El Palacete de los Vargas o Casa de Campo de Felipe II, no confundir con el Palacio de los Vargas situado en la plaza de la Paja, es un edificio de origen renacentista situado en Madrid (España), vinculado históricamente a la monarquía española y en la actualidad propiedad municipal. Alrededor del mismo se constituyó en el siglo  el Real Sitio de la Casa de Campo, un conjunto de bosques, huertas y jardines, convertido en parque público en el año 1931, recién proclamada la Segunda República. Está ubicado en las riberas del Manzanares, junto a la Puerta del Río y el Puente del Rey, en las proximidades de la Huerta de la Partida.

El conjunto se encuentra protegido desde 2010, dentro de la declaración de la Casa de Campo como Bien de Interés Cultural, aprobada por la Comunidad de Madrid. En ella se contempla que la casa-palacio tendrá, junto con la Galería de las Burlas, "un uso característico cultural y/o museológico, ligado preferentemente a hechos o actividades relacionados con el Sitio Histórico".

Toponimia

Su nombre hace referencia a la familia de los Vargas, a la que se debió su construcción. Este linaje, uno de los más influyentes del Madrid antiguo, poseía otras residencias en la capital, como la Casa de Iván de Vargas, el palacio existente en la plaza de la Paja y el actual Museo de San Isidro.

Otro topónimo utilizado es el de Casa de Campo de Felipe II, en alusión a su funcionalidad, ya que fue concebido como una villa de recreo, siguiendo modelos renacentistas italianos. Hoy día este nombre se aplica a la totalidad del parque que se extiende a sus pies.

Historia

Según Fray Lorenzo de San Nicolás (1573-1669), el palacete fue edificado en 1519, cuando la Casa de Vargas estaba encabezada por Francisco de Vargas y Medina. Es probable que su autor fuera Antonio de Madrid, un alarife y carpintero conocido como Maestre Antonio, que trabajó en el Real Alcázar y en Santo Domingo el Real, dos edificios madrileños desaparecidos en los siglos  y , respectivamente.En el palacete pasó algunas temporadas el emperador Carlos I, invitado por los Vargas, y en él pudo estar confinado el rey Francisco I de Francia durante su cautiverio en Madrid (1525-1526), al menos mientras duraron las obras de reparación de las dependencias que tenía asignadas en el Real Alcázar. A su vuelta a París, el monarca francés ordenó construir una residencia en el Bois de Boulogne, probablemente inspirada en los modelos arquitectónicos de la Casa de Campo madrileña, que terminaría siendo conocida como el Castillo de Madrid.

En 1552, Felipe II comenzó un proceso de anexiones territoriales en torno al palacio, que se completó en 1561 con la compra del edificio a Antonia Manrique de Valencia viuda de Francisco de Vargas, y que culminó posteriormente con la constitución del Real Sitio. Aunque el rey apenas intervino sobre la residencia, sí que ordenó modificar su entorno más inmediato, con la creación de jardines, grutas de ornato y estanques, entre otros elementos paisajísticos, dentro de un proyecto encomendado a Juan Bautista de Toledo.

El palacete mantuvo su fisonomía renacentista hasta 1767, cuando Carlos III ante el mal estado de la construcción le encargó a Francesco Sabatini que procediera a su remodelación. El arquitecto italiano eliminó gran parte de las logias de su primer diseño y optó por el revoco, en lugar del ladrillo de influencia toledana original, confiriéndole un severo aire clasicista.

En 1808 el rey José Bonaparte eligió el Palacete de los Vargas como residencia, probablemente porque reunía mayores condiciones de seguridad que el Palacio Real, dada su ubicación recóndita y alejada del núcleo urbano.

El 20 de abril de 1931, seis días después de proclamarse la Segunda República, el Estado incautó los bienes de Alfonso XIII y cedió al Ayuntamiento de Madrid el Real Sitio de la Casa de Campo, que lo convirtió en parque público. El palacete pasaba así a ser propiedad municipal.

Durante la Guerra Civil (1936-1939) la Casa de Campo fue escenario de varios frentes de batalla, pero, a diferencia de otros inmuebles del parque, el Palacete de los Vargas no sufrió daños.

En 1967 el arquitecto Manuel Herrero de Palacios reformó el edificio. Sustituyó el revoco de Sabatini por enfoscado, al tiempo que añadió un frontón en la fachada principal, a modo de remate. Entre 2014 y 2015 el arquitecto municipal Cleto Barreiro Sorrivas llevó a cabo una nueva intervención, que supuso la supresión de los elementos incorporados por Herrero de Palacios, con la intención de devolverle al palacio su apariencia dieciochesca. Su interior se mantuvo igual a la espera de darle una utilidad.

En la primera década del siglo  el palacio fue sede del Instituto Municipal de Deportes de Madrid, que permaneció en sus dependencias hasta 2008. En 2016 el Ayuntamiento gobernado por Manuela Carmena planteó que el inmueble fuera sede de una «Biblioteca de Gastronomía y Nutrición» y de un «Instituto de Estudios sobre el Hambre en el Mundo», mas la propuesta fue rechazada por la Comisión Local de Patrimonio Histórico y sobre todo por la Plataforma Salvemos la Casa de Campo., en la actualidad está en proyecto montar un Centro de Información de la Casa de Campo.

Descripción

El Palacete de los Vargas fue concebido como una villa suburbana, con una clara función de recreo. De ahí su ubicación en lo que entonces eran las afueras de Madrid, dentro de un paraje forestal, junto a las riberas del río Manzanares y del arroyo de los Meaques.

Como puede apreciarse en el cuadro Paisaje de la Casa de Campo, de Félix Castello (1634), el edificio original fue diseñado con tres volúmenes, los dos laterales de planta cuadrangular, de mayor altura y en disposición saliente con respecto al central, que era rectangular. Esta configuración flanqueada avala la influencia italiana de su trazado.

La finalidad recreativa de la residencia se comprueba en la existencia de una doble galería porticada en todos los frentes, destinada a facilitar la contemplación del entorno. La logia superior estaba formada por arcos de medio punto y la inferior por arcos rebajados, en los dos casos sostenidos por columnas muy finas, en cuyos capiteles estaban labradas las armas de los Vargas.

El palacio no era completamente simétrico. No solo los cuerpos laterales presentaban una distribución de arcos y vanos diferente, sino que tenían cubiertas distintas, pese a ser ambas escalonadas y a cuatro aguas.

Aunque Sabatini respetó la planta primitiva, introdujo importantes cambios sobre el alzado, como se ha señalado anteriormente. Además de suprimir gran parte de las logias, limitándolas a la planta baja y a la fachada posterior y a los lados, corrigió la asimetría de los volúmenes laterales, unificando sus cubiertas y vanos. El aspecto actual del palacete es el que le imprimió el arquitecto italiano, una vez que fueron recuperadas sus aportaciones durante la reforma llevada a cabo en la segunda década del siglo .

Importancia artística

La importancia artística del Palacete de los Vargas radica en ser una de las escasas casas de campo que se construyeron en España en el siglo ; en su posible influencia sobre otros edificios renacentistas, caso del parisino Castillo de Madrid; y en el carácter pionero de la intervención paisajística de Juan Bautista de Toledo, que significó la introducción de modelos renacentistas italianos en la jardinería española.

Asimismo, el conjunto ha albergado importantes obras de arte, como los cuadros El Jardín de las Delicias y El carro de heno, de El Bosco, que se conserva actualmente en el Museo del Prado; la estatua ecuestre de Felipe III, de Pietro Tacca, hoy día instalada en la Plaza Mayor de Madrid; o la Fuente del Águila.

Véase también
 Madrid Río
 Lago de la Casa de Campo
 Galería de las Grutas

Referencias
https://wordpress.com/view/lacasadecampo.es

Enlaces externos

Casa de Campo
Vargas (Casa_de_Campo)
Vargas (Casa_de_Campo)
Vargas (Casa_de_Campo)
Arquitectura en la Comunidad de Madrid en el siglo XVI
Madrid de los Austrias
Residencias reales de España

Palacio de los Vargas (Casa de Campo)


John F. Tefft (16 de agosto de 1949) é um diplomata americano que atua como oficial de serviço externo desde 1972. Ele foi confirmado como embaixador dos Estados Unidos na Rússia em 31 de julho de 2014. Ele já havia servido como embaixador dos Estados Unidos na Ucrânia,  Geórgia e Lituânia.

Ver também

Embaixadores dos Estados Unidos

John F. Tefft


Hi Li Keqiang (pagluwás , natawo 1 Hulyo 1955) amo an yana nga Premier han Kanan Katawhan Republika han Tsina ngan maghirilom han partido han Konseho han Estado. Usa nga ekonomista ha pag-iskwela, hi Li amo an mangulo han kagamhanan han Tsina ngan usa han mga nangunguna nga mga tawohan han polisiya ha ekonomiya han Tsina. Hiya gihapon an sugbong mangulo han Nasodnon nga Komisyon ha Seguridad ngan ikaduha ha ranggo nga api han Permanente nga Komite han Politburo han PKT, an de facto nga gihataasi nga naghihimo-hin-desisyon nga lawas han nasod. Importante nga api hi Li han "ikalima nga henerasyon" (Xi-Li nga Pagdumara) han liderato han Partido Komunista.

Tikang han 2008 tubtub 2013, nag-alágad hi Li nga syahan-hin-ranggo nga Sugbong-Premier ha ilarom han Premier-han-una nga hi Wen Jiabao. Han hini nga panahon, an opisyal nga portfoli ni Li naglakip han pagpadukwag ha ekonomkiya, mga pagkontrola han presyo, pananalapî, pagbalhin han klima, ngan pagdumara ha makroekonomika.

Sinmaka hi Li han mga ranggo han partido pinaagi han Liga Kabataan Komunista. Tikang 1998 kutub 2004, nag-alágad hi Li nga Gobernador han Henan ngan an maghirilom han partido han nasabi nga lalawigan, ngan komo maghirilom han partido ha Liaoning, usa nga puwesto nga naghimo ha iya nga syahan-nga-nakapot dida han nasabi nga lalawigan.

Mga kasarigan

Mga natawo han 1955
Mga buhi nga tawo
Mga alumni han Peking Unibersidad
Mga ekonomista nga Tsino
Mga politiko han Partido Komunista han Tsina nga tikang ha Anhui
Mga gobernador han Henan
Mga tawo tikang ha Chuzhou
Mga politko han Kanan Katawhan Republika han Tsina tikang ha Anhui
Mga nakapot-hin-puwesto ha politika ha Liaoning
Premiers of the People's Republic of China
Tuanpai
Mga Sugbong Premier han Kanan Katawhan Republika han Tsina
Politika han Kanan Katawhan Republika han Tsina
Biyograpiya
Politika
Tsina
Kanan Katawhan Republika han Tsina

Li Keqiang


is a town located in Shiga Prefecture, Japan.  , the town had an estimated population of 6,721 in 2619 households and a population density of 490 persons per km². The total area of the town is .

Geography
Kōra is the second smallest municipality in Shiga in terms of surface area (after neighboring Toyosato). It is located on an alluvial fan of the Inukami River in central Shiga Prefecture in the Ōmi Basin, near the foothills of the Suzuka Mountains. The entire area is a lowland with almost no undulations.

Surrounding municipalities
Shiga Prefecture
 Hikone, to the north
 Aishō, to the south
 Taga, to the east
 Toyosato, to the west

Climate
Kōra has a Humid subtropical climate (Köppen Cfa) characterized by warm summers and cool winters with light to no snowfall.  The average annual temperature in Kōra is 14.1 °C. The average annual rainfall is 1810 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 25.9 °C, and lowest in January, at around 2.7 °C.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Kōra peaked around 1980 and has declined since.

History
The area of Kōra was part of ancient Ōmi Province and archaeological excavations have found the traces of settlements dating to at least the Kofun period. From the Heian period, the area was divided between several shōen landed estates. The noted Tendai-sect temple of Saimyō-ji in Kōra was founded in the Heian period. During the Nanboku-chō and into the Sengoku period, the area was hotly contested between the Kyōgoku clan and the Rokkaku clan. The noted warlord Todo Takatora was born in what is now part of Kōra town and master carpenters who built Nikkō Tōshō-gū came from this area. During the Edo period, the entire area of the town was part of the holdings of Hikone Domain under the Tokugawa shogunate.

The villages of Higashi-Kōra and Nishi-Kōra were created on April 1, 1889 with the establishment of the modern municipalities system. The two villages were merged on April 1, 1955 to create the town of Kōra.

Government
Kōra has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral city council of 12 members. Kōra, collectively with the other municipalities of Inukami District, contributes one member to the Shiga Prefectural Assembly. In terms of national politics, the town is part of Shiga 2nd district of the lower house of the Diet of Japan.

Economy
Agriculture has dominated the local economy since ancient times. Manufacturing includes a number of small to medium sized textile, chemicals, and metals processing factories.

Education
Kōra has two public elementary schools and one public middle school operated by the town government. The town does not have a high school; however, the prefecture does operate one special education school for the handicapped.

Transportation

Railway
 Ohmi Railway – Main Line

Highway
  Meishin Expressway

Local attractions
 Shimonogō Site: Remains of a Kofun period settlement
 Hoyoji Ruins: Remains of an Asuka period settlement
 Zaijihachiman Shrine: Shinto shrine connected with the Todo clan, noted for its wisteria.
 Saimyō-ji: Major Buddhist temple

References

External links

Kōra Tourist Association

Towns in Shiga Prefecture
Kora, Shiga

Kōra, Shiga


نادي أمريكا لكرة القدم هو ناد مكسيكي محترف لكرة قدم. رئيسه هو ريكاردو بيلايز ومدربه ريكاردو لا فولبي. وهو أول فريق أنشئ في المكسيك، حيث تأسس في 12 أكتوبر 1916. ملعبه البيتي هو ملعب أزتيكا ويتسع لاحتضان 87,000 ألف متفرج.

