශනය කෙරේ.

ඉන්දියානු ධජය අනෙක් ධජයන් සමඟ දේශ භූමියේ ඉගිල්වා තබන විට පොදු  නීතිය වනුයේ ධජයන්ගේ ආරම්භක ස්ඨානයේම ධජය ඉගිල්වා තැබීමය.ධජයන් කෙලින් ඉරක් සේ පිහිටන විට දකුණත පැත්තෙන් ඉන්දියානු ධජය එනම් (නිරීක්ෂකයන්ගේ වම් පසින්) පිහිටිය යුතු අතර `අනෙකුත් ධජයන් හෝඩියේ අකුරු පිළිවෙලට පිහිටිය යුතුය.ධජයන් වෘත්තාකාර ආකාරයට පිහිටුවනු ලැබුවහොත් ඉන්දියානු ධජය පළමු ස්ථානයේ පිහිටිය යුතු අතර අනෙකුත් ධජයන් හෝඩියේ අකුරු අනුපිළිවෙලට පිහිටිය යුතුය.ඒ ආකාරයට පිහිටුවනු ලැබූ විට අනෙකුත් සියළුම ධජයන් සමාන් ප්‍රමාණයන්ගෙන් යුක්ත විය යුතු අතර ඉන්දියානු ධජයට වඩා විශාල නොවිය යුතුය.සෑම ධජයනක්ම තම කණුවෙහිම පිහිටවිය යුතු අතර කණුවේ උස සමාන ප්‍රමාණයන් යුක්ත විය යුතු අතර කිසිදු කණුවක් අනෙක් කණු වලට වඩා උස නොවිය යුතුය. කතිර ආකාරයට කණුව පිහිටන්නේ නම් ඉන්දියානු ධජය අනෙක් ධජයට අභිමුඛව සහ දකුණට පිහිටන ආකාරයෙන් (නිරීක්ෂකයාගේ වම් පසින්) පිහිට විය යුතුය. විශේෂ අවස්ථාවකදී පමණක් එනම් එක්සත් ජාතීන්ගේ ධජය සමඟ පිහිටන විටදී ඉන්දියානු ධජයට දකුණතින් එය පිහිටු විය හැක.

ඉන්දියානු ධජය අනෙකුත් ධජයන් සමඟ ප්‍රදර්ශනය කරන විටදී එනම් ඒකාබද්ධ ධජයන් සහ දැන්වීම් ප්‍රචාරක බැනරයන් සඳහා වෙනම ආධාරක තිබිය යුතු අතර ඉන්දියානු ධජය මධ්‍යයේ හෝ නරඹන්නාගේ වම් පසට වීමට හෝ ඉන්දියානු ධජය අනෙක් ධජයන්ට වඩා උසින් පිහිටන අකාරයට සකස් කළ යුතුය. ඉන්දියානු ධජය අනෙක් ධජයන් සමඟ පෙරහැරක ගමන් කරන්නේ නම් එය පෙරහැරේ ඉදිරියෙන්ම ගමන් කළ යුතු අතර එක පෙළට සියළු ධජ ගමන් කරන්නේ නම් පෙළපාළියේ දකුණින් ධජය රැගෙන යා යුතුය.

අඩකුඹ
ධජය අඩකුඹ ආකාරයට  ඉගිලුම් කරන්නේ ශෝක අවස්ථාවක් පෙන්නුම් කිරීමටය.මෙම තීරණය ගනුයේ ඉන්දියාවේ ජනාධිපති වන අතර ඔහු ශෝකී කාලයද තීරණය කරනු ලැබේ.ධජය අඩ කුඹ ආකාරයට ඉගිල්වීමේදී පළමුව කුඹ ගසේ ඉහළටම එසවිය යුතු අතර පසුව සෙමෙන් පහළට කළ යුතුය.ඉන්දියානු ධජය අඩකුඹ කරන විට අනෙකුත් ධජයන් සාමාන්‍ය උසින් පිහිටවනු ලැබේ.ධජය අඩකුඹ කරනුයේ ජාතික වශයෙන් ජනාධිපතිවරයෙකුගේ මරණයකදී හෝ උපජනාධිපතිවරයෙකුගේ මරණයකදී හෝ අගමැතිවරයකුගේ මරණයකදීය.ධජය දිල්ලියෙහි අඩකුඹ කරන අවස්ථා ලෙස ලොක් සභාවේ මූලස්ථාන කථානායකගේ, ශේෂ්ඨාධිකරණ අග විනිසුරුගේ සහ රාජ්‍යයේ ඇමතතිවරුන්ගේ එනම් පාලකයන්ගේ මරණ වලදීය. ඉන්දියානු ධජය අඩකුඹ නොකරන අවස්ථා ලෙස ජනරජ දිනයෙහිදී (ජනවාරි 26) සහ නිදහස් දිනයෙහිදී (අගෝස්තු 15), ගාන්ධි ජයන්ති (ඔක්තොම්බෙර් 2), ජාතික සතිය (අප්‍රියෙල් 6-13) හෝ රාජ්‍ය නිර්මාණ සංවත්සර වලදී අභාවප්‍රාප්ත නිළදාරියාගේ නිවස හැර අනෙකුත් ස්ථාන වලදී ධජය ඔසවා තැබිය යුතුය.  විදේශීය උසස් නිළදාරියෙකුගේ මරණ අවස්ථාවකදී ඉන්දීය ධජය අඩකුඹ කිරීමට ස්වදේශ කටයුතු අමාත්‍යංශය මඟින් උපදෙස් නිකුත් කළ යුතුය. එසේ කරනු ලබන්නේ විදේශීය රාජ්‍යයේ නායකයා හෝ ආණ්ඩුවේ නායකයෙක් විය යුතුය. රාජ්‍යයේ යුධ හමුදාවේ හෝ හමුදා බලකායන් වල අවමංගල්‍යය වලදී ධජය මිනී පෙට්ටියේ ඔතනු ලබන අතර ධජය මිනී වළට යට කිරීමට හෝ චිතකය සමඟ පිලිස්සීම නොකළ යුතුය.

මේවාත් බලන්න

 List of Indian flags
 Jana Gana Mana

අධෝලිපි

සටහන්

යොමුව

 .

 .

බාහිර සම්බන්ධක

ඉන්දියාව

ඉන්දියානු ධජය


Wojciech Alojzy Świętosławski (d. 1881 - ö. 1968) Polonyalı kimyager ve fizikçidir.

Modern termokimyanın babası sayılan Świętosławski, iki kez Nobel Ödülü'ne aday gösterilmiştir.

Polonyalı fizikçiler
Polonyalı kimyagerler
1881 doğumlular
1968 yılında ölenler

Wojciech Świętosławski


Zdeněk Sekanina, né le  à Mladá Boleslav (Tchécoslovaquie), est un astronome et scientifique tchéco-américain.

En 1959, Sekanina a étudié l'astronomie à l'Université Charles de Prague, où il a obtenu son diplôme en 1963. Après l'invasion soviétique de la Tchécoslovaquie en 1968, il émigre aux États-Unis. Depuis 1980, il travaille au Jet Propulsion Laboratory.

Ses principaux domaines d'études professionnelles sont les météores et les poussières interplanétaires ainsi que l'étude des comètes. Au cours de ses recherches, il a étudié la comète de Halley, l'événement de la Toungouska ainsi que l'éclatement et l'impact de la comète Shoemaker-Levy 9 sur Jupiter.

Il a participé à l'évaluation des données des missions Giotto, Stardust et Solar and Heliospheric Observatory.

L'astéroïde  porte son nom.

Références

Naissance en juin 1936
Naissance à Mladá Boleslav
Naissance en Tchécoslovaquie
Astronome tchécoslovaque
Astronome tchèque du XXe siècle
Astronome tchèque du XXIe siècle
Astronome américain du XXe siècle
Astronome américain du XXIe siècle
Étudiant de l'université Charles de Prague
Immigration aux États-Unis

Zdeněk Sekanina


La USL League One 2021 est la troisième saison de la USL League One, le championnat professionnel de soccer d'Amérique du Nord de troisième division. Elle est composée de douze équipes, onze américaines et une basée au Canada.

Comme en 2020, la saison est perturbée par la pandémie de Covid-19 qui contraint à des ajustements concernant la capacité d'accueil des stades mais le déroulement est conforme au calendrier publié en mars.

En 2021, la USL League One retrouve le Toronto FC II qui avait mis en pause ses activités en 2020 en raison des difficultés frontalières entre les États-Unis et le Canada. Le North Carolina FC, franchise évoluant en deuxième division depuis 2007, rejoint la League One dans le cadre d'une décision stratégique afin de concentrer ses activités sur la formation. Ainsi, pour cette troisième édition, la ligue compte douze équipes au lancement de la saison.

Le Triumph de Greenville, tenant du titre, atteint la finale pour la troisième fois consécutive et participe à une finale identique à celle de l'édition annulée de 2020. Ainsi, le Triumph fait face au Union d'Omaha au Werner Park de Papillion au Nebraska. Omaha l'emporte 3-0 et s'offre son premier titre en USL League One qui courronne un troisième champion en autant de saison.

Les douze équipes participantes

Carte

Entraîneurs et stades

Changements d'entraîneurs
Le tableau suivant liste les changements d'entraîneurs ayant eu cours durant la saison 2021 de USL League One.

Format de la compétition
Les douze équipes participantes disputent vingt-huit rencontres, affrontant six équipes à trois reprises et les cinq autres deux fois en format aller-retour. Les deux meilleures formations à l'issue de la saison régulière sont alors qualifiées pour les demi-finales des séries éliminatoires tandis que les équipes classées entre la troisième et la sixième place entrent dès les quarts de finale.

