Ahmet Emin Yalman (14 Mayıs 1888, Selanik - 19 Aralık 1972, İstanbul) Türk liberal gazeteci ve yazar.

İlk yılları
Babası Osman Tevfik Bey Selanik Askeri Rüştiyesinde Atatürk'ün yazı ve tarih hocasıydı. Kendisi de 1897'de aynı Askeri Rüştiyeye yazıldı. Diploma almasına iki ay kala Rüştiyeden 1899'da ayrılıp Selânik Alman Mektebine yazıldı. Daha sonra ailesiyle beraber İstanbul'a göç ederek öğrenimi 1903'ten itibaren İstanbul Alman Mektebinde devam etti.

Gazetecilik
1907 yılının Temmuz ayında Alman Mektebini bitirince Sabah gazetesinde İngilizce mütercimliğe başlayarak gazeteciliğe ilk adımını attı. Aynı yıl Bâb-ı Âli Tercüme Odası hülefalığına tayin edildi. 1908'de İstanbul Hukuk Fakültesine girdi. Meşrutiyetin ilk günlerinde kurulmuş olan Yeni Gazetenin yazı heyetine katıldı. Yeni Gazete o sıralarda Kâmil Paşa'nın yayın organı olarak tanınmış olup hususi bir siyasi sütununda İngiliz, bazen de Avusturya menfaatlerine uygun yazılar çıkıyordu. Lakin Ahmet Emin Bey kendisini gazetenin memleket menfaatlerinin ölçüleriyle çalışan diğer cephesine mensup görüyordu. Gazeteye tercüme işleri için girdiği halde aradan bir yıl geçmeden her gün baş yazıyı, ayrıca da haftada birkaç kez Yeni Gazete imzalı ikinci makaleyi yazmaya başladı.

Bu arada Bâb-ı Âli Tercüme Kalemindeki vazifesini de bırakmamıştı. Ayan Reisi Said Paşa birtakım tercümeler yapmak üzere Bâb-ı Âli Tercüme Kaleminden İngilizce bilen bir genç isteyince oraya gönderildi. Aynı zamanda Viyana'da çıkan Neue Freie Presse gazetesinin yardımcı muhabiriydi. Haftalık Servet-i Fünun dergisine de tercümeler yapıyordu. Berlin'de çıkan Vossische Zeitunga da ara sıra yazılar gönderiyordu. İttihat ve Terakki Kadıköy Kulübüne de üye oldu.

 ABD'de eğitim

Yüz seksen kişinin katıldığı bir imtihandan geçerek ABD'ye ilk defa olarak gidecek Türk öğrenci grubuna dahil olup Şubat 1911'de New York'taki Columbia Üniversitesinin Siyasi İlimler Fakültesi sosyoloji ana dalında okumaya başladı. Türk basının tarihi, gelişme tarzı, hal ve şartları hakkında teziyle 1912 yaz sömestiri sonunda yüksek lisans diplomasını aldı. Aynı yıl açılan Columbia Üniversitesi Pulitzer Gazetecilik Mektebinde staj görenlerin ilk doktora adaylarında biri oldu. Burada The Development of Modern Turkey as Measured by Its Press (Modern Türkiye'nin Gelişmesinin Basınıyla Ölçülmesi) başlıklı tezini  1914'te bitirip sosyoloji ve tarih doktorası bitirdi. Doktora tezi Columbia Üniversitesi Siyasi İlimler Fakültesinin yayınları arasında kitap olarak yayımlandı.

Öğrenciyken ABD'de çıkan Almanca Staatszaitung haftalık gazetesi için Türkiye'ye dair yazılar da yazıyordu. Ayrıca Alman Basın Kulübüne ve diğer Alman cemiyetlerine üye olmuş, ABD'deki Alman cemiyetine karışmıştı. Yeni Gazete'ye ve İkdam'a ise haftada bir "Amerika Mektupları" başlığı altında yazılar gönderiyordu. Balkan Harbi başlayınca ABD'deki birçok gazete sütunlarını Ahmet Emin Bey'e açtı. ABD'den New York Evening Post gazetesinin Türkiye muhabiri görevini üstlenerek ayrıldı.

 Harp muhabiri
1914 Ağustos ayında İstanbul'a döndüğünde Darülfünunda felsefe tarihi muallim muavinliğine tayin edildi. Ziya Gökalp'in sosyoloji asistanlığının yanı sıra Mülkiye Mektebinde Hasan Saka'nın istatistik asistanlığını da yaptı. Ayrıca Tanin gazetesinin yazı işleri müdürlüğünü de yapıyordu. Almanya hükûmetinin Alman cephelerine bir Türk harp muhabiri gönderilmesinde ısrar etmesinden dolayı, Enver Paşanın kararıyla 1915 baharında Almanya'ya tek Türk harp muhabiri olarak gidip bütün batı ve doğu cephelerini dolaşmaya ve harbin bütün safhalarını görmeye imkan buldu.

 Vakit gazetesi
Beş ay süren harp muhabirliğini bitirip  İstanbul'a dönünce, Darülfünunun istatistik kürsüsüne sahip olmakla beraber Mülkiye'de istatistik profesörlüğüne geçti. Aynı zamanda esaslı maarif reformu için Almanya'dan getirilen ve "Has Müşavir" unvanını taşıyan Prof. Schmidt'in yanında tercüman olarak görevlendirildi. 1916 yazında tekrar harp muhabiri olarak Almanlara ve Avusturyalılara yardım etmek üzere Galiçya'ya gönderilen Türk kolordusuna katıldı. Galiçya'dan döndüğü zaman Sabah gazetesinin başına geçme teklifini kabul etti. 1916-1920 yılları arasında Mekteb-i Mülkiyede ders verdi. 1917 yılında Gördesli Mehmet Asım ile birlikte Vakit gazetesinin imtiyaz sahipliğini devralıp gazetelerinin ilk sayısını 22 Ekim 1917'de çıkardılar. Vakit, İttihat ve Terakki idaresiyle tek başına mücadele eden bir gazete oldu.

Bu arada Almanya'nın Gotha şehrinde bulunan Perthes Basımevinin siparişi üzerine Almanca Die Türkei (Türkiye) kitabını yazdı. Almanya'nın Volkssische Zeitung gazetesinde de yazıları çıkıyordu. Osmanlı Matbuat Cemiyetinin umumi katipliğine de seçildi. Sadrazam İzzet Paşa ve kabinesine yakın ilgi duydu. Mondros Mütarekesi ardından ABD ile iş birliği fikrini ortaya atması üzerine şiddetli telkinler ve itirazlar ile karşı karşıya kaldı. 1919 Mart ayında tevkif edildi. 17 Nisan'da üç ay Kütahya'ya sürgüne gönderildi. Bu dönemde Prens Sabahaddin ile sıkı bir dostluk kurdu. Veliahd Abdülmecid Efendi ile ve ikinci Veliaht Selim Efendi ile de aynı derecede sıkı bir temas halinde idi. İstanbul'un işgal edilmesi ve İngilizler tarafından aranması üzerine teslim olup 26 Mart 1920 tarihinde Malta'ya bir buçuk yıl sürgün edildi.

Kasım 1921'de sürgünden dönüp İstanbul'da iki üç günden fazla durmadan Ankara'ya gitti. Ankara'da TBMM hükûmeti tarafından teklif edilen Matbuat Umum Müdürlüğü vazifesini reddederek serbest bir gazeteci olarak Milli Mücadelenin halini İstanbul'a aksettirmeyi tercih etti. Atatürk ile ve milli hükûmetin diğer önde gelen simalarıyla görüşmeler yapıp cepheleri dolaştıktan sonra İstanbul'a döndü.

 Vatan gazetesi
Saltanatın kaldırılmasından yaklaşık üç ay sonra Halk Fırkasının kurulmasına karşı çıktı, tenkitler yazdı. Vakit'in çok başarılı bir iş çıkararak öncü ve akıncı rol oynamasına rağmen, ortağı Mehmet Asım'ın kardeşi Hakkı Tarık Bey'le gazete işlerinde bazı ihtilaflar yaşanması üzerine ve gazetenin yazı işleri müdürü Enis Tahsin'in gazetenin siyasi yazarı Ahmed Şükrü ile beraber Vakit'ten ayrılmaları dolaylarında Ahmet Emin hissesini 12.000 liraya Mehmet Asım'a satarak 26 Mart 1923'te Vatan gazetesini çıkardı. Aynı yıl Türkiye'nin ilk İş Aracılığı Merkezini Vatan matbaasında kurdu.

1923 seçimlerinde İstanbul'dan aday olmasına karar verildi fakat adayları kesinleştirme aşamasında, Yakup Kadri ve Falih Rıfkı'nın güceneceği düşünülerek İstanbul Vilayet Meclisine girmesi kararlaşırıldı. Rauf Bey ile Dr. Adnan Bey'in Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası kuruluşuna iştirak etme teklifini reddetti fakat yazılarıyla ve gazetesiyle fırkayı destekledi. Halk Partisinin kurulmasını ve Mustafa Kemal Paşa'nın bu partinin başında bulunmasını tenkit etmesi ve Terakkiperver Fırkayı desteklemesi nedeniyle Vatan gazetesi o dönemde Atatürk'ün çevresinde bulunanların tepkilerine maruz kaldı.

13 Şubat 1925'te çıkan Şeyh Said İsyanı sonrasında İsmet Paşa (İnönü) önderliğinde kurulan yeni hükûmet Takrir-i Sükun kanununu çıkarmıştı. Takrir-i Sükun kanunuyla kurulan İstiklal Mahkemesi tarafından birçok İstanbul gazetesinin "hükümetin manevi nüfuzunu yıpratarak isyana imkan hazırlamak" isnadıyla 11 Temmuz 1925'te kapatılması sonucu Vatan gazetesi beş aydan fazla bir müddet tek müstakil gazete kaldı. Bunun sonucunda gazetenin satışı bir anda yedi binden on beş bin gibi o zaman için çok yüksek sayılan bir rakama ulaştı ve ilanlar da ona göre arttı. Fakat hükûmetin Terakkiperver Fırkasını kapatmasına gerekçe oluşturabilecek bir yazı yayınlanmaması için Ankara'da Vatan gazetesini destekleyenler gazeteden el çektiler. Bazı tevkife uğramış gazetecilerin Vatan'ın "istisna yollu muamele görmesinden" şikâyetçi olmaları ile bir İstiklal Mahkemesi üyesinin Ahmet Emin'e düşmanlığı bir araya gelince, 12 Ağustos 1925'te Vatan gazetesi mahkeme tarafından süresiz kapatılıp Ahmet Emin ile Ahmet Şükrü tutuklu olarak o zaman Elazığ'da bulunan İstiklal Mahkemesine sevk edildi. Mahkemenin verdiği beraat hükmüne rağmen, gazetenin açılmasına izin verilmedi.

 Ticaret yılları
Gazetesinin kapatılması üzerine Ahmet Emin geçim imkanı için türlü işler denedi. Vatan gazetesinin taksim edilen sermayesinden on beş bin liralık payının büyük bir bölümünü borsa işlemlerinde kaybetti. Marie Stoeps'un Married Love romanını İzdivaçta Aşk başlığı ile takma bir isim altında tercüme etti. Bir ara Kemal Salih Sel, Ahmet Şükrü ve Enis Tahsin ile birlikte bir resimli haftalık dergi çıkardı. Bu dergi için iki ciltlik bir Alman macera eserini Selim Bey'in Amerika Hatıraları adıyla adapte etti. ABD'deki tarih profesörünün teklifi ile Carnegie Barış Vakfı tarafından neşredilecek serinin Türkiye hakkındaki cildini Turkey in the World War (Cihan Harbinde Türkiye) başlığı ile yazdı.

ABD Sefareti Ticaret Ataşesi Julien E. Guillespie vasıtasıyla Goodyear lastikleri, Dodge otomobilleri, Caterpillar traktörleri, Sullivan kompresörleri, Harnischfeger ekskavatörleri mümessiliğini alarak ticaretle meşgul oldu. 1929'da Amerikalı Curtiss-Wright uçak üretim şirketinin mümessilliğini yaparak Türk Hava Kuvvetleri için uçak satın alınmasına aracılık yaptı. Bu dönemde gazetecilikten ve siyasetten kendisini tamamen uzak tuttu. Yunus Nadi'nin Cumhuriyet gazetesinin yazı heyetine katılması ve Fethi Bey'in Serbest Fırkasının yayın organı olarak gazetenin başına geçmesi, partinin adayı olarak meclise girmesi yönündeki teklifleri reddetti.

 Tan gazetesi
1936 yılında Atatürk tarafından affı ve gazeteciliğe geri dönmesine izin verilmesi üzerine Kaynak adlı bir haftalık gazete çıkardı. Fakat haftalık gazete tutmadı. Zekeriya Sertel ve Halil Lütfü Dördüncü ile birlikte Tan gazetesini İş Bankasından satın alarak 1 Ağustos 1936'dan çıkarmaya başladılar. Atatürk Tan gazetesi tesislerinin Ahmet Emin Yalman'ın eline geçmesini, böylece gazetecilikten uzak geçirdiği yılları için bir teselli olmasını istemiş, ona göre emirler vermişti.

Siyasi program bakımından Tan'ın sevk ve idaresi tamamıyla Yalman'ın elindeydi. O sırada başında Falih Rıfkı Atay bulunan Balkan Basın Birliğinin umumi katipliğine de seçildi. 1937'de İstanbul'un çok nüfuzlu valisi ve belediye başkanı Mühittin Üstündağ'la tartışmalara girdi. Üstündağ'a karşı açtığı dava Üstündağ'ın yargılanmasına ve İstanbul'dan ayrılmasına neden oldu. Atatürk ölüm döşeğinde yatarken, 17 Ağustos 1938'de Atatürk'ün sıhhati hakkında milleti aydınlatmak zorunda olduklarını iktidar sahiplerine bir başyazıda hatırlatması üzerine, Tan gazetesinin üç ay için kapanması için başbakan Celal Bayar tarafından emir verildi. Zekeriya Sertel ile Halil Lütfü Dördüncü'nün Yalman'ın söz konusu yazıyı onlara haber bile vermeden, gizlice gazeteye koydurduğunu iddia etmeleri nedeniyle Tan'dan küskün olarak ayrıldı.