إنجازات النادي المحلية
 فاز ب 12 بطولة في الدوري المكسيكي :1965-1966، 1970-1971، 1975-1976، 1983-1984، 1984-1986,1985، 1987-1988، 1988-1981، 2002، كلاوسورا 2005، كلاوسورا 2013، أبرتورا 2014.
 لقب الكأس الدوري المكسيكي 5 مرات : في (1954 و 1955 و 1964 و 1965 و 1974).
 بطل الأبطال : 5 مرات في : (1955, 1976, 1988, 1989, 2005).
 البطولات الوطنية : المقاطعة الاتحادية الهواة جامعة 2 مرات في (1901-1902 و 1942-1943).
 بطولة الدوري 4 مرات في :(1924-1925، 1925-1926، 1926-1927، 1927-1928).
 بطولة الكأس مرة واحدة في : (1938).

البطولات الدولية
 بطولة كأس الكونكاكاف 7 مرات في :(1977, 1987, 1990, 1992, 2006, 2015, 2016)،
 كأس العمالقة مرة واحدة في : (2001)،
 كأس الدولي 2 مرات في : (1978 و 1991).

التشكيلة

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي للفريق

أندية كرة قدم أسست في 1916
أندية كرة قدم غير هابطة
أندية كرة قدم في المكسيك
أندية كرة قدم في مدينة مكسيكو
تأسيسات سنة 1916 في المكسيك
فرق الدوري المكسيكي الممتاز

نادي أمريكا


Urceolina, rod lukovičastih geofita iz porodice zvanikovki. Postoji dvadesetak vrsta raširenih po tropskoj Americi, od Srednje Amerike do Bolivije i sjevernog Brazila. Tipična vrsta je Urceolina pendula, sinonim za U. urceolata, vrsta autohtona u Peruu, oko Cuzca.

Vrste

 Urceolina amazonica (Linden ex Planch.) Christenh. & Byng
 Urceolina astrophiala Ravenna
 Urceolina ayacucensis Ravenna
 Urceolina bakeriana (N.E.Br.) Traub
 Urceolina bonplandii (Kunth) Traub
 Urceolina bouchei (Woodson & P.Allen) Traub
 Urceolina candida (Planch. & Linden) Traub
 Urceolina castelnaeana (Baill.) Traub
 Urceolina caucana (Meerow) Christenh. & Byng
 Urceolina corynandra Ravenna
 Urceolina cuzcoensis Vargas
 Urceolina cyaneosperma (Meerow) Christenh. & Byng
 Urceolina formosa (Meerow) Christenh. & Byng
 Urceolina fulva Herb.
 Urceolina × grandiflora (Planch. & Linden) Traub
 Urceolina latifolia (Herb.) Benth. & Hook.f.
 Urceolina lehmannii (Regel) Traub
 Urceolina microcrater Kraenzl.
 Urceolina moorei (Baker) Christenh. & Byng
 Urceolina oxyandra Ravenna
 Urceolina plicata (Meerow) Christenh. & Byng
 Urceolina robledoana (Vargas) Traub
 Urceolina ruthiana (L.Jost, Oleas & Meerow) Christenh. & Byng
 Urceolina sanderi (Baker) Traub
 Urceolina ulei (Kraenzl.) Traub
 Urceolina urceolata (Ruiz & Pav.) Asch. & Graebn.

Sinonimi
 Collania Schult. & Schult.f.
 Eucharis Planch. & Linden
 Leperiza Herb.
 Microdontocharis Baill.
 Pentlandia Herb.
 Pseudourceolina Vargas
 Urceolaria Herb.

Izvori

Amaryllidoideae

Urceolina


La analogía es un principio de interpretación del derecho. Se sustenta en la semejanza que debe existir entre el caso previsto, y el no previsto, evitando así la diferencia radical entre ambos. Es por esto que es un método por el que una norma jurídica se extiende, por identidad de razón, a casos no comprendidos en ella.

Consecuencias de la analogía
Se ha entendido que esta restricción a la aplicación de sanciones penales por analogía, proviene del principio Nullum crimen, nulla poena sine praevia lege. Esto implica que la prohibición de analogía busca dotar de certeza jurídica a los ciudadanos ante el poder penal del Estado.

El principio de legalidad penal contendría cuatro prohibiciones clásicas:
Lex scripta, se necesita una ley que sea escrita que describa el delito a punir y su punición,
Lex praevia, que la ley que se escriba no sea retroactiva al hecho mismo,
Lex certa, que la ley sea precisa en su lenguaje descriptivo con relación a la construcción del tipo en cada artículo y precisa en el lenguaje normativo de las consecuencias que impone cada artículo
Lex stricta, que no se admita la analogía contra legem.

Regulación por países

Chile
Constitución Política de la República:
Artículo 19° n.º 3° inc. 7°: "Ningún delito se castigará con otra pena que la que señale una ley expresamente promulgada con anterioridad a su perpetración, a menos que una nueva ley favorezca al afectado"
Artículo 19° n.º 3° inc. 8°: "Ninguna ley podrá establecer penas sin que la conducta que se sanciona esté expresamente descrita en ella".

Guatemala
Guatemala, en materia penal, prohíbe la analogía en el artículo 7 de su Código Penal, que establece:

Pero en otras ramas del Derecho sí se puede aplicar la analogía como lo establece el artículo 10 de la Ley del Organismo Judicial de comete esta c) de dicho país.

México
En materia penal, especialmente en los países herederos de la tradición jurídica del llamado "Derecho Continental" se entiende prohibida la aplicación de sanciones penales a través de la interpretación por analogía. Así la Constitución Política de los Estados Unidos Mexicanos señala en el tercer párrafo de su artículo 14 que: "En los juicios del orden criminal queda prohibido imponer, por simple analogía, y aún por mayoría de razón, pena alguna que no esté decretada por una ley exactamente aplicable al delito de que se trata."

Reino Unido
En la familia jurídica del Common Law y, especialmente, en el Reino Unido, la prohibición de la analogía es menos estricta. Si bien es cierto que se puede extraer de su jurisprudencia una tendencia clara en contra de la creación de nuevos tipos penales o la ampliación de los ya existentes, en el Derecho inglés no se exige que las sanciones penales estén previamente escritas.

Véase también

 Interpretación jurídica

Referencias

Interpretación jurídica
Términos jurídicos

Analogía (derecho)


El  es uno de los mayores parques de Tokio, Japón. Está situado junto a la Estación de Harajuku y el Santuario Meiji en Shibuya.

El sitio que ahora se conoce como el Parque Yoyogi fue el lugar del primer vuelo a motor de Japón, pilotado el 19 de diciembre de 1910 por el capitán Yoshitoshi Tokugawa, después de esto se convirtió en un terreno de desfiles militares. Durante la ocupación que siguió a la Segunda Guerra Mundial se convirtió en la residencia de los oficiales estadounidenses. Fue más tarde utilizado como la principal villa olímpica para los atletas de las Olimpiadas de 1964 y como el lugar de natación, saltos de trampolín y baloncesto. El edificio distintivo Gimnasio Nacional Yoyogi, que albergó las pruebas de natación, saltos de trampolín y baloncesto fue diseñado por Kenzo Tange para las olimpiadas, y todavía sigue en uso, pero la mayor parte del área norte del complejo del gimnasio y el sur del santuario Meiji se abrió al público como un parque urbano en 1967.

Hoy en día es un conocido parque de retiro, especialmente los domingos, cuando es usado como lugar de encuentro para las personas que quieren tocar música, practicar artes marciales, etc. El parque tiene un carril bici y una cancha pública de baloncesto, es posible también el alquiler de bicicletas. Como consecuencia de la duradera recesión económica japonesa hay una multitud de mendigos, silenciosa y ordenada, acampando en los alrededores del parque.

La candidatura de Tokio para organizar los Juegos Olímpicos de 2016 incluían una nueva área a construir al oeste del Gimnasio Nacional de Yoyogi para practicar voleibol. Sustituiría los campos de atletismo y fútbol actualmente existentes, y sería aprovechado tras las olimpiadas como un recinto multiusos.

El parque Yoyogi cuenta con un vallado para que los perros anden en libertad, es una de las pocas áreas en Tokio donde los perros se les permite estar sin correa. Esta zona se encuentra hacia el lado occidental del parque, dentro de la trayectoria ciclista, al este del aparcamiento en el borde occidental del parque. El suelo está cubierto de virutas de madera, y el camino se divide en tres secciones que están limitados a perros de diferentes tamaños (definidos por el peso) y contiene unos pocos bancos. Sólo los dueños de perros se les permite entrar en esta área.

Referencias

Enlaces externos

 Mapa del Gobierno Metropolitano de Tokio (En Inglés)
 Guía de los parques metropolitanos de Tokio, información de Yoyogi (En inglés)

Parques de Tokio
Shibuya
Parques de Japón

Parque Yoyogi


Neutrale Moresnet () var et lille belgisk–prøjsisk kondominat i Europa som fandtes fra 1816 til 1920. Det var administreret i fællesskab af Det Forenede Kongerige Nederlandene (Belgien efter dets uafhænighed i 1830) og Kongeriget Preussen. Efter 1830 grænsede territoriets nordligste punkt på Vaalserberg til den hollandske provins Limburg, den prøjsiske provins Rheinland og den belgiske provins Liège. I dag er det kendt som Trelandshjørnet hvor Belgiens, Tysklands og Hollands grænser mødes.

Under 1. verdenskrig blev Neutrale Moresnet annekteret af Tyskland, omend annektionen ikke blev internationalt anerkendt. Våbentilstanden i november 1918 tvang Tyskland til at trække sig tilbage fra Belgien og Moresnet. Et år senere tildelte Versailles-freden Moresnet til Belgien. Overtagelsen skete 10. januar 1920 da territoriet blev den belgiske kommune Kelmis. I begyndelsen af det 20. århundrede var der initiativer om at etablere en esperanto-talende stat, kaldet  (oversat: Venskabsstedet),  på Neutrale Moresnets territorium.

Under 2. verdenskrig blev Kelmis og det omkringliggende område igen annekteret af Tyskland, og navnet ændret tilbage til Moresnet, men territoriet blev givet tilbage til Belgien i 1944.

Historie

Etablering
Efter sammenbruddet af Napoleons kejserdømme blev Europas grænser omtegnet af Wienerkongressen i 1814-15. En af grænserne var mellem det nyoprettede Forenede Kongerige Nederlandene og Kongeriget Preussen. De to lande kunne enes om hovedparten af grænsen, men Moresnet var et problem, specielt fordi zinkspat-minen Altenberg (tysk navn) eller Vieille Montagne (fransk navn) lå der. Både Nederlandene og Preussen ville have denne værdifulde resurse, som var nødvendig for at producere zink og messing – på den tid var Bristol i England det eneste andet sted med produktion af zink.

I december 1815 mødtes nederlandske og prøjsiske repræsentanter i det nærliggende Aachen, og 26. juni 1816 blev der indgået et kompromis som delte området Moresnet i tre dele. Selve landsbyen Moresnet ville blive en del af den nederlandske provins Liège. Den prøjsiske landsby Moresnet (omdøbt til Neu-Moresnet efter 1. verdenskrig) ville blive en del af den prøjsiske provins Rheinland. Og minen med den nærliggende mineby ville blive en neutralt territorium hvor dets parter etablerede en fælles administration.

Da Belgien fik sin uafhængighed fra Nederlandene i 1830, overtog Belgien den nederlandske rolle i Neutrale Moresnet.

Grænser

Neutral Moresnet havde en omtrentlig trekantet form. Den sydlige grænse udgjordes af landevejen mellem Aachen og Liège. Minen og  minebyen lå lige nord for landevejen. Mod øst og vest gik to lige linjer som mødtes i en spids på Vaalserberg.

Flag

Fra 1883 brugte Neutrale Moresnet en trikolore med vandrette striber i sort, hvid og blå. Oprindelsen er uklar, og er blevet forklaret to forskellige måder:
 Nogle siger at farverne blev taget fra de to stridende parters flag, med sort og hvid fra Preussen og hvid og blå fra Nederlandene.
 Ifølge Flags of the World er farverne sandsynligvis taget fra mineselskabets Vieille Montagnes emblem.

Status

Territoriet blev styret af to kongelige kommissærer, en fra hver naboland. kommissærerne var ofte embedsmænd fra byerne Verviers i Belgien og Eupen i Preussen. Administrationen blev ledet en borgmester som blev udpeget af kommissærerne.

Napoleons Code civil som indført under fransk styre forblev i kraft i Neutrale Moresnets levetid. Men der var ingen domstole i Neutrale Moresnet, så belgiske og prøjsiske dommere kom og afgjorde retssager. Borgmesterens administrative beslutninger kunne ikke appelleres til domstole.

I 1859 fik Neutrale Moresnet en større grad af selv-administration ved etablering af et byråd med 10 medlemmer. Byrådet blev udpeget af borgmesteren og havde kun rådgivende funktion. Befolkningen havde ingen stemmeret.

Livet i Neutrale Moresnet var domineret af Vieille Montagne mineselskabet som ikke bare var den største arbejdsgiver, men også stod for boliger, butikker, et hospital og en bank. Minen tiltræk mange arbejdede fra nabolandene, så befolkningstallet øgedes fra 256 i 1815 til 2.275 i 1858 og 4.668 i 1914. De fleste tjenester såsom postvæsen var delt mellem Belgien og Preussien (på en lignende måde som i Andorra). Der var 5 skoler i området, og prøjsiske indbyggere kunne gå i skole i prøjsiske Moresnet.

Det havde flere fordele at bo området. Blandt andet lave skatter, ingen importtold fra begge nabolande og lave priser sammenlignet med priserne på den anden side af grænserne. En ulempe ved deres specielle status var at indbyggerne i Neutrale Moresnet blev anset for at være statsløse.

Mange immigranter bosatte sig i Moresnet for at undgå militærtjeneste, men i 1854 begyndte Belgien at indkalde borgere som var flyttet til Moresnet til aftjening af værnepligt, og Preussien gjorde det samme i 1874. Fra da af var kun efterkommende af de originale indbyggere fritaget fra militærtjenste.

