Peter Brian Gabriel (d. 13 Şubat 1950), İngiliz kült  müzisyen. Gelmiş geçmiş en iyi ve en çok etki bırakmış sanatçılardan biri olarak kabul görür.

İngiltere'de Chobham, Surrey kasabasında doğmuştur. Şöhreti progressive rock grubu Genesis'de baş vokalist, flütçü ve perküsyoncu olarak yakalamış, bu dönemde progressive rockun teatral boyutlara ulaşmasında önemli bir rolü olmuştur. Gabriel 1977 yılında grubu terk etmiş, solo kariyerinde söz yazarı olarak daha karanlık konulara dokunmuş, bestelerinde ise elektronik, dünya müziğine el atmış ve eleştirmenlerin favori sanatçılarından biri olmuştur. Gabriel kısa bir süre içinde videoları ve şarkılarıyla adından söz ettirmeyi başarmış, "So" albümü ileyse kariyerinin zirvesine çıkmıştır. Şarkıcının "Sledgehammer" videosu hâlen MTV tarihinde bir yılda en çok ödül alan müzik videosudur. Klip, Rolling Stone dergisi tarafından gelmiş geçmiş en iyi müzik videosu seçilmiştir.

Gabriel aynı zamanda her zaman dünya müziğini Batı ülkelerine tanıtmak için uğraşmıştır. Türk halk müziği sanatçısı Selda Bağcan, Gabriel'in desteklediği Womad Vakfı tarafından çıkarılan Dünya Dans ve Müzik Festivali albümünde bir şarkısıyla yer almıştır. Gabriel Türk müziğinden etkilenmiş, Kudsi Ergüner ile de çalışmıştır.

Peter Gabriel insan hakları üzerinde birçok çalışma yapmış, 1986 senesinde Amnesty turnesinde U2, Bryan Adams, Sting ve Lou Reed ile birlikte turneye çıkmıştır. Biko, Games Without Frontiers ve Shaking the Tree gibi politik-insan hakları temalı ünlü şarkıları da mevcuttur. Gabriel müziğe yaptığı katkılardan çok prestijli BMI Icon ve Polar Müzik ödülleriyle onurlandırılmış, Genesis üyesi olarak Rock N Roll Hall of Fame'de yer almıştır. Sanatçı 6 Grammy ödülü, 3 BRIT, Cannes'da Grand Jury ödülü kazanmış, Akademi Ödülü'ne aday gösterilmiştir. Ivor Novella Ödülleri'nde Yaşam Boyu Başarı Ödülü kazanmıştır. Gabriel'in klasikleşmiş şarkıları arasında Don't Give Up, In Your Eyes, Red Rain, Solsbury Hill, Big Time, Digging in the Dirt, Blood of Eden, Games Without Frontiers, Sledgehammer ve Here Comes the Flood gibi parçalar vardır. Yakın dönemde ise yerel müziklere gerek yapımcı olarak gerekse kişisel düzeyde destek olup birçok uluslararası insani yardım çalışmasında rol almıştır. Peter Gabriel turneleri ve enerjik sahne performanslarıylada adından söz ettirmiştir.

Genesis yılları
Tony Banks, Anthony Phillips, Mike Rutherford gibi isimlerle 1967 yılında Genesis'i kurdu. İlk döneminde bir Soul müzik hayranı olarak sevdiği isimlerden bazıları; Nina Simone, Gary Brooker ve Cat Stevens'tır. Grup kısa zamanda önce İngiltere'de olmak üzere İtalya, Belçika gibi ülkelerde tanındı.

Performansı sırasında gösterişli sahne elbiseleri kullanması, şarkılarından önce anlattığı kısa, hayal ürünü hikâyeler ve kullandığı ışık efektleri ün kazanmasında önemli rol oynadı. Çok sonraları birçok rock ve metal grubunun kullanacağı, vokalistin seyircilerin arasına atladığı hareketin bir benzerini The Knife adlı parçasında yaparak akıma öncülük etti. Genesis'ten ayrılma nedeni de yine gösterişçi tavırları ve grup içinde sivrilmesine dayanmaktadır. Hastalanmış olan kızı Anna ile ilgilenmek istemesi, grupla birlikteliğine son noktayı koydu.

Solo kariyeri
Gabriel ilk solo albümlerine isim koymayı reddetmiş, sadece kendi adını vererek kapaklarda farklı temalar kullanmıştır. İlk albümünde yapımcı Bob Ezrin ile çalıştı ve ilk solo başarısı Solsbury Hill adlı parça ile geldi. O dönemde içe dönük bir yaşam tarzı edinen müzisyen şarkı sözlerine de bunu yansıtmıştır. Gitarist Robert Fripp'le beraber 1978 yılında ilk uzun çalarını çıkardı. Deneysel ve karanlık yapıdaki çalışma önemli bir başarı elde etmedi. 1980 senesinde Steve Lillywhite ile gelen çalışma ise beraberinde Games Without Frontiers ve Biko (Steve Bantu Biko) gibi hit parçalar getirdi. Gabriel bu çalışmalarında sıra dışı kayıt teknikleri ve ses efektleri kullanmıştı. Intruder çalışması da Phil Collins'in de katkısıyla yepyeni bir davul kayıt tekniğiyle gerçekleştirildi; bateri takımında gelenekselleşmiş olan ziller de kullanılmadı. IV albümünde ise örneklenmiş ve yeniden düzenlenmiş seslerle alışıldık enstrümanları bir araya getirdi. Shock the Monkey hem tek başına hem de video klip olarak ses getirmiştir. Sahne performanslarında görsel zenginliği ve kurguyu ön plana çıkardı.

Zirve yılları: So, Passion, Us ve Up

Daha önce önemli adımlar atmasına rağmen Gabriel, zirvedeki popülaritesini 1986'da çıkardığı So albümüyle kazandı. Listelerde bir numaraya kadar yükselen Sledgehammer, Big Time ve Kate Bush ile düet yaptığı Don't Give Up adlı parçası albümde yer alan parçalardan bazılarıdır. Sledgehammer 1987 yılında MTV Video Müzik Ödülleri tarafından birkaç dalda ödüle layık görüldü. 1988'de dünya çapındaki Human Rights Now! (İnsan Hakları Şimdi!) turlarına önemli destek verdi.

Martin Scorsese'nin filmi The Last Temptation of Christ için 1989 yılında Passion albümünü hazırladı. Bu albümünü 1992 yılında çıkardığı Us takip etmiştir. Us'ın kayıtları sırasında ilk evliliğinin sona ermesi ve kızından uzaklaşması gibi zor bunalımları yaşıyordu. Come Talk To Me (Gel konuş benimle) adlı parçada kızına yakınlaşmak için olan çabasını dile getirdi, Sinead O'Connor vokalde ona eşlik etti.

Eylül 2002'de çıkardığı Up ile, 70'lerin sonlarında ona hakim olan karanlık atmosfere geri döndü. Ticari başarısı pek yüksek olmayan bu albümü kendi imkânlarıyla çıkardı.

Real World
Real World Stüdyoları'''nın kurucusudur. Stüdyonun amacı, yerel müzik yapan belirli sanatçıları desteklemek ve onların yaptığı müzikleri batı kültürüne tanıtmaktır. Yungchen Lhamo, Nusrat Fateh Ali Khan ve Youssou N'dour bu sanatçılardan bazılarıdır.

Son yıllarda sanatçı video oyunları üreten Cyan Worlds ve Ubisoft gibi şirketlerle de beraber çalışmakta, çıkardıkları oyunların ses tasarımlarında onlara destek olmaktadır.