En cas d'égalité, les critères suivants départagent les équipes :
 Nombre de victoires
 Différence de buts générale
 Nombre de buts marqués
 Points obtenus contre les quatre meilleures équipes
 Classement du fair-play
 Tirage à la pièce

Saison régulière

Classement

|}

Résultats

Séries éliminatoires

Règlement
Les deux meilleures formations à l'issue de la saison régulière sont qualifiées pour les demi-finales des séries éliminatoires tandis que les équipes classées entre la troisième et la sixième place entrent dès les quarts de finale. À chaque tour, c'est l'équipe la mieux classée qui accueille la rencontre.

Tableau

Résultats

Quarts de finale

Demi-finales

Finale

Statistiques individuelles

Meilleurs buteurs
Ce tableau présente les meilleurs buteurs de la saison 2021.

Meilleurs passeurs
Ce tableau présente les meilleurs passeurs de la saison 2021.

Récompenses individuelles

Récompenses annuelles

Onze-types de l'année

Annexes

Notes

Références

Lien externe
 Site officiel

2021
USL League One
Soccer au Canada en 2021

USL League One 2021


Trochiliscus sexcostatus,  fosilna vrsta parožina čija je uža pripadnost unutar razreda Charophyceae uključena u porodicu Trochiliscaceae.

Nekad jedina priznata vrsta T. sexcostatus V.D.Prinada, sinonim je za Pseudomoellerina sexcostata (V.D.Prinada) Zhen Wang.

Vrste
 Trochiliscus bulbiformis Karpinsky
 Trochiliscus oblatus Zhi M.Li & X.G.Zhou
 Trochiliscus ingricus Karpinsky
 Trochiliscus lemonii (Knowlton) Karpinsky
 Trochiliscus lipuensis Zhen Wang, J.Conkin, R.J.Huang & H.N.Lu
 Trochiliscus podolicus Croft
 Trochiliscus surmilovae Pojarkov

Izvori

Charophyceae

Trochiliscus


Knoxville est une communauté non constituée en société du comté de Greene, en Alabama, aux États-Unis.

Géographie

Knoxville est situé à la jonction des autoroutes 20 et 59 avec les routes américaines 11 et 43, à  au nord-nord-est d'Eutaw.

Histoire

Knoxville avait un bureau de poste jusqu'à sa fermeture le 29 août 2009; il a toujours son propre code postal, 35469.

Population

Personnes notables
 James Hardy, ancien basketteur professionnel du New Orleans Jazz ;
 William W. May, athlète qui a participé aux Jeux olympiques d'été de 1908.

Notes et références

Liens externes

Communauté non incorporée en Alabama
Pages avec des traductions non relues

Knoxville (Alabama)


Eje Central es una de las estaciones que forman parte del Metro de la Ciudad de México, perteneciente a la Línea 12. Se ubica al sur de la Ciudad de México, en la alcaldía Benito Juárez.

Información general
El nombre de la estación hace referencia al Eje Central Lázaro Cárdenas, el cual se encuentra próximo a la estación. Por su parte, el ícono es representado por un trolebús. El ícono hace alusión al sistema de trolebús de la Ciudad de México, y en el eje central el trolebús ha circulado desde 1954, entre la Central Camionera del Norte y la del Sur.

La estación permaneció cerrada desde el 4 de mayo de 2021 hasta el 15 de enero de 2023 por seguridad, debido a un desplome que ocurrió en la interestación Tezonco-Olivos con dirección a Tláhuac y que dejara un saldo de saldo de 26 fallecidos y 80 heridos.

Salidas de la estación

 Norponiente: Eje 8 Sur Avenida Popocatépetl y Eje Central Avenida Lázaro Cárdenas, Col. Portales Sur.
 Surponiente: Eje 8 Sur Avenida Popocatépetl y Eje Central Avenida Lázaro Cárdenas, Col. Portales Sur.
 Nororiente: Eje 8 Sur Avenida Popocatépetl y Eje Central Avenida Lázaro Cárdenas, Col. Portales Sur.
 Suroriente: Eje 8 Sur Avenida Popocatépetl y Eje Central Avenida Lázaro Cárdenas, Col. Portales Sur.

Afluencia
La siguiente tabla presenta la afluencia de la estación en el año 2014, organizados en días laborales, fines de semana y días festivos.

Así se ha visto la afluencia de la estación en sus primero 10 años de existencia:

En 2021, Eje Central se convirtió en la 8° estación menos utilizada de la red, al registrar una afluencia de tan solo 1,821 pasajeros que utilizaron esta estación a diario. Un factor importante a su baja afluencia, se debe al cierre (que todavía sigue de manera parcial) de la Línea Dorada, debido al desplome entre la interestación Olivos-Tezonco que ocurrió el 3 de mayo de 2021, cerrando por seguridad toda la línea. Razón por la cual los números de pasajeros en el 2021, solo se contabilizaron hasta 3 de mayo de 2021.

Esquema de estación

Referencias

Estaciones de la línea 12 del Metro de la Ciudad de México
Estaciones de Metro de México inauguradas en 2012

Eje Central (estación)


Gonzalo Sánchez de Somoza Quiroga (1575 – 14 de agosto de 1644) foi um prelado católico romano que serviu como bispo de Mondoñedo (1638–1644).

Biografia
Gonzalo Sánchez de Somoza Quiroga nasceu em Santa María de Ferreira, em Espanha. No dia 21 de junho de 1638, foi escolhido pelo Rei da Espanha e confirmado pelo Papa Urbano VIII como Bispo de Mondoñedo. A 23 de janeiro de 1639, foi consagrado por Fernando Andrade Sotomayor, arcebispo de Burgos com Bartolomé Santos de Risoba, bispo de León, e Cristóbal Guzmán Santoyo, bispo de Palencia, servindo como co-consagradores. Serviu como Bispo de Mondoñedo até à sua morte a 14 de agosto de 1644. Enquanto bispo, foi o co-consagrador principal de Diego Martínez Zarzosa, Bispo de Tui (1644).

Bispos nomeados pelo Papa Urbano VIII
Mortos em 1644
Nascidos em 1575
Bispos do século XVII

Gonzalo Sánchez de Somoza Quiroga


Océano y Tetis es un mosaico del  procedente de los yacimientos romanos en torno a la antigua ciudad griega de Zeugma, actualmente ubicada en Turquía. Formaron parte de los restos de villas romanas destruidas por las invasiones y un terremoto.

En concreto, el mosaico procede de una piscina de la casa de Poseidón, una de las villas posteriormente inundadas por la construcción de la presa de Birecik en el año 2000.

Su composición refleja el mito homérico del origen del mundo y Turquía ha emitido un sello con este motivo.

En la imagen se aprecia a Océano, la corriente que envuelve al mundo y Tetis, la madre de todos los hijos de este, de quienes se originaron todas las criaturas vivientes.

Tetis es modelo recurrente en el arte musivario romano, como puede contemplarse en el mosaico romano de Tetis de la ciudad siria de Shahba, del .

Véase también
 Comagene
 Mosaico romano
 Arte de la Antigua Roma

Referencias

Enlaces externos

Mosaicos romanos
Mitología griega en el arte

Océano y Tetis


الصمام هو جهاز ينظم تدفق جريان السوائل.

من الممكن أن تأخذ كلمة صمام المعاني التالية:

إلكترونيات
 صمام ثنائي
 صمام ثلاثي
 صمام مفرغ
 صمام شعاع كاثودي
 صمام أشعة سينية

طب
 صمام تاجي

صمام (توضيح)


بلدية بينيالسوردو , هي إحدى بلديات مقاطعة بطليوس, التي تقع في منطقة إكستريمادورا, والتي تقع في غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 1.463 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في بطليوس
بلديات بطليوس

بينيالسوردو


é o quarto álbum de estúdio da banda japonesa One Ok Rock. Foi lançado em 9 de junho de 2010 através da A-Sketch. O título é seu primeiro álbum em quase dois anos e sem a presença do guitarrista Alexander Onizawa. Niche Syndrome produziu o single "Kanzen Kankaku Dreamer", lançado previamente em fevereiro de 2010, seguido por "Jibun Rock", comercializado em seu formato físico de forma exclusiva. Ademais, "Wherever You Are" adquiriu popularidade comercial, ao ser utilizada em anúncio publicitário de 2015.

O lançamento de Niche Syndrome levou o álbum a atingir a poisição de número quatro pela tabela musical japonesa Oricon Albums Chart e de número três pela Billboard Japan Top Albums Sales. Para a divulgação do álbum, a banda realizou a turnê One Ok Rock "This Is My Own Judgment" Tour.

Antecedentes e lançamento
Durante o ano de 2008, o One Ok Rock lançou dois álbuns de estúdio, Beam of Light e Kanjo Effect, ambos posicionaram-se dentro do top 20 da Oricon Albums Chart. Posteriormente, em maio de 2009, o guitarrista Alexander Onizawa deixou a banda, após uma controvérsia no qual tocou a perna de uma estudante em um trem, dessa forma, o One Ok Rock tornou-se oficialmente um quarteto. Seu primeiro lançamento com a nova formação, ocorreu através do single "Kanzen Kankaku Dreamer" em 3 de fevereiro de 2010. Mais tarde, em 9 de abril de 2010, foram anunciados informações sobre o próximo álbum de estúdio da banda intitulado Niche Syndrome, sendo composto por treze faixas em sua edição regular e possuindo o adicional de um DVD em sua versão limitada, contendo vídeos musicais de "Kanzen Kankaku Dreamer", "Jibun Rock" e "Liar" e filmagens ao vivo de sua apresentação na sala de música Zepp de Tóquio em novembro de 2009.

