Amyema, biljni rod iz porodice ljepkovki smješten u podtribus Amyeminae, dio tribusa Lorantheae. Postoji 93 vrste poluparazitskih grmova raširenih od Tajlanda i Sumatre, na istok do zapadnog Pacifika, i na jug do Australije

Vrste

 Amyema acuta (Tiegh.) Danser
 Amyema apoensis (Elmer) Barlow
 Amyema artensis (Montrouz.) Danser
 Amyema arthrocaulis Barlow
 Amyema beccarii (Tiegh.) Danser
 Amyema benguetensis (Merr.) Danser
 Amyema benthamii (Blakely) Danser
 Amyema bifurcata (Benth.) Tiegh.
 Amyema biniflora Barlow
 Amyema brassii Barlow
 Amyema cambagei (Blakely) Danser
 Amyema canaliculata Barlow
 Amyema caudiciflora (Lauterb.) Danser
 Amyema cauliflora (Merr.) Barlow
 Amyema celebica (Tiegh.) Danser
 Amyema cercidioides (K.Krause) Danser
 Amyema congener (Sieber ex Schult. & Schult.f.) Tiegh.
 Amyema conspicua (Blakely) Danser
 Amyema corniculata Danser
 Amyema cuernosensis (Elmer) Barlow
 Amyema curranii (Merr.) Danser
 Amyema dilatipes Barlow
 Amyema dolichopoda Barlow
 Amyema eburna (Barlow) Barlow
 Amyema edanoi (Merr.) Barlow
 Amyema enneantha Barlow
 Amyema fasciculata (Blume) Danser
 Amyema finisterrae (Warb.) Danser
 Amyema fitzgeraldii (Blakely) Danser
 Amyema friesiana (K.Schum.) Danser
 Amyema gaudichaudii (DC.) Tiegh.
 Amyema gibberula (Tate) Danser
 Amyema glabra (Domin) Danser
 Amyema gravis Danser
 Amyema haematodes (O.Schwarz) Danser
 Amyema haenkeana (C.Presl ex Schult.f.) Danser
 Amyema halconensis (Merr.) Danser
 Amyema hastifolia (Ridl.) Danser
 Amyema herbertiana Barlow
 Amyema hexameres (Danser) Barlow
 Amyema hexantha (Merr.) Barlow
 Amyema hilliana (Blakely) Danser
 Amyema incarnatiflora (Elmer) Danser
 Amyema irrubescens Barlow
 Amyema kebarensis Barlow
 Amyema linophylla (Fenzl) Tiegh.
 Amyema lisae Pelser & Barcelona
 Amyema longipes (Danser) Barlow
 Amyema lucasii (Blakely) Danser
 Amyema luzonensis (C.Presl) Danser
 Amyema mackayensis (Blakely) Danser
 Amyema maidenii (Blakely) Barlow
 Amyema melaleucae (Lehm. ex Miq.) Tiegh.
 Amyema microphylla Barlow
 Amyema miquelii (Lehm. ex Miq.) Tiegh.
 Amyema miraculosa (Miq.) Tiegh.
 Amyema nestor (S.Moore) Danser
 Amyema nickrentii Barcelona & Pelser
 Amyema novaebrittaniae (Lauterb.) Danser
 Amyema pachypus (Burkill) Danser
 Amyema pendula (Sieber ex Spreng.) Tiegh.
 Amyema plicatula (K.Krause) Danser
 Amyema polillensis (C.B.Rob.) Danser
 Amyema polytrias Danser
 Amyema preissii (Miq.) Tiegh.
 Amyema pyriformis Barlow
 Amyema quandang (Lindl.) Tiegh.
 Amyema quaternifolia Barlow
 Amyema queenslandica (Blakely) Danser
 Amyema rhytidoderma Barlow
 Amyema rigidiflora (K.Krause) Danser
 Amyema sanguinea (F.Muell.) Danser
 Amyema scandens (Tiegh.) Danser
 Amyema scheffleroides Barlow
 Amyema seemeniana (K.Krause) Danser
 Amyema seriata (Merr.) Barlow
 Amyema squarrosa (K.Krause) Danser
 Amyema strongylophylla (Lauterb.) Danser
 Amyema subcapitata Barlow
 Amyema tetraflora (Barlow) Barlow
 Amyema tetrapetala (Danser) Barlow
 Amyema thalassia Barlow
 Amyema triantha (Korth.) Tiegh.
 Amyema tridactyla Barlow
 Amyema tristis (Zoll. & Moritzi) Tiegh.
 Amyema umbellata Danser
 Amyema urdanetensis (Elmer) Danser
 Amyema vernicosa Barlow
 Amyema verticillata (Merr.) Danser
 Amyema villiflora (Domin) Barlow
 Amyema wenzelii (Merr.) Danser
 Amyema whitei (Blakely) Danser
 Amyema wichmannii (K.Krause) Danser

Sinonimi
 Candollina Tiegh.
 Cleistoloranthus Merr.
 Dicymanthes Danser
 Neophylum Tiegh.
 Pilostigma Tiegh.
 Rhizanthemum Tiegh.
 Rhizomonanthes Danser
 Stemmatophyllum Tiegh.
 Ungula Barlow
 Xylochlamys Domin

Izvori

Ljepkovke

Amyema


La Taverne des révoltés (titre original : The Man Behind the Gun) est un film américain réalisé par Felix E. Feist, sorti en 1953.

Synopsis
Travaillant comme agent infiltré, Ransome Callicut voyage vers l'ouest en diligence. Le bandit notoire Vic Sutro tente de le voler, mais Callicut le capture et remet Sutro à un capitaine de l'armée, Roy Giles, à son arrivée en Californie.
L'enseignante Lora Roberts, une autre passagère de la diligence, a fait le voyage pour épouser Giles, mais elle est prise au piège des plans infâmes du sénateur Mark Sheldon et découvre également que Giles a vu Chona Degnon, une chanteuse.

Fiche technique
 Titre original : The Man Behind the Gun
 Réalisation : Felix E. Feist
 Scénario : John Twist et Robert Buckner
 Producteur : Robert Sisk
 Société de production : Warner Bros.
 Musique : David Buttolph
 Photographie : Bert Glennon
 Montage : Owen Marks
 Décors : William Wallace
 Direction artistique : Douglas Bacon
 Pays d'origine :
 Format : Technicolor - 1,37:1 - Mono - 35 mm
 Genre : Western
 Durée : 82 minutes
 Dates de sortie :

Distribution
 Randolph Scott : Major Ransome Callicut
 Patrice Wymore : Lora Roberts
 Dick Wesson : Sgt. 'Monk' Walker
 Philip Carey : Capitaine Roy Giles
 Lina Romay : Chona Degnon
 Roy Roberts : Sénateur Mark Sheldon
 Morris Ankrum : Bram Creegan
 Katharine Warren : Phoebe Sheldon
 Alan Hale Jr.	: Olaf Swenson
 Douglas Fowley : Buckley
 Tony Caruso : Vic Sutro
 Clancy Cooper : Kansas Collins
 Robert Cabal : Joaquin Murietta
Acteurs non crédités (liste partielle)
 Trevor Bardette
 James Brown
 Herman Hack
 Edward Hearn
 Reed Howes
 Fred Kelsey
 Rex Lease
 Carl M. Leviness
 Rory Mallinson
 Philo McCullough
 Alberto Morin
 Artie Ortego
 Tom Wilson

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1953
Western américain
Film réalisé par Felix E. Feist
Film de Warner Bros

La Taverne des révoltés


An Melica cupanii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Giovanni Gussone. An Melica cupanii in nahilalakip ha genus nga Melica, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Melica

Melica cupanii


O vânătoare neobișnuită este un film românesc din 1965 regizat de Paula Popescu-Doreanu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1965 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1965

O vânătoare neobișnuită


Mihail Starenki (n. 1880, Cameneț-Podolsk - d. secolul al XX-lea) a fost un deputat din Sfatul Țării, organismul care a exercitat puterea legislativă în Republica Democratică Moldovenească, în perioada 1917-1918.

Biografie
S-a născut în anul 1880 în Cameneț-Podolsk, Rusia. A avut studii secundare și a fost de profesie funcționar.

Activitate politică
A fost deputat în Sfatul Țării din 21 noiembrie 1917 până în 29 octombrie 1918. La ședința din 27 martie 1918 a votat contra unirii. În cadrul Sfatului a fost membru în comisiile: constituțională, declarații și statute, arbitraj, administrativă și din prima comisie agrară.

Recunoașteri

Note

Bibliografie
Chiriac Alexandru, Mic dicționar al membrilor Sfatului Țării din Chișinău în "Patrimoniu. Revistă de cultură istorică" nr. 4/1991, p. 97;

Lectură suplimentară

 Figuri contemporane din Basarabia, vol. III, Editura ARPID, Chișinău, 1939;
 Ciobanu, Ștefan, Unirea Basarabiei. Studiu și documente cu privire la mișcarea națională din Basarabia în anii 1917-1918, București, Cartea Românească, 1929;
 Cojocaru, Gheorghe E., Sfatul Țării - itinerar, Editura Civitas, Chișinău, 1998;
 Colesnic, Iurie, Sfatul Țării - enciclopedie, Editura Museum, Chișinău, 1998;

Legături externe
Sfatul Țării

Vezi și
Sfatul Țării
Unirea Basarabiei cu România

Membri ai Sfatului Țării
Nașteri în 1880

Mihail Starenki


تقع إهمج في قضاء جبيل في محافظة جبل لبنان.
تبعد إهمج 57 كلم عن بيروت عاصمة لبنان. وترتفع 1140 م عن سطح البحر وتمتد على مساحة 1742 هكتاراً (17.42) كلم2.

أعلام
 بشارة الخوري

انظر أيضا
 لبنان

وصلات خارجية
 معلومات عن إهمج

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء جبيل
أماكن مأهولة في لبنان
تجمعات مارونية في لبنان
مدن لبنان

إهمج


Streptochaeta spicata é uma espécie de planta do gênero Streptochaeta e da família Poaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1829 por Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck.
O seguinte sinônimo já foi catalogado:
 Lepideilema lancifolium  Trin.

Forma de vida
É uma espécie terrícola e herbácea.

Descrição

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Amazonas, Bahia, Ceará, Espírito Santo, Goiás, Minas Gerais, Mato Grosso do Sul, Mato Grosso, Pará, Pernambuco, Paraná, Rio de Janeiro, Rondônia, Roraima, Rio Grande do Sul, Santa Catarina e São Paulo.
Em termos ecológicos, é encontrada nos  domínios fitogeográficos de Floresta Amazônica, Cerrado e Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta de terra firme e floresta estacional semidecidual.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Oliveira, R.P.; Clark, L.G. Streptochaeta  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Streptochaeta spicata no projeto Flora e Funga do Brasil
 Streptochaeta spicata no portal do Centro Nacional de Conservação da Flora (Brasil)

Poaceae
Streptochaeta
Plantas descritas em 1829
Flora do Brasil
Flora do Espírito Santo (estado)

Streptochaeta spicata


أنثيلي (Ανθήλη) هي مدينة في فثيوتيس في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1166   نسمة.

مراجع

مدن اليونان
مقاطعة فثيوتيس

أنثيلي (فثيوتيس)


Bartolomé Caldentey Jaume (* 25. April 1951 in Sineu) ist ein ehemaliger spanischer Bahnradsportler.

Caldentey wurde siebenmal spanischer Meister im Steherrennen sowie einmal in der Mannschaftsverfolgung. Zweimal wurde er Vize-Weltmeister der Amateur-Steher, 1976 in Monteroni di Lecce und 1977 in  San Cristóbal. 1980 belegte Caldentey bei den Bahn-Weltmeisterschaften in Besançon nochmals einen dritten Platz, wurde aber anschließend wegen Dopings disqualifiziert. Sein Schrittmacher war Antonio Mora, Vater der spanischen Radrennfahrerin María Mora.

Einzelnachweise

Weblinks

Radsportler (Spanien)
Spanischer Meister (Radsport)
Bahnradfahrer
Dopingfall im Radsport
Doping in Spanien
Sportler (Balearische Inseln)
Spanier
Geboren 1951
Mann

Bartolomé Caldentey


Karim Youssef Fadl Younis (Ara, 24 de dezembro de 1956) é um ex-prisioneiro palestino e cidadão árabe de Israel, natural da vila de Ara, localizada no distrito de Haifa. O exército israelense o capturou enquanto ele estava na escola em 1º de junho de 1983 e o libertou em 5 de janeiro de 2023. Antes de sua libertação, ele era considerado o cidadão árabe-israelense mais velho em prisões e centros de detenção israelenses. Foi libertado após o fim de sua sentença de 40 anos em prisões.

Sua prisão foi seguida por acusações de posse de armas proibidas e contrabando para a resistência palestina, pertencendo a uma organização proibida (movimento Fatah) e assassinato do soldado israelense Avraham Bromberg nas colinas de Golã. Ele foi primeiro julgado à morte por enforcamento, mas sua sentença foi posteriormente comutada para prisão perpétua por um período aberto, depois fixada como uma sentença de quarenta anos.

Refira-se que as autoridades israelitas se recusavam a o libertar sob o pretexto de ser cidadão israelense, uma vez que não foi incluído nos acordos de troca de prisioneiros com o lado palestiniano. Ele estava na prisão de Hadarim, ao norte de Telavive, e deixado em um ponto de ônibus em Ra'anana no dia de sua libertação.

Falecimento de seus familiares
Em 5 de maio de 2022, a mãe do preso, Karim Younes, morreu depois de esperar 40 anos por sua libertação. Vale ressaltar que seu pai morreu 10 anos antes da data de sua libertação.

Árabes israelenses

Karim Younes


The Hocking River (formerly the Hockhocking River) is a  right tributary of the Ohio River in southeastern Ohio in the United States.

The Hocking flows mostly on the unglaciated Allegheny Plateau, but its headwaters are in a glaciated region.  It rises in Bloom Township in Fairfield County and flows generally southeastwardly through Fairfield, Hocking, and Athens counties, through the Hocking Hills region and past the cities of Lancaster, Logan, Nelsonville, Athens and Coolville.  It joins the Ohio River at Hockingport.  The Hocking's tributaries also drain parts of Perry, Morgan, and Washington Counties.

Its name originally derives from a Native American name, roughly "Hokhokken" or "Hokhochen", which meant "bottle-shaped" or "gourd-shaped" and referred to the river's headwaters 7 miles north-west of present-day Lancaster, Ohio.  The river begins as a small stream, then immediately goes over a waterfall into a wide gorge.  When viewed from above this feature looks like a bottle, which led to its  name.   The river was known as the Hockhocking River until the late 19th century.