Tan'dan ayrılmasından sonra iktidardan tepkiler karşısında kalınca Yalova kaplıcalarına çekildi. Orada birkaç haftada Gerçekleşen Rüya kitabını yazdı. Başbakan Celal Bayar daha sonra Yalman'ın gönlünü almak ve acı muamelesini unutturmak için, New York fuarındaki Türkiye pavyonunu idare edecek komisyonun üyeliği ve yayın müdürlüğünü teklif etti. Pavyonun düzenlenmesi görevi ise Abidin Dino'ya verilmiş, o da Fikret Mualla'ya 40 kadar suluboya İstanbul manzarası çizdirmiş fakat askerliğini yapmadığından kendisi fuara gidememişti.

 İkinci Vatan
1939 yılı sonuna doğru New York fuarındaki Türkiye pavyonunun işlerini bitirerek İstanbul'a döndü. Birçok akraba, dost ve tanıdıktan  sermaye olarak elli bin lira toplayıp bir limited şirket kurarak 19 Ağustos 1940'ta tekrar Vatan gazetesini çıkarmaya başladı. Gazetenin tefrika sütunu için de M. H. Zal takma adı altında İkinci Geliş başlıklı bir roman bile hazırladı.

Fakat Vatan tutmadı. II. Dünya Savaşında Batı dünyasının tarafını tutuyordu. Halbuki o sıralarda Türkiye'nin meyli Almanya'dan yanaydı. Memlekette canlı bir isyan hissi, bir demokrasi hasreti bulunmamasından dolayı, gazetenin sık sık hükûmetin hoşuna gitmeyecek tenkit yazıları yayınlaması hem halk tarafından ilgisiz kalıyordu, hem de hükûmet tarafından gazete üç gün, on gün gibi kapatma cezalarına uğruyordu.

21 Ekim-4 Aralık 1941 arasında "Berraklığa Doğru" başlığı altında bir dizide laikliğin sayesinde aydın bir din anlayışının ortaya çıkmaması, dinin kara kuvvetlerin elinde bulunması hususunu ileri sürmesi  Vatan'ın o zamana kadar görülmemiş 45 günlük bir kapatma cezasına uğramasına neden oldu. Nisan 1943'te "CHP Kongresine Açık Rapor" başlığı ile bürokratizmi eleştiren yazısı üzere "devlet kanunlarını" tezyif isnadıyla ceza mahkemesi tarafından üç gün hapsedilmesine ve 30 lira ağır para ödemesine karar verildi fakat temyiz mahkemesi kararı bozarak beraat hükmünü verdi.

1942 yılının 21 Ağustos ile 7 Aralık tarihleri arasında ABD, Britanya ve Kanada'dan davetlerle Hüseyin Cahit Yalçın, Abidin Daver, Ahmet Şükrü ve Zekeriya Sertel ile beraber bir gazeteci heyeti olarak Mısır'dan, Sudan'dan, Afrika memleketlerinden, Portekiz'den, ABD ve Kanada'dan dönüşte Haiti ve İngiliz Guyanası'ndan, Brezilya'dan, Asansiyon Adası'ndan, Akra'dan geçmek üzere yapılan bir seyahate katıldı. Vatan'ın Hitler'le alay etmekten dolayı 60 gün süreyle kapatıldığı dönemde gazetede çalışanların maaşlarını ödemek için, seyahatine ait intibahlarını iki günde bir yazmak ve o zaman gazetelerin satış fiyatı olan 5 kuruşa satış ağı vasıtasıyla memleket ölçüsünde satma yoluna başvurdu. Bu yazılar daha sonra Havalarda Elli Bin Kilometre adlı bir kitap halinde yayınlanmıştır.

25-27 Eylül 1944 arasında üç yazıda Varlık Vergisini "Nazilik ve faşizme doğru kapıyı açan" şeklinde tanımlamaktan dolayı Vatan gazetesinin  süresiz kapatılmasına karar verildi. Aynı zamanda bu yazılardan dolayı Ulus gazetesinin şiddetli hücumuna maruz kaldı. 1 Ekim 1944'ten 22 Mart 1945 tarihine kadar kapalı kalacak gazetede çalışanların maaşını ödemek için, bundan evvelki uzun tatilde yaptığı gibi, Britanya'ya gitmeye, Dünyadan Haberler başlığıyla hazırlayacağı bir kitabı gazete satış ağı vasıtasıyla satmaya karar verdi. Britanya'da iken Times gibi gazetelere mektuplar yazmanın yanı sıra, New Chronicles gazetesine, Observer ve Sunday Times ile diğer pazar gazetelerine devamlı yazılar veriyordu.

Türkiye'ye döndükten az bir müddet sonra Dış İşleri Bakanı Hasan Saka başkanlığı altında Birleşmiş Milletlerin kuruluş törenine iştirak etmek üzere San Francisco'ya giden heyete katıldı. San Francisco'da bulunurken Ermeni meselesinin iç yüzünü aydınlatmak üzere yazdığı iki makalesi San Francisco Chronicle gazetesinde çıktı.

 Demokrat Parti kuruluş süreci
San Francisco'dan döndüğü zaman Dörtlü Takrir Meclise verilmiş, tenkit, istidat ve ihtiyaçların karşısında bir Müstakil Grup kurmak suretiyle CHP içinde isyan bayrağını çekenler zuhur etmişti. Ahmet Emin Yalman bu yeni muhite derhal kaynaşarak sekiz gün süren bir yazı dizisiyle Vatan gazetesinde çok partili hayata geçişten yana bayrak açtı. Gazetede Falih Rıfkı Akay, Fuat Köprülü, Rauf Orbay gibi ünlü isimlerin DP'yi destekleyici yazılarının yanı sıra liberal ruhlu gördüğü Mehmet Ali Aybar gibi sosyalistlerin yazılarına yer verdi. Vatan gazetesini bu hareketin baş destekçisi haline getirip Celal Bayar, Adnan Menderes, Fuat Köprülü ve Refik Koraltan'la beraber Demokrat Partinin programının hazırlanmasına katkılarda bulundu. Nisan 1947'de (DP'nin 1950'de temsilci göndereceği) Liberal Enternasyonal'ın idare heyetine seçildi ve Türkiye'de Hür Fikirleri Yayma Cemiyetini kurdu.

 Nâzım'a özgürlük kampanyası
1943 yılı başlarında Kurtuluş Savaşı Destanı adlı eserini gazetesinde yayımlamak istediğini bildirmiş fakat bu arzusunu gerçekleştirememiş olan Ahmet Emin Yalman, bir liberal olarak, komünist şair Nâzım Hikmet'in hapiste bu kadar uzun süre yatmasını haksız buluyordu. Sonunda onu cezaevinde ziyaret ederek gazetesinde Nâzım'a özgürlük kampanyası başlattı. 19 Ağustos 1949 tarihinde Vatan gazetesinde yer alan Fikret ve Nâzım Hikmet''' başlıklı yazısında Ahmet Emin Yalman şöyle diyordu:

Son nesillerin yetiştirdiği en büyük Türk şairlerinden, Türk diline en iyi tasarruf edebilen pek mahdut insanlardan biri, uzun yıllardır adli bakımdan da, milli bakımdan da haksız olarak zindanlarda süründürülüyor. Bu hali günün birinde tarih, bütün bir devir için leke diye kabul edecektir. Nâzım Hikmet'in uğradığı haksızlığın mesuliyeti, yalnız mahkûmiyet kararını veren iki askeri mahkemeye, yalnız tek parti devrinde bunun emrini verenlere, yalnız elindeki dosyalarda haksızlığın bütün delilleri bulunduğu halde hareketsiz duran adliyemize, yalnız münevver nesle düşmüyor. Yirmi milyon Türkten her birinin bu mesuliyette hissesi vardır.

Ben bu mesuliyetin yirmi milyonda biri derecesinde bir payı bile taşımaya devam etmeye razı değilim. Haksızlığa karşı sesimi yükseltiyorum ve bunun artık akisler bulacağını da umuyorum. ...

Umumî efkârın da bu dâvayı kendine mal edeceğini ve yirmi milyon Türkün büyük bir Türk şairinin tamamiyle haksız yere hapis ve eza görmesinden ileri gelen ağır bir mesuliyet hissesini sırtında taşımaya razı olmayacağını kuvvetle umuyoruz.

Yalman bunu izleyen başyazılarında sık sık Nâzım'dan bahsediyor, ayrıca bu konudaki gelişmelerle ilgili haberlerin yanı sıra hukukçuların, yazarların, politikacıların yazılarına da yer veriyordu. Bunların başında, Nâzım'ın avukatlığını üstlenen ve "Anayasamız, her Türkün hür doğup hür yaşadığını ilan eylemiştir. Ben de Nâzım Hikmet ismindeki Türk vatandaşının hür olduğunu, fakat hiçbir suç işlemediği halde, tabii hakkı olan hürriyetinden mahrum edilmiş bulunduğunu ve dolayısiyle asrımızın en büyük adli hatasına kurban gittiğini, gene Anayasamızın gölgesine sığınarak ispat ettim." diyen (daha sonra Adnan Menderes'in de avukatlığını yapmış) eski Demokrat Parti milletvekili, avukat Mehmet Ali Sebük yer alıyordu.

Böylece, önce ülke içinde, sonra da uluslararası planda çığ gibi büyüyen bu kampanya sonucunda, Nâzım Hikmet'in 12 yıllık aralıksız hapis hayatının ardından 14 Temmuz 1950'de çıkan aftan yararlanarak 15 Temmuz'da özgürlüğüne kavuşmasına öncülük etmiş oldu.

1950'li yıllar
Ahmet Emin Yalman 1952 yılında bir suikast girişimine hedef oldu. Malatya'yı ziyaret etmekteyken henüz bir lise öğrencisi olan Hüseyin Üzmez tarafından ateş edilerek ağır yaralandı. Malatya Hadisesi olarak bilinen bu suikast girişiminden sonra teslim olan Hüseyin Üzmez 20 yıl hapse mahkûm edildi.

Ahmet Emin Yalman Demokrat Partiyi ilk başlarda var gücüyle desteklemekle beraber iktidar olmasından itibaren onu eleştiren yazılar yazdı. Hatta 1950'lerin başlarındaki eleştirel destek konumundan 1954 seçimlerinden sonra muhalif olarak tanımlanabilecek bir konuma geçti. Bunda 1955 yılındaki 6-7 Eylül Olayları bir dönemeç oldu ve kendisi tarafından şöyle ifade edildi:Türkiye'nin siyasi dramını tarafsız bir gözle inceleyenler için 6-7 Eylül Olayları, Demokrat Parti'nin halk tarafından iyi niyetlerle kendisine verilen büyük emanetin hakkını ödeyememesinin ve başaşağıya yuvarlanmasının başlangıcıdır.İktidarla arasının giderek açılması sonunda hapisle noktalandı. 1958 sonbaharında ise Amerikalı gazeteci Eugen Pulliam başbakan Menderes ile mülakat randevusu alarak gelmesine rağmen haftalarca bekleyip eli boş dönmek zorunda kalınca Menderes hükümetinin insan haklarına ve basın özgürlüğüne aykırı politikalar izlediği şeklinde çok sert eleştiriler kaleme aldı. Bunları Türkçeye çevirtip kendi gazetesine taşıması iktidarın hışmını çekti ve hakkında dava açıldı. Yalman 15 Temmuz 1959'da 15 ay 16 gün hapse mahkûm oldu. Fakat hapiste 4 gün kaldıktan sonra 6 aylık sağlık raporu alarak çıktı ve ardından 27 Mayıs Darbesi olunca tekrar hapse girmekten kurtuldu.

1960'lı yıllar
27 Mayıs Darbesinin ardından yazdığı köşe yazısına "Allah'ın Bugünü de Varmış!" başlığını seçen ve bu sözü Yunan işgalinden kurtulan Egelilerin söylediklerini belirterek "1908'deki hürriyet bayramının zinde havasını yeniden teneffüs ettim" dedi. Daha sonra da ABD'deki Kaliforniya ve Georgia üniversitelerinden Great Courage Award (Büyük Cesaret) ödülü aldı.

27 Mayıs sonrasın Vatanın tirajı azaldı. 1961'de bir süre Hür Vatan gazetesini çıkarmayı denedi. Fakat yeterince okuyucu bulamayınca bir yıl sonra bu gazeteyi de kapattı. 1961'den sonra çeşitli gazetelerde köşe yazıları yazmakla yetindi.

1967 yılında devlet kültür ödülünü aldı. Yaşamının son yıllarında hatıralarını dört ciltlik bir kitapta toplayarak Yakın Tarihte Gördüklerim ve Geçirdiklerim adıyla yayınladı.

19 Aralık 1972 tarihinde geçirdiği kalp krizi sonucu İstanbul'da öldü. Cenazesi 20 Aralık 1972 tarihinde Teşvikiye Camiinde kılınan öğle namazının ardından Feriköy Mezarlığında toprağa verildi.

 Özel hayatı

Çamlıca Lisesi mezunu ve bir müddet Güzel Sanatlar Akademisinde okumuş, yazıları Dergah dergisinde ve Akşam gazetesinde "Rezzan Arif" adıyla çıkan, Deniz Yarbayı Dr. Arif Bey'in kızı Rezzan Hanım ile Ahmet Emin Yalman 20 Mart 1922'de nişanlandılar, 14 Eylül 1922'de evlendiler. 25 Eylül 1925'te Ahmet Emin ve Rezzan Yalman çiftinin oğlu Tunç Yalman doğdu.

 Kitapları
 The Development of Modern Turkey as Measured by Its Press (Doktora tezi - İngilizce: 1914)
 Die Türkei  (Almanca: 1918)
 Mariya Tarnavoskaya (Annie Vivanti'nin romanı, İtalyancadan tercüme: 1920)
 İzdivaçta Aşk (Marie Stoeps'un Married Love başlıklı romanı, İngilizceden takma adla tercüme: 1925)
 Turkey in the World War (İngilizce: 1930)
 Gerçekleşen Rüya (1938)
 İkinci Geliş (M. H. Zal takma adı altında: 1940)
 Havalarda Elli Bin Kilometre (1943)
 Yarının Türkiyesine Seyahat (1944)
 San Fransisko'da Neler Gördüm Naziliğin İçyüzü (1943)
 Berraklığa Doğru (gazetede dizi olarak: 1941, kitap olarak: 1957)
 Turkey in My Time (1956)
 Yakın Tarihte Gördüklerim ve Geçirdiklerim'' (1970-1971, 4 cilt).