Em 28 de abril de 2010, a banda disponibilizou em formato físico a canção "Jibun Rock" de forma exclusiva na rede Tsutaya, previamente ao lançamento de Niche Syndrome ocorrido em 9 de junho.

Composição
Niche Syndrome contém as suas canções compostas por Takahiro Moriuchi e Toru Yamashita, onde o primeiro é creditado como o único letrista, com exceção da faixa "Yes I Am". Os arranjos do álbum são de autoria dos próprios membros do One Ok Rock contendo a adição dos músicos Akkin, Koichi Korenaga e Satoru Hiraide. A canção "Wherever You Are" foi composta por Moriuchi para o casamento de um de seus amigos, enquanto liricamente, "Nobody's Home" é uma composição que retrata um pedido de desculpas e a gratidão de Moriuchi por seus pais.

Promoção
Para promover Niche Syndrome, o One Ok Rock disponibilizou  em sua conta oficial na rede social myspace, a versão completa do vídeo musical de "Jibun Rock" para pré-visualização exclusiva e uma versão curta do vídeo musical de "Liar". Em maio de 2010, foi anunciado o início de uma turnê da banda através das salas Zepp, intitulada One Ok Rock "This Is My Own Judgment" Tour, que durou de 27 de junho a 23 de julho de 2010. A seguir, no mês de agosto, a banda realizou apresentações em festivais japoneses que incluiu o Rock in Japan Festival, Summer Sonic Festival, seguido por Rising Sun Rock Festival, Monster Bash e Treasure05X. A segunda parte da turnê, ocorreu em dezesseis locais diferentes até a data de 11 de dezembro de 2010. O concerto realizado na arena Nippon Budokan, Tóquio, em 28 de novembro, foi gravado e lançado como o segundo DVD da banda, intitulado This is My Budokan?! em 16 de fevereiro de 2011.

Singles
Em 3 de fevereiro de 2010, o One Ok Rock lançou o single "Kanzen Kankaku Dreamer", que levou a banda a realizar sua primeira entrada dentro do top dez da tabela semanal da Oricon Singles Chart, ao se estabelecer em número nove na semana correspondente a 1 a 7 de fevereiro de 2010. Pela Billboard Japan, a canção estreou em número quarenta e cinco pela Japan Hot 100 na semana referente a 10 de fevereiro de 2010, atingindo pico de quarenta na semana correspondente a 13 de abril de 2016, permanecendo dezoito semanas não consecutivas na tabela. Seu vídeo musical correspondente, dirigido por Hideaki Fukui, recebeu uma indicação na categoria de Melhor Vídeo de Rock pela Space Shower Music Video Awards de 2011.

"Jibun Rock" foi disponibilizado mais tarde, a partir de 28 de abril de 2010, tanto em formato físico - de forma exclusiva pela rede Tsutaya - quanto em formato digital. Seu vídeo musical correspondente, dirigido por Hideaki Fukui, recebeu uma indicação na categoria de Melhor Vídeo de Rock pela MTV Video Music Awards Japan de 2011.

Outras canções
A faixa "Wherever You Are" foi utilizada na série de anúncios de telefonia da NTT Docomo, intitulada "Kazoku-hen" de 2015, elevando a sua popularidade comercial. Na semana de 30 de janeiro de 2016, a canção atingiu seu pico de número quatro pela Billboard Japan Hot 100, e mais tarde, tornou-se uma das canções que mais tempo permaneceram na referida tabela. Além disso, em lista de músicas mais usadas em casamentos no Japão, "Wherever You Are"  conquistou o primeiro lugar por dois anos consecutivos em 2017 e 2018.

Lista de faixas

Notas
 "Introduction" é uma canção instrumental.
 "Nobody's Home" possui uma faixa oculta na edição limitada de primeira impressão do álbum, intitulada "Attendence", é executada logo após a mesma.

Desempenho nas tabelas musicais
O lançamento de Niche Syndrome estreou em número quatro pela tabela diária da Oricon Albums Chart, obtendo vendas de 10.000 cópias, mais tarde, o álbum manteve-se na mesma posição em sua tabela semanal, na semana correspondente a 7 a 13 de junho de 2010, tornando-o primeiro álbum do One Ok Rock a atingir o top cinco da referida tabela. Além disso, Niche Syndrome estreou em seu pico de número três pela Billboard Japan Top Albums Sales, referente a semana de 16 de junho de 2010, também realizando para a banda, sua primeira entrada no top três desta tabela. Adicionalmente, Niche Syndrome não realizou entradas nas tabelas anuais em seu ano de lançamento, entretanto, seis anos depois, o álbum atingiu picos nas tabelas da Oricon e da Billboard Japan, respectivamente.

Posições semanais

Posições de fim de ano

Certificações

|-
| style="background-color: #eee;"|Japão (RIAJ)
|
|250,000^
|-

Créditos e pessoal
A seguir estão listados os profissionais envolvidos na elaboração de Niche Syndrome de acordo com o encarte do álbum.

One Ok Rock
 Takahiro "Taka" Moriuchi — vocal principal
 Toru Yamashita — guitarra, vocal de apoio
 Ryota Kohama — baixo
 Tomoya Kanki — bateria

Produção

 Hideki Kodera — gravação
 Satoru Hiraide — gravação, mixagem
 Satoshi Hosoi — gravação, mixagem
 Kensuke Miura — gravação
 Ian Cooper — masterização
 Miki Nagashima — assistência em engenharia
 Naoki Iwata — assistência em engenharia
 Hideaki Ikawa — assistência em engenharia

 Norikatsu Teruuchi — assistência em engenharia
 Masanori Hata — assistência em engenharia
 Ryota Hattanda — assistência em engenharia
 Takeshi Baba — assistência em engenharia
 Kazutaka Minemori — instrumentação técnica
 Yoshiro "Masuo" Arimatsu — instrumentação técnica
 Yukifumi Kaneko — instrumentação técnica
 Kyohei Meguro — instrumentação técnica

Visuais e imagem
 Kazuaki Seki — direção de arte
 Daichi Shiono — design

Ligações externas

 Niche Syndrome (em japonês) em Apple Music
 Niche Syndrome no Spotify

Álbuns de One Ok Rock
Álbuns de 2010
Álbuns em língua japonesa
Álbuns de rock alternativo
Álbuns lançados pela A-Sketch

Niche Syndrome


Ivan (Ivica) Šimrak, bio je hrvatski grkokatolički svećenik, doktor teologije i filozofije i mučenik, rodom sa Žumberka.
Nećak je Janka Šimraka.

Pučku školu završava u Grabru, a maturira u Klasičnoj gimnaziju u Zagrebu, kao pitomac grkokatoličkoga sjemeništa. U Rimu doktorira teologiju i filozofiju. Za svećenika ga 5. rujna 1943. zaređuje stric Janko Šimrak. Kratko vrijeme po ređenju je činovnik u križevačkomu biskupskom uredu, a 8. ožujka 1944. imenovan je župnikom u
žumberačkim župama Stojdragi, Grabru i Pećni.

S obzirom na to da su župni dvori bili opljačkani i spaljeni, živio je kod majke. Pastoralno se skrbio za vjernike Stojdrage, raspršene po žumberačkim selima nakon uništenja sela. Partizani ga uhićuju 6. travnja 1944. u rodnim Šimrakima, pod lažnom optužbom za ometanje vojačenja i propovijedanja protiv partizanskoga pokreta. Odveden je na ispitivanja na Kordunu, a potom i u Pisarovinu, u kojoj je zadržan petnaest dana, otkud je poslan ZAVNOH-u, koji je od njega tražio potpisivanje izjave o pristupanju partizanskomu pokretu, što je Šimrak u odbio. Zbog nedostataka dokaza koji bi potkrijepili optužbe, pušten je nakon mjesec dana. U noći s 8. na 9. lipnja 1944., ubijaju ga muslimanski ustaše na cesti Jastrebarsko-Plješivica. Tadašnji plješivički župnik po primitku vijesti o umorstvu istoga dana upućuje se u Jastrebarsko po lijes za Šimrakov pokop. Sljedeće noći, s 9. na 10. lipnja, vlč. Ljubešić i Šimrakovi majka, sestra i brat otkopavaju mu truplo i prevoze kolima na Žumberak. Dana 11. lipnja posmrtni ostatci dopremaju se u Grabar i stavljaju u crkvu sv. Ivana. Idućega dana mrzlopoljski župnik Simenon Hromiš ujutro je predvodio sprovod.

Izvori

Žumberak
Hrvatski grkokatolički kler
Kršćanski mučenici
Hrvatski svećenici

Ivan Šimrak


Toru Miyamoto (født 3. december 1982) er en japansk tidligere professionel fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Avispa Fukuoka, Tochigi SC og Giravanz Kitakyushu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Toru Miyamoto


Berat (Osmanlıca: Belgrad-ı Arnavud veya Arnavutbelgrat), orta güney Arnavutluk'ta Berat ilinin merkezidir. Yüzölçümü 379.98 km² olan şehrin nüfusu 2011 tahminlerine göre 60.031'dir.

Temmuz 2008'de, eski şehir (Mangalem mahallesi) Dünya Mirasları listesi'ne dahil edilmiştir. Şehirde Osmanlı zamanından kalan tarihî Bekarlar Camii, Kurşunlu Camii, Sultan Camii (Kral Camii), Beyaz Camii, Hüseyin Paşa Camii (Saat Camii), Kırmızı Camii ve Telelka Camii bulunmaktadır. Ayrıca Halveti tarikât'a ait olan Halveti Tekkesi ve Rüfâi tarikât'a ait olan Rüfâi Tekkesi'de vardır.