The Hocking Canal once linked Athens to Lancaster and the Ohio and Erie Canal, but was destroyed by flooding and never rebuilt.  Due to frequent flooding of Ohio University's campus, the Army Corps of Engineers re-channelized a section of the Hocking River in Athens during the late 1960s and early 1970s.  Between Nelsonville and Athens, the Hocking today is roughly paralleled by a rail trail, the Hockhocking Adena Bikeway. The path serves as a major source of recreation for the residents of the area, especially the students of Ohio University and Hocking College.

Major tributaries to the Hocking include (downriver to upriver) Federal Creek, Margaret Creek, Sunday Creek, Monday Creek, Scott Creek, Oldtown Creek, Clear Creek, Rush Creek, Pleasant Run, Baldwin Run, and Hunters Run.  Many of these tributaries are affected by acid mine drainage.

Recreation
Canoeing, kayaking, rafting, and tubing are very popular activities on the Hocking River. Hocking Hills Adventures  and Hocking Hills Canoe Livery each operate trips suitable for all skill levels on the mid and upper sections of the river.

The mid and upper portions of the Hocking River serve as an above-average smallmouth bass fishery. Typical species of midwestern warm-water streams are generally found throughout the river.

The Hocking River Water Trail is now under development. There are currently river access points for fishing and for canoes and kayaks at Logan, Ohio, at Hocking College at Nelsonville, Ohio, on Hamley Run Road northwest of The Plains, Ohio, at West State Street Park in Athens, Ohio, at County Road 24A near Canaanville, Ohio, and at the Army Corps of Engineers' Belleville Locks and Dam recreational access point on Frost Road near Coolville, Ohio.

It is spanned by the Rock Mill Covered Bridge.

Nonprofit organizations
There are two organizations particularly concerned with preserving the environment of the river and its adjacent lands, and with providing recreational access to the river:  the  Hocking River Commission, based in Athens County, Ohio, and the  Friends of the Hocking River, based in Hocking County, Ohio. Friends of the Hocking River in conjunction with Hocking Hills Adventures sponsor an annual river cleanup. The event is usually held on the second Saturday in June and it concludes with a BBQ and music.

Variant names
The Shawnee language name is Wi'thakakkwathiipi.

According to the Geographic Names Information System, the Hocking River has also been known as:
 Big Hock-hocking River
 Great Hock-hocking River
 Hock-Hocking River
 Hockhocken River
 Hockhocking River
 Hocking Hocking River
 Hokhoking River
 Big Hockhocking River
 Big Hocking River
 Great Hockhocking River
 Hakhakkien River
 Hockhoking River

The form "Hockhocking" was generally used for the first century of Ohio's statehood, as reflected on old maps, while the shorter "Hocking" River form has been used for about the past century.

Flooding
Flooding on the Hocking used to be a yearly occurrence for the residents of Athens, Ohio. The floods determined many aspects of the residents' lives, for example where to build a house. Most of the houses in Athens are built up on the hills, or the higher ground. It wasn't until the university needed to expand, due to an influx of students during the 1950s that anything was even built into the flood plain. Some mentionable floods were the 1907 flood, in which seven people died, and about twenty houses were swept away. Another notable flood took place in 1968 which was labeled "The worst flood in fifty five years". The 1968 flood is also of interest due to the fact that the re-routing of the Hocking River project began in 1969. The re-routing of the Hocking was undertaken by the US Army Corps of Engineers, and was paid for by the university. The project was completed by 1971 and reverted five miles of the river along the West Green.

Flood of 1907
This flood took place on March 14, 1907, and caused extensive damage throughout Athens and SE Ohio. According to the Athens Journal, seven people died during the flood and the rescue attempts which followed. The flood uprooted about twenty houses, as well as drowned countless heads of horse and cattle. Residents who owned rowboats spent the days after the flood rescuing as many people as possible from their flooded houses; many people were saved, but rescuers were among the seven people who died. Thousands of people were forced to leave their homes, and many people were arrested for looting in the days after the flood. Telegraph lines were ripped down due to the flood, leaving Athens residents with no way of communicating with the outside world in the days after the flood. The railroad, waterworks plant, and electric plant were flooded, leaving Athens residents without water or electricity.

Flood of 1968
The Flood of 1968 caused more severe damage. Four inches of rain fell in twenty-four hours, causing the river to crest at twenty-five feet, eight feet above flood level. Students actually helped the National Guardsmen in rescue efforts and sandbagging in an attempt to control the flooding. The flood made national news, worrying parents and relatives who were tuning in. Students were also seen diving off the balcony in front of Brown Hall, and out dorm windows on the West Green. It was reportedly the worst flood in fifty-five years, and caused $8.9 million in damage to Athens county, and $750,000 to Ohio Universities campus.

Re-routing project
A year after the 1968 flood the re-routing project began. The project was carried out by the Army Corps of Engineers, and was funded by Ohio University. The University needed to expand its campus into the flood plain without having to pay annual damages, and without putting students at risk. So the re-routing project, which had been proposed years earlier, became one of the only viable solutions for the university's dilemma. It has been speculated that the new river channel has three times the carrying capacity of the old one, and should reduce chances of flooding by 86%, preventing an estimated $800,000 annual flood loss. The project began on April 12, 1969. It was estimated to cost $11 million, and was to re-route a five-mile strip of river that ran along the West Green.  Also, a four-laned bridge was constructed along Richland Ave, which can still be seen today.  The project was completed by 1971, and OU reportedly paid $375,000 per year for twenty-two years. The project had a lasting effect on the campus of OU; the pre-1969 Hocking would have run directly through the bottom floor of the new Baker Center. US Army Corps has estimated that since the project was completed, $48 million in flood damage has been averted since completion. The project was put to the test in May 1990 when heavy rains caused the river to crest at twenty- three feet in Athens. President Bush declared Athens and three other counties "Disaster Areas"; the flood caused $4 million in damage to SE Ohio, but physical plant director Chuck Culp estimated that rerouting the river saved OU more than $500,000 in flood damage. The most visible change to Athens due to the rerouting project was the building of Baker Center. Baker Center is built right in the original flood plain of the Hocking river; the second floor of Baker would actually be stream level.

Namesakes
The Hocking Valley Railway was formed in 1870. Today, the Hocking Valley Scenic Railway still runs as a tourist attraction.

Hocking County, Ohio is named after the river, as are the Hocking Hills, which include Hocking State Forest and Hocking Hills State Park.

The Hocking Canal existed from 1838-1890.

Hocking College is a technical college located at Nelsonville, Ohio.

The Hocking Glass Company was formed in 1905, and merged to become Anchor Hocking by 1937.

General Hocking Brick Company, Hocking Iron Company, Hocking Valley Products Company and Hocking Valley Clay Company were all former manufacturers in the area.

The Hocking River's name was the inspiration for the call letters of Lancaster's Country music radio station WHOK-FM (now WXMG).

See also
 Appalachian Ohio
 List of rivers of Ohio
 Little Hocking River

References

External links
 Link to EPA Water Quality page for the Hocking River
 Annual Hocking River Clean Up

Rivers of Ohio
Tributaries of the Ohio River
Rivers of Athens County, Ohio
Rivers of Fairfield County, Ohio
Rivers of Hocking County, Ohio

Hocking River


was a town located in Mihara District, Hyōgo Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 6,202 and a density of 222.37 persons per km2. The total area was 27.89 km2.

On January 11, 2005, Midori, along with the towns of Mihara, Nandan and Seidan (all from Mihara District), was merged to create the city of Minamiawaji.

Dissolved municipalities of Hyōgo Prefecture
Minamiawaji, Hyōgo

Midori, Hyōgo


George Eugene Uhlenbeck ili George Uhlenbeck (Jakarta, 6. prosinca 1900. – Boulder, Colorado, 31. listopada 1988.), američki fizičar nizozemskoga podrijetla. Diplomirao je (1923.) i doktorirao (1927.) na Sveučilištu u Leidenu. Radio je na Michiganskom sveučilištu u Ann Arboru (od 1927. do 1935, od 1939. do 1943; te od 1945. do 1960.), na Sveučilištu u Utrechtu u Nizozemskoj (od 1935. do 1939.), na Massachusettski institut za tehnologiju (MIT) u Cambridgeu (od 1943. do 1945.) te u Rockefellerovu centru za medicinska istraživanja u New Yorku (od 1960. do 1971.). Sa S. A. Goudsmitom uveo je hipotezu o spinu elektrona (1925.), te s nizozemskim fizičarom Leonardom Ornsteinom poopćio teoriju Brownova molekularnoga gibanja (1930.), koju je postavio P. Langevin i dopunio A. Einstein.

Spin

Spin je otkriven na temelju pokusa u kojima su O. Stern i Walther Gerlach ispitivali utjecaj nehomogenoga magnetskoga polja na snopa atoma. Ako atomi imaju vlastiti magnetski moment, nehomogeno magnetsko polje djeluje na njih tako da otklanja snop od početnoga smjera. Stern i Gerlach opazili su da se snop atoma srebra rastavlja na dva snopa simetrična s obzirom na upadni smjer, iako se u atomu srebra nalazi samo jedan elektron u vanjskoj ljusci. G. E. Uhlenbeck i S. A. Goudsmit razjasnili su Stern-Gerlachov pokus 1925. uvođenjem spina elektrona. Elektron se ponaša kao mali magnet, tako da se njegov spinski magnetski moment ili pribraja ili oduzima orbitalnome magnetskom momentu. Odatle razlika između magnetskih momenata identičnih atoma i razdvajanje snopa atoma srebra. Općenito, za dani spin s vektor impulsa vrtnje precesira oko smjera magnetskoga polja tako da su dopušteni samo oni smjerovi koji odgovaraju projekciji s 2∙s + 1 vrijednosti magnetskoga kvantnog broja, m = s, s – 1, …, –s. Ta se pojava naziva prostornom kvantizacijom. Kvantni broj spina poprima samo cijele ili polucijele vrijednosti, a pripadajuće čestice zadovoljavaju Bose-Einsteinovu, odnosno Fermi-Diracovu statistiku i nazivaju se bozonima, odnosno fermionima.

Stern-Gerlachov pokus

Stern i Gerlach pronašli su direktnu metodu da izmjere atomske magnete i njihove orijentacije u prostoru. Pokusni uređaj je općenito vrlo jednostavan. Stern i Gerlach su stavili u isisanu (evakuiranu) cijev kuglicu srebra i ugrijali je. Kuglica se tad "isparava". Atomi srebra jure od kuglice na sve strane. Pomoću uzastopnih zastora, na kojima se nalaze otvori, može se dobiti određeni snop atomskih staza. Struja atoma pusti se zatim kroz nehomogeno magnetsko polje. To je bitni dio Stern-Gerlachovog pokusa. U konstantnom, homogenom magnetskom polju atomski bi magnetići bili samo zakretani oko svog središta, ali ne bi bili pomaknuti na stranu. Drugim riječima, snop brzih atoma kretao bi se u prvobitnom smjeru. Drukčije je, ako je magnetsko polje nehomogeno. Pomislimo da magnetsko polje raste odozdo prema gore, recimo u smjeru osi z. Tad na donji negativni pol magneta djeluje sila - m∙H∙(z'), a na gornji pozitivni pol magneta + m∙H∙(z"). Polje koje ovisi o koordinati z možemo razviti po udaljenosti z" - z' . Dobivamo:

gdje je: z" - z'  projekcija duljine d na os z. Dakle je z" - z'  = d∙cos (d, z). Gornju jednadžbu možemo pisati:

Lijeva strana predstavlja upravo silu na dipol. Nehomogeno megnetsko polje djeluje na magnet silom:

Magnetsko polje određeno je pokusnim uređajem. Prema tome, dH/dz je poznata konstanta, a μ je atomska konstanta. Promjenjiva veličina je samo kut između magnetskog polja i atomskog magneta. Sila F određuje otklon magneta od prvobitnog smjera. Uzmimo da magnetski moment nekog atoma srebra stoji okomito na smjer magnetskog polja. Kosinus kuta tada je jednak nuli. Sila iščezava. Taj atom kretat će se, dakle, nesmetano u prvobitnom smjeru. Uzmimo zatim drugi slučaj da je magnetski moment atoma paralelan ili antiparalelan s poljem. Atom tjera tada sila μ∙dH/dz prema gore ili prema dolje. U oba ta slučaja odvojile bi se dvije staze, od kojih jedna zavija prema gore, a druga prema dolje. To bi bili i najveći otkloni. Kad bi atomski magneti stajali koso prema polju, bila bi sila manja, pa i otklon manji. Prema klasičnoj teoriji, moguće su sve orijentacije magneta, pa sila na atom može poprimiti kontinuum vrijednosti od - μ∙dH/dz do + μ∙dH/dz. U nehomogenom magnetskom polju snop staza atom raspršio bi se na kontinuum staza različite zakrivljenosti. Prema klasičnoj teoriji očekivali bismo da će se na ploči pojaviti pruga kojoj jakost (intenzitet) opada prema krajevima. U sredini pruge završili bi atomi koji su nesmetano prošli kroz magnetsko polje. Krajevi pruge nastali bi pogocima atoma kojima su magnetski momenti stajali paralelno sa smjerom polja. Prema statističkim zakonima, broj pogodaka bi kontinuirano opadao od sredine prema krajevima, nalik na poznatu Maxwellovu krivulju.

Međutim, što je pokazao pokus? Stern i Gerlach su našli da nema govora o kontinuiranoj raspodjeli. U sredini, u smjeru prvobitnog snopa, nisu našli pogotke. Magnetski momenti atoma srebra ne mogu se, dakle, postaviti okomito na smjer magnetskog polja. Mjesto kontinuirane pruge na ploči dobili su Stern i Gerlach svega dvije uske pruge. Jednu crtu ostavili su atomi srebra, koji su stajali paralelno sa svojim magnetskim momentima prema polju, a drugu su crtu ostavili atomi srebra, kojima su magnetski momenti bili antiparalelni sa smjerom polja. Drugi položaji nisu mogući. Smjerovi magnetskih momenata u vanjskom su polju oštro kvantizirani. Kad atomi srebra stupe u magnetsko polje, oni se tako orijentiraju da njihovi momenti impulsa ili magnetski momenti stoje paralelno ili antiparalelno prema polju.