 Diskografi

 Albümleri

 1977 Peter Gabriel (I veya Car, ıslak arabalı kapak)
 1978 Peter Gabriel (II veya Scratch, çizikli kapak)
 1980 Peter Gabriel (III veya Melt, eriyen yüz kapağı)
 1980 Ein Deutsches Album (Peter Gabriel III - Almanca sürümü)
 1982 Peter Gabriel (Peter Gabriel IV - ABD'de "Security" olarak bilinir)
 1982 Deutsches Album (Peter Gabriel IV - Almanca sürümü ve bazı remix'''ler )
 1983 Plays Live
 1985 Birdy (Birdy filminin tema müzikleri)
 1986 So
 1989 Passion: Music for The Last Temptation of Christ
 1990 Shaking the Tree (Derleme)
 1992 Us
 1992 Revisited (Derleme)
 1994 Secret World Live
 2000 OVO
 2002 Long Walk Home: Music from the Rabbit-Proof Fence
 2002 Up
 2003 Hit (Derleme)
 2010 Scratch My Back
 2011 New Blood
 2023 i/o

Diğer film müziği çalışmaları

 1984 "Walk through the Fire" - Against All Odds film müziği
 1984 "Out Out" – Gremlinler film müziği
 1994 "Lovetown" – Philadelphia film müziği
 1994 "Taboo" (Nusrat Fateh Ali Khan ile birlikte) – Katil Doğanlar film müziği
 1995 "Party Man" (The Worldbeaters ile birlikte) – Virtuosity film müziği
 1995 "While the Earth Sleeps" (Deep Forest ile birlikte) – Strange Days film müziği
 1998 "I Grieve" – City of Angels film müziği
 1998 "That'll Do" – Babe: Pig in the City film müziği
 2004 "The Book of Love" – Shall We Dance? film müziği
 2008 "Down to Earth" - Wall-E (Vol-İ) film müziği

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Peter Gabriel Peter Gabriel resmî internet sitesi
 Real World  Real World Sanatçıları
 SolsburyHill Geniş bir İngilizce foruma da sahip hayran sitesi
 Synergy-emusic  1976-84 arası çekilmiş turne ve kayıt fotoğrafları

Yaşayan insanlar

1950 doğumlular
İngiliz erkek şarkıcılar
İngiliz rock şarkıcıları
İngiliz söz yazarları
İngiliz besteciler
İngiliz gitaristler
Chapman gitaristleri
Genesis (grup) üyeleri
Ivor Novello Ödülü sahipleri
BRIT Ödülü sahipleri
Atlantic Records sanatçıları
Art rock müzisyenleri
Art pop müzisyenleri
En İyi Görsel Medya Şarkısı Grammy Ödülü sahipleri
Grammy Ödülü sahipleri
En İyi Müzik Filmi Grammy Ödülü sahipleri
En İyi Video Klip Grammy Ödülü sahipleri

Peter Gabriel


EHF Champions League 2016-17 - gruppespil begyndte den 21. september 2016 og slutter den 12. marts 2017. I alt 28 hold konkurrerer om 14 pladser i knockout-runden i herrernes EHF Champions League 2016-17.

Lodtrækning
Lodtrækningen til gruppespillet blev afholdt den 1. juli 2016.

Seedning
Seedningerne blev annonceret den 27. juni 2016.

Grupper
Dagene hvor der spilles kampe er 21–25. september, 28. september–2. oktober, 5–9. oktober, 12–16. oktober, 19–23. oktober, 9–13. november, 16–20. november, 23–27. november, 30. november–4. december 2016 og 8–12. februar 2017. For grupperne A og B spilles der desuden kampe disse dage: 15–19. februar, 22–26. februar, 1–5. marts og 8-12. marts 2016.

Gruppe A

Gruppe B

Gruppe C

Gruppe D

Playoffs

De to top-to hold fra gruppe C og D vil spille en playoff kamp for at afgøre, hvilke to hold går videre til knockout-runden. Vinderne af hver gruppe vil spille mod toeren fra den anden gruppe i en hjemme- og udekamp. Den første af de to kampe spilles den 1. til 5. marts 2017 og returkampen spilles den 7. til 12. marts 2017.

|}

Kampe

Referencer

2016-17 - gruppespil (mænd)
Håndbold i 2016
Håndbold i 2017

EHF Champions League 2016-17 - gruppespil (mænd)


Chamberlain ist eine Ortschaft in Uruguay.

Geographie
Chamberlain befindet sich auf dem Gebiet des Departamento Tacuarembó in dessen Sektor 10 in der Cuchilla de Peralta. Die Entfernung Chamberlains zur Hauptstadt Montevideo beträgt 289 Kilometer. Nächstgelegene Ansiedlungen sind im Süden Paso de los Toros und Cardozo im Nordosten. Im Osten erstreckt sich das Mündungsdelta (Brazo del Cardozo) des Arroyo Cardozo. Einige Kilometer nördlich des Ortes entspringen der Arroyo Guayabos und der Arroyo del Sauce, während sich die Quellen der rechtsseitigen Río-Negro-Nebenflüsse Arroyo de los Molles und des Arroyo del Sauce in unmittelbarer Ortsnähe befinden.

Infrastruktur
Westlich Chamberlains führt die Fernstraße Ruta 5 vorbei. Durch den Ort Chamberlain führt die Bahnstrecke Paso de los Toros–Rivera. Die dort befindliche Eisenbahnstation gehörte Anfang des 20. Jahrhunderts zum Unternehmen Central Uruguay Railway und hat als Holzverladeplatz Bedeutung.

Einwohner
Beim Census 2011 betrug die Einwohnerzahl von Chamberlain 52, davon 26 männliche und 26 weibliche.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Söhne und Töchter Chamberlains
 Sara de Ibáñez (1909–1971), Dichterin

Weblinks
 Stadtplan von Chamberlain (PDF; 84 kB)

Einzelnachweise

Ort im Departamento Tacuarembó

Chamberlain (Uruguay)


A Batalha de Rhode Island ocorreu em 29 de agosto de 1778. O Exército Continental e as forças da milícia sob o comando do general John Sullivan estavam sitiando as forças britânicas em Newport, Rhode Island, que está situada na Ilha Aquidneck, mas finalmente abandonaram suas cerco e estavam se retirando para a parte norte da ilha. As forças britânicas, em seguida, sortidas, apoiadas por navios da Marinha Real recém-chegadas, atacaram os americanos em retirada. A batalha terminou de forma inconclusiva, mas as forças continentais se retiraram para o continente e deixaram a ilha de Aquidneck nas mãos dos britânicos.

A batalha foi a primeira tentativa de cooperação entre as forças francesas e americanas após a entrada da França na guerra como aliada americana. As operações contra Newport foram planejadas em conjunto com uma frota e tropas francesas, mas foram frustradas em parte pelas difíceis relações entre os comandantes, bem como por uma tempestade que danificou as frotas francesa e britânica pouco antes do início das operações conjuntas.

A batalha também foi notável pela participação do 1º Regimento de Rhode Island sob o comando do coronel Christopher Greene, que consistia de africanos, índios americanos e colonos brancos.

Rhode Island

Batalha de Rhode Island


Maestranzi ist der Familienname folgender Personen:

 Antonio Maestranzi (* 1984), italienischer Basketballspieler
 Silvio Maestranzi (* 1934), italienischer Fernsehregisseur

Maestranzi


An Epipremnum falcifolium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Epipremnum falcifolium in nahilalakip ha genus nga Epipremnum, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Epipremnum

Epipremnum falcifolium


Dario Šimić (d. 12 Kasım 1975, Zagreb, Yugoslavya), Hırvat eski futbolcudur. Sağ bek ve stoper oynamıştır. İlk olarak Dinamo Zagreb, daha sonra FC Internazionale Milano'ya geçen futbolcu, 2002'de ise Milan'a transfer oldu. 2008 yılında Milan'dan Monaco'ya gitti. 2010 yılında Dinamo Zagreb'de futbolu bıraktı. Hırvatistan millî takımı formasıyla 100 maça çıktı.