Kaynakça

1888 doğumlular
Selanik doğumlular
1972 yılında ölenler
İstanbul'da kalp krizinden ölenler
Feriköy Mezarlığı'na defnedilenler
20. yüzyıl Osmanlı yazarları
Özel Alman Lisesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Osmanlı gazetecileri
20. yüzyıl Türk yazarları
20. yüzyıl Türk gazetecileri
6-7 Eylül Olayları
1948 Türkiye İktisat Kongresi'ne katılanlar
İzmir Suikastı sanıkları

Ahmet Emin Yalman


Ejnar Kampp (født 14. september 1928, død 12. januar 2007) var en dansk pianist, harmonikaspiller, korleder og musikpædagog. I 1951 dannede han et folkemusikensemble, fra 1959 kendt som Tingluti, som lige siden jævnligt har optrådt med folkemusik, -dans og -sang ved en lang række arrangementer både i Danmark og udlandet, samt gennem aftenskole- og forlagsvirksomhed har arbejdet for at formidle musik, dans og sang blandt amatører, både børn og voksne.

Kampp var i mange år ansat som docent på Det Kongelige Danske Musikkonservatorium, hvor han var ophavsmand til uddannelsen almen musikpædagog. Han var i mange år tilknyttet Musikhøjskolen som lærer og korleder, og han udgav en række sang- og musikbøger, foruden indspilninger med Tingluti Ensemble og Studiekoret Alterna.

Liv
Ejnar Kampp tilbragte sin barndom på missionsstationen Tilabani i det nordøstlige Indien, som blev drevet af hans forældre, missionærparret Hans Peter Kampp (1888-1963) og Signe Konstantin-Hansen (1893-1982), barnebarn af maleren Constantin Hansen.

Om sin tid som musikstuderende omkring 1950 har Kampp fortalt, at han "var forfalden til harmonikaspil – som på det tidspunkt var lidt uartigt både på universitetet og på konservatoriet, samt tilsvarende interesseret i folkemusik, som heller ikke var højt i kurs". Foruden studierne var han i årene omkring 1948-50 beskæftiget med folkemusikalsk arbejde med amatører, i AOF-studiekredse, arbejderkor, og med klaver- og sangundervisning, samt leder af DKU's sangkor.

Han blev udvalgt til at lede den danske gruppe, som i sommeren 1951 deltog i World Federation of Democratic Youth's verdensungdomsfestival i Berlin, hvilket blev begyndelsen til det senere Tingluti Ensemble, som han var tilknyttet resten af sit liv.

Kampp var gennem mere end 30 år tilknyttet Det Kongelige Danske Musikkonservatorium som docent og en kort årrække som prorektor, og her var han med til at udvikle og undervise i den almenmusikpædagogiske uddannelse.

I slutningen af 1960-erne var Kampp ansat som musikredaktør på Wilhelm Hansen Musikforlag, men valgte i 1972, bl.a. sammen med sin Tingluti-kollega Fin Alfred Larsen, at stifte Tingluti Forlag, som i årene herefter udgav en lang række bøger med folkemusik, -dans og -sang, bla de populære Rend og Hop og Spil Bare Løs-hæfter, foruden grammofon- og CD-indspilninger.

En lang årrække var han tilknyttet Musikhøjskolen i København, dels som administrativ og pædagogisk leder og dels som lærer og dirigent for Musikhøjskolens kor.

Kampp var i mange år fra 1950-erne og frem ansat som programmedarbejder i Danmarks Radio, i begyndelsen som assistent ved sanghistorikeren Karl Clausens mange udsendelser med folkesang og kormusik. Kampp startede programserien Folk og Musik om klassisk amatørmusik, en serie som løb frem til 2007.

Kampp stod bag en del indspilninger, blandt andet med studiekoret Alterna, som han dirigerede i 25 år. Efter sin pensionering blev han æresmedlem af Samrådet for Musikundervisning.

Med sin anden hustru Ally Strauss (1927-72) fik Ejnar Kampp børnene Marianne Kongeskov Kampp og Bente Birgitte Kampp.

Priser
Ejnar Kampp og Tingluti blev belønnet med Albert Schweitzer-prisen for deres indsats i det internationale kultursamarbejde. Derudover blev han tildelt LO's Kulturpris, Dansk Tonekunstner Selskabs Ærespris, Ludwig Schyttes Mindelegat og adskillige hædersbevisninger.

Bøger
 Ejnar Kampp (1966): syng, spil og dans med Tingluti - 24 danske folkesange og -danse. Wilhelm Hansen, 20 sider, med tilhørende LP-plade Philips Polyphon nr. QY 825-702
 Ejnar Kampp (1970): Ungdommens korbog. Musikhøjskolens Forlag, 2. udgave, 65 sider (40 satser for blandet kor)
 Ejnar Kampp og Poul Berggreen (1963): Børnenes korbog. Musikhøjskolens Forlag, 67 sider (37 satser for 2-4 lige stemmer)
 Ejnar Kampp (1970): Diguedondaine - recueil de chansons en langue française. Tingluti Forlag, 174 sider, 2. udgave 2001 (103 franske sange med melodi og becifringer, med gloser oversat til engelsk, tysk, dansk, norsk, svensk og finsk)
 Ejnar Kampp, Fin Alfred Larsen og Ebbe Nielsen (1971-76): Rend og hop med sang og spil, bind 1-10, Tingluti Forlag (100 folkemelodier og danse fra mange lande)
 Karl Clausen (1958): Dansk folkesang gennem 150 år, Statsradiofoniens Grundbøger, Fremad, 338 sider; uændret genoptryk 1975 med efterskrift s. 339-347 ved Knud Arnfred og Ejnar Kampp, Tingluti Forlag
 Ejnar Kampp og Preben Fahnøe (1992): Becifring og akkordspil - toneteori som grundlag for becifringspraksis, 49 sider, Wilhelm Hansen
 Ejnar Kampp og Preben Fahnøe (1994): Becifring og akkordspil - becifringspraksis, 91 sider, Wilhelm Hansen
 Niels Ishøj Christensen, Ejnar Kampp, Fin Alfred Larsen, Birte Stentoft (Suhr), Peter Bagger Nielsen, Roland Henriksen og Sten Carlsen (2001): Tingluti tangluti i 50 år - Folklore, ungdomskultur, på tværs af alle grænser. Tingluti Forlag, 116 sider
 Ejnar Kampp og John Høybye (2003): Ost i nat, 67 sider, Wilhelm Hansen

Eftermæle
Ved Ejnar Kampps død i 2007 indstiftede Tingluti Publikationsfond Tingluti-prisen, som er uddelt hvert år siden 2011, til personer eller grupper, som inspirerer, igangsætter og formidler folkemusikalske udfoldelser i Danmark.

Noter

Musikpædagoger fra Danmark
Musikere fra Danmark
Dirigenter fra Danmark

Ejnar Kampp


An Mapania micropandanus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Richard Eric Holttum. An Mapania micropandanus in nahilalakip ha genus nga Mapania, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mapania

Mapania micropandanus


As tentativas de assassinato do presidente ucraniano Volodymyr Zelensky podem ter ocorrido desde o início da invasão russa da Ucrânia em março de 2022. Segundo fontes oficiais do governo ucraniano, todas as tentativas foram reveladas e evitadas antes de que Zelensky sofresse algum tipo de risco.

Precedentes
A fim de efetivamente e rapidamente acabar com a invasão russa da Ucrânia, foi planejado que grupos especiais inimigos entrariam na capital ucraniana e destruiriam a liderança da Ucrânia e pessoalmente o presidente Volodymyr Zelensky.

Para cumprir essa tarefa no início de fevereiro de 2022, Vladimir Putin, durante uma reunião pessoal, instruiu o chefe da Chechênia Ramzan Kadyrov a formar um grupo de ataque liderado por seu assistente no bloco de poder Danylo Martinov. A tarefa dos chechenos era limpar Kiev, eliminar fisicamente e impedir o trabalho preventivo dos líderes ucranianos. O grupo foi incluído no grupo de forças da Rosguard do Distrito Militar Oriental implantado na Bielorrússia, que em 24 de fevereiro, como parte de uma coluna de mais de 250 unidades e mais de 1.5 mil pessoas (militares e paramilitares), começaram a invadir a Ucrânia na direção de Kiev.

O Grupo Wagner e a polícia privada também estiveram envolvidos. Para fazer isso, eles voaram da África cinco semanas antes da guerra com a missão de decapitar o governo de Zelensky em troca de um bom bônus financeiro. Assim, mais de 400 mercenários russos se encontraram em Kiev para cumprir a ordem do Kremlin de assassinar o presidente Volodymyr Zelensky e membros do governo e preparar o terreno para que Moscou assumisse o controle. Para fazer isso, sabotadores russos tentaram invadir o bairro do governo em Kiev.

Tentativas de assassinato
Segundo o The Times, dois grupos diferentes foram enviados para assassinar o líder ucraniano Volodymyr Zelensky em Kiev desde que a invasão russa da Ucrânia começou em fevereiro-março de 2022. Por duas vezes, mercenários da APC pró-Kremlin de Wagner tentaram assassinar o presidente. No entanto, em Kiev, eles sofreram perdas durante suas tentativas e ficaram surpresos com a precisão com que os ucranianos previram suas ações. Uma fonte próxima ao grupo disse que a inteligência de segurança de Zelensky se tornou "assustadora para eles".

Além disso, no sábado, 26 de fevereiro de 2022, uma tentativa de assassinato foi impedida nos arredores de Kiev por um grupo de mercenários chechenos que foram liquidados. Assim, após o reconhecimento com o uso de UAVs, as Forças Armadas da Ucrânia infligiram um golpe devastador em duas localidades de Kadyrovites na área de Gostomel, em consequência do qual, segundo o Estado-Maior das Forças Armadas, o comandante do 141ª  regimento motorizado dos guardas chechenos russos Magomed Tushayev foi morto.

Segundo o assessor do chefe do presidente da ucrânia Mykhailo Podoliak, o presidente Volodymyr Zelensky já sobreviveu a mais de dez tentativas contra sua vida. A informação operacional está constantemente sendo confirmada de que existem alguns mercenários que querem entrar no trimestre do governo. Mas eles ainda estão sendo eliminados nas abordagens.

Zelenskyy, Volodymyr
Invasão da Ucrânia pela Rússia (2022–presente)
Terrorismo patrocinado pelo Estado
Volodymyr Zelensky
Grupo Wagner

Tentativas de assassinato de Volodymyr Zelensky


Norges U/15-fodboldlandshold er Norges landshold for fodboldspillere, som er under 15 år. Landsholdet bliver administreret af Norges Fotballforbund.

U/15-fodboldlandshold
U/15-fodboldlandshold i Europa

Norges U/15-fodboldlandshold


Halide Adıvar, , (1884, İstanbul - 9 Ocak 1964, İstanbul), Türk yazar, siyasetçi, akademisyen ve öğretmen. Halide Onbaşı olarak da bilinir.

Halide Edib, 1919 yılında İstanbul halkını ülkenin işgaline karşı harekete geçirmek için yaptığı konuşmaları ile zihinlerde yer etmiş hatiptir. Kurtuluş Savaşı'nda cephede Mustafa Kemal'in yanında görev yapmış bir sivil olmasına rağmen rütbe alarak savaş kahramanı sayılmıştır. Savaş yıllarında Anadolu Ajansının kurulmasında rol alarak gazetecilik de yapmıştır.

II. Meşrutiyet'in ilanı ile birlikte yazarlığa başlayan Halide Edib; yazdığı yirmi bir roman, dört hikâye kitabı, iki tiyatro eseri ve çeşitli incelemeleriyle Meşrutiyet ve Cumhuriyet dönemleri Türk edebiyatının en çok eser veren yazarlarındandır. Sinekli Bakkal adlı romanı, en bilinen eseridir. Eserlerinde kadının eğitilmesine ve toplum içindeki konumuna özellikle yer vermiş, yazıları ile kadın hakları savunuculuğu yapmıştır. Birçok kitabı sinemaya ve televizyon dizilerine uyarlanmıştır.

1926 yılından itibaren yurt dışında yaşadığı 14 sene boyunca verdiği konferanslar ve İngilizce olarak kaleme aldığı eserler sayesinde zamanının dış ülkelerde en çok tanınan Türk yazarı olmuştur.

İstanbul Üniversitesinde edebiyat profesörü olan Halide Edib, İngiliz Filoloji Kürsüsü Başkanlığı yapmış bir akademisyen; 1950'de girdiği TBMM'de ise milletvekilliği yapmış bir siyasetçidir. I. TBMM Hükûmetinde sağlık bakanı olan Adnan Adıvar'ın eşidir.

Hayatı

Çocukluk ve öğrencilik yılları
1884 yılında Beşiktaş, İstanbul'da doğdu. Babası, II. Abdülhamit devrinde Ceyb-i Hümayun (Padişah Hazinesi) kâtipliği, Yanya ve Bursa Reji Müdürlüğü yapan Mehmet Edip Bey, annesi Bedirfem Hanım'dır. Annesini küçük yaşta veremden kaybetti. Evde özel dersler alarak ilköğrenimini tamamladı. Yedi yaşında iken yaşını büyüterek girdiği Üsküdar Amerikan Kız Koleji'nden bir öğrencinin jurnali üzerine bir sene sonra padişah II. Abdülhamit'in iradesi ile uzaklaştırıldı ve evde özel ders görmeye başladı. İngilizce öğrenirken çevirdiği kitap 1897'de basıldı. Bu, Amerikalı çocuk kitapları yazarı Jacob Abbott'un "Ana" adlı eseri idi. 1899 yılında bu çeviri nedeniyle II. Abdülhamit tarafından Şefkat Nişanı ile ödüllendirildi. Daha sonra kolejin yüksek sınıfına geri dönerek İngilizce ve Fransızca öğrenmeye başlayan Halide Edib, Üsküdar Amerikan Kız Koleji'nden lisans derecesi alan ilk Müslüman kadın olmuştur.

