Ludwig-Ferdinand Hesse (né le  à Belgard et mort le  à Berlin) est un maître d'œuvre prussien, architecte de la cour et peintre qui a travaillé à Berlin et principalement à Potsdam.

Biographie
Ludwig Ferdinand Hesse est le troisième enfant du maître boucher et fermier Johann Georg Hesse et de sa femme Dorothea Maria, née Nöske, à Belgard, en Poméranie. Après le décès de sa mère, il fut placé à l'âge de 13 ans chez un oncle qui est arpenteur. Avec lui, Hesse reçoit une formation de géomètre et des cours de dessin d'architecture et de plan. Après un emploi au gouvernement à Köslin, il fait son service militaire à Berlin de 1819 à 1820 tout en étudiant à la académie d'architecture de Berlin et à l'université, qu'il termine en avril 1820 avec l'examen d'arpenteur.

Après ses études, il occupe un poste de conducteur dans la commission ministérielle de la construction, d'abord auprès du superviseur du bâtiment  et après la mort de Schlaetzer en 1824 avec . Il réussit le deuxième examen de maître d'œuvre en juin 1825 devant une commission d'examen du département des travaux publics en juin 1825 avec le fameux "Examen de l'art de la construction". Les voyages d'études qui suivent le conduisent en 1828 en Autriche, dans les états allemands du Sud et sur le Rhin, afin d'acquérir des connaissances sur les structures voûtées en tant que membre de la direction de la construction de l'église de Friedrichswerder. À partir de 1828, il achève la construction de l'église sous la direction de Karl Friedrich Schinkel.

Un emploi à Potsdam en tant qu'ingénieur des chemins, responsable des chaussées vers Berlin et Charlottenburg, suit à partir du 1er août 1830 et, le 1er septembre 1831, le poste d'inspecteur des travaux à la commission ministérielle de construction de Berlin, où il est promu inspecteur des travaux de la cour en 1832. Pour se perfectionner, il entreprend de 1834 à 1835 d'autres voyages d'études dans la péninsule italienne, en Sicile, en France, en Belgique, en Angleterre, en Irlande et en Écosse, ainsi que de 1838 à 1839 en Russie, en Finlande, en Suède et au Danemark. Au cours de ses voyages, il réalise des esquisses d'architecture, des peintures de paysages à l'huile et des études de têtes, dont certaines sont présentées lors d'expositions de l'Académie de Berlin.

En 1844, Frédéric-Guillaume IV le fait venir à Potsdam, où il travaille au service d'architecture de la cour jusqu'en 1863. Outre des commandes pour la construction de villas privées, Hesse conçoit des dessins d'après les esquisses du roi pour l'embellissement architectural de la ville de résidence et du parc de Sanssouci. En raison du manque de moyens financiers, tous les plans du "romantique sur le trône" ne peuvent cependant pas être réalisés. Hesse collabore avec des architectes renommés de son époque, tels que Ludwig Persius et Friedrich August Stüler, mais construisit également des bâtiments selon ses propres plans. Le 16 janvier 1847, il est nommé conseiller d'architecture de la cour et le 12 janvier 1859, conseiller d'architecture de la cour supérieure. Hesse publie ses connaissances en 1854 sous les titres Sanssouci et ses architectures sous Frédéric Guillaume IV et Exécution de bâtiments d'habitation ruraux, ainsi qu'en 1855, Exécution de bâtiments d'habitation urbains à Berlin. En 1862, il se rend à nouveau à Londres et à Paris à des fins d'étude et se voit confier la même année le portefeuille de l'urbanisme de Berlin. Après la mort de Friedrich August Stüler, il lui succède en 1865 en tant que directeur de la commission de construction du château de Berlin et reçoit le 6 mai la nomination de Geheimer Oberhofbaurat.

La résidence principale de Ludwig Ferdinand Hesse est à Berlin, où il épouse le 30 décembre 1826, à l' de Berlin-Friedrichstadt, la fille adoptive de 18 ans de son ancien patron Johann Gottlieb Schlaetzer. De son mariage avec Pauline Marie Schön, adoptée par Schlaetzer, naissent six enfants, dont deux meurent peu après leur naissance. Ses deux fils, , né en 1827, et , né en 1829, apprennent plus tard le métier de leur père. Les Hesse habitent d'abord pendant deux ans dans l'actuelle Taubenstraße, puis s'installent en 1828 dans la maison familiale de Pauline, au 100 Wilhelmstraße, dont elle hérite en 1846. Il est l'oncle maternel du célèbre médecin, anthropologue et homme politique Rudolf Virchow. Pendant les premières années de Virchow à Berlin en tant qu'étudiant en médecine, il est une personne de référence importante, car il l'introduit dans la bourgeoisie berlinoise.

Pauline Hesse est décédée en 1860 à l'âge de 53 ans, Ludwig Ferdinand Hesse en 1876 à l'âge de 81 ans d'une attaque cérébrale, peu après une visite de construction du bâtiment du Konzerthaus de Berlin sur Gendarmenmarkt. L'inhumation a lieu dans une tombe héréditaire au cimetère de la Trinité I devant la porte de Halle. La tombe murale a été conservée - dans un état restauré et complété.

La ville de Potsdam l'honore en 1927 dans la banlieue de Nauen avec la Hessestrasse.

Adhésions
 1825 Membre de la "Association des artistes berlinois"
 1838 Membre de la section technique de la Charité
 1843 Membre de l'Académie des arts de Berlin
 1846 Membre de l'Association des architectes de Berlin (adhésion le 4 avril en membre n°591)
 1852 Président de l'entreprise de construction de la Fondation Alexandra
 1866 Nommé au Sénat de l'Académie des Arts
 1866 Membre correspondant de l'Académie des Beaux-Arts, section d'Architecture, Paris
 1871 à 1873 Président de la "Société immobilière sans but lucratif de Berlin" fondée en 1847 par Friedrich August Stüler

Bâtiments (sélection)

Berlin

 1822–1823 Travaux de rénovation de la manufacture d'or et d'argent au 79 Wilhelmplatz (détruite en 1945)
 1824–1830 Collaboration à la direction de la construction de l'église de Friedrichswerder d'après les plans de Karl Friedrich Schinkel
 1828 et 1837-1839 Nouvelle construction des bâtiments de la Charité
 1831–1832 Gestion de la construction pour le déplacement de l'Unterbaumbrücke, plus tard pont du Kronprinz (détruit en 1945, nouvelle construction 1992–1996) et sur le canal Koppen
 1834 Rénovation du bâtiment central et de la nouvelle aile du château de Charlottenbourg
 1834 Projet pour la tombe de Friedrich Schleiermacher, cimetière de la Trinité (division II) Berlin-Kreuzberg
 1836 Construction d'un toit en fer sur l'entrepôt de la , Stralauer Straße/angle Alexanderstraße. 13-17
 1838  dans le Grand Tiergarten
 1839-1840 Bâtiment principal de l'école vétérinaire,  56
 1840–1842 Achèvement de la tombe de Frédéric Ancillon au cimetière français. Basé sur un dessin de Karl Friedrich Schinkel, exécuté par
 1841-1842 Extension du mausolée dans le parc du château de Charlottenbourg avec une aile transversale, une abside et une nouvelle façade (ancienne façade déplacée vers l'île aux paons )
 1865–1867 Hpital Elisabeth Diaconesse, Lützowstr. 24-26
 1865–1875 Modifications et ajouts au château de Berlin

Potsdam
 1843–1844 Conversion de la laiterie dans le Nouveau Jardin, gestion de la construction basée sur un projet de Ludwig Persius
 1843–1848 Aide à l'agrandissement des ailes latérales du palais de Marbre
 1845–1849 Reconstruction du  sur l' avec Gustav Emil Prüfer, d'après un dessin de Ludwig Persius (détruit en 1945, reconstruit en 2015/16)
 1845 Bulbe en verre sur la palmeraie de l'île aux Paons. Dessin probablement de Karl Friedrich Schinkel (détruit par un incendie majeur en 1880)

 1846 Couronnement de créneaux sur le bâtiment de la caserne des uhlans de la Garde sur la  (aujourd'hui : siège de la )
 1846/47 Ensemble de villas "Koch'sche Häuser", Jägerallee 28/29. Construit pour le compte du sculpteur, plâtrier et fabricant d'argile Friedrich Wilhelm Koch (1815-1889). Dans les années 1870 et 1880, rénovation et agrandissement par le maître maçon Rudolf Mangelsdorff (mort en 1921)
  de 1847 sur le Schäfereiberg dans le
 1847/48 Transformation du moulin. Conception par Ludwig Persius
 1847–1849 Maison de vigneron sur le Mühlenberg au-dessus de la porte triomphale, Gregor-Mendel-Str. 25
 1847–1863 Belvédère sur le Pfingstberg, dessins en collaboration avec Friedrich Wilhelm IV, Ludwig Persius et Friedrich August Stüler
 1847–1862 Participation à la planification du projet de route de montagne (non réalisé)
 Immeuble résidentiel de 1849, Weinbergstr. 12
 1849–1850 Conversion de l'ancienne maison des locataires du pont dans le Nouveau Jardin en une villa-tour, Behlertstr. 32
 1850-1851  au pied du Mühlenberg, en collaboration avec Friedrich August Stüler
 vers 1850 Pièce d'eau en forme de petit temple à la porte triomphale. Figure d'une Danaïde (perdue) de
 1850 École près du domaine de la Couronne de Bornstedt
 1850-1852 "" sur Neuendorfer Anger, Potsdam-Babelsberg, conception basée sur des croquis de Frédéric-Guillaume IV.
 Villa-tour de 1850 dans le style villa italienne pour le maître cuisinier Piechowski, Reiterweg 3
 1853 Extension de la tour de la Villa Persius construite en 1837/38 (Villa Persius-Keller détruite en 1945, propriété à Hegelallee 29/angle de Schopenhauerstr. )
 1854 Belvedere () sur Kahler Berg près de Potsdam-Eiche
 1854–1855 Fontaine à plusieurs niveaux avec un groupe de personnages sur la Luisenplatz (remplacée en 1903 par une statue de l'empereur Frédéric III avec une fontaine plus petite)
 1854–1855 Conversion de la  dans le style de villa italienne, Friedrich-Ebert-Str. 83
 1855–1856 Maison de Maetzke, aujourd'hui "Hotel am Jägertor" (fortement modifiée), Hegelallee 11
 1856 "Hermitage", An der Einsiedelei (dernière villa-tour de Potsdam dans le style italien)
 1859–1860 Château de Lindstedt, dessins en collaboration avec Ludwig Persius, Friedrich August Stüler et Ferdinand von Arnim
 1859/60 Conversion du moulin à chicorée en immeuble résidentiel, Schiffbauergasse 2–4 (aujourd'hui à côté du )

Parc de Sanssouci

 à partir de 1840 Travaux de réaménagement des
 1844–1846 Direction des travaux pour la transformation de la maison du potager en Villa Illaire, d'après les plans de Ludwig Persius
 1845-1854 Église de la Paix dans le parc de Sanssouci, supervision des travaux avec Ferdinand von Arnim selon les plans de Ludwig Persius et Friedrich August Stüler ainsi que la crypte royale 1861-1864 et les portes de sortie : 1850-54 porte à piliers, 1851/52 Dreikönigstor sur Schopenhauerstraße et 1854 la
 1846 Cascade de marbre dans le
 1846 Bâtiment résidentiel à l'entrée de la section Charlottenhof du parc de Sanssouci, aujourd'hui : Geschwister-Scholl-Strasse 35
 1847 Transformation d'une maison dans la Maulbeerallee pour la veuve de l'architecte Ludwig Persius. Aujourd'hui bâtiment de l'institut de l'Université de Potsdam dans le jardin botanique
 1847–1849 Moulin à côté du  d'après les plans de Ludwig Persius
 1854 Colonne en verre blanc-bleu avec chapiteau en zinc coulé doré pour le , l'île aux Roses dans le lac de Starnberg et l'île Tsarina dans le parc Colonist, Peterhof. Couronné de la figure en zinc coulé doré d'une  conçue par  et exécutée par Siméon Pierre Devaranne
 1847–1850 Remodelage de la terrasse supérieure et sous la , etc. Dispositif d'eau avec baignoire en granit antique, fontaine à baldaquin, mur de putti, cascade et travaux de restauration de la
 1848 Huit bancs en marbre semi-circulaires autour de la grande fontaine à la cocarde à la française sous les terrasses du vignoble. Exécuté à Carrare.
 1848 Quatre murs de fontaine en marbre au rez-de-chaussée sous les terrasses du vignoble. Exécuté à Carrare
 1850 Reconstruction du bâtiment administratif du jardin sous le palais de Sanssouci (anciennement Résidence résidentielle et de fonction de Peter Joseph Lenné, aujourd'hui : Direction Palais et Jardin de la SPSG)
 1851–1864 Château de l'Orangerie, en particulier l'agencement d'intérieur. Dessin de Frédéric-Guillaume IV, exécuté en collaboration avec Friedrich August Stüler
 1852 Abreuvoir, dit "Rossbrunnen", sur la Maulbeerallee sous la cour principale du palais de Sanssouci. Dessiné par Hesse basé sur un croquis de Frédéric-Guillaume IV.
 Fontaine de grenouille de 1851, figurine de garçon (dessin de Stüler) et modèles de grenouille de  (supprimés peu après 1900)
 1861-1862 Marstall sous le moulin historique (aujourd'hui : centre d'accueil)
 Dépôt de 1862 sous le moulin
 Différents modèles de vases en zinc. Deux exemplaires sont conservés sur la terrasse médiane devant le Palais de l'Orangerie. Exécution : Friedrich Wilhelm Dankberg, distribution : Simeon Pierre Devaranne

Autres
 à partir de 1843 Château de Letzlingen en collaboration avec Friedrich August Stüler, 1865 maison cavalière, 1868/69 maison châtelaine
 1868–1870 Rapports et travaux de restauration du château de Benrath, Düsseldorf
 Serre de 1871 et résidence de jardinier au château de Homburg à Bad Homburg vor der Höhe
 Dessins pour meubles, décorations de chambre et fonte

Bibliographie
  Ludwig Ferdinand Hesse – Eine erfolgreiche Spurensuche. In: Stiftung Preußische Schlösser und Gärten Berlin-Brandenburg (Hrsg.): Porticus. 2. Heft, Potsdam 2007.
 Andreas Kitschke: Ludwig Ferdinand Hesse (1795–1876) Hofarchitekt unter drei preußischen Königen. 1. Auflg., Deutscher Kunstverlag, München 2007, .
 Hesse, Ludwig Ferdinand. In: Hans Vollmer (Hrsg.): Allgemeines Lexikon der Bildenden Künstler von der Antike bis zur Gegenwart. Begründet von Ulrich Thieme und Felix Becker. Band 16: Hansen–Heubach. E. A. Seemann, Leipzig 1923, S. 592.
 Uwe Kieling: Berliner Baubeamte und Staatsarchitekten im 19. Jahrhundert. Kulturbund der DDR, Berlin 1986, S. 43 f.