1975 doğumlular
Zagreb doğumlu sporcular
Yaşayan insanlar
Hırvat futbolcular
Defans futbolcuları
Hırvatistan millî futbol takımı futbolcuları
1998 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1996 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2004 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
GNK Dinamo Zagreb futbolcuları
FC Internazionale Milano futbolcuları
AC Milan futbolcuları
AS Monaco FC futbolcuları
Serie A futbolcuları
Ligue 1 futbolcuları
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular

Dario Šimić


1950 FIFA Dünya Kupası, II. Dünya Savaşı nedeniyle ertelenen fakat 12 yıl aradan sonra tekrar faaliyete geçen Dünya Kupalarının dördüncüsü olan bu turnuva, Brezilya'da, 24 Haziran - 16 Temmuz 1950 tarihlerinde düzenlenmiştir. Brezilya, Temmuz 1946'da FIFA tarafından ev sahibi ülke olarak seçilmiştir. İlk defa Jules Rimet Kupası olarak adlandırılan kupayı, son maçta şampiyonluk için beraberliğin bile yettiği ev sahibi Brezilya'yı 2-1 ile yenen Uruguay tarihinde ikinci defa kazanmıştır. Turnuva grup usulü yapılmış ve kupayı kazanan takım final grubunda en çok puan kazanan takım olmuştur. Final maçı ayrıca, 174.000 civarı seyirciyle Dünya Kupası tarihinin en çok seyirci çeken maçı olarak rekor kırmıştır. İsveç turnuvayı 3. tamamlarken, İspanya da 4. oldu.

Turnuvaya 13 takım katıldı ve maçlar 6 farklı şehirde oynandı. Turnuvaya katılma hakkı kazanan Türkiye ve İskoçya kura çekiminden önce turnuvadan çekildi. Turnuvaya katılma hakkı olan Hindistan ve davet usulü katılan Fransa ise kura çekiminden sonra turnuvadan çekildi.

Stadyumlar

Turnuva öncesi
II. Dünya Savaşı'nın çalkantıları, uluslararası tüm spor faaliyetlerini durdurarak kötü etkilemişti. Ancak futbol, ayaklarının üzerinde durmayı başardı ve FIFA, Temmuz 1946'da Lüksemburg'da bir kongre düzenleyerek Dünya Kupasının yeniden devam etmesi konusunda fikir birliğine vararak 1950'deki turnuvaya Brezilya'nın ev sahipliği yapması kararını aldı.

Elemeler

IV. Dünya Kupası'na sadece 13 takım katıldı. Arjantin ve Fransa gibi büyük futbol ülkeleri bu turnuvaya turnuvaya katılmazken, futbolun beşiği olarak görülen İngiltere ilk kez bu kupada yerini aldı. Elemelerde başarılı olan Türkiye ise mesafe uzaklığı ve maddi imkânların yetersizliğinden dolayı turnuvaya katılamazken, elemelerden başarıyla çıkan ekiplerden Hindistan ise maçları çıplak ayakla oynama isteğinin FIFA tarafından kabul edilmemesi üzerine kupaya katılmadı. 1930 şampiyonu Uruguay, katılmadığı 1934 ve 1938 kupalarından sonra ikinci kez bu organizasyona katıldı.

Özet
Kupanın fikstürü 13 takım olmasına rağmen oldukça garip bir şekilde belirlendi. 13 takım 4 farklı gruba ayrıldı. Ancak, ilk iki grupta dörder takım, üçüncü grupta 3 takım, ve son grup sadece 2 takımdan oluştu. Öyle ki, Uruguay Bolivya'yı 8-0 yenerek tek maçla kolayca yarı finalist oldu. 1. Grupta Brezilya, Yugoslavya'nın önünde rahatça yarı finale yükselirken, 2. Grupta İspanya, İngiltere'nin de yer aldığı grubu 3'te 3 yaparak kolayca geçti. Bu grupta ABD, İngiltere'yi Joe Gaetjens'in golü ile 1-0 yenmişti. Ancak İngiliz gazeteleri bu skoru haberleşme hatası olarak yorumlayarak İngiltere'nin ABD'yi 10-1 yendiğini yazmışlardı. 3 takımın olduğu 3. Grupta ise İsveç, son iki dünya kupası şampiyonu İtalya'yı 3-2 yenerek eledi ve turnuvanın önemli sürprizlerinden birine imza attı. Ancak İtalya millî futbol takımının iskeletini oluşturan Torino'nun uçak kazasında 19 futbolcunun ölümü İtalya'yı olumsuz yönde çok etkilemişti.

Gruplarını 1. bitiren Brezilya, İspanya, İsveç ve Uruguay yine değişik bir fikstür düzenlemesi yapılarak Final Turu adı altında grup maçları oynadılar. İlk gün maçlarında Brezilyalı Ademir'in 4 gol attığı maçta İsveç'i 7-1 geçti. Uruguay ile İspanya 2-2 berabere kaldı. 2. gün maçlarında Brezilya, İspanya'yı da 6-1 gibi farklı bir skorla geçince şampiyonluğun en büyük adayı konumuna yükseldi. Uruguay, İsveç'i son dakikalarda bulduğu 2 golle 3-2 yenerek şampiyonluk iddiasını son maç olan Brezilya maçına taşıdı. Brezilya 4, Uruguay 3 puandaydı ve Uruguay'ın şampiyon olması için Brezilya'yı yenmesi gerekmekteydi. Beraberlik hâlinde ise şampiyon Brezilya olacaktı. Maracanã Stadyumu'nda oynanan maçın ilk yarısı 0-0 bitti ve 47. dakikada Friaca'nın golü ile Brezilya 1-0 öne geçince Brezilya'nın şampiyonluğuna kesin gözle bakılmaya başlandı. Uruguay bir mucize gerçekleştirerek son 25 dakikada bulduğu 2 golle 200.000'e yakın Brezilyalı önünde dünya kupasına 2. kez uzandı. Üçüncüyü belirleyecek maçta ise İsveç, İspanya'yı 3-1 yendi. Turnuvanın gol kralı 9 golle Brezilyalı Ademir de Menezes oldu.

Torbalar

Hakemler

Avrupa
  Alois Beranek
  Arthur Edward Ellis
  George Reader
  Reginald Leafe
  Charles de La Salle
  Generoso Dattillo
  Giovanni Galeati
  Karel van der Meer
  José da Costa
  George Mitchell
  José García Carrión
  Ramón Roma Azon
  Gunnar Dahlner
  Ivan Eklind

  Jean Lutz
  Benjamin Griffiths
  Leo Lemešić

Amerika
  Alfredo Álvarez
  Alberto da Gama Malcher
  Mario Gardelli
  Mario Gonçalves Viana
  Sergio Bustamante
  Estevez Texada
  Cayetano de Nicola
  Mario Ruben Heyen
  Prudencio Garcia
  Esteban Marino
|}

Sonuçlar

Birinci Tur

1. Grup

2. Grup

3. Grup

4. Grup

Final Turu

Kazanan

Gol Krallığı
9 gol
  Ademir

5 gol
  Estanislao Basora
  Óscar Míguez

4 gol
  Chico
  Telmo Zarra
  Alcides Ghiggia

3 gol
  Karl-Erik Palmér
  Stig Sundqvist
  Juan Alberto Schiaffino

2 gol

  Baltazar
  Jair
  Zizinho
  Atilio Cremaschi

  Riccardo Carapellese
  Sune Andersson
  Hasse Jeppson

  Jacques Fatton
  Željko Čajkovski
  Kosta Tomašević

1 gol

  Alfredo
  Friaça
  Maneca
  Andrés Prieto
  George Robledo
  Fernando Riera
  Wilf Mannion
  Stan Mortensen
  Ermes Muccinelli

  Egisto Pandolfini
  Horacio Casarín
  Héctor Ortiz
  Atilio López
  César López Fretes
  Silvestre Igoa
  Bror Mellberg
  René Bader
  Jean Tamini

  Joe Gaetjens
  Joe Maca
  Gino Pariani
  Frank Wallace
  Julio Pérez
  Obdulio Varela
  Ernesto Vidal
  Stjepan Bobek
  Tihomir Ognjanov

Turnuva sıralaması

Kaynakça

FIFA Dünya Kupası turnuvaları

1950 FIFA Dünya Kupası


USA's kvindefodboldlandshold (USWNT) repræsenterer USA i internationale fodboldturneringer for kvinder. Holdet styres af United States Soccer Federation og konurrerer i CONCACAF (the Confederation of North, Central American and Caribbean Association Football). Holdet har været et af de mest succesfuld i internationel fodboldturneringer for kvinder og har vundet fire verdensmesterskaber, inklusiv det første verdensmesterskab i fodbold for kvinder nogenside i 1991, fire gange har holdet vundet olympisk guld, syv gange har de vundet CONCACAF Gold Cup og ti gange har de vundet Algarve Cuppen. USA har fået medalje til hvert eneste VM og OL i fodbold for kvinder i perioden fra 1991 til 2015, før holdet blev slået ud i kvartfinalerne under sommer-OL 2016, efter en straffesparkskonkurrence.