Ako Stern-Gerlachovi pokusi potvrđuju diskretnost orijentacije atoma, oni nas s druge strane iznenađuju. Pretpostavimo da atom srebra ima u stabilnom stanju impuls vrtnje nφ = 1. Tad bi bila moguća 3 smjera magnetskog momenta: paralelni, antiparalelni i okomiti. No pokus očito pokazuje, da okomiti položaj ne dolazi. Kako da to shvatimo? Rezultat je moguće ovako uskladiti: pretpostavit ćemo da kvantni broj, koji pomnožen s h/2∙π daje moment impulsa atoma, može poprimiti i polovične brojeve 1/2, 3/2, 5/2, 7/2, … Označimo taj kvantni broj s j. Neka je najprije j = 1/2. Tad projekcija momenta impulsa u smjeru polja može dati + 1/2 i - 1/2. Jedanput stoji moment impulsa paralelno, drugi put antiparalelno. Kako se vidi, razlika između oba suprotna impulsa vrtnje iznosi opet 1. Ako je j jednak 3/2, tad se moment impulsa može tako postaviti da njegova projekcija na polje daje + 3/2, + 1/2, - 1/2, - 3/2. Osim paralelnog i antiparalelnog položaja mogući su još smjerovi kod kojih je kosinus kuta jednak + 1/3, ili - 1/3. Za j = 5/2 moguće su projekcije + 5/2, + 3/2, + 1/2, - 1/2, - 3/2, - 5/2. Općenito možemo reći: Moment impulsa opet se postavlja tako prema vanjskom magnetskom polju, da se njegove projekcije na smjer polja razlikuju za veličinu h/2∙π. To vrijedi u oba slučaja, za cijele i polucijele kvantne brojeve j.

Hipoteza da moment impulsa može pored vrijednosti:

poprimiti i polucijele vrijednosti:

objašnjava ne samo Stern-Gerlachove pokuse nego omogućuje da se ispravno prikažu i sve zakonitosti atomskih spektara.

Goudsmit i Uhlenbeck predočili su ovu hipotezu jednostavnom slikom. Dosad smo smatrali da momenti impulsa atoma nastaju kretanjem elektrona oko atomske jezgre. Goudsmit i Uhlenbeck ustvrdili su da tome pridolazi još vrtnja elektrona oko vlastite osi. Elektron se ne kreće samo oko jezgre nego i oko samog sebe. Ta hipoteza postavila je punu analogiju sa Sunčevim planetnim sustavom. Poput planeta elektron izvodi dvostruku vrtnju: oko središnjeg tijela i oko svoje osi. Ukupni moment impulsa nastaje zbrojem obiju vrtnja. Moment impulsa samog elektrona zove se vlastiti moment ili kraće spin. Prema hipotezi Goudsmita i Uhlenbecka spin elektrona iznosi:

Spin elektrona jednak je polovini Bohrove jedinice.

Hipoteza o spinu elektrona razjašnjavanja potpuno nalaz Sterna i Gerlacha. U atomu srebra međusobna kretanja elektrona poništavaju se tako da u svemu ostaje spin jednog elektrona. Budući da spin ima kvantni broj 1/2, može se postaviti samo paralelno ili antiparalelno prema magnetskom polju. Sad vidimo zašto za kvantni broj momenta impulsa pored cijelih brojeva uzeti i polucijele.

Električno tijelo, koje se okreće oko svoje unutarnje osi, proizvodi određeni magnetski moment. Goudsmit i Uhlenbeck su pretpostavili da je vlastiti magnetski moment elektrona jednak Bohrovu magnetonu. Stern-Gerlachovi pokusi potpuno potvrđuju ovu hipotezu. Sumarno možemo reći da elektronu zbog unutarnje vrtnje pripada mehanički moment:

i magnetski moment jednak Bohrovu magnetonu:

Kako vidimo, ovdje više ne vrijedi klasični odnos između mehaničkog i magnetskog momenta. Vlastiti magnetski moment elektrona dvaput je veći od one vrijednosti koja bi po klasičnoj fizici proizlazila iz vrtnje elektrona.

Magnetski momenti elektrona, vezani sa spinom, najočitije se javljaju kad ispitujemo emisiju atoma pod djelovanjem magneta. Mjesto normalnog tripleta vidimo tad uistinu vrlo zamršen kompleks linija, koji nastaje različitim orijentacijama vlastitih magnetskih momenata elektrona i magnetskih momenata elektronskih staza. Ako iščezava impuls vrtnje elektrona oko jezgre, pa preostaje samo spin jednog elektrona, tad se spektralni term u magnetskom polju cijepa na dvije komponente. Jedna odgovara paralelnoj orijentaciji spina, a druga antiparalelnoj:

Cijepanje terma je simetrično s obzirom na nesmetani term. Na mjestu prvotnog spektralnog terma nema komponente. Spin 1/2 ne može se postaviti okomito! Ako djeluje istodobno magnetski moment staze i spina, cijepanje postaje mnogo složenije. Broj linija može biti vrlo velik. Ovaj anomalni Zeemanov učinak treba objasniti posebno.

Izvori

Vanjske poveznice

Nizozemski fizičari
Američki fizičari
Teoretski fizičari

George Eugene Uhlenbeck


Lee Mi-ok (* 10. März 1968) ist eine ehemalige südkoreanische Marathonläuferin.

1988 erzielte sie beim Seoul International Marathon ihren ersten von fünf Siegen in Folge und kam mit ihrer persönlichen Bestzeit von 2:32:51 h bei den Olympischen Spielen in Seoul auf den 15. Platz.

1990 gewann sie bei den Asienspielen Bronze. Bei den Olympischen Spielen 1992 in Barcelona lief sie auf Rang 25 ein.

Weblinks

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1988
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1992
Marathonläufer (Südkorea)
Olympiateilnehmer (Südkorea)
Teilnehmer an den Asienspielen (Südkorea)
Frau
Geboren 1968
Südkoreaner

Lee Mi-ok (Leichtathletin)


روابط إضافية

روابط خارجية

مراجع

أبطال الجراند سلام (كرة مضرب) في الزوجي المختلط
أبطال بطولة أستراليا المفتوحة
أبطال بطولة أمريكا المفتوحة
أبطال بطولة فرنسا المفتوحة
أبطال بطولة ويمبلدون
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون سلوفينيون مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
رياضيون من سلوفينج غرادتس
سلوفينيون مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
فائزات بالجراند سلام في زوجي السيدات
لاعبات كرة مضرب سلوفاكيات
لاعبات كرة مضرب سلوفينيات
لاعبو كرة مضرب أولمبيون من سلوفينيا
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2004
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2012
لاعبو كرة مضرب في الألعاب الأولمبية الصيفية 2000
مواليد 1981
مواليد في سلوفينج غرادتس

كاترينا سريبوتنيك


مشنية هي قرية تقع في منطقة الباحة جنوب غرب المملكة العربية السعودية وتتبع إدارياً لمحافظة المندق.

نبذة
يحد القرية القرنطه وبيوت الصداق من الشمال والنصباء والحلاة من الجنوب وآل زاهي من الشرق ومن الغرب العنق. يوجد بها سد ترابي يسمى سد مشنية. وكانت تسمى قديماً محبوبة.

يبلغ تعداد أهالي قرية مشنيه أكثر من ألف شخص ذكور وإناث من أصل 40 بيت تقريباً، كما أن تعدادها السكاني في ازدياد. طبيعة الأرض جبلية وتقع بين ثلاث جبال مرتفعة (جبل العبد من الغرب وجبل الصارين من الجنوب وجبل الفرعة من الشرق). في القرية مدرسة ابتدائية للبنين وأخرى للبنات.

معرض الصور

المصادر

أماكن مأهولة في منطقة الباحة

مشنية


An Festuca nitida in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pál Kitaibel. An Festuca nitida in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca nitida


Adenski pokolj bio je teroristički napad i masovno ubojstvo šesnaestero kršćana u jemenskom gradu Adenu koji su početkom ožujka 2016. izvršili pripadnici Islamske države napadom vatrenim oružjem na starački dom koji su vodile četiri katoličke redovnice Misionarke ljubavi, također ubijene u napadu te indijski svećenik Tom Ozhonaniel, koji je tom prilikom otet. Identiteti četvorice napadača džihadista ostali su nepoznati.

Od šesnaestero ubijenih, sedmero su bili jemenski, petero etiopski, dvoje ruandski uz po jednog indijskog i kenijskog državljanina.

Teroristički napadi Islamske države
Povijest Jemena

Adenski pokolj


Der Arroyo de la Guardia Vieja ist ein Fluss in Uruguay.

Er entspringt einige Kilometer südwestlich von La Casilla in der Cuchilla Grande Inferior, westlich der Quelle des Arroyo Sarandí Grande. Von dort fließt er auf dem Gebiet des Departamentos Flores in überwiegend nordwestliche Richtung. In der Gegend südwestlich von Trinidad trifft er auf einen weiteren Fluss, der dem Einzugsgebiet des Arroyo Grande zuzuordnen ist.

Einzelnachweise

Fluss im Departamento Flores

Arroyo de la Guardia Vieja (Uruguay)


Yerleşim yerleri
 Işıklar, Karacasu - Aydın ili Karacasu ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Karpuzlu - Aydın ili Karpuzlu ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Nazilli - Aydın ili Nazilli ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Bigadiç - Balıkesir ili Bigadiç ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Dursunbey - Balıkesir ili Dursunbey ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Manyas - Balıkesir ili Manyas ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Kepsut - Balıkesir ili Kepsut ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Sındırgı - Balıkesir ili Sındırgı ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Bolu - Bolu ili merkez ilçesine bağlı köy
 Işıklar, Yeşilova - Burdur ili Yeşilova ilçesine bağlı köy
 Işıklar, Mustafakemalpaşa - Bursa ili Mustafakemalpaşa ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Çanakkale - Çanakkale ili merkez ilçesine bağlı köy
 Işıklar, Bismil - Diyarbakır ili Bismil ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Baskil - Elâzığ ili Baskil ilçesine bağlı köy
 Işıklar, Tekman - Erzurum ili Tekman ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Hakkâri - Hakkâri ili merkez ilçesine bağlı köy
 Işıklar, Eyüpsultan - İstanbul ili Eyüpsultan ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Kınık - İzmir ili Kınık ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Tire - İzmir ili Tire ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Tomarza - Kayseri ili Tomarza ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Balışeyh - Kırıkkale ili Balışeyh ilçesine bağlı köy
 Işıklar, Bozkır - Konya ili Bozkır ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Emirgazi - Konya ili Emirgazi ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Altıntaş - Kütahya ili Altıntaş ilçesine bağlı köy
 Işıklar, Gediz - Kütahya ili Gediz ilçesine bağlı köy
 Işıklar, Alaşehir - Manisa ili Alaşehir ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Kırkağaç - Manisa ili Kırkağaç ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Kızıltepe - Mardin ili Kızıltepe ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Mut - Mersin ili Mut ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Adapazarı - Sakarya ili Adapazarı ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Ceylanpınar - Şanlıurfa ili Ceylanpınar ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Süleymanpaşa - Tekirdağ ili Süleymanpaşa ilçesine bağlı mahalle
 Işıklar, Reşadiye - Tokat ili Reşadiye ilçesine bağlı köy
 Işıklar, Razgrad - Razgrad ili ilçesi (Bulgaristan)

Eğitim kurumları
 Işıklar Askerî Hava Lisesi, Bursa'da kurulmuş askeri eğitim kurumu.

Diğer
 Mavi Işıklar, 1964'te kurulmuş Türk rock müzik grubu.

Işıklar


Le Ricain ( en turc) est un film policier turco-français coréalisé par Sohban Kologlu, Stéphane Melikian et Jean-Marie Pallardy, sorti en 1975.

Synopsis

Fiche technique

 Titre original français : Le Ricain
 Titre turc :
 Réalisation : Sohban Kologlu, Stéphane Melikian, Jean-Marie Pallardy
 Scénario : Guy Lionel, Jean-Marie Pallardy, Pierre Pelot
 Photographie : Guy Maria
 Montage : Bruno Zincone
 Musique : Ennio Morricone
 Production : Jean-Marie Pallardy, Jacqueline Beymeix Eudes d'Eudeville, Türker Inanoglu
 Sociétés de production : Les Films JMP, Les Films de la Rose, Erler Film
 Pays de production : ,
 Langues originales : français, turc
 Format : couleur - 1,66:1 - Son mono - 35 mm
 Durée : 95 minutes ()
 Genre : policier
 Dates de sortie :
 Turquie :
 France :
 Mention :
 France : Interdit aux moins de 12 ans

Distribution
 Jess Hahn : Jeff
 Jean-Marie Pallardy : Serva
 Jean Luisi : Gino
 Ilker Inanoglu : Olivier
 Gordon Mitchell : Mike
 Filiz Akin : Elisabeth
 Jacques Insermini : Bandini
 Ceyda Karahan

Notes et références

Liens externes

Film français sorti en 1975
Film turc sorti en 1975
Film policier français
Film policier turc
Film en français
Film en turc
Film tourné en Turquie
Film se déroulant en Turquie
Film réalisé par Sidney Hayers
Film avec une musique composée par Ennio Morricone
Film interdit aux moins de 12 ans en France

Le Ricain


Erdem Ergüney (d. 2 Ekim 1970, Denizli), Türk oyuncudur.

Hayatı
1970 yılında Denizli'de doğan oyuncu aslen Artvin - Arhavilidir. 1992 yılında İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Tiyatro bölümüne girdi. Stanislavski metodu üzerine temellendirilen okul eğitimi süresince çeşitli tür ve metotlardaki oyunlarda rol aldı. Yıldız Kenter, Haldun Dormen, Güngör Dilmen gibi ustalardan ders aldı. 1996 yılında mezun olduktan sonra dil ve tiyatro eğitimi için İngiltere'ye gitti.
Leeds kentindeki West Yorkshire Playhouse tiyatrosunda altı aylık bir çalıştaya katıldı. Ardından Londra'da National Theatre'da The Invention Of Love adlı oyunun provalarına üç ay süre ile gözlemci olarak katıldı.
Türkiye'ye döndüğünde çeşitli okullarda tiyatro öğretmenliği yaptı. 1999 yılından sonra çeşitli televizyon dizilerinde rol aldı. 2003 yılında O Şimdi Asker filminde oynadı. 2003-2005 yılları arasında Kurtlar Vadisi ve 2007'den 2012'ye kadar Kurtlar Vadisi Pusu adlı dizide Deli Hikmet rolünü canlandırdı. Sonra Beyaz Karanfil ve Payitaht Abdülhamid dizisinde rol aldı. Son olarak Mavera dizisinde oynamıştır.

Filmografisi
 2003-2005: Kurtlar Vadisi
 2007: Kurtlar Vadisi Terör
 2011: Misafir
 2007-2015: Kurtlar Vadisi Pusu
 2014: Beyaz Karanfil
 2018-2020: Payitaht Abdülhamid
 2021: Mavera

Kaynakça

Dış bağlantılar
 IMDb sayfası

1970 doğumlular
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek dizi oyuncuları
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Denizli doğumlular
Yaşayan insanlar

Erdem Ergüney


Pigmartyr (2004) is an album by Raymond Watts, a.k.a. PIG.  This was the first album he signed as "Watts" instead of "PIG". The First copies (approx. 500) were signed and numbered by Raymond Watts. The album was remastered and rereleased through Metropolis under the title Pigmata in 2005, as a PIG album, with three additional tracks mixed by Isaac Glendening of Cesium 137.