Valuta

Neutral Moresnet havde ikke sin egen møntfod. Franske franc var gyldigt betalingsmiddel. Valutaerne fra Preussien (og efterfølgende Tyskland efter 1871), Belgien og Holland var også i cirkulation. I 1848 kom med nogle lokale mønter, men de blev ikke anset som officielle.

Usikker fremtid

Da minen var tømt i 1885, kom der tvivl om Neutrale Moresnets overlevelse. Flere ideer til at gøre området mere selvstændigt kom frem:

I 1886 prøvede Wilhelm Molly (1838–1919), minens cheflæge og en ivrig filatelist at organisere en lokal posttjeneste med egne frimærker. Foretagendet blev hurtig forhindret ved indgriben fra Belgien.

Der blev etableret et kasino i august 1903 efter Belgien tidligere havde tvunget alle sådanne til at lukke. Moresnets kasino blev drevet med strenge begrænsninger. Ingen lokale indbyggere måtte spille, og højst 20 personer måtte samles på samme tid. Det blev opgivet da kejser Wilhelm 2. truede med at opdele Moresnet eller overlade det til Belgien for at stoppe gambling. På samme tid havde området tre destillerier som lavede gin.

Det mest bemærkelsesværdige initiativ kom i 1908 da Wilhelm Molly foreslog at gøre Neutrale Moresnet til verdens første esperanto-talende land, kaldet  ("venskabsstedet"). Den foreslåede nationalsang var en march med samme navn.
Et antal beboere lærte esperanto og et blev afholdt et møde i Kelmis for at støtte oprettelsen af Amikejo 13. august 1908. Esperantoverdenskongressen i 1908 som blev afholdt i Dresden, erklærede endda Neutrale Moresnet verdenshovedstad for esperanto-samfundet.

Men tiden var ved at rinde ud for det lille område. Hverken Belgien eller Preussen (nu som en del af Det Tyske Kejserrige havde opgivet deres originale krav på det. Omkring 1900 begyndte især Tyskland at tage en mere aggressiv holdning overfor Neutrale Moresnet og blev beskyldt for sabotage og modarbejdelse af den administrative proces for at presse sagen.

Første verdenskrig

Første verdenskrig medførte enden på neutraliteten. 4. august 1914 indvaderede Tyskland Belgien. I starten blev Neutrale Moresnet efterladt som "en oase i ørkenen af detruktion". I alt blev 147 borgere i Neutrale Moresnet dræbt, men det er uklart om de blev dræbt inden i territoriet eller i kampe udenfor dets grænser. 27. juni 1915 blev Neutrale Moresnet annekteret af Preussen, men annekteringen fik aldrig international anerkendelse.

I 1918 tvang våbenhvilen mellem Frankrig og Tyskland, underskrevet på våbenstilstandsdagen 11. november i Compiègne Tyskland til at trække sig ud af Belgien og også Moresnet. Det førte også til afsættelsen af borgmester Wilhelm Kyll, en tysker som blev indsat efter den tyske invasion.

28. juni 1919 afgjorde Versaillestraktaten den strid som havde skabe det neutrale territorium et århundrede tidligere ved at tildele Neutrale Moresnet, sammen med Prøjsiske Moresnet og de tyske kommuner Eupen og Malmédy til Belgien. Traktaten trådte i kraft 10. januar 1920, og Neutrale Moresnet blev da en belgisk kommune.

For at skelne området fra den allerede eksisterende by Moresnet (i nabokommunen Plombières) blev Neutrale Moresnet omdøbt til Kelmis (Fransk: La Calamine) efter kelme, det lokale dialektord på limburgsk for zinkspat.

Efter annekteringen forblev den daværende borgmester Pierre Grignard i embedet og blev den første borgmester i Kelmis. De ti medlemmer af Neutrale Moresnets byråd blev medlemmer af Kelmis' byråd efter at de prøjsiske medlemmer havde afsværget deres tidligere nationalitet. De forblev medlemmer indtil valget af et nyt byråd 7. februar 1923.

Historie efter annekteringen

Efter 1920 delte Moresnet historie med Eupen og Malmédy. Tyskland annekterede igen området kortvarigt under 2. verdenskrig, men returnede det til Belgien i 1944. Siden 1973 har Kelmis udgjort en del af Det tysksprogede fællesskab i Belgien. I 1977 blev Kelmis sammenlagt med nabokommunerne Neu‑Moresnet og Hergenrath.

Et lille museum i Neu‑Moresnet, Göhltal Museum, har udstillinger om Neutrale Moresnet. Mere end 50 af af de 60 grænsepæle som oprindeligt markerede Neutrale Moresnets grænser, står endnu.

Selskabet Vieille Montagne overlevede Neutrale Moresnet. Det findes stadig som VMZINC, som en del af Union Minière som blev omdøbt i 2001 til Umicore, et multinationalt mineselskab.

Ledere i Neutrale Moresnet

Kongelige kommissærer

Borgmestre

Referencer

Yderligere læsning

Eksterne henvisninger

  Billeder af de gamle miner
 Official website Kelmis (på tysk)
 Göhltalmuseum , lokal museum som viser historien om Neutrale Moresnet og dets zinkminer (på tysk)
 Anarchy in the Aachen (Mises.org)
 Het vergeten land van Moresnet, dokumentar 1990 (48 min., talte sprog: hollandsk, tysk, fransk, esperanto)
 Elbruz interactivt kort over Neutrale Moresnet

Forhenværende europæiske lande
Etableret i 1816
Ophørt i 1920
Omstridte områder
Esperanto

Neutrale Moresnet


Peter Heinig (* 19. November 1924 in Neustettin; † 19. Juni 1994) war ein deutscher Künstler.

Heinig war Professor der Universität Köln (1987–1990) und der Universität Bonn (1972–1986).

Zuletzt lebte er mit seiner Familie in Laboe an der Kieler Förde. Er starb infolge eines Unfalls beim Segeln auf der Schlei.

Er war Mitglied der Künstlergruppe Bonn und des Bundes Bildender Künstler (BBK) in Bonn und Kiel.

Ausstellungen
 1973: Turmgalerie Bonn
 1980/84/90: Gärtnerhaus Bonn
1987: Haus an der Redoute Bonn
 1989: Forum Leverkusen
 1990: Galerie Hansen Bonn
 1990/91: Galerien in Holm, Kiel, Laboe, Lütjenburg, Lensahn, Möltenort, Schönberg, Hamburg

Ausstellungsbeteiligung
Bad Honnef, Bielefeld, Bonn, Husum, Kiel, Köln, Neumünster, Bilbao, New York

Publikationen

 1968 Kunstunterricht, Bad Heilbrunn / Obb.
 1973 Spielobjekte im Kunstunterricht, Ravensburg
 1982 Repetitorium der Fachdidaktik Kunst, Bad Heilbrunn Obb.

Künstler (Deutschland)
Hochschullehrer (Universität zu Köln)
Hochschullehrer (Rheinische Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn)
Deutscher
Geboren 1924
Gestorben 1994
Mann

Peter Heinig


El UK Dance Chart es un lista musical publicada por The Official Charts Company del Reino Unido, en la que refleja las ventas en las tiendas de discos y descargas digitales. Aunque la lista no se emite por ninguna radio o por televisión, se puede ver en la página de la BBC Radio 1 y también está disponible en el sitio web de The Official Charts Company.

Las descargas digitales se convirtieron en elegibles para las listas "Dance Album" y "Singles" en junio de 2009. Antes de eso, los vinilos y las ventas de discos compactos eran compiladas en la lista.

Las listas de sencillos y de álbumes de música dance se componen de 40 posiciones.

Enlaces externos
Dance Albums Chart en BBC Online (inglés)
Dance Singles Chart en BBC Online (inglés)
http://www.theofficialcharts.com/dance-charts/ (inglés)
UKDanceChart.com Magazine (inglés)
UKClubCharts.com Potal (inglés)

Listas musicales del Reino Unido
Listas musicales

UK Dance Chart


José Daniel Raupp Martins ou simplesmente Daniel Raupp (São Lourenço do Sul, ) é um advogado e político brasileiro filiado ao Partido dos Trabalhadores (PT).

Biografia
Daniel Raupp iniciou sua militância jurídica na década de 80, através do movimento estudantil universitário, em parceria com outros advogados, inaugurou em 1991 o escritório AJS Advogados Associados, por sua trajetória foi convidado pelo ex-governador Olívio Dutra para administrar o Porto de Pelotas, coordenando a dragagem do canal de acesso ao Arroio São Lourenço, em 2002 foi candidato a deputado estadual, onde após as eleições foi convidado a integrar a equipe de governo do Presidente Lula, tanto em Brasília como em Porto Alegre, mas preferiu retornar às atividades como advogado do movimento sindical e popular, na Gestão Municipal de São Lourenço do Sul, Daniel Raupp dedicou-se integralmente a desempenhar o cargo de vice-prefeito entre 2005 e 2012, licenciando-se da atividade de advocacia, nas eleições municipais de 2012 foi eleito prefeito de São Lourenço do Sul, em 2017 voltou a atuar como advogado da AJS Advogados Associados.

Carreira Política
Nas eleições municipais de 1996 em São Lourenço do Sul, concorreu ao cargo de vice-prefeito pelo PT, na chapa encabeçada por Ellemar Wojahn também do PT, conseguindo 3.770 votos, ficando em terceiro e último lugar, o prefeito eleito foi Dari Pagel do PPB com 13.810 votos, em segundo lugar ficou Francisco Juracy Corrêa Duarte do PMDB com 7.729 votos.

Nas eleições estaduais de 2002, concorreu ao cargo de deputado estadual pelo PT conseguindo 10.709 votos, ficando como suplente.

Nas eleições municipais de 2004 foi eleito vice-prefeito no município de São Lourenço do Sul pelo PT com 12.181 votos, na chapa encabeçada por Zé Nunes também do PT.

Nas eleições municipais de 2008 foi reeleito vice-prefeito no município de São Lourenço do Sul pelo PT com 19.714 votos, novamente na chapa encabeçada por Zé Nunes também do PT.

Nas eleições municipais de 2012 em São Lourenço do Sul, concorreu ao cargo de prefeito pelo PT, sendo eleito com 14.910 votos votos e em segundo e último lugar ficou Rudinei Härter do PDT com 13.460 votos.

Como prefeito de São Lourenço do Sul, criou o Fundo Municipal de Gestão Compartilhada de Saneamento (FMGC),
autorizou a realização de Convênio de Delegação com a Agência Estadual de Regulação dos Serviços Públicos Delegados do Rio Grande do Sul (AGERGS),autorizou o poder executivo a firmar convênio com o Tribunal Regional Eleitoral do Rio Grande do Sul,institui o Programa de Conservação de Solo nas propriedades rurais do município visando a melhoria da qualidade do solo e o aumento da produtividade,criou o Conselho Municipal de Juventude COMJUVE e o Fundo Municipal de Juventude e criou o Fundo Municipal de Reaparelhamento do Corpo de Bombeiros Militar do Estado do Rio Grande do Sul.

Nas eleições municipais de 2016 em São Lourenço do Sul, concorreu pela reeleição ao cargo de prefeito pelo PT, conseguindo 12.605 votos, ficando em segundo e último lugar, o prefeito eleito foi Rudinei Härter do PDT com 15.237 votos.

Desempenho eleitoral

Naturais de São Lourenço do Sul
Prefeitos de São Lourenço do Sul
Membros do Partido dos Trabalhadores

Daniel Raupp


Nicholas Robert Diaz (født 2 august 1983 i Stockton, Californien i USA) er en amerikansk tidligere MMA-udøver af mexicansk afstamning. Han er tidligere mester i Strikeforces weltervægtsdivision. Han har konkurreret i amerikanske Ultimate Fighting Championship (UFC), World Extreme Cagefighting (WEC) og EliteXC, samt japanske Pride Fighting Championship (Pride) og DREAM. Diaz fik sort bælte i Brasiliansk Jiu-jitsu den 8. maj 2007. Diaz træner på Cesar Gracie Jiu-Jitsu Academy i Pleasant Hill, Californien, sammen med andra fremstående MMA-kæmpere, deriblandt Nicks yngre bror Nate Diaz, Jake Shields og Gilbert Melendez. Diaz har aldrig tabt en kamp på submission og har kun tabt 1 kamp på knockout ud af 35 kampe. Han er kendt for sin akavede boksning, god kondition og farlig gulvkamp.

Baggrund
Diaz, der er af mexicansk og engelsk afstamning blev født og voksede op i Stockton i Californien. Diaz gik på Tokay High School i Lodi, Californien, i et år før han droppede ud. På første året var han en del af svømmeholdet. Diaz begyndte at træne karate og aikido fra en ung alder deltog også i brydning-turneringer i sine teenageår. Han startede med at træne Sambobrydning i en alder af 16 år under Bulgariens nationale Sambo-mester Valeri Ignatov. Han fik sort bælte i Brasiliansk Jiu-jitsu af Cesar Gracie den 8. maj, 2007.
Diaz fik sin første professionelle MMA-kamp den 31. august 2001 og efter at have vundet 7 af sine 9 første kampe skrev han kontrakt med organisationen Ultimate Fighting Championship (UFC) i 2003.

Ultimate Fighting Championship
Under de følgende tre år fik Diaz 10 kampe i organisationen med 6 sejre og 4 nederlag som resultat. Han tabte sine sidste 3 kampe på kontrakten til Diego Sanchez (The Ultimate Fighter-vinderen) på The Ultimate Fighter 2 Finale den 5. november, 2015, Joe Riggs på UFC 57 den 4. februar, 2006 og Sean Sherk (tidligere mester i letvægt) den 15. april, 2006 på UFC 59. Alle nederlag var via enstemmig afgørelse.

Diaz fik derefter ikke fornyet sin kontrakt med UFC og skrev derfor kontrakt med japanske organisation Pride. Han debuterede i Pride i februar, 2007 hvor organisationen afholdte sit andet galla i USA og mødte den regerende letvægtsmester Takanori Gomi. Diaz vandt kampen via submission men resultatet ændredes senere til no contest da Diaz dopingtest var positivt for THC. Matchen mot Gomi blev hans enda i Pride och han skrev istället på för organisationen EliteXC där han debuterade i september samma år.