Liens externes

 Stock sur Ludwig Ferdinand Hesse au Musée d'architecture de l'Université technique de Berlin

Références

Architecte prussien
Naissance en janvier 1795
Naissance à Białogard
Naissance dans la province de Poméranie (1815-1945)
Décès en mai 1876
Décès à Berlin
Décès à 81 ans

Ludwig Ferdinand Hesse


Meu Reino Encantado - De Pai pra Filho é o décimo quinto álbum de estúdio e nono DVD do cantor brasileiro Daniel em carreira solo. Foi gravado ao vivo na fazenda do cantor em Brotas, no interior de São Paulo, durante o momento de isolamento da pandemia de Covid-19, e lançado em 2 de setembro de 2022 pela ONErpm, sendo o quarto do projeto Meu Reino Encantado. Realizado em parceria com seu pai José Camillo, ele trouxe canções que marcaram a memória afetiva de Daniel, além da inédita "Sou Seu Fã", feita especialmente para o projeto.
Posteriormente, o álbum foi lançado em DVD, e em uma edição especial em vinil duplo, fabricado com um material transparente, pois a matéria prima original na cor preta não está mais disponível.

Precedentes
Daniel, juntamente com o saudoso João Paulo, já planejavam convidar José Camillo para algum projeto, de lhe fazer uma homenagem, infelizmente isso não foi possível. Sr. Camillo já participou do primeiro disco em carreira solo do cantor, além dos três volumes anteriores do projeto Meu Reino Encantado, sendo uma forma de Daniel retribuir tudo o que ele representa em sua vida.

Durante o momento de isolamento da pandemia, o cantor manifestou o desejo de realizar e registrar um projeto com seu pai, foi então que surgiu a ideia de separar um repertório com músicas que eles cantavam juntos em casa, na boleia do caminhão e nas horas vagas. Foram convidados músicos que se familiarizam com a música raiz e uma equipe de filmagem, então o projeto foi registrado ao vivo na fazenda de Daniel, com o intuito dos registros ficarem com ele para serem guardados de recordação. Foi então que surgiu a ideia de lançar o projeto, junto aos episódios.

Sobre o álbum
Não é à toa que o cantor Daniel sempre fala que o pai, Sr. José Camillo, foi e é uma de suas grandes inspirações em muitos aspectos de sua vida, inclusive na música. "Uma das primeiras canções que lembro de ouvir o pai cantar foi 'Pé de Ipê'. Uma lição e uma mensagem. Ele tem uma forma tão natural de cantar e de esboçar suas emoções por meio da música, que eu, vendo tudo isso, pensei que deveria dar continuidade;" confessou.

No mês dos pais, agosto, o cantor lançou este projeto especial e relembrou canções que marcaram a história de ambos: Meu Reino Encantado - De Pai pra Filho. A partir do dia 5, todas as terças e sextas –  dias 5, 9, 12, 16, 19, 23, 26 e 30 de agosto – sempre pelo seu canal oficial do YouTube, foram disponibilizadas gravações de Daniel com o pai, que posteriormente ganharam também as plataformas musicais. Foram oito episódios, com duração entre 8 e 20 minutos cada, repletos de histórias e muitas canções que celebram a música raiz e o que pai e filho já viveram juntos ao longo dos anos. "Desde o início, na boleia do caminhão, viajando com ele, dentro de casa, nos momentos em família. São canções que trazem um conteúdo diferente para gente, que marcaram momentos especiais e muito particulares;" revelou.

Entre as 21 canções selecionadas, uma delas é inédita: "Sou Seu Fã", uma composição de Elias Muniz. Feita a partir de um pedido de Daniel a Muniz, a faixa musical é uma verdadeira declaração tanto do pai ao filho quanto de filho para pai. "O Menino da Porteira" constou na lista de reproduções por ser uma das primeiras músicas que Daniel aprendeu a cantar com o pai. Já "Meu Reino Encantado", foi a canção que deu título a uma sequência de três álbuns, lançados em 2000, 2003 e 2005, e que teve a participação ativa do Sr. José Camillo. O repertório completo é composto ainda por: "O Ipê e o Prisioneiro", "Recordação", "Pé de Ipê", "Velha Porteira", "Boiadeiro Errante", "Viola Cabocla", "Saudade", "Amargurado", "Preto Velho", "Querência Linda", "Sonho de Caboclo", "Lá Onde Eu Moro", "Meu Endereço", "Caminheiro", "Pé de Cedro", "Campeão do Pialo", "Um Pouco de Minha Vida" e "Herói Sem Medalha". Essas três últimas músicas, foram gravadas somente com o toque da viola caipira.

Motivo de orgulho e carinho, o cantor celebrou a seleção das canções, que contempla modas de viola ao estilo do campo, o mais rústico e autêntico possível. O resultado é a origem e a história da família em sua essência. Parte da produção e os arranjos foram feitos de forma antecipada, formatadas em estúdio com os músicos Emílio Martins, Fernando Baron, Gilmar Faustino, Iono Bass e Nego Júlio, além de Marcelo Viola. Além disso, todos os cuidados e medidas de segurança foram adotadas com a intenção de preservar a saúde dos pais e do irmão de Daniel, além dos demais membros da equipe. As gravações foram feitas em um clima familiar, bastante íntimo e muito colaborativo.

Ao longo das gravações, Daniel procurou exibir as vivências, experiências e riquezas familiares a partir do patriarca, além de expressar amor e gratidão. Na ocasião, o Sr. José Camillo esbanjou vitalidade aos 83 anos de idade.

Muito ligado a família, o cantor sempre teve o desejo de gravar um projeto com esse perfil, acompanhado do pai, e viu a oportunidade perfeita surgir nesse momento. "Só existe uma coisa que consegue atravessar o tempo e a distância: a música! Ela é poderosa, nos aproxima de pessoas, nos transforma, nos dá a oportunidade de revivermos momentos especiais;" definiu.

Calendário de lançamento dos episódios

 5 de agosto – O canto que enganava a saudade

No primeiro episódio da série Daniel e Sr. José Camillo, a bordo de um caminhão, relembram as histórias familiares. O primeiro violão de Daniel, a forma que o Sr. José Camillo driblava a saudade da família enquanto estava longe, além das primeiras lições de canto e afinação são rememoradas em um momento mágico e especial entre pai e filho. As canções interpretadas são: "Saudade", "Caminheiro" e "Preto Velho".

 9 de agosto – Delícias da infância

No segundo episódio Sr. José Camillo conta sobre sua infância, de seus irmãos e pais, a vida na roça, as diferenças daquela época e na atualidade e algumas das delícias da vida simples – desde andar descalço, até tomar banho de rio, dançar nos bailes e cantar em rodas com amigos. As canções interpretadas são: "Pé de Ipê" e "Meu Reino Encantado".

 12 de agosto – Sou seu fã

A canção inédita "Sou Seu Fã" foi lançada para homenagear Sr. José Camillo e todos os pais nesse dia especial. Além disso, nesse episódio, Sr. José Camillo fala sobre a escolha dos nomes dos filhos. Daniel se emociona e relembra a triste e dura perda de seu amigo e parceiro João Paulo e o suporte que sempre recebeu da família. Daniel aponta ainda semelhanças com o pai e com as filhas, o amor e o orgulho que sentem um pelo outro. "O apoio pra começar. A parceria para caminhar. A força para seguir em frente. Que tudo isso passe de pai pra filho. Em todos os lares. Hoje e sempre;" Daniel.

 16 de agosto – Uma história de amor

No quarto episódio Sr. José Camillo conta sobre o início do relacionamento com a Dona Maria Aparecida, mãe de Daniel, nascidos na mesma fazenda, com um ano e um dia de diferença. Desde muito pequenos, a relação entre as famílias, os afazeres e uma canção especial destinada à matriarca. As canções interpretadas são: "Recordação", "Meu Endereço" e "Velha Porteira".

 19 de agosto – Transformações de uma vida

Sr. José Camillo conta como era para namorar na sua época. E celebra e relembra os 61 anos de casado com Dona Maria Aparecida, a chegada dos filhos, a paternidade, as dificuldades enfrentadas e os cuidados com o filho Gilmar, irmão de Daniel. As canções interpretadas são: "Querência Linda", "O Ipê e o Prisioneiro", "Amargurado" e "Pé de Cedro".

 23 de agosto – Prosa & Viola

Durante uma partida de sinuca, Daniel e Sr. José Camillo relembram a época da aquisição do bar da família, o início da carreira de Daniel nas rádios, em rodas de viola e gravações dos primeiros discos, o dom natural e a afinação que apresentava desde muito cedo e as vocações e percepções dos demais filhos pelo patriarca. Sr. José Camillo recorda também o amor pelo futebol e as adversidades da vida e da profissão. Já Daniel expressa a importância da música na vida familiar, desde muito jovem até transmitir a mesma emoção para suas filhas. As canções interpretadas são: "Campeão do Pialo" e "Lá Onde Eu Moro".

 26 de agosto – Moda raiz

As canções interpretadas são: "Um Pouco de Minha Vida", "Herói Sem Medalha", "Boiadeiro Errante" e "Viola Cabocla".

 30 de agosto – As lembranças da porteira

Daniel fala sobre a energia do campo, a importância da sombra da árvore próximo à porteira onde foram feitas grande parte das gravações do filme. Pai e filho ainda falam sobre a satisfação da retomada do Cine São José, a força da música nesse contexto, os festivais e o início da dupla com João Paulo. As canções interpretadas são: "O Menino da Porteira" e "Sonho de Caboclo".

Lista de faixas

Ficha técnica

 Daniel - direção geral
 Daniel, Rodrigo Costa - direção, produção musical
 Alessandra Meschini - coordenação geral
 Vandinho Tellis - secretário geral, fotos, making of
 Tony Siqueira - hair e make up
 Daniel Nunes de Araújo, Benson Di Monteiro - técnico de gravação (captura de áudio)
 Unidade Móvel Anjos Studio
 Joel Araújo - produtor técnico
 Miguel Mognon Jr. - técnico de RF
 Tony Soares - técnico de monitor
 Juja Kehl - roadie
 Daniel Promoções - realização
 ONErpm - distribuição

Media Arts Productions | Produtora de vídeo

 Marcelo Amiky - diretor geral
 Vini Sitta - diretor de cena
 Leonardo Siqueira Moreira - diretor de fotografia doc
 Gustavo de Martinez Gaspar Martins - técnico de áudio
 Leandro Alves Freitas - assistente de câmera
 Juan Manuel Naves - diretor de fotografia show
 Roberto Ferreira Araújo - gaffer - show
 Dorvalino Carneiro - 1º assistente elétrica
 Danilo de Oliveira - 2º assistente elétrica
 Diego Karman, Luis Carlos Cury, Marcelo Vieira Kron, Pedro Augusto Baldacini - cinegrafistas
 Josemar Lunares - operador de vídeo
 Douglas Ninja Guedes - montador e colorista

LAB 3 TV | Divulgação digital

 Márcinho Bertolone - head de negócios
 Malu Kusanovich - gestão de conteúdo digital
 Bruna Franco, Mari Brovini - edição
 Igor Menezes - capa e arte
 Agradecimentos: Marlene Paniguel, Gloria Bicho, Regina Cantador, Marília Vaz De Arruda Nunes, Marcelo Paniguel, Karina Lourenço e Marcos Balestrero

Músicos

 Rodrigo Costa - direção musical, arranjo, piano, mixagem, masterização
 Emílio Martins - bateria, percussão
 Iono Bass - baixolão
 Gilmar Faustino - violão, requinto
 Fernando Baron - violão
 Nego Júlio - acordeon
 Marcelo Viola - viola caipira

Álbuns de 2022
Álbuns ao vivo de 2022
Álbuns de Daniel (cantor)
Álbuns de música sertaneja
Álbuns em língua portuguesa

Meu Reino Encantado - De Pai pra Filho


Pelasg, Antik Yunanca metinlerde adı geçip (Pelasgoí, Pelasgós, Pelasgion - Πελασγικόν), Helen kavimleri gelmeden önce ana vatanları olan Kuzey ve Orta Yunanistan'da Girit ve Ege adalarında yaşayan bir halkın adıdır. Yunan kaynaklarında MÖ 5.-4. yüzyıllarda adları geçmekteyse de zamanla asimile olmuşlardır. Pelasgların Yunanların anlamadıkları bir dil konuştukları bilinmekteyse de bu dilin Hint-Avrupa dil ailesinden olup olmadığı, Yunan, Romen , Arnavut dillerinin atası olup olmadığı genellikle milliyetçi bakış açılarıyla tartışılmıştır.

Tarihçe
Pelasglar büyük ihtimalle Helenlerin barbar olarak tanımladığı kavimlerden birisiydi (Lidyalı, Trak veya Fenikeli gibi), Helenlere karşı yaptıkları savaşta topraklarını da kaybetmişlerdir. Homer'in destanlarında (MÖ 8. yüzyıl) Pelasgların Epir, Güneydoğu Trakya, Argos, Pelopenez ve Girit'in yerli halkı olduğuna dair deliller bulunmaktaysa da hiçbir Yunan kaynağında Doğu Karadeniz'den Pelasg bölgesi olarak bahsedilmemektedir. Tabii ki bu durum, Helenlerin dillerini anlamadıkları Pelasglar hakkında yeteri kadar bilgi sahibi olmamalarından dahası henüz Karadeniz'i keşfetmediklerinden de kaynaklanıyor olabilir.

Klâsik kaynaklarda Pelasg
Apollodorus, The Library 1. 9. 18, 2. 1. 1, 2. 4. 4; Apollodorus, The Library, "Epitome" 6. 15, 6. 15b; Apollonius Rhodius, Argonautica 1. 14, 1. 580, 1. 906, 1. 1024, 2. 1239, 3. 1323, 4. 243; Calli-machus, On the Bath of Pallas 51; Callimachus, Hymn to Delos 284; Callimachus, Hymn to Demeter 25; Homer İlyada 2. 681, 2. 840, 10. 429; Homer, The Odyssey 19. 177; Hyginus, Fabulae 16; Nonnus, Diony-siaca 29. 34, 47. 479, 47. 534, 47. 568, 47. 720; Ovid, Methamorphoses 7. 133, 12. 7, 12. 19, 12. 612, 13. 13, 13. 128, 13. 268, 3. 572, 14. 562

 Bunun üzerine Yunanlardan en güçlü olanları hangileridir diye bilgi toplamaya başladı. Aldığı bilgilere göre, Lakedaimonlularla Atinalılardı, biri Dorların başında geliyordu, öbürü İyonyalıların. Yunanistan'ın üstün ırkları bunlardı; İyonlar Pelasg'dan iniyorlardı. Dorlar ve Hellenlerden. Pelasglar topraklarından hiç ayrılmamışlardı (Herodot, Histories I. 56.1)
 Minos, Miken ve Pelopenez uygarlıklarını yaratan Achaean'lierden birisi olan Halikarnas'lı Herodot, Pelasgların dilini anlamamaktadır (I. 57-58).