İlk evliliği ve çocukları
Halide Edib, kolejin son sınıfında iken matematik öğretmeni olan Salih Zeki Bey ile okuldan mezun olduğu yıl evlendi. Eşi rasathane müdürü olduğu için evleri hep rasathane içinde oldu ve bu yaşam ona sıkıcı geldi. Evliliğinin ilk yıllarında eşine Kamus-ı Riyaziyat adlı eserini yazmada yardımcı oldu, ünlü İngiliz matematikçilerin yaşam öykülerini Türkçeye çevirdi. Birkaç Sherlock Holmes hikâyesinin de çevirisini yaptı. Fransız yazar Emile Zola'nın yapıtlarına büyük ilgi duymaya başladı. Daha sonra ilgisi Shakespeare'e yöneldi ve Hamlet adlı yapıtının çevirisini yaptı. 1903 yılında ilk oğlu Ayetullah, bundan on altı ay sonra da ikinci oğlu Hasan Hikmetullah dünyaya geldi.

Yazım alanına girişi

II. Meşrutiyet'in ilan edildiği 1908 yılı Halide Edib'in hayatında bir dönüm noktası oldu. 1908'de gazetelerde kadın haklarıyla ilgili yazılar yazmaya başladı. İlk yazısı Tevfik Fikret'in çıkardığı Tanin'de yayımlandı. Başlangıçta, -eşinin isminden ötürü- yazılarında Halide Salih imzasını kullandı. Yazıları, Osmanlı içerisindeki muhafazakâr çevrelerin tepkisini çekti. 31 Mart Ayaklanması sırasında öldürülme endişesiyle kısa süre için iki oğluyla Mısır'a gitti. Oradan İngiltere'ye giderek kadın hakları konusundaki yazıları nedeniyle kendisini tanıyan İngiliz gazeteci Isabelle Fry'ın evinde konuk oldu. İngiltere'ye gidişi o dönemde kadın-erkek eşitliği konusunda sürüp giden tartışmalara tanık olmasına, Bertrand Russell gibi fikir adamlarıyla tanışmasına vesile oldu.

1909'da İstanbul'a geri döndü, siyasi içerikli yazıların yanı sıra edebi yazılar da yayınlamaya başladı. Heyyula ve Raik'in Annesi adlı romanları basıldı. Bu arada kız öğretmen okullarında öğretmenlik ile vakıf okullarında müfettişlik görevlerinde bulundu. İleride yazacağı Sinekli Bakkal adlı ünlü romanı, bu görevler gereği İstanbul'un eski ve arka mahallelerini tanıması sayesinde ortaya çıkmıştı.

Eşi Salih Zeki Bey'in ikinci bir kadınla evlenmek istemesi üzerine ondan 1910 yılında boşandı ve artık yazılarında Halide Salih yerine Halide Edib adını kullanmaya başladı. Aynı yıl Seviyye Talip romanını yayımladı. Bu roman, bir kadının kocasını terk ederek sevdiği erkekle yaşayışını anlatır ve feminist bir eser olarak değerlendirilir. Basıldığı dönemde birçok eleştiriye maruz kalmıştır. Halide Edib, 1911 yılında ikinci kez İngiltere'ye gidip kısa bir süre orada bulundu. Yurda döndüğünde Balkan Savaşı başlamıştı.

Balkan Savaşı yılları
Balkan Savaşı yıllarında kadınlar toplum yaşamında daha aktif rol almaya başlamışlardı. Halide Edib de bu yıllarda Teali-i Nisvan Cemiyeti'nin (Kadınları Yükseltme Derneği) kurucuları arasında yer aldı ve yardım işlerinde çalıştı. Bu dönemde genç yaşta ölen arkadaşı ressam Müfide Kadri'nin hayatından esinlenerek Son Eseri adlı aşk romanını kaleme aldı.   Öğretmenlik mesleğinin içinde olduğundan eğitim ile ilgili bir kitap yazmaya yöneldi ve Amerikalı düşünür ve eğitimci Herman Harrell Horne'un "The Psychological Principle of Education" (Eğitimin Psikolojik Temeli) adlı eserinden yararlanarak Talim ve Edebiyat adlı kitabı yazdı. Aynı dönemde Türk Ocağı içinde Ziya Gökalp, Yusuf Akçura, Ahmet Ağaoğlu, Hamdullah Suphi gibi yazarlarla tanıştı. Bu kişilerle dostluğu sonucu Turancılık fikrini benimseyen Halide Edib, bu düşüncenin etkisiyle Yeni Turan adlı eserini yazdı. 1911'de Harap Mabetler ve Handan isimli romanları yayımlandı.

I. Dünya Savaşı yılları
Balkan Savaşları 1913'te sona ermişti. Öğretmenlikten istifa eden Halide Edib, Kız Mektepleri Umumi Müfettişliği görevine getirildi. I. Dünya Savaşı başladığında bu görevdeydi. 1916'da Cemal Paşa'nın daveti üzerine okul açmak üzere Lübnan ve Suriye'ye gitti. Arap eyaletlerinde iki kız okulu ve bir yetimhane açtı. Orada bulunduğu sırada babasına verdiği vekâlet ile Bursa'da, aile doktorları Adnan Adıvar ile nikâhları kıyıldı. Lübnan'da iken Kenan Çobanları adlı 3 perdelik operanın librettosunu yayımladı, eseri Vedi Sebra besteledi. Yusuf Peygamber ve kardeşlerini konu alan bu eser, o yıllarda savaş koşullarına rağmen yetimhane öğrencileri tarafından 13 defa sahneye kondu. Türk ordularının Lübnan ve Suriye'yi boşaltması üzerine 4 Mart 1918'de İstanbul'a döndü. Yazar, hayatının buraya kadar olan bölümünü Mor Salkımlı Ev adlı kitabında anlatmıştır.

Millî Mücadele yılları ve ABD mandası tezi
Halide Edib, İstanbul'a döndükten sonra Darülfünun'da Batı edebiyatı okutmaya başladı. Türk Ocakları'nda çalıştı. Rusya'daki Narodnikler (Halka Doğru) hareketinden esinlendi ve Türk Ocakları içindeki küçük bir grubun Anadolu'ya uygarlık götürmek amacıyla kurduğu Köycüler Cemiyeti'nin reisi oldu. İzmir'in işgalinden sonra "millî mücadele" en önemli işi hâline geldi. Karakol adlı gizli örgüte girerek Anadolu'ya silah kaçırma işinde rol aldı. Vakit Gazetesi'nin sürekli yazarı, M. Zekeriya ve eşi Sabiha Hanım'ın çıkarttıkları Büyük Mecmua'nın başyazarı oldu.

Millî Mücadele taraftarı aydınların bir kısmı işgalcilere karşı ABD ile işbirliği yapma düşüncesindeydi. Halide Edib bu düşüncedeki Refik Halit, Ahmet Emin, Yunus Nadi, Ali Kemal, Celal Nuri gibi aydınlarla 14 Ocak 1919'da Wilson Prensipleri Cemiyeti'nin kurucuları arasında yer aldı. Cemiyet, iki ay sonra kapandı. Halide Hanım, Amerikan mandası tezini Sivas Kongresi hazırlıklarını sürdürmekte olan Millî Mücadele'nin önderi Mustafa Kemal'e yazdığı 10 Ağustos 1919 tarihli bir mektupla açıkladı. Ancak bu tez kongrede uzun uzun tartışılacak ve reddedilecekti. Yıllar sonra Mustafa Kemal Nutuk adlı eserinde "Amerikan Mandası için Propagandalar" başlığı altında Arif Bey, Selahattin Bey, Ali Fuat Paşa ile telgraf görüşmeleri yanında Halide Edib'in mektubuna da<ref name=nutuk>{{Web kaynağı |url=http://www.eskisehir.gov.tr/sarici/nutuk/nutuk.php?id=50 |başlık=Kemal Atatürk, Nutuk (1919 - 1927), Bugünkü dille yayına hazırlayan:Zeynep Korkmaz |erişimtarihi=10 Ekim 2013 |arşivurl=https://web.archive.org/web/20150317062313/http://www.eskisehir.gov.tr/sarici/nutuk/nutuk.php?id=50 |arşivtarihi=17 Mart 2015 |ölüurl=evet }}</ref> yer vermiş ve mandacılığı eleştirmiştir.

Yıllar sonra Halide Edib Türkiye'ye geri döndüğünde verdiği bir röportajında Millî Mücadele için "Mustafa Kemal Paşa haklıymış!" demiştir.

 İstanbul mitingleri ve idam kararı
15 Mayıs 1919 günü İzmir'i Yunanların işgal etmesi üzerine İstanbul'da ardı ardına protesto mitingleri düzenlenmekteydi. İyi bir hatip olan Halide Edib, 19 Mayıs 1919 günü Asri Kadınlar Birliği'nin düzenlediği ve kadın hatiplerin de konuşmacı olduğu ilk açık hava mitingi olan Fatih Mitingi'nde kürsüye çıkan ilk konuşmacıydı, attığı nutuk ile belleklerde büyük iz bıraktı. 20 Mayıs'ta Üsküdar mitingi, 22 Mayıs'ta Kadıköy mitingine katıldı. Bunları Halide Edib'in başkahramanı haline geldiği Sultanahmet mitingi izledi. Önceden hazırlanmadan ve yazmadan yaptığı konuşmada sarf ettiği "Milletler dostumuz, hükûmetler düşmanımızdır." cümlesi bir vecize halini aldı.

İngilizler İstanbul'u 16 Mart 1920'de işgal ettiler. Hakkında idam emri çıkardıkları ilk kişiler arasında Halide Edib ve eşi Dr. Adnan da vardı. 24 Mayıs'ta padişah tarafından onaylanan kararda idama mahkûm edilen ilk 6 kişi Mustafa Kemal, Kara Vasıf, Ali Fuat Paşa, Ahmet Rüstem, Dr. Adnan ve Halide Edib idi.

 Anadolu'da mücadele

Haklarında idam kararı çıkmadan önce Halide Edib, eşi ile birlikte İstanbul'dan ayrılıp Ankara'daki Millî Mücadele'ye katılmıştı. Çocuklarını İstanbul'da yatılı okulda bırakarak 19 Mart 1920 günü Adnan Bey ile at sırtında yola çıkan Halide Hanım, Geyve'ye ulaştıktan sonra buluştukları Yunus Nadi Bey ile birlikte trene binip Ankara'ya gitmiş ve 2 Nisan 1920 günü Ankara'ya varmıştı.

Halide Edib, Ankara'da Kalaba'daki (Keçiören) karargâhta görev aldı. Ankara yolunda iken Akhisar İstasyonu'nda Yunus Nadi Bey ile birlikte kararlaştırdıkları gibi Anadolu Ajansı isimli bir haber ajansının kurulması Mustafa Kemal Paşa'dan onay görünce ajans için çalışmaya başladı. Ajansın muhabiri, yazarı, yöneticisi, ayak işlerine bakanı olarak çalışıyordu. Haber derleyip Millî Mücadele'ye ilişkin bilgileri telgrafı olan yerlere telgrafla iletmek, olmayan yerlerde cami avlusuna afiş olarak yapıştırılmalarını sağlamak, Avrupa basınını takip edip Batılı gazetecilerle iletişim kurmak, Mustafa Kemal'in yabancı gazetecilerle görüşmesini sağlamak, bu görüşmelerde tercümanlık yapmak, Yunus Nadi Bey'in çıkardığı Hâkimiyet-i Milliye gazetesine yardımcı olmak ve Mustafa Kemal'in diğer yazı işleri ile ilgilenmek Halide Edib'in yürüttüğü işlerdi.

1921'de Ankara Kızılay başkanı oldu. Aynı yılın Haziran ayında Eskişehir Kızılay'da hasta bakıcılık yaptı. Ağustos'ta orduya katılma isteğini Mustafa Kemal'e telgrafla iletti ve cephe karargâhında görevlendirildi. Sakarya Savaşı sırasında onbaşı oldu. Yunanların halka verdiği zararları incelemek ve raporlamakla sorumlu Tetkik-i Mezalim Komisyonu'nda görevlendirildi. Vurun Kahpeye adlı romanının konusu bu dönemde oluştu. Türk'ün Ateşle İmtihanı (1922) adlı anı kitabı, Ateşten Gömlek (1922), Kalp Ağrısı (1924), Zeyno'nun Oğlu adlı romanlarında Kurtuluş Savaşı'nın değişik yönlerini gerçekçi biçimde dile getirebilmesini savaştaki deneyimlerine borçludur.

Savaş boyunca cephe karargâhında görev yapan Halide Edib, Dumlupınar Meydan Muharebesi'nden sonra ordu ile İzmir'e gitti. İzmir'e yürüyüş sırasında rütbesi başçavuşluğa yükseldi. Savaştaki yararlılıklarından ötürü İstiklal Madalyası ile ödüllendirildi.

 Kurtuluş Savaşı sonrası

Kurtuluş Savaşı, Türk ordusunun zaferiyle sonuçlandıktan sonra Ankara'ya döndü. Eşi, Dışişleri Bakanlığı'nın İstanbul temsilciliği ile görevlendirilince birlikte İstanbul'a gittiler. Anılarının buraya kadar olan kısmını Türk'ün Ateşle İmtihanı adlı eserinde anlatmıştır.

Halide Edib, cumhuriyetin ilanından sonra Akşam, Vakit ve İkdam gazetelerinde yazdı. Bu arada Cumhuriyet Halk Fırkası ve Mustafa Kemal Paşa ile siyasi fikir ayrılıkları yaşadı. Eşi Adnan Adıvar'ın Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası'nın kuruluşunda yer alması sonucu iktidar çevresinden uzaklaştılar. Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası'nın kapatılıp Takrir-i Sükun kanununun kabul edilmesiyle tek parti dönemi başlayınca, kocası Adnan Adıvar ile birlikte Türkiye'den ayrılmak zorunda kalarak İngiltere'ye gitti. 1939 yılına kadar 14 yıl boyunca yurt dışında yaşadı. Bu sürenin 4 yılı İngiltere'de, 10 yılı da Fransa'da geçti.