Den 30. januar 2010 blev Diaz mester i weltervægt i organisationen Strikeforce efter at have besegret Marius Žaromskis via knockout på Strikeforce: Miami. Diaz vandt sin 10. kamp i træk og forsvarede sin Strikeforce-titel for tredje gang da han besejrede Paul Daley i hovedkampen på Strikeforce: Diaz vs. Daley den 9. april 2011.

Herefter blev det offentliggjort at Diaz skulle møde B.J. Penn i hovedkampen på UFC 137 den 29. oktober, 2011. Diaz vandt via enstemmig afgørelse. Diaz udfordrede St. Pierre interviewet efter kampen, der skulle have mødt Condit ved samme stævne men var tvunget til at melde fra på grund af en knæskade.

Som følge af sin succesfulde sejr var det meningen at Diaz skulle møde Georges St-Pierre UFC-weltervægt-titlen på UFC 143 under Super Bowl-weekenden. Men på grund af en skade måtte St-Pierre melde afbud og Diaz fik herefter en kamp mod Carlos Condit i UFC 143 den 4. februar 2012 om at få en kamp mod St-Pierre. Kampen gik alle 5 omgang og Carlos kom ud som vinder via enstemmig afgørelse, Diaz var ikke enig og udtalte i det efterfølgende interview: "I'm done with this shit, he was running all the time, I pushed him back to the cage, got the takedowns and he still won. I'm just done with this shit".

Den 16. marts 2013 vendte Diaz tilbage, efter over et års fravær, for at møde den daværende weltervægtsmester Georges St-Pierre på UFC 158. Diaz tabte via enstemmig afgørelse. Efter nederlaget fik han først en kamp, knap 2 år senere den 31. januar 2015. Han mødte den tidligere mellemvægtsmester Anderson Silva op UFC 183. Han tabte også denne kamp via enstemmig afgørelse.

Kampresultatet i mødet mellem Nick og Anderson blev ændret koder derefter til en "No Contest", då Silva testede positivt for Anabolt steroid og Diaz testede positivt for Tetrahydrocannabinol. For det det positive resultat fik Nick karantæne i 5 år, samt kommer til at betale en både på 1 miljon kronor.

Privatliv
Diaz's bror Nate Diaz er også en professional MMA-kæmper, der konkurrer i UFC.. Begge Diaz brødre er fortalere for cannabis.. De driver på nuværende tidspunkt en Brasiliansk Jiu-jitsu-skole i Lodi, Californien (Gracie Fighter 209).

Husvold-anholdelse
Den 25. maj 2018 blev det rapporteret, at Diaz blev arresteret den 24. maj og blev anklaget for 2 sager bestående af husvold; en forbrydelse for strangulering og overfald

Dokumentaren Fight Life
Diaz optråder i dokumentarfilmen Fight Life (2013), der omhandler MMA-udøveres liv uden for buret. Filmen er instrueret sf James Z. Feng og vandt Best Documentary Award på the United Film Festival.

Pay-per-view-kampe

Championships and accomplishments

Priser, rekorder og hærder
 Ultimate Fighting Championship
 Fight of the Night (1 gang) vs. B.J. Penn
 List of UFC bonus award recipients|Submission of the Night (1 gang) vs. Josh Neer
 Strikeforce
 Strikeforce-weltervægtmester (1 gang; første)
 Most successful welterweight title defenses in Strikeforce (3 gange)
 Most consecutive welterweight title defenses in Strikeforce (3 gange)
 2010 Fight of the Year vs. KJ Noons on October 9
 World Extreme Cagefighting
 WEC Welterweight Championship (1 gang; den første)
 International Sport Karate Association
 ISKA MMA Americas Welterweight Championship (1 gang)
 International Fighting Championship
 IFC U.S. Welterweight Championship (1 gang)
 One successful title defense
 IFC Americas Welterweight Championship (1 gang)
 Ultimate Athlete
 UA 4 Welterweight Tournament 2. plads
 Sherdog Awards
 2011 Round of the Year  vs. Paul Daley den 9. april; Round 1
 2011 All-Violence First Team
 Inside Fights
 2007 Fight of the Year  vs. Takanori Gomi on den 24. februar

Submission grappling
 US Brazilian Jiu-Jitsu Open
 2004 Purple Belt Gold Medalist
 Pan-American Championship Jiu Jitsu
 Pan-American Brown Belt Medium Weight Division Championship

Referencer

Eksterne henvisninger
 Nick Diaz på Sherdog.com

MMA-udøvere fra USA
Kampsportsudøvere

Nick Diaz


An Navia navicularis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith ngan Julian Alfred Steyermark. An Navia navicularis in nahilalakip ha genus nga Navia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Navia

Navia navicularis


රොමැන්ටික් චෙස් යනු,  1880 ගණන් වන තෙක් ව්‍යාප්තව පැවති චෙස් ක්‍රීඩා මාදිළියකි. නොහික්මුණු ප්‍රහාර, දක්ෂ සංයෝජන, නොඉවසුම් ඉත්තන් පරිත්‍යාගය සහ  වේගවත් ක්‍රීඩාවන් යන් දේ මෙහි ගුණාංග වෙති. ජයග්‍රහණයට වඩා  විලාසිතාවක් සහිතව ජයග්‍රහණය කිරීමට ප්‍රමුඛත්වය ලැබිණි. තාක්ෂණික  විශාරදත්වය හෝ දීර්ඝ-කාලීන සැලසුමට වඩා, කලාත්මක භාව ප්‍රකාශය පිළිබඳව මෙම ක්‍රීඩාවන් විසින් අවධානය යොමු කෙරිණි.  ක්‍රීඩාවෙහි රොමැන්ටික් යුගයට පසුව, විද්‍යාත්මක, අතිනූතන සහ, නව ප්‍රවේගිකත්ව යුග පැමිණිනි.

ආශ්‍රිත

රොමැන්ටික් චෙස්


Crnokljuni galeb (latinski: Chroicocephalus bulleri, maorski: tarāpuka) je ugrožena vrsta galeba iz porodice Laridae. Ova vrsta jedino nastanjuje Novom Zelandu. Preci ove vrste stigli su iz Australije prije oko 250.000 godina.

Taksonomija

Carl Friedrich Bruch izvorno je imenovao ovu vrstu 1855. kao Gavia pomare, no novozelandski ornitolog Sir Walter Lawry Buller odbacio je taj naziv jer se već koristio za drugu vrstu. Zatim je preuzeo naziv roda Bruchigavia (doslovno, "Bruchova morska ptica") princa Napoléona Bonapartea kao privremeni naziv za novozelandske galebove. Budući da je Bullerov predloženi naziv vrste melanoryncha (doslovno, "crnokljuni") već dano drugoj vrsti galebova, Frederick Hutton predložio je naziv bulleri, u čast Bullera, 1871. Buller je prihvatio ponudu i slijedio druge u usvajanju "većeg i bolje definiranog roda" Larus. Alternativno uobičajeno ime Bullerov galeb također zadržava vezu s Bullerom.

Danas se smatra da vrsta pripada rodu Chroicocephalus. Holotip se nalazi u zbirci Muzeja Novog Zelanda Te Papa Tongarewa.

Opis
Zdrave odrasle jedinke obično su duge 35 – 38 cm, s rasponom krila 81 – 96 cm i težinom od oko 230 g. Glava, tijelo i dijelovi krila su bijele, na sedlu i krilima je srebrnasto siva, dok su rubovi na krilima crni. Jedinke također prolaze kroz neke sezonske promjene boje perja. Orbitalni prsten obično je crn od veljače do lipnja, dok je narančasto-crven, crven ili tamno crven tijekom ostatka godine.Noge se također mijenjaju iz crne u tamnocrvenu boju, pa čak i svjetlocrvenu kako sezona parenja napreduje. Promatranja sugeriraju da je galeb spolno dimorfan, ali nedostaju objavljeni podaci koji bi to poduprli.
 Također postoji nedostatak podataka u pogledu geografske varijacije.

Ova vrsta često se miješa s crvenokljunim galebom. Crni galeb se razlikuje po svom crnom kljunu te je opisan kao da posjeduje "nježniji izgled", "plutaviji i graciozniji" let te da je "općenito manje bučan", unatoč sličnom glasanju. Uočeni su  hibridi F1 i F2 između dva galeba. Oba hibrida imaju tamnocrveni kljun.

Ponašanje
Kolonije se formiraju oko prvog para koji započne gniježđenje. Tamo gdje više od jednog para formira početno gnijezdo, unutar kolonije se događa grupiranje oko tih mjesta. Kolonije su često zbijene, s "galebovima na malo većoj udaljenosti od kljucanja, a gnijezda se često dodiruju, ostavljajući malo prostora za polijetanje i slijetanje." Mužjaci mogu pokazati agresivno ponašanje prema drugima u "loše definiranom području" nekoliko minuta prije nego što napuste područje i zaboravi ga. Unatoč tome, nije sva agresija mužjaka povezana s obranom određenog područja, a neki parovi bez pilića pokazat će agresiju prema onima s pilićima. Borbe su rijetko dugotrajne, Obično se sastoje od jednog napada agresora, koristeći kljun za kljucanje, krila za udaranje i noge za grebanje. Žrtva napada se obično odmah povlači. Odrasle jedinke smještavaju se u koloniju za razmnožavanje ili na mjestima za hranjenje, iako je potonje češće.

Izvori

Chroicocephalus

Crnokljuni galeb


Pavlinski samostan i crkva Svih Svetih u Pavlin Kloštru nekadašnja je rimokatolička crkva i samostan u Pavlin Kloštru u općini Kapela u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji. Danas je arheološko nalazište.

Pavlinski samostan Svih Svetih u Strezi (danas Pavlin Kloštar) izgrađen je krajem 14. stoljeća, a napušten već sredinom 16. stoljeća. Bio je jedan od najvećih pavlinskih samostana u središnjoj Hrvatskoj. Potpuno sačuvani Urbar samostana u Strezi iz 1477. jedan je od najznačajnijih izvora za poznavanje feudalnoga uređenja srednjovjekovnoga prostora današnje kontinentalne Hrvatske. Selo Pavlin Kloštar dobilo je ime po njemačkoj inačici naziva za pavlinski samostan (njem. Paulinisches Kloster). Pavlinski samostan Svih svetih u Strezi osnovan je 1374. godine darovnicom magistra Ivana Bisena. Redovnici pavlini samostan su napustili oko 1540. godine zbog sve veće osmanlijske opasnosti te su se sklonili u sigurniju Lepoglavu. Samostan su potom preuzeli krajišnici Varaždinskog generalata, a nedugo poslije je napušten te je kroz naredna četiri stoljeća u cijelosti razgrađen, osim arheoloških ostataka. Danas se nalazi na pretežno privatnom zemljištu.

Arheološko nalazište "Pavlinski samostan Svih Svetih-Streza" nalazi se sjeverozapadno od sela Pavlin Kloštar, u dolini koju omeđuju dva potoka Švastica i Sv. Marija koji zatvaraju pravokutni prostor samostanskog sklopa. Utvrđeno je da je po osi sjever – jug samostan bio dugačak oko 70 m. Kako nije utvrđen zapadni zid samostanskog sklopa, širina, os istok – zapad od oko 50 m može se pretpostaviti prema konfiguraciji terena. Istočni vanjski zid samostanskog sklopa temeljen je grubim klesanim vapnencem s obilnim korištenjem žućkastog veziva sitnijeg granulata.

Arheološkim istraživanjima 2006. godine započelo je istraživanje pavlinskog samostana u Strezi (Pavlin Kloštar). Potvrđeni su vanjski zidovi samostanskog sklopa na sjeveru, istoku i jugu. Ujedno je određen položaj crkve Svih Svetih. Potvrđene su impresivne dimenzije jednobrodne, poligonalno zaključene crkve Svih Svetih (33 x 9.5 m), smještene u jugozapadnom dijelu samostanskog sklopa.

Zaštita
Pod oznakom P-5737 vodi se kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravnog statusa preventivno zaštićenog dobra, klasificirano kao "kopnena arheološka zona/nalazište".

Izvori

Pavlinske crkve u Hrvatskoj
Zaštićene sakralne građevine u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji


Ugovor o miru s Italijom je, kao jedan od Pariških ugovora o miru nakon Drugog svjetskog rata potpisan 10. veljače 1947. godine. Sile pobjednice - Albanija, Australija, Belgija, Brazil, Bjeloruska SSR, Republika Kina, Čehoslovačka, Etiopija, Francuska, Grčka, Nizozemska, Novi Zeland, Poljska, Južna Afrika, Sovjetski Savez, Ukrajinska SSR, Ujedinjeno Kraljevstvo, Sjedinjene Američke Države i Jugoslavija - njime i službeno završile neprijateljstva s Italijom i uredile međusobne odnose povodom rata u kojem su se talijanske vojne snage protiv njih borile do Kapitulacije Italije 1943. godine - te gdje su ratne operacije protiv njemačkog Trećeg Reicha i snaga Talijanske Socijalne Republike vodile sve do kapitulacije Njemačke u svibnju 1945. godine.

Četiri zemlje pobjednice su od Italije preuzele dijelove teritorija: Grčka je preuzela Rod i druge otoke Dodekaneza s oko 130 tisuća stanovnika, Francuska je preuzela općine Briga i Tenda u području iznad Nice s nekih 5 tisuća ljudi, a Jugoslavija je preuzela slovensku i hrvatsku Istru, Rijeku, Zadar, otoke Cres, Lošinj, Lastovo, Palagružu i još neke manje otoke, u kojima je do rata živjelo nešto manje od 400 tisuća stanovnika. Albanija je preuzela nenastanjeni otok Sazan u Otrantskim vratima. Bilo je predviđeno pravo stanovnika preuzetih područja da odaberu talijansko državljanstvo, uz obvezu da se u takvom slučaju isele. Na područjima koja je preuzela Jugoslavija je takvih optanata bilo mnogo: 1947. godine je iseljavanje uzelo tako velikog maha, da se govori o Istarskom egzodusu.