Köken teorileri

Anadolu
Çatalhöyük'te yapılan kazıların sonucunda James Mellaart (1955) ve F. Schachermeyr (1979) Pelasgların MÖ 4.000'li yıllarda Anadolu'dan Ege Denizi'ne göç eden Hint-Avrupa dil ve kültürüne sahip olmayan bir halk olmadığını iddia etmenin yanında Yunan soy ve kültürünün oluşumunda etkili olduklarını iddia etmişlerdir:
 Yunanca'da bu dilden ödünçlenilen pek çok kelime bulunmaktadır.
 Yunanistan'da Yunanca kökenli olmayan mevki adları (sonu "-nth-" ile biten Corinth, Probalinthos "-ns-" ile biten Tiryns, "-tt-" ile biten Attica, "-ss-" ile biten Larissa gibi)bulunmaktadır.
 Yunan mitolojisindeki pek çok efsane ve tanrı (özellikle tanrıçalar) diğer Hint-Avrupa halklarınınkinden derin farklılıklar içermektedir.
 Bugünkü Yunanistan coğrafyasında en tanınmış örneği Limni adasında bulunan başka dillerde yazılmış taş yazıtlar bulunmuştur. Bunlarda Etrüsk yazıtlarında kullanılan Eski İtalik alfabeye benzeyen Batı Yunan alfabesi kullanılmıştır.
Anadolu'nun yerli dillerinde (Pala dili ve Luvi dili gibi) kullanılan "-ss-" sesi gerekse Parnassus (Hititçe parna "ev") benzeri Anadolu kökenli pek çok toponim modern yazarlar tarafından tartışılmaya devam etmektedir.
MÖ 7-3. yüzyıllar arasında yaşamış Etrüsklere ait 80 iskeletten alınan DNA örnekleri, Etrüsklerin genetiğinin bugünkü Anadolu Türkleri ile ilişkili olabileceğini ve Anadolu toplumunda sanılanın aksine birkaç bin yıllık genetik süreklilik olabileceğini göstermiştir. Etrüskler gibi Anadolu kökenli olması muhtemel Pelasglar'ın varlığına dair fiziki bulguların azlığı tüm tahminlerin teori düzeyinde kalmasına sebep olmaktadır.

Helen
Pelasglar ve Helenler sonraki kuşak Yunanların atası olmuşsa da klasik metinlere farklı yorumlarda getirilmiştir. Bunlar:
 Pelasglar'a yakıştırılan "barbar" kelimesinin iki anlamı olduğu "Hellen olmayan" ve "Helen kültürüne henüz vakıf olmayan. Bazı araştırmacılar Herodot'un  bu bölümde "dil değişimi" derken gerçekte "lehçe değişimi" demek istediğini iddia etmişlerdir.

Diğer teoriler
 Fransız yazar Zacharie Mayani (1899,-) Etrüskleri Arnavutlarla  ilişkilendirmiş ve Limni yazıtının bu bağlamda değerlendirmiştir.
 Türk araştırmacı Polat Kaya Limni taşının Türk diliyle ilişkisini ortaya koyan bir çalışma yapmışsa da otoriteler tarafından kabul görmemiştir.
 .G. Tseretheli, R.V. Gordeziani, M. Abdushelishvili ve Dr. Zviad Gamsakhurdia gibi Gürcü araştırmacılar Pelasglarla Kolhis halkları ve kültürü arasında bağlantı kurmuşlardır. Hattiler gibi Kafkasya kökenli halkların Anadolu'ya Hint-Avrupalılardan önce geldiği düşünüldüğünde akla yakın gelmekteyse de ispat edilmemiştir.
 Bulgar dilbilimci Georgie Pelasgları Trak halkıyla ilişkilendirmiştir.
 Rumen araştırmacı Nicolae Densusianu Pelasgları proto-Latince konuşan bir halk olarak tanımlamış ve Dacia Preistorica adlı çalışmasında Limni taşını çözümlemeye çalışmıştır.

Arkeolojik bulgular
Arkeolojik bulgular Pelasgların kesinlikle İllyria halkının kültürü dışında başka halk kültürlerine benzerliklerinin bulunmadığını ortaya koymuştur. Yani, Pelasg dilinin sadece Arnavutça ile ilişkili olduğunu gösteren kanıtlar bulunmuştur. Örneğin "pyrgos" kelimesi bugünkü Arnavutçada hala kullanılıyor. Buna benzer Pelasg kelimeler sadece Arnavutça ile açıklanmaktadır.
Limni adasında, 1885 yılında Kaminia'da Pelasglara ait olduğu sanılan bir yazıt bulunmuştur ve bugün Atina National Museum'da sergilenmektedir. Bazı araştırmacılar bu yazıtın ardından Pelasg dilinin Thrak, Etrüsk hatta Türk  diliyle benzerlikleri olduğuna dair bazı teoriler ortaya atmıştır.

Pelasg dili
Hesihio'nun bugün unutulan Pelasg dilinden Yunanca'ya geçen bazı kelimeleri içeren sözlüğünden alıntı:
aleifo - bulaştırdım
asamindos - banyo
astu – köy adı
atembo - darıldım
afnos - servet
balios - beyaz
bretas - heykel
gaia, ga – toprak, bölge
deyo - (toprağı) sularım
dunamai - yapabilirim
eiko – geri çekilirim
elaion - yağ
derapne – ev, konut
ide - orman
lahe - çukur
neos - tapınak
pyndax – vazonun dibi
pyrgos – kule

Notlar

Kaynakça
 Özhan Öztürk. Karadeniz: Ansiklopedik Sözlük. 2. Cilt. Heyamola Yayıncılık. Istanbul. 2005. ISBN 975-6121-00-9.
 HERODOTOS. Herodot Tarihi. (2002), Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları. İstanbul
 J. L. Myres, A History of the Pelasgian Theory, The Journal of Hellenic Studies © 1907
 J.A.R Munro, Pelasgians and Ionians, The Journal of Hellenic Studies, 1934 - JSTOR
 M.G. Abdushelishvili. The genesis of the aboriginal population of the Caucasus in the light of anthropological data, Tokyo, 1968
 Milan Budimir, The Greeks and Pelasti (1950)
 Milan Budimir, Pelasto - Slavica (1956)
 Nicolae Densusianu, Dacia Preistorica Bükreş 1913
 Jean Faucounau, Les Proto-Ioniens : histoire d'un peuple oublié & Les Origines Grecques à l'Age de Bronze, Paris 2001 & 2005
 E.J. Furnee. Vorgriechisch-Kartvelisches: Studium zum ostmediterranen Subtrat nebst einem Versuch zu einer neuen pelasgischen Theorie, Leuven-Louvian, 1979
 Rismag Gordeziani. Pre-Grecian and Georgian, Tbilisi, 1985 (in Georgian, German summary)
 Donald A. Mackenzie, Myths of Crete and Pre-Hellenic Europe, 1917 reviewed
 J. Melaart. The Neolithic of the Near East, London, 1975
 F. Schachermeyr. Die Ägäische Frühzeit. Forschungsbericht über die Ausgrabungen im letzten Jahrzehnt und über ihre Ergebnisse für unser Geschichtsbild. Bd. I. Die Vormykenischen Perioden des Griechischen Festlandes und der Kykladen, Vienna, 1979
 Akaki Urushadze. The Country of the Enchantress Media, Tbilisi, 1984, 25 pp (in Russian and English)
 Aristeidē P. Kollia. "Arvanites kai hē katagōgē tōn Hellēnōn : historikē, laographikē, politistikē, glōssologikē episkopisē , Athens : [A.P. Kollias], 1985, [i.e. 1986]
 Robert d'Angély: "L'ENIGME"
 Robert d'Angély. Des Thraces & des Illyriens à Homère Nicariu, Corsica : Cismonte è Pumonti, c1990
 Robert d'Angély. Grammaire albanaise comparée Paris : [Solange d'Angély], 1998
 Nermin Vlora Falaschi. L'Etrusco lingua viva Roma : Bardi, 1989
 Giuseppe Catapano. Thot Parlava Albanese Roma : Bardi, 1988
 Marchiano Stanislao. I Pelasgi e la loro lingua (1888)
 Mathieu Aref. Albanie ou l'incroyable odyssée d'un peuple préhellénique (2003)
 Mathieu Aref. Grèce : (Mycéniens = Pélasges) ou la solution d'une énigme (2004)
 A. Fol. Trakijskijat orfizam, Sofia, 1986
 V. Georgiev. Trakite i tehnijat ezik'', Sofia, 1977

Dış bağlantılar
 The Problem of Ancient Minor Languages.

Antik Girit
Antik Epir

Anadolu tarihi

Makedonya tarihi

Teselya tarihi

Ege uygarlıkları
Yeni Taş Çağı
Antik Çağ
Antik Yunanistan'daki etnik gruplar

Pelasglar


Genichi Takahashi (født 28. juni 1980) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Urawa Reds og Montedio Yamagata.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Genichi Takahashi


Peter Rosegger (original Roßegger) () a fost un scriitor și poet austriac din Krieglach (provincia Stiria). El a fost un fiu al unui fermier montan și a crescut în pădurile și munții din Alpl. Rosegger (sau Rossegger) a devenit cel mai prolific poet, precum și un profesor și vizionar profund.

În ultimii săi ani de viață a fost onorat de către conducătorii diverselor instituții și universități din Austria și din orașul Graz (capitala Stiriei). El a fost nominalizat de trei ori la Premiul Nobel pentru Literatură. A fost foarte aproape să devină laureat al Premiului Nobel în 1913 și este considerat în prezent (cel puțin de oamenii din landul Stiria) ca o comoară națională.

Primii ani

Rosegger s-a născut ca primul din cei șapte copii ai unui cuplu de țărani din satul Alpl, aflat în munții de deasupra localității Krieglach, Stiria. Familia locuia într-o fermă alpină simplă din secolul al XVIII-lea, numită Kluppeneggerhof. Condițiile de viață erau modeste, în camera centrală se mânca, se dormea și se lucra. Mâncarea era pregătită la o vatră. Ferma este acum parte a Universalmuseum Joanneum, dar chiar și astăzi se poate ajunge doar pe jos la acest ansambl de clădiri.

Deoarece acest mic sat, constând doar din câteva ferme, nu avea nici biserică și nici școală, Rosegger și alți copii ar fi trebuit să coboare de pe munte către satul mai mare, St. Kathrein, pentru a urma școala și a frecventa slujbele religioase. Drumul dura două ore și, ca urmare, Peter a avut o educație foarte limitată, furnizată în mare parte de un profesor pasager care l-a învățat pe el și pe alți copii din regiune pentru un an și jumătate. Constituția sa fizică nu i-a permis să devină fermier ca și tatăl său, deoarece el a fost de multe ori bolnav. Deci, el a devenit ucenic de croitor la vârsta de șaptesprezece ani.

Succesul ca scriitor
Interesul său pentru literatură a prevalat, deși el a câștigat puțini bani. A cheltuit cât și-a permis pe cărți și în curând a început să scrie el însuși. În cele din urmă, el a fost descoperit de către redactorul ziarului Tagespost din Graz, publicat de Dr. Svoboda. El și-a dat seama de talentul literar al luu Rosegger și l-a ajutat să urmeze Akademie für Handel und Industrie (Academia de Comerț și Industrie) din Graz.

Acolo, Peter von Reininghaus a devenit mentorul său. Von Reininghaus era un om bogat și un industriaș influent, iar Rosegger a avut o relație de prietenie cu el pentru tot restul vieții sale. Cu toate acestea, i-a fost greu să studieze deoarece nu a putut să participe în mod regulat la cursuri și a avut cunoștințe puține și fragmentare din mai multe discipline. El a abandonat studiile la academie, în 1869, la vârsta de douăzeci și șase de ani.

Curând după aceea, i s-a oferit o șansă de a publica operele sale literare prin Gustav Heckenast, care a lucrat anterior cu Adalbert Stifter. Peter Rosegger a acceptat, iar prima lui carte, Geschichten aus der Steiermark ("Povești din Stiria"), a fost lansată în anul 1871. De atunci, toate lucrările sale au fost publicate de Heckenast.

Rosegger și-a schimbat editorul de două ori după moartea lui Heckenast, colaborând în cele din urmă cu Ludwig Staackmann, care i-a făcut o ofertă generoasă. El a fost întotdeauna foarte loial editorilor lui, iar relația dintre ei era una de prietenie. Rosegger a început să publice Heimgarten în 1876, o revistă lunară cu articole și povești pentru oamenii de la țară, al cărui principal reprezentant și interpret a fost.

Viața privată
În 1873 Rosegger s-a căsătorit cu Anna Pichler. Au avut doi copii, dar căsătoria a fost de scurtă durată deoarece Anna a murit în 1875 în timpul nașterii. Acest eveniment l-a afectat pe Peter într-o mare măsură, așa cum reiese din diversele scrisori trimise prietenilor în acel moment. În 1879 Rosegger s-a căsătorit cu Anna Knaur, cu care a avut trei copii și o viață de familie foarte armonioasă. Ea l-a îngrijit în perioadele sale de boală.

Onoruri

În 1903, cu ocazia aniversării vârstei de 60 de ani, a primit titlul "Ehrendoktorwürde" (Doctor honoris causa) al Universității din Heidelberg. Universitatea din Viena și Universitatea din Graz i-au acordat, de asemenea, distincții similare, iar împăratul german Wilhelm al II-lea, precum și împăratul austriac Franz Josef I i-au oferit lui Rosegger medalii de onoare ("Kronenorden 2. Klasse" și "Ehrenabzeichen für Kunst und Wissenschaft"). El a devenit cetățean de onoare al orașelor Graz și Viena, iar împăratul Carol, succesorul lui Franz Josef, i-a acordat Ordinul Franz Joseph, o distincție înaltă pentru un scriitor.

Ultimii ani și moartea
Rosegger, care a fost frecvent grav bolnav, a călătorit înapoi la casa lui din Krieglach în mai 1918 pentru a muri în locul în care a început "legenda frumoasă a băiatului fermier-pădurar", în pădurile din regiunea Alpilor Stiriei.

Casa lui natală, fosta "Școală din Pădure" (Waldschule) pe care a fondat-o în Alpl în 1902 și casa lui din Krieglach, unde a trăit până la moartea sa, în 1918, sunt astăzi muzee. Regiunea de unde provenea (munții Alpii Fischbacher de la sud de Krieglach și Mürzzuschlag) sunt acum numiți neoficial "Waldheimat" ("Casa din Pădure"), după numele pe care el i-a dat-o. Industria turismului în regiune încă profită de popularitatea de lungă durată a lui Rosegger în rândul cititorilor.