Deltagelser i de største turneringer

VM i fodbold
Holdet har deltaget i hvert eneste verdensmesterskab i fodbold for kvinder og har, indtil 2015, vundet en medalje ved alle VM.

Olympiske lege
Holdet har deltaget ved alle fodboldturneringer for kvinder ved de olympiske lege frem til 2016 og har vundet en medalje hver gang, indtil 2016, da de blev slået ud i kvartfinalerne med straffesparkskonkurrence.

Statistik angående cheftrænere

Statistik pr. 11. februar 2020

Spillerstatistik

Aktive spillere ses med fed skrift. Opdateret pr. 11. februar 2020

Spillere med flest kampe

Kilde

Topscorerere

Kilde

Flest assists

Kilde Opdateret 11. februar 2020

Anførere

Aktuel trup
Følgende 23 spillere blev udtaget til den endelige trup ved VM i fodbold 2023 i New Zealand/Australien.

Landstræner: Vlatko Andonovski

Noter:
  = Preliminær trup

Kommende resultater

2021

 USWNT Schedule
 USWNT Results
 USA: Fixtures and Results – FIFA.com

Hæder

CONCACAF mesterskabet og Gold Cup
Mestre: 1991, 1993, 1994, 2000, 2002, 2006, 2014

CONCACAF kvalifikation for kvinder til de olympiske lege
Mestre: 2004, 2008, 2012, 2016

Algarve Cup
Mestre: 2000, 2003, 2004, 2005, 2007, 2008, 2010, 2011, 2013, 2015

U.S. Cup
Mestre: 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2002

Four Nations Tournament
Mestre: 1998, 2003, 2004, 2006, 2007, 2008, 2011

Peace Queen Cup
Mestre: 2006, 2008

Albena Cup
Mestre: 1991

SheBelieves Cup
Mestre: 2016DFB Centenary TournamentMestre: 2000Pacific CupMestre: 2000Brazil CupMestre: 1996North America CupNorth America Cup 1990 rsssf.com. Retrieved October 12, 2013.
Mestre: 1990Canada CupMestre: 1990Australia CupMestre: 2000Tournoi InternationalMestre: 1995Chiquita CupMestre: 1994Tri-Nations TournamentMestre: 1994Goodwill GamesMestre: 1998Columbus Cup'Mestre:'' 1993

Referencer

Kvindefodboldlandshold
USA's fodboldlandshold

USA's kvindefodboldlandshold


جايمس جليك  هو كاتب وصحفي ومحرر أمريكي، من مواليد 1 أغسطس عام 1954. اشتهر جايمس بكتاباته التي تتناول نواحي العلوم والتكنولوجيا، وبخاصة السير الذاتية للعلماء. رشحت ثلاث من كتب جايمس للتصفيات للحصول على جائزة بولتزر وكذلك الجائزة القومية للكتاب. تمت ترجمة هذه الكتب لأكثر من عشرين لغة.

حياتة ومهنته
ولد جايمس في مدينة نيويورك وحصل على ليسانس في اللغة الإنكليزية واللسانيات من جامعة هارفارد في العام 1976. عمل جايمس لفترة في الهارفارد كرايمزون (Harvard Crimson)، وكذلك اشتغل ككاتب حر في بوسطن، بعدها انتقل إلى مينيابولس، حيث اشترك في تأسيس وتحرير جريدة محلية صغيرة تم تسميتها باسم: ميتروبولس. بعد عودة جايمس لنيويورك مرة أخرى، انضم للنيويورك تايمز، حيث عمل لمدة عشر سنوات كمحرر ومراسل.

أول مؤلفاته هي كتاب بعنوان: فوضى، صناعة علم جديد (Chaos: Making a New Science) وهو الحائز علي أفضل مبيعات عالمية. الكتاب يتناول تطور ونمو مفهوم نظرية الشواش، كذلك جعل من تأثير الفراشة (The Butterfly Effect) مصطلح يومي دارج.

يعمل جايمس حالياً بالوال ستريت جورنال، وآخر مؤلفاته هي كتاب: أسحاق نيوتن، والذي يتناول السيرة الذاتية لحياة العالم القدير.

مراجع

وصلات خارجية

 موقع جليك على الويب --يضم نماذج من كتاباته
 مقابلة كريستوفر ليون مع جليك
 جليك يتحدث لروبرت بريناوم

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مدينة نيويورك
خريجو كلية هارفارد
خريجو هارفارد كريمسون
صحفيو علم أمريكيون
صحفيون أمريكيون
كتاب أعمدة نيويورك تايمز
كتاب سيرة
كتاب سيرة أمريكيون
كتاب علوم أمريكيون
كتاب مقالات أمريكيون
كتاب من مدينة نيويورك
كتاب نيويورك تايمز
كتاب وكاتبات مقالات أمريكيون
مواليد 1954
مواليد في نيويورك
ناجون من حوادث طيران
كتاب سيرة ذكور أمريكيون

جايمس جليك


In humans and many other primates, the calcaneus (; from the Latin calcaneus or calcaneum, meaning heel; : calcanei or calcanea) or heel bone is a bone of the tarsus of the foot which constitutes the heel.  In some other animals, it is the point of the hock.

Structure
In humans, the calcaneus is the largest of the tarsal bones and the largest bone of the foot. Its long axis is pointed forwards and laterally. The talus bone, calcaneus, and navicular bone are considered the proximal row of tarsal bones. In the calcaneus, several important structures can be distinguished:

There is a large calcaneal tuberosity located posteriorly on plantar surface with medial and lateral tubercles on its surface. Besides, there is another peroneal tubercle on its lateral surface. On its lower edge on either side are its lateral and medial processes (serving as the origins of the abductor hallucis and abductor digiti minimi).  The Achilles tendon is inserted into a roughened area on its superior side and the cuboid bone articulates with its anterior side. On its superior side there are three articular surfaces for the articulation with the talus bone.  Between these superior articulations and the equivalents on the talus is the tarsal sinus (a canal occupied by the interosseous talocalcaneal ligament). At the upper and forepart of the medial surface of the calcaneus, below the middle talar facet, there is a horizontal eminence, the talar shelf (also sustentaculum tali). Sustentaculum tali gives attachment to the plantar calcaneonavicular (spring) ligament, tibiocalcaneal ligament, and medial talocalcaneal ligament. This eminence is concave above, and articulates with the middle calcaneal articular surface of the talus; below, it is grooved for the tendon of the flexor hallucis longus; its anterior margin gives attachment to the plantar calcaneonavicular ligament, and its medial margin to a part of the deltoid ligament of the ankle-joint.

On the lateral side is commonly a tubercle called the calcaneal tubercle (or trochlear process). This is a raised projection located between the tendons of the peroneus longus and brevis. It separates the two oblique grooves of the lateral surface of the calcaneus (for the tendons of the peroneal muscles).

Its chief anatomical significance is as a point of divergence of the previously common pathway shared by the distal tendons of peroneus longus and peroneus brevis en route to their distinct respective attachment sites.

The calcaneus is part of two joints: the proximal intertarsal joint and the talocalcaneal joint. The point of the calcaneus is covered by the calcanean bursa.