Halide Edib, yurt dışında yaşadığı dönemde kitap yazmayı sürdürdüğü gibi Türk kültürünü dünya kamuoyuna tanıtmak amacıyla pek çok yerde konferanslar verdi. İngiltere'de Cambridge, Oxford; Fransa'da Sorbonne üniversitelerinde konuşmacı oldu. İki defa Amerika Birleşik Devletleri'ne, bir defa da Hindistan'a davet edilerek gitti. 1928 yılında ABD'ye ilk gidişinde Williamstown Siyaset Enstitüsü'nde yuvarlak masa konferansına başkanlık yapan ilk kadın olarak büyük ilgi çekti. Artık ABD'de yaşamakta olan oğullarını, Anadolu'da Millî Mücadele'ye katılmak için onlardan ayrılışından 9 yıl sonra ilk defa bu gezi sırasında tekrar görebildi. 1932 yılında Columbia Üniversitesi College Of Barnard'dan gelen çağrı üzerine ikinci kez ABD'ye gitti ve ilk gidişindeki gibi seri konferanslarla ülkeyi dolaştı. Yale, Illinois, Michigan üniversitelerinde konferanslar verdi. Bu konferansların sonucu olarak Türkiye Batıya Bakıyor adlı eseri ortaya çıktı. 1935 yılında İslam üniversitesi Jamia Milia'yı kurmak için açılan kampanyaya katılmak üzere Hindistan'a çağrıldığında Delhi, Kalküta, Benares, Haydarabad, Aligarh, Lahor ve Peşaver üniversitelerinde dersler verdi. Konferanslarını bir kitapta topladı, ayrıca Hindistan izlenimlerini içeren bir kitap yazdı.

1936 yılında en ünlü eseri olan Sinekli Bakkal'ın İngilizce orijinali "The Daughter of the Clown" yayımlandı. Roman aynı yıl Türkçe olarak Haber gazetesinde tefrika edildi. Bu eser 1943 yılında CHP Ödülü'nü aldı ve Türkiye'de en çok baskı yapan roman oldu.

1939'da İstanbul'a döndü ve 1940 yılında İstanbul Üniversitesi'nde İngiliz Filolojisi kürsüsünü kurmakla görevlendirildi, kürsünün 10 yıl başkanlığını yürüttü. Shakespeare hakkında verdiği açılış dersi büyük yankı uyandırdı.

1950 yılında Demokrat Parti listesinden İzmir milletvekili olarak TBMM'ye girdi ve bağımsız milletvekili olarak görev aldı. 5 Ocak 1954 günü Cumhuriyet Gazetesi'nde Siyasi Vedaname başlıklı bir yazı yayımlayarak bu görevinden ayrıldı ve tekrar üniversitede görev aldı. 1955'te eşi Adnan Bey'in kaybı ile sarsıldı.

 Ölümü
Halide Edib Adıvar, 9 Ocak 1964 tarihinde İstanbul'da 80 yaşındayken böbrek yetmezliği sebebiyle hayatını kaybetti. Merkezefendi Mezarlığı'na, eşi Adnan Adıvar'ın yanına defnedildi.

 Sanatı
Hemen her eserinde anlatı türünü benimseyen Halide Edib Adıvar, en çok Ateşten Gömlek (1922), Vurun Kahpeye (1923-1924) ve Sinekli Bakkal (1936) adlı romanlarıyla tanınır ve Cumhuriyet dönemi edebiyatında gerçekçi roman geleneğinin öncülerinden biri olarak kabul edilir. Eserleri genellikle içerik bakımından üç grupta incelenmiştir: Kadın meselelerini ele alan ve eğitilmiş kadının toplumdaki yerini arayan eserleri, Millî Mücadele dönemini anlatan eserleri ve şahsiyetleri, içinde bulundukları geniş toplumla birlikte ele alan romanları.

İngiliz romanı geleneklerine uygun yapıtlarında Türk toplumunun geçirdiği evrimi, bu evrim sürecindeki çatışmaları, kendi deneyim ve gözlemlerine dayanarak sergilemiştir. Olaylar ve kişiler çoğunlukla birbirinin devamı özelliği taşıdığı için ırmak roman olarak nitelendirilebilir. Kadın psikolojisini derinliğine işlediği romanlarında, ideal kadın tipleri yaratmaya çalışan Halide Edib, romanlarını sade bir dil ve üslupla kaleme almıştır.

 Eserleri

Roman
 1909: Heyulâ 1909: Raik'in Annesi 1910: Seviyye Talip 1912: Handan 1912: Yeni Turan 1913: Son Eseri 1918: Mev'ud Hüküm 1923: Ateşten Gömlek 1923: Vurun Kahpeye 1924: Kalp Ağrısı 1928: Zeyno'nun Oğlu 1936: Sinekli Bakkal 1937: Yolpalas Cinayeti 1939: Tatarcık 1946: Sonsuz Panayır 1954: Döner Ayna 1958: Akile Hanım Sokağı 1958: Kerim Usta'nın Oğlu 1959: Sevda Sokağı Komedyası 1961: Çaresaz 1963: Hayat ParçalarıHikâye
 1911: Harap Mabetler 1922: Dağa Çıkan Kurt 1963: İzmir'den Bursa'ya 1974: Kubbede Kalan Hoş SedaAnı
 1962: Türkün Ateşle İmtihanı 1963: Mor Salkımlı EvOyun
 1916: Kenan Çobanları 1945: Maske ve Ruh''

Popüler kültürdeki yeri
1993'te Amerikan TV dizisi The Young Indiana Jones Chronicles'ın "Istanbul, September 1918" adıyla yayınlanan 25. bölümünde Halide Edib'i Zuhal Olcay canlandırdı. 1994 yılında TRT 1'de yayınlanan Kurtuluş dizisinde Ayda Aksel, 2017'de Kanal D'de yayınlanan Vatanım Sensin dizisinde Selma Ergeç ve 2020 yılında yine TRT 1'de yayınlanan Ya İstiklal Ya Ölüm dizisinde Dolunay Soysert tarafından canlandırılmıştır. Yüz Yıllık Mucize dizisinin bir bölümünde yer almıştır

Ayrıca bakınız
 MEB 100 Türk Edebiyatçısı

Kaynakça

__DİZİN__

1884 doğumlular
İstanbul doğumlu yazarlar
1964 yılında ölenler
İstanbul'da organ yetmezliğinden ölenler
Türkiye'de böbrek yetmezliğinden ölenler
Merkezefendi Mezarlığı'na defnedilenler
20. yüzyıl Osmanlı yazarları
20. yüzyıl Türk roman yazarları
20. yüzyıl Türk gazetecileri
Türk edebiyat akademisyenleri
Türk öğretmenler
Kırmızı şeritli İstiklâl Madalyası sahipleri
TBMM 9. dönem İzmir milletvekilleri
Kurtuluş Savaşı'na katılan siviller
Türk kadın milletvekilleri
Demokrat Parti (1946) mensubu siyasetçiler
UNESCO Türkiye Millî Komisyonu Yönetim Kurulu Üyeleri
Osmanlı feministleri
Türk kadın kahramanlar
20. yüzyıl Türk yazarları
Turancılar
Türk feminist yazarlar
20. yüzyıl Türk kadın yazarları
Türk kadın gazeteciler
İstanbul Üniversitesi öğretim üyeleri
Ermeni Kırımı ile suçlananlar
İzmir milletvekilleri
Osmanlı roman yazarları
Türkçüler
Türk Kara Kuvvetleri personeli
Türk aktivistler
Türk milliyetçileri
Türk roman yazarları
Türk kadın akademisyenler
Üsküdar Amerikan Lisesinde öğrenim görenler
Türk Kurtuluş Savaşı'nda Kadınlar
Türk kadın aktivistler

Halide Edib Adıvar


Pilão + Raça = Elza é um álbum de estúdio da cantora e compositora brasileira Elza Soares, lançado em 1977 pela Tapecar e com produção musical de Gerson Alves.

Antecedentes
Depois de assinar com a Tapecar, Elza Soares já tinha lançado três álbuns: Elza Soares (1974), Nos Braços do Samba (1975) e Lição de Vida (1976), todos produzidos por Ed Lincoln. No entanto, em 1977, ela passou a trabalhar com seu ex-namorado na produção, o radialista Gerson Alves.

Produção
Com produção musical de Gerson Alves, Pilão + Raça = Elza possui participação do produtor nas composições, assim como Elza Soares. A obra também tem a participação de vários músicos, como Hélio Delmiro (violão), Luizão Maia (baixo) e Golden Boys (vocais).

Lançamento e recepção

Pilão + Raça = Elza foi lançado em 1977 pela gravadora Tapecar. Em avaliação negativa com cotação de 2 estrelas de 5, o crítico Mauro Ferreira afirmou que o projeto é o pior de Elza em sua fase na Tapecar, e justificou sua posição ao afirmar que as composições de Gerson Alves, o produtor, são ruins. Ele também afirmou que "nem os arranjos do pianista Gilson Peranzzetta salvaram" as músicas de Gerson, e que Elza "cantou de forma mais convencional [...] sem jamais mostrar o suingue da fase áurea na Odeon".

Em abril de 2021, o álbum foi lançado nas plataformas digitais com distribuição da Deckdisc.

Faixas
A seguir lista-se as faixas, compositores e durações de cada canção de Pilão + Raça = Elza:

Álbuns de 1977
Álbuns de Elza Soares
Álbuns em língua portuguesa
Álbuns lançados pela Tapecar

Pilão + Raça = Elza


Biserica Sfântul Nicolae din Zărnești este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul orașului Zărnești.

Ansamblul este format din două monumente:
 Biserica "Sf. Nicolae" ()
 Paraclis ()

Note

Monumente istorice din județul Brașov
Biserici cu hramul Sfântul Nicolae
Biserici din secolul al XIX-lea din România

Biserica Sfântul Nicolae din Zărnești


Futbolnij klub Jenisej (også kendt som FC Yenisey) er en russisk fodboldklub fra byen Krasnojarsk. Klubben spiller i landets bedste liga, den russiske Premier League, og har hjemmebane på Centralnij stadion. Klubben blev grundlagt i 1937 og rykkede op i den bedste russiske række i 2018.

Historiske slutplaceringer

Kendte spillere
  Barsegh Kirakosjan
  Artur Sarkisov
  Gennady Tumilovich
  Edgars Gauračs
  Konstantīns Igošins
  Oļegs Laizāns
  Valentīns Lobaņovs
  Serghei Alexeev
  Victor Bulat
  Valeriu Ciupercă
  Wladimir Baýramow
  Dmytro Tyapushkin
  Ihor Zhabchenko
  Enis Gavazaj
  Petar Zanev
  Fegor Ogude

Referencer

Eksterne henvisninger
 Klubbens officielle hjemmeside (www.fc-enisey.ru/)

Fodboldklubber i Rusland
Etableret i 1937

FK Jenisej Krasnojarsk


Legally Blonde 2: Red, White & Blonde (also referred to simply as Legally Blonde 2) is a 2003 American comedy film directed by Charles Herman-Wurmfeld and written by Kate Kondell. It is a sequel to the 2001 film Legally Blonde and the second film in the Legally Blonde series. It stars Reese Witherspoon (who also served as the film's executive producer) alongside an ensemble cast featuring Sally Field, Regina King, Jennifer Coolidge, Bruce McGill, Dana Ivey, Mary Lynn Rajskub, Bob Newhart, Luke Wilson, and Bruce Thomas, with Coolidge, Wilson, and Thomas reprising their roles from the first film.

Although the story is set in Washington, D.C., the film was shot in the offices at the Delta Center and the Utah State Capitol in Salt Lake City, Utah, and the Illinois State Capitol in Springfield, Illinois. The supposed "aerial views" on Washington buildings were scale models built by the crew.

The film opened on July 2, 2003, to generally negative reviews from critics. Nevertheless, it was a box office success, grossing $125 million worldwide. It was followed by a 2003 television pilot, starring Jennifer Hall, and a 2009 spin-off, Legally Blondes, starring Camilla and Rebecca Rosso, while a sequel is in development, with Witherspoon, Coolidge, Wilson, and Thomas reprising their roles.

Plot

After graduating from Harvard Law School, Elle Woods wants her Chihuahua, Bruiser, to reunite with his mother, hoping both dogs will attend her wedding to her fiancé Emmett. Elle hires a detective to find Bruiser's mother, only to discover that her owner is C'est Magnifique, a cosmetics company that uses Bruiser's mother for testing. Discovering her law firm represents the corporation, she urges the firm to drop them as a client, but is dismissed.

Elle decides to leave Boston for Washington, D.C., to work on Bruiser's Bill. Elle takes it upon herself to be the "voice for those who can't speak" and to outlaw animal testing. While working for Congresswoman Victoria Rudd, Elle is met with skepticism and other barriers common to Washington politics. Rudd's member of staff, Timothy, sarcastically calls her "Capitol Barbie". After a variety of ups and downs including a failed attempt to improve her work environment by having her co-workers write compliments about one another and place them in the "snap cup", Elle starts to lose her faith in Washington politics.

Elle discovers that Bruiser is gay, after she is paged by "The Paws That Refreshes: A Doggy Day Spa". He has been affectionate with Leslie, a Rottweiller owned by Congressman Stan Marks, the Chairman of the Committee on Energy and Commerce which has jurisdiction over Bruiser's Bill. Elle also finds that Congresswoman Libby Hauser, the Ranking Member of the same committee, was a member of Elle's sorority Delta Nu. As a result, both Marks and Hauser warm to Elle and eventually come to support Bruiser's Bill.

Elle also discovers that Congresswoman Rudd has actually been working against her. She has been trying to satisfy the interests of a major campaign donor named "Bob" (with whom Rudd has several telephone conversations).

However, Rudd is eventually blackmailed into supporting Elle's petition thanks to her Chief of Staff, Grace Rossiter. She has a recorded conversation during which Rudd admits to Elle that she has been working against Bruiser's Bill in order to help her sponsors who want to continue testing on animals.

As Grace is appalled that Rudd lied to Elle and blamed it on her, Grace and Elle eventually reach a place of mutual respect, especially after Grace admits she came to Washington, D.C., with an enthusiasm not unlike Elle's, but later lost that idealism when she discovered how dirty politics could really be.

With the help of her friends, Elle's discharge petition is successful, and Bruiser's Bill is brought to the floor of the House. Bruiser's mother and the rest of the dogs are released by C'est Magnifique Corporation.

Elle and Emmett get married in a park in D.C., albeit not at Fenway Park as they had planned, but standing on the home plate which has been delivered to D.C. by Paulette's husband. Emmett asks Elle where she wants to live since they are now a married couple, and he goes on to suggest the cities of Boston, Beverly Hills, and Washington DC. Elle glances at the White House, winking at the camera as the movie ends.

