AirDrop ist ein proprietärer Wi-Fi-Ad-hoc-Service, der vom US-amerikanischen Unternehmen Apple Inc. entwickelt wurde.

Funktion
Der Dienst ermöglicht es, Dateien zwischen macOS- bzw. iOS-Geräten ohne externe LAN- oder Wi-Fi-Verbindungen auszutauschen. Dieser wurde erstmals in Mac OS X Lion in macOS implementiert. Mit iOS 7 ist AirDrop auch auf iOS-Geräten verfügbar. Seit OS X Yosemite und iOS 8 funktioniert AirDrop auch zwischen Macs und mobilen Geräten. Die Konfiguration sowie die Verbindung zwischen den Geräten erfolgt automatisch, somit müssen vom Anwender keine weiteren Einstellungen getätigt werden.

Laut Apple funktioniert AirDrop bei einer Entfernung von bis zu neun Metern. Bei Abständen von circa einem Meter erreicht AirDrop eine Geschwindigkeit von 12–15 Megabyte pro Sekunde, diese nimmt aber bei größerer Entfernung rapide ab. Ein Test der Online-Zeitschrift Golem maß eine durchschnittliche Datenrate von 3,7 MB/s bei einem Abstand von zwei Metern. Die maximale theoretische Übertragungsrate beträgt 18 MB/s.

macOS
Die Steuerung erfolgt im Dateimanager Finder.

AirDrop zwischen Macs ist ab Mac OS X Lion (Version 10.7) mit folgenden Modellen kompatibel:

AirDrop zwischen Macs und iOS-Geräten benötigt ein Mac Modell ab 2012 mit OS X Yosemite (Version 10.10). Zudem ist es möglich, AirDrop bei Hackintosh-Computern (Geräte, die nicht von Apple stammen, jedoch macOS installiert haben) mit einer geeigneten WLAN-Karte über einen Kommandozeilen-Befehl im Terminal zu aktivieren.

iOS
Auf der WWDC im Juni 2013 wurde zusammen mit der Vorstellung von iOS 7 bekannt gegeben, dass AirDrop auch auf iPhones, iPads und iPod touchs möglich ist.

Hier erfolgt die Steuerung über das integrierte Kontrollzentrum. Dateien können dabei über das Teilen-Menü ausgetauscht werden.

AirDrop ist auf folgenden Geräten mit iOS 7 verfügbar:

Auf älteren iOS-Geräten (z. B. dem iPhone 4) ist AirDrop, mangels 5-GHz-WLAN-Standard, das für Wi-Fi Direct notwendig ist, nicht möglich. Auf dem iPad der 3. Generation wäre AirDrop zwar möglich, wurde aber von Apple bewusst deaktiviert. Es lässt sich mit Drittprogrammen aus dem Cydia-Store aktivieren.

Abgrenzung zu anderen Technologien
AirDrop setzt Apple Wireless Direct Link (AWDL) als proprietäres WLAN-Protokoll zur Datenübertragung ein.
AWDL bietet eine ähnliche Funktionalität wie Wi-Fi Direct.

Von typischen Wi-Fi Direct Implementierungen unterscheidet sich AirDrop aus Benutzersicht in drei Punkten:
 Bei AirDrop wird nicht nur WLAN, sondern auch Bluetooth als Übertragungsprotokoll genutzt. Vor der eigentlichen WLAN-Verbindung erfolgt über Bluetooth die Erkennung der unmittelbaren Nachbargeräte im Auswahlmenü – dieser Umstand ist mit dem geringeren Energieverbrauch gegenüber WLAN zu begründen, da die Empfangsbereitschaft von AirDrop auch im Hintergrund aktiv geschaltet werden kann.
 Die Anzeige der Nachbargeräte, mit denen man sich verbinden kann, erfolgt nicht über selbst frei wählbare Gerätebezeichnungen, sondern über das Profilfoto des aktuell eingeloggten Benutzers auf dem jeweiligen Gerät.
 Das Verbinden zum gemeinsamen Ad-hoc-Netzwerk erfolgt ohne manuelle Passworteingabe. Sowohl Sender als auch Empfänger müssen jeden Transfer bestätigen.

Sicherheitsanalysen
Für eine Sicherheitsanalyse wurden AirDrop und AWDL nachgebaut und der Open-Source-Quellcode als OpenDrop
und Open Wireless Link (OWL) auf GitHub veröffentlicht.

Die TU Darmstadt hat daraufhin eine Datenschutzlücke entdeckt, die es ermöglicht, die echte Mobilfunknummer des Senders einer Datei aus der gehashten Mobilfunknummer mittels Brute-Force-Methode und Wörterbuchangriff zu ermitteln.

Ähnliche Ansätze
Mit Nearby Share (vor Veröffentlichung Fast Share) wird von Google ein ähnlicher Dienst für Android-Geräte entwickelt, als Nachfolger von Android Beam (basierte auf NFC).

Cyber-Flashing
Das ungewollte Zusenden von Daten über AirDrop wurde von der englischen Presse nach einem Zwischenfall im Sommer 2015 "Cyber-Flashing" getauft. Damals hatte eine Frau in einem Personenzug anzügliche Bilder auf ihrem iPhone empfangen, die ihr ein Mitreisender zugeschickt hatte.

Apple reagierte mit einer Option, nur im Adressbuch hinterlegte Kontakte zu akzeptieren.

Weblinks
 Apple - iOS 7 - Features

Einzelnachweise

MacOS-Betriebssystemkomponente
WLAN
IOS-Betriebssystemkomponente

AirDrop


Igor Revdikovich Cheminava (, Leningrado, Unión Soviética, 23 de marzo de 1991) es un futbolista ruso. Juega como defensa y su actual equipo es el KuPS Kuopio.

Carrera
Durante la temporada 2010/2011 Igor estuvo tres veces en la banca en partidos de la Liga Europea de la UEFA, pero no logró debutar. El 6 de marzo del 2011, también estuvo en el banco en el partido en que el Zenit se coronó campeón de la Supercopa rusa 2011, luego de vencer por uno a cero al CSKA Moscú.

Tuvo su debut con el primer equipo del Zenit, el 13 de marzo del 2011 en un partido contra el FC Terek Grozny. Debido a las lesiones de los defensores Nicolas Lombaerts y de Tomáš Hubočan, además de la suspensión de Fernando Meira, Cheminava debutó como lateral izquierdo en vez de su posición natural de central.

Estadísticas
Estadísticas actualizadas a la fecha: 21 de marzo de 2012.

Palmarés

Campeonatos nacionales

Clubes

Referencias

Enlaces externos
Ficha del jugador en la página oficial del Zenit

Futbolistas del Zenit de San Petersburgo
Futbolistas del FC Sibir Novosibirsk
Nacidos en San Petersburgo

Igor Cheminava


Boztahta, Adana ilinin Kozan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Adana iline 100, Kozan ilçesine 31 km. uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Kozan'ın mahalleleri

Boztahta, Kozan


කිසියම් රටක, තොරතුරු කොෂ්ඨාගාරයක් ලෙස ප්‍රයෝජනයට ගැනීම උදෙසා එම රටෙහි රජය විසින් ස්ථාපනය කොට ඇති පුස්තකාලය ජාතික පුස්තකාලය ලෙස හැදින්වේ.

පුස්තකාල

ජාතික පුස්තකාලය


Reno Bent Olsen (19. februar 1947 i Roskilde) er tidligere dansk banecykelrytter.

Han vandt tolv danmarksmesterskaber, og han deltog i OL 1968 i Mexico City som del af det danske hold i 4.000 m forfølgelsesløb. De øvrige på holdet var Gunnar Asmussen, Mogens Frey,  Per Lyngemark og Peder Pedersen. De indledte med at sætte ny olympisk rekord i den tynde luft i Mexico med tiden 4.23,58 minutter, da de besejrede Mexico (tiden blev forbedret flere gange i den indledende runde), i kvartfinalen slog de Tjekkoslovakiet, og semifinalen gav sejr over Sovjetunionen. I finalen mod Vesttyskland førte tyskerne fra starten, og da en af danskerne måtte opgive efter ni af de tolv omgange, var sejren til tyskerne tilsyneladende sikker. Men da en af de tyske ryttere tilsyneladende strejfede en af holdkammeraterne, blev det tyske hold diskvalificeret, og danskerne fik guld, skønt de kørte i tiden 4.22,44, mens tyskerne kørte i 4.18,94. Tyskerne måtte derfor nøjes med sølv, mens Italien vandt bronze.

Olsen deltog også ved OL 1972 i München, hvor han i 4.000 m individuelt forfølgelsesløb blev nummer tretten i kvalifikationsrunden i tiden 5.02,00 minutter, hvilket ikke var nok til at komme med i kvartfinalen. I holdforfølgelsesløbet kørte han sammen med Gunnar Asmussen, Svend Erik Bjerg og Bent Pedersen, og med tiden 4.34,78 minutter i kvalifikationsrunden blev de nummer tretten, hvilket heller ikke her var tilstrækkeligt til videre deltagelse.

Referencer

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Danmark
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1968
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1972
Olympiske mestre fra Danmark

Reno B. Olsen


Llyn Celyn est un lac de barrage situé dans le comté de Gwynedd, au pays de Galles. Il est alimenté par la , l'un des principaux affluents de la Dee.

Histoire

Le lac est créé en 1965 pour l'alimentation en eau potable de la ville de Liverpool et de la péninsule de Wirral, en Angleterre. Sa création entraîne la destruction du village gallois . Elle suscite une forte opposition au pays de Galles et encourage l'émergence du nationalisme gallois, symbolisé par le slogan , « souvenez-vous de Tryweryn ».

Références

Lac au pays de Galles
Lac de barrage au Royaume-Uni

Llyn Celyn


Pitos (grčki: πίϑος), velika je trbušasta keramička posuda koju su Stari Grci upotrebljavali za spremanje zaliha ulja, vina, žita i dr. Promjer pitosa iznosi do jednog metra, a visina do dva metra. Pitos ima debele stijenke, sa suženim dnom zbog čega se može ukopati u zemlju ili pijesak. Katkad su u pitosima sahranjivani pokojnici. Pitos je često prisutan u minojskoj i mikenskoj kulturi. U arhajskom razdoblju na Kreti izrađivani su oslikani pitosi, dok su u Beotiji i na Rodu ukrašavani reljefnim prizorima mitološkoga sadržaja. Rimljani su tu vrstu posuda nazivali dolij (dolium).

Izvori

Vanjske poveznice

 Pitos, Proleksis enciklopedija

Antičke posude
Stara Grčka
Grecizmi

Pitos


Annelie Drewsen (født 1980 i Spånga) er en svensk forfatter, freelancejournalist og lærer.

Hendes skønlitterære forfatterskab består af de parallelsprogede billedbøger om Adam, børnebogen Stella får ett syskon og de letlæste ungdomsbger om Amina. Som journalist skriver hun især om skolerelaterede emner.

Bibliografi
 Inte så fort Adam, 2011, Vivlio (parallelsproget med arabisk, spansk, somali, persisk respektive bosnisk)
 Inte klia Adam, 2011, Vivlio (parallelsproget med spansk, somali, polsk respektive bosnisk)
 Stella skaffar ett syskon, 2013, Rabén & Sjögren
 Gapa stort Adam, 2014, Vivlio (parallellsproget med arabisk, spansk, finsk respektive somali)
 Spring, Amina!, 2014, Nypon
 Kom igen, Amina! 2015, Nypon

Referencer

Forfattere fra Sverige

Annelie Drewsen


කාර්ලා ලෙන්, කාර්ලි ලෙන්, කාර්ලේ ලෙන් හෙවත් කාර්ලා කුටි, යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියාවේ මහාරාෂ්ට්‍රයේ ලෝනාවාලා අසල කාර්ලි හි පිහිටි පුරාතන ඉන්දියානු ශෛලකර්ම බෞද්ධ ලෙන් විහාර සමූහයකි. මෙය ලෝනාවාලා සිට කිලෝමීටර 10.9 පමණ දුරින් පිහිටා ඇත. මෙම ප්‍රදේශයේ පවතින සෙසු ලෙන් වන්නේ භාජා ලෙන්, පතන් බෞද්ධ ලෙන, බේඩ්සේ ලෙන් සහ නාසික් ලෙන් ය.
මෙහි වූ ස්මාරක ක්‍රි.පූ. 2වන සියවසේ සිට ක්‍රි.ව. 5වන සියවස දක්වා කාලය පුරා ඉදිවී ඇත. මෙහිවූ පැරණිතම ලෙන් විහාරය ක්‍රි.පූ. 160ට පමණ අයත් ය. මෙම ලෙන් අරාබි මුහුදේ සිට ඩෙකානය තෙක් විහිදුණු පුරාතන වෙළඳ මාර්ගයක පිහිටියේ ය.

මහාරාෂ්ට්‍රයේ සෙසු ශෛලකර්ම බෞද්ධ ලෙන් හා සැසඳීමේ දී, කාර්ලාව පැරණි සහ ප්‍රමාණයෙන් කුඩා නමුත් එය වඩාත් ප්‍රකටව ඇත්තේ එහිවූ "මහා චෛත්‍යය" (ලෙන් අංක 8) නිසාවෙනි. එය මෙම යුගයට අයත්, "විශාලතම සහ වඩාත්ම හොඳින් සංරක්ෂණය වී පවත්නා" චෛත්‍ය ශාලාව වන අතර, එහි ප්‍රමාණයෙන් විශාල කැටයම් ගණනාවක් දක්නට ලැබේ.

බොහෝ වෙළෙන්දන් සහ සාතවාහන පාලකයන් විසින් මෙම ලෙන් ඉදිකිරීමට අනුග්‍රහ දක්වා තිබේ. මහාරාෂ්ට්‍රය තුළ කාර්ලිය පිහිටා ඇත්තේ උතුරු ඉන්දියාව සහ දකුණු ඉන්දියාව මායිම්වන ස්ථානයක ය. ප්‍රධාන වෙළඳ මාර්ග සමීපයෙහි පිහිටි බැවින් මෙම ආරාම සංචාරක වෙළඳුන් හට නවාතැන් පහසුකම් සපයන්නට ද ඇත. වර්තමානයෙහ්ජ්, මෙම ලෙන් සංකීර්ණය ඉන්දියාවේ පුරාවිද්‍යා සමීක්ෂණ ආයතනය විසින් ආරක්ෂිත ස්ථානයක් ලෙස නම්කොට ඇත.