Development
In the calcaneus, an ossification center develops during the 4th–7th week of fetal development.

Function
Three muscles insert on the calcaneus: the gastrocnemius, soleus, and plantaris. These muscles are part of the posterior compartment of the leg and aid in walking, running and jumping. Their specific functions include plantarflexion of the foot, flexion of the knee, and steadying the leg on the ankle during standing. The calcaneus also serves as origin for several short muscles that run along the sole of the foot and control the toes.

Clinical significance

Normally the tibia sits vertically above the calcaneus (pes rectus). If the calcaneal axis between these two bones is turned medially the foot is in an everted position (pes valgus), and if it is turned laterally the foot is in an inverted position (pes varus).
 Calcaneal fracture, also known as Lover's fracture and Don Juan fracture

Disease

The talar shelf is typically involved in subtalar or talocalcaneal tarsal coalition.

See also

 Calcar
 Bohler's angle
 Sanders classification

Additional images

Notes

References

External links

  ()
 3D printable calcaneus model, free download in STL format (Embodi3D.com)

Bones of the lower limb
Vertebrate anatomy
Bones of the foot
Tarsal bones

Calcaneus


Abbas Kiyarüstemi (Farsça: عباس کیارستمی; ; 22 Haziran 1940, Tahran, İran - 4 Temmuz 2016, Paris, Fransa), dünya çapında tanınan ve takdir gören İranlı yönetmen, senarist ve yapımcıdır. 1970'ten bu yana sinema alanında çalışmakta olan Kiyarüstemi, kısa film ve belgeseller de dahil olmak üzere, 40'tan fazla filmde çalıştı. Özellikle Köker Üçlemesi, Kirazın Tadı ve Rüzgâr Bizi Sürükleyecek filmleriyle dikkat çekti ve eleştirel başarı kazandı.

Çoğunlukla senarist, kurgu sorumlusu, sanat yönetmeni ve yapımcı olarak tanınmakla birlikte, şair, fotoğrafçı, ressam, çizer ve grafik tasarımcı olarak da işler yaptı.

İran sinemasında 1960'ların sonlarında başlayan ve Füruğ Ferruhzad, Sohrab Şahit Sales, Behram Beyzayi ve Perviz Kimyavi gibi yönetmenlerin de dahil olduğu İran Yeni Dalgası akımı yönetmenlerindendir. Bu akım yönetmenlerinin belirgin ortak özelliklerinden bazıları, şiirsel diyaloglar ve politik ve felsefi konularla ilgili alegorik hikâye anlatma tarzıdır.

Çocuk kahramanlar kullanmak, belgesel tarzı hikâye anlatımı, kırsal bölgelerde geçen filmler, arabaların içinde geçen diyalogların yoğunluğu ve genelde sabit kamera kullanımı Kiyarüstemi'nin en belirgin özellikleridir. Diyaloglarda, film adlarında ve temalarında İran şiirinden de çokça yararlanır.

Yaşamı

Tahran doğumludur. Sanata ilişkin ilk deneyimi resim yapmak oldu. Resim yapmaya 18-19 yaşlarına dek devam etti. 18 yaşında evden ayrılıp Tahran Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesine girmesinden kısa süre önce, bir resim yarışmasını kazandı. Üniversitede resim ve grafik tasarım üzerine öğrenim gördü. Okurken aynı zamanda trafik polisliği de yaptı. 1960'larda ressam, tasarımcı ve çizer olarak reklamcılık alanında çalıştı, posterler tasarladı ve reklamlar hazırladı. 1962-1966 yılları arasında, İran televizyonu için 150 civarında reklam çekti. 1960'ların sonlarında, (aralarında Mesud Kimiai'nin Gheysar'ının da bulunduğu) filmlere jenerik hazırlamaya ve çocuk kitapları için çizerlik yapmaya başladı.

1969'da evlendiği Parvin Amir-Gholi'den 1982'de boşandı. Bu evlilikten Ahmad (1971) ve Bahman (1978) adlarında iki oğlu dünyaya geldi. Bahman Kiyarüstemi, 15 yaşında "Journey to the Land of the Traveller" (1993) adlı belgeseli çekerek yönetmenliğe başladı.

Kiyarüstemi, 1979 İslam Devriminden sonra ülkeyi terkederek batı ülkelerine giden pek çok yapımcı ve yönetmenin aksine İran'da kalmayı tercih eden az sayıda yönetmenden biri oldu.

Kendisi de, bunun kariyerinde verdiği en büyük kararlardan biri olduğuna ve İran'da yaşamanın ve millî kimliğinin, yönetmen olarak yeteneğini sağlamlaştırdığına inanmaktadır:

Kiyarüstemi, gözlerinin ışığa karşı duyarlı olması nedeniyle genellikle koyu renk camlı gözlük ya da güneş gözlüğü takar.

Yönetmen, 2000 yılında, San Francisco Film Festivali'nde kendisine sunulan ve yönetmenlikte ömür boyu başarı anlamını taşıyan Akira Kurosawa ödülünü, İran sinemasına katkıları nedeniyle İranlı aktör Behrouz Vossoughi'ye vererek herkesi şaşırttı.

Sinema kariyeri

1970'ler
[[Dosya:BreadAlley2.jpg|küçükresim|sağ|Yönetmenin ilk filmi Nān o Kūcheden bir yakın çekim görüntüsü. (1970)]]
Kiyarüstemi, 1969'da İran Yeni Dalgası'nın Dariush Mehrjui'nin Gāv filmiyle başladığı sırada, Tahran'daki Çocukların ve Gençlerin Zihinsel Gelişimi Enstitüsünde bir film yapımı bölümü kurulmasına yardımcı oldu. Bölümün ilk yapımı ve yönetmenin ilk filmi, on iki dakikalık bir kısa film olan Nān o Kūche'dir. (Ekmek ve Sokak) Bir çocuğun saldırgan bir köpekle karşılaşmasını anlatan yeni gerçekçi tarzda bir filmdir. Bunu, 1972'de çektiği Zang-e Tafrīh adlı kısa film izledi. Bu süreçte, enstitünün film yapımı bölümü de gelişerek İran'ın en ünlü film stüdyolarından biri haline geldi ve Kiyarüstemi'nin filmlerinin yanı sıra, Davandeh ve Bashu gibi başka başarılı İran filmlerinin de yapımcılığını üstlendi.

1970'lerde İran sinemasındaki yeni dalganın bir parçası olarak Kiyarüstemi, bireysel film yapımı anlayışını tercih etti. Bir röportajında, ilk filminden söz ederken;

 sözlerini kullandı.

Yine bir kısa film olan 1973 yapımı Tajrobe'''den sonra, yönetmen, 1974'te Mossafer adlı filmi çekti. Mossafer, İran'ın küçük bir köyünde yaşayan Hassan Darabi adında on yaşında sorunlu bir çocuğun öyküsünü anlatır. Hassan, İran millî futbol takımının Tahran'da yapacağı önemli bir maça gitmek için arkadaşlarını ve komşularını oyuna getirir. Bir dizi olaydan sonra, tam maç zamanında Tahran stadına varır. Film, çocuğun amacına ulaşmadaki kararlılığını ve davranışlarının başkaları, özellikle de en yakınları üzerindeki etkilerine aldırmazlığını konu alır. İnsan davranışları ile doğru-yanlış arasındaki dengeyi sorgular. Kiyarüstemi'nin gerçekçilik, stilize karmaşıklık gibi özellikleriyle birlikte, fiziksel ve ruhsal yolculuğa olan ilgisine ilişkin ününü de artırmıştır.