Cast
 Reese Witherspoon as Elle Woods
 Moonie as Bruiser Woods
 Sally Field as Victoria Rudd
 Regina King as Grace Rossiter
 Jennifer Coolidge as Paulette Bonafonté
 Luke Wilson as Emmett Richmond
 Bob Newhart as Sid Post
 Bruce McGill as Stan Marks
 Dana Ivey as Libby Hauser
 Jessica Cauffiel as Margot Chapman
 Alanna Ubach as Serena McGuire
 Gidget as Bruiser's Mom
 Bruce Thomas as UPS Guy
 Mary Lynn Rajskub as Reena Giuliani
 J. Barton as Timothy McGinn
 Sam Pancake as Kevin
 Jennifer Tisdale as Tiffany Donohugh
 Octavia Spencer as Security Guard
 Sarah Shahi (uncredited) as Becky
 Masi Oka (uncredited) as Congressional Intern

Sequel

In June 2018, Reese Witherspoon entered negotiations with Metro-Goldwyn-Mayer to produce and star in a third installment in the Legally Blonde film series. Karen McCullah Lutz and Kirsten Smith were hired as co-screenwriters. MGM later confirmed in a Twitter post that Legally Blonde 3 was set to be released on May 8, 2020, though it did not meet this date. In May 2020, it was announced that Mindy Kaling and Dan Goor would write an entirely new script for the film.

Reception

Critical response
On review aggregator Rotten Tomatoes, the film has an approval rating of 36% based on 158 reviews, with an average rating 4.9/10. The site's critical consensus states: "This blonde joke is less funny the second time around." On Metacritic, it has a weighted average score of 47 based on 39 critics, indicating "mixed or average reviews". Audiences surveyed by CinemaScore gave the film a grade of "B" on scale of A+ to F. Entertainment Weekly ranked it at number 21 on their list of "Top 25 Worst Sequels Ever Made" (2006).

Box office

Legally Blonde 2: Red, White & Blonde hit theaters on the Wednesday before the Fourth of July in 2003 and grossed nearly $40 million by Monday. The following weekend ticket sales were half of that and the film quickly left theaters in the coming weeks. Grossing about $90 million in the U.S., the film was a success for the studio, though many expected it to perform just as well as Witherspoon's last big film, Sweet Home Alabama.

Soundtrack

A soundtrack for the film was released on July 1, 2003, by Curb Records. "We Can" was released as a single for the soundtrack by American country music recording artist LeAnn Rimes on October 28, 2003, by Curb Records.

 Track listing

Notes

References

External links

2003 films
2003 comedy films
2000s American films
2000s English-language films
2000s legal films
20th Century Fox films
American comedy films
American legal films
American sequel films
Blond hair
Fiction about government
Films about animal rights
Films about dogs
Films about fraternities and sororities
Films about lawyers
Films directed by Charles Herman-Wurmfeld
Films produced by Marc E. Platt
Films produced by Reese Witherspoon
Films scored by Rolfe Kent
Films set in Washington, D.C.
Films shot in Illinois
Films shot in Los Angeles
Films shot in Massachusetts
Films shot in Salt Lake City
Legal comedy films
Legally Blonde (franchise)
Metro-Goldwyn-Mayer films

Legally Blonde 2: Red, White & Blonde


Raimund IV. ist der Name folgender Personen:

Raimund IV. (Toulouse) (1041/1042–1105), Graf von Toulouse, Markgraf der Provence und Graf von Tripolis
Raimund IV. (Tripolis) († 1199), Graf von Tripolis und Regent von Antiochia
Raimund IV. (Turenne) († 1243?), Vizegraf von Turenne

Raimund IV.


Rhodothamniella, monotipski rod crvenih algi u porodici Rhodothamniellaceae, dio reda Palmariales. Jedina vrsta je R. floridula.

Sinonimi
 Conferva floridula Dillwyn 1809, bazionim
 Ceramium floridulum (Dillwyn) C.Agardh 1817
 Callithamnion floridulum (Dillwyn) Lyngbye 1819
 Trentepohlia floridula (Dillwyn) Harvey 1836
 Rhodochorton floridulum (Dillwyn) Nägeli 1862
 Thamnidium floridulum (Dillwyn) Thuret 1863
 Chromastrum floridulum (Dillwyn) Papenfuss 1945
 Kylinia floridula (Dillwyn) Papenfuss 1947
 Audouinella floridula (Dillwyn) Woelkerling 1971

Izvori

Rhodothamniellaceae

Rhodothamniella


The 2000 London mayoral election was held on 4 May 2000 to elect the Mayor of London. It was the first election to the office established that year; the idea of a London mayor of a Greater London Authority (GLA) had been included in Labour's 1997 election manifesto, and after their election a referendum in London was scheduled for May 1998, in which there was a 72% yes vote with a 34% turnout.

Electoral system
The election used a supplementary vote system, in which voters express a first and a second preference for candidates.
 If a candidate receives more than 50% of the first preference vote, that candidate wins
 If no candidate receives more than 50% of first preference votes, the top two candidates proceed to a second round and all other candidates are eliminated
 The first preference votes for the remaining two candidates stand in the final count
 Voters' ballots whose first and second preference candidates have both been eliminated are discarded
 Voters whose first preference candidates have been eliminated and whose second preference candidate is one of the top two have their second preference votes added to that candidate's count
This means that the winning candidate has the support of a majority of voters who expressed a preference among the top two.

Results

Turnout: 1,752,303 (34.43%)
As the ballot papers are counted electronically, totals for all second preferences are available, even though some did not contribute to the final result.

Candidates
 Geoffrey Ben-Nathan stood as a PRO-MaSS (Pro-motorist and Small Shop) candidate, campaigning on a platform of stopping the use of motorists as "wallets on wheels".
 Geoffrey Clements ran for the Natural Law Party, of which he was the leader. A doctor of physics from the University of Sussex, he also trained as a teacher in the techniques of Maharishi Mahesh Yogi.
 Frank Dobson (born 15 March 1940), the Labour Party candidate, was the MP for Holborn and St. Pancras.
 Ram Gidoomal, a businessman and author originally from British East Africa ran for the Christian Peoples Alliance.
 Damian Hockney was a leading member of the UK Independence Party (UKIP). He has since been a member of Veritas and is now the leader of One London.
 Darren Johnson (born 1966) was a leading member of the Green Party of England and Wales who was elected to the London Assembly in 2000.
 Susan Kramer (born 22 July 1950) was the candidate for the Liberal Democrats. She was later elected MP for Richmond Park and is now a life peer.
 Ken Livingstone (born 17 June 1945) had been leader of the Greater London Council and MP for Brent East, both for the Labour Party.
 Michael Newland was the candidate for the British National Party, at the time serving as the party's national treasurer. Previously associated with the National Front he subsequently joined the Freedom Party.
 Steven Norris (born 24 May 1945) had served the Conservative Party as MP for Oxford East and Epping Forest.
 Ashwinkumar Tanna, who had been a candidate for UKIP in the 2000 Tottenham by-election, ran on an independent ticket with a range of policies including opposing privatisation of London Underground, local involvement in policing and the establishment of a citywide business forum.

Candidate selection

Labour

With the first mayoral election scheduled for May 2000, Ken Livingstone stated his intention to stand as a potential Labour candidate for the position in March 1998. Tony Blair did not want Livingstone as London Mayor, claiming the latter was one of those who "almost knocked [the party] over the edge of the cliff into extinction" during the 1980s. He and the Labour spin doctors organised a campaign against Livingstone to ensure that he was not selected, with Campbell and Sally Morgan unsuccessfully attempting to get Oona King to denounce Livingstone. They failed to convince Mo Mowlam to stand for the mayorship, and instead encouraged the reluctant Frank Dobson to stand. Recognising that a 'one member, one vote' election within the London Labour Party would probably see Livingstone selected over Dobson, Blair ensured that a third of the votes would come from the rank-and-file members, a third from the trades unions, and a third from Labour MPs and MEPs, the latter two of which he could pressure into voting for his own preferred candidate, something that Dobson was deeply uncomfortable with.

Information on the Blairite campaign against Livingstone became public, costing Dobson much support; nevertheless, while Livingstone won amongst party members (60% to Dobson's 40%) and among affiliated unions (72% to Dobson's 28%, a more than 2:1 vote), Dobson's landslide victory (173:27 in ratio) amongst MPs, MEPS and GLA candidates saw him win narrowly overall: forming a simple electoral college outcome of 51.5% to 48.5%. Livingstone proclaimed Dobson to be "a tainted candidate" and stated his intention to run for the Mayoralty as an independent candidate. Aware that this would result in his expulsion from Labour, he publicly stated that "I have been forced to choose between the party I love and upholding the democratic rights of Londoners."

Conservatives
Steve Norris had lost the original selection ballot for Conservative candidate to Jeffrey Archer, but Archer stood down as a candidate when a newspaper printed a story accusing him of committing perjury during a 1987 libel trial (he was later convicted and imprisoned).

References

External links
 Results by GLA constituency

2000
2000 English local elections
Mayoral election
May 2000 events in the United Kingdom
Ken Livingstone

2000 London mayoral election


Fiat Punto er en minibil fra Fiat Automobiles. Denne artikel omhandler den anden modelgeneration, som havde den interne betegnelse 188, og var i produktion i årene 1999 til 2007.

Historie
Til sin 100-års fødselsdag præsenterede Fiat i maj 1999 den anden modelgeneration af Punto, som kom på markedet i september 1999.

I modsætning til forgængeren fandtes anden generation af Punto kun som tre- og femdørs; cabrioletudgaven af forgængeren blev dog fortsat produceret frem til juni 2000. Et teknisk kendetegn var den elektriske servostyring. I "City"-modus behøver man ikke ret meget kraft til at styre bilen, så man let kan parkere. Fra 50 km/t går styringen automatisk over på standardmodus, så man igen behøver mere kraft til at styre bilen.

Fiat Punto Rallye var udviklet til motorløb og solgt racerklar til kunderne. Kun undervognens afstemning måtte ændres. I 2001 blev der introduceret en Abarth-model med 1,8-liters 16V-motor og lavere vægt.

Udstyrsvarianter
 S (60 hk benzin)
 SX (60 og 80 hk benzin og 80 hk diesel)
 ELX (60 og 80 hk benzin samt 80 hk diesel)
 HLX (80 hk benzin)
 Emotion (95 hk benzin samt 85 og 100 hk diesel)
 Sporting (80 og 95 hk benzin)
 HGT (130 hk benzin)

I marts 2003 forlod bil nr. 5.000.000 til det europæiske marked samlebåndet. I juni 2005 var der i alt blevet produceret 6.000.000 Puntoer.

Facelift
I juni 2003 fik Punto et facelift. Udstyrsvarianterne blev i forbindelse med faceliftet omdøbt til Active, Dynamic, Emotion, Sporting og Abarth, hvor sidstnævnte var topmodellen med 130 hk. I kort tid fandtes også varianterne Class, GO, Sole, Sound og Start.

Den anden modelgeneration af Punto forblev i femdørsudgaven i programmet frem til slutningen af 2007 som billig indstigningsmodel Punto Start og blev til andre, hovedsageligt østeuropæiske markeder bygget af Zastava under navnet Zastava 10 og i nogle tilfælde også solgt som Fiat (f.eks. i Ungarn). I Italien og Østrig blev Punto II frem til slutningen af 2009 solgt under navnet Punto Classic.

I Egypten er modelskiftet derimod ikke gennemført, og derfor fremstilles og sælges Punto fra 1999 fortsat af Seoudi Group.

Sikkerhed
Det svenske forsikringsselskab Folksam vurderer flere forskellige bilmodeller ud fra oplysninger fra virkelige ulykker, hvorved risikoen for død eller invaliditet i tilfælde af en ulykke måles. I rapporterne Hur säker är bilen? er/var Punto i årgangene 1999 til 2004 klassificeret som følger:
 2009: Dårligere end middelbilen
 2011: Dårligere end middelbilen

 2015: Som middelbilen
 2017: Mindst 20 % dårligere end middelbilen

Tekniske data

Benzinmotorer

Dieselmotorer

Zastava 10

Historie
Efter sanktioner mod Serbien og NATO's luftangreb blev produktionen af de oprindelige Zastava-modeller næsten indstillet fuldstændigt. Også udviklingen af nye modeller og ny teknik gik i stå i 1990'erne. På grund af dette var Zastava tvunget til at finde sig en investor eller partner. Det blev så Fiat.

Dette resulterede i, at Zastava 10 i 2006 blev introduceret som en licenskopi af Fiat Punto. Det første år blev bilen stadigvæk bygget på Fiats fabrikker med Zastavas logo. I 2007 leverede Fiat de nødvendige anlæg til produktionen af Zastava 10 til Serbien, hvor modellen siden er blevet bygget på fabrikken i Kragujevac. Bilen sælges i f.eks. Bulgarien og Albanien under navnet Fiat Punto.

Motorer og udstyr
Motorer
Zastava 10 findes kun med én motorvariant:
 1,2-liters benzinmotor med fire cylindre på 1.242 cm³ med 44 kW (60 hk)

Udstyr
Zastava 10 findes kun som femdørs med fem forskellige udstyrspakker:

Referencer

Litteratur
 Automobil Revue. Katalog 2000 og 2004 (på tysk og fransk).
 Fiat Punto instruktionsbog. Fiat Automobiler Danmark A/S, maj 2003. Publikation nr. 1603.45.569/46.212.

Eksterne henvisninger

188
Minibiler
Forhjulstrukne biler
Biler introduceret i 1999
Biler fra 1990'erne
Biler fra 2000'erne

Fiat Punto (type 188)


Lauren Branning es un personaje ficticio de la serie de televisión británica EastEnders, interpretada por la actriz Jacqueline Jossa del 27 de septiembre de 2010, hasta el 16 de febrero del 2018. Anteriormente fue interpretada por la actriz Madeline Duggan desde el 3 de julio de 2006 hasta el 23 de junio del 2010.

Antecedentes
Lauren es el resultado de la aventura entre Max Branning y Tanya Cross, Max dejó a su esposa Rachel y a su pequeño hijo Bradley Branning para casarse con Tanya y ser padre de Lauren. Poco después a su nueva familia se les unieron sus pequeños hermanos Abi y Oscar.

Es muy buena amiga de Whitney Dean y de Lucy Beale.