Mමේවාත් බලන්න

 භාජා ලෙන්
 බේඩ්සේ ලෙන්

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

 Archaeological Survey of India, "Karla Caves"
 Karla Caves - Ancient Buddhist rock-cut cave
 Flonnet.com article on caves of Western India
 Kanheri Caves Decoded – YouTube
 Inscriptions at the Karla Caves
 Epigraphia Indica Vol. 7 Karle Cave inscription p.47ff
 Kevin Standage, An Indian Travel Photography Blog (Karla caves)
 Photodharma photographs

මහාරාෂ්ට්‍රයේ ලෙන්
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ විහාර
පූමේ දිස්ත්‍රික්කයේ සංචාරක ආකර්ෂණයම්
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ආරාම
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ලෙන්
ඉන්දියානු ශෛලමය ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය
ඉන්දියාවේ පැරණි ජනාවාස පැවති ස්ථාන
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ වන්දනා ස්ථාන

කාර්ලා ලෙන්


Die katholische Wallfahrtskirche Mariä Heimsuchung ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Kleinenberg, einem Stadtteil von Lichtenau im Kreis Paderborn (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur

Das Vorgängergebäude war eine Kapelle mit Klause. Die Saalkirche mit einem gerade geschlossenen Chor wurde von 1742 bis 1758 unter der Leitung von Franz Christoph Nagel errichtet. In der Westachse befindet sich ein Kreuzweg. Dem Mansarddach wurde ein polygonaler Dachreiter aufgesetzt. Die Heilig-Grab-Nische ist in der Ostwand. Der Putzbau mit eingenischten Ecken und übergiebelten Schauseiten ist durch umlaufendes Gebälk, Pilaster und Fenstereinfassungen aus rot gefasstem Werkstein gegliedert. Die sandsteinverkleidete Westfassade wurde im Erdgeschoss genutet. Das Portal ist von Pilastern gerahmt und mit dem geschweiften Fenster, in reicher profilierter Rahmung, zusammengefasst. Seitlich stehen Figuren auf Konsolen, die beiden Äußeren wurden erneuert. Das Kruzifix aus Sandstein, vor dem Fenster, wurde 1769 von Johannes Gotfried Buch angefertigt. Die Inschrift nimmt auf Kriegswirren Bezug, das Chronogramm ist mit 1758 bezeichnet. Das Pilasterportal mit einer volutengerahmten Figurennische auf der Nordseite ist mit 1742 bezeichnet. Die Immaculata aus Sandstein ist von 1757.

Die ungewöhnliche Volutendecke im Innenraum wird kuppelartig mit einem durchfensterten ovalen Tambour in den Dachraum erweitert. Das Gemälde im Spiegel zeigt die Krönung Mariens und in runden Medaillons die Apostel. Die Arbeiten stammen wohl aus der Zeit um 1967/68. In der unteren Voute sind alttestamentliche Szenen zu sehen. Das Wandgemälde von Wilhelm Lautenbach ist mit 1916 bezeichnet.

Ausstattung
 Die Altäre aus Holz, mit reichem plastischen Schmuck und Figuren, sind durch Türen verbunden. Sie wurden ebenso wie die Kommunionbank in der Zeit von 1748 bis 1749 von Johann Philipp Pütt angefertigt.
 Die Beichtstühle sind aus der Zeit um 1747.
 Die stuckierte Orgelempore aus Holz, mit Heiligenfiguren, ist mit 1753 bezeichnet.
 Die Kegelladenorgel wurde 1880 aufgestellt.
 Das geschnitzte Gnadenbild der Madonna Helferin vom Berg aus der Zeit um 1400 wurde neu gefasst, die Weltkugel und die Kronen wurden erneuert.
 Die hölzernen Figuren der Ordensstifter wurden um 1748 geschnitzt.
 Das Stahlgeläut hängt im Dachreiter; es wurde 1874 vom Bochumer Verein gegossen.

Grabnische
Außen am Chor befindet sich die tonnengewölbte, von Voluten bekrönte Grabnische von 1717. Sie wurde 1914 erneuert und dient seitdem als vierzehnte Station des Kreuzweges. Die Figur des Christus im Grab wurde 1757 von einem Bildhauer Pütt geschnitzt. Die Nische ist durch ein schmiedeeisernes Gitter von 1770 geschützt. Die Treppenanlage wurde in der ersten Hälfte des 20. Jahrhunderts gebaut.

Kreuzweg
Der Kreuzweg in der Westachse der Kirche ist von Linden gesäumt. Er besteht aus mit asymmetrischen Voluten besetzten Sandsteinstelen von 1754. Sechs Stationen wurden 1885 in schlichter Form erneuert. Am westlichen Endpunkt steht eine Kreuzigungsgruppe aus Sandstein aus der Zeit um 1768.

Wallfahrt
Kleinenberg ist einer der ältesten Marienwallfahrtsorte in Westfalen. Die Marienverehrung begründet sich der Legende nach auf einem Wunder. Ein Marienbild soll dreimal über einer Eiche geschwebt haben, an dieser Stelle wurde eine Klause gebaut. Bis zum Bau der heutigen Wallfahrtskirche Auxiliatrix de monte modico – Helferin vom Kleinen Berge existierten mehrere Vorgängerkapellen. Auch das ausgedehnte Wallfahrtsgelände und die Kreuzwegallee werden in die Feierlichkeiten eingebunden. Die Hauptwallfahrten sind jeweils am 2. Juli (Mariä Heimsuchung), sowie am 8. September (Mariä Geburt). Seit 2004 wird das religiöse mittelalterliche Mysterienspiel Maria aufgeführt.

Literatur
 Georg Dehio, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2
 Theodor Arens, Stanislaus Kandula, Roman Mensing: Barock im Erzbistum Paderborn, Bonifatius Verlag

Weblinks

Kleinenberg
Kleinenberg
Baudenkmal in Lichtenau (Westfalen)
Kleinenberg
Kleinenberg
Kleinenberg
Kleinenberg
Kleinenberg
Franz Christoph Nagel
Bauwerk in Lichtenau (Westfalen)
Kleinenberg

Mariä Heimsuchung (Kleinenberg)


1949 Cenevre Savaş Esirleri Sözleşmesi, (ingilizce: Geneva Convention Relative to the Treatment of Prisoners of War), 1949 yılında Cenevre'de, savaş sırasında insani değerler temelinde uyulması gereken devletlerarası hukuk kurallarını saptamak amacı ile bazı devletlerin 21 Nisan-12 Ağustos 1949 tarihleri arasında bir araya gelerek oluşturdukları uluslararası hukuk.

Bu konvansiyon'un 2 maddesi, bu konvansiyonda sağlanan hakların hangi durumlarda uygulanacağına açıklık getirmektedir ve daha sonraki maddelerinde, kimlere savaş esiri (prisoner of war) deneceğini, bu kişilerin ele geçirilmesinden serbest bırakılmalarına kadar sahip oldukları hakları düzenlenmektedir.

3
Afganistan antlaşmaları
Almanya antlaşmaları
Ateşkes Devletleri antlaşmaları
Avustralya antlaşmaları
Avusturya antlaşmaları
Bolivya antlaşmaları
Bulgaristan antlaşmaları
Çin antlaşmaları
Danimarka antlaşmaları
Finlandiya antlaşmaları
Fransa antlaşmaları
Güney Kore antlaşmaları
İtalya antlaşmaları
Japonya antlaşmaları
Kanada antlaşmaları
Macaristan antlaşmaları
Mısır antlaşmaları
Şili antlaşmaları
Tayland antlaşmaları
Yeni Zelanda antlaşmaları
Yunanistan antlaşmaları
1949'da antlaşmalar

III. Cenevre Sözleşmesi


Rhodophyta ordo incertae sedis, su red rodova nesigurnog položaja unutar divizije crvenih alga koji nisu klasificirani jednoj nižoj sistematskoj jedinici, razredu ili redu. U nju je uklječeno pet imenovanih porodica i 24 roda sa 72 vrste
.

Porodice

Familia †Calcifoliaceae Termier 1 vrsta
†Falsocalcifolium Vachard & P.Cózar 1 vrsta
Familia †Gymnocodiaceae G.F.Elliott 4 vrste
Permocalculus G.F.Elliott 3 vrste
Tauridium Güvenç 1 vrsta
Familia Pterocladiophilaceae K.-C.Fan & Papenfuss  11 vrsta
 Gelidiocolax N.L.Gardner  8 vrsta
 Holmsella Sturch 2 vrste
 Pterocladiophila K.-C.Fan & Papenfuss 1 vrsta
Familia Rhodophyta familia incertae sedis 50 vrsta
Allogonium Kützing  3 vrste
Buthotrephis J.Hall 13 vrsta
Chalicostroma Weber-van Bosse 1 vrsta
Cornutula Korde 2 vrste
Demidella Shuysky 1 vrsta
Diversocallis O.Dragastan  2 vrste
Enigma Weber-van Bosse   2 vrste
Erbinia Korde 1 vrsta
Filaria Korde 4 vrste
Kadvoya Korde 1 vrsta
Kordephyton Radugin & M V.Stepanova 3 vrste
Kundatia Korde 1 vrsta
Leveilleites Foerste 1 vrsta
Mucilina Korde 1 vrsta
Palikiella G.Claus ex Drouet 2 vrste
Paraconophyton Y.Z.Liang & R.C.Tsao 1 vrsta
Perinema Weber-van Bosse   1 vrsta
Pseudoanthos Korde 1 vrsta
Reingardia Perestenko  1 vrsta
Rhododiplobia Kirkpatrick  1 vrsta
Sergilia Korde 2 vrste
Shujana Korde 1 vrste
Visheraia Korde 1 vrsta
Wahpia C.Walcott 3 vrste
Familia †Sajaniaceae Vologdin 1 vrsta
Sajania Vologdin  1 vrsta
Familia †Ungdarellaceae Maslov 5 vrsta
Suundukella Tchuvashov & Anfimov 1 vrsta
Ungdarella Maslov ex Korde 2 vrste
Ungdarelloides Tchuvashov & Anfimov 1 vrsta
Urtasimella Tchuvashov & Anfimov 1 vrsta

Izvori

Crvene alge

Rhodophyta incertae sedis


ද්‍රව්‍යය විද්‍යාවෙහි, විරූපණය  යනු,
 එය මත යෙදුනු බලයක්  නිසා (මෙහිදී විරූපණ ශක්තිය බවට හැරවෙන්නේ කාර්යය වෙයි) හෝ
 උෂ්ණත්වයෙහි වෙනස්වීමක් නිසා  (මෙහිදී විරූපණ ශක්තිය බවට හැරවෙන්නේ තාපය වෙයි). හෝ වස්තුවක හැඩය හෝ ප්‍රමාණය හෝ වෙනස් වීමක් වෙයි

භෞතික විද්‍යාව

විරූපණය (ඉංජිනේරු විද්‍යාව)


La Pudding est une rivière de l'Oregon, aux États-Unis, affluent de la Molalla.

Elle prend sa source dans la chaîne des Cascades puis s'écoule vers le nord à travers les comtés de Marion et de Clackamas avant de se jeter dans la Molalla, juste avant que celle-ci ne se jette dans la Willamette.

Cours d'eau en Oregon
Comté de Clackamas
Comté de Marion (Oregon)

Pudding (rivière)


Adolf Hoffmann (* 28. März 1822 in Bitse, Königreich Ungarn, Kaisertum Österreich; † 20. November 1909 in Wien) war ein österreichischer Mediziner.

Leben
Der aus dem damals ungarischen Bitse an der Waag, dem heutigen Bytča in der Slowakei, gebürtige Adolf Hoffmann wandte sich nach abgelegter Matura einem Studium der Medizin an den Universitäten Wien sowie Budapest zu, das er 1848 mit dem Erwerb des akademischen Grades eines Dr. med. abschloss. Er trat im gleichen Jahr eine Arztstelle am Wiener Allgemeinen Krankenhaus an, 1849 war er im Krankenhaus am Semmering mit der Bekämpfung der Cholera befasst, später war er in einer privaten psychiatrischen Klinik angestellt.

Adolf Hoffmann ließ sich 1853 als praktischer Arzt in Wien nieder, 1877 erhielt er das Bürgerrecht der Stadt, 1884 wurde er zum Vorstandsmitglied des Wiener Medizinischen Doktorenkollegiums bestellt. Er wirkte vielfältig für das öffentliche Gesundheitswesen, unter anderem gingen auf seine Initiative die Einführung von Nichtraucherwagen der Straßenbahn sowie die Maulkorbpflicht für Hunde zurück.

Darüber hinaus trat Hoffmann als Mitglied der Österreichischen Numismatischen Gesellschaft, der er seit 1891 angehörte, sowie als Münzsammler hervor. Er besaß eine der größten Privatmünzsammlungen seiner Zeit von über 200.000 Stück.

Literatur
 Österreichische Numismatische Gesellschaft: Numismatische Zeitschrift, Bände 82–85, In: Band 38 von Veröffentlichungen der Numismatischen Kommission, Selbstverlag der Österreichischen Numismatischen Gesellschaft, 1967, Seite 132.
 Walther Killy und Rudolf Vierhaus (Hrsg.): Deutsche Biographische Enzyklopädie. Band 5, K.G. Saur Verlag GmbH & Co. KG, München, 1996 ISBN 3-598-23163-6. Seite 113.
 Dietrich von Engelhardt (Hrsg.): Biographische Enzyklopädie deutschsprachiger Mediziner. Band 1: A – Q. Saur, München 2002, ISBN 3-598-11462-1. Seite 289.

Mediziner (19. Jahrhundert)
Numismatiker
Münzsammler
Person (Wien)
Person (Österreich-Ungarn)
Person (Kaisertum Österreich)
Geboren 1822
Gestorben 1909
Mann

Adolf Hoffmann (Mediziner)


Taunggyi ,  , en Pa'O: ဝေင်ꩻတောင်းကီꩻ) es la capital del estado Shan, Birmania. En el distrito y municipio homónimos.

Toponimia
El nombre Taunggyi significa «gran montaña», en birmano. Deriva su nombre de  la cordillera al este de la ciudad, parte de las colinas Shan, cuyo punto más prominente se conoce como Taung-chun o «la espuela». La cresta tiene una característica más prominente y popularmente conocida como Chauk Talone, «las rocas». Las montañas Shan son una continuidad del sistema montañoso de Tailandia y Laos.