Kao kompromisno rješenje za područje oko grada Trsta, bio je ospostavljen Slobodni teritorij Trsta, kao međunarodno priznata državica.

U članku 74. bila je određena naknada ratne štete koju se Italija obvezala platiti: Jugoslaviji je trebalo biti plaćeno 125 milijuna američkih dolara, Grčkoj 105 milijuna, Sovjetskom Savezu 100 milijuna, Etiopiji 25 milijuna i 5 milijuna Albaniji.

Ugovorom je bila ograničena veličina talijanskih vojnih snaga, čije su kopnene snage su, bez Karabinjera kao vojne postrojbe s policijskim zadaćama, smjele imati do 185 tisuća ljudi. Ograničen je broj tenkova i borbenih aviona na po 200. Ratna mornarica je smjela imati do 25 tisuća pripadnika, a dio predratne ratne flote je Italija morala predati silama pobjednicama.

Na područjima koja su između dva svjetska rata bila pod vlašću Italije, poduzimane su mnoge propagandne aktivnosti i javne demonstracije, kako bi se ohrabrilo Slovence i Hrvate u zahtjevu za pripojenje tih područja Sloveniji i Hrvatskoj (kao, tada, dijelovima Jugoslavije) i ukazalo međunarodnoj zajednici kako nisu posrijedi tek zahtjevi jugoslavenskih vlasti.

Italija je ugovor ratificirala 4. rujna 1947. godine, uz unutarnjopolitičke razmirice koje su se u velikom dijelu ticale pitanja teritorija koje je preuzela Jugoslavija. Bilježi se da je premijer Talijanske Republike Alcide de Gasperi pred parlamentom održao 31. srpnja 1947. godine govor u kojemu prepuštanje tih područja naziva nepravdom koju su Italiji nametnuli pobjednici i koja tjera Talijane u izbjeglištvo. Na tom mjestu je njegov govor prekinuo dugotrajni pljesak članova parlamenta, koji su se ustali na noge. Italija je u to vrijeme pokrenula veliku propagandnu kampanju pozivajući Talijane da u što većem broju napuste područje prepušteno Jugoslaviji, vjerojatno želeći svojim saveznicima dokazati nepravdu koja joj je počinjena i kontestirati svoj zahtjev da joj se teritorij vrati, možda u nekom skorom razračunavanju s Istočnim blokom. Zahvaljujući u znatnoj mjeri izrazito teškim uvjetima života stanovništva u komunističkoj Jugoslaviji krajem 1940.-ih i početkom 1950.-ih godina, napustilo je u Istarskom egzodusu preuzeta područja oko 250 tisuća stanovnika (nakon što je gotovo pola stanovništva bilo ta područja napustilo pod pritiskom talijanskih vlasti u razdoblju nakon Prvog svjetskog rata, uz istodobno doseljavanje novih oko 15% ukupnog stanovništva iz Italije) među kojima i znatan broj Slovenaca i Hrvata, koji su u znatnom broju samo nastavili emigraciju u prekomorske zemlje.

Odnosi između Italije i Jugoslavije, nakon što su se s godinama uspostavile dosta jake trgovinske veze, dovedeni su na dobru razinu tek sklapanjem Osimskog ugovora iz 1975. godine, kojim je ukinut Slobodni teritorij Trsta, a u tom gradu je vlast talijanske države zamijenila dotadašnju anglo-američku vojnu upravu. Nakon što se Jugoslavija raspala, nisu zabilježene poteškoće u odnosima prema Sloveniji i Hrvatskoj, kao sljednicama Jugoslavije u pogledu područja preuzetih od Italije nakon Drugog svjetskog rata.

Poveznice

Ugovor o miru s Italijom, s aneksima, engleski jezik

Izvori

Mirovni sporazumi
Povijest druge Jugoslavije
Povijest Istre
Italija između dva svjetska rata

Ugovor o miru s Italijom iz 1947. godine


Scaevola aemula, a flor-canhota, é um pequeno arbusto da família Goodeniaceae, nativo do sul da Austrália. Cresce para 50 cm de altura e produz flores brancas ou azuis em pontas de até 24 cm de comprimento de agosto a março em sua área de distribuição nativa. Estes são seguidos por drupas arredondadas e enrugadas até 4,5 mm de comprimento. Também pode ser encontrado na Austrália Ocidental, Austrália Meridional, Victoria e Nova Gales do Sul.

A espécie é considerada a mais comumente cultivada do gênero Scaevola, e um grande número de cultivares foi desenvolvido. A maioria destes são formadores de esteira até uma altura de 12 cm e espalhando-se até 1 metro de largura. Prefere uma posição ensolarada ou parcialmente sombreada, bem drenada e tolera a maresia e os períodos de seca. A poda e o pinçamento do crescimento da ponta podem ser realizados para dar forma à planta. A propagação é feita a partir de estacas ou por camadas.

Referências

aemula
Plantas descritas em 1810

Scaevola aemula


La liste des villes et villages fleuris du Calvados dresse le nom des communes récompensées par le concours des villes et villages fleuris dans le département du Calvados, en Normandie.

En 2022, 83 communes du département figurent au palmarès du concours, soit trois communes de plus par rapport aux résultats de 2021.

Communes labellisées

L'indication de hausse, de baisse ou de stagnation, pour la catégorie 4 fleurs, correspond au précédent résultat (année 2022 par rapport à 2021). Les autres catégories (3, 2 et 1 fleur) n'ont pas d'indications car leurs différents résultats ne reflètent pas obligatoirement une signification positive ou négative.

Répartition selon le nombre de fleurs

Les 83 communes sont réparties comme suit :
 4 fleurs : 4 communes.
 3 fleurs : 34 communes.
 2 fleurs : 30 communes.
 1 fleur : 15 communes.

Liste des communes

La liste suivante répertorie les communes du Calvados labellisées « Ville ou village fleuri » (la ou les communes promues en 2022 sont identifiées en caractères gras) :

4 fleurs

3 fleurs

2 fleurs

1 fleur

Distinctions

Fleurs d'Or

 Cabourg (2013)

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes

 Concours des villes et villages fleuris
 Liste des villes et villages fleuris de France

Calvados
Liste en rapport avec le Calvados

Liste des villes et villages fleuris du Calvados


Trichilia catigua, conhecida também como catuaba, é uma espécie de planta da flora do Brasil, pertencente ao género Trichilia. É uma das espécies a qual se atribui o nome catuaba. É uma espécie nativa do América do Sul e América Central, ocorrendo em Brasil, Paraguai, Bolívia e Argentina.

Estudos pré-clínicos de extratos de T. catigua demonstraram propriedades farmacológicas antidepressivas, anti-inflamatórias e neuroprotetoras.

A espécie também é conhecida como catiguá, catiguá vermelho, catuama, pau-ervilha e catuaba-do-norte.

Descrição
É uma árvore de até 10 m de altura, e os galhos jovens tornam-se glabros com a idade e apresentam coloração cinza. As folhas são compostas com 5 a 7 folíolos, são pediceladas curtas, oblongo-elípticas, ápice foliar acuminado, agudo na base, com até 7 cm de comprimento. As flores podem ser amarelo-esbranquiçadas e o fruto é constituído por uma cápsula estreita e oblonga, e é avermelhada, com pêlos longos, rígidos, amarelados de aproximadamente 2 cm de comprimento e apenas uma semente, surgindo de dezembro a janeiro. A estação das flores é de setembro a outubro; no entanto, as cápsulas podem permanecer na árvore por 5 a 6 meses antes da floração.

Taxonomia
Trichilia catigua foi nomeada por o botânico francês Antoine Laurent de Jussieu e publicado em Flora Brasiliae Meridionalis (quarto ed.) 2(12): 77 em 1829.

Flora do Brasil
Meliaceae
Plantas descritas em 1829

Trichilia catigua


Public holidays in the Czech Republic:

See also

 Public holidays in Slovakia

References

External links
 Travel Advice, official web of the Czech Republic
 Detailed info

Czech Republic
Society of the Czech Republic
Culture of the Czech Republic
Holidays

Public holidays in the Czech Republic


L'eNaira est une monnaie numérique de banque centrale émise et réglementée par la Banque centrale du Nigéria. Il prétend offrir de meilleures perspectives de paiement dans les transactions de détail par rapport aux espèces.

L'eNaira a été lancé et activé le  par le président Muhammad Buhari, sous le slogan : "Same Naira, More Possibilities".

L'application eNaira Speed Wallet a été supprimée de Google Play Store à la suite d'un nombre important d'avis négatifs d'utilisateurs. Par la suite, l'application a finalement été restaurée le .

Peu de temps après le lancement de l'eNaira, une partie de la jeunesse du pays avait fait campagne contre son utilisation à la suite de l'affrontement entre le régime dirigé par Muhammad Buhari et les jeunes du pays, principalement d'origine sudiste et avec la cicatrice End SARS encore très très visible, l'eNaira a jusqu'à présent mal fonctionné et son utilisation n'est pas très répandue.

Références

Monnaie numérique
Monnaie en Afrique

ENaira


Smells like children er en EP af det amerikanske shock-rock band Marilyn Manson. Den blev udgivet den 24. oktober 1995 gennem Nothing og Interscope Records. EP'en er produceret af Trent Reznor også kendt fra Nine Inch Nails. Den opnåede platin (Recording Industry Association of America - RIAA).

Den mest kendte sang fra EP'en er et cover af Eurythmics-sangen "Sweet Dreams (Are Made of This)".

Tracklisting
"The Hands of Small Children" – 1:35
"Diary of a Dope Fiend" – 5:55
"Shitty Chicken Gang Bang" – 1:19
"Kiddie Grinder" (Remix) – 4:23
"Sympathy for the Parents" – 1:00
"Sweet Dreams (Are Made of This)" – 4:53
"Everlasting Cocksucker" (Remix) – 5:13
"Fuck Frankie" – 1:48
"I Put a Spell on You" – 3:36
"May Cause Discoloration of the Urine or Feces" – 3:59
"Scabs, Guns, and Peanut Butter" – 1:01
"Dance of the Dope Hats" (Remix) – 4:39
"White Trash" (Remixed by Tony F. Wiggins) – 2:47
"Dancing with the One-Legged..." – 0:45
"Rock 'N Roll Nigger" – 3:31
(Bonus Track) – 8:19

Marilyn Manson-album
Debut EP'er
Album fra 1995

Smells Like Children


1. listopada
Predsjednik Tuđman odgovorio da JNA može mirno napustiti hrvatski teritorij kako je potpisano u Haagu pod nadzorom EZ-a.
Predsjednik Tuđman posjetio Italiju na poziv talijanskog predsjednika Andreottija.
Dubrovnik i okolno područje napadnuto teškim topništvom s kopna i mora.

2. listopada
Hrvatski predsjednik Tuđman poslao hitan zahtjev američkom predsjedniku Bushu da poduzme diplomatske korake u zaustavljanju agresije JNA, te da pošalje misiju vojnih eksperata.
Hrvatski predsjednik Tuđman prilikom posjeta Vatikanu predočio Svetom Ocu Papi dokumentaciju o razaranju Hrvatske.
Crnogorski predsjednik Momir Bulatović zahtjeva promjenu hrvatsko-crnogorske granice.
Izvučeni hrvatski prognanici i izbjeglice iz okruženja na Banovini preko pontonskog mosta na Kupi kod Letovanića. Hrvatski branitelji stvorili na istom mjestu mostobran. Dan se obilježava kao Dan inženjerije OS RH.dpreradus: Uz 20. godišnjicu 36. Inženjerijsko pontonske bojne u Sisku se okupili Dabrovi  Sisak.info. 4. listopada 2011. Pristupljeno 24. rujna 2020.

3. listopada
Ministarsko vijeće EZ-a zahtijeva hitan sastanak sa srpskim i hrvatskim predsjednikom, te s federalnim sekretarom obrane, u Haagu.
Srpski blok u jugoslavenskom Predsjedništvu i generali JNA provode političku i vojnu akciju protiv Hrvatske.
Agresorski zrakoplovi raketirali Paški most
Admiral Moretti, komandant JRM, podnio ostavku i poslao pismo komandi oružanih snaga, u kojem ih je optužio za kriminalna djela.
Šesnaestogodišnji Hrvat uništio tenk pokraj Vinkovaca.

4. listopada
Novi sastanak u Haagu dr. Tuđmana i Miloševića, te ministra obrane Kadijevića. Zaključeno da se u Hrvatskoj obustave ratni sukobi. Isto već zaključeno na sastancima u Igalu i Beogradu.
Avioni JRZ raketiranjem oštetili glavni komunikacijski toranj na Sljemenu.

5. listopada
Predsjednik Tuđman pozvao sve građane Hrvatske u obranu napadnute domovine.
Europa i Hrvatska šokirani prijedlogom JNA o povlačenju njezine opreme iz Slovenije preko Italije.
Propao sastanak jugoslavenskog Predsjedništva na Brijunima kojeg je sazvao Stipe Mesić.
Stari dio Dubrovnika, inače pod zaštitom UNESCO-a, pogođen brojnim topovskim i minobacačkim granatama.
Srpska vlada poziva građane Dubrovnika da svojim odlaskom spase grad.

6. listopada
Predsjednik Tuđman, u odgovoru na optužbe federalnog sekretara obrane, izjavio da se jedinice JNA koje su okupirale hrvatski teritorij prvo moraju povući, a tek onda formirati jedinice za mirovnu namjenu.
U Karlovcu od krhotina granate poginuo Peter Brysky, kanadski novinar Associated Pressa, a japanski novinari M. Satoshi i M. Ohara (TBS Tokyo) teško ranjeni snajperom. U Osijeku ranjen novinar Večernjeg lista.
Lord Carrington pozvao službene predstavnike Albanaca iz Autonomne pokrajine Kosovo da sudjeluju na Mirovnoj konferenciji u Haagu.
Na sastanku Poljske, Mađarske i Češkoslovačke, priznata neovisnost Sloveniji i Hrvatskoj, te zatražena intervencija međunarodnih snaga.