Kiyarüstemi, 1975'te Man ham Mitoumam ve Dow Rahehal Baraye yek Massaleh adında iki kısa film yönetti. 1976 yılının başında ise, önce Rang-ha, daha sonra bir düğün elbisesi için tartışan üç genç üzerine kırk dört dakikalık bir film olan Lebāsī Barā-ye Arūsīyi çekti.Films by Abbas Kiarostami  Stanford University. Erişim tarihi: 23.10.2007. Yönetmenin ilk uzun metrajlı filmi, 112 dakika uzunluğundaki Gozāreshtir. (1977) Rüşvet almakla suçlanan bir vergi memurunun hikâyesidir. Ayrıca, intihar da, filmin temalarından biridir. Yönetmen, 1979'da ise, yapımcılığını da üstlendiği Ghazieh-e Shekl-e Aval, Ghazieh-e Shekl-e Dou Wom adlı filmi çekti.

 1980'ler
1980'lerin başında, aralarında Behdasht-e Dandan (1980), Be Tartib Ya Bedun-e Tartib (1981) ve Hamsarayanın da (1982) bulunduğu çok sayıda kısa film çekti. 1983'te Hamshahri adlı filmi çeken yönetmenin İran sınırları dışında tanınmaya başlaması, Arkadaşımın Evi Nerede? filmiyle oldu. (1987)Arkadaşımın Evi Nerede?, küçük bir çocuğun komşu köyde oturan arkadaşının evini, arkadaşının kendisinde kalan defterini geri vermek için arayışını konu alır. Basit gibi görünen hikâye, insanların bireysel yükümlükleri, vicdan, sadakat ve günlük kahramanlıkları sembolize ederek anlatır. İran köylülerinin gelenekleri ve inançları da filmin pek çok yerinde görülür. Film ayrıca, Kiyarüstemi filmlerinin önemli unsurlarından olan İran köy manzaralarının şiirsel kullanımı, gerçekçiliği ve mizahın dokunaklı kullanımıyla da dikkat çeker. Yönetmen filmdeki öyküyü, çocukları konu alan diğer çoğu filmdeki küçümseyici tondan uzak şekilde, bir çocuğun bakış açısından anlatmayı tercih eder.Where Is the Friend's Home?  Zeitgeistfilms. Erişim tarihi: 24.10.2007.Arkadaşımın Evi Nerede?, Ve Yaşam Sürüyor (1992) ve Zeytin Ağaçları Altında (1994), hepsi de Kuzey İran'daki Köker köyünde geçtiğinden, Köker Üçlemesi olarak adlandırılır. Üç film de, 50 binden fazla kişinin hayatını kaybettiği 1990 İran depremi çevresinde geçer. Yaşam, ölüm, değişim ve devamlılık, bu filmleri birbirine bağlayan ortak temalardır. Üçleme, 1990'larda önce Fransa, ardından Hollanda, İsveç, Almanya ve Finlandiya gibi ülkelerde başarılı oldu. Yönetmen Kiyarüstemi ise, bu filmlerin bir üçleme oluşturmadığı; ancak, Ve Yaşam Sürüyor ile Zeytin Ağaçları Altındanın 1997 yapımı Kirazın Tadı ile bir üçleme oluşturabileceği görüşündedir. Bunun nedeni ise, bu üç filmin aynı temayı, yani, "yaşamın değeri"ni işlemesidir.

Yönetmen, 1987'de İbrahim Forouzesh'in yönettiği Kelid adlı filmi yazdı ve kurgusunu yaptı. 1989'da ise, Mashgh-e Shab adlı filmi yönetti.

 1990'lar

Kiyarüstemi, 1990 yılında, ünlü yönetmen Mohsen Makhmalbaf olduğunu söyleyerek zengin bir aileyi kandıran bir kişinin gerçek öyküsünden yola çıkarak, en ünlü filmlerinden Yakın Plan'''ı yönetti. Olayda, aile söz konusu kişi Hüseyin Sabzian'ın amacının hırsızlık olduğunu düşünse de, Sabzian böyle davranma sebebinin daha karmaşık olduğunu belirtir. Yarı-belgesel nitelikteki film, Sabzian'ın kendisini Makhmalbaf olarak tanıtmasının ahlaki gerekçelerini incelerken, seyircinin, onun kültürel ve artistik yeneğini de anlamasını sağlar.Close-Up: Holding a Mirror up to the Movies.  Combustible Celluloid. Erişim tarihi: 30.10.2007. Film, Quentin Tarantino, Martin Scorsese, Werner Herzog, Jean-Luc Godard ve Nanni Moretti gibi ünlü yönetmenlerce övüldü ve Avrupa'da da gösterildi.

Yönetmen, 1992'de eleştirmenlerce Köker Üçlemesinin ikinci filmi kabul edilen Ve Yaşam Sürüyoru çekti. Film, bir baba-oğlunun 1990 İran depreminin ardından Tahran'dan Köker'e, hayatlarından endişe ettikleri iki çocuğu aramak üzere yaptığı yolculuğu anlatır. Yıkıntıların arasında yol alırken, yaşadıkları trajediye rağmen hayatlarına devam eden kişileri görürler.Fill In The Blanks.  Chicago Reader. Erişim tarihi: 30.10.2007. Aynı yıl Kiyarüstemi, profesyonel sinema yaşamının ilk ödülü olan Roberto Rossellini Ödülünü, bu filmle aldı. Köker Üçlemesinin üçüncü filmi sayılan Zeytin Ağaçları Altında (1994) ise, Ve Yaşam Sürüyorun geri plandaki sahnelerinden birinin çekim öyküsünü konu alır.

Adrian Martin gibi kimi eleştirmenler, Köker Üçlemesini, "diyagramsal" olarak nitelendirdi.Where is the director?.  British Film Institute (2005). Erişim tarihi: 7.11.2007. Bunun nedeni, fimler arasındaki bağlantılar kadar, filmlerde görünen yüzey şekilleri ile yaşamın ve dünyanın gücünün geometrisidir. Ve Yaşam Sürüyordaki bir flashback sahnesi, seyircinin serinin depremden önce, 1987 yılında çekilmiş olan ilk filmi Arkadaşımın Evi Nerede?yi hatırlamasını sağlar. Bu iki film, aynı şekilde, depremden sonraki "yeniden yapılanmayı" sembolize eden üçüncü film Zeytin Ağaçları Altındaya bağlanır.

Zeytin Ağaçları Altında, 1995'te Miramax tarafından ABD'de ticari gösterime sokuldu.

Daha sonra yönetmen, eski asistanı Cafer Panahi'nin Safar (Yolculuk) ve Badkonake sefid (Beyaz Balon, 1995) adlı filmlerinin senaryolarını yazdı. 1995-1996'da 40 yönetmenin ortak projesi olan Lumière et Cie için çalıştı.

1997'de ise, intihar etmeyi düşünen bir adamın öyküsünü anlatan ve ahlak, intiharın meşruiyeti ve merhametin anlamı gibi temaları işleyen Kirazın Tadı adlı filmiyle, Cannes Film Festivalinde Altın Palmiye ödülünün sahibi oldu.

Kiyarüstemi, 1999 yılında, Rüzgâr Bizi Sürükleyecek filmiyle, Venedik Uluslararası Film Festivalinde Büyük Jüri Ödülü (Gran Premio Speciale Della Giuria) aldı. Film, kentli ve köylü bakış açılarıyla emeğe verilen değeri karşılaştırırken, yöreye yabancı birinin ücra bir İran köyüne yerleşmesi ekseninde, cinsiyet eşitliği, gelişimin yararları gibi temaları da ele alır. Filmin ilginç bir özelliği ise, pek çok karakterin sesinin duyulmasına karşın, filmde görünmemesidir. En az 13-14 karakter, film boyunca hiç gözükmez.

2000'ler
2002'de alışılagelmişin dışında bir anlayışla ve senaryo yazımında o güne dek izlenmiş geleneği terk ederek 10 adlı filmini yönetti. Bu filmde, İran'daki sosyo-politik manzaraya ve Tahran sokaklarında günlerce arabasıyla dolaşan bir kadının gördüklerine odaklandı. Filmde kadının yolculuğu boyunca, aralarında kızkardeşi, otostop çeken bir fahişe, kaçak bir gelin ve onun on yaşındaki oğlunun da bulunduğu 10 yolcuyla olan diyalogları yer alır. Yönetmenin 10'da uyguladığı tarz, aralarında The New York Times yazarı A. O. Scott'ın da bulunduğu çok sayıda profesyonel sinema yazarından övgü aldı.