Historia
Antes de la colonización británica, Taunggyi era una pequeña aldea de unas cuantas chozas. Durante la ocupación británica, la ciudad se convirtió en la principal ciudad y capital del sur de los Estados de Shan. El desarrollo moderno de  Taunggyi comenzó en 1894, cuando los británicos trasladaron sus oficinas administrativas, por razones de salud y geográficas, de Maing Thauk (Fort Stedman) en la costa oriental del lago Inle a la elevación más alta de Taunggyi.

Demografía

Aunque en el estado Shan, los shan no es la población mayoritaria en esta ciudad. Los intha y pa-O, habitantes originarios de la meseta Shan, sí conforman la mayoría. Ellos, sin embargo, son cultural y lingüísticamente diferentes de los shan. Recientemente ha habido una incursión de inmigrantes chinos a la ciudad.

Taunggyi es la quinta ciudad más grande en Myanmar después de Mawlamyine.

Galería

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Birmania

Taunggyi


Çobanlar, Antalya ilinin Gazipaşa ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin ismi Osmanlı Arşivlerinde Çobanlı olarak geçmektedir. O dönemlerde mahallenin sürülerini kendileri gütmeyip çobanlara güttürdükleri için mahallenin adı, Çobanı olan anlamındaki Çobanlı olarak kalmıştır.

Coğrafya
Antalya iline 185 km, Gazipaşa ilçesine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Gazipaşa'nın mahalleleri

Çobanlar, Gazipaşa


Johann Heinrich Vogel (* 24. September 1862 in Aerzen bei Hameln; † 24. März 1930 in Berlin) war ein deutscher Chemiker, Landwirtschaftswissenschaftler und Hochschullehrer.

Leben und Beruf

Nach Umzug der Familie nach Freiburg/Elbe besuchte Johann Heinrich Vogel, Sohn des preußischen Sanitätsrates Dr. med. Vogel, die Realgymnasien in Vegesack und Harburg. 1882 bezog er die Universität Halle und trat dort der Burschenschaft Germania Halle bei. Zunächst studierte er neuere Sprachen, wechselte dann aber zur Chemie. Nach einem Semester in Freiburg (Breisgau) kam er 1883 nach Göttingen und beteiligte sich hier an der Wiedereröffnung der Burschenschaft Hannovera. 1887 schloss er sein Studium, das er auf landwirtschaftliche Bereiche ausgedehnt hatte, ab und wurde mit der Dissertation "Über die chemische Zusammensetzung des Vesuvians" zum Dr. phil. promoviert. Danach war er Assistent an der landwirtschaftlichen Versuchsanstalt der Universität Bonn, ehe er eine ähnliche Stellung an der Universität Göttingen innehatte. Anschließend richtete er ein agrikulturchemisches Labor an der Universität Coimbra in Portugal ein.

1891 wurde Vogel Assistent an der Landwirtschaftlichen Hochschule Berlin, die ihm später den Professorentitel verlieh. 1892 übernahm er den Posten eines Wissenschaftlichen Geschäftsführers der Düngerabteilung der Deutschen Landwirtschafts-Gesellschaft. Ab 1907 leitete er ein eigenes Forschungslabor in Berlin. Zugleich war er Mitarbeiter in Range eines Rates IV. Klasse der preußischen Landesanstalt für Gewässerkunde in Berlin.

Wie aus der Zeitfolge seiner vielfältigen wissenschaftlichen Veröffentlichungen zu erkennen, befasste Johann Heinrich Vogel sich zeitweilig mit der Verbesserung der Düngung landwirtschaftlich genutzter Flächen und später mit der Reinhaltung von Flüssen und Seen. Sein eigentliches Arbeitsgebiet wurde allerdings Acetylen. Sein Interesse galt nicht nur dem Gas an sich, sondern auch dessen technischer Nutzung.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 Archille Muntz; Girard; Johann Heinrich Vogel: Die Stickstoffverluste im Stallmist und deren Verminderung, Berlin: Paul Paray, 1894
 Johann Heinrich Vogel und Dr. Haefcke: Das Abdeckereiwesen mit besonderer Berücksichtigung der derzeitigen Verwertungsverfahren, Berlin: Gebr. Unger, 1897
 Die Verwertung städtischer Abfallstoffe, Arbeiten der Deutschen Landwirtschafts-Gesellschaft, Band 11, Berlin: Dr. v. Gebr. Unger, 1898
 Nicodem Caro; Johann Heinrich Vogel; Anton Ludwig: Handbuch für Acetylen in technischer und wissenschaftlicher Hinsicht, Braunschweig: F. Vieweg und Sohn, 1904
 Abwasser (Mitteilungen des Vereins der Zellstoff- und Papier-Chemiker), Wochenblatt für Papierfabrikation, Jg. 1907, Nr. 11–13
 Das Acetylen, Leipzig: Otto Spamer, 1911
 Die Abwässer aus der Kaliindustrie, ihre Beseitigung sowie ihre Einwirkung in und an Wasserläufen, Berlin: Borntraeger, 1913
 Acetylenschweissung: Neueste Forschungsergebnisse, Halle (Saale): C. Marhold, 1923
 Johann Heinrich Vogel; Anton Levy-Ludwig u. a.: Das Acetylen: Seine Eigenschaften, seine Herstellung und Verwendung, 2. vermehrte Auflage, Leipzig: Otto Spamer, 1923
 Johann Heinrich Vogel; Armin Schulze: Carbid und Acetylen als Ausgangsmaterial für Produkte der chemischen Industrie, Leipzig: O. Spamer, 1924
 Schweissen, Schneiden und Metallspritzen mittels Acetylen: Neueste Forschungsergebnisse auf dem Gebiet der autogenen Metallbearbeitung, Halle a. S: C. Marhold. 1927
 Johann Heinrich Vogel; August Rühl: Die Acetylenverordnung (Polizeiverordnung über Herstellung, Aufbewahrung und Verwendung von Acetylen), 2. vermehrte und verbesserte Auflage, Halle a. S.: C. Marhold, 1928
 Ernst Wiss; Walther Rimarski; Johann Heinrich Vogel: Schneiden und Schweissen mit Acetylen: Neueste Forschungsergebnisse, Halle (Saale): C. Marhold, 1929

Literatur
 Handbuch über den Königlich Preußischen Hof und Staat für das Jahr 1913, Berlin: 1912, S. 212
 J. C. Poggendorffs biographisch-literarisches Handwörterbuch für Mathematik, Astronomie, Physik mit Geophysik, Chemie, Kristallographie und verwandte Wissensgebiete, Band IV: 1923–1931, IV Teil: S-Z, Berlin: Verlag Chemie G.M.B.H., 1940, S. 2769.
 Henning Tegtmeyer: Johann Heinrich Vogel – ein Grüner?, Bundeszeitung der Burschenschaft Hannovera zu Göttingen, Jahrgang 109 (Neue Folge), Mai 2019, Nr. 1, Seiten 50–53 (link zum Artikel)

Einzelnachweise

Agrikulturchemiker
Chemiker (20. Jahrhundert)
Chemiker (19. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Landwirtschaftliche Hochschule Berlin)
Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Geboren 1862
Gestorben 1930
Mann

Johann Heinrich Vogel (Chemiker)


{{معلومات نزاع عسكري
| اسم_النزاع = عملية باغراتيون
| صورة = RIAN archive 129359 German prisoners-of-war in Moscow.jpg
| تعليق = أسرى الحرب الألمان في موسكو، يوليو 1944
| جزء_من = الجبهة الشرقية للحرب العالمية الثانية
| تاريخ = 22 يونيو - 19 أغسطس 1944
| مكان = الاتحاد السوفيتي (حيث بيلاروسيا ودول البلطيق الأن) وشرق بولندا
| نتيجة = انتصار سوفيتي حاسم وتدمير شبه كامل لمجموعة الجيوش الوسطى
| خصم1 = قوات المحور
 المجر
 رومانيا

المانيا النازية
| خصم2 = قوات الحلفاء الاتحاد السوفيتي بولندا
| قائد1 = فالتر مودل
إرنست بوش
هانس جوردن
والتر فايس
كيرت فون تيبيلسكيرخ
| قائد2 =  غيورغي جوكوف
 ألكسندر فاسيليفسكي
 إيفان باغراميان
 إيفان تشرنياخوفسكي
 قنسطنطين روكوسوفسكي
 غيورغي زخاروف
| قوة1 = 486,493 جندي
| قوة2 = 2,331,700 جندي
| خسائر1 =
| خسائر2 = |
}}عملية باغراتيون أو باغراسيون  هي عملية شنتها القوات السوفيتية على القوات الألمانية الموجودة في بيلاروسيا صيف عام 1944، وانتهت بطرد القوات الألمانية ووصول السوفيت إلى حدود ألمانيا النازية. وقد سميت العملية تخليداً لذكرى قائد روسي من القرن التاسع عشر.

 الخلفية
 بعد هزيمة القوات الألمانية في معركة كورسك صيف عام 1943، فقد الألمان زمام المبادرة وصاروا يتراجعون باستمرار، وأصبح للروس حرية كبيرة في التحرك في أي وقت يناسبهم.
 مما زاد متاعب الألمان الالتزامات العسكرية على الجبهات الأخرى، كجبهة إيطاليا، وجبهة النورماندي التي فتحت بعد نجاح غزو نورماندي في 6 يونيو 1944. وقد تم تحويل وحدات جوية من الجبهة الروسية لمواجهة هذا الغزو.
 لم يكن الألمان بغافلين عن رغبة الروس في شن هجوم كبير في الصيف، لكنهم لا يعرفون مكانه، ولا زمانه بالتحديد، وقد حذر القائد الألماني إرنست بوش ، قائد مجموعة الجيوش الوسطى المتواجدة في بيلاروسيا، القيادة الألمانية من احتمال أن يقوم الروس بالهجوم في قطاعه، إلا أن القيادة الألمانية قدرت أن يكون موقع الهجوم هو شمال أوكرانيا، أو على رومانيا، حيث أن احتلال رومانيا، التي يوجد بها حقول النفط التي تعتمد عليها ألمانيا في مجهودها الحربي، هو التصرف المنطقي الذي يجب أن يقوم به الروس.
 لكن القيادة الروسية لم تكن مستعجلة على احتلال حقول نفط رومانيا، فقرر القادة الروس الهجوم على روسيا البيضاء.

 ميزان القوى
 من ناحية القوة البشرية كان الجانبان متعادلان تقريباً، ففي حين كان لدى الروس 1,254,000 جندي، كان لدى الألمان 1,200,000.
 لكن هذا التكافؤ لا يعطى صورة واقعية للوضع، فمن ناحية العتاد كان الروس يتفوقون بشكل واضح فلديهم 28,600 مدفع مقابل 10,000 للألمان، و4,000 دبابة مقابل 900 للألمان، و5,300 طائرة مقابل 1,300 للأمان.
 إضافة إلى كل ذلك كانت خطوط المواصلات للألمان قد تعرض أجزاء منها للتخريب على يد ثوار المقاومة الشعبية، لذلك عانت مجموعة الجيوش الوسطى من نقص في الإمدادات.

 توزيع القوات

كان هناك أربع مجموعات جيوش روسية مكلفة بقيادة العملية، وهي:
 جبهة بيلوروسيا الأولى بقيادة روكوسوفسكي Rokossovsky.
 جبهة بيلوروسيا الثانية بقيادة زاخاروف Zakharov.
 جبهة بيلوروسيا الثالثة بقيادة شرنياكوفسكي Chernyakovsky.
 جبهة البلطيق الأولى بقيادة باغراميان Bagramyan.
ملحوظة:الجبهة يعني مجموعة جيوش عند القوات الروسية خلال الحرب العالمية الثانية.

في المقابل يواجههم الألمان بثلاث مجموعات جيوش:
 مجموعة الجيوش الشمالية بقيادة لندمان Lindemann.
 مجموعة الجيوش الوسطى بقيادة بوش.
 مجموعة الجيوش شمال أوكرانيا بقيادة فالتر مودل''' Walter Model.

بدء الهجوم

 بدأ الهجوم صباح يوم 23 يونيو 1944 بشكل أساسي على مجموعة الجيوش الوسطى، وفوجئ الألمان بهذا الهجوم، وفي يوم 25 يونيو حاصرت قوات باغراميان خمس فرق ألمانية في فيتبسك Vitebsk (هي الآن في بيلاروسيا)، وقد حاولت مجموعة منهم قدرها 8,000 جندي فك طوق الحصار والهرب لكنها فشلت.
 أما مجموعة شرنياكوفسكي فقد عبرت نهر بيريزينا Berezina يوم 28 يونيو. وفي نفس اليوم سقطت مدينة موجليف Mogilev في يد مجموعة زاخاروف.
 أما مجموعة روكوسوفسكي فقد حاصرت خمس فرق ألمانية قضت عليها في يومين، واستولت على 24,000 أسير.
 في خلال ستة أيام من بدء الهجوم كان الروس قد تقدموا على طول الجبهة من 100 إلى 140 كم تقريباً.

تغير القيادة الألمانية
 في 28 يونيو قام الزعيم النازي أدولف هتلر، رغبة منه في أن يصد الهجوم بأي ثمن، بعزل بوش وأحل محله مودل في قيادة الجيوش الوسطى، مع احتفاظه بقيادة مجموعة جيوش شمال أوكرانيا لكي ينقل ما شاء من الجنود من منها إلى المجموعة الأولى.
 قام الألمان كذلك محاولة منهم لإنقاذ الوضع بسحب قوات من جبهة نورماندي المشتعلة إلى الجبهة الشرقية، ولم يكن لهذه التحويلات أي تأثير جوهري.

استئناف الهجوم
 في 3 يوليو استأنفت مجموعتا زاخاروف وشرنياكوفسكي بغرض تطويق القوات الألمانية في عاصمة بيلاروسيا منسك، ونجحوا في تطويق أكثر من 100,000 جندي ألماني. وفي يوم 11 يوليو كانت المقاومة الألمانية قد انتهت بعد أن خسر الألمان حوالي 35,000 قتيل، و70,000 أسير.
 في 13 يوليو حاصر الروس 15,000 ألماني في فيلنا عاصمة ليتوانيا (وكانت قبل الحرب تقع ضمن بولندا).
 في الجنوب وصلت القوات الروسية في 28 يوليو إلى برست ليتوفسك Brest Litovsk، أما في الشمال فقد وصلوا في 31 يوليو إلى شاطئ ريغا (عاصمة لاتفيا) ، وبهذا تم فصل مجموعة الجيوش الشمالية عن الوسطى، وأصبحت الأولى محاصرة حتى نهاية الحرب، ويمكن اعتبار هذا أكبر إنجازات هذه الحملة.
 بحلول 29 أغسطس كان الروس قد تقدموا حوالي 600 كم منذ بداية الحملة، وقد اخترقوا حدود ألمانيا النازية، وصاروا إلى الشرق من وارسو عاصمة بولندا بحوالي 21 كم فقط.