Album information
Raymond Watts' first release since 1999's Genuine American Monster, Pigmartyr is a bit of a departure from typical Pig material.  Gone are most of the bombastic string sections and orchestral influence, Pigmartyr takes a turn toward the hard rock side, and has a much more raw and stripped down feel.

The album was largely recorded in London, UK with a number of collaborators, including a duet ("Take") with glamorous UK rockchick Harry (aka Dirty Harry) and a couple of co-writes ("Situation" and "Here To Stay") with Marc Heal of Cubanate.

Pigmartyr was originally planned as a PIG band album under the title Lust for Lard. After a series of drawn-out recording sessions and release date changes, it was eventually released by Grand Recordings as a "Watts" album in summer 2004.

Track listing

Original UK release
 "Suck Spit Shit" 5:28
 "Here To Stay" 3:33
 "Reject" 3:53
 "Situation" 3:39
 "Kundalini" 5:44
 "Vitriol Vice and Virtue" 5:16
 "Take" 5:04
 "Arbor Vitate" 4:33
 "Stage Slut" 4:20
 "Junky" 6:03

Remastered US release
 "Suck Spit Shit" – 5:29
 "Here To Stay" – 3:31
 "Reject" – 3:51
 "Situation" – 3:38
 "Kundalini" – 5:46
 "Vitriol Vice & Virtue" – 5:15
 "Take" – 5:01
 "Arbor Vitate" – 4:33
 "Stage Slut" – 4:20
 "Junky" – 6:04
 "God Rod" – 5:27
 "On the Slaughterfront" – 6:46
 "Filth Healer" – 5:21

Personnel
 Raymond Watts – vocals, guitars, programming
 Martin Eden – bass, programming, backing vocals
 Steve White – guitars, programming
 Jules Hodgeson – guitars
 Andy Selway – drums
 Arianne Schreiber – backing vocals
 Isaac Glendening - re-mastering

with

 Marc Heal – additional programming on "Situation" and "Here To Stay"
 Harry – vocals on "Take"
 Bryan Black – backing vocals on "Junky"
 Oliver Grasset – additional programming on "Junky"
 Jules Cooper – additional guitars

Album information
Under Grand Recordings, Pigmartyr was not mastered and many people could not get the album. It was soon remastered and re-released under Metropolis Records under the PIG moniker and a new title, Pigmata. Raymond recorded three bonus songs for the album as well as having Isaac Glendening of Cesium 137 mix them. The album went on to become a rather large success at Metropolis Records, keeping the #1 spot on Metropolis' best seller list for several weeks.

References

Pig (musical project) albums
2004 albums
Metropolis Records albums

Pigmartyr


Micul spartan este un film românesc din 2011 regizat de Dragoș Iuga. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Gabriel Diță, Doru Cătănescu, Rudy Rosenfeld.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2011 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2011
Filme dramatice românești

Micul spartan


Robert William Gladstone (-) est un homme politique canadien de l'Ontario. Il est député fédéral libéral de la circonscription ontarienne de Wellington-Sud de 1935 à 1949.

Biographie
Né dans le comté d'Oxford en Ontario, Gladstone tente sans succès de remporter le siège de député de Wellington-Sud en 1925. Élu en 1935, il est réélu en 1940 et 1945. Ne se représentant pas au élection de juin 1949, il est, en septembre 1949, nommé au sénat dans la division Wellington-Sud. Il demeure à la chambre haute jusqu'à son décès à l'Hôpital d'Ottawa des suites de problèmes cardiaques.

Résultats électoraux

Références
L'hon. Robert William Gladstone, député, sénateur - Bibliothèque du Parlement

Naissance en septembre 1879
Député fédéral canadien provenant de l'Ontario
Député du Parti libéral du Canada
Sénateur canadien provenant de l'Ontario
Décès à Ottawa
Décès en juin 1951
Décès à 71 ans

Robert Gladstone


King of the Avenue ist ein Thriller des Regisseurs Ryan Combs. Das US-amerikanische Erscheinungsdatum des Films war der 17. September 2010.

Handlung
Der Film beginnt in Miami in den 1970er Jahren im Milieu des organisierten Verbrechens. Der den Drogenmarkt dominierende Norman erschießt seinen Freund und Komplizen Donnie, da dieser im Zuge einer verdeckten Ermittlung verkabelt auf Normans Anwesen erschien, um einer 25-jährigen Haftstrafe zu entgehen. Normans weißer Adoptivsohn Taz wird Zeuge dieser Tat, er bekommt einen Großteil der kriminellen Machenschaften seines Vaters mit, sowie den Drogentod seiner Mutter und schließlich auch den Mord an seinem Vater durch rivalisierende Gangster.

Es folgt ein Zeitsprung in die Gegenwart, mittlerweile ist Taz selbst einer führenden Drogenbosse in Miami, er untersteht lediglich Donnie jr., dem Sohn des Mannes, der von Taz' Vater ermordet wurde. Taz hat mittlerweile Frau und Kind, die im Glauben sind, er würde einem regulären Beruf nachgehen. Er fahrt jeden morgen zu einer 30 Meilen entfernten Villa, wo seine Geliebte lebt und von wo aus er seine Drogengeschäfte lenkt. Als er einen Deal mit einem mexikanischen Kartell einfädeln will, kommt ihm Donnie jr. zuvor und schnappt Taz das Geschäft vor der Nase weg. Außerdem droht er subtil, Taz' Familie umzubringen. Taz begegnet bald darauf einer Dienerin des Teufels, die ihn zu Natas (Akronym: Satan) führt. Der schlägt ihm vor, er würde dafür sorgen, dass Taz der alleinherrschende Drogenboss ist und somit würde seine Familie verschont bleiben. Im Gegenzug sollte Taz einem von Satan auf die Erde entsandten Dämon als Wirt dienen. Taz geht auf den Deal ein und ein Dämon in Gestalt seines Vaters erscheint, der jedoch nur Normans äußere Hülle, nicht jedoch dessen Wesen hat. Der Dämon tötet noch in dieser Nacht 28 einflussreiche Persönlichkeiten in Miamis Verbrechermilieu, darunter auch Donnie jr. Daraufhin trifft sich ein Tribul der wichtigsten Verbrecher, um zu entscheiden, wer nun der Anführer sein wird. Der Dämon tötet alle, die sich gegen Taz aussprechen. Nun ist Taz also "King of the Avenue" und reformiert die Organisation in einigen Punkten, sodass sie finanziell viel besser da stehen und auch besser getarnt agieren als zuvor. Es folgt eine Zeit der Harmonie, jeder respektiert Taz, sie machen Geld wie nie zuvor und er verbringt viel Zeit mit seiner Familie, da er einen Großteil der Geschäfte an seinen General Cal delegiert.
Plötzlich hebt jedoch Hector, der Boss des mexikanischen Kartells, von dem Taz die Drogen kauft, die Preise an. Hector macht deutlich, er würde sich einen anderen Abnehmer suchen, wenn Taz sich damit nicht einverstanden erklärt. Der Dämon tötet daraufhin zwei weitere angesehene Verbrecher, die potenzielle Geschäftspartner für Hector darstellten. Allerdings geht er dieses Mal wesentlich brutaler und sadistischer als bisher vor, außerdem waren die beiden loyal gegenüber Taz eingestellt. Cal, der nichts von dem Dämon weiß, glaubt dass Hector für die Morde verantwortlich ist und möchte Hector daher töten. Der Anschlag schlägt fehl, da Hector rechtzeitig flüchten kann. Der Dämon tötet nun Cal, was Taz, der mittlerweile auch am Tatort angekommen ist, äußerst schockiert. Taz steigt in sein Auto und fährt verstört davon, als plötzlich der Dämon auf seiner Rückbank sitzt. Taz fragt ihn, warum er die letzten Morde begangen hat, da der Dämon doch nur dafür verantwortlich sei, Taz' Machtposition zu sichern, wozu die Morde an Cal und den beiden anderen Freunden nicht nötig gewesen waren. Der Dämon erklärt Taz nun, Taz habe alle Morde selbst verübt und der Dämon sei nur eine Projektion seines Verstandes. In Flashbacks erinnert sich Taz nun, wie er all die Menschen kaltblütig ermordet hatte. Er fährt nach Hause und erklärt seiner Frau die gesamte Situation, er ist ein Drogendealer, hat viele Menschen getötet und wird auch seine eigene Familie töten, da er besessen ist. Seine Frau ist völlig schockiert, nimmt den gemeinsamen Sohn und flüchtet aus dem Haus. Vor dem Haus wartet bereits ein Polizeiaufgebot, welches Taz verhaften will. Taz stirbt im Kugelhagel und man sieht, wie sich der Teufel an Taz' Sohn annähert.

Kritiken

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2010
US-amerikanischer Film
Thriller
Filmdrama

King of the Avenue


An Ehrharta distichophylla in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jacques-Julien Houtou de La Billardière. An Ehrharta distichophylla in nahilalakip ha genus nga Ehrharta, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ehrharta

Ehrharta distichophylla


صحيفة قورينا هي جريدة ليبية يومية منوعة بدأت في الصدور عن شركة الغد الإعلامية في 20 أغسطس 2007. يقع مقرها في مدينة بنغازي شارع أحمد رفيق المهدوي والصابري مبنى الوكالة العالمية للملاحة الدور الرابع. يرأس تحريرها د.رمضان البريكي.

وصلات خارجية ومصادر

 الموقع الرسمي

الحرب الأهلية الليبية (2011)
إعلام ليبيا
تأسيسات سنة 2007 في ليبيا
قورينا
صحف باللغة العربية
صحف ليبية
منشورات أسست في 2007
وسائل الإعلام في بنغازي

قورينا (صحيفة)


Necib Mahfuz (Arapça: نجيب محفوظ), (Mısır telaffuz: ), 1988 Nobel Edebiyat Ödülü sahibi Mısırlı yazardır (d. 11 Aralık 1911 - ö. 30 Ağustos 2006). Nobel Ödülü kazanan ilk Müslüman ve tek Arap yazardır. "Ortadoğu'nun Balzac'ı" olarak tanınır.

Hayatı
Mahfuz, Kahire'nin Cemaliye bölgesinde 6 çocuklu bir ailenin en küçük çocuğu olarak dünyaya geldi. Bir tüccarın oğlu olan Mahfuz, adını kendisini doğurtan Profesör Necib Paşa Mahfuz'dan aldı. 70 yıllık kariyeri boyunca 34 roman, 350 küsur kısa hikâye yayımladı. Kitaplarının çoğunda, hayatının tamamını geçirdiği ve Nobel ödülünü almak için bile ayrılmadığı Kahire'nin tarihi mahallelerindeki yaşamı; modern ve geleneksel yaşam arasında denge kurmaya çalışan sıradan insanları anlattı. Pek çok kitabı Arap filmlerine konu oldu.

Edebiyata olan ilgisi, 1920'lerde Mustafa Lutfi el-Manfuluti'nin makale ve şiirlerini okumasıyla başlamıştı. Abbas Mahmud el-Akkad, Taha Hüseyin, İbrahim el-Mazinî, M. Hüseyin Heykel, ilk dönemde kendilerinden en çok etkilendiği yazarlar arasındadır.

Yazı hayatına, 1928'de Selame Musa'nın çıkardığı el-Mecelle el-Cedide dergisinde yayımladığı değini yazıları ve öykülerle başladı. Kahire Üniversitesi'nde felsefe öğrenimi gören Mahfuz'un ilk romanı Abes el-Akdar 1939'da yayımlandı.

1941 senesinde yazımına başladığı Hân el-Hâlîlî adlı romanını 1946 senesinde neşretmiştir. Romanda karakter şekillendirirken Sigmund Freud'un psikanalitik kuramlarından istifade etmiştir. Bu eserinde sembolizme de rastlanmaktadır.

1957'de yazdığı Kahire Üçlemesi ile Arap Edebiyatı'nın tanınmış bir ismi oldu. Bu üçlemede Kahire'de yaşayan bir ailenin üç kuşağının I. Dünya Savaşı ve 1952'deki Nasır darbesine kadar olan dönemde yaşadıklarını ve Mısır toplumunu değişimini anlattı.

Değişik kurumlarda çalışan Mahfuz, en son Kültür Bakanlığında müsteşar olarak görev yaptı. 1971'de söz konusu görevinden emekli olmasından sonra, el-Ahram gazetesinde yazar olarak çalışmıştır.

Mısır Devlet Başkanı Enver Sedat'a İsrail ile yaptığı barış antlaşmasında verdiği açık destekten ötürü birçok Arap ülkesinde kitapları yasaklandı. 1988 yılında Nobel Edebiyat Ödülü'nü aldıktan sonra bu yasaklar kalktı.

1989 yılında Mısırlı köktendinci Ömer Abdülrahman tarafından hakkında ölüm fetvası çıkartılan Mahfuz, 1994 yılında Kahire'deki evinin önünde bıçaklı saldırıya uğradı. Saldırıdan yaralı kurtulan Mahfuz, sağ kolundaki sinirler zedelendiği için yazmakta büyük güçlük çekmeye başladıysa da ilerleyen yaşına rağmen edebiyattan kopmadı ve kısa hikâyeler yazmaya devam etti.

2006 Temmuz'unda düşerek kafasından yaralandı. 30 Ağustos 2006 günü Kahire'de 95 yaşında öldü. Mahfuz ülser, böbrek ve kalp rahatsızlıklarından muzdaripti.