Lucrări (selecție)
 Zither und Hackbrett (poeme în dialectul stirian, 1870)
 Volksleben in Steiermark ("People's Life in Styria"), 1875
 Die Schriften des Waldschulmeisters ("Manuscripts of a Forest-school Master"), 1875
 Waldheimat ("Home in the Forest"), 1877
 Der Gottsucher ("the God-seeker"), 1883
 Heidepeters Gabriel, 1886
 Jakob der Letzte ("Jakob the Last One"), 1888
 Als ich noch jung war ("When I Was Young"), 1895
 Das ewige Licht ("the Eternal Light"), 1896
 Erdsegen ("Earth's Blessing"), 1900
 Als ich noch der Waldbauernbub war ("When I Was a Forest-farmer Boy"), 1902

Lectură suplimentară
 Eindringen des Kapitalismus in ein Bauerndorf, Martin der Mann, 1889 ("Introduction of Capitalism into a Village of Farmers", "Martin the Man")
 Hoch vom Dachstein, 1891
 Weltgift, 1903
 INRI (Christ book), 1905
 Collected Works, 1913–16
 Letters to F. v. Hausegger, 1924
 Letters to A. Silberstein, 1929

Referințe

Legături externe
 Peter Rosegger site-ul
 Peter Rosegger Și Muzeul Nastere

 LibriVox

Nașteri în 1843
Decese în 1918
Romano-catolici austrieci
Scriitori austrieci din secolul al XIX-lea
Scriitori austrieci din secolul al XX-lea
Eponime ale asteroizilor

Peter Rosegger


Enrique Rodríguez Fabregat (San José, Uruguay, 11 de noviembre de 1895 - 19 de noviembre de 1976) fue un maestro, escritor, periodista y político uruguayo. Fue miembro del Partido Colorado y, posteriormente, fundador de Frente Amplio.

Biografía
Nació en San José en 1895, fue hijo de Enrique Rodríguez y María Fabregat

Su hijo Daniel, periodista de profesión, alcanzó el puesto de editor en jefe del diario El País.

Actividad política
Militante del Partido Colorado, fue diputado, senador, Ministro de Instrucción Pública en la época de José Batlle y Ordóñez. Debió exiliarse a raíz de la dictadura de Terra.

Tuvo destacada actuación diplomática. Fue embajador de Uruguay ante México y Austria, ámbito en el que corredactó con Gabriela Mistral la Tabla de los Derechos de la Niñez, base para la creación de UNICEF. En su rol de delegado ante la Organización de las Naciones Unidas, integró la Comisión Investigadora de las Naciones Unidas para Palestina, donde colaboraron con él Oscar Secco Ellauri y Edmundo Sisto; su aporte fue fundamental para el establecimiento del Estado de Israel. Ocupó este cargo hasta 1961.

De niño estuvo muy influenciado por el juicio de Dreyfus.  Luchó contra el antisemitismo en la URSS.
Por su ayuda en Estado moderno de Israel a establecerse, se conmemora en Israel.

En 1961 al 'asociado' de ex-Mufti de la Segunda Guerra Mundial: A. Shukairy / Shukeiri (el inventor de la calumnia del apartheid, fue retirado después de saludar Nazi Tacuara) quien declaró falsamente que Fabregat es supuestanente judío y, por lo tanto, su "lealtad" solo puede ser hacia Israel y no hacia su país Uruguay, Sr. Fabregat respondió con gracia, que este odio pertenece a la vejez, y que esto muestra la falsedad de su diatriba habitual. El comentario de Shukairy  recordó a la propaganda nazi de  cuestionando la lealtad - bulo.

En 1965, Rodríguez Fabregat acompaña a Amílcar Vasconcellos en las elecciones internas de la Lista 15, pero resultan derrotados por un joven Jorge Batlle Ibáñez.

En 1971 participó en la fundación del Frente Amplio, integrando una lista con otros políticos de extracción batllista como Zelmar Michelini y Alba Roballo. En 1973 debió exiliarse nuevamente, esta vez en Buenos Aires, donde trabajó en la agencia Prensa Latina.

Actividad periodística
Tuvo también destacada actuación periodística, en el diario La Razón y como colaborador en varias revistas.

En 2001, una escuela de San José de Mayo fue bautizada con su nombre.

Referencias

Periodistas de Uruguay
Políticos del partido Colorado (Uruguay)
Políticos del Frente Amplio (Uruguay)
Ministros de Educación y Cultura de Uruguay
Embajadores de Uruguay en México
Embajadores de Uruguay en Austria
Embajadores de Uruguay ante las Naciones Unidas
Exiliados uruguayos

Enrique Rodríguez Fabregat


The suprahyoid muscles are four muscles located above the hyoid bone in the neck. They are the digastric, stylohyoid, geniohyoid, and mylohyoid muscles. They are all pharyngeal muscles, with the exception of the geniohyoid muscle. The digastric is uniquely named for its two bellies. Its posterior belly rises from the mastoid process of the cranium and slopes downward and forward. The anterior belly arises from the digastric fossa on the inner surface of the mandibular body, which slopes downward and backward. The two bellies connect at the intermediate tendon. The intermediate tendon passes through a connective tissue loop attached to the hyoid bone. The mylohyoid muscles are thin, flat muscles that form a sling inferior to the tongue supporting the floor of the mouth. The geniohyoids are short, narrow muscles that contact each other in the midline. The stylohyoids are long, thin muscles that are nearly parallel with the posterior belly of the digastric muscle.

Function
These four muscles have different actions, but in general assist in elevating the hyoid bone and widening the esophagus during swallowing. When the two bellies of the digastric contract, they pull upward on the hyoid bone; but if the hyoid is fixed from below, the digastric assists in extreme opening of the mouth such as yawning or taking a large bite of an apple. The mylohyoid elevates the hyoid bone, tenses the floor of the mouth.  The Geniohyoid pulls the hyoid bone anterosuperiorly, shortening the floor of the mouth and widening the pharynx during swallowing. The Stylohyoid elevates and retracts the hyoid bone, elongating the floor of the mouth during swallowing.

See also
Infrahyoid muscles

References

Muscles of the head and neck

Suprahyoid muscles


Milena Milani (* 24. Dezember 1917 in Savona, Ligurien, Italien; † 9. Juli 2013 ebenda) war eine italienische Künstlerin, Autorin und Journalistin.

Leben

Milani wurde als Tochter eines Eisenbahners geboren. Sie besuchte die Universität La Sapienza in Rom und trug mit neunzehn Jahren ihre Dichtungen bei den faschistischen Littorali der Künste des Jahres 1941 in Sanremo vor. Sie veröffentlichte Berichte über die Künste im Kriege und das Leben der deutschen Studentinnen in der Zeitschrift der faschistischen Universitätsjugend Gruppo Universitario Fascista (GUF) Roma Fascista.

Nach dem Zweiten Weltkrieg arbeitete sie in den Jahren 1946 bis 1963 mit dem italienischen Künstler und Galeristen Carlo Cardazzo bis zu dessen Tod in seiner Galleria del Naviglio in Mailand zusammen. Sie wurde ein Teil der Bewegung des Spazialismo, die von Lucio Fontana initiiert wurde. Sie unterschrieb alle Manifeste des Spazialismo und beteiligt sich mit ihren eigenen Werken und Schriften an den wichtigsten Ausstellungen der Gruppe zu der neben Fontana und Cardazzo auch Künstler wie Roberto Crippa und Gianni Dova gehören. Sie selbst stellte ihre Werke ab 1965 in den verschiedensten Galerien in Italien aus.

Veröffentlichungen
Milanis Roman La ragazza die nome Giulio (Ein Mädchen namens Julius), der 1964 erschien, verursachte einen Skandal in Italien. Das Buch sollte beschlagnahmt werden. Die Autorin wurde wegen Verstoßes gegen die allgemeinen guten Sitten angeklagt und zu 6 Monaten Gefängnis und zu einer Strafzahlung von mehreren Hunderttausend Lire verurteilt. Viele Intellektuelle des Landes setzten sich für die Autorin ein, unter anderen Giuseppe Ungaretti. Der Prozess in der Berufungsverhandlung endete 1967 mit Freispruch. Ihr weiteres Buch Io donna e gli altri (Ich und die anderen) erschien 1983 bei Longanesi.

Werke
 La ragazza di nome Giulio. Longanesi, Mailand 1964.
 Ein Mädchen namens Julius, aus dem Italienischen von Brigitte Großmann. Stahlberg Verlag, Karlsruhe 1967.
 Storia di Anna Drei, 1947. engl.: The Story of Anna Drei, Hutchinson, London 1970, ISBN 0-091036208.
 Emilia sulla diga. Mondadori, Milnd 1954.
 Io donna  e gli altri. Longonesi, Mailand 1972.
 Soltanto amore. Rusconi, Milano 1976.
 Diana. Il falco, Mailand 1977.
 La rossa di Via Tadino. Rusconi, Milano 1979.
 Mi sono innamorata a Mosca, Rusconi, Milano 1980.
 Neuauflage: Io donna e gli altri. Longanesi, Mailand 1983.
 L'angelo nero e altri ricordi, 2. Auflage. Rusconi, Milano 1984.

 Übersetzung
 Sguardi sul passato/Wassily Kandinsky, Edizione del Cavallino, Venezia 1962

Film
 1970: La ragazza di nome Giulio, Regie: Tonino Valerii.

Weblinks

 Milena Milani auf nerdistan.at

Einzelnachweise

Autor
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Italienisch)
Roman, Epik
Essay
Journalist (Italien)
Person (Ligurien)
Künstler (Italien)
Italiener
Geboren 1917
Gestorben 2013
Frau

Milena Milani


An Platycaulos anceps in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Maxwell Tylden Masters, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Hans Peter Linder. An Platycaulos anceps in nahilalakip ha genus nga Platycaulos, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Platycaulos

Platycaulos anceps


كليفورد شال   هو عالم فيزيائي أمريكي حاز على جائزة نوبل للفيزياء عام 1994 بالمشاركة مع الفيزيائي الكندي برترام بروكهاوس عن تطويرهما لطرق التحليل الطيفي النيوتروني neutron spectroscopy واستخدام حيود النيوترونات neutron diffraction لدراسة المادة .

ولد كليفورد شال في 23 سبتمبر 1915 بمدينة بتسبرج بولاية بنسلفانيا، وتوفي في 31 مارس 2001. درس شال في معهد كارنجي للتكنولوجيا، وحصل على الدكتوراه في الفيزياء من جامعة نيويورك . اشتغل أثناء الحرب العالمية الثانية بالمعمل الوطني أوكريدج في مجال الفيزياء النووية ، ثم عمل أستاذا جامعيا حتى إحالته على المعاش عام 1986.

روابط خارجية

مراجع

كلية العلوم في معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا
أعضاء الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أمريكيون حازوا جائزة نوبل
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
خريجو جامعة كارنيجي ميلون
خريجو جامعة نيويورك
زملاء مؤسسة ألكسندر فون هومبولت
علماء ذرة أمريكيون
علماء من بيتسبرغ
فيزيائيون أمريكيون في القرن 20
مواليد 1915
مواليد في بيتسبرغ (بنسيلفانيا)
وفيات 2001
وفيات في ميدفورد (ماساتشوستس)
خريجو ثانوية شنلي

كليفورد شال


Pawel Iwanowitsch Bodin (, wiss. Transliteration ) (*  in Surskoje (Gouvernement Simbirsk); † 2. November 1942 in Ordschonikidse) war ein sowjetischer General.

Leben
Bodin trat 1919 in die Rote Armee ein und nahm am Russischen Bürgerkrieg teil. Nach dem Krieg kam er 1923 in den Stab eines Kavallerieregiments, das im heutigen Usbekistan in den Kämpfen gegen die Basmatschi eingesetzt wurde. In den Jahren nach 1926 wurde Bodin nacheinander Kommandeur eines Kavallerieregiments, Stabschef einer Kavalleriedivision oder größerer berittener Verbände. Im Jahre 1935 graduierte er von Frunse-Militärakademie und wurde anschließend Chef der 1. Abteilung des Stabes der Kavalleriegruppe des Sondermilitärbezirkes Kiew. Hier wurde er am 4. November 1939 zum Brigadekommandeur befördert, bevor er bis 1941 die Akademie des Generalstabes in Moskau besuchte. Während dieser Zeit trat er 1940 auch in die KPdSU ein.

Nach dem Abschluss von der Generalstabsakademie wurde Bodin, seit dem 4. Juni 1940 Generalmajor, zum Stabschef des Militärbezirkes Odessa ernannt. Aus diesem wurde im Juni 1941 die zunächst selbständige 9. Armee unter Generaloberst J.T. Tscherewitschenko gebildet, deren Generalstabschef Bodin nun wurde. Die Armee wurde bald der Südfront unterstellt. Sie wich in schweren Kämpfen vom Pruth über den Dnestr bis zum Dnepr zurück. Im September 1941 geriet Bodin in Konflikt mit Generalleutnant D.I. Rjabyschew, dem Oberbefehlshaber der Südfront. Der neue Frontoberbefehlshaber hatte befohlen, den deutschen Brückenkopf bei Kachowka am Dnepr im Gegenangriff zu beseitigen. Als dies der 9. Armee nicht gelang und die deutschen Truppen am 9. September ihrerseits erfolgreich durch die sowjetischen Linien brachen, betrieben Rjabyschew und sein Stab die Ablösung der Führung der Armee, die von der Stawka VGK schließlich auch genehmigt wurde. Allerdings wurde Rjabyschew einige Wochen später selbst wegen seiner Niederlage in der Schlacht am Asowschen Meer abgesetzt, während Bodin am 15. Oktober 1941 zum neuen Chef des Generalstabes der Südwestfront unter Marschall S.K. Timoschenko ernannt wurde. In dieser Funktion trug er viel Verantwortung, da diese Befehlsstelle auch als Oberkommando der Südwestrichtung fungierte und daher mehrere Fronten zu koordinieren hatte. Dies war vor allem während der Schlacht um Rostow der Fall, dem ersten operativen Sieg der Roten Armee im Krieg gegen das Deutsche Reich, sowie bei der anschließenden Gegenoffensive (→ Barwenkowo-Losowajaer Operation) im Winter. In den 1970er Jahren hielt die »Sowjetische Militärenzyklopädie« dazu fest: "B.[odin] organisierte geschickt die Gefechtsführung und Abstimmung der Truppen. Ihm gebührt das große Verdienst, die Organisation der sowjetischen Truppen während der Zerschlagung der Panzergruppe Kleist und beim Angriff der Südwestfront im Winter 1941/42 durchgeführt zu haben."