ثورة وارسو

 في 1 أغسطس 1944 اندلعت ثورة شعبية في وارسو ضد الحكم النازي، ونجحت الثورة التي استمرت شهرين تقريباً، من تحرير حولي 60% من العاصمة، إلا أن هذه الثورة قمعت في 2 أكتوبر.
 رغم أن الروس قدموا الدعم للثوار باعتبارهم حلفاء للبولنديين، إلاّ أن هذا الدعم لم يكن فعالاً، حيث أسقطت الإمدادات من الأغذية والأسلحة من الجو في 14 سبتمبر (بعد ستة أسابيع من بدء الثورة)، وكان بعضها يتعرض للتلف عند وصولها إلى الأرض، لكن الدعم الحقيقي الذي كان يمكن للروس عمله هو التقدم وتحرير بولندا (أو وارسو على الأقل) من الحكم النازي لكن لم يفعل الروس ذلك!
 لعل السبب الذي جعل القيادة الشيوعية، وعلى رأسها جوزيف ستالين، أن لا تتم مساعدة ثوار بولندا، هو أن هؤلاء الثوار كانوا يحضون بدعم من الحلفاء الغربيين (بريطانيا والولايات المتحدة)، ولم يريد الشيوعيون أن يكون للبولنديين أي حرية في أن يؤسسوا حكومة قوية لا تدين بالولاء للشيوعية.

ما بعد الحملة
 حققت هذه الحملة انتصارًا عسكريًا كبيرًا، واتجه ستالين بفكره في أغسطس 1944 إلى مهاجمة رومانيا وباقي دول البلقان.
 أما وارسو ستبقى في ظل الاحتلال النازي حتى يناير 1945.

المراجع

مصادر
 Shelford Bidwell (ed.), "Hitler's Generals and Their Battles", Salamander Books- London, Chatwell Books-New York, 1976.
 ليدل هارت (ed.), "Purnell's History of the Second World War", vol.6, Phoebus Publishing Company, London, 1980.
 Neville Williams, "Chronology of the Modern World 1763-1965", Penguin Books, Great Britain, 1975.

الاتحاد السوفيتي في 1944
روسيا البيضاء في 1944
إستراتيجية عسكرية
الجيش الألماني (1935–1945)
الجيش السوفيتي
العمليات الإستراتيجية للجيش الأحمر في الحرب العالمية الثانية
العمليات والمعارك الجوية على الجبهة الشرقية للحرب العالمية الثانية
مينسك في القرن 20
بولوتسك
بيلاروسيا في الحرب العالمية الثانية
جمهورية بيلاروس الاشتراكية السوفيتية
عمليات ألمانيا العسكرية في الحرب العالمية الثانية
لوبلين
معارك الحرب العالمية الثانية
معارك وعمليات الجبهة الشرقية في الحرب العالمية الثانية
معارك وعمليات الحرب السوفيتية الألمانية
مينسك
نزاعات في 1944

عملية باغراتيون


أبو رجاء ناجي معروف عبد الرزاق العبيدي الأعظمي، مؤرخ عراقي، أستاذ التاريخ في جامعة بغداد، ألّف فيه مجموعة من الكتب، وهو عضو المجمع العلمي العراقي. وينتمي إلى قبيلة العبيد العربية الزبيدية القحطانية الحميرية، وأهل مدينة الأعظمية في بغداد أغلبهم من أبناء هذه القبيلة، وهو شقيق عواد معروف وأحمد معروف ووالد خلدون ناجي معروف وعم بشار عواد معروف.

نشأته
ولد في الأعظمية عام 1328هـ/1910م، وبها نشأ وتعلم القرآن في صغره، ثم أكمل دراسته فيها وتخرج من دار المعلمين العالية.

سيرته العلمية
عُيّن مدرساً في الإعدادية المركزية في بغداد. ثم سافر إلى فرنسا في عام 1935م ملتحقاً بالبعثة العلمية فدرس في جامعة السوربون ومتحف اللوفر بإشراف الأستاذ (ديموبين) وأكمل دراسة الماجستير والدكتوراه في التاريخ، وكان عنوان أطروحته «المدرسة لمستنصرية» وبسبب اندلاع الحرب العالمية الثانية واحتلال الألمان مدينة باريس عاد إلى بغداد، قبل أن يناقش أطروحته وعاد معه الدكتور مصطفى جواد، والدكتور سليم النعيمي، وهما مثله كانوا بانتظار مناقشة الرسالة.

وقد عمل بعد عودته في مديرية الآثار العامة بعد فشل ثورة مايس في عام 1941م، وفي عام 1946م عُيّن مديراً لأوقاف بغداد، ثم عُيّن بعد ذلك عميداً لكلية الإمام الأعظم.

وعُيّن في عام 1952م، عميداً لكلية الشريعة، وفي عام 1963م، عُيّن عميداً لكلية الآداب بجامعة بغداد.
وفي عام 1965م، عُيّن عضواً في مجلس الخدمة وفي عام 1972م، انتخب عضواً عاملا في المجمّع العلمي العراقي. كما انتخب عضواً في مجمع اللغة العربية بدمشق في سوريا. وعُيّن أستاذاً في قسم التاريخ للدراسات العليا في جامعة بغداد، وكان عضواً في مجلس أمانة بغداد.

ومن أهم إنجازاته أنه كان أحد المساهمين في تأسيس جمعية منتدى الإمام أبي حنيفة في الأعظمية عام 1968م، وانتخب رئيساً لها لمدة تسع سنوات حتى وفاته، ولقد سعى من خلالها لإنشاء المساجد والجمعيات الخيرية في القرى والأرياف.

كما نال شهادة الدكتوراه من جامعة القاهرة عام 1971م، للمرة الثانية.

نشاطه السياسي
والدكتور ناجي معروف رجل صالح ومحبوب وعالم غيور على أمته ووطنه وقد اعتقل بعد ثورة رشيد عالي الكيلاني في عام 1941م، في العمارة والفاو ولبث في المعتقل ثلاث سنوات.

مؤلفاته
الدكتور ناجي معروف من رجال العراق البارزين في العلم والأدب وله مؤلفات عديدة كما ساعد في نشر مؤلفات أخيه أحمد معروف، ومن مؤلفاته الكتب التالية:

 عروبة الإمام أبي حنيفة النعمان - بغداد - 1935م.
 المطالعة العربية الحديثة (بالمشاركة) - بغداد - 1934م.
 المنتخبات الأدبية - بغداد - 1935م.
 محمود شكري الآلوسي - بغداد - 1935م.
 مقدمة في تاريخ المستنصرية وعلمائها - بغداد - 1958م.
 علماء المستنصرية - بغداد - 1959م.
 المدخل في تاريخ الحضارة العربية - بغداد - 1960م.
 المدرسة الشرابية - بغداد - 1961م.
 خطط بغداد - بغداد - 1962م.
 تثنية الأسماء التاريخية - بغداد - 1963م.
 التوقيعات التدريسية - بغداد - 1963م.
 عروبة المدن الإسلامية - بغداد - 1964م.
 المدارس الشرابية ببغداد وواسط ومكة - بغداد - 1964م.
 تاريخ علماء المستنصرية (عدة طبعات).
 تاريخ العرب (عدة طبعات).
 موجز تاريخ الحضارة العربية (عدة طبعات).
 دروس تاريخ الحضارة العربية (عدة طبعات).
 تاريخ العرب في القرون الوسطى (عدة طبعات).
 الفارابي عربي الموطن والثقافة، 1975
 عروبة العلماء المنسوبين إلى البلاد الأعجمية - بغداد - 1977م.

وفاته
أدّى ناجي معروف فريضة الحج مرتين ثم سافر إلى مكة لأداء مناسك العمرة في شهر شعبان وبعد الفراغ من مناسك العمرة توفي في مدينة جدة، ليلة الأثنين غرة شهر رمضان عام 1397هـ/15 آب 1977م.
ونُقل جثمانه إلى بغداد ووصل ليلة الأربعاء 17 آب 1977م، وشيّع صباح يوم الخميس بموكب كبير من داره في محلة السفينة لغاية جامع الإمام الأعظم ثم دفن بجوار ولدهِ رجاء في مقبرة الخيزران في الأعظمية.

مصادر

وصلات خارجية

أشخاص من الأعظمية
خريجو جامعة السوربون
مواليد 1328 هـ
مواليد 1910
مواليد في الأعظمية
مؤرخون عراقيون
وفيات 1397 هـ
وفيات 1977
مدفونون في مقبرة الخيزران

ناجي معروف


Confederación de Estudiantes de Chile (kurz: Confech; dt. "Konföderation Chilenischer Studenten") ist die nationale Studentenorganisation Chiles. Sie vereinigt die Studentenorganisationen der meisten Universitäten des Landes.

Bildungsproteste 2011
Im Jahr 2011 organisierte Confech Proteste für Reformen im Sozial- und Bildungssystem. Angeführt wurden die Proteste von der damaligen Geographiestudentin Camila Vallejo von der Universidad de Chile. Sie vertrat die Studentenbewegung ebenso bei den Verhandlungen mit der Regierung.

Mitglieder

 FEUACh (Universidad Austral de Chile)
 FEUACh (Universidad Austral de Chile Sede Puerto Montt)
 FEUCSC (Universidad Católica de la Santísima Concepción)
 FEUCT (Universidad Católica de Temuco)
 FEUCM (Universidad Católica del Maule)
 FEUCN (Universidad Católica del Norte)
 FEUCN-C (Universidad Católica del Norte Sede Coquimbo)
 FEUA (Universidad de Antofagasta)
 FEUDA (Universidad de Atacama)
 FECh (Universidad de Chile)
 FEC (Universidad de Concepción)
 FEUFRO (Universidad de La Frontera)
 FEULS (Universidad de La Serena)
 FEULA (Universidad de Los Lagos)
 FEUMAG (Universidad de Magallanes)
 FEUPLA (Universidad de Playa Ancha)
 FEUTAL (Universidad de Talca)
 FEUSACh (Universidad de Santiago de Chile)
 FEUV (Universidad de Valparaíso)
 FEUV-Santiago (Universidad de Valparaíso Sede Santiago)
 FEUBB (Universidad del Bío Bío)
 FEP (Universidad Metropolitana de Ciencias de la Educación)
 FEUNAP (Universidad Nacional Arturo Prat)
 FEUC (Universidad Pontificia Católica de Chile)
 FEUCV (Universidad Pontificia Católica de Valparaíso)
 FEUCV-s (Universidad Pontificia Católica de Valparaíso sede Santiago)
 FEUTA (Universidad Tarapacá de Arica)
 FEUTFSM (Universidad Técnica Federico Santa María)
 FEUSAM (Universidad Técnica Federico Santa María Campus Santiago)
 FEUTEM (Universidad Tecnológica Metropolitana)

Weblinks
 Homepage (spanisch)
 Geschichte von der Confech (spanisch)

Studentenorganisation
Organisation (Chile)
Bildung in Chile

Confederación de Estudiantes de Chile


Sivaslı, Uşak ilinin bir ilçesidir.

Tarihçe
Neolitik Çağ ve Kalkolitik Çağ dönemlerinden itibaren yerleşimin izlerinin görüldüğü Sivaslı, MÖ 2500 yıllarına kadar Hitit hakimiyeti altındayken bu tarihte Luvi istilasına uğramıştır. Hitit Krallığı dağıldıktan sonra buraya, Ege göçleri sırasında boğazlardan gelen Frigyalılar yerleşmiştir. MÖ 7. yüzyılda bu bölge Frigyalılar ve Lidyalılar arasında paylaştırılmıştır. Daha sonra Pers, Makedon Krallığı ve Bergama Krallığı egemenliğinde kalan yerleşim MÖ 2. yüzyılda Roma hakimiyetine geçmiştir. İlçedeki en eski yerleşim alanı antik Sebaste kentidir. 20 yıllarında İmparator Augustos tarafından kurulmuş ve daha sonraki dönemde bir piskoposluk merkezi olmuştur. İlçedeki diğer bir antik yerleşim alanı Hacım Köyü sınırlarında bulunan Alaudda'dır. Bu antik yerleşim Bizans döneminde şehir derecesine kadar yükselmiştir. Roma'nın bölünmesiyle yerleşiminde bulunduğu alan uzun süre Bizans hakimiyetinde kaldı. 1071 Malazgirt Savaşı'ndan sonra bölge Bizans ile Türkler arasında sürekli el değiştirmiştir. Kesin olarak 1233 yılında Türk hakimiyetine yerleşim, Selçukluların dağılmasından sonraki beylikler döneminde Germiyanoğulları egemenliğinde kaldı. 1391 yılında Yıldırım Beyazıt tarafından Osmanlı topraklarına katıldıktan sonra 1402 Ankara Muharebesi'nden sonra yeniden Germiyanoğulları egemenliğine geçti. Yerleşim, 1429 yılında kesin olarak Osmanlı topraklarına katılmıştır.

Sivaslı, Osmanlı dönemi tapu tahrir defterlerinde "Sivaslu Karyesi" olarak Kütahya sancağının Uşak kazasına bağlı bir köy olarak kaydedilmiştir. Kayıtlara göre köyde; II. Bayezid döneminde 37 nefer ve 34 hane, 1520'de 77 nefer ve 50 hane, 1570'te de 117 nefer ve 94 hane bulunmaktadır. 1676 tarihli Avârız defterine göre Selçikler ve Göçeler köyleriyle birlikte askeri nüfusun en fazla olduğu köydür.

1914 yılında Uşak'a bağlı bir nahiye olan Sivaslı, merkezde dahil 20 köyden oluşmaktaydı. Bu tarihte Sivaslı merkezde 1560 kişi yaşamakta olup, tüm nahiye nüfusu 11852 kişidir. Sivaslı, 15 Temmuz 1953'te Uşak'ın il olmasıyla birlikte ilçe olmuştur.

Coğrafî yapısı

Sivaslı, Ege Bölgesi'nin İç Batı Anadolu Bölümü'nde yer almaktadır. Uşak iline bağlı bir ilçe olan Sivaslı, yaklaşık 486 km² yüzölçümüne sahiptir. Uşak'ın güneydoğusunda ve Uşak-Denizli Devlet Karayolunun 35 kilometresinde, Bulkaz Dağları'nın eteklerinde kurulmuştur. İlçe yönetim sahasının kuzeybatısında Uşak merkez ilçesi, kuzeyinde Banaz, doğusunda Afyonkarahisar'ın Sandıklı ilçesi, güneyinde Denizli'nin Çivril ilçesi ve güneybatısında ise Karahallı ilçeleri yer almaktadır.