2001'de Kiyarüstemi ve asistanı Seifollah Samadian, Birleşmiş Milletler Uluslararası Tarımsal Kalkınma Fonu'nun talebiyle, Ugandalı yetimlere destek programlarıyla ilgili bir belgesel çekmek amacıyla, Uganda'nın başkenti Kampala'ya gitti. Yönetmen burada 10 gün kaldı ve ABC Africa adlı belgeseli çekti. Yolculuk başta filmin çekimi için bir araştırma gezisi olarak düşünüldüyse de, Kiyarüstemi dönüşte yaptığı çekimlerin tamamını kurgulayarak filmi tamamladı. Uganda'da çocukların yetim kalması çok büyük oranda AIDS'in bir sonucu olsa da, Time Out dergisi editörü ve National Film Theatre şefi programcı Geoff Andrew'a göre film, "Önceki dört filmi gibi ölüm hakkında değil; ancak, yaşam ve ölüm hakkında - bunların nasıl birbirine bağlı oldukları ve sembolik kaçınılmazlıkları karşısında nasıl bir tavır takınabileceğimiz üzerine."

2003'te diyalog ve karakterizasyon içermeyen şiirsel filmi Panj'''ı çekti. Her biri tek çekimlik sekanslardan oluşan beş uzun doğa çekiminden oluşan film, DV el kamerasıyla, Hazar Denizi kıyılarında çekildi. Filmin net bir konusu yoksa da, Geoff Andrew'a göre,Panj, "güzel fotoğraflardan daha fazlasıdır." Yazar, ayrıca, basit görünen betimlemelerin ardında gizli ustalığa da dikkat çeker.

Yönetmen, 2004'te 10 on Ten adlı, film yapımı üzerine 10 dersten oluşan belgesel filmi yönetti. Kiyarüstemi, film boyunca, önceki fimlerini çektiği mekanlarda arabayla dolaşırken görülür. Film, arabanın içine sabitlenmiş bir kamerayla dijital olarak çekildi. Bu çekim tarzı, yönetmenin Kirazın Tadı ve 10 filmlerini akla getirir.

2005 ve 2006'da, kendi ilham kaynaklarını göz önünde tutarak, şiirsel gözlemlerlerle sade siyah-beyaz fotoğrafları, müziği ve politik açıdan provoke edici finali birleştirdiği ve doğa manzaralarının gücünü yansıttığı 32 dakikalık belgesel The Roads of Kiarostami'yi çekti.

İngiliz yönetmen Ken Loach ve İtalyan yönetmen Ermanno Olmi ile birlikte Tickets adlı filmi yönetti. Bu filmde, toplu taşıma araçlarındaki insanlar ile günlük sokak hayatı anlatılır.

Toscana'da çektiği ve başrolünde Fransız oyuncular Juliette Binoche ile William Shimell'in oynadığı Aslı Gibidir, Kiyarüstemi'nin şimdilik son filmidir.

 Sinema tarzı

 Bağımsızlık
Kiyarüstemi, Satyajit Ray, Vittorio de Sica, Éric Rohmer ve Jacques Tati gibi yönetmenlerle karşılaştırılsa da, filmlerinde genellikle kendisine özgü bir tarz görülür ve genellikle kendi bulduğu teknikleri kullanır.

1970'te Nān o Kūche'nin çekimleri sırasında, deneyimli görüntü yönetmeniyle, küçük çocuk ve saldırgan köpeği nasıl filme alacakları konusunda ciddi anlaşmazlıklar yaşadı. Görüntü yönetmenine göre, çocuğun yaklaştığı, daha sonra kapıyı açar ve kapatırken elinin yakın çekimde görüldüğü ve sonrasında köpeğin görüldüğü sahneler, ayrı ayrı çekilmeliydi. Yönetmen ise, bu üç sahnenin bir bütün olarak çekilmesi halinde, olaydaki tansiyonu yaratmada çok daha büyük, derin bir etki yakalanabileceği görüşündeydi. Tek bir çekimin tamamlanması, yönetmen çekimden tamamıyla memnun olana kadar, dört gün sürdü. Kiyarüstemi, daha sonra, sahneleri bölseydi ritmin ve filmin genel yapısının bozulacağını, bu nedenle sahneleri bir bütün olarak çekmeyi tercih ettiğini dile getirdi.

Başka yönetmenlerin aksine, geniş ölçekli yapımlarda abartılı dövüş sahneleri veya karmaşık kovalama sahneleri çekmek yerine, filmlerinin ortamını kendi şartlarına göre şekillendirmeyi tercih etti. Kiyarüstemi, bu tarzı, kendi film malzemelerine, ortak temalarına ve her bir filminin ana konularına sayısız referans içeren Köker Üçlemesiyle ortaya koydu. Stephen Bransford, yönetmenin filmlerinin, başka yönetmenlerin işlerine referanslar içermediği; ancak, bu filmlerin, "kendilerine referans veren" bir yapıda kuruldukları yorumunu yapar. Bransford'a göre, bu filmler, bir filmin önceki bir filmi yansıtması ya da onun sırrını çözmesi şeklinde süren bir diyalektik yapıya sahiptir.

Bununla birlikte, yönetmen, yeni film yapım tazları denemeye, değişik reji method ve teknikleri kullanmaya devam etti. Bu anlamda önemli bir örnek, yönetmenin bulunmadığı hareket halinde bir otomobilin içinde çekilen 10'dur. Kiyarüstemi, bu filmin çekimlerinde, oyunculara ne yapmaları gerektiğiyle ilgili öneriler getirdi, ardından otomobile, onları Tahran civarında dolaşırken çekmek üzere bir sabit kamera yerleştirdi.With liberty for all: the films of Kiarostami.  The Mac Weekley. Erişim tarihi: 22.11.2007. Kamera, insanları günlük rutinleri içinde, seri halinde yakın çekimlerle filme aldı. 10, esas olarak, dijital kamera kullanılarak yönetmenin neredeyse devre dışı bırakılması yönünde bir denemedir. Digital-Micro-Cinema'ya doğru bu yeni anlayış, çok düşük bütçeyle film yapımı ve ona bağlı dijital yapım temeli olarak tanımlanır.

Kiyarüstemi'nin sineması, film kavramının tanımı için yeni bir öneri getirir. William Paterson Üniversitesi'nden Jamsheed Akrami'nin de aralarında bulunduğu kimi sinema profesörlerine göre, yönetmen, filmi tanımını daraltarak ve seyirciyi katılıma zorlayarak, tamamıyla değiştirmeye çalıştı. Ayrıca, son yıllardaki filmlerinde, giderek zaman döngüsünü kırmaya başladı. Akrami'ye göre, film yapımı kolektif bir uğraş olmaktan çıkıp sadeleştikçe, sinemanın artistik etkisi artmaktadır.

 Kurgu ve kurgu dışı

Kiyarüstemi'nin filmleri önemli ölçüde belirsizlik içerir. Basitlik ve karmaşıklığı alışılagelmişin aksine harmanlayan yönetmen, ayrıca filmlerinde sıkça, kurgu ve kurgu dışı öğelere yer verir. Bununla ilgili olarak, "Yalan söylemenin dışında bir yolla gerçeğe yaklaşamayız." sözlerini kullandı.

Gerçek olanla olmayan arasındaki sınırlar, yönetmenin sinemasında önemli ölçüde azaltılmıştır. Fransız filozof Jean-Luc Nancy, yönetmenle, özellikle de Ve Yaşam Sürüyor'la ilgili yazısında, Kiyarüstemi'nin filmlerinin kurgu da belgesel de olmadığı görüşünü ileri sürer. Ona göre Ve Yaşam Sürüyor, tasvir de habercilik de değil, kanıttır:

Tamamiyle habercilik gibi görünüyor; oysa, her şey bunun bir belgeselin hikâyesi, kurgulaştırılmış hali (zaten Kiyarüstemi gerçekte filmi depremden aylar önce çekmişti) ve hatta daha çok, "kurgu" üzerine bir belgesel olduğunu (gerçek olmayanın yansıtılması değil de, çok özel ve titizlikle uygulanmış bir teknikle görüntülerin "sanat" haline getirilmesi olduğunu) vurguluyor.