7. listopada
Dva zrakoplova JRZ raketirali Banske dvore - predsjedničke urede u centru Zagreba, cilj napada bio atentat na dr. Franju Tuđmana.
Srpski blok u jugoslavenskom Predsjedništvu izdao još jedan ultimatum.
Rafinerija u Sisku pogođena srpskim topovskim projektilom.
Predsjednik Bosne i Hercegovine proglasio neutralnost u ratu.
Sovjetski predsjednik Gorbačov opomenuo Jugoslaviju i JNA da zaustave rat protiv Hrvatske.

8. listopada
Hrvatski Sabor proglasio neovisnost Republike Hrvatske i prekinuo sve državne i zakonske veze s Jugoslavijom.
Sabor izglasao povjerenje novoizabranom ministru obrane Gojku Šušku, ministru informiranja Branku Salaju, te ministru turizma Antunu Marcelu Popoviću.
Na liniji Vinkovci - Vukovar, Hrvatska vojska zauzela strateški važan položaj, selo Marince, a srpski teroristi opljačkali i spalili Đeletovce.
Prvi znak Republika Hrvatska s hrvatskim grbom, postavljen na graničnom prijelazu s Mađarskom.
Britanski ministar vanjskih poslova Douglas Hurd nazvao JNA bandom pljačkaša, dok se čitav svijet zgraža nad njihovim barbarskim činom pokušaja atentata na predsjednika Tuđmana.
Mađarska spriječila JNA da ostatak vojne opreme iz Slovenije povuče preko mađarskog teritorija.

9. listopada
Hrvatski saborski zastupnici prezentirali dramatična svjedočanstva o zločinima JNA u Dubrovniku i Iloku.
Mađarska zahtijeva financijsku pomoć od UN-a za više od 25.000 hrvatskih izbjeglica koji se nalaze u Mađarskoj.
Francuski vojni časopis otkriva dobro čuvanu tajnu da je JNA opskrbljivala Irak s vojnom opremom i tehnologijom potrebnom za proizvodnju bojnih otrova.

10. listopada
Sovjetski predsjednik Gorbačov pozvao predsjednike Tuđmana i Miloševića u Moskvu.
Predstavnici JNA niječu raketni napad na predsjednika Tuđmana, te sumnjiče hrvatsku Vladu da je sama inscenirala raketiranje.
Na sastanku Tuđmana, Miloševića, Kadijevića i predstavnika EZ-a u Haagu, dogovoreno da će se JNA povući s hrvatskog teritorija u roku od 30 dana, te da će u istom razdoblju biti gotov i arbitražni proces.
Pregovori između Hrvatske vojske i predstavnika JNA o povlačenju jugoslavenske armije nastavljaju se u Zagrebu.
Tomislav Dujmović je prva beba rođena u Hrvatskoj kao nezavisnoj europskoj državi:

11. listopada
JNA tvrdi da nije ništa potpisala u Haagu, i ne želi se povući iz Hrvatske, a srpski blok jugoslavenskog Predsjedništva odbio najnoviji haški dogovor
Predsjedništvo EZ-a tvrdi kako usmeni dogovor obvezuje sve strane koje su u njemu sudjelovale, a osim toga postoji i snimka dogovora.
Vukovar bombardiran, dok je humanitarni konvoj pokušao ući u grad.
Postignut dogovor o povlačenju JNA iz Zadra. Za to vrijeme žestoko se bombardira Dubrovnik.

12. listopada
Objavljena vijest da je JNA uhitila hrvatskog ministra M. Zulića.
Pojedine postrojbe JNA odlaze iz zagrebačkih vojarni. Zauzvrat, armija garantira da će humanitarni konvoj ući u Vukovar.
Posebni izaslanik UN-a, Cyrus Vance stigao u Beograd kako bi se sastao s jugoslavenskim dužnosnicima i predstavnicima JNA.
Dvojica predstavnika takozvane srpske autonomne pokrajine u Hrvatskoj u Parizu neslužbeno razgovarali s oragnizatorima Mirovne konferencije.

13. listopada
Hrvatska se vlada složila s većinom načela i rješenja prezentiranih u Haagu.
Šef Promatračke misije EU-a izjavio da će do Božića biti mir.
Srpski teroristi iskoristili humanitarni konvoj kako bi doveli nove snage u Vukovar.
JNA uništila nekoliko tisuća tona eksploziva i municije blizu ličkog mjesta Oštarije.(opaska: vrlo velika eksplozija)
JNA i srpski teroristi sravnili sa zemljom hrvatsko selo Ravno u Hercegovini.
JNA izdala službeno priopćenje u kojem se navodi da su dva skladišta oružja u Rijeci uništena udarom groma.

16. listopada
Republika Crna Gora, čiji dobrovoljci napadaju Dubrovnik, traži dio hrvatskog teritorija.
Objavljeni dokumenti o razaranju crkava u Hrvatskoj.
JNA prestala koristiti crvenu zvijezdu kao svoj simbol, te je zamijenila armijskim inicijalima.
Predsjednik jugoslavenskog Predsjedništva Stipe Mesić poslao apel svijetu, u kojem govori o genocidu u Hrvatskoj, a posebno o prisilnom iseljavanju iz Iloka.
Hrvatski predsjednik Tuđman sastao se s ruskim predsjednikom Jeljcinom u Moskvi.

17. listopada
Započeo egzodus 10.000 hrvatskih izbjeglica iz Iloka i susjednih sela. Izbjeglice svjedoče o masovnom ubijanju Hrvata.
Ne prestaju napadi na Dubrovnik. 1.200 žena, djece i staraca trajektima napustilo grad.
SAD i SSSR zahtijevaju sastanak u Haagu.

18. listopada
Na plenarnoj sjednici u Haagu potpisan sporazum kojim se osigurava potpuni prekid vatre, deblokiranje armijskih kasarni i neodgodivo povlačenje JNA iz Hrvatske. Objavljena deklaracija o Jugoslaviji, koju su sastavili SAD, SSSR i EZ, a jedino je Srbija odbila plan lorda Carringtona o rješavanju krize
Francuska humanitarna organizacija Medicines sans frontieres predvodit će humanitarni konvoj u Vukovar.
Rafinerija nafte u Sisku u plamenu nakon napada JNA, gori i Dubrovnik nakon što je JNA bacila napalm bombe na grad.
Papa Ivan Pavao II. traži međunarodno priznanje Hrvatske i Slovenije. Na sastanku s poglavarom Srpske pravoslavne crkve patrijarhom Pavlom založio se protiv promjene granica upotrebom sile.

19. listopada
Izvlačeći ranjene iz Vukovara, humanitarni konvoj naletio na dvije mine koje su ranile dvije medicinske sestre.
Nakon formiranja športske postrojbe u Hrvatskoj vojsci, osnovana i umjetnička postrojba.
Mađarska izdala službeno priopćenje izražavajući zabrinutost stanjem na mađarsko-srpskoj granici i odnosom prema mađarskoj manjini u Hrvatskoj.

20. listopada
Humanitarni konvoj izvukao 114 teško ranjenih ljudi iz Vukovara, a još 200 ranjenih ostalo je u razorenom gradu.
U napadu na Dubrovnik JNA po prvi put upotrijebila VBR-ove. Projektili s brodova JRM usmjereni na gradsku jezgru.
Skupština Autonomne pokrajine Kosovo izabrala privremenu višestranačku vladu. 25. listopada održat će se referendum na Sandžaku.

21. listopada
Unatoč dogovoru da JNA treba ostaviti nedirnuto sve ono što ne može ponijeti sa sobom, prilikom evakuacije iz kasarni u Zagrebu, vojska je uništila sve što je mogla.
Nastavljaju se napadi na Dubrovnik. Do sada dvadeset i sedmoro ljudi poginulo, a 244 ranjeno prilikom napada na grad.
Ratni brod Galeb iz luke Kopar prevezao vojnike JNA iz Slovenije, koji su sa sobom ponijeli jedino osobno naoružanje.
Srbijanska vlada odbila dopustiti Muslimanima održavanje referenduma o budućnosti Sandžaka, prijeteći organizatorima uhićenjem.

22. listopada
Hrvatska Vlada procjenjuje da je otprilike 320.000 Hrvata bilo prisiljeno napustiti svoje domove.
Albanski parlament priznao neovisnost Republike Kosovo.

23. listopada
U Osijeku podignuta optužnica zbog provođenja genocida protiv JNA komandanata u Iloku, te protiv dvojice promatrača EZ-a.
Predsjednik Crne Gore, Momir Bulatović zahtijeva povlačenje crnogorskih rezervista s bojišta u Hrvatskoj.
Nova rezolucija o priznavanju Slovenije i Hrvatske stavljena na dnevni red američkog Kongresa.
Slovenski tjednik Mladina objavio dokaze da je admiral JRM Stane Brovet u mladosti bio pripadnik Hitlerjugenda.

24. listopada
Hrvatska Vlada prihvatila hašku odluku o povlačenju JNA iz Hrvatske, te o međunarodnoj kontroli srpskog oružja poslije rata.
Srpski blok u jugoslavenskom Predsjedništvu odlučio da ne prisustvuje plenarnoj sjednici haške konferencije o Jugoslaviji.
Narodna banka Jugoslavije transferirala devizne rezerve na tajni račun u Kini.
Brodovi JRM stacionirali se pred Dubrovnikom; te topovima nastavili gađati gradsku jezgru. Američki State Department uložio oštar protest zbog ovih napada.
Članovi delegacije hrvatske manjine iz Vojvodine kao neovisni predstavnici sudjelovali na haškoj konferenciji.

25. listopada
Plenarna sjednica haške konferencije završila sa srpskim odbijanjem prijedloga lorda Carringtona. General Kadijević bojkotirao sastanak u Haagu.
Srpski teroristi ranili češkoslovačkog novinara blizu Siska.
Hrvatska Vlada poslala pismo Crnoj Gori čestitajući na odluci o povlačenju njenih rezervista s hrvatskih bojišta.
Pilot JRV dezertirao, te se svojim MIG-om 21 spustio u Austriju. Izjavio je da on kao Hrvat ne želi pucati u vlastiti narod.
Hrvatska Vlada dopustila grupi novinara i stranih vojnih eksperata da posjeti dubrovačko područje i sam grad.
General JNA Strugar objavio Dubrovniku ultimatum o predaji oružja.Također zahtijeva da se hrvatske snage povuku iz Dubrovnika kako više ne bi predstavljale prijetnju Srbima u gradu.
Općinsko javno tužilaštvo u Varaždinu optužilo generala Trifunovića i trojicu oficira za ratne zločine.
Četnici s JNA okupirali Tordince i počinili masovni ratni zločin, pobivši 208 Hrvata.HINA: Masakr u Tordincima, Slobodna Dalmacija, 18. prosinca 1991.

27. listopada
Vlasti jugoslavenske federacije zahtijevaju od austrijskih vlasti izručenje odbjeglog pilota.
Hrvatske snage odgovorile na srpske napade na karlovačkom, pakračkom, slunjskom i osječkom bojištu.
Najbrojnija makedonska politička stranka, VMRO, zahtijeva da se protiv tri generala u federalnoj komandi podignu optužnice zbog nastavljanja agresije na Hrvatsku.

28. listopada
Srpski teroristi i JNA zauzeli brdo nad Dubrovnikom s kojeg mogu s lakoćom gađati središte grada.
Hrvatski predsjednik odgovorio na planove za povlačenje JNA, te predložio deblokiranje zračnog i morskog prostora.
Ministarsko vijeće EZ-a poslalo ultimatum Srbiji za prihvaćanje mirovnog plana jer će se u protivnom Mirovna konferencija nastaviti bez njih, a Srbiji će biti nametnute sankcije.
Avioni JRV bacili kasetne bombe na mađarsko selo Barcs, dok se srbijanski ministar vanjskih poslova nalazio u službenom posjetu Budimpešti.

29. listopada
U Splitu se pridružili mnogi čamci i brodovi konvoju mira za Dubrovnik.
Osamdeset posto birača odazvalo se referendumu za autonomiju Sandžaka kojeg su organizirali Muslimani kao većinski narod u toj regiji, a 90 posto glasovalo za autonomiju.
Na Madridskom summitu, Gorbačov i Bush raspravljali o jugoslavenskoj krizi.
Ministarsko vijeće EZ-a poslalo ultimatum Srbiji koja hašku konferenciju koristi kao pokriće za rat.

30. listopada
Humanitarni konvoj za Dubrovnik nastavlja plovidbu unatoč prijetnjama i brojnim pretraživanima od strane JRM.
Član srpskog bloka u jugoslavenskom Predsjedništvu Kostić izjavio da će srpski narod rado jesti korijenje ako EZ nametne sankcije Srbiji.
Mađarski predsjednik posjetio bombardirano selo Barcs. Predstavnici JRV tvrde da oni nisu bacili kasetne bombe.

31. listopada
U Dubrovnik uplovio putnički brod 'Slavija, praćen sa 29 brodova i brodica. S konvojem Libertas'' u opkoljeni Dubrovnik, medu 800 sudionika, predsjednik Predsjedništva SFRJ Stipe Mesić i hrvatski premijer dr. Franjo Gregurić.
Brodovi JRM zaustavili lokalne trajekte zahtijevajući da skinu hrvatsku i razviju jugoslavensku zastavu, nakon čega mogu nastaviti putovanje.
Delegacija vlade Bosne i Hercegovine posjetila uništeno hrvatsko selo Ravno.
Nakon dva tjedna primirja, Zadar ponovno pod topničkom vatrom.
Glasnogovornik promatračke misije EZ-a posjetio hrvatske zatvorenike u logoru JNA, te izjavio kako im se smjesta moraju osigurati bolji uvjeti.
Predsjednik Tuđman objavio nove činove i obilježja Hrvatske vojske.

Izvori

1991/10

Kronologija Domovinskog rata: listopad 1991.