31 Ağustos 2006 günü Kahire'de devlet töreniyle defnedildi.

Eserleri

 Mısru'l-Kadîme (1932) مصر القديمة
 Hemsu'l-Cunûn (1938)همس الجنون
 Abesu'l-Akdâr (1939) عبث الأقدار
 Râdûbîs (1943) رادوبيس
 Kifâh Tîbe (1944) كفاح طيبة
 el-Kâhiretu'l-Cedîde (1945) القاهرة الجديدة (Yeni Kahire, Savrulan Kahire adıyla Türkçeye çevrildi. Ayrıca, Kahire-30 adıyla Mısır'da sinemaya uyarlandı.)
 Hân el-Hâlîlî (1946) خان الخليلى
 Zukâku'l-Midak (1947) زقاق المدق (Midak Sokağı)
 es-Serâb (1948) السراب
 Bidâye ve Nihâye (1950) بداية ونهاية
 es-Sulâsiyye (1956-57) الثلاثية Kahire Üçlemesi
 Beyne'l-Kasreyn (1956) بين القصرين Saray Gezisi (Kahire Üçlemesi 1)
 Kasru'ş-Şevk (1957) قصر الشوق Şevk Sarayı (Kahire Üçlemesi 2)
 es-Sukeriyye (1957) السكرية Şeker Sokağı (Kahire Üçlemesi 3)
 Evlâdu Hâratinâ (1959) أولاد حارتنا Cebelavi Sokağı'nın Çocukları
 The Thief and the Dogs (1961) اللص والكلاب (Hırsız ve Köpekler)
 Quail and Autumn (1962) السمان والخريف (Bıldırcın ve Sonbahar)
 God's World (1962) دنيا الله
 Zaabalawi (1963)
 The Search (1964) الطريق (Arayış)
 The Beggar (1965) الشحاذ (Dilenci)
 Adrift on the Nile (1966) ثرثرة فوق النيل
 Miramar (1967) ميرامار (Miramar)
 The Pub of the Black Cat (1969) خمارة القط الأسود
 A story without a beginning or an ending (1971)حكاية بلا بداية ولا نهاية
 The Honeymoon (1971) شهر العسل
 Mirrors (1972) المرايا (Aynalar)
 Love under the rain (1973) الحب تحت المطر
 The Crime (1973) الجريمة
 al-Karnak (1974) الكرنك
 Respected Sir (1975) حضرة المحترم
 The Harafish (1977) ملحمة الحرافيش
 Love above the Pyramid Plateau (1979) الحب فوق هضبة الهرم
 The Devil Preaches (1979) الشيطان يعظ
 Love and the Veil (1980) عصر الحب
 Arabian Nights and Days (1981) ليالى ألف ليلة (Binbirinci Geceden Sonra)
 Wedding Song (1981) أفراح القبة (Düğün Evi)
 One hour remains (1982) الباقي من الزمن ساعة
 The Journey of Ibn Fattouma (1983) رحلة إبن فطومة
 Akhenaten, Dweller in Truth (1985) العائش فى الحقيقة
 The Day the Leader was Killed (1985) يوم مقتل الزعيم Başkanın Öldürüldüğü Gün
 Fountain and Tomb (1988)
 Echoes of an Autobiography (1994)
 Dreams of the Rehabilitation Period (2004) أحلام فترة النقاهة
 The Seventh Heaven (2005)

Konuyla ilgili yayınlar
Bedrettin Aytaç, "Necib Mahfuz'un Hanu'l-Halili Adlı Romanı Üzerine Bir İnceleme", Gündoğan Edebiyat 19 (1997) 37-53.

Necip Mahfuz, Han el-Halili (Bedrettin Aytaç, çev.). İstanbul: Hit Kitap, 2011.

Ahmet Kazım Ürün, Çağdaş Mısır Romanında Necîb Mahfûz ve Toplumcu Gerçekçi Romanları. Erzurum: Basılmamış Doktora Tezi, 1994.

Esat Ayyıldız, Necîb Mahfûz'un Hân el-Halîlî Adlı Romanındaki Psikanalitik Yaklaşımlar, Filoloji Alanında Yeni Ufuklar, Ankara: Gece Kitaplığı, 2019. s. 77-99.

Kaynakça

1911 doğumlular
2006 yılında ölenler
Arap roman yazarları
Mısırlı Müslümanlar
Kahire Üniversitesinde öğrenim görenler
Nobel Edebiyat Ödülü sahipleri
Mısırlı Nobel Ödülü sahipleri
Kahire doğumlu yazarlar
20. yüzyıl Mısırlı yazarları
21. yüzyıl Mısırlı yazarları

Necib Mahfuz


නෙල්සන්ගේ කුළුණ යනු 1805 දී   ට්‍රැෆල්ගාර් සටනෙහිදී මිය ගිය අද්මිරාල් හොරේෂියෝ නෙල්සන් සිහිවීම පිණිස   මධ්‍යම ලන්ඩනයේ  ට්‍රැෆල්ගාර් චතුරස්‍රයෙහි පිහිටුවා ඇති ස්මාරකයකි. විලියම් රේල්ටන්ගේ සැලසුමක් ප්‍රකාර £47,000 ක වියදමක් දරා  1840 සහ1843 අතරතුර කාලයේදී මෙම ස්මාරකය ඉදිකරන ලදි . මෙම කුළුණ කොරින්තියානු  ශෛලියට අනුව ඩාට්මූර් කළුගලෙන් තනා ඇත. ක්‍රේග්ලිට් වැලිගලෙන් තැනුනු නෙල්සන්ගේ ප්‍රතිමාව ඊ. එච්. බේලි විසින් නිර්මාණය කෙරුණු අතර 1867 දී  එක් කරන ලද පාදමෙහි වන ලෝකඩ සිංහයන් සතරදෙන සැලසුම් කළේ ශ්‍රීමත් එඩ්වින් ලැන්ඩ්සීර් විසිනි.

අත්පත් කරගත් ප්‍රංශ තුවක්කු භාවිතයෙන් වාත්තු කෙරුණු, එකක් අඩි 18 සමචතුරස්‍ර වන්නාවූ  ලෝකඩ පේකඩ පුවරුසතරකින්  පාදම අලංකරණය කොට ඇත.  ඒවා විස්තර කරන්නේ ශාන්ත වින්සන්ට් තුඩුවෙහි සටන, නයිල් සටන, කෝපන්හේගන් සටන සහ ට්‍රැෆල්ගාර්හිදී නෙල්සන්ගේ මරණයයි. මූර්තිශීල්පීන්ගේ නම් පිළිවෙලින්  මස්ග්‍රෙව් වොට්සන්, විලියම් එෆ් වුඩින්ටව්, ජෝන් ටර්මවුත් සහ ජෝන් එඩ්වඩ් කැරිවු වෙති.

2006දී එය £420,000 ක වියදමක් දරා ප්‍රතිසංස්කරණය කෙරුණු අතර   මෙම අවස්ථාවෙහිදී එය මැණ බලා සොයා ගත්තේ කලින් සිතුවාට වඩා මීටර 4.4 ක් කොට බවයි.  පාදමෙහි පතුලෙහි සිට නෙල්සන්ගේ හිස්වැසුමෙහි මුදුන දක්වා ගත් කළ සම්පූර්ණ ස්මාරකය අඩි 169  අඟල් 3 (51.59 මීටර) උසය.

ගොඩනැගීම සහ ඉතිහාසය
නෙල්සන් සාමිවරයා වෙනුවෙන් මහජන අනුග්‍රාහකත්වයෙන් ස්මාරකයක් ගොඩ නැගීමට කටයුතු පිළියෙල කෙරුමට  1838 පෙබරවාරි මාසයෙහිදී වංශාධිපතියන්, පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීන් හා අනෙකුත් උසස් කුලවතුන් 121 කින් සැදුම්ලත් කණ්ඩායමක් විසින් කමිටුවක් පිහිටුවා ගත් අතර, එය සඳහා ට්‍රැෆල්ගාර් චතුරස්‍රය තුල අළුතින් නිම කරන ලද ජාතික  චිත්‍රාගාරය ඉදිරිපසින් ඉඩකඩ  ලබාදීමට රජය එකඟ විය. වියදම £20,000 සහ £30,000 අතර වෙතැයි ඇස්තමේන්තුගත කොට සැලසුම් තෝරාගැනුම සඳහා තරගයක් පැවැත්විණි. සැලසුම් ඉදිරිපත් කිරීමට අවසන් දිනය 1839 ජනවාරි 31 විය.

වෙලින්ටන්හී ආදිපාදවරයාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් රැස්වූ උප-කමිටුවක් විසින් තෝරාගත් ජයග්‍රාහක සැලසුම විලියම්  රේල්ටන් විසින් ඉදිරිපත් කළ එකක් වූ අතර එය නෙල්සන්ගේ ප්‍රතිමාවකින් මස්තකප්‍රාප්ත වන්නාවූ හා අඹන ලද සිංහයන් සතර දෙනෙකු විසින් පාර්ශවකෙරෙන්නාවූ  කොරින්තියානු කුළුණක් සඳහා විය. කුළුනෙහි පාදම වෙත පියගැට පෙළ සිංහයන් අතරින් ඉහළට ඇදී යායුතුව තිබුණි. තවත් යෝජකයන් කිහිප දෙනෙක් විසින්ද කුළුණු සඳහා යෝජනා ඉදිරිපත් කෙරිණි. මූර්ති වලින් වට කෙරෙණ ඔබලිස්ක ටැඹක්  යෝජනා කළ  එඩ්වඩ්  හොජස්  බේලි විසින් දෙවන ස්ථාන ත්‍යාගය දිනාගන්නා ලදි.

තරගය පැවැත්වුනු ආකාරය පිලිබඳ ඉදිරිපත්වුනු විවේචන හමුවේ එය නැවත පැවැත්වීමට සිදුවිය.  මදක් සංශෝධිත සැලසුමක් රේල්ටන් විසින් ඉදිරිපත් කර තිබුණු අතර නෙල්සන්ගේ ප්‍රතිමාව ඊ එච් බේලි විසින් සිදු කළ යුතු බවට කොන්දේසියක්ද සහිතව එය නැවතත්  ජයග්‍රාහක සැලසුම බවට ප්‍රකාශයට පත් කෙරුණි. මුල් සැලසුම වූයේ, පාදම සහ ප්‍රතිමාව ඇතුළු කුළුණ  අඩි 203 ක් උස සහිත වීමට වුවද,  ස්ථායිතාව පිළිබඳ සැක සංකා සැලකිල්ලට ගෙන අඩි 98 ක කුළුණු කඳක් සහිතව  අඩි 170 ක් දක්වා එහි උස අඩු කරන ලදි.  පාදම කළුගලින්ද කඳ ක්‍රේග්ලිට් වැලිගලෙන්ද නිමැවීමට නියමිතව තිබූ නමුදු ගොඩනැගීම ඇරඹීමට පෙර කඳද කළුගලෙන් නිමැවීමට තීරණය කෙරිණි.

කබොක් අත්තිවාරම සඳහා කැණීම් කටයුතු 1840 ජූලි මස වන විට ආරම්භ විය.

රූප එකතුව

ආශ්‍රිත

නෙල්සන්ගේ කුළුණ


هذه التصفيات التأهيلية لكأس آسيا للشباب 2008 التي أقيمت في الفترة من 17 أكتوبر, 2007 إلى 28 نوفمبر, 2007.

المنتخبات المتأهلة إلى البطولة دون التصفيات

  المستضيف

المجموعة أ
جميع المباريات لعبت ذهاب وإياب

17 أكتوبر, 2007

24 أكتوبر, 2007

31 أكتوبر, 2007

14 نوفمبر, 2007

21 نوفمبر, 2007

28 نوفمبر, 2007

المجموعة ب
جميع المباريات لعبت في طهران, إيران

6 نوفمبر, 2007

9 نوفمبر, 2007

11 نوفمبر, 2007

14 نوفمبر, 2007

17 نوفمبر, 2007

المجموعة ج
جميع المباريات لعبت في الدوحة, قطر

المجموعة د
جميع المباريات لعبت في طشقند, أوزباكستان

6 نوفمبر, 2007

8 نوفمبر, 2007

10 نوفمبر, 2007

المجموعة هـ
جميع المباريات لعبت في بانكوك, تايلند

6 نوفمبر, 2007

8 نوفمبر, 2007

10 نوفمبر, 2007

12 نوفمبر, 2007

14 نوفمبر, 2007

16 نوفمبر, 2007

18 نوفمبر, 2007

المجموعة و
جميع المباريات لعبت في ليوشو, الصين

6 نوفمبر, 2007

8 نوفمبر, 2007

10 نوفمبر, 2007

12 نوفمبر, 2007

14 نوفمبر, 2007

المجموعة ي
جميع المباريات لعبت في هو تشي منه, فيتنام

6 نوفمبر, 2007

8 نوفمبر, 2007

10 نوفمبر, 2007

12 نوفمبر, 2007

14 نوفمبر, 2007

المتأهلون إلى كأس آسيا للشباب 2008

المراجع

 Details on AFC.com

بطولة آسيا تحت 19 سنة لكرة القدم 2008
تصفيات بطولة آسيا تحت 19 سنة لكرة القدم
كرة القدم الآسيوية في 2007

تصفيات بطولة آسيا للشباب لكرة القدم 2008


Harald Landers Gade er en gade i Indre By i København, der går fra Tordenskjoldsgade til Peder Skrams Gade. Gaden blev navngivet efter balletmester Harald Lander (1905-1971) 27. marts 2018. Før da var gaden en del af Heibergsgade. Den nordlige side af gaden domineres af en tilbygning til Det Kongelige Teater. Den sydlige side udgøres af et par etageejendomme, der benyttes af det internationale sekretariat for OSCE Parliamentary Assembly og Det Kongelige Danske Kunstakademis Billedkunstskoler.

Historie og bebyggelse

Gaden ligger i kvarteret Gammelholm. Området var indtil 1859 en del af Orlogsværftet men blev derefter bebygget med etageejendomme i 1860'erne og 1870'erne. I den forbindelse blev der anlagt ni nye gader, der overvejende blev opkaldt efter søhelte og teaterpersoner. Heibergsgade blev således i 1869 opkaldt efter dramatikeren Johan Ludvig Heiberg (1791-1860), der havde været chef for Det Kongelige Teater for enden af gaden fra 1849 til 1856. Teatrets nuværende bygning blev opført i 1872-1874 efter tegninger af Vilhelm Dahlerup og Ove Petersen. Bag den lå en magasinbygning, der var forbundet med teatret med en mellembygning over Heibergsgade, der dengang fortsatte til Holmens Kanal. Magasinbygningen og mellembygningen blev erstattet af en ny magasinbygning i 1983-1986, hvilket betød at denne del af gaden blev nedlagt.

Langs den nordlige side af den nuværende Harald Landers Gade opførtes en tilbygning til teatret i 1929-1931, der blev forbundet med den gamle bygning af bygningen Stærekassen over den nuværende August Bournonvilles Passage. Bygningerne blev opført efter tegninger af Holger Jacobsen. Bygningerne rummer tilsammen det, der i mange år hed Nye Scene, idet selve scenen ligger i Stærekassen, mens tilskuerpladserne ligger i tilbygningen langs Harald Landers Gade. Bygningen blev desuden benyttet af Radiosymfoniorkestret, indtil Radiohusets koncertsal blev indviet i 1945. Det Kongelige Teater benyttede bygningen som teater indtil 2008, hvor Skuespilhuset blev indviet. Efterfølgende er den blevet benyttet til forskellige kulturelle formål. Tilbygningen selv gør sig i øvrigt bemærket ved en mønstret facade i de nedre etager og en kolonnade, der overdækker fortovet i hele bygningens længde.