İlçenin geriye kalan arazisi genellikle düz olup, yer yer engebelidir. İlçe dahilinde en yüksek rakam 1654 m, en düşük rakam 720 m, ortalama rakım ise 1187 metredir. Topraklarından Büyük Menderes nehrinin bir kolu olan Banaz Çayı geçmektedir. Banaz'dan doğan Banaz Çayı ilçeye Ketenlik köyünde girmekte olup, Yeni Erice ve Azizler köyünü takiben Budaklar Köyü altında ilçeyi terk eder. Sivaslı, 2. sınıf deprem bölgesinde bulunmaktadır.

Sivaslı ilçesinde belli başlı yükseklikler; Uşak'ı İç Anadolu'dan ayıran ve Bulkaz Dağları'nın devamı niteliğindeki güney ve kuzey istikametinde uzanan Sazak Tepesi (1654 m) Sürtep Tepe (1650 m), Erice Tepe (1579 m) ve Cılbak Tepe (1154 m) yer almaktadır. Bölgedeki dağların tamamına yakını bozuk baltalık ve ormanlıktır. Sürtep Tepe ve Sazak Tepe'den Afyonkarahisar ilinin Hocalar ilçesine geçiş yapılabilmektedir.

İlçe genelinde Pınarbaşı, Budaklar, Hacim, Kökez, Samatlar, Salmanlar, Ağaçbeyli köyleri ile Selçikler, Tatar ve Yayalar beldeleri kısmen ovalıktır.

Sivaslı'da, büyük çapta doğal ya da yapay bir göl bulunmamaktadır. Eldeniz, Hanoğlu, Cinoğlu, Ketenlik, Kökez gibi köylerde küçük çaplı hayvan sulama göletleri vardır. İlçenin Uşak yönünden girişindeki Uzunoluk mevkiinde Uzunoluk Göleti ve Evrenli Doğal Parkı içinde Evrenli Göleti vardır. Yayalar Köyü ve Erice Köyü sınırları içinde sulama göletleri bulunmaktadır.

Bitki örtüsü
Bitki örtüsünü bozkırlar ve çalılıklar teşkil eder. Dağlarda ise orman alanları geniş yer tutar. Ormanlarda en çok çam, ardıç ve meşe ağaçları bulunmaktadır.

İklim
İlçede Uşak yöresine hakim olan Akdeniz - Karasal geçiş iklimi hüküm sürer. Yıllık ortalama sıcaklık 12,5 derece; yıllık yağış ortalaması ise 540 mm'dir.

Nüfus

Ekonomi
İlçenin geçim kaynakları tarım, hayvancılık ve hizmet sektörüdür. İlçe ekonomisinde 1960'lı yıllardan sonra Avrupa'ya işçi olarak giden kişilerin getirileri de önemli yer tutmaktadır. Sivaslı kasabasında temel geçim kaynaklarından biri de hizmet sektörüdür. İlçe merkezi olmasından dolayı ticaret ile pazarlama sektöründe çalışanların büyük çoğunluğu hizmet sektöründen geçimini sağlamaktadır. Bunların dışında ilçede; dokumacılık, halı-kilim, testi-bardak ve mermer ocakları gibi işletmeler de mevcuttur. Sivaslı'nın çileği çok meşhurdur. Her yıl haziran ayının başında "Çilek Festivali" düzenlenmektedir.

Tarım
Sivaslı'daki tarım arazilerinin 23.680 hektar alanı kuru, 2.317 hektarı sulu tarım alanıdır (2006 yılı verileri). İlçedeki başlıca bitkisel üretim hububat (buğday, arpa, yulaf vb.), bakliyat (nohut, kuru fasulye, mercimek), şeker pancarı, tütün, haşhaş ve ayçiçeğidir. İlçedeki sebze yetiştiriciliği olarak başlıca sebzeler, domates (1.200 dekar), biber (1.370 dekar), taze fasulye (1.500 dekar), salatalık (1.500 dekar) üretimi yapılmaktadır. Meyvecilik olarak başta çilek (2.100 dekar) olmak üzere, elma (65.950 ağaç), vişne (11.360 ağaç), kiraz (10.250 ağaç), ceviz (2.350 ağaç), armut (13.960 ağaç) ve üzüm yetiştiriciliği (6.955 dekar) yapılmaktadır.

Hayvancılık
İlçede hayvancılık gelişmiştir. Koyun, kıl keçisi ve sığır en çok beslenen hayvanlardır. Son yıllarda kümes hayvancılığı ve arıcılık da yapılmaktadır. Sivaslı'da, büyükbaş hayvancılık daha çok ahır hayvancılığı seklinde yapılmaktadır. Sığırlar ağırlıklı olarak süt üretimi için yetiştirilmektedir. İlçe merkezinde süt üretimi için kurulmuş süt birliği de bulunmaktadır.

Mesire yerleri

Evrenli Mesire Yeri
Sivaslı ilçesinin 1 km doğusunda Bulkaz Dağı'nın eteklerinde bol sulu ve ağaçlıklı bir yerdir. Her sene burada çilek festivali olur.

Tarihi ve arkeolojik yerler
Payamalanı ve Selçikler beldesindeki Sebaste Harabeleri ilçenin tarihi zenginlikleri arasındadır.

Payamalanı
Sivaslı ilçesine 8 km uzaklıkta olup klasik devir yerleşim alanıdır. Dört tepe üzerine kurulmuş olan şehrin büyük bir mezarlığı ve iki kilisesi vardır.

Eğitim
İlçe merkezinde 3 adet ilkokul (Cumhuriyet İlkokulu, Atatürk İlkokulu, Muammer Yazgan İlkokulu) 3 adet ortaokul (Cumhuriyet Ortaokulu, İmam Hatip Ortaokulu, 31 Ağustos Ortaokulu), 3 adet lise (Dursun Yalım Fen Lisesi, Sivaslı İmam Hatip Lisesi, Sivaslı Anadolu Lisesi), 1 adet Halk Eğitim Merkezi  bulunmaktadır.

Sağlık
İlçede Sivaslı Devlet Hastanesi,  Sivaslı Toplum Sağlığı Merkezi ve Sivaslı Aile Sağlığı Merkezi gibi sağlık kuruluşları bulunmaktadır. İlçe sınırlarında Selçikler Aile Sağlığı Merkezi  ile belde ve köylerinde de 12 adet Sağlık Evi bulunmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 T.C. Sivaslı Kaymakamlığı
 Sivaslı Belediyesi

Sivaslı


FAT (File Allocation Table; Dosya Ayırma Tablosu), dosya sistemi'nin orijinali 1970'lerde ve 1980 yılları başında Microsoft MS-DOS işletim sistemi'nin desteklediği dosya sistemi olarak başlar.

Orijinalinde 500 Kb'tan küçük diskler için uygun olarak tasarlanmış basit bir dosya sistemidir. Zaman içerisinde çok daha büyük medyaları desteklemek için sonradan geliştirilmeye devam edilmiştir.

Şu an için FAT dosya sisteminin FAT12, FAT16, FAT32 olmak üzere üç tipi bulunmaktadır. Bu FAT tipleri ve isimlendirilmelerindeki farklılıkların sebebi, FAT yapısındaki mevcut girdilerin bit olarak boyutlarının farklı olmasıdır. Bir FAT12 girdisinde bit sayısı 12, FAT16 girdisinde 16, FAT32 girdisinde 32 bit'tir. Genel olarak sabit disk sektörlere bölünmüştür. Sektörler diskinizdeki en küçük fiziksel depolama ünitesidir. Bir sektörün bilgi kapasitesi 2'nin kuvvetleridir ki bu genellikle 512 bayt'tır. Dosya Ayırma Tablosu dosyalama sistemine göre, disk kümelere (cluster) bölünür. Her küme de diskin büyüklüğüne göre belli sayıda sektörden oluşur. Maksimum 2TB'a kadar sürücüleri desteklemektedir. (Windows 2000 işletim sisteminde maksimum 32GB'dır).

FAT32 sürücülerinde kullanılan küme kapasiteleri disk sığalarına göre aşağıdaki gibidir:

Disk kapasitesi Küme sığası:
 260 MB'den az 512 bayt
 260 MB - 8 GB 4 kilobayt
 8 GB - 16 GB 8 kilobayt
 16 GB - 32 GB 16 kilobayt
 32 GB'den büyük 32 kilobayt

FAT dosya sistemi günümüzde flaş bellek ünitelerinde kullanılmaya devam etmektedir. Bilgisayarlarda kullanılan yeni işletim sistemleri, daha gelişmiş ve farklı dosya sistemleri kullanmaktadır.

Notlar

Ayrıca bakınız
 NTFS
 RAW

Dış bağlantılar
 FAT hakkında Türkçe Kaynak FAT hakkında ayrıntılı bilgiler

Bilgisayar dosya sistemleri
Windows bileşenleri
Ecma standartları

FAT


Friedrich Wilhelm Karl "F.W.K." Müller (* 21. Januar 1863 in Neudamm, Kreis Königsberg, Neumark; † 8. April 1930 in Berlin) war ein deutscher Orientalist, insbesondere Iranist und Turkologe. Er war Vorreiter bei der Erforschung parthischer, manichäisch-mittelpersischer, sogdischer und alttürkischer Texte. Von 1906 bis 1928 war er Direktor der Ostasiatischen Abteilung des Museums für Völkerkunde in Berlin.

Leben
Nach dem Besuch des Französischen Gymnasiums in Berlin, das er als Jahrgangsbester abschloss, begann er im Wintersemester 1883/1884 das Studium der Theologie an der Berliner Universität. Bald wechselte er jedoch zur Orientalistik und befasste sich insbesondere mit dem Arabischen, Chinesischen und Syrischen. Während des Studiums schloss er sich der Landsmannschaft Guilelmia an. Seit 1887 war Müller wissenschaftlicher Mitarbeiter am Königlichen Museum für Völkerkunde in Berlin. Er wurde 1889 an der Universität Leipzig zum Dr. phil. promoviert. Thema seiner Dissertation war die syrische Chronologie des Simeon Šanqlâwâjâ aus dem 12./13. Jahrhundert, begutachtet wurde sie von Ernst Windisch, Friedrich Delitzsch und Georg von der Gabelentz. Von der Museumsleitung wurde er anschließend auf eine längere Reise nach China, Korea und Japan geschickt, um sein theoretisches Wissen durch aktuelle Eindrücke zu ergänzen. Müller wurde 1896 zum Direktorialassistenten des Museums (unter Adolf Bastian) ernannt.

Er eignete sich immer mehr Sprachen, Japanisch, Koreanisch, Malaiisch, Samoanisch sowie die Sprache der Batak an, um in die Kultur dieser Völker einzudringen. Ihm gelang die Entzifferung der infolge der Turfan-Expeditionen von Albert Grünwedel und Albert von Le Coq ab 1903 nach Berlin gebrachten mittelpersischen, sogdischen und alttürkischen Handschriftenreste. Von 1906 bis 1928 war Müller Direktor der Ostasiatischen Abteilung des Berliner Völkerkundemuseums. Zu seinen akademischen Schülern zählen der Iranist Wolfgang Lentz und die Turkologin Annemarie von Gabain.

Werke
Ab 1904 publizierte Müller hauptsächlich in den Abhandlungen und Sitzungsberichten der Preußischen Akademie der Wissenschaften, deren ordentliches Mitglied er seit 1906 war. Einige dieser Studien wurden als separate Monografien veröffentlicht. So publizierte er unter anderem zu Handschriften-Resten in syrischer Estrangelo-Schrift aus Turfan, Bruchstücken aus dem Neuen Testament und anderen christlichen sowie buddhistischen Texten in sogdischer Sprache, die in der Spätantike und im frühen Mittelalter in Mittelasien entlang der Seidenstraße verbreitet war.

Dem manichäischen, christlichen, hauptsächlich aber buddhistischen alttürkischen bzw. uigurischen Schrifttum wandte sich Müller mit seiner 1908 begonnenen Reihe Uigurica zu, deren 4. Folge 1931 von Annemarie von Gabain aus dem Nachlass herausgegeben wurde.

Würdigung

Literatur
 Max Mechow: Namhafte CCer. Historia Academica, Band 8/9, S. 174 f.

 Friedrich Weller, Bruno Schindler: Asia Major. Band 2, 1925, S. I ff.

Weblinks

 Desmond Durkin-Meisterernst: MUELLER, Friedrich W. K., in: Encyclopaedia Iranica (englisch)

Anmerkungen

Orientalist
Iranist
Turkologe
Wissenschaftlicher Mitarbeiter des Museums für Asiatische Kunst Berlin
Museumsleiter
Mitglied der Preußischen Akademie der Wissenschaften
Korrespondierendes Mitglied der Russischen Akademie der Wissenschaften
Mitglied der Niedersächsischen Akademie der Wissenschaften zu Göttingen
Landsmannschafter
Deutscher
Geboren 1863
Gestorben 1930
Mann

Friedrich Wilhelm Karl Müller


FC St. Gallen 1879 je švicarski nogometni klub iz St. Gallena. Natječe se u švicarskoj Superligi, u najjačem razredu švicarskog nogometa. Osnovan je 19. travnja 1879. godine te je najstariji klub u Švicarskoj. Domaće utakmice igra na stadionu Kybunpark koji može primiti 19.694 gledatelja.

Vanjske poveznice
Službene stranice

St. Gallen

FC St. Gallen


Stella Dianne van Gils est une joueuse néerlandaise de hockey sur gazon née le  aux Pays-Bas. Elle a remporté avec l'équipe des Pays-Bas la médaille d'or du tournoi féminin aux Jeux olympiques d'été de 2020 à Tokyo.

Références

Liens externes

Joueuse néerlandaise de hockey sur gazon
Joueuse de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020
Championne olympique de hockey sur gazon
Championne olympique néerlandaise
Naissance en août 1999

Stella van Gils


Fratelli Bertoldo war ein italienischer Hersteller von Automobilen. Der Markenname lautete Marca-Tre-Spade, zu Deutsch Marke der drei Schwerter.

Unternehmensgeschichte
Die Brüder Bertoldo gründete 1908 in Turin das Unternehmen zur Produktion von Automobilen. 1911 endete die Produktion.