Bodin, der seit dem 9. November 1941 im Rang eines Generalleutnants stand, erregte durch seine Erfolge die Aufmerksamkeit des sowjetischen Generalstabes. Im März 1942 wechselte er daher als zweiter Stellvertreter des Chefs des Generalstabes der Roten Armee, Marschall B.M. Schaposchnikow, nach Moskau. Ab April 1942 leitete er hier bei Abwesenheit Generalleutnant A.M. Wassilewskis die wichtige Operative Verwaltung. Dennoch reiste er als Repräsentant der Stawka VGK auch zu verschiedenen Kommandostellen.  Als jedoch im Sommer 1942 die neue deutsche Sommeroffensive (→ Fall Blau) die Rote Armee wieder unter Druck setzte, kehrte Bodin an die Front zurück. Er löste am 26. Juni 1942 den in der Schlacht bei Charkow erfolglosen Generalleutnant Hovhannes Baghramjan als Chef des Generalstabes der Südwestfront ab. Trotzdem blieben Baghramjan und Bodin, die bereits im Herbst 1941 im gleichen Stab gedient hatten, Freunde. Baghramjan berichtete über Bodin später:

In seiner Funktion unterstand Bodin nun auch die sowjetische 28. Armee unter seinem ehemaligen Vorgesetzten Rjabyschew. Bodin ließ letzteren klar und deutlich spüren, wie verbittert über seine Ablösung als Stabschef der 9. Armee im vorherigen Jahr er noch immer war. Auch mit dem Oberbefehlshaber Marschall Timoschenko arbeitete er erneut zusammen. Als die Südwestfront weitgehend zerschlagen wurde, ernannte man Timoschenko am 12. Juli 1942 zum Oberbefehlshaber der neu gebildeten Stalingrader Front mit Bodin als seinem Stabschef und N.S. Chruschtschow als Mitglied des Militärrates. Schon am 21. Juli 1942 wurden sowohl Timoschenko als auch Bodin von ihrem Posten abberufen. Bodin wurde nun ständiger Stellvertreter des Chefs des Generalstabes der Roten Armee, was wohl nicht zuletzt auf die außerordentlich positiven Beurteilungen zurückzuführen war, die N.S. Chruschtschow Josef Stalin zugehen ließ und von denen er auch später in seinen Memoiren berichtete:

Die letzte Verwendung Bodins war diejenige des Generalstabschefs des Transkaukasusfront unter Armeegeneral I.W. Tjulenew von August bis November 1942. Am 1. November 1942 befand sich der Stab der Front in Ordschonikidse, um die Kämpfe in diesem Raum besser leiten zu können. Als deutsche Flugzeuge die Stadt bombardierten, wurde Bodin in einem Fahrzeug sitzend von einer Fliegerbombe schwer verletzt; am folgenden Tag erlag er seinen schweren Verletzungen. Neben ihm starben auch das Mitglied des Kriegsrates der Front A.N. Sadschaja und der Volkskommissar für Innere Angelegenheiten der Nordossetischen ASSR. Bodin wurde später in Tiflis beigesetzt.

Literatur
 Бодин, Павел Иванович,  in: А.А. Гречко (ред.): Советская Военная Энциклопедия, Bd. 1, Воениздат, Москва 1976, S. 510 [dt. Bodin, Pavel Ivanovič, in: A.A. Grečko (Red.): Sowjetische Militärenzyklopädie, Bd.1, Militärverlag, Moskau 1976, S. 510]
 Aleksander A. Maslov/ David M. Glantz (Hrsg.): Fallen Soviet Generals - Soviet General Officers killed in Battle 1941–1945, Frank Cass Publishers, London 1998. ISBN 0-7146-4790-X.
 Michael Parrish: Sacrifice of the Generals - Soviet senior officer losses 1939–1953, Scarecrow Press, Lanham 2004. ISBN 0-8108-5009-5.

Einzelnachweise

Generalleutnant (Sowjetunion)
Person im Zweiten Weltkrieg (Sowjetunion)
Person im Russischen Bürgerkrieg
Generalstabsoffizier
KPdSU-Mitglied
Sowjetbürger
Geboren 1900
Gestorben 1942
Mann

Pawel Iwanowitsch Bodin


الواجب هو مصطلح يحمل معنى الالتزام الأخلاقي أو التعهد والالتزام لشخص ما بشيء ما. وينبغي أن يتحقق الالتزام الأخلاقي في التصرفات فهو ليس مسالة شعور غير فعال أو مجرد تقدير ولكن عندما يدرك الشخص ما هو واجب عليه فعله، فهو يسعى لتحقيقه دون النظر لمصلحته الشخصية، وهذا لا يعني أن العيش بأسلوب «الواجب» يحول دون التمتع بحياة الرفاهية ولكن يستلزم الوفاء به غالباً بعض التضحيات المباشرة بالمصلحة الشخصية، وعادة ما ترتبط مطالب العدالة والشرف والسمعة بمعنى الواجب ارتباطًا عميقًا.

مفهوم الواجب
ناقش شيشرون، وهو فيلسوف قديم، معنى الواجب في عمله "In duty" «في الواجب» حيث يشير إلى أن الالتزامات تأتي من أربعة مصادر مختلفة:
 كونك إنسان.
 مكانة الفرد ومنصبه في الحياة (عائلته، وطنه، عمله)
 شخصية الفرد
 التوقعات الأخلاقية الفردية بالنسبة للفرد نفسه.
وناقشت العديد من المدارس الفكرية مفهوم فكرة الواجب، فعرّف العديد واجب البشرية بمنظورهم الخاص في حين رفض بعض الفلاسفة على الإطلاق الشعور بالواجب. فالواجب يجب أن يكون معروفاً ومفهوماً على أساس معرفة الفرد وحسه، لذلك فإن قيم الواجب ومظاهره تختلف من ثقافة إلى أخرى ومن جهة أخرى، فيمكن للواجب أن ينظر إليه كمصطلح للاستشارة أو الوصف الوظيفي أو السلوك وما إلى ذلك لكن الواجب ليس فقط عن فعل الأشياء بالطريقة الصحيحة بل عن فعل الشيء الصحيح.

مفهوم الواجب في الإسلام

وهو مصطلح إسلامي شرعي، المقصود به الإلزام، فإذا قيل: الصلاة واجبة، أي يلزم فعلها. ولا فرق بين الفرض وبين الواجب عند جمهور الأئمة خلافاً لمذهب الحنفية، حيث اعتبروا الإلزام بالواجب أقل رتبة من الإلزام بالفرض.

الواجب في أصول الفقه
معنى كلمة واجب في علم أصول الفقه مرادف لمعنى الفرض خلافا لمذهب أبي حنيفة، باعتبار:
 أن الفرض عينا أو كفاية هو: الواجب علماً وعملاً ويضبط بما يلي:
 أنه يفيد معنى الإلزام أي: (الحتمية)
 أنه معلوم من الدين بالضرورة.
 أن دليله قطعي الثبوت.
 أن العمل بمقتضاه: لازم بالإجماع.
 أن الواجب عينا أو كفاية هو: «الفرض عملا لا علما»
فليس من المعلوم بالضرورة، ودليله غير قطعي، مثل: صلاة الوتر، فهي واجب لا بالإجماع، بل برجحان الدليل عند القائل بالوجوب.

الواجب المضاف لحكم شرعي
الواجب المضاف لحكم شرعي، في علم الفقه مثل: واجبات الصلاة وواجبات الحج.

الواجب الصناعي
مثل قول النحاة: يجب رفع الفاعل ونصب المفعول، أو حذف حرف العلة لدخول الجازم.

الواجب المدني
غالبا ما يفهم الواجب على أنه ما يدين به الشخص لبلاده (الوطنية) أو لموطنه أو لمجتمعه فالواجب المدني من الممكن أن يشمل:
 المسارعة لمساعدة ضحايا الحوادث وجرائم الشوارع والحضور كشاهد لاحقاً في المحكمة.
 إبلاغ سلطات الصحة العامة عن الأمراض المعدية أو الأوبئة.
 التصويت أو الوقوف في الانتخابات ومواكبة القضايا الحالية.
 دفع الضرائب.
 التطوع للخدمات العامة (مثل تدريبات الإنقاذ)
 التبرع بالدم.

واجب الأبناء

يتوقع في أغلب الثقافات من الأطفال تحمل الواجبات المتعلقة بالأسرة، وقد يكون هذا شكل من أشكال التمسك بمركز العائلة بنظرة المجتمع، فحضور الزيجات التقليدية التي تفيد مركز العائلة أو رعاية أقارب المريض تعد في تصنيف الواجبات العائلية الجانب الرئيسي لتعاليم كونفوشيوس فعلى هذا النحو قد لعبت واجبات طاعة الوالدين دورًا مهمًا في حياة الناس في شرق آسيا لعدة قرون. على سبيل المثال لوحة السيدة فينغ والدب من الصين القديمة، تصور اللوحة الفعل البطولي من حرم الإمبراطور حيث وضعت نفسها بين زوجها ودبٍ هائج وتهدف هذه اللوحة إلى اعتبارها مثالاً مبهرًا لطاعة الوالدين. وتعد طاعة الوالدين مهمة جداً، وفي بعض الحالات فإنها تفوق الفضائل الأخرى. فهنا احدث مثال على ذلك «يحفز الاهتمام بطاعة الوالدين النساء عمومًا على الانخراط في العمل في المصانع في كوريا واليابان وتايوان وماليزيا وسنغافورة وإندونيسيا، وفي أماكن أخرى من آسيا حيث يعتمدون على المومسات التايلنديات كأحد المقومات الأساسية لصناعة الجلد». يمكن أن يعبر عن أهمية طاعة الوالدين في هذا الاقتباس «من محاورات كونفوشيوس» حيث قال يو تزو «ومن النادر لرجل مثل شخصيته جيد كأبن ومطيع كرجل يافع بأن يملك الرغبة في الاعتداء على رؤسائه. وإنه من الغريب أن لديه الرغبة إلى أن يميل لبدء التمرد. فالرجل النبيل يكرس جهوده للجذور. وعندما تؤسس الجذور فهي الطريقة التي سوف ينمون منها، كونك جيد كابن مطيع، كرجل يافع، هي ربما الجذور لشخصية الرجل».

الواجب في مختلف الثقافات
يختلف الواجب باختلاف الثقافات والقارات ففي آسيا وأمريكا اللاتينية، يكون للواجب قدر كبير أكثر مما هو عليه في الثقافات الغربية. ووفقًا لدراسة أجريت عن السلوك نحو الالتزامات العائلية:
 «يمتلك المراهقون من آسيا وأمريكا اللاتينية قيم أقوى وتوقعات أكبر بشأن واجبهم لمساعدة واحترام ودعم أسرهم من أقرانهم ذوي الخلفية الأوربية»
وتساهم التقاليد ذات الجذور العريقة المتعلقة بالواجب في كل من ثقافة آسيا وأمريكا اللاتينية بالإحساس القوي بالواجب مقارنة بالثقافة الغربية، فقد ناقش ميشيل بليت جوانب من الواجب في كتابه «الجنس وسياسات الجسم في آسيا الحديثة»
«مفاهيم طاعة الأبناء... غالبًا ذريعة لحشد ولاءات الأطفال وقوة عملهم ومصادر أخرى للسعي لمصالح مزعومة لأهل البيت أو الأسرة، وفي بعض الحالات لأهل العشيرة ككل...المذهب في طاعة الأبناء..التوافق معهم من الممكن أن يكون مصدرًا عظيمًا للراحة والسلوى لكبار السن، ولكن يمكن أيضا أن تكون مجهدة أو قمعية أو كلاهما، للذين يستمتعون بتشريف آبائهم (وأجدادهم) تمنيات وتوقعات غير مصرح بها.»

والزواج التقليدي هو مثال لواجب متوقع في آسيا والشرق الأوسط، فالزواج التقليدي المتعلق بالواجب يتوقع فيه من الزوجة أن تتنقل للعيش مع أسرة الزوج لتربي الأبناء. ونادرًا ما ينتقل الرجل للعيش مع المرأة أو أن يسمح بأن ينتقل الزوجين للعيش وحدهم لبدء بناء أسرتهم وحياتهم في مكان آخر فهم يحتاجون أن يمدوا يد العون لكل العائلة في العمل والعناية بالمزارع والعائلة. أما الأجيال الأكبر سناً فهي تعتمد بشكل كبير على مساعدة أبنائها وأحفادها وهذا النمط من الواجب هو استجابة للحفاظ على نسب العائلة والالتزام باحتياجات كبار السن.

انتقادات لمفهوم الواجب

نتشيه
فريدريش نيتشه هو من بين أكثر النقاد وضوحًا في مفهوم الواجب، فقد طرح سؤالًا "ما الذي يمكن أن يدمر الرجل أسرع من العمل أو التفكير أو الشعور من غير ضرورة داخلية ومن غير حاجة شخصية ملحة ومن غير لذة فيصبح مجرد إنسان آلي غير "الواجب"؟؟ (كتاب The Antichrist ص 11)
يزعم نيتشه أن مهمة جميع المتعلمين تعليمًا عاليًا هي «تحويل الرجال إلى آلات.» وطريقة تحويل الرجال إلى آلات هي بتعليمهم كيفية تحمل الملل. ويتم تحقيق هذا من خلال مفهوم الواجب. (Twilight of the Idols, "Skirmishes of an untimely man" § 9.29)

مراجع

الأخلاق الواجبة
أخلاقيات
أصول الفقه
تاريخ الأفكار
عائلة
فضيلة
قانون الضرر
قانون العقود
مبادئ أخلاقية
مصطلحات إسلامية
مفاهيم أخلاقية

واجب


Eneco Tour 2016 var den 12. udgave af cykelløbet Eneco Tour. Det var det 26. arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2016 og begyndte 19. september og sluttede 25. september 2016. Niki Terpstra fra  blev den samlede vinder af løbet.

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Lars Bak kørte for
 Michael Valgren kørte for
 Søren Kragh Andersen kørte for
 Michael Mørkøv kørte for
 Christopher Juul-Jensen kørte for

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

6. etape

7. etape

Trøjernes fordeling gennem løbet

Resultater

Eksterne henvisninger
 Officielle hjemmeside

2016
UCI World Tour 2016

Eneco Tour 2016


Is This the Life We Really Want? četvrti je studijski album britanskog rock glazbenika Rogera Watersa. Diskografska kuća Columbia Records objavila ga je 2. lipnja 2017. godine. Njegov je producent Nigel Godrich, koji je nagovorio Watersa da snimi koncizniji, manje teatralan uradak. Prvi je Watersov samostalni album od Amused to Deatha (iz 1992.) i njegov prvi studijski uradak od opere Ça Ira (iz 2005.).

Uradak se pojavio na trećem mjestu ljestvice albuma u Ujedinjenom Kraljevstvu i 11. mjestu ljestvice u SAD-u. S albuma su objavljena četiri singla: "Smell the Roses", "Déjà Vu", "The Last Refugee" i "Wait for Her".

Snimanje
Is This the Life We Really Want? uglavnom je snimljen u Los Angelesu i Londonu. Producirao ga je Radioheadov producent Nigel Godrich, koji je upoznao Watersa kad je 2015. producirao koncertni album Roger Waters: The Wall. Iako Waters nije čuo Godrichev rad s Radioheadom, bili su u dobrim odnosima i raspravljali su o suradnji. Godrich, obožavatelj Watersova rada s Pink Floydom, Watersu je izravno rekao da određene njegove samostalne radove smatra "neslušljivima". Međutim, uvjerio se da Waters i dalje "ima vatru u sebi" nakon što je čuo demoinačicu njegove pjesme "Déjà Vu".

Godrich je želio snimiti kraći uradak koji bi prikazao Watersa "pjesnika". Smatrao je da je Waters ponovno postao kreativan nakon turneje Wall Live i da je njegova producentska uloga bila "malo ga pogurnuti". Nagovorio je Watersa da snimi koncizan uradak i podsjetio ga da album The Dark Side of the Moon, album Pink Floyda iz 1973., traje samo 43 minute. Waters nije koproducent albuma, što se razlikuje od situacije na ostalim njegovim radovima; izjavio je: "[Godrich] je obavio izvrstan posao ... Bio sam miran i šutio sam. Ako si unajmio tog psa, pusti ga da radi." Godrich se podosta koristio manipulacijom magnetskih vrpci i zvukovima različitih predmeta kako bi oblikovao prijelaze između pjesama. Također su mu pripisane zasluge za aranžman, kolaž zvukova, miksanje i sviranje gitare i klavijatura.