Biografía
En el 2013 Lauren comienza a tener graves problemas con el alcohol, más tarde sus padres tienen que internarla en el hospital luego de que comenzara a tener fuertes dolores, ahí los doctores les dicen a Max y Tanya que si Lauren volvía a tomar alcohol eso podría matarla, preocupada Tanya decide ir a Exeter donde interna a Lauren en un centro de rehabilitación.

En febrero del 2015 Lauren descubre que está embarazada de su prometido Peter Beale, a finales del mes Peter y Lauren deciden mudarse a Nueva Zelanda y comenzar una nueva vida como una familia.

El 16 de febrero del 2018 Lauren decide irse de Walford junto a su madre Tanya y su hijo Louie, después de asistir al funeral de su hermana menor, Abi.

Notas
 Entre sus historias más importantes se encuentran: haberse acostado con Darren Miller un día antes de su boda, haber tenido problemas con el alcohol, por haber comenzado una relación con su primo Joey y por haberse vuelto alcohólica.

Referencias

Enlaces externos
 EastEnders Official Website:: Character :: Lauren Branning
 EastEnders > Who's Who > Character > Lauren Branning

Branning, Lauren
Empresarias ficticias

Lauren Branning


An Eria brownei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kenneth William Braid. An Eria brownei in nahilalakip ha genus nga Eria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Myanmar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eria

Eria brownei


João P. Monteiro é um médico brasileiro, acadêmico e editor-chefe da Nature Medicine.

Infância e educação
Monteiro nasceu no Brasil. Formou-se em medicina pela Universidade Federal do Rio de Janeiro, onde também obteve seu doutorado estudando os mecanismos de tolerância a autoantígenos em doenças autoimunes.

Trabalhos
Após o seu doutoramento, Monteiro mudou-se para os Estados Unidos tendo sido premiado com uma bolsa de pós-doutoramento do The Pew Charitable Trust para estudar o reconhecimento de antígenos de células T e a dinâmica in vivo das respostas imunes no National Institutes of Health.

Em 2013, Monteiro ingressou na Cell, onde trabalhou como editor sênior de imunologia e medicina translacional até 2017. Em 2017, foi nomeado editor-chefe da Nature Medicine. Em 2021, ingressou no International Committee of Medical Journal Editors.

Vida pessoal
Monteiro mora na cidade de Nova Iorque, nos Estados Unidos.

Ligações externas

Alunos da Universidade Federal do Rio de Janeiro
Médicos do Brasil
Editores de periódicos acadêmicos
Pessoas vivas

João Monteiro (editor)


Betula chinensis  er en busk eller et lille træ med en bred og kroget vækst. Især bemærkes planten for sin rent gule efterårsfarve. Arten er ikke meget brugt i Danmark, men den er fuldt hårdfør og velegnet som et lille prydtræ.

Kendetegn
Betula chinensis er en løvfældende busk med en træagtig vækst. Barken er først gulbrun og tæt behåret, senere bliver den mørkegrå og afskallende i tynde flager, som afslører en lysegrå, glat bark. Gamle stammer får efterhånden en furet og opsprækkende bark. Knopperne er  aflangt ægformede og lysegrønne. Bladene er spredt stillede, ægformede og hele med groft takket bladrand. Høstfarven er gyldent gul. Begge bladsider er lysegrønne med tydelige bladribber. Blomstringen foregår i maj-juni hvor man finder de hunlige blomster samlet i runde til ægformede, dunhårede rakler. De hanlige blomster sidder samlet i lange, overhængende rakler. Frøene er vingede nødder.

Rodsystemet består af højtliggende hovedrødder med et svagt forgrenet sæt af tynde siderødder.

Betula chinensis når en højde på 5 m og en bredde næsten det samme.

Hjemsted
Betula chinensis har sin naturlige udbredelse blandt løvskove i dale og på skyggede, klippefyldte bjergskråninger i højder mellem 700 og 3.000 m over havet i Korea og det nordøstlige Kina.. I Hopei-Chahar regionen i det nordlige Kina findes skove, som domineres af forskellige birkearter. I højder under 1.000 m findes denne art sammen med bl.a. Almindelig gylderis, Almindelig hæg, Aquilegia oxysepala (en art af akeleje), Cardamine macrophylla (en art af springklap), Cortusa matthioli var. pekinensis (en underart af bjergsanikel), Draba lanceolata (en art af draba), Dragegran, Fjeldviol, Kinesisk engblomme, Mosevintergrøn, Nordisk stormhat, Populus tremula var. davidiana (en underart af bævreasp), Salix wallichiana (en art af pil), Saussurea sobarocephala (en art af fjeldskær), Sorbus pohuashanensis (en art af røn), Storblomstret fruesko og Valeriana dubia (en art af baldrian)

Galleri

Noter

Høstfarve
Buske

Betula chinensis


Walter de Jesús Chévez (Liberia, 6 de mayo de 1986) es un futbolista costarricense que actualmente juega como mediocampista en Asociación Deportiva Municipal Liberia de la primera División de Costa Rica.

Clubes

Palmarés

Títulos nacionales

Referencias

Futbolistas de Costa Rica
Futbolistas del Orión FC
Futbolistas de la Liga Deportiva Alajuelense

Walter Chévez


حدث الجبة هي قرية لبنانية من قرى قضاء بشري في محافظة الشمال. وتقع في وادي قاديشا وسكانها هم من المسيحيين المارونيين.
لماذا هذا الاسم؟

عُرفت حدث الجبة في خلال تاريخها الطويل بتسميات عدة، أولها «الحدد», وكان ذلك في عهد الملكة ضيا ابنة الملك نبوخذ نصر ملك بلاد ما بين النهرين.
في عهد الآراميين والكنعانيين عرفت بـ«حُدد»؛ وفي عهد الرومان باتت «هُدد», وتطورت في عهد البيزنطيين لتصبح «حداثا» و«جُبّي». وعندما أتى العرب وسيطروا على الشرق عرفت بـ«الجبة», فيما تحولت في عهد المماليك ومن بعدهم الأتراك إلى الـ«حدد» وذلك تيمناً بموقعها بين بلاد بعلبك وجبيل وطرابلس، وهو موقع حدّ فاصل بين المناطق.
وجاءت التسمية السابعة في القرون الوسطى، بعد النكبات والويلات التي حلّت بالبلدة واقتطاع القرى والبلدات التي كانت تابعة لها، فأصبح اسمها النهائي والمعروف لغاية اليوم حدث الجبة نسبة إلى الحوادث والكوارث والحروب التي عصفت بها.
تعلو منطقة حدث الجبة عن سطح البحر نحو 1450 متراً في الساحة، وفي أعلى البلدة 1550 متراً، وهي بلدة قائمة على تلة جميلة يحيط بها شرقاً وادي قنوبين وغرباً نيحا وقنات، ومن الشمال خراج بلدة قنيور وجنوباً خراج تنورين.
تتصل البلدة علواً بسلسلة جبال ممتدة من مار سمعان إلى العاقورة. وكانت غاباتها في ما مضى تغطي غالبية أراضيها، وأكبرها «غابة حمى المير بشير». وتعتبر هذه الحمى التي تمتد حدودها إلى نيحا وتنورين وقنات من أكبر غابات لبنان، وتضم أشجار الأرز واللزاب والعفص والصنوبر والقطلب والغار والحور والسنديان.

المناخ
اشتهرت الحدث بمناخها الصحي، فهي تلة محاطة بالوديان، وهذا الموقع أعطى البلدة ميزة نادرة بين القرى والبلدات اللبنانية الأخرى؛ فمناخها ناشف والهواء العليل يتلاعب بأجوائها طوال السنة، وقد استضافت البلـدة، منذ القِدَم، مرضى الربو والصفيـرة والسل وسواها من أمراض يفيد مناخ الأرز الصحي في شفائهـا، كما أن الجو العام السياحي والسكني في الحدث له ميزة استثنائية في الهدوء والسكينة. أما المواطن الحدثي فمعروف بكرم الضيافة منذ القدم، وقد عمل أبناء البلدة على تطوير بلدتهم وتحسين مرافقها ليحافظوا على موقعها كبلدة سياحية.

تعاقب السكان
سكن الإنسان منطقة حدث الجبة منذ القدم، فخلال حقبة حكم الملك نبوخذ نصر على بلاد ما بين النهرين، أتت ابنته الملكة ضيا مع حاشيتها إلى الحدث واستقرت فيها لسنين طويلة.
وخلال حكم الإسكندر المقدوني (أي 300 تقريباً ق. م.) كان سكان حدث الجبة عموماً من المنبوذين من المجتمعات القبلية والمدنية في تلك الحقبة، وتشكلت الأكثرية منهم من اللصوص والهاربين وقطاع الطرق الذين سكنوا المنطقة واستصلحوا الأراضي ليعتاشوا منها.
وفي العهد الأول للمسيحية شكّل سكان الحدث مزيجاً من بقايا المواطنين المتحدرين من الفترات السابقة، إضافة إلى خليط من سكان بلاد الشام وبعلبك الوثنيين الهاربين من الاضطهاد والسخرة، وآخرين أتوا من بلاد العراق هرباً من الإستعمار في بلادهم.
تزخر أرض حدث الجبة بالمواقع التاريخية والأثرية في بلدة عريقة، وقد كانت طوال قرون عدة مركزاً دينياً ومدنياً وسياسياً وعسكرياً هاماً.

الصخرة وحكايات الجن
كانت صخرة وادي محكرونة الطبيعية في العصر القديم قلعة ومركزاً سكنياً. وتقول حكاية انّ كاهناً من الحدث مرّ في طريقه إلى الكرم قرب هذه الصخرة المجوفة، فسمع أصوات أهازيج وطرب فيها، فدخلها متعجباً وفوجئ بقوم يقيمون عرساً ووليمة كبيرة، وقد نادوه قائلين: «تفضل يا بونا بطرس شارك معنا», فجلس بينهم وهو يتساءل عن هؤلاء القوم الغرباء الذين يحتفلون في هذه المغارة ويعرفونه جيداً. وفيما هو جالس التفت إلى العروس ورآها ترتدي فستان عرس زوجته الخورية، وبالصدفة لمست سيكارته هذا الفستان فاحترقت زاوية صغيرة منه. وفجأة وعندما رفع الكاهن يده ورسم إشارة الصليب لبدء الصلاة اختفى كل شيء من أمامه ولم يبق سوى آثار الماعز والغنم داخل المغارة، فتيقن أن هؤلاء القوم هم من الجن. وللحال قام وقصد منزله، وطلب من زوجته إحضار فستان زفافها فوجده فعلاً محترقاً في الموضع ذاته الذي رآه داخل المغارة فحدّث الجميع بحكايته الغريبة هذه وبقيت المغارة داخل صخرة محكرونة مكاناً سحرياً تروى حوله الحكايا.

نواويس من عهد نبوخذ نصر

في وادي محكرونة أيضاً مدافن منحوتة في الصخر يعود تاريخها إلى مئات السنين قبل السيد المسيح. أما أبناء البلدة القدامى فيروون أنها وجدت على عهد الملكة ضيا ابنة الملك نبوخذ نصر ملك بابل وبلاد ما بين النهرين. وتفيد الرواية أن ضيا كانت آية من الجمال، وأصابها مرض البرص، فوصف لها الأطباء المناخ الجبلي الناشف، فقصدت حدث الجبة وسكنتها بهدف الشفاء من برصها. وما لبثت الملكة أن شفيت وعادت سليمة معافاة وجميلة ساحرة. إلا أنها أحبت المنطقة كثيراً، فكتبت لوالدها تبشره بشفائها وبرغبتها بالبقاء والسكن في الحدث، وقد سميت البلدة آنذاك مدينة ضيا تيمناً بها، فسكنتها وعائلتها وحاشيتها ودفنت معهم في النواويس الموجودة في الوادي.
أما كنيسة مار دانيال الأثرية فتعتبر من أقدم المعابد الدينية في لبنان والشرق، بدأ العمل في بنائها سنة 1110 م. وانتهى عام 1113, وقد تم ترميمها ثلاث مرات خلال تاريخها الطويل.

يرتبط تاريخ المغارة بتاريخ البلدة، فقد لجأ إليها أهالي الحدث عندما تعرضوا للاضطهاد وذلك أثناء الحملة التي شنت على المردة. إلا أن تاريخ المغارة أقدم بكثير، وقد وجدت فيها ثماني مومياءات بشرية يزيد عمرها عن 800 سنة، ومكتشفات قديمة أخرى من الثياب والأدوات. وقد أظهرت التحاليل المخبرية اللبنانية والبريطانية أنها الثانية المكتشفة عالمياً، والتي لا تزال تحافظ على جمال وصلابة نسيجها، وهي محفوظة حالياً في المتحف الوطني اللبناني.
وخلال إجراء حفريات بهدف البناء عثر في قلب البلدة على حجر من العهد الروماني الأول، والحجر كناية عن تاج كورنثي لأحد أعمدة الهياكل، وهو موجود أمام أحد المنازل في البلدة.
وفي حدث الجبة شجرة قديمة جداً، من فصيلة الأرز النادر والقديم وهي تعتبر إحدى الشجرات الدهرية النادرة والتي ما زالت قائمة في بعض بلدات لبنان.

شؤون البلدية
تشهد حدث الجبة اليوم نهضة اجتماعية وثقافية وزراعية يحدثنا عنها رئيس البلدية الشيخ نوفل الشدراوي، فيقول:
بدأنا بتحديث وترميم وتجهيز دار البلدية لتصبح مقراً لائقاً للاجتماعات والمناسبات. وتم تشكيل لجان عمل من شبيبة وشابات البلدة لخلق دينامية ثقافية واجتماعية وتنمية روابط التعاون.
أما في الإطار العملاني فقد عملنا على إيصال الإنارة البلدية إلى كل حي وكل بيت، وترميم شبكة المياه القديمة وصيانتها والتنقيب عن المياه الجوفية الصالحة للشرب، وللري، وقمنا بتأهيل شبكة القنوات لاستيعاب مياه الشتاء والثلوج وتنظيم صرفها، وتزفيت طرقات البلدة العامة والفرعية، وبناء حيطان الدعم على جوانب الطرقات، وإنشاء ملعب بلدي رياضي لنادي وشباب البلدة.
وفي إطار تجميل البلدة قام المجلس البلدي بحملة دهن للمتاجر والمنازل الواقعة على طول الطريق العام بحيث بات لونها واحداً، ومظهرها منسجماً مع طابعها التراثي.
وفي الساحة العامة تم بناء عين ماء تخليداً لذكرى شهيد شهداء الحدث القائد أبو كرم الحدثي، وقد أضحت اليوم رمزاً سياحياً جمالياً ومن المرافق الرئيسية للبلدة. ولمزيد من الترتيب والتجميل والحفاظ على نظافة مداخل البلدة وشوارعها، تأمّن نقل النفايات بواسطة شركة خاصة اتفقت معها البلدية لإبقاء أجواء البلدة نظيفة أيضاً من رواسب إحراق ورمي النفايات في الأماكن المكشوفة، ما انعكس مردوداً معنوياً بيئياً وصحياً إيجابياً على البلدة بشكل عام، ونظّمت في البلدة لوحات الإعلانات بطريقة لا تشوّه المناظر الطبيعية بحيث حصرت في أماكن محددة لها.