Mali Curaçao (službeno ) je nenaseljeni otočić koji je dio Zemlje Curaçaaa. Na otočiću je svjetionik Mali Curaçao. Prvi svjetionik uništio je uragan 1877., a drugi je u unutrašnjosti otočića. Otočić je dug 1,9 km a širok 1,1 km. Na otoku se vadilo fosfate. Danas je glavna gospodarska djelatnost turizam. Od 31. kolovoza 2018. obuhvaća ga Ramsarska konvencija te je Ramsarskim mjestom br. 2355. Otočić je nekad bio naseljen. Na njemu se rodio bejzbolaš Ivanon Coffie. Uz obale je nekoliko podrtina, među njima malog tankera  Maria Bianca Guidesman. Zavjetrinska strana otoka groblje je brodova koji nisu se držali dovoljno daleko od obale ili su ostali bez pogona. Nizozemska zapadnoindijska kompanija dovela je mnoge robove na otok Curaçao, a one bolesne u karantenu na Mali Curaçao. Zgrada prve karantene je na sjeveru otoka. Ovdje su također pokopani putnici koji nisu preživjeli put. Nekoliko je grobova na jugu otoka. Nizozemska zapadnoindijska kompanija dobila je licenciju za izlov na otoku tuljana iz tribusa medvjedica, danas vrlo ugroženih. Nekad je bilo dopušteno pustiti slobodnu pašu kozama što je dovelo do dezertifikacije. Engleski rudarski inženjer John Godden posjetio je otok 1871. i sve do 1886. vadilo se fosfate i izvozilo ih u Europu. Posljedica vađenja rude je sniženje visine otoka što je rezultiralo padom ptičje populacije.

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice
Ramsar Sites Information Service - Klein Curacao

Zemlja Curaçao
Nizozemski otoci u Karipskom moru

Mali Curaçao


Richard Marazano es un historietista francés, nacido en Fontenay-aux-Roses, cerca de Paris en el año 1971. Sus obras se han publicado en numerosos países europeos : Francia, España, Bélgica, Italia, Inglaterra, Alemania, Austria, Holanda, Suiza, Luxemburgo ...
Así como en Estados Unidos y China ...

Él fue discubrido por El autor Moebius quien le intruudicaba con variosos publicadores, y le ayudabaa mejorar sus ideas artísticas. También Richard Marazano hacia varios collaboracionnes con artistas españoles mayores como Victor Delafuente o Alfonso Font quien contribuyan mucho a mejorar sus ideas del uso de la tinta en el dibujo.

Premios

 2006 : "Cuervos", recibe el premio Carolus Quintus del mejor tebeo en el salón de tebeo de Ganshoren, Bélgica.
 2006 : "Cuervos", recibe el premio del mejor tebeo adaptable en ciné en el salón « Ciné y literatura » en Mónaco.
 2007 : "Le Complexe du chimpanzé", recibe el premio del mejor tebeo en el Salón de tebeo de Lyon.
 2008 : "Le Complexe du chimpanzé", recibe el premio del mejor tebeo y el premio del mejor guion en el "festival du Bourget", Francia.
 2008 :" Genetiks" recibe el premio "Bob-Morane" del mejor tebeo francófono.
 2008 : "Chaabi", la révolte, recibe el premio Bob-Morane del mejor tebeo interfestival de Chambéry, Francia.
 2009 : "Chaabi", la révolte T.2 recibe el premio « bonne mine » del mejor tebeo en el salón BDécines, Francia.
 2012 : "S.A.M.i",  T.1 recibe el premio del "mejor tebeo de los colegiales" en el salón internacional de tebeo en Angoulême, Francia.
 2012 : "S.A.M.i",  T.1 recibe el premio del "mejor tebeo de los colegiales" en el salón internacional de tebeo en Angoulême, Francia.
 2011-2012 : S.A.M. T.1 recibe el premio « livrentête » del mejor tebeo por la unión nacional de la cultura y bilbiotecas para todos.
 2012-2013 : Otaku recibe el premio de bronce del mejor manga internacional por el ministerio de cultura del Japón.

Nominaciones

 2004 : "Cuervos" está nombrado por el premio del mejor Guillon en el salón internacional de tebeo de Angoulême, Francia.
 2006 : "Cuervos" está nombrado por el premio del mejor tebeo en el salón internacional de tebeo de Madrid, España.
 2009-2010 : "Le Complexe du chimpanzé" T.1 et T.2 están nombrados por los Eagle Awards (U.K.) del mejor tebeo europeo, Inglaterra.
 2010-2011 : "Le Rêve du papillon" T.1 está nombrado por el premio « livre en tête » duel major tebeo por la juventud por la "Union Nationale Culture et Bibliothèques pour tous", Francia
 2011 : "Le Rêve du papillon" T.1 está nombrado por el premio del mejor tebeo por la juventud en el salón internacional de tebeo de Angoulême, Francia.
 2011 : "Le Rêve du papillon" T.2 está nombrado por el gran premio de los lectores del "journal de Mickey", Francia.
 2011-2012 : "S.A.M." T.1 está nombrado por el premio  « livre en tête » del mejor tebeo por la  "Union Nationale Culture et Bibliothèques pour tous", Francia.
 2012 : "Le protocole pélican" T.1 está nombrado en la competición official del salón internacional de tebeo en Angoulême, Francia.
 2012 :S.A.M. T1 está nombrado por el premio "Cezam" Île-de-France.

Publicaciones

Tebeos únicos

"Aguirre, le principe de liberté", Carabas, 2008, Guillon : Richard Marazano - Dibujos : Gabriel Delmas
"Le Bataillon des lâches", Carabas, 2000, Guillon , Dibujos y colorrs : Richard Marazano
"Les Contes de par-ci par-là", Pointe Noire, 2002, Guillon : Bertrand Escaich - Dibujos : Abel Chen - Couleurs : Richard Marazano
"Futuroscoop, Glénat", 1998, Guillon : : Claude Carré - Dibujos : Richard Marazano
"Hanté", Soleil (collection « Hanté »), 2008, Guillon y Dibujos : Various artists
"Humain trop humain", Le Cycliste, 1995, Guillon : Richard Marazano - Dibujos: Éric Derian
"Jérusalem", Glénat (collection « Vécu »), 2008, Guillon :  : Richard Marazano - Dibujos : Patrick Pion - Couleurs : Walter
"Minik", Dupuis (collection « Aire libre »), 2008, Guillon : Richard Marazano - Dibujos : Hippolyte
"Vampires", Carabas, 2001, Guillon  : Richard Marazano - Dibujos : Tommy Lee Edwards

Series

 "Blue Space", Guillon : Richard Marazano - Dibujos : Chris Lamquet
 "Chaabi, la révolte", Guillon : Richard Marazano - Dibujos : Xavier Delaporte
" Le Complexe du chimpanzé", Script : Richard Marazano - Dibujos : Jean-Michel Ponzio
 "Cos & Mos", Guillon : Richard Marazano - Dibujos : Abel
 "Cuervos", Guillon : Richard Marazano - Dibujos : Michel Durand
 "Cutie B.", Guillon : Richard Marazano - Dibujos : Yishan Li
 "Dusk", Guillon : Richard Marazano - Dibujos : Christian Demetter
 "Eco Warriors", Guillon : Richard Marazano - Dibujos : Chris Lamquet
" L'Expédition", Guillon : Richard Marazano - Dibujos : Marcelo Frusin
 "Genetiks", Guillon : Richard Marazano - Dibujos : Jean-Michel Ponzio
 "Guerrero", Guillon : Richard Marazano - Dibujos : Camille Legendre
 "Héloïse de Montfort", Guillon : Richard Marazano - Dibujos : Alfonso Font
 "Les Mémoires d'un gentilhomme corsaire", Guillon : Richard Marazano - Dibujos : Alfonso Font
 "Le Protocole Pélican", Guillon : Richard Marazano - Dibujos : Jean-Michel ponzio
 "Le Rêve du papillon", Guillon : Richard Marazano - Dibujos : Yin Luo
 "S.A.M.", Guillon : Richard Marazano - Dibujos : Xiao Shang
 "Sidney & Howell", Guillon : Richard Marazano - Dibujos : Nicolas Moraes
 "Le Syndrome d'Abe"l, Guillon :Xavier Dorison - Dibujos :  Richard Marazano
 "Tequila Desperados", Guillon : Richard Marazano
 "Zéro absolu", Guillon : Richard Marazano - Dibujos : Christophe Bec

Historietistas de Francia
Nacidos en Fontenay-aux-Roses

Richard Marazano


Ertuğrul Dursun Önkuzu (1 Ocak 1948, Zile - 23 Kasım 1970, Ankara), Ankara Erkek Teknik Yüksek Öğretmen Okulu'nda eğitim görürken iddialara göre sol görüşlü öğrenciler tarafından pencereden atılarak öldürüldü. Önkuzu'nun, doktor ve savcı tarafından yapılan ilk incelemesinde 11 metreden düşme sonucu ölme tespit edildi ancak işkence tespit edilmedi.

Ölümü sonrası
Maltepe Camisinde kılınan öğle namazından sonra cenazesinin Kızılay'dan Site Yurduna götürülmesine polisin izin vermemesi üzerine çıkan olaylarda ikisi polis dört kişi yaralandı.

Önkuzu'nun öldürülmesi sonrası gelişen olaylarda, Hikmet Parabakan, Abbas Balkır, Sinan Gündüz adlı öğrenciler ülkücüler tarafından kaçırıldı. Öğrenciler bacaklarından tavana asıldı, derileri jiletle kesildi, parmakları kırıldı. Kaçırma olayları üzerine Ülkü Ocakları'na baskın düzenleyen polis 71 kişiyi gözaltına aldı.

Popüler kültür
Adına şiirler, türküler yazılmıştır. Yazar Emine Işınsu, "Sancı" adlı romanında Dursun Önkuzu'nun hayatını anlatmıştır. Sanatçı Mustafa Yıldızdoğan, şair Niyazi Yıldırım Gençosmanoğlu'nun "Önkuzu" isimli şiirini bestelemiş ve bu besteye bir albümünde yer vermiştir. 12 Eylül Darbesi dönemini anlatan Lütfü Şehsuvaroğlu'nun Kafes adlı kitabından uyarlanan Kafes filminde Dursun Önkuzu'nun canlandırıldığı sahneler de mevcuttur. Film 2 Ekim 2015'te vizyona girmiştir.

Ayrıca bakınız
 Fırat Çakıroğlu cinayeti
 Türkiye'de sağ-sol çatışması

Kaynakça
 Emine Işınsu: Sancı, 1977 (ISBN 975-437-044-3)
 Yeniden Milli Mücadele Dergisi, 18 Nisan 1972, Sayı 116.

Dış bağlantılar
 Hatırası için hazırlanan site

1948 doğumlular
1970 yılında ölenler
Ülkücüler
Türk cinayet kurbanları
Zile doğumlular
Ankara'da ölenler
Türk işkence kurbanları
Türkiye'de cinayet sonucu ölenler

Ertuğrul Dursun Önkuzu


සෛල ජීව විද්‍යාවෙහි, ආශයිකාවක් යනු, සෛලයක් තුල හටගන්නා කුඩා බුබුලක් වන අතර, ඒනිසාම එය  ඉන්ද්‍රියිකා වර්ගයකි. ලිපිඩ ද්වස්තරයකින් වටවී ඇති ආශයිකා, ස්වභාවිකව, නිදසුන් වශයෙන් සෛලික අන්තර්ග්‍රාහය තුලදී, තැනිය හැක. විකල්ප වශයෙන්, ඒවා කෘත්‍රිම වශයෙන් තැනිය හැකි අතර, එහිදී ඒවා හැඳින්වෙන්නේ ලිපොසෝම ලෙසිනි.  පොස්පොලිපිඩ ද්වස්තර එකක් පමණක් සහිත නම්, ඒවා හැඳින්වෙන්නේ, ඒකආස්තීර්ණ ආශයිකා ලෙසිනි; නොඑසේ නම් ඒවා හැඳින්වෙන්නේ, බහුආස්තීර්ණ ලෙසිනි. ආශයිකා වට කොට ඇති පටලය, ප්ලාස්මා පටලයට සමාන කම් දක්වන අතර, ප්ලාස්මා පටලය සමග විලීන වන ආශයිකා විසින් එහි අන්තර්ගතයන් සෛලයෙන් පිටත මුදා හැරිය හැක. සෛලය තුල ඇති අනෙකුත්  ඉන්ද්‍රියිකා සමගින්ද ආශයිකා වලට විලීන විය හැක.

අාශයිකා විසින් විවිධ කෘත්‍යයන් රැසක් ඉටු කෙරෙයි. සෛලසොලය වෙතින් එය වෙන්ව පවතින හෙයින්, ආශයිකාවේ අභ්‍යන්තරය, සෛලසොලික වටපිටාවට වෙනස් ලෙසින් පැවතිය හැකිය.

ජීව විද්‍යාව
සෛල
සෛල ජීව විද්‍යාව
රසායන විද්‍යාව

ආශයිකාව (ජීව විද්‍යාව සහ රසායන විද්‍යාව)


Nicolaas Cornelis de Fremery (* 10. Januar 1770 in Overschie; † 15. November 1844 in Utrecht) war ein niederländischer Mediziner, Pharmakologe, Zoologe und Chemiker.

Leben
Nicolaas Cornelis de Fremery war Sohn von Petrus Isaac de Fremery und dessen Frau Anna Catharina van Thiel. Er wuchs in 's-Hertogenbosch auf. Durch seinen Vater, der ihn mit der Geometrie vertraut machte, hatte er eine angeregte Bildung erhalten, welche sich nachhaltig auf seine spätere Entwicklung auswirkte. Fremery studierte ab dem 12. September 1785 an der Universität Leiden Medizin und Naturphilosophie. Hier besuchte er die Vorlesungen von Dionysius van de Wijnpersse, Eduard Sandifort (1742–1814), Nicolaas George Oosterdijk (1740–1817), Nicolaas Paradijs (1740–1812), Floris Jacobus Voltelen (1755–1795) und später jene von Sebald Justinus Brugmans. Am 20. März 1790 promovierte er unter Christian Hendrik Damen (1754–1793) mit der Abhandlung de Fulmine zum Doktor der Philosophie und drei Jahre später am 21. September 1793 erwarb er unter Paradijs mit der medizinischen Abhandlung über die Verformung des Beckens, de mutationibus figurae pelvis, praesertim iis, quae ex ossium emollitione oriuntur den medizinischen Doktorgrad.