Ved siden af teatret ligger et par bygninger fra Orlogsværftets tid. Den ene er Den Gule Længe, der er resterne af en reberbane. Den blev ombygget til professorbolig under ledelse af Christian Hansen i 1858. Desuden er det blevet sammenbygget med det tidligere sejl- og garnmagasin fra 1580. De to bygninger blev fredet i 1992. Derudover er der en ejendom fra 1870 på adressen. Adressen har huset flere kendte personer i tidens løb. Billedhuggeren J.A. Jerichau boede her fra 1874 til sin død i 1883, billedhuggeren og professoren Theobald Stein boede her fra 1892 til sin død i 1901, kunstmaleren og professoren August Jerndorff boede her fra 1902 til 1905, og billedhuggeren Einar Utzon-Franck boede her fra 1920 til sin død i 1955. I dag holder Laboratoriet for Gips under Det Kongelige Akademi for de Skønne Kunster til her. Laboratoriet arbejder især med gipsafstøbning og modellering men også med mosaik og frescomaleri.

På den sydlige side af gaden opførte A.M. Hirschsprung & Sønner en tobaksfabrik på hjørnet af Tordenskjoldsgade. Bygningen, der stod færdig i 1866, blev tegnet af Ove Petersen og senere ombygget af Axel Maar i 1930. Bygningen huser nu det internationale sekretariat for OSCE Parliamentary Assembly. På hjørnet af Peder Skrams Gade ligger der en etageejendom, der blev opført i 1870. Facaden er rigt dekoreret med balustrader, volutter og frontoner. Skuespilleren Peter Schram boede på tredje sal i bygningen fra 1878 til sin død i 1895, mens forfatteren og sproglæreren Arthur Abrahams boede i bygningen fra 1874 til 1880. I dag holder Udstillingsstedet Q under Det Kongelige Danske Kunstakademis Billedkunstskoler til i stueetagen.

I september 2017 foreslog Det Kongelige Teater, at Heibergsgade mellem Tordenskjoldsgade og Peder Skrams Gade skulle omdøbes til Harald Landers Gade. Baggrunden var at man ønskede at markere en stor balletfestival i 2018 og at hylde den store balletmester. Navneændringen ville kun berøre indgangen til teatrets balletskole i nr. 7 og Laboratoriet for Gips i nr. 9. De to hjørnebygninger på den modsatte side af gaden ville ikke blive berørt, idet de har adresse til henholdsvis Tordenskjoldsgade og Peder Skrams Gade. Vejnavnenævnet under Københavns Kommune var positive overfor forslaget. Under den efterfølgende høring indkom der en enkelt indsigelse fra Indre By Lokaludvalg, der var principielt imod at ændre navne på dele af gader, idet hyldesten ikke ville fremstå oprigtig. Et nyt navn til en hel gade, for eksempel hele Heibergsgade, kunne nævnet dog ikke gå med til, da det ville få betydning for mange beboere. Derudover var der ikke udsigt til anlæg af nye gader i nærheden, der kunne have fået navnet. På den baggrund fastholdt nævnet forslaget til navneændringen og indstillede det til godkendelse i Teknik- og Miljøudvalget. Udvalget godkendte det ved sit møde 26. februar 2018 med syv stemmer mod fire, hvorefter det nye navn trådte i kraft 27. marts 2018.

Litteratur
 København før og nu - og aldrig, bind 2 Gammelholm og Frederiksholm af Steffen Linvald. Forlaget Palle Fogtdal, 1987.

Eksterne henvisninger

Noter

Gader i Indre By (København)

Harald Landers Gade


البَلغَم (من الإغريقيّة Φλέγμα) هو مادة مائعة لزجة تُفرزها الأغشية المخاطية عند البشر والحيوانات. يقتصر تعريف البلغم على المخاط الذي ينتجه جهاز التنفس، ما عدا ممّرات الأنف، وخاصةً ذلك المخاط الذي يخرجُ سعالاً (في البُصاق). يختلف تكوين البلغم اعتماداً على المناخ، والوراثة، وحالة الجهاز المناعي، ولكن البلغم أساساً هو مياه قائمة على هلام متألف من بروتين سكري، ومادة المناعي، والدهن وغيرها. يمكن أن يتلون البلغم بألوان مختلفة. يمكن أن يتنوع لونه من شفاف إلى شاحب أو أصفر داكن وأخضر، وأيضًا إلى البني الداكن، وحتى الرمادي الداكن تبعًا للمكونات.

التمييز بين المخاط والبلغم
على عكس الاعتقاد الشائع وسوء الاستخدام، لا يكون المخاط والبلغم متشابهين دائمًا.

مخاط
المخاط هو طبقة واقية طبيعية حول مجرى الهواء والعين والمحارة الأنفية والجهاز البولي التناسلي. المخاط هو هلام لزج الذي ينتج في مجرى الهواء عن طريق الغدد تحت المخاطية والخلايا الكأس وهي في الأساس المياه. كما أنه يحتوي على بروتينات سكرية مخاطية ذات وزن جزيئي مرتفع والتي تشكل بوليمرات خطية.

بلغم
البلغم أكثر ارتباطًا بالمرض من المخاط ويمكن أن يكون مزعجا للفرد من الجسم. البلغم هو إفراز العصير في مجرى الهواء أثناء المرض والالتهاب. وعادة ما يحتوي البلغم على مخاط بفيروس، وبكتيريا، وأنقاض أخرى، وخلايا التهابية مبطنة. بمجرد أن يتم انغماس البلغم بواسطة سعال يصبح البلغم.

البلغم الزائد
هناك العديد من العوامل التي يمكن أن تسهم في زيادة البلغم في الحلق أو الحنجرة.

 إساءة الصوت الصوتية: إساءة الاستخدام الصوتية هي إساءة استخدام أو الإفراط في استخدام الصوت بطريقة غير صحية مثل إزالة الحلق أو الصراخ أو الصياح أو التحدث بصوت عال أو الغناء بشكل غير صحيح.
 تطهير الحلق: تطهير الحلق يزيل البلغم أو يخففه ولكن الحبال الصوتية تضرب سوية مسببة الالتهاب وبالتالي زيادة البلغم.
 الصراخ / الصياح: يؤدي الصراخ والصراخ كلاهما إلى إصابة الحبال الصوتية ضد بعضها البعض مما يسبب الالتهاب والبلغم.
 العقيدات: الصراخ المفرط، والصياح، والغناء غير الصحيح، وكذلك العادات المسيئة الأخرى يمكن أن تسبب العقيدات الصوتية. انظر عقيدات الحبل الصوتي لمزيد من المعلومات عن العقيدات.
 التدخين: الدخان حار وجاف، وتلوث الهواء الذي يجفف الأحبال الصوتية. مع كل نفس من الدخان، تلوث الحنجرة بالسموم التي تمنعها من إعادة الترطيب لمدة 3 ساعات. تحتاج الحبال الصوتية إلى قدر معقول من التزييت وتنتفخ من الالتهاب عندما لا يكون لديها ما يكفي منه. عندما تنتفخ الطيات الصوتية وتلتهب، غالبًا ما يتم تكوين البلغم لمحاولة تخفيف الجفاف.
 تجربة على ارتباط التدخين: في عام 2002، تم إجراء التجربة ونشرها من قبل الكلية الأمريكية لأطباء الصدر لمعرفة ما إذا كان هناك علاقة بين المدخنين والسعال والبلغم. في الدراسة، تمت دراسة 117 مشاركًا، وهو مزيج من المدخنين الحاليين، والمدخنين السابقين، وغير المدخنين، والتحكم الإيجابي في المشاركين الذين يعانون من مرض، مرض الانسداد الرئوي المزمن (COPD). في نهاية التجربة، وجد المجربون أن هناك ارتباطًا كبيرًا بين البلغم والسعال مع تدخين 0.49 (p <0.001.).
المرض: خلال المرض مثل الأنفلونزا والبرد والالتهاب الرئوي، يصبح البلغم أكثر إفراطًا كمحاولة للتخلص من البكتيريا أو الجسيمات الفيروسية داخل الجسم. المرض الرئيسي المرتبط بالبلغم الزائد هو التهاب القصبات الحاد. من الأعراض الرئيسية لالتهاب الشعب الهوائية الحاد وجود كمية زائدة من البلغم وينجم عادة عن عدوى فيروسية، والعلاجات البكتيرية فقط، والتي تعد نادرة، يجب معالجتها بمضاد حيوي.
 حمى القش، الربو: في حمى القش والربو، تصبح البطانة الداخلية في القصيبات ملتهبة وتخلق كمية زائدة من البلغم يمكن أن تسد مسارات الهواء.
 تلوث الهواء: في دراسات الأطفال، وجد أن ملوثات الهواء تزيد البلغم عن طريق تجفيف الأجزاء المهيجة من الحلق.

البلغم ومذهب الأخلاط

النزعة النظرية هي نظرية قديمة أن جسم الإنسان مليء بأربعة مواد أساسية، تسمى الأربعة أنواع من الفكاهة، والتي يتم الاحتفاظ بها بشكل متوازن عندما يكون الشخص بصحة جيدة. ويرتبط ارتباطًا وثيقًا بالنظرية القديمة للعناصر الأربعة وينص على أن جميع الأمراض والإعاقات ناتجة عن فائض أو عجز في الصفراء، والصفراء، والبلغم، والدم. يرجع أبوقراط، وهو طبيب طبي يوناني قديم، لهذه النظرية، حوالي 400 قبل الميلاد. لقد أثر ذلك على التفكير الطبي لأكثر من 2000 عام، حتى تم تصديقه في نهاية المطاف في القرن التاسع عشر.

كان يُعتقد أن البلغم يرتبط بسلوك غير منتظم ؛ يتم الحفاظ على هذا الاعتقاد القديم في كلمة "بلغم". هذه الصفة تشير دائما إلى السلوك، وينطق بشكل مختلف، مع إعطاء الوزن الكامل ل  يعني "البلغم" تقليديا أن يكون لديك القدرة على التحمل وأن تكون غير متأثر بالعواطف. يناقش السير ويليام أوسلر في عام 1889 ، العطف، عدم الرضا أو الهدوء في العاصفة المطلوبة من الأطباء. "إن عدم الاستقرار يعني الشعور بالبرودة ووجود العقل في جميع الظروف، والهدوء وسط العاصفة، وضوح الحكم في لحظات الخطر الشديد، وعدم الحركة، والاندفاع، أو استخدام كلمة بلغة قديمة ومعبرة". كان هذا هو خطاب الوداع في جامعة بنسلفانيا عام 1889 قبل أن يصبح طبيبًا رئيسًا في مستشفى جونز هوبكنز في بالتيمور، ميريلاند. هذا من "الاحتفاء بمساهمات وليام أوسلر" في محفوظات ألان ماسون تشيسني الطبية لمؤسسات جونز هوبكنز الطبية ".

إن البلغم من النزعة الخلوية أبعد ما يكون عن نفس البلغم كما هو محدد اليوم. الحائز على جائزة نوبل تشارلز ريشيت، دكتوراه في الطب، عندما وصف "البلغم أو إفراز الغدة النخامية" في الفكاهة في عام 1910 سأل الخطاب، "هذا السائل الغريب ، الذي هو سبب الأورام، من داء الاخضرار، الروماتيزم.

الأمراض المرتبطة بالبلغم
قد يكون البلغم ناقل يرقات طفيليات الأمعاء (انظر دودة أنسيلوستوما). البصاق الدموي يمكن أن يكون أحد أعراض مرض خطير (مثل السلّ)، ولكن يمكن أيضاً أن يكون غير ضار نسبياً من أعراض مرض بسيط (مثل التهاب الشّعبيّ الحادّ). في الحالة الأخيرة، عادةً ما يكون البصاق مبقعاً بكمية خفيفة من الدماء. سعال أية كمية كبيرة من الدم هو دائماً حالة صحية خطيرة، وعلى أي شخص في هذه الحالة السعي إلى رعاية طبية.

مراجع

أعراض وعلامات الجهاز التنفسي
تشريح الإنسان
جهاز تنفسي
سوائل الجسم
مصطلحات طبية

بلغم


Die Beverförde zu Werries waren ein westfälisches Adelsgeschlecht. Der Name "Beverförde" kommt aus den Niederlanden. Der Biber heißt auf Niederländisch und Niederdeutsch bever und Förde ist gleichbedeutend mit Bucht: als Biberbucht. Daher auch der Biber auf dem Wappenschild.

Geschichte
Durch die Heirat mit Sophia von Torck ließ sich 1464 der aus der niederländischen Provinz Overijssel stammende Gerd von Beverförde auf Haus Oberwerries, einem Limburger Lehen, nieder. 1616 erwarben die Beverförden das nördlich der Lippe gelegene landtagsfähige Neheimsche Haus über einen bürgerlichen Mittelsmann, 1677 auch den Burgsitz Unterwerries und vereinigten damit beide Häuser wieder in einer Hand. Der damalige Gutsherr auf Oberwerries hatte 1667 mit dem Neubau von Schloss Oberwerries begonnen, den seine Witwe Ida von Plettenberg, eine Schwester des münsterschen Fürstbischofs Friedrich Christian von Plettenberg, 1684/92 vollenden ließ. Das Haus Niederwerries wurde 1733 zugunsten des Baumaterials abgerissen.

Ida Marias Sohn, Bernhard Engelbert Christian von Beverförde-Werries (1665–1705) war seit 1699 im Hochstift Münster Geheimer Rat sowie Land- und Kriegsrat. Er heiratete 1699 Elisabeth Anna Theodora von Neuhoff zu Wenge († 1706), die die Güter zu Wenge, Bönninghausen, Nierhofen sowie die Burgmannssitze zu Horstmar und Nienborg in die Ehe einbrachte. Dennoch gelang es der Familie nicht, als Reichsstand Fuß zu fassen.

Bernhards Sohn Friedrich Christian von Beverförde zu Werries, auch "der tolle Werries" genannt, brachte es bis zum preußischen Staatsminister. 1733 verwickelte er sich in ein Duell. 1768 starb er kinderlos, womit das Haus ausstarb. Kurz vor seinem Tod setzte er am 24. Januar 1768 seinen einjährigen Vetter Friedrich Clemens von Elverfeldt zu Dahlhausen und Steinhausen testamentarisch als Universalerben ein, dessen Vater Karl Friedrich von Elverfeldt ihn einst vor einem Erschießungskommando gerettet hatte. Der testamentarisch Bedachte und seine Nachkommen nahmen den Namen des Erblassers an und nannten sich fortan Elverfeldt genannt von Beverfoerde zu Werries.

Wappen
Das Wappen zeigt in Gold einen rechtsspringenden natürlichen Biber. Auf dem Helm mit schwarz-goldenem Helmwulst und schwarz-goldenen Decken der Biber zwischen zwei goldenen Flügeln.