Tematika
Is This the Life We Really Want konceptualni je album, a izvorno je zamišljen kao radiodrama o muškarcu i njegovoj unuci koji pokušavaju otkriti razloge za ubijanje djece u ostalim dijelovima svijeta. Waters je izjavio da tu dramu čini "pomalo putovanje čarobnim sagom, pomalo politička tirada, a pomalo patnja" i izjavio da se sastoji od otprilike 12 pjesama. Godrich je nagovorio Watersa da odbaci teatralne elemente i stvori "manje linearan" uradak. Waters je komentirao da u budućnosti ipak planira izvornu ideju provesti u djelo.

O tematici pjesama na albumu Waters je izjavio:

Waters je također izjavio da je album nadahnula zaljubljenost:

Objava
Diskografska kuća Columbia Records objavila je Is This the Life We Really Want? 2. lipnja 2017. godine. Prvi je Watersov samostalni album od Amused to Deatha (iz 1992.). Pojavio se na trećem mjestu ljestvice albuma u Ujedinjenom Kraljevstvu i 11. mjestu ljestvice albuma u SAD-u. Objavljena su i četiri singla za pjesme na uratku: "Smell the Roses" objavljen je 20. travnja, "Déjà Vu" objavljen je 8. svibnja, "The Last Refugee" objavljen je 19. svibnja, a "Wait for Her" 19. srpnja 2017. godine. Objava albuma blokirana je u Italiji nakon što je umjetnik Emilio Isgrò izjavio da naslovnica plagira njegov umjetnički rad.

Recenzije
Na mrežnom mjestu Metacritic, koje prikuplja recenzije kritičara i na temelju njih uratku daje ocjenu od 0 do 100, uradak ima ocjenu 72 na temelju 16 recenzija, što znači "uglavnom pozitivne kritike". Rolling Stone izjavio je: "Glazba je čisti Floyd nakon Dark Side of the Moona, ali ju kanalizira potomak: producent Nigel Godrich zaslužan je za grandioznost prog-rocka, multiinstrumentalist Jonathan Wilson daje nam malu dozu psihodelije, a Lucius prateće vokale u stilu alt-R&B-ja." Drowned in Sound komentirao je da je album "dugačko epsko djelo koje se širi ponešto duljim vremenskim tijekom, ali prepuno je ideja i detalja, zbog čega je lako utopiti se u njemu." Consequence of Sound izjavio je da je uradak "očito najpristupačniji od svih Watersovih samostalnih radova – na brojne je načine destilacija antifašističkih i antiimperijalističkih poruka i poruka protiv pohlepe koje poručuje još od vremena Pink Floyda." Mrežno mjesto Pitchfork izjavilo je da "mnoštvo zvučnih aludiranja na njegov rad s Pink Floydom poručuje da Watersu ne smeta njegova prošlost. Što više prihvatite koliko se njegova prošlost odražava u njegovoj sadašnjosti, to ćete više primijetiti čari toga albuma."

Popis pjesama

Zasluge

Roger Waters
Roger Waters – vokali, akustična gitara, bas-gitara
Ostalo osoblje
Sam Petts-Davies – tonska obrada
Darrell Thorp – tonska obrada
Rouble Kapoor – asistencija pri tonskoj obradi
Wesley Seidman – asistencija pri tonskoj obradi
Monique Evelyn – asistencija pri tonskoj obradi
Gosha Usov – asistencija pri tonskoj obradi
David Campbell – aranžman gudačkih instrumenata
Sean Evans – umjetnički direktor, dizajn
Danny Kamhaji – dizajn
Dan Ichimoto – dizajn

Dodatni glazbenici
Nigel Godrich – klavijature, gitara, aranžman, kolaži zvuka, produkcija, tonska obrada, miksanje, aranžman gudačkih instrumenata
Jonathan Wilson – gitara, klavijature
Gus Seyffert – bas-gitara, gitara, klavijature
Joey Waronker – bubnjevi
Roger Manning – klavijature
Lee Pardini – klavijature
Jess Wolfe – vokali
Holly Laessig – vokali
Rachel Agnew – glas
Jane Barbe – glas
Emma Clarke – glas
Celia Drummond – glas
Kathy Somers – glas
Ingrid Schram – glas

Ljestvice

Izvori

Albumi iz 2017.
Britanski glazbeni albumi

Is This the Life We Really Want?


Sigrún Jóhannesdóttir (f. 1. október 1947) er menntaráðgjafi á Íslandi. Hún starfaði sem kennari, lektor og aðstoðarrektor við Samvinnuháskólann á Bifröst. Hún hefur einnig unnið að námsefnisgerð fyrir ferðaþjónustu á Íslandi.

Heimild

 Kennaratalið

Sigrún Jóhannesdóttir


Satiricón (título original, Satyricon) en una ópera de cámara con música de Bruno Maderna y libreto adaptado por Ian Strasfogel y el compositor basado en Petronio. Se escribió durante la última enfermedad de Maderna en 1973 y se estrenó como parte del Festival de Holanda el 16 de marzo de 1976, en Scheveningen, Países Bajos.

La obra está formada por 16 números desordenados (con la opción de colocar números grabados entre ellos) y el efecto de collage se extiende a la música, que es en gran medida un pastiche. No es seguro hasta qué punto esta forma "abierta" era un producto de la inclinación del compositor al músico teatral de semi-improvisación, o a la urgencia de composición en una época en que la enfermedad terminal de Maderna estaba siendo progresivamente evidente (Fearn 1992). Hay cuatro cantantes, que emplean respectivamente inglés y alemán, francés, vocalización sin palabras y latín: el huésped Trimalción (tenor, doblando como comerciante Habinnas), su esposa Fortunata (mezzosoprano), Criside (soprano), y Eumolpo (bajo). En su estreno, el papel de Fortunata fue estrenado por Débria Brown. Se sugirió que la música grabada podía usarse entre escenas; la reposición de 2004 en Darmstadt incluyó diálogo y una serie de papeles hablados adicionales.

En las estadísticas de Operabase aparece con sólo tres representaciones en el período 2005-2010, siendo la primera de Maderna.

Enlaces externos

Descripción en www.classical-composers

Óperas de Bruno Maderna
Óperas de 1976
Óperas en varios idiomas
Óperas estrenadas en los Países Bajos

Satiricón (ópera)


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Ostrý Grúň enthält die zwei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Ostrý Grúň im Okres Žarnovica.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Ostry Grun


Berkelyum, atom numarası 97, atom ağırlığı 294 olan, amerikyum veya küriyumdan elde edilen yapay element. Simgesi "Bk" şeklindedir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Berkelyum izotopları

Aktinitler
Elementler
Kaliforniya Üniversitesi, Berkeley

Berkelyum


Mesudiye, Samsun ilinin Havza ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin eski adı kösürüftür.

Coğrafya
Samsun iline 95 km, Havza ilçesine 11 km uzaklıktadır.

Nüfus

Havza'nın mahalleleri

Mesudiye, Havza


غازي حسين هو سياسيٌ فلسطيني، ولد بتاريخ 10/9/1938 للميلاد في بلدة سلمة التابعة لـ (قضاء يافا).

دراسته
أنهى الدراسة الابتدائية والثانوية في كلية النجاح الوطنية.وإنتخب عام 1954 كرئيس لمؤتمر الطلبة الأردني بلواء نابلس.

بدأ دراسة الحقوق في الجامعة السورية بدمشق وأكملها في ألمانيا ونال هناك الماجستير في الحقوق عام 1962، ودكتوراه في القانون الدولي عام 1966، ودكتوراه في العلوم الحقوقية عام 1974.

أعماله ومهامه
مارس تدريس القانون الدولي في جامعات ألمانيا ودمشق (المعهد العالي للعلوم السياسية).

عمل كمستشار في القصر الجمهوري بدمشق وكسفير لمنظمة التحرير الفلسطينية لدى الحكومة النمساوية في فيينا، وكممثل للمنظمة لدى الوكالة الدولية للطاقة الذرية، ووكالة التنمية الصناعية (يونيدو) في فيينا. وشارك في أهم المؤتمرات الدولية التي عالجت قضية فلسطين والصراع العربي الصهيوني.

يعمل كمستشار قانوني ورئيس إدارة في الدائرة السياسية لمنظمة التحرير الفلسطينية بدمشق، وعضو في المكتب التنفيذي لاتحاد الكتاب العرب، وعضو الأمانة العامة للاتحاد العام للكتاب والصحفيين والفلسطينيين، وأمين سر اللجنة العربية لمكافحة الصهيونية والعنصرية.

مؤلفاته وكتاباته
1-إسرائيل الكبرى والهجرة اليهودية- دراسة.1992.

2-الفكر السياسي الفلسطيني-1963- 1988-عام 1993.

3-الصهيونية ايديولوجية عنصرية كالنازية (بالعربية عام 1968) و (الألمانية عام 1971).

4-الغزو الإسرائيلي للبنان- (مجموعة من الباحثين) دمشق 1983.

5- انتهاك إسرائيل لحقوق الإنسان العربي عام 1969.

6- الهجرة اليهودية وأثرها على طاقات إسرائيل الاقتصادية والعسكرية عام 1974 بالعربية وعام 1975 بالإنكليزية.

7- فلسطين والأمم المتحدة عام 1975.

8- عدالة وسلام من أجل القدس، باللغة الألمانية في فيينا، عام 1979.

9- النظام الإقليمي والسوق الشرق أوسطية عام 1994.

10- الصراع العربي - الإسرائيلي والشرعية الدولية عام 1995.

11- الشرق أوسطية إسرائيل العظمى، دمشق 1995.

12- الصهيونية زرع واقتلاع (اتحاد الكتاب العرب - دمشق) 1966.

13- ياسر عرفات من التوريط إلى التفريط - دمشق 1996.

14- القمم والمؤتمرات الاقتصادية والأمنية: من التطبيع إلى الهيمنة - اتحاد الكتاب العرب - دمشق عام 1998.

15- ياسر عرفات والحل الصهيوني لقضية فلسطين.مطبعة الزرعي - دمشق 1999.

المصدر
 الدكتور غازي حسين

مراجع

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
سياسيون فلسطينيون
شخصيات مستقلة داخل منظمة التحرير الفلسطينية
كتاب فلسطينيون
مواليد 1938

غازي حسين (سياسي)


Niels Wiwel (født 7. marts 1855 i Hillerød, død 14. december 1914 i Hellerup) var en dansk maler, tegner og illustrator.
Niels Wiwel begyndte i lære som litograf. Uddannelsen som kunstmaler startet han på Christian Vilhelm Nielsens tegneskole, og fortsatte på Københavns Kunstakademi, der han fulgte undervisningen fra 1869 indtil han tog sin eksamen i 1873.

Familie
Hans forældre var lærer og forfatter Niels Peter Wivel (1818-74) og hustru Ingeborg Jørgine Frederikke Middelthun (1822-56). Niels Wiwel blev 23. november 1888 borgerligt viet til Johanne Cathrine Christiane Givskov, (født 9.12.1862 i Horsens, død 15.2.1945 i Kbh.). Hun var datter af skovrider Christian Henrik Karl Givskov (1823-62) og fru Emma Marie Olsen (1827-1904). – Bror til H. G.w.

Virke

Efter afsluttede studier ved akademiet rejste Wiwel i en årrække omkring i Tyskland for fortsat at søge uddannelse inden for både reproduktionsteknikkerne og på billedkunstens område. Han opholdt sig længst blandt kunstnerkredsen i Düsseldorf. I 1879-80 gik han imidlertid på Bonnats skole i Paris.

Wiwel yndede at male genrescener af udpræget anekdotisk tilsnit, ligesom han i stort tal udførte satiriske tegninger for tidens illustrerede ugeblade (Jensen 1907:452-460 og Knudsen et al. 1946:79-83). Han leverede også opsigtsvækkende fine illustrationer til Johan Herman Wessels Kierlighed uden Strømper (1885) i ny-rokokostil, digtet «Herremanden» (1894), og endelig i Wessels Samlede Digte (1895), med morsomme initialer og meget fornøjelige situationsbilleder (Østby:171-174). Specielt i 1890erne leverede han en række bogillustrationer, navnlig til en serie norske folkeeventyr af Peter Christen Asbjørnsen og Jørgen Moe, men bare én af dem blev publiceret; «Manden som skulde stelle hjemme». De øvrige manuscriptsidene blev bare liggende. I 2008 udgav det norske Asbjørnsenselskapet en bog, Fire Eventyr, med Wiwels originalfaksimiler til No. 2 Gutten som gik til Nordenvinden og krævede Melet igjen, No. 3 Manden som skulde stelle hjemme, No. 4 Gutten og Fanden, og No. 5 Skipperen og Gamle-Erik. No. 1 er altså ukendt, og det vides heller ikke om Wiwel kan ha suppleret med flere slige tegninger til Asbjørnsen og Moes norske eventyr.

Han bevægede sig kunstnerisk mere i retning mod symbolismen. I årene 1898 til 1904 arbejdede han ved den Tilgmannske reproduktionsanstalt i Helsingfors, og i denne periode udstillede han også sine billeder i Finland.

Fra 1904 til sin død boede han i København.

Sønnen Curt Rembrandt Wivel døde 6. september 1893, kun tre måneder gammel; Wivel og hustru boede på det tidspunkt i Frederik VII´s Gade på Nørrebro (Skt. Stefans Sogn).

I offentlige samlinger
 «Julegave til Sørensen og Skrøder» med træsnit, 1878, findes i Kobberstiksamlingen. Ligeledes findes der nogle fine eksempler på hans grafik, blandt andet to raderinger af danske slotte fra 1900.
 Kunstmuseet i Maribo ejer et portræt han laget af biskop D. G. Monrad.

Ikonografi
Malede selvportræt 1882 og 1891.