ثقافة وسياحة
من الناحـية الثقافية والفنـية شكلـت لجنـة من مثقـفي البلدة وشبابها المتحمسين للخدمة العامة، بهدف تطوير المستوى الثقافي العام. وفي هذا الإطار تم تجهيز مركز لتعليم الموسيقى في البلدة، وآخر لتعليم استخدام الكومبيوتر، إضافة إلى تأمين مساعدات مادية للمدرسة الرسمية، وتجهيز وتطوير فرقة الحدث الموسيقـية التي تعتبر جزءاً من تراث البلدة.
إلى ذلك وضعت البلدة دراسة لتأهيل المرافق السياحية والأثرية في البلدة.
وبالنسبة للرياضـة يؤمـن المجلـس البلدي دعماً أساسياً للـنادي من خـلال توفـير الأدوات اللازمة ورعايـة النشاطات الرياضـية الصيفية، ودعـم تأسـيس فـرق رياضية للمشاركة في البطولات الرسمية.
والمجلس البلدي لم يهمل المجال الزراعي والبيئي في البلدة فقد شكلت لجنة من المهندسين الزراعيين لوضع مشروع زراعي متكامل يساهم في نمو هذا القطاع في البلدة. لذلك فإن تشجير البلدة والاهتمام بغابة الأرز من مختلف النواحي يلقى عناية كبيرة من المجلس البلدي.
المشاريـع التي يخطـط لها المجلـس البلدي في حدث الجبة تطمـح إلى جعـل البلدة مستقبلاً، نموذجاً للتطوّر. وفي هذا الإطار فهو يسعى إلى تحقيق جملة من الأهداف.
ثقافياً ثمة عمل يتمحور حول مساعدة الطلاب المتفوقين في متابعة تحصيلهم العلمي، وفي موازاة ذلك عمل لإنشاء مكتبة في دار البلدية.
في مجالات السياحة والترفيه والتسلية، ثمة دراسة لإقامة حديقة عامة، ومزيد من العمل لتجميل شوارع البلدة، وفي ما يتعلق بالرياضة يطمح المجلس البلدي إلى بناء ملعب رياضي كبير.
وتسعى البلدية إلى تأمين التواصل بين أبناء البلدة المقيمين والمنتشرين في بلاد الاغتراب، لذلك تُبذل جهود حثيثة لتشجيع المغتربين على زيارة بلدتهم والاستملاك فيها، وتحقيق التوأمة بين العائلات المقيمة وتلك الموجودة في الخارج.

المرجع: حدث الجبة، تاريخ عظمة وتراث،
جورج أنطوان الشدراوي

عائلات حدث الجبة
الشدراوي، الخوري حنا، باسيل، دياب، صعب، صفير، سلامه، عبد المسيح، أبو حيدر، زغيب، مراد، جعفر، إيليا، سلوم، الغصين، شاهين، الشعار، حميص، أبو نقولا، أبي شيبان، الهاشم، كرم، أبي فارس، رزق، العلم، العلاوة، الطحان، فاعور، شلالا، الحايك، توما.

الزراعة
اشتهرت حدث الجبة قديماً بزراعة الكرمة، وتفيد الروايات أنها كانت تحتل المركز الأول في القرنين الثامن عشر والتاسع عشر من حيث إنتاج مشتقات العنب، كالنبيذ والعرق والزبيب والخل. أما أشجارها المثمرة فكانت بغالبيتها من التوت، وتكثر فيها اليوم أشجار الفاكهة الصيفية كالتفاح والكرز والإجاص والجوز والمشمش والسفرجل والخوخ والبطاطا ومزروعات أخرى من الخضار.

نشيد الحدث
نشيد حدث الجبة ألّفه ولحنه الفنان شربل النعيمي إكراماً لذكرى البطل أبو كرم الحدثي

هديتنا الكرامي عطيتينا المحبي
يا أرض الشهامة يا حدث الجبة
تاريخك أمجادو بتحكي عن فرسانو
 أبو كرم راجع  ع صهوة حصانو
راجع يهدي الكل مجد وورد وفل
تجبينك يضل شامخ بالمحبة
يا أرض البطولة يا حدث الجبة

ابنك بالمهاجر زيّن هالزمان
وعا كل المنابر يا زهرة لبنان
أرزاتك بتغني ألحانا وبتقول
يا قطعة من الجنة زنبق بأيلول
اسمك صورة بقلبي يا حدث الجبة

مغارة العاصي

تحتوي المجموعة التي وجدت في مغارة العاصي في حدث الجبة وسلمت إلى المتحف الوطني 293 قطعة من بينها:
 أجساد بشرية محنطة طبيعياً، بعضها بحالة جيدة.
 عدد من الأطراف البشرية.
 مجموعة من خصل الشعر المجدولة.
 أساور، خواتم، عقود.
 زنانير جلدية، أحذية، قطع جلدية مختلفة.
 مجموعة ثياب من بينها قطع كاملة (فساتين) ومطرّزة.
 جديلة من القماش (قطعة نادرة جداً).
 مشالح (قطع نادرة).
 مجموعة كبيرة من الكسر الفخارية على إحداها وجدت كتابات.
 مجموعة من السُرُج.
 مجموعة كبيرة من الكسر الزجاجية منها ما هو ملون.
 أدوات حديدية (مسامير، زردة زنار، مسلة، مهماز).
 ملاعق خشبية (على إحداها رسم رائع).
 مفتاح من خشب مع خيطه.
 أمشاط (عليها حفر).
 مجموعة كبيرة من الخيطان (بعضها ملون) وقطع حبال.
 حُجُب (حجاب) من قماش في داخلها خيط معقود.
 بقايا مواد غذائية كانت موجودة في الحُفر مع المومياءات (جوز، لوز، نواة زيتون، ثوم، قشر بصل ورمان، سنابل قمح مجدولة).
 ورق غار حافظ على رائحته (كان منثوراً فوق الأجساد).
 قطع نقود صليبية ومملوكية (عليها اسم السلطانين بيبرس وقلاوون).
 شفرات سكاكين.
 مدية أو مطواة كاملة مع مقبض خشبي (قطعة نادرة).
 رأس بلطة من حديد.
 رأس معول من حديد.
 مجموعة كبيرة من السهام.
 مجموعة من رؤوس السهام الحديدية بأشكال مختلفة.
 سهم كامل يحمل ذيله ورقاً (قطعة في غاية الأهمية).
 مجموعة من الأوراق المخطوطة بالعربية والسريانية.

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة لبنان الشمالي
تجمعات مارونية في لبنان
قضاء بشري
مدن لبنان

حدث الجبة


නැපෝලියන් I ( ඉපදුණේ නැපෝලියන් දි බොනපාර්ට්, පසුව නැපොලියන් බොනපාර්ට්) (0769 අගෝස්තු 15 – 1821 මැයි 5) නම් නවීන යුරෝපියන් ඉතිහාසයට කැපී පෙනෙන ලෙස බලපෑම් එලල් කළ ප්‍රංශ යුධ හමුදා සහ දේශපාලනික නායකයෙකි. ඔහු ප්‍රංශ විප්ලවය කාලයේ (French Revoolution) ජෙනරල් වරයෙකි. ප්‍රංශ ජනරජයේ ප්‍රධාන කොන්සල්වරයෙකු ලෙස ප්‍රංශයේ පාලකයා , ප්‍රංශයේ අධිරාජ්‍යයා (Empereur des Francais), ඉතාලියේ රජුය. ස්විස්ටර්ලන්තයේ රාජ්‍යය සන්ධානයේ මැදිහත් කරුය. රයින් රාජ්‍යය සන්ධානයේ ආරක්ෂකයාය.

කෝර්සිකාහි (Corsica) උපත ලබා ප්‍රංශයේ ප්‍රධාන දේශයේ කාලතුවක්කු නිළධාරියෙකු ලෙස පුහුණු වුණේය. ඔහු ප්‍රථමයෙන්ම ප්‍රංශ විප්ලවයේ (French Revolution) ජෙනරල්වරයෙකු වශයෙන් ප්‍රමුඛව ඉහළට ආවේය. ඒ ප්‍රංශයට එරෙහිව පෙළ ගැස්වූ පළමු සහ දෙවන ඒකාබද්ධ හවුලට (Forst Coalition and second Coalition) එරෙහිව සාර්ථක වූ යුධ මෙහෙයුම් කිහිපයක් මෙහෙය වූ නිසයි.1799 පසු කාලීනව නැපෝලියන්ට නීත්‍යානුකූල නොවන බලය අල්ලා ගැනීමට අවස්ථාවක් සැලසුණු අතර ඔහු ඔහුවට පළමු කොන්සල්වරයෙකු ලෙස තනතුරේ පිහිටුවා ගත්තේය. අවුරුදු 05 කට පසු ඔහු ප්‍රංශයේ අධිරාජ්‍යයා බනට පත් විය. දහනව වන සියවසේ පළමු දශකයේ ඔහු ප්‍රංශයේ යුධ හමුදාව යුරෝපයේ ප්‍රබල ප්‍රධාන රටවල් වලට එරෙහිව හරව‍ා යැවීය. එහිද යුරෝපා මහද්වීපයට (Europe) ඉතා ඉක්මන් යුධමය ජයග්‍රහණයන් ඔස්සේ පාලනය කෙරිණි. එහිදී ඔස්ටර්ලිට්ස් (Austerlitz) සහ ෆීජ්ලන්ඩ්(Friedland) වැනි සටන් හරහා ප්‍රතිමූර්තියක් විය. ඒ ව්‍යාප්ත වූ මිත්‍ර ගිවිසුම් ක්‍රමයන්හි සැකසීම හරහායි. ඔහු ප්‍රංශය විසින් පාලනය කෙරුණු රජයන්හි වැදගත් රජයේ නිළධාරීන් ලෙස හා බලවතුන් ලෙස ඔහුගේ මිත්‍රයන් හා පවුලේ සාමාජිකයන් පත් කළේය.
1812 දී ප්‍රංශය විසින් මෙහෙයවූ විනාශකාරී රුසියානු ආක්‍රමණය , නැපෝලියන්ගේ වාසනාව තීරණය කරන අවස්ථාවක් ලෙස සටහන් විය. යුධ මෙහෙයුම් නැවත පෙර පැවති බලය ලබා ගත නොහැකි වන ආකාරයෙන් " ග්‍රොන්ඩ් ආමි" (Grande Armee) විනාශ කර දැමීය. 1813 දී ඔක්තෝබරයේ හයවන ඒකාබද්ධ හවුල මගින් (Sixth Coalition) ලෙයිප්සිග් (Leipzig) හිදී ඔහුගේ හමුදාව පරාද කළ අතර පසුව ප්‍රංශය ආක්‍රමණය කළේය. 1814 අප්‍රේල් මාසයේදී ඒකාබද්ධ හවුල මගින් නැපෝලියන් බලයෙන් අස්කිරීමට බලපෑම් කෙරුණු අතර ඔහුව ඉල්බා (Elba) දිවයිනට පිටිවහල් කිරීමටද බලපෑම් කෙරුණි. අවුරුද්දකටත් අඩු කාලයකින් නැවත ප්‍රංහයට පැමිණි අතර දින 100 න් (Hundred days) රජයේ පාලනය නැවත ලබා ගත්තේය. එය 1815 ජුනි මාසයේ 18 වන දින වොටර්ලු හිදී සුදු වූ ඔහුගේ අවසාන පරාජයට කලින් සිදු විය. නැපෝලියන් ඔහුගේ ජීවිතයේ ඉතිරි අවුරුදු සයක කාලය බ්‍රිතාන්‍යය අධිරාජ්‍යයා යටතේ ඇති ශාන්ත හෙලේනා (st. Helena) දිවයිනේ ගත කළේය. නැපෝලියන් සංසන්දනාත්මකව ස්වල්ප යුධමය නවීකරණයන් දියුණු කළේය. ඔහුගේ තනතුර කාලතුවක්කු අංශයේ සිට අවි ආයුධ තැනට වෙනස් වුවත්, සහ ඉහළ ප්‍රමිතියෙන් යුතු සියලු ආයුධ ඒකකයන් සේ හමුදා බලඇණි උසස් කිරීම සියලු විශාල නවීන හමුදා මගින් සැබවින්ම පිළිගැණිනි. ඔහු ඔහුගේ උසස්ම උපක්‍රම , වෙනස් වූ මුලාශ්‍රවලින් ආකර්ෂණය කරගත් අතර ඔහු ඔහුගේ නවීන, ප්‍රතිසංස්කරණය වූ ප්‍රංශ හමුදාව සමග ප්‍රධාන විජයග්‍රහනයන් කිහිපයක් ලබා ගත්තේය. ඔහුගේ යුධ මෙහෙයුම් ලෝකයේ සියලු යුධමය අධ්‍යයන කරුවන් අධ්‍යයනය කළ අතර ඔහුව පුළුල් ලෙස ඉතිහාසයේ ශේෂ්ඨතම අණ දෙන්නෙක් ලෙස සැලකීය. ඔහුගේ යුධමය ජයග්‍රහණය හැරුණු කොට ; නැපෝලියන්, නවීන ප්‍රංශ ජනපදයේ රාජ්‍යය පරිපාලනයට පදනම සකසන නැපෝලියන් රහස්‍යය සංකේත (Napoleanic Code) ස්ථාපනය කිරීම වෙනුවෙන්ද මතකයේ රඳවාගෙන තිබේ.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Napoleon

කැබලි ලිපි

යුරෝපානු ඉතිහාසය-ප්‍රංශයේ පළමු නැපෝලියන්