Bedeutende Namensträger
 Bernhard Engelbert von Beverförde zu Werries (1608–1690), katholischer Priester, Domkellner und Assessor der Landespfennigkammer
 Bernhard von Beverförde zu Werries († 1636), Domherr in Münster
 Bernhard Engelbert Christian von Beverförde-Werries (1665–1705), hoher Amtsträger und Beamter in Diensten des Hochstifts Münsters
 Friedrich Christian von Beverförde zu Werries (1702–1768),  Beamter in Diensten von Kurköln und des Hochstifts Münsters, preußischer Staatsminister

Weblinks
 Urkundenregesten aus dem Archiv Schloss Loburg, Sitz des Freiherrn von Elverfeldt gen. von Beverfoerde-Werries / Digitale Westfälische Urkunden-Datenbank (DWUD)

Literatur
 Anton Fahne: Geschichte der westphälischen Geschlechter, 1858, S. 48 (Digitalisat) und S. 419 ff. (Digitalisat).
 Max von Spießen: Wappenbuch des Westfälischen Adels, Band 1, Görlitz 1901–1903, S. 12 (Digitalisat); Band 2, Görlitz 1903, Tafel 27 (Digitalisat).

Westfälisches Adelsgeschlecht

Beverförde zu Werries


Adrian Tabarcea Petre ()

Viața personală
El a primit numele de Tabarcea după fostul jucător al lui Petrolul Ploiești Constantin Tabarcea care a murit pe teren în timp ce juca un meci la vârsta de 26 de ani

Statistici privind cariera

Club
 Începând cu data de 10 mai 2019

Note

Legături externe

Nașteri în 1998
Fotbaliști români
Fotbaliști ai FC UTA Arad
Atacanți
Oameni în viață
Arădeni
Români expatriați în Danemarca

Adrian Petre


ආලෝකවාහක ඊතරය හෝ  ඊතරය ("ආලෝකවාහක", යන්නෙහි අරුත "ආලෝකය-දරන්නාවූ") යනු, ආලෝකය ප්‍රචාරණය වන්නාවූ මාධ්‍යය ලෙසින් උපග්‍රහණය කෙරුණු දෙය විය.  මෙය යෝජනා කරනු ලැබුවේ, හිස් අවකාශය ( රික්තයක්) තුලින් ගමන් නොකල යුතුව තිබුණු,  තරංග-පදනම්වූ යැයි සැලකුණු ආලෝකය, එසේ ප්‍රචාරණය වීමට හැකි වීම පැහැදිලි කිරීමටය. අවකාශීය රික්තයක් වෙනුවට,  ආලෝකවාහක ඊතරය නම් අවකාශීය පූරිතයක් පැවතීම උපකල්පනය කිරීම විසින්, ආලෝකයෙහි  තරංග වාදය සඳහා අවශ්‍යව තිබූ සෛද්ධාන්තික මාධ්‍යය සපයන ලදි.

එහි ඉතිහාසය පුරාවටම ඊතර් කල්පිතය සැලකිය යුතු විවාද විතර්කයන්ට තුඩු දුන් මාතෘකාවක් වූයේ, භෞතික වස්තූන් හා සමගින්  අන්තර්ක්‍රියාවක් නොමැති අදෘශ්‍ය සහ අනන්ත ද්‍රව්‍යයක් එය විසින් අවශ්‍යවූ නිසාය. විශේෂයෙන් 19වන සියවසෙහිදී ආලෝකයෙහි ස්වභාවය පිළිබඳව ගවේෂණය කෙරෙද්දී, ඊතරයක් සඳහා අවශ්‍යවූ භෞතික ගුණාංග අධික වශයෙන් පරස්පර විය. 1800ගණන්වල අගභාගය වන විට, ඊතර වෙනුවට භාවිතා කල හැකි භෞතික සිද්ධාන්තයක් නොමැති වුවද, එහි පැවැත්ම දැඩි ලෙසින් ප්‍රශ්න කෙරුණි.

මයිකල්සන්–මෝර්ලි පරික්ෂණය (1887) තුලින් ලැබුණු සෘණ ප්‍රතිඵලය විසින් ඊතර නොපවතින බවට ඉඟි කෙරුණු අතර, 1920ගණන් වල සිදු කෙරුණු තදනන්තර පරීක්ෂණ තුලින් මෙම නිගමනය ස්ඵුට කෙරිණි. මෙය හේතුවෙන්, ඊතර නොමැතිව ආලෝකය ප්‍රචාරණය වන්නේ කෙසේදැයි පැහැදිලි කිරීමට සැලකිය යුතු තරම් සෛද්ධාන්තික කර්තව්‍යයන් සිදු කෙරිණි. ප්‍රධාන පාරවේධනයක් වූයේ සාපේක්ෂතා වාදය වූ අතර, ඊතර ඇති බවට දැකීමට පරීක්ෂණය අපොහොසත්වූයේ කෙසේද යන්න එයින් පැහැදිලි කෙරුණු අතර, වැඩිමනත් වශයෙන් එය අනවශ්‍ය බව  අර්ථනිරූපණය කිරීමට එයට හැකි විය.

ආලෝකවාහක ඊතරය


Cugaru, Aomori, grad u prefekturi Aomori, Japan
 Cugaru (poluotok)
 Cugaru (prolaz), morski prolaz između Hokkaida i Honšua
 Cugaru klan, daimyō klan
 Cugaru (roman), spisatelj Osamu Dazai
 Cugaru (krstarica), japanske carske mornarice
 Cugaru (minopolagač), a minelayer that took part in the Pacific War
 Cugaru (rudnik), rudnik u Jakutskoj, Rusija

Cugaru


World Climate Report, a newsletter edited by Patrick Michaels, was produced by the Greening Earth Society, a non-profit organization created by the Western Fuels Association.

Early editions were paper based; it was then transferred to a web-only format, having ceased publication as a physically based report with Volume 8 in 2002. It existed until 2019 in blog form at www.worldclimatereport.com, although the website itself was not updated after late 2012.

World Climate Report presented a dismissive view of anthropogenic-driven mass global climate change, or as it calls it, 'Global Warming Alarmism'. However, it did not reject  other well-established and widely accepted scientific concepts such as global climate change itself or the greenhouse effect, in general attempting to engender itself as giving a well balanced and scientific view of the sources (though often at a contrary expense of its perceived adversaries: the aforementioned alleged 'Global Warming Alarmists').

WCR says of itself:

 World Climate Report, a concise, hard-hitting and scientifically correct response to the global change reports which gain attention in the literature and popular press. As the nation's leading publication in this realm, World Climate Report is exhaustively researched, impeccably referenced, and always timely. This popular biweekly newsletter points out the weaknesses and outright fallacies in the science that is being touted as "proof" of disastrous warming. It's the perfect antidote against those who argue for proposed changes to the Rio Climate Treaty, such as the Kyoto Protocol, which are aimed at limiting carbon emissions from the United States ... World Climate Report has become the definitive and unimpeachable source for what nature now calls the "mainstream skeptic" point of view. .

In addition to Patrick Michaels (chief editor), the staff is listed as Robert C. Balling, Jr (contributing editor), Robert Davis (contributing editor), and Paul Knappenberger (Administrator).

References

 WCR cited by the Space Science and Engineering Center of the University of Wisconsin-Madison: In the News: a monthly newsletter, "Data and Imagery," April 2007.
 Frontiers of Freedom's Center for Science and Public Policy produced a document entitled "Recent Research in Climate Change Issues" in 2005, compiled from numerous WCR articles.

Climate change denial
Environmental reports

World Climate Report


Astsubay üstçavuş, Türk Silahlı Kuvvetleri'nde rütbesi Astsubay Kıdemli Çavuş ile Astsubay Kıdemli Üstçavuş arasında bulunan astsubay rütbesidir.

Astsubaylığa nasbından itibaren Astsubay Çavuş (3 yıl) ve Astsubay Kıdemli Çavuş (3 yıl) rütbelerinde normal bekleme süreleri kadar görev yapan bir Astsubay, mesleğinin 6. yılında Astsubay Üstçavuş rütbesine nasbedilir ve 6 yıl süreyle (mesleğinde 12. yılın sonuna kadar) bu rütbede görev yapar ve sonrasında Astsubay Kıdemli Üstçavuşluğa nasbedilir.

Normal rütbe terfileri yukarıda belirtildiği gibi olsa da haricen birçok istisnai durum da mevcuttur. Örneğin;
 Sivil kaynaktan tedarik edilen personel eğer 4 yıllık üniversite mezunu olarak astsubaylığa nasbedilmişse 2 yıl kıdem verilir ve Astsubay Çavuş rütbesinde 1 yıl görev yapar. Yani Astsubay Çavuş rütbesiyle göreve başladıktan bir yıl sonra Astsubay Kıdemli Çavuşluğa nasbedilir.
 Astsubay olarak görev yapılan 4,5 ve 6. yıllarda (4 yıllık üniversite mezunlar) Subaylık sınavına tabi tutulurlar. Başarılı olanlar (değişiyorsa yeni) sınıfında Sınıf Okulu eğitimini başarıyla tamamlarlarsa Teğmen olarak mezun olurlar.
 Astsubaylar meslekte 9. yıllarından itibaren "Erken Terfi Sıralamasına" tabi tutulurlar. Uygun görülenler 1 yıl kıdem ile taltif edilirler.
 Hakkında devam eden Askeri Mahkeme davası bulunan personel bir üst rütbeye nasbedilmez.
 Hakkında mahkeme kararı ile "rütbe durdurma cezası" verilen personel aldığı ceza yılı kadar geç nasbedilir.
 Askeri Mahkemeden bir gün dahi ceza alan personelin nasbı bir sonraki yıla ertelenir. (Askeri Mahkemeden alınan cezalar infaz edilirken askerlik hizmetinden sayılmaz. Dolayısıyla 30 Ağustos'ta genel rütbe terfisi bir gün dahi ertelenen personelin terfisi bir sonraki 30 Ağustos'a ertelenir. Bu husus 1 gün-364 gün arası ceza alan personel hakkında aynı esaslarla uygulanır. Askeri Mahkemeden 1 yıldan fazla ceza alan personelin ilişiği tamamen kesilir.)
Astsubay Üstçavuşlar K.K.K. bünyesinde muharip sınıflarda genel olarak;

 Bölük Astsubayı
 Takım Astsubayı
 Tank Kısım Komutanı
 Top Kısım Komutanı
 Tim Komutanı
 Kol Komutanı

olarak görev alırlar. Ancak bu listenin genelleme olduğu göz ardı edilmemeli, asıl olarak K.K.K.'da görevli bir Astsubay Üstçavuş, yüzden fazla kadroda görev alabilir.

Jandarma Genel Komutanlığı bünyesinde; Astsubay Kıdemli Üstçavuş rütbesine kadar
 Asayiş Tim Komutanı ve
 Karakol Komutan yardımcısı olarak atanırlar.

Ayrıca bakınız
Türk Silahlı Kuvvetleri subay rütbe dereceleri ve işaretleri

Türk Silahlı Kuvvetleri rütbeleri

Astsubay üstçavuş


An Ectrosia blakei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Edward Hubbard. An Ectrosia blakei in nahilalakip ha genus nga Ectrosia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ectrosia

Ectrosia blakei


En skistav er håndholdt udstyr som bruges sammen med ski til skiløb. Skiløberen har to af disse stave som bidrager til fremdriften og giver støtte ved løb ned ad bakke. Skistaven har nederst en ring eller skive, som skal hindre eller begrænse staven i at trænge ned i sneen. Helt nederst er en spids som giver fæste i sneen. Øverst har staven et håndtag og en håndrem som skal give et godt greb. I langrend bruges noget længere stave til fristil end til klassisk stil.

Tidligere var hoveddelen af skistaven lavet af bambus, specielt egnet var en hård type bambus fra Tonkin. Nu bruges syntetiske materialer som glasfiber eller karbonfiber eller letmetal som aluminium.

Se også

Gåstav

Kilder

Litteratur

Skiudstyr

Skistav


Le Club ouvrier est une œuvre du peintre, sculpteur et designer soviétique Alexandre Rodtchenko, l'un des fondateurs du constructivisme. Elle a été créée en 1925 pour le pavillon soviétique de l'Exposition universelle de Paris. L'artiste souhaitait créer un modèle optimal d'espace pour l'auto-éducation et les loisirs culturels, notamment pour jouer aux échecs.

L'exposition du Club ouvrier à Paris a suscité un grand intérêt de la part des artistes et du grand public. À la fin de l'exposition, l'ensemble des meubles du Le Club ouvrier a été offert au Parti communiste français. On ignore où il se trouve actuellement et il est considéré comme disparu.

Depuis le milieu du , plusieurs reproductions partielles et intégrales du Club ont été réalisées dans différents pays. La copie la plus complète et la plus précise du Club ouvrier a été réalisée en 2021 par des spécialistes de l'Académie Stroganov des arts industriels et appliqués de Moscou, à partir des dessins originaux d'Alexandre Rodtchenko et en utilisant les outils et les techniques d'époque.

Histoire

Au milieu des années 1920, Rodtchenko, l'un des fondateurs du constructivisme, était déjà une figure acclamée et très prisée dans plusieurs domaines artistiques. Outre la peinture, le graphisme, la sculpture et la photographie, il s'est illustré dans la conception d'espaces et d'intérieurs, devenant ainsi l'un des premiers designers soviétiques. Rodtchenko a combiné sa riche activité artistique avec l'enseignement au VKhUTEMAS : en 1923, il est élu directeur du département « Traitement du métal », avant de devenir directeur du département DERMETFAC, issu de la fusion du département « Traitement du métal » avec le département « Traitement du bois ».

Grâce à sa réputation dans les cercles artistiques russes, ainsi qu'à ses bonnes relations avec le pouvoir soviétique, Rodtchenko fut chargé de préparer le pavillon soviétique pour l'Exposition internationale des arts décoratifs et industriels modernes, qui se tint à Paris de fin avril à fin octobre 1925. Le projet avait une grande importance politique : c'était la première fois que l'Union soviétique participait à un événement international aussi important. Toutefois, les délais impartis pour l'organisation de la section soviétique de l'exposition étaient extrêmement réduits, puisque les relations diplomatiques avec la France n'avaient été établies qu'en octobre 1924, six mois avant l'ouverture de l'exposition. En tant que membre du comité pour l'exposition et vice-président du comité de sélection, Rodtchenko joua un rôle important dans le choix du design du pavillon soviétique. Finalement, le projet de l'architecte avant-gardiste С. Melnikov a été retenu. Une fois le concours terminé et tandis que les travaux de avaient construction débuté, Rodtchenko fut envoyé à Paris pour achever les préparatifs de la section soviétique de l'exposition. C'est lui qui imagina la palette des couleurs du pavillon soviétique (rouge, blanc et gris).