Kardeş şehirler
  Loveç, Bulgaristan
  Ploiești, Romanya
  Karmiel, İsrail

Dış bağlantılar
 Resmi site

Kaynakça

Arnavutluk'taki Dünya Mirasları
Arnavutluk'taki şehirler
Arnavutluk'un belediyeleri

Berat


At give slip er en dansk kortfilm fra 2012 instrueret af Rikke Louise Schjødt.

Handling
En film om en far der mister sin søn i en bådulykke. Herfra falder hans liv fra hinanden, og til slut tages der én sidste beslutning - at give slip.

Medvirkende
 Henrik Borup Lutzen - Faderen
 Jonas Cheblaoui - Lucas

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2012
Kortfilm fra Danmark

At give slip


De Wu ( idioma chino: 吴德; pinyin: Wú Dé; Wade–Giles: Wu Teh) ( 1913 - 29 de noviembre de 1995 ) fue un político del Partido Comunista de China y de la República Popular China.

Biografía
Wu se unió al Partido Comunista de China en 1933, organizaba huelgas y acciones como los trabajadores en el Tangshan área. Después de la Guerra Sino-Japonesa (o "Guerra de Resistencia contra el Japón", como se le llama en la literatura comunista), organizó el Hebei anti-ejército japonés, que se comprometía a la guerra de guerrillas en las regiones del norte. En 1940 fue nombrado jefe de una comisión de trabajo en el Comité Central del Partido Comunista de China para supervisar la actividad tras las líneas enemigas. Después de la guerra, se desempeñó como secretario del Partido de Tangshan.

Después de la victoria comunista de 1949, Wu De se trasladó a Tianjin, donde se desempeñó como alcalde de 1952 a 1955. Posteriormente fue nombrado primer secretario del Comité Provincial del PCCh en Jilin.

La Revolución Cultural
Wu sirvió en esta posición hasta que la Revolución Cultural comenzó en 1966. Como Mao Zedong insistió en que el Comité Municipal Beijing tiene que ser reorganizado sin Peng Zhen, que participó en las políticas de la Revolución Cultural, el 4 de junio el Comité Central transfirió De Wu a la capital como segundo secretario del CC del PCCh Municipal, inmediatamente por debajo del Primer Secretario Li Xuefeng. Durante su liderazgo, ordenó la suspensión de clases de las universidades de Beijing para permitir a los estudiantes a concentrarse por completo en la Revolución Cultural. En 1967 fue nombrado vicepresidente del Comité Revolucionario de Pekín, y fue elegido miembro del Comité Central del PCCh en 1969.

Cuando Mao Zedong se enfrenta con Lin Biao y Chen Boda en el pleno del Comité Central celebrada en Lushan en 1970, Wu De le aconsejó actuar con rapidez para evitar problemas en el Ejército Popular de Liberación. Él dijo: "El Presidente debe actuar personalmente... creer en la posibilidad de iluminar a una gran cantidad de personas unidas bajo el gran líder el Presidente Mao". A partir de este momento, Mao elogió Wu De lo calificó de "virtuoso" (jugando en nombre de De Wu, cuyo carácter 德 significa "virtuoso"). La muerte de Lin en el accidente aéreo después de su intento de golpe en 1971 reforzó la posición de Wu. Fue nombrado cabeza del Grupo Cultural, en el marco del Consejo de Estado, una especie de carácter temporal, como ministro de Cultura.

Después de la muerte de Xie Fuzhi 1972, Wu De asumió el cargo de presidente del Comité Revolucionario de Pekín al mismo tiempo secretario primero del CC del PCCh de Pekín. En 1973 fue admitido en el Politburó del PCCh. Tomó parte activa en la "crítica a Lin Biao", crítica a Confucio "de campaña, pero Jiang Qing, creyendo que quería inducir a error al movimiento, lo criticaron, dando a luz a su hostilidad hacia la Banda de los Cuatro.

En 1975, fue vicepresidente del Comité Permanente de la Asamblea Popular Nacional.

Wu De luchó activamente luchó contra lan rehabilitación de Deng Xiaoping y trabajó para promover a Hua Guofeng como sucesor de Mao. Abogó por la represión de los incidentes de Tiananmen, ganándose el apodo irónico de "ninguna virtud". En octubre del mismo año, jugó un papel en la detención de la Banda de los Cuatro.

El ascenso de Deng Xiaoping y el derrocamiento de la Banda de los Cuatro marcó el inicio de un repudio de la Revolución Cultural. Aunque en un principio una parte importante del liderazgo de Hua Guofeng, Wu De fue abiertamente criticada en la Tercera Sesión Plenaria del 11 Comité Central del PCCh y perdió su escaño del Buró Político. En 1980, junto con Chen Xilian y otros maoístas, la purificación y renunció a su puesto en el Comité Permanente de la APN.

A pesar de su participación en la Revolución Cultural, su papel en la eliminación de la Banda de los Cuatro le ganó una posición de poder dentro de la Comisión Central de Asesoramiento. Falleció en Pekín en 1995.

Enlaces externos

Alcaldes de Pekín
Miembros del Partido Comunista de China
Políticos de China del siglo XX

Wu De


Arte & Ofício est un groupe de jazz rock portugais, originaire de Porto. Il est formé en 1975 par António Garcez et Sérgio Castro. Ils deviennent pendant ces années un phénomène de popularité, révolutionnant complètement le rock au Portugal. Entre 1975 et 1983, le groupe expérimente la fusion de plusieurs variantes du rock, en chantant toujours en anglais. La formation d'Arte & Ofício a changé au fil du temps, la plus charismatique étant le quintet António Garcez (chant), Sérgio Castro (basse et chœurs), Sérgio Cordeiro (guitare), Fernando Nascimento (guitare) et Álvaro Azevedo (batterie), qui est resté jusqu'en 1979.

Issu du rock progressif du début des années 1970, le son du groupe est encore passé par le sous-genre symphonique pour intégrer plus tard la combinaison du hard rock avec le blues et le jazz avec le funk. Le départ d'António Garcez en 1979 oblige le groupe à se réinventer, le bassiste Sérgio Castro prenant le relais au chant. Avec l'arrivée des pianistes António Pinho Vargas et André Sarbib, qui ont remplacé le guitariste Sérgio Cordeiro, leur style musical s'installe définitivement dans le jazz rock, poursuivant ainsi leur succès. Ils ont été le premier groupe de rock portugais à recevoir une reconnaissance internationale et des éloges dans le magazine américain  et dans le journal britannique , pour leur performance en tant que  lors des concerts des Can, Stranglers et Joe Jackson pendant leurs visites au Portugal entre 1979 et 1980, ainsi que des critiques favorables pour les albums studio Faces (1979) et Danza (1982).

Ils mettent fin à leur carrière en , avec à leur actif deux albums studio, quatre singles et des concerts mémorables à travers le pays. Après une première apparition occasionnelle en 2010, promue par la Société portugaise des auteurs, Arte & Ofício se sont réunis en 2014 pour l'enregistrement de leur premier album live  (2015).

Biographie

Formation et premières années (1975—1976)

Durant l'été 1975, le chanteur António Garcez et le bassiste Sérgio Castro, membres de Psico, esquissent le projet d'un groupe capable de composer des chansons originales avec des textes en anglais. Ils invitent Álvaro Azevedo (batterie, ex-Pop Five Music Incorporated), Sérgio Cordeiro (guitare, ex-Psico) et Juca Rocha (claviers, ex-Psico) et forment Arte & Oficio, qui obtient ses premiers résultats à l'automne de cette année-là. Ils s'inspirent des groupes comme Yes ou Gentle Giant. Tous les membres sont issus d'autres groupes, ce qui leur a donné une grande expérience et un grand professionnalisme dans la scène musicale. Garcez, avant Psico, était chanteur au sein de Pentágono et avait été acclamé par la critique pour sa prestation au festival de Vilar de Mouros en 1971.

Arte & Ofício donne son premier concert dans la ville d'Entroncamento, où Garcez se révèle être un vocaliste à la performance scénique remarquable, et perçu comme un rockeur et rebelle. Ils pratiquent un son innovant au Portugal, combinant le jazz avec le rock progressif et le funk. De nouveaux changements dans le line-up ont lieu avec l'entrée du guitariste Fernando Nascimento et les départs de Juca Rocha et du violoniste éclair Leonel Ferreira. En , ils participent au  Festival de Rock de São João da Madeira et le 3 juillet de la même année, ils donnent un spectacle mémorable à Porto avec l'Hôtel de Ville comme toile de fond, rassemblant dans le centre ville, pour la première fois, des dizaines de milliers de personnes pour un concert de rock en plein air.

Succès national et notoriété internationale (1976—1979)
Se produisant à nouveau en tant que quintet, la formation la plus charismatique d'Arte & Ofício se forme en 1976 - António Garcez (chant), Sérgio Castro (basse et chœurs), Sérgio Cordeiro (guitare), Fernando Nascimento (guitare) et Álvaro Azevedo (batterie) - qui s'est engagée dans une nouvelle voie musicale s'éloignant du rock symphonique pour se rapprocher du jazz et du rock progressif.