Fahrzeuge
Das einzige Modell 18/24 HP hatte einen Vierzylindermotor, ein Vierganggetriebe und Kettenantrieb. Der Kühlergrill ähnelte denen von Fiat. Ein Fahrzeug wurde nach England exportiert.

Literatur

 George Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 2 G–O. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)
 Autorenkollektiv: Enzyklopädie des Automobils. Marken · Modelle · Technik. Weltbild Verlag, Augsburg, 1989

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Turin)

Fratelli Bertoldo


أولاد يحيى خدروش أو أولاد يحيى، بلدية تابعة إقليميا إلى دائرة الميلية، ولاية جيجل، الجزائر.
وهي بلدية ريفية تقع في أعالي الميلية.

المصادر

}

بلديات ولاية جيجل

أولاد يحيى خدروش


تكننت قرية تقع بموريتانيا في ولاية بتكانت مقاطعة تجكجة تأسست سنة 1976 على ربوة تقع بالقرب من سد تم إنشاؤه في زمن المستعمر سنة 1958 يعرف باسم «سد تكننت» . ويعتمد سكان القرية على الزراعة وتربية الماشية ويبلغ تعدادهم حوالي ثلاثمائة نسمة .
وفي هذه القرية تنشط رابطة ثقافية شبابية تسمى رابطة شباب تكننت لنشر الثقافة والفنون الجميلة
ويلاحظ حسب معلومات دقيقة أن هذه الرابطة تساهم في تنمية هذه القرية وإثراء ساحتها الثقافية والعلمية وتساهم في محوالأمية ...
ولهي الرابطة الشباب ية الوجيدة التي تمتلك موقع في شبكة الإنتر نت وتملك منتديات حوارية ..
والمواقع المتعلقة بهذه القرية والرابطة الشبابية تجدونها هنا :

مكتب الإعلام : هواتف : 002226404931 - 002222239484 - 002226246063 - 002222049024 -

002224011101

منتديات شباب تكننت

chebab-teguenent.yoo7.com
موقع قرية تكننت

site.voila.fr/tegue/def.html

صور من الرابطة ونشاطاتها :

قرى موريتانيا

قرية تكننت


Kršćanstvo i religija općenito oduvijek su bili važan dio društvenog i kulturnog života Napulja. To je sjedište Napuljske nadbiskupije, a katolička vjera je vrlo važna za stanovnike Napulja i postoje stotine povijesnih crkava u gradu (oko pet stotina, ukupno 1000). Katedrala u Napulju je najvažnije mjesto štovanja u gradu, svake godine 19. rujna u njoj se održava Čudo svetog Januarija, zaštitnika grada. U čudu kojem tisuće Napolitanaca hrle svjedočiti, kaže se da se osušena Januariusova krv pretvara u tekuću kada se približi relikvijama za koje se kaže da pripadaju njegovom tijelu: ovo je jedna od najvažnijih tradicija za Napuljce.

Crkve i njihovi stilovi
Katedrala San Gennaro (Sveti Januarius), sagrađena je pod pokroviteljstvom Karla Anžuvinskog 1272. godine, na mjestu drevne katedrale Stefania iz 8. stoljeća, a dovršena 1341. godine, djelo Nicolò Pisana, Maglionea i Masuccia. Crkva je u gotičkom stilu s tri broda; pročelje, izmijenjeno restauracijom 1788., vraćeno je u izvorni stil; njegova glavna vrata djelo su Babuccia Piferna (1407.), dok se za kapelu San Restituta kaže da potječe iz vremena Konstantina. Četrnaest pilastara ukrašeno je poprsjima slavnih napuljskih nadbiskupa. U kripti, koju je sagradio Malvito po nalogu nadbiskupa Carafe, časti se tijelo svetog Januarija, koje je tamo odneseno iz Monteverginea 1479. Od bočnih kapela najznamenitija je ona Riznice; ondje se čuvaju glava sv. Januarija i ampula u kojoj je krv mučenika. Katedrala sadrži veličanstvene grobnice Inocenta IV i kardinala Minutolija. drugi, djelo Girolama d'Auria ; također, vrijedne freske iz 13. stoljeća Santafedea, Vincenza Fortija, Luce Giordana i drugih, te slike Giovannija di Nole, Franca, Perugina i Domenichina. Među ostalim crkvama su crkva Sant Agostino alla Zecca, koja ima propovjedaonicu iz 15. stoljeća, skulpture Vincenta d'Angela i Giovannija da Nole, te sliku Diane (Pričest sv. Augustina).

Crkva Santi Apostoli dovršena je 1608.; u njemu se nalaze djela Giordana, Marca da Siene, Bonominija i Dolcija, a tabernakul glavnog oltara djelo je Caugiana.

Crkva San Domenico Maggiore, koja datira iz 1255. godine, obiluje slikama, mozaicima i grobovima, au drevnom samostanu koji je povezan s ovom crkvom nalazi se ćelija San Thomas Aquinas.

Crkva Donna Regina koju je sagradila Marija Ugarska 1300. godine, a obnovio Theatine Guarino 1670. godine, sadrži vrijedne slike i freske, a također i grob utemeljiteljice.

Crkva San Filippo Neri, u baroknom stilu, Dionisio di Bartolomeo (1592.), sadrži kipove Sammartina, a i crkva i sakristija imaju vrlo vrijedne slike Luce Giordana, Camilla Guerre, Guida Renija, Polidora da Caravaggia, Spagnoletta i drugi.

Crkva San Francesco di Paola (1817.) neoklasicistička je imitacija Panteona, s dva krila koja imaju trijemove, ukrašena je slikama iz 19. stoljeća.

Bazilika San Giacomo degli Spagnoli (1540.) uređena je u renesansnom stilu.

Crkva San Giovanni a Carbonara (1343.) sadrži mauzoleje napuljskog kralja Ladislava i policajca Sergiannija Caracciola te slike poznatih umjetnika.

Crkva Santa Barbare, djelo Giuliana da Maianoa, ima prekrasan reljef Madone s anđelima iznad glavnog ulaza i još jedan fini reljef unutar građevine; Uz crkvu je ćelija u kojoj živi sveti Franjo Paulski.

Crkva Santa Chiara (1310.), obnovljena 1752., sadrži mauzoleje Roberta Mudrog i drugih osoba, kao i slike Lanfranca, Giotta i drugih umjetnika.

Crkva Santa Maria del Carmine, izgrađena u 13. stoljeću i obnovljena 1769., sadrži grobnicu Konradina i kip (1847.) tragičnog mladog srednjovjekovnog kralja koji je dizajnirao neoklasični kipar Thorvaldsen, a naručio tadašnji prijestolonasljednik, Bavarski Maksimilijan II.

Crkva sv. Marije od Piedigrotta, gdje se svake godine, oko rujna, slave pučki blagdani.

Crkva Sv. Ana od Langobarda Monte Oliveto (1411.) sadrži mnoga umjetnička djela, a također i grobnicu arhitekta Carla Fontane.

Crkva San Pietro ad Aram, nazvana tako jer sadrži oltar na kojem je Sveti Petar navodno služio misu. Crkva Santa Maria del Parto, koju je sagradio pjesnik Sannazaro, sadrži mauzolej svog utemeljitelja, djelo fra Giovannija Montorsolija

Crkva San Paolo Maggiore, izgrađena na ruševinama antičkog hrama Kastora i Poluksa, prema nacrtima Theatina Francesca Grimaldija; crkva sv. Severina i Sosija, koja je vrlo stara, obnovljena je 1490. i 1609. godine. Prilikom oslikavanja svoda ovoga hrama, umjetnik Correnzio, padajući sa skele, poginuo je i leži zakopan na mjestu pada; i drugi su umjetnici ukrasili ovu crkvu lijepim djelima.

Crkva Presvetog Trojstva, ili novi Gesù Nuovo, drevna palača koju je isusovac Provedo preuredio u crkvu (1584.). Treba, međutim, spomenuti katakombe, u blizini crkve San Gennaro degli Poveri, poznate u 2. stoljeću, i novo groblje, bogato umjetničkim spomenicima, među kojima su Pietà by Calì u kapeli, i kip Religije Tita Angelinija.

Neke crkve u Napulju

Izvori

Crkve u Napulju


Elati puede referirse a:

 Elati (Arta), un pueblo de la Unidad periférica de Arta.
 Elati (Ioánina), un pueblo de la Unidad periférica de Ioánina.
 Elati (Tríkala), un pueblo de la Unidad periférica de Tríkala.
 Elati (Grevená), un pueblo de la Unidad periférica de Grevená.

Elati (desambiguación)


Cerveza Cordillera es una cerveza fabricada por Bebidas Bolivianas BBO S.A., propiedad de la Compañía de Cervecerías Unidas y del Grupo Monasterio, en Santa Cruz de la Sierra, Bolivia. Producida en principio en el Perú por SABMiller, entró al mercado boliviano a mediados del año 2011.

Historia
La cerveza Cordillera fue fabricada en el Perú por SABMiller, que operaba en Bolivia a través de su subsidiaria Serranías Nevadas, con su marca Cordillera. En su versión rubia.

Tras estar menos de tres años y con una buena incursión en el mercado, la compañía decide sorpresivamente dejar la exportación a Bolivia. Un año después reaparece la marca de mano de BBO después de un intercambio tecnológico hecho con los expertos de SABMiller, la cerveza Cordillera es ofertada a los consumidores de las ciudades de La Paz, El Alto, Cochabamba y Santa Cruz de la Sierra.

El 7 de mayo de 2014, la Compañía de Cervecerías Unidas, del Grupo Luksic, adquirió una importante participación en BBO.

Tras la disolución de SABMiller en octubre de 2016, BBO toma el control total de las operaciones y de la marca.

Descripción
La cerveza es producida mayormente con cebada y es elaborada en Santa Cruz. Cordillera es formulada con 4,5% de alcohol.

Está se presenta en 650 ml y 330 ml en una botella de diseño especial.

Referencias

Enlaces externos

 Cerveza Cordillera (sitio oficial)
 SABMiller (sitio oficial)
 Cordillera, la nueva cerveza "que llegó a Bolivia para quedarse" jornadanet.com
 "Cerveza Cordillera quiere hacer crecer el mercado" fmbolivia.tv
 Cerveza Cordillera ingresa al mercado de cuatro ciudades la-razon.com

Cordillera
Marcas de Compañía de Cervecerías Unidas

Cerveza Cordillera


In astronomy, an extraterrestrial sky is a view of outer space from the surface of an astronomical body other than Earth.

The only extraterrestrial sky that has been directly observed and photographed by astronauts is that of the Moon. The skies of Venus, Mars and Titan  have been observed by space probes designed to land on the surface and transmit images back to Earth.

Characteristics of extraterrestrial sky appear to vary substantially due to a number of factors. An extraterrestrial atmosphere, if present, has a large bearing on visible characteristics. The atmosphere's density and chemical composition can contribute to differences in colour, opacity (including haze) and the presence of clouds. Astronomical objects may also be visible and can include natural satellites, rings, star systems and nebulas and other planetary system bodies.

Luminosity and angular diameter of the Sun

The Sun's apparent magnitude changes according to the inverse square law, therefore, the difference in magnitude as a result of greater or lesser distances from different celestial bodies can be predicted by the following formula:

Where "distance" can be in km, AU, or any other appropriate unit.

To illustrate, since Pluto is 40 AU away from the Sun on average, it follows that the parent star would appear to be  times as bright as it is on Earth.

Though a terrestrial observer would find a dramatic decrease in available sunlight in these environments, the Sun would still be bright enough to cast shadows even as far as the hypothetical Planet Nine, possibly located 1,200 AU away, and by analogy would still outshine the full Moon as seen from Earth.

The change in angular diameter of the Sun with distance is illustrated in the diagram below:

The angular diameter of a circle whose plane is perpendicular to the displacement vector between the point of view and the centre of said circle can be calculated using the formula

in which  is the angular diameter, and  and  are the actual diameter of and the distance to the object. When , we have , and the result obtained is in radians.

For a spherical object whose actual diameter equals  and where  is the distance to the centre of the sphere, the angular diameter can be found by the formula

The difference is due to the fact that the apparent edges of a sphere are its tangent points, which are closer to the observer than the centre of the sphere. For practical use, the distinction is significant only for spherical objects that are relatively close, since the small-angle approximation holds for :
 .

Horizon
On terrestrial planets and other solid celestial bodies with negligible atmospheric effects, the distance to the horizon for a "standard observer" varies as the square root of the planet's radius. Thus, the horizon on Mercury is 62% as far away from the observer as it is on Earth, on Mars the figure is 73%, on the Moon the figure is 52%, on Mimas the figure is 18%, and so on. The observer's height must be taken into account when calculating the distance to the horizon.

Mercury

Because Mercury has little atmosphere, a view of the planet's skies would be no different from viewing space from orbit. Mercury has a southern pole star, α Pictoris, a magnitude 3.2 star. It is fainter than Earth's Polaris (α Ursae Minoris). Omicron Draconis is its north star.

Other planets seen from Mercury
After the Sun, the second-brightest object in the Mercurian sky is Venus, which is much brighter there than for terrestrial observers. The reason for this is that when Venus is closest to Earth, it is between the Earth and the Sun, so we see only its night side. Indeed, even when Venus is brightest in the Earth's sky, we are actually seeing only a narrow crescent. For a Mercurian observer, on the other hand, Venus is closest when it is in opposition to the Sun and is showing its full disk. The apparent magnitude of Venus is as bright as −7.7.

The Earth and the Moon are also very prominent, their apparent magnitudes being about −5 and −1.2, respectively. The maximum apparent distance between the Earth and the Moon is about 15′. All other planets are visible just as they are on Earth, but somewhat less bright at opposition with the difference being most considerable for Mars.

The zodiacal light is probably more prominent than it is from Earth.

Venus
The atmosphere of Venus is so thick that the Sun is not distinguishable in the daytime sky, and the stars are not visible at night. Being closer to the Sun, Venus receives about 1.9 times more sunlight than Earth, but due to the thick atmosphere, only about 20% of the light reaches the surface. Color images taken by the Soviet Venera probes suggest that the sky on Venus is orange. If the Sun could be seen from Venus's surface, the time from one sunrise to the next (a solar day) would be 116.75 Earth days. Because of Venus's retrograde rotation, the Sun would appear to rise in the west and set in the east.

An observer aloft in Venus's cloud tops, on the other hand, would circumnavigate the planet in about four Earth days and see a sky in which Earth and the Moon shine brightly (about magnitudes −6.6 and −2.7, respectively) at opposition. Mercury would also be easy to spot, because it is closer and brighter, at up to magnitude −2.7, and because its maximum elongation from the Sun is considerably larger (40.5°) than when observed from Earth (28.3°).