Noter

Bibliografi
 1876: Julegave til Sørensen og Skrøder. Kjøbenhavn: V. Thaning & Appel's Boghandel.
 1885: Johan Herman Wessel: Kjærlighed uden Strømper. Et Sørge-Spil i 5 Optog. Kjøbenhavn:
 1885: Ernst von der Recke: En Nytaarsdrøm. Kalender for Store og Smaa. Kjøbenhavn: Kgl. Hofmusikhandel Forlag og Ejendom.
 [1890]: Eusebius Licht: Dramaet paa Koldinghus. Lyriske Epos i otte Sange. En Elskovshistorie fra 1558.
 1892: Tommelise, frit efter H. C. Andersen. Kjøbenhavn: Chr. Mackeprangs Forlag.
 1892: Eusebius Licht: I Drømmens Rige. Kjøbenhavn: P. B. Hagens Kunstforlag.
 1893: Skitser for Børn.
 1894 Peder Oxe. Et jydske Folkeeæventyr ved Svend Grundtvig. Kjøbenhavn: Det Reitzelske Forlag - George C. Grøn.
 1894: Johan Herman Wessel: Herremanden. Kjøbenhavn: Det Reitzelske Forlag - George C. Grøn.
 1894: For Store og Smaa. Fantasier fra Dyrelivet.
 1895: Johan Herman Wessel: Samlede Digte. Kjøbenhavn: Gyldendal.
 u.å.: Sneehvide og Rosenröd. med 21 Tegninger. Eventyr af Grimm. Aarhus: Brødr. Backhausens Etabl.
 1896: Asbjørnsen: Manden som skulde stelle hjemme. Kjøbenhavn: Gyldendal.
 1927: I Skoven skulde være Gilde efter Originaltegning af Kunstneren. København: N. J. Nørlund.
 1943: Smeden og Bageren. Kiøbenhavn: Det Schønbergske Forlag.
 2009: *Asbjørnsen, Peter Christen [og Jørgen Moe]: Fire Eventyr, fortalte af [P.C.A. og J.M.]. Illustrerede af Nils Wiwel. [Bogen har forord «Om Nils Wiwel og hans bokillustrasjoner» av Bjørn Ringstrøm, og Erik Henning Edvardsen har skrevet efterordet «Merknader til eventyrtypene – varianter og motiv» med videnskabelige kommentarer til hvert af eventyrene.] Oslo: Juletræet. Asbjørnsenselskapets årsskrift nr. 2.

Litteratur om Wivel
 Tidsskrift for kunstindustri 2. r. II, 1896, s. 30.
 Jensen, Carl Emil 1907: Karikatur-Album. Den evropæiske Karikatur-Kunst fra de ældste Tider indtil vore Dage. Væsentligst paa Grundlag af Eduard Fuchs: Die Karikatur. Fra Oldtiden til den nyere Tid. II: Den moderne Karikatur. København: Chr. Flors Forlag.
 Katalog over auktion over arbejder af Niels Wiwel 13.12.1886.
 Knudsen, Mogens, Orla Lundbo og Walter Schwartz 1946: Satire og Humor i dansk Tegnekunst. København, Carit Andersens Forlag.
 Østby, Leif 1942: «Wessel i bokkunsten» (s. 157-194). I: W.P. Sommerfeldt (red): Johan Herman Wessel og Norge. Utgitt i anledning av 200-årsdagen for hans fødsel den 6. oktober 1942. Oslo: Boken om bøker. Årsskrift for bokvenner. V.

Eksterne henvisninger

 http://ao.salldata.dk/vis1.php?bsid=156225&side=72

Malere fra Danmark
Illustratorer fra Danmark
Danskere i 1800-tallet
Danskere i 1900-tallet
Personer i Dansk Biografisk Leksikon

Niels Wiwel


العلاج بالموسيقى هو علاج صحي مبني على التفاعل مع الموسيقى من أجل تحقيق أهداف معينة في صحة الشخص المقابل ولكن يجب أن يكون الشخص الآخر مؤهل لذلك وموافق على برنامج العلاج بالموسيقى.

العلاج بالموسيقى عبارة عن عملية يقوم خلالها المختص بالعلاج الموسيقي باستخدام الموسيقى وكل من جوانبها البدنية والعاطفية والعقلية والاجتماعية والجمالية والروحية لتحسين الحالة العقلية والبدنية للمريض، وهو أحد العلاجات الساندة للعلاجات الطبية الأخرى. بصورة أساسية المعالِجون بالموسيقى يساعدون المرضى لتحسين الصحة في عدة مجالات مثل العمل المعرفي، مهاراتهم الحركية، والعاطفي، والمهارات الاجتماعية، ونوعية الحياة، عبر استخدام المجالات الموسيقية مثل حرية الارتجال أو الغناء أو الاستماع وذلك لتحقيق أهداف العلاج.

التاريخ
استخدمت الموسيقى كعلاج منذ قرون. العلاج بالموسيقى كان يمارس في العصور القديمة لطرد الأرواح الشريرة. فمثلاً يعتبر أبولو أحد آلهة الأغريق القدماء إلهاً للموسيقى والطب. أسقليبيوس بدوره أشار إلى استخدام الموسيقى في علاج أمراض العقل، الموسيقى كذلك استخدمت كعلاج في المعابد المصرية. أفلاطون قال أن الموسيقى يمكن أن تؤثر على العواطف وبالتالي يمكن أن تؤثر على طبيعة الفرد أما أرسطو فقد اعتقد أن الموسيقى تؤثر على الروح ووصف الموسيقى كقوة تطهر المشاعر. كورنيليوس استخدم صوت الصنج النحاسي والماء لعلاج الاضطرابات النفسية.

انتشاره
يوجد العلاج بالموسيقى في الولايات المتحدة الأمريكية منذ عام 1944 عندما تم إنشاء أول برنامج يدرس في العالم من قبل جامعة ميتشجن وأول برنامج للخريجين في جامعة كنساس.

بداياته بالوطن العربي
تم افتتاح أول مركز علاج بالمنطقة في مصر عام 1950 حيث تأسس الجمعية الوطنية للعلاج بالموسيقى ثم في تونس المعهد الوطني لحماية الطفولة ثم مشروع مركز الشرق الاوسط للعلاج بالموسيقى في الأردن (المصدرجريدة الاتحاد 30\10\2014)
وابتداء من عام 2006 أدخلته وطورته الدكتورة حمدة فرحات في لبنان وابتكرت طرقا عدة لعلاج الاكتئاب والقلق والإدمان والأفراط الحركي وسميت طريقتها الطريقة الثلاثية لعلاج آلافراط الحركي ولاقت نجاحا كبيرا كما أنه شكل بديلا فعالا للأدوية ودون عوارض جانبية.
منذ العام 2017 بدأ في لبنان الاعداد للعلاج بالموسيقى في مركز الطيونة الطبي بإشراف الدكتورة حمدة فرحات والمتدربين ستعلن أسمائهم في الويكيبيديا عندما يتخرجون كأول دفعة من المعالجين بالموسيقى وبإشراف الاتحاد العالمي للعلاج بالموسيقى ومركزه أميركا.

أثر العلماء المسلمون
 الرازي قال عنه أفضل شيء لمرضى الماليخوليا هو الغناء والتنغيم كأحد علاجات هذا المرض
 الكندي قال ان كل وتر وتنغيمه وايقاعه يؤثر على منطقة ما في جسم الإنسان

أساليبه
 العلاج بالموسيقى التحسيني
 الغناء والمناقشة
 الوصف التصويري والموسيقى الموجهة
 اسلوب شولفيرك
 التدخل الايقاعي الافضائي
 علم الموسيقى الحيوية
 علم الموسيقى العصبي
 علم النفس الموسيقي

انظر أيضًا
 قائمة المهن الصحية

المراجع

وصلات خارجية
 مقالة عن تريخ العلاج بالموسيقى جريدة الاتحاد الإمارات العربية المتحدة الملحق الثقافي بتاريخ الخميس 30\10\2014

صوت
طب التأهيل

علاج بالموسيقى


Christofer Drew Ingle (San Diego, California, Estados Unidos, 11 de febrero de 1991) es un músico estadounidense de indie rock y música acústica. Es conocido por ser el vocalista de las bandas Never Shout Never y Eatmewhileimhot!.

Biografía
Christofer Drew Ingle nació el 11 de febrero del año 1991 en San Diego, California, Estados Unidos.

Never Shout Never

Chris comenzó oficialmente su carrera como músico, componiendo música acústica . Bajo el nombre de su banda, Never Shout Never, en 2008 lanzó su primer EP, Demo-shmemo, con el cual gracias a su éxito se hizo conocido a través de MySpace. Inicialmente, Drew era el único miembro de Never Shout Never, ya que él se encargaba de todos los instrumentos. Desde 2009, nuevos miembros se unieron a Chris en Never Shout Never, quienes ya habían participado con él en su proyecto paralelo Eatmewhileimhot!

Eatmewhileimhot!

Christofer Drew junto a su amigo Hayden Kaiser fundaron Mister Owl en febrero del año 2008, siendo una simple broma, que después se convertiría en una banda de tiempo completo. Los primeros démos lanzados por esta banda, mostraban un sonido totalmente post hardcore y metalcore, cosa poco común ya que Drew era sólo conocido por su banda indie Never Shout Never. Ese mismo año, debieron cambiar el nombre de la banda por el de Eatmewhileimhot! por problemas de autor.

Discografía

Con Never Shout Never

 The Yippee Ep (2008)
 What Is Love? (2010)
 Harmony (2010)
 Time Travel (2011)
 Indigo (2012)
 Sunflower (2013)
"Black Cat" (2015)

Con Eatmewhileimhot!
 xALBUMx
 All My Friends

Como solista
 The Modern Racket (EP)
 The Light
 Unborn Spark (EP)

Referencias

Cantantes masculinos de Estados Unidos
Cantantes de heavy metal de Estados Unidos
Cantantes de rock de Estados Unidos
Guitarristas de heavy metal
Cantantes de Misuri
Guitarristas de Estados Unidos
Músicos de indie rock

Christofer Drew


Școala Națională de Pregătire a Agenților de Penitenciare Târgu Ocna este o instituție de învățământ postliceal militar nivelul 5 ce are scopul instruirii personalului din regimul penitenciar, aflată în orașul Târgu Ocna din Județul Bacău.

Istoric
Pe actualul amplasament al institiției, timp de 40 de ani, în perioada 1916 – 1956, au funcționat unități militare de artilerie și jandarmi, ce au aparținut Ministerului de Război și Ministerului de Interne. Aceste unități au avut statutul de centre de instruire pentru trupele operative care au luptat în cele două războaie mondiale, ocupându-se cu paza și ordinea în zonă.

La 15 septembrie 1997, în baza Ordinului Ministrului Justiției nr. 1003, intră în vigoare statutul de organizare al Școlii Naționale de Administrație Penitenciară Tîrgu Ocna, instituție a cărei titulatură a fost schimbată de-a lungul timpului în mai multe rânduri.

Școala Națională de Administrație Penitenciară a funcționat sub acest nume până în 1998, când, pentru prima dată în istoria modernă a școlii de pregătire a personalului de penitenciare, procesul de învățământ era coordonat de două ministere: Ministerul Justiției și Ministerul Educației Naționale și s-a numit "Școala Postliceală de Administrație Penitenciară", un proiect care a durat doar trei ani. Instituția avea relații de colaborare cu Inspectoratul Școlar și cu Centrul de asistență psihopedagogică din Județul Bacău.

În anul 2001, Școala trece iarăși printr-o schimbare a numelui, în "Școala Militară de Administrație Penitenciară", denumire pe care o va avea până în anul 2004, când sistemul penitenciar se demilitarizează. În tot acest timp, la școală se desfășurau cursuri de pregătire de lungă durată, precum și cursuri de perfecționare sau de obținere a gradelor militare. O dată cu demilitarizarea sistemului penitenciar, școala își schimbă din nou numele, în "Școala de Formare și Perfecționare a Pregătirii Agenților din Administrația Națională a Penitenciarelor", denumire pe care o va avea până în 2007, când ia titulatura pe care o are și în prezent "Școala Națională de Pregătire a Agenților de Penitenciare".

Începând cu anul 2009, școala s-a aflat într-un proces de înnoire, prin care se urmărea atingerea și menținerea unui standard ridicat în pregătirea și formarea personalului. Instituția a fost autorizată de către Ministerul Educației Naționale, Tineretului și Sportului urmând ulterior să fie și acreditată.

Procedurile de acreditare a instituției au început în anul 2011, școala fiind acreditată ca instituție de învățământ de către Ministerul Educației Naționale, în anul 2013. În conformitate cu prevederile art. 34 alin. (1), Secțiunea a 9-a "Învățământul militar preuniversitar", din Legea nr.1/2011 - Legea educației naționale", Școala Națională de Pregătire a Agenților de Penitenciare Tîrgu Ocna este, începând cu anul școlar 2013/2014, acreditată prin Ordinul Ministerul Educației Naționale cu nr. 3652/29.04.2013 ca instituție de învățământ postliceal militar, nivelul 5, învățământ de zi.

Referințe

Instituții de învățământ din România
Fondări în 1997
Târgu Ocna


Gheorghe Airinei () a fost un inginer de telecomunicații și politician comunist român, membru supleant al Comitetului Central al Partidului Comunist Român în perioada 28 noiembrie 1974–23 noiembrie 1979.

Biografie

Studii
După ce a făcut Școala normalã "Gheorghe Asachi" din Piatra Neamț între anii 1939–1947, a urmat între anii 1949–1953 Facultatea de Telecomunicații de la Institutul de Transporturi București și Universitatea Serală de Marxism-Leninism.

Activitate
A fost membru de partid din iulie 1958.

A fost, printre altele, director general (1964–1965) la Direcția regională P.T.T.R. București; director general al Direcției Generale Telefon, Telegraf din Ministerul Poștelor și Telecomunicațiilor (din 1965 până în 17 ianuarie 1966); adjunct al ministrului Poștelor și Telecomunicațiilor (din 21 ianuarie 1966); șef al Departamentului Poștelor și Telecomunicațiilor (din 3 aprilie 1971); adjunct al ministrului Transporturilor și Telecomunicațiilor (25 august 1973–30 august 1982).

În perioada 10 ianuarie 1983–14 mai 1988 a fost ambasador extraordinar și plenipotențiar al R.S.R. în Sudan, apoi a fost membru al Consiliului Național al Radioteleviziunii Române.

Pentru contribuția sa la crearea, dotarea și dezvoltarea învățământului de specialitate în telecomunicații, s-a acordat numele "Gheorghe Airinei" unui colegiu din Capitală, în cartierul Drumul Taberei.

Distincții
 Ordinul Muncii clasa a III-a;
 Medalia Muncii;
 Insigna "Merit în poștă și telecomunicații".

Note

Bibliografie
 Florica Dobre (coordonator): Consiliul Național pentru Studiera Arhivelor Securității. Membrii C.C. al P.C.R. 1945–1989. Dicționar. Editura Enciclopedică, București 2004, , S. 61 (PDF; 12,1 MB).

Vezi și
 Lista membrilor Comitetului Central al Partidului Comunist Român

Nașteri în 1928
Decese în 1994
Ingineri români
Comuniști români
Membri ai Comitetului Central al Partidului Comunist Român
Politicieni români din secolul al XX-lea
Oameni din Buhuși
Ambasadori ai României în Sudan
Decorați cu Ordinul Muncii
Nașteri pe 24 ianuarie
Membri ai Partidului Muncitoresc Român
Ambasadori ai României

Gheorghe Airinei


Alianța pentru restabilirea Republicii (sau Alianța Rebelilor, sau pur și simplu Rebeliunea) este o republică interstelară de facțiuni revoluționare și de sisteme stelare clandestine în universul fictiv Războiul stelelor.