Création et principales caractéristiques

Au cœur du projet de Rodtchenko se trouvait l'idée du « club ouvrier », un espace idéal destiné à l'auto-éducation collective et aux passe-temps culturels du prolétariat urbain. Des milliers de clubs ouvriers, que Léon Trotski avait surnommés « forges de la culture de masse prolétarienne », avaient été ouverts à cette époque dans les villes d'Union soviétique, en plus des innombrables salles de lecture villageoises. Les clubs ouvriers étaient multifonctionnels : ils permettaient, entre autres, d'organiser des événements de propagande et d'éducation, de projeter des films et de monter des pièces de théâtre, d'initier les ouvriers industriels à la fiction et aux jeux intellectuels. De 1924 à 1928, le Proletkult avait même lancé la publication de la revue Le Club ouvrier, qui a servi d'aide conceptuelle pour la gestion de ces espaces publics.

Le Club ouvrier destiné à l'Exposition fut conçu par Rodchenko quelques semaines avant son arrivée à Paris, avec l'aide de ses étudiants du VKhUTEMAS. La conception du Club reflète pleinement la vision constructiviste de Rodchenko. Les principes qui ont présidé à la conception de l'œuvre ont été formulés à l'issue de l'exposition dans le magazine L'Architecture moderne, par sa femme et associée Varvara Stepanova, également une artiste et une designer constructiviste de renom. Elle exposa, sous le pseudonyme de Varst, les principales caractéristiques de ce projet, qui n'étaient pas tant esthétiques que pratiques :Premièrement, l'utilisation économique de la surface du sol du Club et l'utilisation économique de l'espace occupé par la pièce au moment de la charge de pointe, c'est-à-dire de son utilisation maximale.

Deuxièmement, la facilité d'utilisation de la pièce et sa standardisation, permettant, si nécessaire, d'étendre ou d'augmenter quantitativement ses composants individuels.

V. Stepanova sur les principes du Club ouvrier

Il a été décidé que tous les composants du Club ouvrier seraient en bois. En mars-avril 1925, ils ont été fabriqués d'après des dessins et des croquis rapportés de Moscou par Rodtchenko dans l'usine de meubles d'Asnières, en banlieue parisienne. Cependant, selon les souvenirs de Stepanova, tous les éléments du projet original n'ont pas pu être réalisés en raison des délais serrés et du budget plus que modeste dévolu à la section soviétique de l'exposition.

Comme Rodtchenko l'avait voulu, tous les composants du Club ouvrier étaient extrêmement compacts, dépourvus d'éléments décoratifs et aussi fonctionnels que possible : la plupart d'entre eux avaient plusieurs configurations possibles servant divers objectifs pratiques. C'était particulièrement vrai pour l'élément le plus important du décor : le dispositif convertible multifonctionnel, surnommée « le journal vivant », qui pouvait être transformé en fonction de la nature des événements tenus au Club. Quelques manipulations permettaient de transformer en quelques secondes cette structure, composée de lattes légères et de joints, en une estrade, un écran de cinéma ou un mur à largeur réglable pour des affiches, des cartes géographiques ou des décors de théâtre.

Ce dispositif multifonctionnel a été conçu pour être placé contre un mur de la pièce, tandis que deux tables occupaient le centre de l'ensemble. L'une d'entre elles, une longue table pour les réunions, l'écriture et la lecture, était garnie de douze chaises sans accoudoirs avec des dossiers haut dont les traverses supérieures étaient de forme semi-circulaire. La table était composée de deux sections et pouvait être divisée en deux tables plus petites, pouvant accueillir six personnes chacune. En outre, le plateau pliant permettait de doubler ou de tripler instantanément la taille de la table.

La deuxième table du set était la table d'échecs. Rodtchenko considérait les échecs comme un élément indispensable du passe-temps culturel du prolétariat, contribuant à son développement intellectuel. L'échiquier pouvait être tourné horizontalement pour changer la couleur attribuée au joueur au début d'une nouvelle partie, sans que les joueurs n'aient à se lever de table. Les deux chaises destinées aux joueurs d'échecs munies d'accoudoirs et de dossiers rectangulaires, constitués de quatre planches verticales parallèles et d'une traverse supérieure horizontale. Les pieds rectangulaires, sur lesquels elles étaient montées, s'emboitaient sous le plateau d'échiquier, exactement en son milieu.

En outre, l'ensemble comprenait deux présentoirs à livres munies de cinq étagères inclinées, sans vitrage, et de tiroirs sur le niveau inférieur, qui pouvaient être convertis en petites tables ou en caissons. Un autre élément de l'intérieur était un présentoir d'une conception spécifique : ses trois tambours rotatifs horizontaux permettaient d'exposer alternativement différents contenus visuels.

À l'intérieur, les murs étaient décorés avec des affiches réalisées par Rodchenko ainsi que d'une photographie de Lénine datant du 16 octobre 1918. Cette dernière fut prise lors d'une promenade de Lénine dans la cour du Kremlin avec Vladimir Bontch-Brouïevitch, et représente le premier dirigeant soviétique à demi tourné, à deux tiers de sa hauteur. L'espace était divisé en zones fonctionnelles, que l'artiste distinguait par des couleurs de mur et des inscriptions différentes: « Club des travailleurs. Annonces », « Bibliothèque », « Lénine ». En raison de cette dernière inscription, certaines sources occidentales désignent le Club de Rodtchenko sous le nom de "Club ouvrier Lénine".

Pour la conception des couleurs du Club, Rodtchenko a utilisé de la peinture-émail de la marque Ripolin, qui était très populaire parmi les designers européens de l'époque. La palette de couleurs du pavillon soviétiques était ainsi composée d'un mariage contrasté de rouge, de blanc et de gris. Rodtchenko n'a fait exception que pour la table d'échecs, dont les figurines et les carreaux sombres, ainsi que l'une des chaises, étaient de couleur noire. L'autre moitié des pièces d'échecs et des carreaux ainsi que la deuxième chaise ont été peints en rouge.

Accueil par les contemporains et destin de l'oeuvre
L'aménagement du Club ouvrier ne fut achevé qu'au cours du deuxième mois de l'exposition de Paris, le 1er juin 1925. Pendant les quelques jours qui restèrent jusqu'à l'ouverture officielle du pavillon soviétique, le Club fut fréquenté par les quelques citoyens soviétiques qui se trouvaient à Paris à cette période, et qui en firent l'usage auquel il était destiné, c'est-à-dire pour s'y réunir et pour y lire. Cela correspondait tout à fait au concept de l'artiste qui, dès le début, avait souligné son désir de créer non pas une simple pièce d'exposition, mais un espace fonctionnel et utilitaire :

"Eh bien, le club est prêt, voici quelques photos. Vraiment, il est si simple, si net et si lumineux qu'on ne pourrait pas y mettre le désordre, même si on le voulait. Le tout en ripolin brillant, avec beaucoup de blanc, de rouge et de gris... Tous les jours, des Russes s'y introduisent en douce pour lire des magazines et des livres, même si l'entrée est bouclée...

Extrait de la lettre de Rodtchenko à sa femme, le 1er juin 1925Après son ouverture officielle le 10 juin, le pavillon soviétique a immédiatement suscité un grand intérêt dans les milieux artistiques et dans le grand public. Selon l'opinion publique, tant l'extérieur que l'intérieur du bâtiment se démarquaient du style prétentieux de la plupart des autres pavillons (que l'on rattachera plus tard au mouvement Art déco). Les visiteurs ont par ailleurs été impressionnés par l'originalité et la nouveauté des solutions techniques et artistiques mises en œuvre. Le pavillon soviétique a été loués en particulier par des artistes européens de renom tels que Fernand Léger et Le Corbusier. Ce dernier, qui a lui-même conçu l'un des plus grands pavillons de l'exposition, le Pavillon de l'Esprit Nouveau, a déclaré que le pavillon soviétique était le seul qui méritait d'être vu. Fernand Léger, Pablo Picasso et Theo van Doesburg étaient eux aussi désireux de rencontrer le concepteur du pavillon soviétique, mais Rodtchenko s'est abstenu de rencontrer ses éminents pairs étrangers. Selon les membres de la délégation soviétique, le caractère réservé et la timidité de Rodchenko étaient en cause, ainsi que sa méconnaissance des langues étrangères.

Les critiques occidentaux ont souligné la mobilité et la fonctionnalité des éléments du Club ouvriers, leur convertibilité, leurs formes minimalistes originales et leurs couleurs inhabituelles. Les historiens de l'art ont noté par la suite que le Club ouvrier de Rodtchenko était un fleuron du design constructiviste, qui exerça une influence décisive sur ce mouvement.

Un rapport détaillé sur l'œuvre de Rodtchenko a été publié par le correspondant accrédité de la revue soviétique Le Club ouvrier. L'article soulignait non seulement la commodité et l'efficacité de la composition, mais aussi la différence dans l'accueil réservé par les différentes classes de la société française :« Selon les retours des spécialistes, ainsi que de la presse française, qui ne pouvait pas ne pas reconnaître nos réalisations, le mobilier de ce Club ouvrier est très économique, léger, exemplaire et mobile, mais surtout, son coût est minimal. L'espace dans son ensemble est un modèle de commodité et d'efficacité... Le Club ouvrier a reçu des hordes de visiteurs. Beaucoup ont regardé son ameublement avec étonnement, certains ont ricané avec mépris, les architectes et les artistes ont, quant à eux, exploré chaque détail. Mais les ouvriers français, qui ont visité le club en grands groupes, l'ont regardé d'une manière complètement différente. Après tout, « ce club est aussi notre club », – c'est ainsi que l'un des ouvriers a articulé l'opinion générale, tout en tapotant de la main sur le meuble mural à journaux … »Le travail de Rodtchenko a également reçu une reconnaissance officielle. En effet, le Club ouvrier s'est vu décerner une médaille d'argent à la fin de l'exposition, et des récompenses distinctes de même niveau ont également été attribuées à quatre des affiches de Rodtchenko exposées dans le Club.

Une fois l'exposition terminée, le pavillon soviétique, comme la plupart des autres structures érigées pour l'événement, devait être démantelé. Au lieu de rapatrier le Club, la délégation soviétique a décidé d'en faire don au Parti communiste français. Pendant un certain temps, le set de Rodtchenko est resté dans les locaux du PCF et a été utilisé aux fins prévues. Plus tard, cependant, ses traces ont été perdues et on ignore où il se trouve actuellement.

Reconstruction de l'œuvre

À partir du milieu du XXe siècle, lorsqu'il est devenu manifeste que le Club ouvrier était perdu, de nombreuses tentatives pour reproduire intégralement ou partiellement l'œuvre original de Rodtchenko ont été faites dans divers pays dont la Grande-Bretagne, l'Espagne, les Pays-Bas, la Finlande, la France, l'URSS et les États-Unis. Toutefois, en dépit de l'incontestable similitude des reproductions ou de leurs composants individuels avec l'original, chaque tentative s'est révélée lacunaire ou inadéquate sur le plan des proportions, des matériaux, des couleurs et de la finition.

En 2008, des fabricants de meubles allemands ont réédité le Club pour l'exposition From Plane to Space. Malevich And Early Modernism, qui s'est tenue à la Kunsthalle de Baden-Baden. À la fin de l'exposition, l'ensemble a été donné à la Nouvelle Galerie Tretiakov de Moscou, et fait désormais partie de sa collection permanente. Cette copie du Club était considérée comme la plus complète et la plus précise qui n'ait jamais été faite jusqu'alors. Toutefois, des recherches menées par des experts russes ont révélé plusieurs différences entre la version allemande et l'original de Rodtchenko. Il s'agissait avant tout des nuances de couleurs et des lignes de contours des meubles : dans les meubles fabriqués en Allemagne en 2008, les coins et les bords étaient sensiblement arrondis, tandis que dans l'ensemble de Rodtchenko, ils étaient résolument aigus, même dans les éléments intérieurs de l'ensemble. Cette dernière divergence semble particulièrement significative pour les historiens de l'art, car ce sont précisément les angles et les arêtes vives qui sont considérés comme un élément important de l'esthétique constructiviste. Selon les conclusions des spécialistes russes, la différence peut s'expliquer, du moins en partie, par le fait que l'ensemble allemand a été réalisé avec des matériaux et des outils contemporains, notamment avec des panneaux de fibres traités sur des machines CNC, dont les fraises sont circulaires.

En 2021, pour la première fois, une copie complète et très précise du Club ouvrier a été réalisée à Moscou. Le projet a été réalisé par des experts et des étudiants de l'Académie Stroganov des arts industriels et appliqués de Moscou, institution héritière du département « Traitement du bois et du métal » du VKhUTEMAS, dont Rodtchenko était le directeur, avec le soutien financier et organisationnel d'Andreï Filatov, Président de la Fédération russe des échecs et fondateur de la Fondation Art Russe. Le travail de reproduction a été précédé de longues recherches au cours desquelles les dessins et les aquarelles de Rodtchenko ont été étudiés dans leur intégralité. Certains de ces dessins et croquis ont survécu dans les archives du département, tandis que d'autres se trouvent dans les archives familiales du petit-fils de Rodtchenko, le vice-recteur de l'Académie Stroganov, A. Lavrentiev, qui a pris activement part au projet de reproduction. Afin de se rapprocher le plus possible de l'original, l'équipe de l'Académie Stroganov a utilisé les matériaux d'origine (bois massif et contreplaqué collé), ainsi que les outils et les techniques dont disposaient les fabricants du Club ouvrier au milieu des années 1920. La table d'échecs du Club nouvellement fabriquée est accompagnée d'un jeu de pièces d'échecs en bois de style constructiviste, que Lavrentiev avait conçu en 1976.

L'équipe du projet a été guidée dans sa tâche par le désir de recréer le Club ouvrier de Rodtchenko avec la plus grande exactitude et précision possible, tout comme de garantir son utilisation future conformément à son objectif pratique initial – non pas comme une simple pièce d'exposition, mais plutôt comme un espace d'auto-éducation et de loisirs culturels.

Les travaux de reconstruction, au cours desquels deux exemplaires du Club ouvrier ont été fabriqués, se sont achevés en novembre 2021. Un exemplaire est resté dans les locaux de l'Académie Stroganov, l'executeur du projet, où il est utilisé par les enseignants et les étudiants pour l'étude et les loisirs. L'autre exemplaire a été expédié en France pour être placé dans le domaine viticole du château La Grâce Dieu des Prieurs à Saint-Émilion, conçu par l'architecte français Jean Nouvel. Là-bas, il est également utilisé selon son objectif initial : pour les loisirs culturels des ouvriers viticoles.

Références

Œuvre d'art à Paris
Installation artistique

Le Club ouvrier


Puerto Colombia peut désigner :

Toponymes

Puerto Colombia : une municipalité du département d'Atlántico ;
 Puerto Colombia : un corregimiento départemental du département de Guainía.

Puerto Colombia : un village côtier de la paroisse civile de Choroní de la municipalité de Girardot, dans l'État d'Aragua.

Homonymie de toponyme

Puerto Colombia