42 Draconis is the closest star to the north pole of Venus. Eta¹ Doradus is the closest to its south pole. (Note: The IAU uses the right-hand rule to define a positive pole for the purpose of determining orientation. Using this convention, Venus is tilted 177° ("upside down").)

The Moon

The Sun moves across the Moon's sky within fourteen days, the daytime of a lunar day or the lunar month.
Earth is only visible on the Moon's near side and moves around a central point in the near side's sky. At the border of the near side, libration produces Earth to rise and set.

The Moon's atmosphere is negligibly thin, essentially vacuum, so its sky is black, as in the case of Mercury. At lunar twilight astronauts have though observed some crepuscular rays and lunar horizon glow of the illuniated atmosphere, beside interplanetary light phenomenons like zodiacal light.
Furthermore, the Sun is so bright that it is still impossible to see stars during the lunar daytime, unless the observer is well shielded from sunlight (direct or reflected from the ground).

The Moon has a southern polar star, δ Doradus, a magnitude 4.34 star. It is better aligned than Earth's Polaris (α Ursae Minoris), but much fainter. Its north pole star is currently Omicron Draconis.

Eclipses from the Moon

Earth and the Sun sometimes meet in the lunar sky, causing an eclipse. On Earth, one would see a lunar eclipse, when the Moon passes through the Earth's shadow; meanwhile on the Moon, one would see a solar eclipse, when the Sun goes behind the Earth. Since the apparent diameter of the Earth is four times larger than that of the Sun, the Sun would be hidden behind the Earth for hours. Earth's atmosphere would be visible as a reddish ring. During the Apollo 15 mission, an attempt was made to use the Lunar Roving Vehicle's TV camera to view such an eclipse, but the camera or its power source failed after the astronauts left for Earth.

Terrestrial solar eclipses, on the other hand, would not be as spectacular for lunar observers because the Moon's umbra nearly tapers out at the Earth's surface. A blurry dark patch would be barely visible. The effect would be comparable to the shadow of a golf ball cast by sunlight on an object  away. Lunar observers with telescopes might be able to discern the umbral shadow as a black spot at the center of a less dark region (penumbra) traveling across the full Earth's disk. It would look essentially the same as it does to the Deep Space Climate Observatory.

In summary, whenever an eclipse of some sort is occurring on Earth, an eclipse of another sort is occurring on the Moon. Eclipses occur for observers on both Earth and the Moon whenever the two bodies and the Sun align in a straight line, or syzygy.

Mars

Mars has only a thin atmosphere; however, it is extremely dusty and there is much light that is scattered about. The sky is thus rather bright during the daytime and stars are not visible. The Martian northern pole star is Deneb, although the actual pole is somewhat offset in the direction of Alpha Cephei; it is more accurate to state that the top two stars of the Northern Cross, Sadr and Deneb, point to the north Celestial pole of Mars. Kappa Velorum is only a couple of degrees from the south Celestial pole of Mars.

The color of the Martian sky

Generating accurate true-color images from Mars' surface is surprisingly complicated. To give but one aspect to consider, there is the Purkinje effect: the human eye's response to color depends on the level of ambient light; red objects appear to darken faster than blue objects as the level of illumination goes down. There is much variation in the color of the sky as reproduced in published images, since many of those images have used filters to maximize their scientific value and are not trying to show true color. For many years, the sky on Mars was thought to be more pinkish than it is now believed to be.

It is now known that during the Martian day, the sky is a butterscotch color.  Around sunset and sunrise, the sky is rose in color, but in the vicinity of the setting Sun it is blue. This is the opposite of the situation on Earth.  Twilight lasts a long time after the Sun has set and before it rises because of the dust high in Mars's atmosphere.

On Mars, Rayleigh scattering is usually a very weak effect; the red color of the sky is caused by the presence of iron(III) oxide in the airborne dust particles. These particles are larger in size than gas molecules, so most of the light is scattered by Mie scattering. Dust absorbs blue light and scatters longer wavelengths (red, orange, yellow).

The Sun from Mars

The Sun as seen from Mars appears to be  the angular diameter as seen from Earth (0.35°), and sends 40% of the light, approximately the brightness of a slightly cloudy afternoon on Earth.

On June 3, 2014, the Curiosity rover on Mars observed the planet Mercury transiting the Sun, marking the first time a planetary transit has been observed from a celestial body besides Earth.

Earth and Moon from Mars
The Earth is visible from Mars as a double star; the Moon would be visible alongside it as a fainter companion. The difference in brightness between the two would be greatest around inferior conjunction. At that time, both bodies would present their dark sides to Mars, but Earth's atmosphere would largely offset this by refracting sunlight much like the atmosphere of Venus does. On the other hand, the airless Moon would behave like the similarly airless Mercury, going completely dark when within a few degrees of the Sun. Also at inferior conjunction (for the terrestrial observer, this is the opposition of Mars and the Sun), the maximum visible distance between the Earth and the Moon would be about 25′, which is close to the apparent size of the Moon in Earth's sky. Near maximum elongation (47.4°), the Earth and Moon would shine at apparent magnitudes −2.5 and +0.9, respectively.

Venus from Mars
Venus as seen from Mars (when near the maximum elongation from the Sun of 31.7°) would have an apparent magnitude of about −3.2.

Jupiter
Although no images from within Jupiter's atmosphere have ever been taken, artistic representations typically assume that the planet's sky is blue, though dimmer than Earth's, because the sunlight there is on average 27 times fainter, at least in the upper reaches of the atmosphere. The planet's narrow rings might be faintly visible from latitudes above the equator. Further down into the atmosphere, the Sun would be obscured by clouds and haze of various colors, most commonly blue, brown, and red. Although theories abound on the cause of the colors, there is currently no unambiguous answer.

From Jupiter, the Sun appears to cover only 5 arcminutes, less than a quarter of its size as seen from Earth. The north pole of Jupiter is a little over two degrees away from Zeta Draconis, while its south pole is about two degrees north of Delta Doradus.

Jupiter's moons as seen from Jupiter
Aside from the Sun, the most prominent objects in Jupiter's sky are the four Galilean moons. Io, the nearest to the planet, would be slightly larger than the full moon in Earth's sky, though less bright, and would be the largest moon in the Solar System as seen from its parent planet. The higher albedo of Europa would not overcome its greater distance from Jupiter, so it would not outshine Io. In fact, the low solar constant at Jupiter's distance (3.7% Earth's) ensures that none of the Galilean satellites would be as bright as the full moon is on Earth, and neither would any other moon in the Solar System.

All four Galilean moons stand out because of the swiftness of their motion, compared to the Moon. They are all also large enough to fully eclipse the Sun.
Because Jupiter's axial tilt is minimal, and the Galilean moons all orbit in the plane of Jupiter's equator, solar eclipses are quite common.

The skies of Jupiter's moons

None of Jupiter's moons have more than traces of atmosphere, so their skies are very nearly black. For an observer on one of the moons, the most prominent feature of the sky by far would be Jupiter. For an observer on Io, the closest large moon to the planet, Jupiter's apparent diameter would be about 20° (38 times the visible diameter of the Moon, covering 5% of Io's sky). An observer on Metis, the innermost moon, would see Jupiter's apparent diameter increased to 68° (130 times the visible diameter of the Moon, covering 18% of Metis's sky). A "full Jupiter" over Metis shines with about 4% of the Sun's brightness (light on Earth from a full moon is 400,000 times dimmer than sunlight).

Because the inner moons of Jupiter are in synchronous rotation around Jupiter, the planet always appears in nearly the same spot in their skies (Jupiter would wiggle a bit because of the non-zero eccentricities). Observers on the sides of the Galilean satellites facing away from the planet would never see Jupiter, for instance.

From the moons of Jupiter, solar eclipses caused by the Galilean satellites would be spectacular, because an observer would see the circular shadow of the eclipsing moon travel across Jupiter's face.

Saturn

The sky in the upper reaches of Saturn's atmosphere is blue (from imagery of the Cassini mission at the time of its September 2017 demise), but the predominant color of its cloud decks suggests that it may be yellowish further down. Observations from spacecraft show that seasonal smog develops in Saturn's southern hemisphere at its perihelion due to its axial tilt. This could cause the sky to become yellowish at times. As the northern hemisphere is pointed towards the Sun only at aphelion, the sky there would likely remain blue. The rings of Saturn are almost certainly visible from the upper reaches of its atmosphere. The rings are so thin that from a position on Saturn's equator, they would be almost invisible. However, from anywhere else on the planet, they could be seen as a spectacular arc stretching across half the celestial hemisphere.

Delta Octantis is the south pole star of Saturn. Its north pole is in the far northern region of Cepheus, about six degrees from Polaris.

The sky of Titan

Titan is the only moon in the Solar System to have a thick atmosphere. Images from the Huygens probe show that the Titanean sky is a light tangerine color. However, an astronaut standing on the surface of Titan would see a hazy brownish/dark orange color. As a consequence of its greater distance from the Sun and the opacity of its atmosphere, the surface of Titan receives only about  of the sunlight Earth does – daytime on Titan is thus only as bright as twilight on the Earth. It seems likely that Saturn is permanently invisible behind orange smog, and even the Sun would be only a lighter patch in the haze, barely illuminating the surface of ice and methane lakes. However, in the upper atmosphere, the sky would have a blue color and Saturn would be visible. With its thick atmosphere and methane rain, Titan is the only celestial body other than Earth upon which rainbows on the surface could form. However, given the extreme opacity of the atmosphere in visible light, the vast majority would be in the infrared.

Uranus
From a vantage above the clouds on Uranus, the sky would probably appear dark blue. It is unlikely that the planet's rings can be seen from the upper atmosphere, as they are very thin and dark. Uranus has a northern polar star, Sabik (η Ophiuchi), a magnitude 2.4 star. Uranus also has a southern polar star, 15 Orionis, a magnitude 4.8 star. Both are fainter than Earth's Polaris (α Ursae Minoris), although Sabik only slightly.

Neptune

The north pole of Neptune points to a spot midway between Gamma and Delta Cygni. Its south pole star is Gamma Velorum.

Judging by the color of its atmosphere, the sky of Neptune is probably an azure or sky blue, similar to Uranus's. As in the case of Uranus, it is unlikely that the planet's rings can be seen from the upper atmosphere, as they are very thin and dark.

Aside from the Sun, the most notable object in Neptune's sky is its large moon Triton, which would appear slightly smaller than a full Moon on Earth. It moves more swiftly than the Moon, because of its shorter period (5.8 days) compounded by its retrograde orbit. The smaller moon Proteus would show a disk about half the size of the full Moon. Surprisingly, Neptune's small inner moons all cover, at some point in their orbits, more than 10′ in Neptune's sky. At some points, Despina's angular diameter rivals that of Ariel from Uranus and Ganymede from Jupiter. Here are the angular diameters for Neptune's moons (for comparison, Earth's moon measures on average 31′ for terrestrial observers): Naiad, 7–13′; Thalassa, 8–14′; Despina, 14–22′; Galatea, 13–18′; Larissa, 10–14′; Proteus, 12–16′; Triton, 26–28′. An alignment of the inner moons would likely produce a spectacular sight. Neptune's largest outer satellite, Nereid, is not large enough to appear as a disk from Neptune, and is not noticeable in the sky, as its brightness at full phase varies from magnitude 2.2–6.4, depending on which point in its eccentric orbit it happens to be. The other irregular outer moons would not be visible to the naked eye, although a dedicated telescopic observer could potentially spot some at full phase.

As with Uranus, the low light levels cause the major moons to appear very dim. The brightness of Triton at full phase is only −7.11, despite the fact that Triton is more than four times as intrinsically bright as Earth's moon and orbits much closer to Neptune.

The sky of Triton

Triton, Neptune's largest moon, has an atmosphere, but it is so thin that its sky is still black, possibly with some pale haze at the horizon. Because Triton orbits with synchronous rotation, Neptune always appears in the same position in its sky. Triton's rotation axis is inclined 130° to Neptune's orbital plane and thus points within 40° of the Sun twice per Neptunian year, much like Uranus's. As Neptune orbits the Sun, Triton's polar regions take turns facing the Sun for 82 years at a stretch, resulting in radical seasonal changes as one pole, then the other, moves into the sunlight.

Neptune itself would span 8 degrees in Triton's sky, though with a maximum brightness roughly comparable to that of the full moon on Earth it would appear only about  as bright as the full moon, per unit area. Due to its eccentric orbit, Nereid would vary considerably in brightness, from fifth to first magnitude; its disk would be far too small to see with the naked eye. Proteus would also be difficult to resolve at just 5–6 arcminutes across, but it would never be fainter than first magnitude, and at its closest would rival Canopus.

Trans-Neptunian objects
A trans-Neptunian object is any minor planet in the Solar System that orbits the Sun at a greater average distance (semi-major axis) than Neptune, 30 astronomical units (AU).

Pluto and Charon
Pluto, accompanied by its largest moon Charon, orbits the Sun at a distance usually outside the orbit of Neptune except for a twenty-year period in each orbit.

From Pluto, the Sun is point-like to human eyes, but still very bright, giving roughly 150 to 450 times the light of the full Moon from Earth (the variability being due to the fact that Pluto's orbit is highly elliptical, stretching from just 4.4 billion km to over 7.3 billion km from the Sun). Nonetheless, human observers would find a large decrease in available light: the solar illuminance at Pluto's average distance is about 85 lx, which is equivalent to the lighting of an office building's hallway or restroom.

Pluto's atmosphere consists of a thin envelope of nitrogen, methane, and carbon monoxide gases, all of which are derived from the ices of these substances on its surface. When Pluto is close to the Sun, the temperature of Pluto's solid surface increases, causing these ices to sublimate into gases. This atmosphere also produces a noticeable blue haze that is visible at sunset and possibly other times of the Plutonian day.

Pluto and Charon are tidally locked to each other. This means that Charon always presents the same face to Pluto, and Pluto also always presents the same face to Charon. Observers on the far side of Charon from Pluto would never see the dwarf planet; observers on the far side of Pluto from Charon would never see the moon. Every 124 years, for several years it is mutual-eclipse season, during which Pluto and Charon each alternately eclipse the Sun for the other at intervals of 3.2 days. Charon, as seen from Pluto's surface at the sub-Charon point, has an angular diameter of about 3.8°, nearly eight times the Moon's angular diameter as seen from Earth and about 56 times the area. It would be a very large object in the night sky, shining about 8% as bright as the Moon (it would appear darker than the Moon because its lesser illumination comes from a larger disc). Charon's illuminance would be about 14 mlx (for comparison, a moonless clear night sky is 2 mlx while a full Moon is between 300 and 50 mlx).