Ils signent un contrat avec le label Orfeu d'Arnaldo Trindade et enregistrent quatre morceaux, dont deux singles sortis avant et après l'été 1977. , avec  en face B, marque leurs débuts et reçoit une certaine attention des médias. Le style reflète les influences hard rock que Castro et Cordeiro portaient depuis leur passage chez Rocka, tandis qu'avec le deuxième single, le groupe indiquait clairement la voie qu'il voulait suivre dans les années suivantes. La chanson-titre  (1977) démontre les potentialités vocales de Garcez, tandis que le morceau  expérimente le son funk, montrant le travail des guitaristes dans d'autres univers musicaux. Les deux albums apportent au groupe une  grandissante. En tournée, ils jouent en première partie du concert de Can au Pavilhão dos Desportos à Lisbonne. Le magazine  donne à un de ses articles le titre de Arte & Ofício-O sucesso dos Can. Il démontre la capacité technique et artistique du groupe à tenir tête à n'importe quel groupe de renommée internationale.

Hormis la sortie d'albums, ce sont les concerts qui feront la renommée du groupe. Arte & Ofício devient l'un des groupes les plus demandés pour jouer en concert. Toujours sur Orfeu, ils sortent  (1978), une chanson rock vigoureuse à laquelle les Portugais n'étaient pas habitués de la part des groupes nationaux. La face B comprend la version instrumentale . C'est le premier maxi single produit au Portugal.

Plus tard, ils éditent en mars leur premier album,  (1979), auquel participe le pianiste António Pinho Vargas, qui deviendra peu après un membre à part entière. Sérgio Cordeiro quitte le groupe. L'album est une production à deux visages musicaux distincts : rock progressif avec une influence blues du côté X et, du côté Y, jazz rock avec une approximation du funk. L'intégration de plusieurs sous-genres du rock dans la composition de l'album est devenue notoire. En juin et juillet 1979, ils entament la tournée , devenant ainsi le premier groupe de rock portugais à effectuer une tournée nationale avec des concerts presque consécutifs. Garcez quitte le groupe à la fin des tournées en raison de désaccords.

Nouvelle formation et retour au succès (1979–1980)
Le succès assuré et les ventes consolidées, le groupe subit un coup dur avec le départ de Sérgio Cordeiro et António Garcez. Le bassiste Sérgio Castro reprend le chant et ils restent en quartet avec Nascimento à la guitare, Pinho Vargas au piano et Azevedo à la batterie. Le , ils enregistrent pour la chaîne de télévision RTP un des concerts du programme "Soltem o Rock", dirigé par José Nuno Martins, dans l'amphithéâtre de l'Instituto Superior de Agronomia, à Lisbonne. Ils reprennent le format quintet avec l'entrée du pianiste André Sarbib qui, avec António Pinho Vargas, réoriente définitivement les nouvelles compositions du groupe vers le jazz rock. Ils jouent la première partie du concert des Stranglers le 28 septembre au Dramático de Cascais. Arte & Oficio perd l'attrait scénique du spectacle de Garcez et la perte conséquente de fans, mais réussit à maintenir la qualité technique des compositions.

En 1980, ils signent un contrat avec le petit label Gira et sortent le single avec le morceau polémique  et  en face B. La chanson-titre est un morceau d'intervention sociale, dans lequel les compositeurs Castro et Azevedo défendent ouvertement leur soutien à la légalisation du cannabis. La chanson connait un grand succès lors des concerts et leur permet d'accompagner une partie de la tournée de Joe Jackson en Europe, donnant au groupe de nouveaux élans de popularité et des éloges de la part des critiques internationaux.

Boom du rock, éclosion et pause (1980—1983)
Au début des années 1980, le Portugal connait le boom du mouvement de renouveau musical appelé , né des chansons  et  de UHF et Rui Veloso, respectivement. Avec ces chansons, le rock commence à parler des Portugais et de leurs problèmes quotidiens. L'explosion du rock portugais change les habitudes d'Arte & Ofício qui ont été contraints, par la pression de la multinationale PolyGram, de créer un autre groupe. Sérgio Castro et Álvaro Azevedo forment - contre leur gré et anticipant l'échec - les Trabalhadores do Comércio, un groupe particulier avec une curieuse utilisation de l'accent du nord du Portugal associé à la musique humoristique, qui, ironiquement, finira par dépasser Arte & Ofício en succès et en longévité. En , le pianiste André Sarbib quitte le groupe, ne participant plus aux enregistrements en studio des nouveaux enregistrements. D'autre part, Garcez forme Roxigénio, en 1980, un projet musical très proche du heavy metal et qui comprend le multi-instrumentiste et guitariste Filipe Mendes, qui venait de Psico et passe par Heavy Band et Chinchilas. La permanence obstinée de l'anglais dans les paroles des chansons, contre le succès de la langue portugaise dans les ventes de disques, dicte la carrière éphémère de Roxigénio.

Cependant, Arte & Oficio maintient la tradition anglophone et a publié l'album  (1982), une coproduction de Castro et de Pinho Vargas qui comprenait la collaboration de la Brésilienne Diana Pereira, de Cana Caiana, sur le titre . Les points forts incluent , un minimalisme électronique basé sur un poème en anglais de Fernando Pessoa, et , un puissant solo de guitare et de basse. Pinho Vargas est remplacé par le claviériste Jorge Filipe Santos. Bien que l'album ait réussi à entrer dans le classement des ventes nationales, méritant une nouvelle référence au , le groupe subit une perte inattendue avec la tournée. Le désintérêt croissant du jeune public pour les chansons rock en anglais a eu pour conséquence l'incapacité d'Arte & Oficio à maintenir des concerts réguliers. Avec peu de demandes de spectacles, ils terminent finalement leur carrière par un concert dans la ville de Vagos en .

Retour aux concerts et premier album live (2010, 2014–2015)
Vingt-sept ans après la fin de leur carrière, les trois éléments vivants de la formation initiale (Garcez, Castro et Azevedo), ainsi que Fernando Nascimento et André Sarbib, ont décidé de revivre les moments fraternels sur scène, motivés par l'invitation de la Sociedade Portuguesa de Autores.

La nuit du , ils donnent un concert au Belém Bar Café (BBC) à Lisbonne, lors de la soirée qui rendait hommage à plusieurs groupes des années 1960, 1970 et 1980. Les résistants UHF, Xutos & Pontapés et GNR, ainsi que les revenants Taxi, Sheiks, Go Graal Blues Band et Quarteto 1111, entre autres, réunis exprès pour cette célébration, y ont également participé. Cette réunion permet à Arte & Oficio d'envisager quelque chose de plus sérieux avec un retour aux disques et aux scènes. Ils réunissent tous les membres et, malgré l'éloignement géographique du vocaliste António Garcez, basé aux États-Unis, ils se retrouvent pour un concert unique à la Casa da Música, le  à Porto. Avec la même formation qui s'est produite à la BBC en 2010, mais maintenant avec Jorge Filipe Santos à la place d'André Sarbib, les invités João « Pony » Machado, Luís Fernando et João Luís Médicis (guitares), Miguel Cerqueira (basse), José Nogueira (saxophone) et Fernando Faria ( batterie) montent également sur scène. Les chanteuses Diana Basto et Inês Soares complètent le lot d'invités. Ce moment est enregistré sur un album intitulé  (2015), et condense certains des plus grands classiques du groupe. L'album est publié le  par le label Planta Sónica et marque les quarante ans de la fondation du groupe. Il s'agit d'une édition limitée et numérotée de mille exemplaires accompagné d'un livre de 24 pages avec des photos haute résolution du concert par les photographes Rui Leal, Lauren Maganete, Augusto Lemos et María Bárbara. Le concert enregistré rend hommage au concert de 1976 d'Arte & Oficio dans sa ville natale, comme le rappelle Sérgio Castro :

Membres

Derniers membres
 António Garcez — chant (1975—1979, 2010, 2014—2015)
 Sérgio Castro — basse, chant (1975—1983, 2010, 2014—2015)
 Fernando Nascimento — guitare (1975—1983, 2010, 2014—2015)
 Jorge Filipe Santos — claviers (1982–1983, 2014–2015)
 Álvaro Azevedo — batterie (1975–1983), (2010), (2014–2015)

Anciens membres
 Juca Rocha — claviers (1975—1976)
 Sérgio Cordeiro — guitare (1975—1979)
 Leonel Ferreira — violon (1976)
 António Pinho Vargas — piano (1979—1982)
 André Sarbib – — piano (1980—1981, 2010)

Membres live
 Cristiana Kopke – second chant (1982)
 Benedita Veloso – second chant (1982—1983)
 Ana Freire – second chant  (1982—1983)
 Miguel Cerqueira – basse (1982), (2014—2015)
 João Luís Médicis – guitare (1992), (2014—2015)
 João  Machado – guitare (2014—2015)
 José Nogueira – saxophone (2014—2015)
 Diana Basto – chant secondaire (2014—2015)
 Inês Soares – second chant (2014—2015)

Discographie

Albums studio
 1979 :
 1981 :

Singles
 1977 :
 1977 :
 1978 :
 1980 :

Albums live
 2015 :

Distinctions
Arte & Ofício est, dans l'histoire, le premier groupe portugais de jazz rock et l'un des principaux représentants de la musique progressive, révolutionnant complètement le rock au Portugal. Il est le premier groupe national à obtenir à plusieurs reprises une visibilité internationale dans le magazine américain  et le journal britannique  pour sa performance en tant que  lors des concerts de Can, Stranglers et Joe Jackson lors de leur passage au Portugal en 1979 et 1980, ainsi à être reconnu pour les albums Faces (1979) - distribué dans plusieurs pays - et  (1982).

En raison de la perte irrémédiable des enregistrements originaux, due à la négligence du label, les quelques copies vinyles existantes sont devenues d'authentiques pièces de musée vendues sur Internet pour plusieurs centaines d'euros, comme l'album , qui a atteint en 2010 le prix élevé de 780 euros sur un site britannique, tandis qu'il atteignait 260 euros sur un site japonais. En 2009, le magazine Blitz attribue à l'album  la  place des 40 meilleurs albums des années 1970 sortis au Portugal.