Ca reacție directă la formarea Imperiului Galactic, insurgența Alianței a efectuat operațiuni ascunse asupra lumilor garnizoane imperiale și războaie de gherilă împotriva flotei imperiale în toată galaxia Star Wars. În timp ce Imperiul consideră că toate rebeliunile sunt acte de extremism și terorism în propaganda sa imperială, Alianța este descrisă și prezentată în diverse producții Războiul Stelelor ca o luptătoare pentru libertate, bazată pe toleranță, diversitate, arme și tactici de insurgență și ca o speranță pentru un viitor mai bun.

Alianța Rebelilor a fost prezentată pentru prima dată ca principala fracțiune protagonistă în filmul Războiul stelelor - Episodul V: Imperiul contraatacă (1980) și Războiul stelelor - Episodul VI: Întoarcerea lui Jedi (1983). Originile fracțiunii au fost menționate în Războiul stelelor - Episodul III: Răzbunarea Sith (2005), iar activitățile sale timpurii sunt prezentate în serialul de televiziune Disney XD Star Wars Rebels și în filmul antologic din 2016 Rogue One.

Alianta a fost fondată de senatorii Mon Mothma, Bail Organa și Padmé Amidala.

Legături externe

Războiul stelelor

Alianța Rebelilor


Uranio TV fue un canal peruano de televisión abierta cuya programación consistía de videoclips de diversos géneros.

Historia

Primeros años
El canal fue lanzado el 21 de noviembre de 1994 como Uranio 15 dentro del canal 15 de la banda UHF en Lima. Fue fundado por Julio Vera Abad, y se encontraba operada por la empresa Alliance SAC hasta su cierre. Su programación se componía de videoclips de varios géneros, los cuales se emitían tanto en inglés como en español. La emisora daba preferencia a grupos y artistas de moda. Sus emisiones diarias finalizaban a las ; a partir de esa hora, comenzaba a retransmitir programas internacionales como Videomatch, Black power, El show de Yuly, Uranio en la noticia y los programas para adultos Cueros y Cuerpos calientes.

Entre 1998 y 2002, el canal ganó fama por incluir artistas emergentes de la cumbia peruana en su oferta musical. Uranio recurrió al formato de vídeos caseros producidos para artistas a cambio de promocionarlos comercialmente. El 6 de diciembre de 1999, el canal cambió su programación y presentó un nuevo eslogan: «Mira cómo suena». Además, añadió espacios de televenta de Quality Products y repeticiones de ciertos programas entre las  y las  La emisora contó con VJ, entre ellos Óscar Gayoso, Raúl Francia y Chris Milligan.

En 2001, el canal es relanzado como Uranio TV e incluye más géneros a su programación, como merengue, salsa, bachata, tecno, eurodance, pachanga, música infantil, entre otros. y minutos después la empresa Andina de Radiodifusión SAC se trasladó desde los estudios de jr. Pallardelli a av. Arequipa n.º 3570, 6.º piso, en San Isidro. Este contó la participación del periodista uruguayo Daniel Alejandro.

Desde el 2003 a 2005, el canal comenzó a despedir a sus VJ y reenfocó su programación nuevamente en géneros de moda, que en esa época era el axé, reguetón, pop latino, pop y rock alternativo. Para 2006, el canal empezó a promocionar las votaciones de videoclips por SMS. En 2007, a mediados de año, con la masificación de cumbia peruana, Uranio TV comienza a reemitir antiguos videoclips de cumbia y tecnocumbia en concierto, y años más tarde Uranio TV y en participación por el Jockey Club del Perú en dos canales en horarios rotativos de la transmisión de carreras de caballos en vivo e incluidos con programas de televisión hípica y más tarde empezaron a tener espacios infomerciales son Espacio Religioso, Suzuki y Chevrolet.

Uranio TV cesó oficialmente sus emisiones el 15 de agosto de 2008, sin previo aviso., El canal seguía la transmisión con Jockey Club del Perú antes de su cierre del canal a tiempo completo y el Grupo ATV finaliza el convenio con la transmisión de Monterrico TV por cable y señal abierta, Pocos meses después, ese mismo año, la estación comenzó a emitir en señal de prueba sin nombre comercial, transmitiendo videos antiguos de forma automática y sin interlocutor. Tras la compra del Grupo ATV por Albavisión, el canal es relanzado como La Tele el 7 de enero de 2009, en señal de prueba, con programación reenfocada en telenovelas centradas al público femenino.

Reapareció en noviembre del año 2012, a través del canal 39 UHF, de forma temporal, durante la disputa entre el Grupo ATV y RBC Televisión por el canal 11 de la banda VHF de Lima. Según funcionarios de ATV, el Grupo planeaba hacerse con la frecuencia 11 y usarla para relanzar a Uranio TV, ya que previamente había alquilado la señal mediante CRASA (actualmente, ATV Sur). Sin embargo, una vez que el Tribunal Supremo falla a favor de RBC, Uranio TV desaparece definitivamente y su señal en el canal 39 UHF es aprovechada para lanzar el canal ATV+ dentro de la televisión digital terrestre de Lima, en el subcanal virtual 8.1.

Eslóganes del canal
nov. 1994-en. 1996: «Tu canal radioactivo»
febr.-oct. 1996: «Cada día más televisión»
jul. 1997-jun. 1998: «De lejos, la mejor»
jul. 1998-nov. 1999: «La imagen que suena bien»
dic. 1999-ag. 2008: «Mira cómo suena»

Programación

Secuencias entre los programas
 Mundo de la música
 El boom americano
 Video estreno
 El #1 del ranking

Véase también
 La Tele
 Grupo ATV

Referencias

Enlaces externos

Albavisión
Canales de televisión desaparecidos de Perú
Grupo ATV
Empresas de televisión

Uranio TV


Ulukışla, Niğde iline bağlı bir ilçedir. Ulukışla, yüzölçümü itibarıyla Niğde'nin en büyük, ilçe merkezi ve toplam
nüfus açısından ise Niğde'nin Bor'dan sonra ikinci büyük ilçesidir.

Tarihçe
Yörede Epipaleotik, Hitit ve Roma dönemine ait kalıntılara rastlanmıştır. Bölgede bulunan höyükler 10.000 yıllık bir tarihi geçmişle ilgili bulgulardır. Porsuk köyü yakınlarındaki Zeyve Höyük'de MS 4. yüzyılda yaşanmış yerleşim yeri ortaya çıkarılmıştır.

Hitit, Roma, Bizans ve Osmanlı dönemlerine ait kalıntılar bulunmuştur. Çiftehan bölgesi uzun süre Eti, Frig ve Roma dönemlerinde yerleşim yeri olmuştur. Roma İmparatoru Marcus Aurelius'un karısı Faustina'nın mezarı Toraman köyünde bulunmuştur. Niğde'ye yaklaşık 40 km uzaklıktaki Toraman (Tabal)  yakınında bulunan kaya mezarları  bir vadinin iki yamacındadır. (MÖ 8.000) Toraman Niğde'nin ilk yerleşim yerlerinden biridir. Tabal Krallığı'na ve kral adlarına ilişkin bilgilere Asur yıllıklarında çokça rastlanır. III. Salmanasar döneminde Tabal Krallığı yirmi kadar küçük prenslikten oluşuyordu. Toraman hakkında fazla bilgi bulunmamaktadır.

Mısır Kraliçesi Kleopatra'nın Tarsus'ta yaşarken sık sık banyo yapmaya Çiftehan kaplıcalarına geldiği rivayet edilmektedir. Bizans İmparatorları Ulukışla ve Çiftehan arasında askeri üsler kurmuşlardır. Orta Çağ boyunca Lulu diye anılan kale (Gedeli köyü) kent ve mağara tabyaları mevcuttur.

1859 yılına kadar Secaaddin adıyla Bor'a bağlı bir nahiye olup merkezi Beyağıl köyüdür. 16.yüzyılın ilk yarısında Osmanlı sadrazamlarından Öküz Mehmed Paşa tarafından yaptırılan kervansaray ile Hamidiye köyü olarak anılan ilçe 19.yüzyılın ikinci yarısına kadar bugün ilçeye bağlı köy olan Maden ilçesine bağlı bir köy olan Ulukışla Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşu sonrasında ilçe olma konumunu korumuş ve ülkenin en eski ilçeleri arasındaki yerini almıştır. Milli mücadele sırasında Fransız işgalinin ulaştığı son nokta olup işgale gelenler buradan kısa sürede atılmışlardır.

Coğrafya

İlçe merkezi Orta Toroslar'ın parçalarından Medetsiz ve Bolkar Dağları arasındaki geniş bölümün ağzında, Akdeniz Bölgesi ile İç Anadolu Bölgesinin kesiştiği yerdedir. Yüzölçümü 1502 km², deniz seviyesinden yüksekliği 1427 metredir. İlçe 34°30"16' Doğu boylamı, 36°58"5' Kuzey enlemi arasında bulunmaktadır.

İç Anadolu'nun kapısı konumundaki ilçe toprakları Doğuda Adana (Pozantı), Güneyde Mersin (Tarsus), Batıda Konya (Ereğli), kuzeyde Niğde (Bor-Çamardı) ile çevrilidir. İlçe Bolkar Dağları, Konya ovası, Aladağları ve Hasan Dağı arasında kalan vadi merkezindedir.

Maden ve Gümüş köyleri civarında altın, gümüş, kurşun, Katrandede yöresinde linyit, Güney tepelerinde zengin alçı taşı yatakları vardır. Bölgede genel olarak dağlıktır. Bitki örtüsü İç Anadolu Step türüdür. Genel ormanlık saha toplamı 24.673 hektardır. Sert ve kara iklimini (Yazlar serin ve kurak, kışlar soğuk ve yağışlı) etkisi altındadır. Ulukışla çevresinde Kızıldağ, Cehri, Karatepe, Çakıltepe, Sansar, Katrandede ve Dikmen tepe dağları bulunmaktadır. Genelde çıplak ve ormansızdır. Bu yüzden taşkın sel olaylarına rastlanır. Bölge 1980 den itibaren Çakıt Projesi çerçevesi içinde ağaçlandırılmış ve yağış çoğaltılmıştır. İlçe topraklarından çıkan kaynak sularının önemli bir bölümü Çakıt Çayı ile Seyhan baraj gölüne dökülür.

Bolkar Dağları Toroslar'ın orta merkezinde yer alan Medetsiz Zirvesi ile dağcılık sporunun ilgi odağı olmuştur. Bolkarlar torosların bütün özelliklerini taşır. Başlıca zirveler Medetsiz, Keşifdağı, Koyunaşağı tepe, Eğer kaya,  Karapsl ve Çinili göldür. Güney yönü, sayısız mağara ve kanyonları değişik gezi bir kamp alanıdır. Bolkar dağları çiçekleri, buzul gölleri, yüksek zirveleri ve kırsal yaşama yaptığı ev sahipliğiyle Türkiye'nin en güzel sıradağlarındandır. İlçe İç Anadolu'yu Akdenize ve güneye bağlayan kara ve demiryollarının kavşak noktasıdır. Dönemler halinde Hac yolu, Kervanyolu, İpek yolu, Karayolu, demiryoluna güzergâh olmuştur. Anadolu Bağdatyolu Ulukışla'dan geçmektedir. Bu yol 1910 yılında Alman Şirketi tarafından inşa edilmiştir. Kayseri hattı ise 1928 yılında tamamlanmıştır. Bu hat Kardeşgediği mevkiinden Konya ve Niğde-Kayseri hattı olarak ikiye ayrılmaktadır. Karayolu ise Beyağıl köyü yakınlarında Niğde-Kayseri istikametine devam etmektedir.

İklim
İklim Akdeniz-İç Anadolu geçiş iklimidir. Yazlar serin ve kurak, kışlar soğuk ve kar yağışlıdır. Yağış yoğunluğu ilkbahar ve kış mevsimine kayar. Bitki örtüsü bozkır, ancak Mersin sınırında ormanlıktır. 1.185.264,25 hektarlık genel ormanlık saha bulunmaktadır. İklime bağlı olarak yetiştirilen ürünlerin başında; buğdaygiller gelir. Yamaçlarda bağcılık, sulanabilen alanlarda başta elma, kiraz, armut vb. olmak üzere meyvecilik ve sebzecilik yapılır. Bozkırlık alanların tarım yapılmayan yamaçlarında küçükbaş hayvancılık yapılmakta, son yıllarda büyükbaş hayvancılık, arıcılık, kiraz üretimi önemli miktarlarda artışlar göstermektedir. Ortalama nemlilik oranı % 62,2, açık günler sayısı 128. Ortalama yağış miktarı 260,5 mm, karlı günler sayısı 57'dir. Hakim rüzgâr; kış gününde keşişleme (Güneydoğu), yaz günlerinde batı rüzgârıdır. Çevre dağlarının ormansız oluşu nedeni ile karların erimesi ve bahar yağmurlarına bağlı olarak taşkın olayları yoğunlaşır.

Nüfus

Ulukışla
İlçeye bağlı 38 köyü vardır. Yüzölçümü 1503 km² olup, nüfus yoğunluğu 20'dir. İlçe toprakları dağlıktır. Güneyinde Bolkar Dağları, yer alır. Başlıca akarsuyu Çiftehan Çayıdır. Dağların yüksek kesimlerinde köknar, kızılçam, sedir ve karaçam ormanları vardır.

Ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri, elma, arpa, patates, buğday, üzüm ve şekerpancarıdır. Hayvancılık ekonomik açıdan önemli gelir kaynağıdır. Tuğla ve kiremit fabrikaları başlıca sanayi kuruluşlarıdır. İlçe topraklarında altın, gümüş, çinko, demir, jips ve kurşun-çinko yatakları vardır.

İlçe merkezi Çiftehan Çayı Vadisinde kurulmuştur. Eski ismi Şücâeddîn idi. İlçe merkezi karayollarının kavşak noktası yakınındadır. Kayseri'den gelen kara yolu Ankara-Adana yolu ile ilçenin 5 km doğusunda birleşir. İl merkezine 62 km mesafededir. Denizden yüksekliği 1426 metredir. Belediyesi Cumhuriyetten önce kurulmuştur.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Ulukışla Belediyesi

Ulukışla


Kalamış, İstanbul'un Anadolu yakasında Kadıköy ilçesinde bir semt ve aynı isimde bir koydur.

Kurbağalıdere, Kızıltoprak, Feneryolu ve Fenerbahçe arasındadır. Büyük bir marinası ve parkı vardır. Bazı gece kulüpleri ve lokantalar da bulunur. Galatasaray Spor Kulübü'nün Galatasaray Kalamış Tesisleri de burada bulunur.

Kurbağalıdere Kalamış Koyu'na dökülmektedir. Kurbağalıdere'nin koya döküldüğü yerde Fenerbahçe Spor Kulübü'nün Dereağzı Tesisleri vardır.

Güftesi Behçet Kemal Çağlar'a ve bestesi de Münir Nurettin Selçuk'a ait;

"Yok başka yerin lütfu ne yazdan, ne de kıştan;
Bir tatlı huzur almaya geldik Kalamış'tan" mısraları ile başlayan bestesi ünlüdür.

Ayrıca bakınız
 Kalamış Parkı

Kadıköy'ün semtleri

Kalamış