Danach war er in Haarlem als praktischer Mediziner tätig. Hier beschäftigte er sich weiter mit Studien zur Chemie, Mineralogie und Zoologie und arbeitete im Labor der Teylers-Stiftung mit Martinus van Marum zusammen. Nachdem Stephan Jan van Geuns (1767–1795) gestorben war, beriefen ihn die Kuratoren der Universität Utrecht am 24. September 1795 zum Professor der Medizin, Chemie, Pharmazie und Naturgeschichte, welches Amt er am 18. Dezember 1795 mit der Abhandlung De arctissimo quo chemia cum physicis scientiis conjugitur, vinculo übernahm. Da der Lehrbetrieb an der Utrechter Hochschule 1815 eingestellt wurde, erlebte er in seiner Professur vom 16. Oktober bis zum 6. November eine kurze Vakanzzeit. Fremery wurde Mitglied der Akademie der Wissenschaften in Haarlem, 1817 Mitglied der Königlich-Niederländischen Akademie der Wissenschaften (KNAW) und vieler weiteren in- und ausländischen Gelehrtengesellschaften.

Er beteiligte sich auch an den organisatorischen Aufgaben der Utrechter Hochschule und war in den Jahren 1800/01 sowie 1821/22 Rektor der Alma Mater. Die Rektorate legte er mit den Reden de Studio historiae naturalis, egregio ad formandum bonum civem adminiculo (1801) und de Chemia et arte pharmaceutica ad majorem perfectionem in Belgio evehendis (1822) nieder. Zudem wurde er von Louis Bonaparte zum königlichen Hofmediziner ernannt und wurde von Wilhelm I. zum Ritter des Ordens vom niederländischen Löwen ernannt. Fremery hatte sich während seiner Zeit als Professor vor allem der praktischen Ausbildung gewidmet und wurde als beratendes Mitglied in vielen staatlichen Kommissionen eingesetzt. Dennoch fand er auch Zeit seine Forschungen zu absolvieren. Viele jener Ergebnisse hat er in verschiedenen Fachjournalen seiner Zeit veröffentlicht, die meist chemische und zoologische Themen behandeln. Zudem sind seine eigenständigen Werke "Iets over den involoed van de nieuwere scheikundige theorie ook op de beoefening der geneeskunde, en eene daarop gegronde geneeswyze van den diabetes mellitus", "Waarneming van eene zeer aanmerkelyke ontaarding van het regter ovarium" (1823), "De Bataafsche apotheek" (1823) und "Bijdrage tot de kennis der fossile zoogdieren in Noord-Nederland gevonden" (1840) hervorzuheben. Nach lang währender Zeit als Utrechter Professor wurde er 1840 emeritiert.

Am 8. Dezember 1795 hatte Fremery in Haarlem Henriette Hester Willemse († 29. Juni 1825), die Tochter des praktizierenden Arztes in Haarlem Johandes Willemse und dessen Frau Catharina van der Laan, geheiratet. Aus der Ehe stammt der Sohn Petrus Johannes Izaak de Fremery (1797–1855), welcher ebenfalls einen Lehrstuhl der Chemie in Utrecht bekleidete.

Literatur
 Abraham Jacob van der Aa: Biographisch Woordenboek der Nederlanden. Band 6. van Brederode, Haarlem 1859, S. 232 (online, niederländisch).
 Jorissen: FREMERY (Nicolaas Cornelis de). In: Philipp Christiaan Molhuysen, Petrus Johannes Blok: Nieuw Nederlandsch Biografisch Woordenboek. (NNBW). Band 3. Sijthoff's Uitgevers-Maatschappij, Amsterdam 1914, Sp. 419.
 August Hirsch, Ernst Gurlt: Biographisches Lexikon der Hervorragenden Aerzte aller Zeiten und Völker. Band 2. Urban und Schwarzenberg, Wien, Leipzig 1885, S. 436.

Weblinks

 Catalogus Professorum Academiae Rheno-Traiectinae
 Redevoering over Nicolaas Cornelis de Fremery. Door W. Vrolik, Hoogleeraar te Amsterdam.

 Nicolaas Cornelis de Frémery Eintrag bei der Königlich Niederländischen Akademie der Wissenschaften

Einzelnachweise

Rektor (Universität Utrecht)
Mediziner (18. Jahrhundert)
Mediziner (19. Jahrhundert)
Pharmakologe
Zoologe
Chemiker (18. Jahrhundert)
Chemiker (19. Jahrhundert)
Mitglied der Königlich Niederländischen Akademie der Wissenschaften
Träger des Ordens vom Niederländischen Löwen (Ritter)
Niederländer
Geboren 1770
Gestorben 1844
Mann

Nicolaas Cornelis de Fremery


Doğu çınarı (Platanus orientalis), çınargiller (Platanaceae) familyasından 25–30 m boy, 5–6 m çap yapabilen bir çınar türü.

Habitat
Doğal yayılımı , Balkanlar Anadolu İran Uzak doğu ve Avrasya'dır. Bazı hesaplar, doğal menzilini batıda İberya'ya ve doğuda Himalayalara kadar genişletir. Eskiden beri insanlar tarafından dikildiği için çok geniş alana yayılmıştır.

Genel özellikleri
Nehir kenarlarında doğal olarak bulunur. Ağaç, ılık yazlardan büyük ölçüde faydalanmasına rağmen, çoğu ılıman enlemde yetiştirilebilir. Yatay yönlenme eğiliminde olan geniş, kalın yaprakları olan çok büyük ve geniş bir ağaç olarak, özellikle sıcak mevsimde sağladığı gölge ve serinlik için değerlidir. Güneşli yerlerde iyi büyür. Besince zengin toprakta iyi yetişir fakat kuraklığa da dayanıklıdır. Olgunlaşana kadar genç fidanlar sulanmalıdır.  Kentlerde hava kirliliğine karşı dayanıklıdır.

Morfoloji
Ağaç yaşlandıkça dallar daha fazla sarkar ve böylece yuvarlak bir taç oluşturur. Kabuk sarıdır ve yeşil (bazen gri) kabuk küçük parçalar halinde dökülerek ağaca benekli bir görünüm verir. P. x acerifolia ile belirgin bir fark, çok budaklı gövdede ve yaprakların şeklinde görülebilir. Elsi yaprakları daha derinden oyulmuş ve genellikle 5-7 keskin testere dişli loblara sahiptir, merkezi lob geniş olduğundan daha uzundur. Küresel çiçekler çıkıntılı tüylerle kaplıdır. Meyve başlangıçta yeşildir ancak rengi kahverengiye döner ve yaklaşık 2,5 cm çapındadır. Meyveler 3 ila 6'lı gruplar halinde asılır ve kışın sonlarına kadar ağaçta kalır. Fidanlar dona karşı hassastır.  Mayıs'ta çiçek açar ve tohumlar Ekim'den Şubat'a kadar olgunlaşır.

Türkiye'deki dağılımı
Türkiye'de Adana, Ankara,  Amasya, Antalya, Balıkesir, Bingöl, Bitlis, Bursa, Diyarbakır, Edirne, Eskişehir, Hakkâri, İçel, İstanbul, Kütahya, Kahramanmaraş, Muğla, Ordu, Sinop, Tokat, Trabzon ve Tunceli illerinde bulunur.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Asgari endişe altındaki bitkiler
Platanus
Pakistan florası
Azerbaycan ağaçları
Türkiye'deki odunsu taksonlar
Peyzaj ağaçları
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar
Orman Ağaçları

Doğu çınarı


Paa de vilde Vover er en stumfilm fra 1915 instrueret af A.W. Sandberg efter manuskript af Henry Seemann.

Eksterne henvisninger

Film instrueret af A.W. Sandberg
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1915

Paa de vilde Vover


دومفرينا (Δομβραίνα) هي بلدة في فويوتيا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1040 نسمة.

المراجع

مدن اليونان

دومفرينا (فويوتيا)


Trouble in Tahiti es una ópera en un acto y siete escenas con música y letra de Leonard Bernstein. La ópera se estrenó el 12 de junio de 1952 en Waltham, Massachusetts. La obra dura alrededor de cuarenta minutos.

Historia
La ópera se estrenó el 12 de junio de 1952 en el Festival de Berstein de Artes Creativas en el campus de la Universidad Brandeis en Waltham, Massachusetts ante una audiencia de casi tres mil personas. El Teatro de Ópera de la NBC posteriormente presentó la ópera en televisión en noviembre de 1952; una producción que notó el destacado debut profesional de la mezzosoprano Beverly Wolff en el papel de Dinah. Wolff más tarde volvió a interpretar el papel en la primera presentación ante la Ópera de la Ciudad de Nueva York de la obra en 1958. La ópera posterior de Bernstein, A Quiet Place (1983), incluye Trouble in Tahiti en la forma de un amplio flashback y ambas versiones se representan regularmente por todo el mundo.

Esta ópera se representa poco; en las estadísticas de Operabase aparece la n.º 165 de las óperas representadas en 2005-2010, siendo la 4.ª en Estados Unidos y la segunda de Bernstein, con 18 representaciones en el período.

Personajes

Argumento
Ambientada en un suburbio rico estadounidense, la historia representa el desencanto de Dinah con su esposo Sam, quien está más interesado en su carrera y en sus entretenimientos más que en su familia.

La ópera se abre con una feliz tonada, mientras el coro canta a la vida suburbana de los años cincuenta. Comienza en el desayuno de la pareja, mientras están discutiendo. Dinah acusa a Sam de indiscreciones con su secretaria, y Sam enfadado dice que es su celosa imaginación. Dinah recuerda a Sam que su hijo Junior tiene una obra escolar ese día, pero Sam dice que no puede ir debido a su torneo de balonmano. Sam se marcha a trabajar.

En la siguiente escena, un encantador Sam aparece en su oficina tratando con clientes por teléfono. Después de cada cliente con el que habla, el coro canta a su genio y su habilidad en los negocios.

La acción se traslada a la oficina de un psiquiatra. Dinah le cuenta a su médico el sueño que tuvo la noche anterior, en la que ella está en un jardín donde todas las plantas se han "vuelto semilla". Luego oye a su padre llamándola. Se marcha, pero parece perdida. No hay ninguna señal o sendero que le diga cómo salir. Oye entonces una segunda voz. Todo a su alrededor se hace más aterrador a cada paso.

La acción regresa a Sam y su oficina, quien primero habla a su secretaria, a la que no se ve, y, sorprendido de ser contestado de forma afirmativa, luego le dice que fue "un accidente," y sugiere que ella olvide lo ocurrido.

Dinah continúa la historia de su sueño. Ahora la domina el deseo. Todo lo que quiere hacer es tocar la cara y la mano de esta voz misteriosa. Finalmente ve la cara y de nuevo va corriendo hacia él. Cuando ella finalmente se le acerca, él desaparece dejándola en el jardín y se despierta.

Dinah se va de la oficina del doctor y se topa con Sam en la calle. Se mienten sobre una supuesta cita a la hora de comer con alguien, como una excusa para no comer juntos. Se separan, pero de repente se dan cuenta de lo que acaba de ocurrir. Justo entonces recuerdan los días en que eran felices, y se preguntan "¿Por qué tuve que mentir?".  Se marchan, lamentando tener que comer a solas.

El coro alaba las alegrías de la vida de casada. Sam está en el gimnasio. Dinah está en una sombrerería, cantando sobre la "terrible" película que acaba de ver, titulada Trouble in Tahiti. Ella se burla de la ridícula trama de la película, pero le gusta la trama romántica. Entonces recuerda que tiene que preparar la cena a Sam.

La escena final de la ópera vuelve a la casa de la pareja. Dinah acaba de poner la cena y Sam está afuera, en la puerta de entrada, temiendo la tarde que se avecina. Ha ganado su torneo de balonmano, pero se da cuenta de que cada victoria tiene un precio. Al final, él entra, mientras que el coro canta de juntar "a los que se aman" con los "placeres vespertinos". Dinah está haciendo punto y Sam está leyendo el periódico. Es una pintura perfecta de lo que debe ser la vida de una pareja suburbana feliz, pero no hay felicidad en la habitación, sólo tensión.

Sam le pide a Dinah que hablen. Pretendiendo no ser consciente de los problemas, ella replica "¿Sobre qué, cariño?" Siguen adelante cuidadosamente y parece que hay poco progreso. Desafortunadamente, vuelven a discutir. Sam pregunta sobre la obra escolar de Junior; Dinah responde que ella no fue. Sam ahora le da una última oportunidad y le pide que vaya con él a ver la nueva película: "Algo sobre... ¿Tahiti?" Dinah se muestra conforme (sin mencionar que ella vio la película esa tarde), y ambos en su fuero interno desean que se puedan reconciliar. Mientras tanto, se conforman con las imágenes de la felicidad —la "felicidad que se compra y se vende"- mostrada en "una super pantalla de plata."  Se marchan mientras el coro irónicamente parafrasean una canción de amor de la película: "Island Magic."

Notas y referencias

Enlaces externos

Grabaciones y otros datos en operone.de (en alemán)

Bernstein sobre Bernstein - Trouble in Tahiti Citas en una entrevista de 1973 con Bernstein por Humphrey Burton (en la página web oficial de Leonard Bernstein)

Óperas de Leonard Bernstein
Óperas en inglés
Óperas de 1952
Óperas estrenadas en Estados Unidos
Óperas en un acto

Trouble in Tahiti


Biserica Adormirea Maicii Domnului din Mănești este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Mănești, comuna Mănești.

Note

Legături externe

Monumente istorice din județul Prahova


Büyükköy, Erzincan ilinin Üzümlü ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928'den beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Erzincan il merkezine 60 km, Üzümlü ilçe merkezine 43 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Üzümlü belde ve köyleri

Büyükköy, Üzümlü