Notes et références

Liens externes

Groupe portugais de pop rock
Groupe de jazz fusion
Groupe portugais de rock progressif
Groupe portugais de hard rock
Groupe musical formé en 1975
Groupe musical séparé en 2015

Arte & Ofício


Covelo adını taşıyan Portekiz'de yerleşim birimleri:

 Covelo - Gondomar belediyesinde bucak.
 Covelo - Tábua belediyesinde bucak.

Ayrıca:

 Covelo do Gerês - Montalegre belediyesinde bucak.

Covelo


سيتروس هيايتس  هي إحدى مدن مقاطعة ساكرامينتو، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 1 يناير، 1997.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لسيتروس هيايتس في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان سيتروس هيايتس 85,071 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 33,478 أسرة وعدد العائلات 21,647 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 34,897 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 84.64% من البيض و2.87% من الأمريكيين الأفارقة و1.01% من الأمريكيين الأصليين و2.85% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.34% من سكان جزر المحيط الهادئ و3.56% من الأعراق الأخرى و4.73% من عرقين مختلطين أو أكثر و10.04% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 33,478 أسرة كانت نسبة 34.4% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 46.4% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 12.9% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 5.4% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 35.3% من غير العائلات. تألفت نسبة 26.9% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 9.5% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.52، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.06.

بلغ العمر الوسطي للسكان 34.9 عاماً. وكانت نسبة 25.2% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 10.2% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 30.2% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 21.2% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 12.2% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 94.3 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 91.1 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 43,859 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 51,207 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 38,614 دولارًا مقابل 29,399 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 20,744 دولارًا. وكانت نسبة 5.6% من العائلات ونسبة 8.3% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 11.3% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 6.1% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان سيتروس هيايتس 83,301 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 32,686 أسرة وعدد العائلات 20,957 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 35,075 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 80.26% من البيض و3.30% من الأمريكيين الأفارقة و0.90% من الأمريكيين الأصليين و3.26% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.44% من سكان جزر المحيط الهادئ و6.42% من الأعراق الأخرى و5.42% من عرقين مختلطين أو أكثر و16.49% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 32,686 أسرة كانت نسبة 32% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 43.6% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 14.3% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 6.2% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 35.9% من غير العائلات. تألفت نسبة 27.1% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 10% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.53، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.08.

بلغ العمر الوسطي للسكان 36.2 عاماً. وكانت نسبة 23.1% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 10.2% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 27.6% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 25.8% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 13.3% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 48.5% ذكور و51.5% إناث.

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1997
تأسيسات سنة 1997 في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا
مدن في مقاطعة ساكرامينتو (كاليفورنيا)

سيتروس هيايتس (كاليفورنيا)


Contout est un patronyme porté notamment par :

 Auxence Contout (1925-2020), poète, écrivain français ;
 , entraîneur de football professionnel français ;
 Roy Contout (1985-), footballeur français.

Contout


Schizo (kurz für Schizophrenie) bezeichnet:

 Schizo (Band), eine italienische Thrash-Metal-Band
 Schizo (Film), Spielfilm aus dem Jahr 1976
 Schizo (Comic), einen Comic
 Schizo (Mixtape), ein Mixtape von Dreezy

Schizo


An Notylia leucantha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gerardo A. Salazar. An Notylia leucantha in nahilalakip ha genus nga Notylia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Notylia

Notylia leucantha


La Coupe arabe des nations de football 2009 devait être la  édition de la Coupe arabe des nations de football, une compétition organisée par l'Union des associations arabes de football (UAFA), dont la phase finale était prévue en juin 2009 dans l'un des pays qualifiés.

22 sélections nationales du monde arabe issues de deux confédérations, africaine (CAF) et asiatique (AFC), devaient participer à cette édition, dont 8 en phase finale.

La compétition est abandonnée après le premier tour de qualification pour des raisons financières, par défaut de sponsors.

Participants

Déroulement du tournoi

Premier tour de qualification
Les 8 équipes les moins bien classées au classement FIFA sont réparties dans deux groupes de quatre équipes. Les vainqueurs de chaque groupe se qualifient pour le deuxième tour de qualification.

Le format du premier tour est celui d'un tournoi toutes rondes simple. Chaque équipe joue un match contre toutes les autres équipes du même groupe.
 Victoire :  ;
 Match nul :  ;
 Défaite : .

En raison du forfait du Qatar au deuxième tour de qualification, le meilleur deuxième de ce premier tour est aussi repêché.
La Palestine a dû déclarer forfait, Israël leur permettant pas de voyager au Yémen.

Légende

Groupe 1
Tous les matchs du groupe 1 se déroulent au  de Sanaa au Yémen.

Groupe 2
Tous les matchs du groupe 2 se déroulent à Beyrouth au Liban, dans deux stades : la Cité sportive Camille-Chamoun et le Stade municipal de Beyrouth.

Deuxième tour de qualification
Le deuxième tour de qualification devait concerner 16 équipes (les 3 équipes qualifiées du premier tour ainsi que les 13 autres équipes exemptes du premier tour) réparties en quatre groupes de quatre, les équipes de chaque groupe s'affrontant tous une fois. Les deux premiers de chaque groupe se qualifient pour la phase finale.

Ce tour prévu sur les années 2007 et 2008 ne sera jamais joué, et la compétition abandonnée.

Phase finale
La phase finale, comprenant huit équipes, était prévue en juin 2009 dans l'un des pays qualifiés pour cette phase.

Références

2009
Football en 2009
Événement sportif annulé


Riedenberg ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Wörnitz im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Die Einöde liegt östlich der Wörnitz am Fuße des Vetschenbergs (), eine Erhebung der Sulzachrandhöhen, die wiederum ein Abschnitt der Frankenhöhe sind. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Oberwörnitz (0,5 km südwestlich) bzw. nach Wittum (0,8 km nördlich).

Geschichte
1406 kaufte die Reichsstadt Rothenburg von den Herren von Hohenlohe Riedenberg mit Gailnau.

1801 gab es im Ort zwei Haushalte, die beide der Reichsstadt Rothenburg untertan waren.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Riedenberg dem Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Wörnitz zugewiesen.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Martin (Wörnitz) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach Kreuzerhöhung (Schillingsfürst) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Wörnitz
Ort im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung
Ort an der Wörnitz

Riedenberg (Wörnitz)


Ambrosius Widmann (* um 1477 in Baden-Baden; † 10. August 1561 vermutlich in Rottenburg), Doktor im kirchlichen und weltlichen Recht (utriusque iuris doctor), war ein deutscher Jurist und Kleriker. 1510 wurde er nach vorangegangener einjähriger kommissarischer Amtsausübung zum dritten Propstkanzler der Universität Tübingen auf Lebenszeit als Nachfolger von Johannes Tegen und Johannes Vergenhans alias Nauclerus ernannt.

Nach seiner rechtlich angefochtenen Absetzung 1538 wegen seines Widerstands gegen die Einführung der Reformation an der Tübinger Universität wurde er 1550 wieder in sein Kanzleramt eingesetzt, übertrug dann aber 1556 auf Grund des Augsburger Religionsfriedens von 1555 die Ausübung seiner Amtsbefugnisse bis zu seinem Tod vertretungsweise auf Rektor und Senat der Universität Tübingen.

Leben

Ambrosius Widmann war der zweite Sohn des einflussreichen Tübinger Medizinprofessors und gräflichen bzw. herzoglichen Leibarztes Johann Widmann-Salicetus und dessen Ehefrau Mechthild Bälz (Beltz). Sein älterer Bruder Beatus Widmann, der ebenfalls zum utriusque iuris doctor promoviert worden war, machte als Rat in württembergischen und österreichischen Diensten Karriere, zuletzt als Kanzler von Tirol. Eine Schwester Widmanns, Genoveva, war mit dem langjährigen württembergischen Kanzler Gregor Lamparter verheiratet.

Widmann begann sein Studium im Wintersemester 1490/1491 als ca. 13-Jähriger an der Artistenfakultät der Universität Tübingen. Dort promovierte er im März 1492 zum Bakkalar. Über seine Magisterpromotion sowie über sein angeschlossenes Rechtsstudium ist bisher nichts bekannt. Seinen spätestens 1506 erworbenen Doktortitel im kirchlichen und weltlichen Recht hat er vermutlich in Italien erworben. Der Tübinger Rhetorikprofessor Heinrich Bebel bezeichnet Widmann 1506 als Ordinarius iuris civilis an der Tübinger Juristenfakultät. In diesem Jahr und 1509 gehörte er auch zu den Beisitzern am Württembergischen Hofgericht.

Seit 9. Februar 1509 erscheint Widmann in zunächst vorläufiger Funktionsausübung im Amt des Stiftspropstes, das die Tübinger Universitätsverfassung mit dem Kanzleramt der Universität verbunden hatte. Nachdem der bisherige Amtsinhaber Johannes Vergenhans alias Nauclerus am 5. Januar 1510 verstorben war, wurde Widmann das Amt des Stiftspropstes am 3. März 1510 vom Papst nachträglich verliehen. Ein Jahr später, 1511, wurde er zum Priester geweiht, wobei die einjährige Frist für die nachträgliche Erlangung der Weihe um wenige Monate überschritten wurde. Nach der formellen Verleihung des Propstamtes gab Widmann das Amt eines Beisitzers am Reichskammergericht auf, für das er als Nachfolger von Sebastian Schilling ein halbes Jahr zuvor am 5. September 1509 vereidigt worden war. Im gleichen Jahr, 1510, musste er auch auf seine mit der Aufsichtsfunktion des Kanzleramts der Universität unvereinbare Professur verzichten. Widmanns ordentlichen Lehrstuhl im weltlichen Recht erhielt der bisherige Kirchenrechtsprofessor Johannes Gentner alias Adler, Aquila, Halietus jedoch erst am 1. September 1510.