Extrasolar planets

For observers on extrasolar planets, the constellations would differ depending on the distances involved. The view of outer space of exoplanets can be extrapolated from open source software such as Celestia or Stellarium. Due to parallax, distant stars change their position less than nearby ones. For alien observers, the Sun would be visible to the naked human eye only at distances below 20 – 27 parsec (60–90 ly). If the Sun were to be observed from another star, it would always appear on the opposite coordinates in the sky. Thus, an observer located near a star with RA at 4 hr and declination −10 would see the Sun located at RA: 16 hr, dec: +10. A consequence of observing the universe from other stars is that stars that may appear bright in our own sky may appear dimmer in other skies and vice versa.

In May 2017, glints of light from Earth, seen as twinkling by DSCOVR, a satellite stationed roughly a million miles from Earth at the Earth-Sun L1 Lagrange point, were found to be reflected light from ice crystals in the atmosphere. The technology used to determine this may be useful in studying the atmospheres of distant worlds, including those of exoplanets.

The position of stars in extrasolar skies differs the least to the positions in Earth's sky at  the closest stars to Earth, with nearby stars shifting position the most.
The Sun would appear as a bright star only at the closest stars. At the Alpha Centauri star system the Sun would appear as a bright star continuing the wavy line of Cassiopeia eastward, while Sirius would shift to a position just next to Betelgeuse and its own Proxima Centauri red dwarf would still appear as a dim star contrary to its main A and B stars. At Barnard's star the Sun would appear between the not much shifted Sirius and Belt of Orion compared to in the sky of Earth. Conversely the Sun would appear from Sirius and also Procyon around Altair.

Planets of the TRAPPIST-1 system orbit extremely close together, enough so that each planet of the system would provide a detailed view of the other six. Planets of the TRAPPIST-1 system would appear in the sky with angular diameters comparable to the moon as viewed from Earth. Under clear viewing conditions, details such as phases and surface features would be easily visible to the naked eye.

From the Large Magellanic Cloud
From a viewpoint in the LMC, the Milky Way's total apparent magnitude would be −2.0—over 14 times brighter than the LMC appears to us on Earth—and it would span about 36° across the sky, the width of over 70 full moons. Furthermore, because of the LMC's high galactic latitude, an observer there would get an oblique view of the entire galaxy, free from the interference of interstellar dust that makes studying in the Milky Way's plane difficult from Earth. The Small Magellanic Cloud would be about magnitude 0.6, substantially brighter than the LMC appears to us.

See also
 Exosphere
 Pole star § Other planets
 Sky
 Timeline of first images of Earth from space

Notes

References

Further reading

External links
 Astronauts on the planets
 Essay on the possible sky colours of alien worlds.
 JPL Solar System Simulator
 Phases of Charon as seen from Pluto
 The Starry Universe – Life magazine (December 20, 1954).
 Sunsets simulated on other planets (NASA; June 22, 2020)

Observational astronomy
Planetary science

Extraterrestrial sky


Ulla Tofte (født d. 1. oktober 1968) er cand.mag. i historie fra Københavns Universitet. Hun har undervist i teknologihistorie på DTU, været direktør for Golden Days, for M/S Museet for Søfart i Helsingør og er nu direktør på det Nationalhistoriske Museum på Frederiksborg Slot. Ulla Tofte sidder endvidere i en række af bestyrelser. Hun har været formand for Copenhagen Opera Festival.

Kilder og henvisninger

Museumsdirektører fra Danmark

Ulla Tofte


دعيج خلف حسن خلف الشمري، نائب سابق في مجلس الأمة الكويتي عن الحركة الدستورية الإسلامية - حدس.

شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2003 في الدائرة السادسة، وحصل على المركز الثالث برصيد 736 صوت وخسر الانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2006 في الدائرة السادسة، وحصل على المركز الثاني برصيد 2056 صوت وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2008 في الدائرة الثانية، وحصل على المركز الثاني عشر برصيد 3411 صوت وخسر الانتخابات.

مراجع

وصلات خارجية
 موقع النائب دعيج الشمري

أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2006
إخوان مسلمون كويتيون

دعيج الشمري


9851 Sakamoto este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9851 Sakamoto este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitami de Kin Endate și Kazuro Watanabe. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,60 ua, o excentricitate de 0,32 și o înclinație de 6,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

9851 Sakamoto


كتاب الرعاية الجراحية في مشافي الضواحي؛ من إصدارات منظمة الصحة العالمية صدر عام 2003 ويقع في 514 صفحة وتوفر المنظمة العديد من ملفات العروض التقديمية الداعمة له لشرح فصوله واستعمال هذه الشروح في التعليم.

مقدمة الكتاب
هذا الدليل هو نتاج لدمج وتطوير مجموعة سابقة من الدلائل الإرشادية وهي:
 General Surgery at the District Hospital (WHO, 1988)
 Surgery at the District Hospital: Obstetrics Gynaecology,Orthopaedics and
Traumatology (WHO, 1991)
 Anaesthesia at the District Hospital (WHO, 1988; second edition 2000)

الجزء الأول تنظيم الخدمة الجراحية في مشافي الضواحي

تنظيم وإدارة الخدمة الجراحية في مشافي الضواحي
 ماهية مشافي الضواحي

 القيادة والإدارة

 الأخلاقيات

 التعليم

 حفظ السجلات

 التقييم

 التخطيط للكوارث والحوادث.

الحقل الجراحي: إنشاء بيئة للجراحة
 ضبط العدوى والعقامة

 الأجهزة

 غرفة العمليات

 التنظيف والتعقيم و التطهير

 التخلص من النفايات.

الجزء الثاني أساسيات الممارسة الجراحية

المريض الجراحي
 مقاربة المريض الجراحي

 المريض الطفل.

التقنيات الجراحية
 التعامل مع الأنسجة

 القطب وتقنيات القطب

 الوقاية.

الإجراءات الجراحية الأساسية

 تدبير الجرح

 جروح وتهتكات خاصة

 الحروق

 الأجسام الأجنبية

 التهاب الهلل (النسيج الضام) والخراجات

 الاستئصال والخزعة.

الجزء الثالث البطن

فتح البطن والرضح البطني
 فتح البطن
 الرضح (التراوما) البطني

الحالات البطنية الحادة
 التقييم والتشخيص

 انسداد الأمعاء

 التهاب البيرتوان

 المعدة والاثناعشري

 المرارة

 الزائدة (المصران الأعور).

الفتق في جدار البطن
وفيه سبع عناوين عن أنواع الفتوق وعلاجها الجراحي

المجرى البولي والعجان
 المثانة

 الإحليل

 العجان perineum

الجزء الرابع الرعاية النسائية الطارئة

ارتفاع ضغط الدم في الحمل

 ارتفاع ضغط الدم

 التقييم والتدبير

 الولادة

 رعاية بعد الولادة

 ضغط الدم المزمن

 اختلاطات

تدبير تقدم الطلق البطيء

 المبادئ العامة

 تقدم الطلق البطيء

 تقدم الطلق

 الإجراءات الجراحية

النزف في الحمل والولادة

 النزف

 التشخيص والتدبير الأولي

 تدبير خاص

 الإجراءات

 الرعاية التالية والمتابعة

الجزء الخامس الإنعاش والتخدير

الإنعاش والتحضير للتخدير والجراحة
 تدبير الطوارئ والإنعاش القلبي الرئوي

 حالات أخرى تقتضي الملاحظة السريعة

 فتح الوريد

 السوائل والأدوية

 أدوية الإنعاش

 تقييم ما حول الجراحة والتحريات

 قضايا التخدير في حالة الطوارئ

 الحالات الطبية المهمة للمخدر.

التخدير العملي
 التخدير العام

 التخدير خلال الحمل وللولادة الجراحية

 تخدير الأطفال

 التخدير التوصيلي

 تقنيات التخدير حسب النموذج

 مراقبة المريض المخدر

 تدبير ما بعد العمل الجراحي.

البنية التحتية للتخدير والمؤن اللازمة
 معدات ومؤن المشافي من مختلف المستويات

 التخدير والأوكسجين

 النار والانفجار والمخاطر الأخرى

 الرعاية والصيانة للأدوات (المعدات).

الجزء السادس الرضوح وتقويم العظام

تدبير الرضح الحاد

 المشهد العام للرضح

 مبادئ الرعاية الأولية للرضح

 المراحل الستة للرعاية الأولية للرضح

 الإجراءات.

التقنيات في جراحة التقويم العظمي

 الجر

 الجبائر

 تطبيق التثبيت الخارجي

 التصوير التشخيصي

 العلاج الفيزيائي

 فتحات ثاقبة للقحف.

الرضح العظمي
 إصابات الأطراف العليا

 اليد

 كسور الحوض والفخذ

 إصابات الأطراف السفلى

 إصابات العمود الفقري

 الكسور عند الأطفال

 البتر

 الاختلاطات

 الرضوح المرتبطة بالحروب.

التقويم العظمي العام
 المشاكل الولادية ومشاكل النمو

 أورام العظام

 العدوى

 الحالات التنكسية.

ملحق

دليل العناية الأولية بالرضح: تدبير الرضح في الأمكنة البعيدة والضواحي

مراجع

تخصصات جراحية
كتب 2003
كتب طب
منظمة الصحة العالمية

الجراحة في مشافي الضواحي (كتاب)


Syed Masood es un personaje ficticio de la serie de televisión británica EastEnders, interpretado por el actor Marc Elliot del 21 de abril del 2009 hasta el 15 de noviembre del 2012.

Antecedentes
Syed es el hijo mayor de Masood Ahmed y Zainab Masood, sus hermanos menores son Tanwar, Shabnam y Kamil. Antes de que su familia llegara a Waldford Syed no tuvo contacto con ellos por cuatro años debido a que había robado de la empresa familiar casi dejándolos en la quiebra y dejó que su padre se echara la culpa, lo cual ocasionó que su familia se alejara de él. Poco después Syed se mudó al norte de Inglaterra y trabajó como agente inmobiliario, más tarde arribó a Waldford y se arregló con su familia.

Biografía
Finalmente en el 2012 Syed y su novio Christian Clarke se casaron en una ceremonia civil.

Notas
 Entre sus historias más importantes se encuentran: haberse casado con Amira para esconder su homosexualidad, haber comenzado una aventura gay con Christian Clarke, por tener constantes enfrentamientos con su madre por su relación con Christian, y por haberse enterado que tuvo una hija con Amira, Yasmin Masood.

Referencias

Enlaces externos
 EastEnders :: Official Website :: Character :: Syed Masood
 EastEnders > Who's Who > Character > Syed Masood

Personajes de EastEnders
Empresarios ficticios
LGBT ficticios
Hombres gay ficticios

Syed Masood


Verdensmesterskabet i curling for mænd 2018 var det 60. VM i curling for mænd gennem tiden. Mesterskabet blev arrangeret af World Curling Federation og afviklet i arenaen Orleans Arena i Las Vegas, Nevada, USA i perioden 31. marts - 8. april 2018. USA var VM-værtsland for ottende gang, men det var første gang at mesterskabet bliver afholdt i Las Vegas. Siden foregående VM var mesterskabet blevet udvidet fra 12 til 13 hold og antallet af hold i slutspillet udvidet fra fire til seks hold.

Mesterskabet blev vundet af Sveriges hold bestående af Niklas Edin, Oskar Eriksson, Rasmus Wranå, Christoffer Sundgren og reserven Henrik Leek, som kun tabte én kamp i hele mesterskabet, og som i finalen besejrede Canadas hold, anført af Brad Gushue, med 7−3. Det var ottende gang i alt, at det svenske hold vandt VM-titlen, og det var tredje gang, at skipper Niklas Edin førte et hold til guldmedaljer ved VM. Det var andet år i træk, at VM-finalen var et opgør mellem Sverige og Canada. Bronzemedaljerne blev vundet af Skotlands hold anført af Bruce Mouat, som dermed vandt VM-medaljer for første gang siden 2013, og som i bronzekampen vandt med 11−4 over Sydkorea, der dermed tangerede fjerdepladsen fra 2017, der var holdets indtil da bedste VM-resultat.

Danmark var for andet år i træk ikke kvalificeret til mesterskabet.

Hold

Mesterskabet havde deltagelse af 13 hold: Otte fra Europa, to fra Panamerika og tre fra Asien/Oceanien:

De otte europæiske pladser gik til de syv bedst placerede hold ved A-EM i curling 2017 samt til vinderen af en dyst bedst af tre kampe om den sidste plads mellem A-EM's nr. 8 og vinderen af B-EM. Fra Asien og Oceanien kvalificerede de to bedste hold fra Stillehavsmesterskabet i curling 2017 sig til VM. I Panamerika kvalificerede værtslandet USA sig automatisk, mens Canada var det eneste andet tilmeldte hold.

Resultater

De tretten deltagende hold spillede først et grundspil alle-mod-alle med tolv kampe til hvert hold. De seks bedste hold efter grundspillet gik videre til slutspillet om medaljer.

Grundspil

De tretten hold spillede en enkeltturnering alle-mod-alle, hvilket gav tolv kampe til hvert hold. De to bedste hold i grundspillet gik videre til semifinalerne, mens holdene, der endte på 3.- til 6.-pladsen gik videre til kvartfinalerne. Ved samme antal sejre placeres vinderen af den indbyrdes kamp højest.

Slutspil

De seks bedste hold fra grundspillet spillede i slutspillet om medaljer. De to bedste hold i grundspillet startede slutspillet i semifinalerne, mens de øvrige fire hold startede i kvartfinalerne, hvor de spillede om de sidste to ledige pladser i semifinalerne.

I kvartfinalerne mødtes holdene, der var blevet nummer 3 mod 6 og 4 mod 5, mens vinderen af grundspillet i semifinalen spillede mod den af kvartfinalevinderne, der sluttede på den dårligste placering i grundspillet.

Kvartfinaler

Semifinaler

Bronzekamp

Finale

Samlet rangering

Kilder / eksterne henvisninger
World Curling Federation - World Men's Curling Championship 2018
WCF Results & Statistics - World Men's Curling Championship 2018

Noter

2018 (mænd)
Curling i 2018
Curling i USA
Sport i Las Vegas

VM i curling 2018 (mænd)