Zu den nachhaltigen Leistungen Widmanns bei der Verwaltung der Propstei gehörte die Erneuerung des Güterverzeichnisses, verbunden mit einer Revision des Besitzstands der Propstei. Im Bereich der Universitätsverwaltung ist als eine seiner wichtigsten Neuerungen das 1510 eingeführte Anstellungsbuch (liber conductionum) für die Professoren der Universität anzusehen, dessen Pro-memoria-Aufzeichnungen wahrscheinlich öffentlichen Glauben besaßen. Zusätzlich zu seiner Pfründe am Tübinger Stift erhielt er 1517 ein Kanonikat am Dom in Augsburg, in das er allerdings erst 1520 nach vollendetem Residenzjahr wirklich als Domkapitular eingesetzt wurde, außerdem in den 1520er-Jahren die Stiftspropstei im mittelfränkischen Spalt sowie 1527 eine der Kanonikatspfründen am Münster von Basel und das Archidiakonat dieser Kirche.

Nach der Übernahme Württembergs 1520 durch die Habsburger unterstützte Widmann aktiv die österreichische Regentschaft bei der Unterrichtsreform der Tübinger Universität von 1525, die den traditionellen Glauben in Verbindung mit Reformen im humanistischen Sinn festigen sollten, und allgemein beim Kampf der katholischen Seite gegen protestantische Bestrebungen. Daher leistete er zehn Jahre später heftigen Widerstand gegen die nunmehr protestantische Tübinger Universitätsreform von 1535, die Herzog Ulrich von Württemberg nach der Rückeroberung seines Landes 1534 veranlasst hatte. Durch seine Flucht 1535 in das benachbarte österreichische Rottenburg gelang es Widmann, die Universität insbesondere an der Durchführung der Promotionen zu hindern, da diese keine akademischen Grade ohne seine Mitwirkung verleihen konnte.

Auf Grund mehrerer Gutachten, darunter von Martin Luther und vom Wittenberger Professor Philipp Melanchthon, entschloss sich danach die herzogliche Regierung, Widmann abzusetzen, weil er seinen Posten verlassen habe, und ernannte am 29. November 1538 den bisherigen Stuttgarter Dekan Johann Scheurer zum neuen Propst und Kanzler der Universität. Widmann protestierte aber förmlich gegen alle unter Johann Scheurer vollzogenen Promotionen, sodass eine generelle Anerkennung Tübinger Promotionen außerhalb Württembergs ungewiss erschien. Nachdem Widmann im Februar 1550 wieder in seine Ämter eingesetzt worden war, bewog ihn der Augsburger Religionsfriede von 1555, die Ausübung seiner Amtsbefugnisse Ende 1556 vertretungsweise auf Rektor und Senat der Universität zu delegieren.

Im hohen Alter von über 80 Jahren verstarb Ambrosius Widmann am 10. August 1561, vermutlich in Rottenburg, wo er inzwischen 1541/1542 Propst des Ehinger Stifts geworden war. Damit war für den württembergischen Herzog Christoph der Weg frei, das Kanzleramt in einer Universitätsordnung vom 16. September 1561 neu zu regeln.

Literatur

 Johann Baptist Sproll: Verfassung des Sankt Georgen-Stifts zu Tübingen und sein Verhältnis zur Universität in dem Zeitraum von 1476-1534, Teil 2, in: Freiburger Diözesan-Archiv 31 (1903), S. 187–192.
 Wolfram Angerbauer: Das Kanzleramt an der Universität Tübingen und seine Inhaber 1590–1817 (Contubernium, Band 4). J.C.B. Mohr (Paul Siebeck), Tübingen 1972, ISBN 3-16-833471-5, S. 1–5.
 Hermann Ehmer: Ende und Verwandlung. Südwestdeutsche Stiftskirchen in der Reformationszeit, in: Die Stiftskirche in Südwestdeutschland. Aufgaben und Perspektiven der Forschung, hrsg. von Sönke Lorenz und Oliver Auge (Schriften zur südwestdeutschen Landeskunde, Band 35). DRW-Verlag, Leinfelden-Echterdingen 2003, ISBN 3-87181-435-0, S. 211–237, hier S. 223f.
 Karl Konrad Finke: Ambrosius Widmann (um 1477 bis 1561), in: Die Professoren der Tübinger Juristenfakultät (1477–1535) (Tübinger Professorenkatalog, Band 1,2), bearbeitet von Karl Konrad Finke. Jan Thorbecke, Ostfildern 2011, ISBN 978-3-7995-5452-7, S. 361–369.

Einzelnachweise

Jurist in der Frühen Neuzeit
Stiftspropst
Römisch-katholischer Geistlicher (16. Jahrhundert)
Geboren im 15. Jahrhundert
Gestorben 1561
Mann
Kanzler (Eberhard Karls Universität Tübingen)

Ambrosius Widmann


An Lepanthes laxa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer ngan José Portilla. An Lepanthes laxa in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes laxa


Partita în la minor, pentru flaut solo, BWV 1013, este o partită ce conține patru părți, compusă de către Johann Sebastian Bach. Data la care a fost compusă este incertă, deși având în vedere tehnica avansată pe care o utilizează, mult mai dificilă decât în partea pentru flaut din cel de-al Cincilea Concert Brandenburgic, trebuie să fi fost scrisă după anul 1723. Cu toate acestea, titlul este oferit de către editorii secolului al XX-lea. Titlul original, regăsit în singurul manuscris, ce a supraviețuit din secolul al  XVIII-lea, este "Solo pour une flûte traversière par J. S. Bach".

Istoric
Cel care a descoperit singurul  manuscris ce a supraviețuit a fost Karl Straube, care a crezut că acesta era un autograf. Acest punct de vedere a fost acceptat și de către Alfred Einstein. Cu toate acestea, mai recent s-a demonstrat că acesta a fost făcut de către doi copiști. Deși numele lor sunt necunoscute, scrisul unuia pare a fi identic cu principalul copist al unui alt manuscris, P 267 (ce cuprinde Sonatele și Partitele  pentru vioară, BWV 1001-1006), ceea ce plasează această copie a Partitei în prima jumătate a anilor 1720. Celălat copist este acum cunoscut sub numele de "Anonymus 5", un angajat al lui Bach, care trebuie să îl fi însoțit pe Bach atunci când s-a mutat din Köthen la Leipzig, în anul 1723. Acest copist este cunoscut din datele autentice din exemplarele Cantatelor BWV 186 (11 iulie 1723) și BWV 154 (9 ianuarie 1724). Pe baza filigranelor și a criticii de text, cea mai mare parte a manuscrisului a fost probabil copiată în Leipzig între 1723-1724, în timp ce copistul primelor cinci portative ale Partitei sugerează că acesta ar fi fost începută puțin mai devreme, între 1722 și 1723, în Köthen.

Părțile
Părțile sunt denumite:
 Allemande
 Courante
 Sarabande
 Bourrée angloise

Note

Bibliografie suplimentară
Francisc László, Gen, specie și formă în muzica de flaut a lui J. S. Bach, Cluj-Napoca: Editura Arpeggione, ediția a doua, 2006.
Compoziții de Johann Sebastian Bach
Compoziții după instrument
Compoziții în La minor
Anii 1710 în muzică

Partita în la minor pentru flaut solo (Bach)


Louis "Little New York" Campagna (* 1900 bei Palermo; † 30. Mai 1955 Biscayne Bay, Florida) war ein US-amerikanischer Mobster in der La Cosa Nostra und fungierte als hochrangiges Mitglied im Chicago Outfit.

Leben

Frühe Jahre
Campagna wurde außerhalb von Palermo geboren und emigrierte als Kind in die Vereinigten Staaten. Als Teenager wurde er Mitglied der Five Points Gang, die sich als Brutstätte für viele späteren Gangsterbosse wie Al Capone, Lucky Luciano etc. erwies.

1919 wurde Campagna für einen Bankraub in Illinois verurteilt und verbüßte seine Strafe in Pontiac (Illinois) im dortigen Pontiac-Correctional-Center. Im April 1924 wurde er auf Bewährung entlassen, aber bereits sechs Monate später musste er zurück, da er gegen seine Auflagen verstoßen hatte. Allerdings wurde er im November 1924 erneut freigelassen.

Al Capone
1919 war Al Capone nach Chicago gegangen und unterstützte dort John Torrio, der ihn aus New York angefordert hatte. Kaum dass Campagna entlassen worden war, folgte er nun seinerseits dem Ruf Capones und wurde dort dessen Leibwächter.

In der langen Auseinandersetzung zwischen Capone und der North Side Gang bewährte sich Campagna; so schlief er während der heißen Phase der Auseinandersetzung im Lexington Hotel von Chicago, in dem sich Capone aufhielt, in einem Feldbett vor dessen Suite, um jederzeit eingreifen zu können.

Campagna galt als rücksichtslos und unberechenbar; er scheute sich z. B. nicht eine Polizeistation zu belagern, in der sich Joe Aiello befand. Capone hatte, nachdem herausgekommen war, dass Aiello versucht hatte Capone vergiften zu lassen, ein Kopfgeld von 50.000 US-Dollar auf diesen ausgesetzt. Die Polizei hatte aber auch selbst ermittelt und Aiello festgenommen, um ihn zu befragen. Als Campagna im November 1927 herausfand, wo Aiello wegen Mordverdachts verhaftet worden war, zog er mit zwanzig bewaffneten Gangstern vor die Polizeistation, um auf die Freilassung von Aiello zu warten.

Campagna und zwei weitere Bandenmitglieder wurden bemerkt und verhaftet; angesichts Campagnas Bewaffnung mit einer Handfeuerwaffe wurde er in eine Zelle direkt neben Aiello eingesperrt, wo er die Gelegenheit nutzte, seinen sizilianischen Landsmann in ihrer Muttersprache zu bedrohen. Aiello bot an innerhalb einer Frist von 15 Tagen alles zu verkaufen und mit seiner Familie Chicago zu verlassen. Campagna ging darauf aber nicht ein. Das Gespräch war durch einen zivilen Polizeibeamten in einer anderen Nachbarzelle mitgehört worden und Aiello wurde vor Campagna freigelassen.

Am 23. Oktober 1930 war Aiello dann tot; er war vor seiner Wohnung erschossen worden; die spätere Obduktion fand 59 Kugeln in seinem Körper. Niemand konnte wegen des Mordes angeklagt werden.

Campagna ist auch potentieller (Mit-)Täter bei der Ermordung von Frankie Yale am 1. Juli 1928; Yale, der offenbar – wie Capone und Campagna – ursprünglich Mitglied in der Five Points Gang – versucht hatte Capone übers Ohr zu hauen. In einem sogenannten "Drive-by-Shooting" wurde Yale Ziel zahlloser Geschosse des Pistolen Kalibers .45 und einer Thompson-Maschinenpistolen. Dieser Mord war der erste Fall in New York City, bei dem wie in Chicago eine Thompson für eine solche Tat eingesetzt wurde.

Unterwanderung der Gewerkschaften
Nachdem Capone 1931 wegen Steuerhinterziehung ins Gefängnis musste, sortierte sich die Führung des Outfit neu und unter Paul Ricca stieg Campagna weiter in den Rängen der Mafia-Familie auf.

Er selbst investierte 1934 eigenes Geld in zwei Spielstätten im benachbarten Cicero, eine Stadt die ebenfalls vom Outfit beherrscht wurde. Seine angelegten 1.500 US-Dollar alleine soll ihm eine Einnahme von 75.000 US-Dollar pro Jahr verschafft haben.

Ab 1935 nahm Campagna an der Unterwanderung der Gewerkschaften teil; in seinem Fall war es insbesondere die Bartenders and Beverage Dispensers Union. Als der Fall 1943 vor Gericht kam, verlief aber alles im Sande, da der Zeuge seine belastende Aussage nicht mehr wiederholte. Campagna und Co sollen z. B. rund 900.000 US-Dollar aus den Rücklagen einer Niederlassung (Local 1248) der Retail Clerks International Protective Association abgeschöpft haben.

Assoziierte des Outfit wie Willie Bioff und Charles Brown waren in die Filmindustrie von Los Angeles und Hollywood eingedrungen; abgesichert wurden die durch Vollmitglieder des Outfit wie Johnny Roselli, Charles Gioe und eben Campagna. Bis in die frühen 1940er Jahre sollte Campagna rund 1. Mio. US-Dollar aus der US-amerikanischen Filmindustrie herausholen.

Ende der 1930er Jahre flogen die Aktivitäten allerdings langsam auf und es kam zu diversen Anklagen. Offenbar wollte Bioff aussteigen und wendete sich an Campagna. Dieser gab ihm jedoch bei einem Gefängnisbesuch unmissverständlich zu verstehen, das er lebend nicht aussteigen würde.

Am 18. Oktober 1941 wurden, Gioe, Bioff, Brown und Louis Campagna angeklagt; Bioff und Brown hielten sich nicht an die Omertà und sagten als Pentiti auch gegen Mafiagrößen wie Paul Ricca, Philip D'Andrea, Johnny Roselli, Lou Kaufman, Frank Nitti und Gioe aus. Bioff und Brown konnten auf diese Weise ihre Haftstrafen reduzieren; kurz nach den Aussagen von Bioff beging der abgesetzte Nitti Selbstmord.

Als Campagna 1943 angeklagt wurde, war Bioff Kronzeuge.

Inhaftierung
Am 18. März 1943 begann der Prozess gegen Campagna und andere Mobster des Outfit; am 22. Dezember 1943 wurden Campagna für schuldig befunden und trat eine Woche später seine Haftstrafe im Atlanta Federal Penitentiary.

Im August 1947 – kaum drei Jahre in Haft – wurde Campagna auf Bewährung freigelassen. Offenbar hatte Anthony Accardo jemanden im verantwortlichen Distrikt der Staatsanwaltschaft bestochen, der das Verfahren daraufhin beschleunigte.

Diese beschleunigte Bewährung von Campagna und anderen führte in Chicago zu einem Proteststurm. Das Justizministerium zog vor Gericht, um den Beschluss rückgängig machen zu lassen, aber der Vorstoß blieb erfolglos.

Campagna kehrte nach Chicago zurück und nahm seine Tätigkeit unter dem neuen Boss Sam Giancana wieder auf.

Letzte Jahre
In den frühen 1950er Jahren sollte Campagna mehrfach vor dem Ausschuss des Senats der Vereinigten Staaten aussagen. Campagna machte aber keinerlei verwertbare Angaben.

Campagna verbrachte in seinen letzten Jahren seine Zeit in der Regel auf seinen beiden Farmen in Fowler (Indiana) und Berrien Springs, Michigan, oder in seinem Haus in Berwyn (Illinois).

Am 30. Mai 1955 befand sich Campagna auf dem Angelboot seines Anwaltes in der Biscayne Bay von Florida. Beim an Bord holen eines 13–14 kg schweren Fisches erlitt Campagna einem Herzinfarkt und verstarb.

Die Katholische Kirche verweigerte der Familie eine kirchliche Bestattung und deshalb fand die Beerdigungszeremonie in Campagnas Haus in Berwyn statt. Der Leichnam wurde auf dem Friedhof Mount Carmel Cemetery in Hillside (Illinois) beigesetzt.

Literatur

Einzelnachweise

Mann
US-Amerikaner
Mafioso (Vereinigte Staaten)
Geboren 1900
Gestorben 1955
Al Capone

Louis Campagna


An Epidendrum montigenum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley. An Epidendrum montigenum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Epidendrum

en:Epidendrum montigenum

Epidendrum montigenum


Fýrisvellir, Fyris Wolds o Fyrisvallarna era una llanura pantanosa (vellir) que estuvo emplazada al sur de Gamla Uppsala, Suecia donde los viajeros amarraban sus naves para dirigirse al templo de Upsala y a la residencia real.

Etimología
El nombre deriva del nórdico antiguo Fyrva que significa "reflujar" que hacía referencia a las tierras parcialmente inundadas y que hoy corresponde a tierra firme y seca de la moderna ciudad de Upsala.

En la Edad Media, existió una plaza real llamada Førisæng ("prado de Fyris"), cercana a la mencionada llanura. Los lagos de Övre Föret, "Fyri superior", y Nedre Föret, "Fyri inferior", son restos testimoniales del pantano y la versión moderna del Fyri (el sufijo -t es un artículo definido que los lagos siempre toman del sueco moderno). La llanura linda con el río Fyris (Fyrisån) que fue así bautizado en el  para hacer más evidente la conexión entre el río y las sagas nórdicas.

Historia y leyenda
En la mitología escandinava, la batalla entre Haki y Hugleik tuvo lugar en esa llanura, y también la lucha entre Haki y el legendario rey Jorund. También es el lugar donde tuvo lugar la batalla de Fýrisvellir entre Erico el Victorioso y su sobrino Styrbjörn el Fuerte, en el .

Según la leyenda de Hrólfr Kraki que aparece en diversas fuentes, Hrólfr esparció el oro en la llanura mientras él y sus hombres escapaban del ejército del rey Adils; los soldados desmontaron para recoger el oro y en la poesía escáldica se conoce este hecho con el kenning la semilla de Fýrisvellir.

Referencias

Enlaces externos
Fýrisvellir en la enciclopedia sueca Nordisk familjebok

Lugares en la mitología nórdica
Reinos y territorios de la Era vikinga

Fýrisvellir


Francisco es una estación en la línea Marrón del Metro de Chicago. La estación se encuentra localizada en 4649 North Francisco Avenue en Chicago, Illinois. La estación Francisco fue inaugurada el 14 de diciembre de 1907.  La Autoridad de Tránsito de Chicago es la encargada por el mantenimiento y administración de la estación. La estación fue renovada y abierta el 9 de marzo de 2007.

Descripción
La estación Francisco cuenta con una plataforma central y dos vías.

Conexiones
La estación es abastecida por las siguientes conexiones:
 Rutas del CTA Buses

Referencias

Enlaces externos

 Estación Francisco
 Líneas y estaciones del Metro de Chicago

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1907
Estaciones de la línea Marrón (Metro de Chicago)

Francisco (Metro de Chicago)


الفيحاء، منطقة من مناطق محافظة العاصمة في الكويت. سميت بهذا الاسم نسبة إلى حسن تنظيمها. ويقال إن سبب التسمية هو قربها لبوابة الشامية (وسبب تسمية بوابة الشامية يرجع لاتجاه البوابة المقابل البعيد للشام ودخول قوافل وبضائع المتجه من الشام من هذه البوابة) وكانت عاصمة الشام العرفية هي دمشق (الفيحاء).

مراجع

أماكن مأهولة في الكويت
ضواحي مدينة الكويت

الفيحاء (الكويت)


An Habenaria cogniauxiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Habenaria cogniauxiana in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria cogniauxiana