Jean-Luc Nancy için sinemanın belgesel ya da hayal olmaktan çok "kanıt" olması düşüncesi, Kiyarüstemi'nin yaşam-ve-ölüm 'le uğraşma tarzıyla da bağlantılıdır:

Varoluş, mekanik "yaşam"ın ardındadır, her zaman kendi matemini tutar ve kendi keyfine bakar; yaşam-ve-ölüm arasındaki ilgisizliğe direnir. Bir figüre, bir görüntüye dönüşür. Görüntü haline geldiğinde yabancılaşmaz, ama görüntüyle sunulur: Görüntü, varoluşun kanıtı, iddianın nesnelliğidir. Bu düşünce -ki bana daha çok Ve Yaşam Sürüyor filminin düşündürdüğü bir şeydir- zor bir düşüncedir, belki de en zoru. Yavaş bir düşünce, her zaman önde giden, yolu aşındıran; öyle ki, sonunda yolun kendisi düşünceye dönüşür. Görüntüyü aşındırır, görüntü bu düşünceye dönüşür, böylece onu temsil etmek yerine, bu düşüncenin kanıtı haline gelir.

Bir başka deyişle, hayatı ve ölümü yanızca karşıt güçler olarak sunmaktansa hayatın üstesinden gelmek istemek, doğanın her bir unsurunun birbirine ayrılmaz bir şekilde bağlı olduğunu resmetmek; Kiyarüstemi, kurduğu sinemayla seyirciye yalnızca belgelenebilir "gerçekler"i sunmaktan başka bir şey yapmaz, ancak bunu basit bir şekilde yapması da onun hüneridir. Çünkü "varoluş" yalnızca "yaşam"dan daha fazlasını ifade eder. İzdüşümseldir, azaltılamayacak derecede hayali, kurgusal unsurlar barındırır; ama bu "yaşamdan daha fazlası" olma hali, ölümlülükle lekelenmiştir. Nancy, bir ipucu vermektedir, başka bir deyişle, Kiyarüstemi'nin cümlesinin yorumunun arkasında, gerçeğe giden tek yol yatar.

 Yaşam ve ölüm temaları

Yaşam ve ölüm temalarının yanında değişim ve devamlılık kavramları da, Kiyarüstemi'nin çalışmalarında büyük role sahiptir. Köker Üçlemesinde bu temalar ön planda yer alır. Söz konusu temalar, 1990 Tahran deprem felaketi sonrasında tasvir edildiği gibi, yaşam ve ölüm arasında devam eden bir karşıtlığı ve insanın yıkıma direnme ve bunun üstesinden gelebilme gücünü simgeler.

Oysa, "hayatta kalma"ya olan istekle dolu olan Köker Üçlemesi filmlerinden farklı olarak, Kirazın Tadı, ayrıca yaşamın "kolay kırılabilirliğini" ele alır ve yaşamın anlamsızlığına odaklanır.

Buna karşılık, Rüzgâr Bizi Sürükleyecek, mezarlık manzarası, yaşlı kadının ölüme yakınlığı ve karakterlerden Farzad'ın filmin balarında söz ettiği ataları gibi pek çok ölüm sembolüyle doludur. Bu gibi semboller, seyirciyi öbür dünyanın ve önemsiz varoluşun parametrelerini dikkate almaya yöneltir. Seyircinin, "ruh"un neyden meydana geldiğini ve ve ona ölümden sonra ne olduğunu düşünmesi istenir. Kiyarüstemi filmi tartışırken, kendisinin soruları yanıtlayan olmaktan çok, onları soran kişi olduğunu belirtti.

Bazı sinema eleştirmenlerine göre, Kiyarüstemi'nin film gramerinde Kirazın Tadı ve Rüzgâr Bizi Sürükleyecek'teki gibi "aydınlık" ve "karanlık" sahnelerin bir aradalığı, karşılıklı olarak, sonsuz olasılıklı varoluşuyla yaşamı ve herhangi birinin yaşamındaki gerçek bir an olarak ölümü öne sürer.

 Görsel ve işitsel teknik
Kiyarüstemi'nin tarzı, seyircinin kendi kaderi üzerine düşünmesini sağlamak amacıyla karakterlerden kasten fiziksel olarak uzak tutulduğu Ve Yaşam Sürüyor ve Zeytin Ağaçları Altında'nın kapanış sahnelerinde olduğu gibi, panoramik uzun çekimlerin kullanımıyla dikkat çeker. Kirazın Tadı'nda, film boyunca bu çekimler araya girer. Bunların bazıları, intihar eğilimli Badii'nin arabası tepeleri geçerken, çoğunlukla da Badii yolcularından biriyle konuşurken kullanılan uzak ve tepeden çekimlerdir. Öte yandan, görsel olarak uzak tutma teknikleri, sürekli olarak ön planda kalan diyaloğun sesiyle bir arada yer alır. Özel alan ile kamu alanının bir arada var olması ya da manzaranın sıkça araba camlarından çerçevelenmesi gibi "uzak"lıkla "yakın"lığın bu birleşimi, en sıradan anlarda belirsizliği doğurmanın bir yolu olarak görülebilir.

Mesafe ile samimiyet ve görüntü ile ses arasındaki bu ilişki, Rüzgâr Bizi Sürükleyecek filminin açılış sekansında da görülür. Michael J. Anderson, "var olmayan varlık" merkez temasının bu gibi teknikler kullanılarak ve seyircinin görmediği ve kimi zaman sesini duymadığı karakterler kullanılarak uygulanmasının doğayı ve dünyanın tasvir edildiği coğrafi manzaradaki boşluk kavramını etkileyip etkilemediğini tartışmıştır. Kiyarüstemi'nin sesi ve görüntüyü kullanma tarzı, görülebilen ya da işitilebilenin ardındaki dünyayı ifade eder. Anderson bunun modern telekomünikasyon dünyasındaki zaman ve boşluğun birbiriyle olan bağını ve bu kavramların alanının daralmış olmasını vurguladığı görüşündedir.

Sinema eleştirmeni Ben Zipper gibi kimi yorumcularsa, Kiyarüstemi'nin bir manzara sanatçısı olarak çalışmalarının, direkt olarak yönetmenin köy manzaralarını yeniden inşaasına etki eden birçok filminde kullandığı kuru tepelerin kompozisyonel uzak çekimlerinde açıkça görüldüğünü savunur.

 Şiir ve görüntü

Maryland Üniversitesi'nden Ahmad Karimi-Hakkak'a göre, Kiyarüstemi'nin sinema tarzının bir yönü de, filmlerindeki manzaralarda İran şiirinin özünü yakalayabilmesi ve şiirsel görüntüler yaratabilmesidir. Yönetmenin Arkadaşımın Evi Nerede? ve Rüzgâr Bizi Sürükleyecek gibi pek çok filminde İran şiirinden açıkça alıntılar bulunur. Böylece bunlar arasındaki yakın artistik bağ vurgulanmış olur. Bu aynı zamanda geçmişle bugün ve devamlılıkla değişim arasındaki bağı da yansıtır.

Karakterler genellikle Ömer Hayyam gibi klasik ya da Sohrab Sepehri ve Füruğ Ferruhzad gibi modern İranlı şairlerden ezbere şiirler okur. Rüzgâr Bizi Sürükleyecek'te bir buğday arazisinde altın sarısı ekinler hafifçe dalgalanırken doktorla kendisine eşlik eden yönetmenin scooterla dolambaçlı yolda ilerlediği uzun bir sahne vardır. Öteki dünyanın bu dünyadan daha iyi olduğu yorumuna cevaben doktor, Hayyam'ın şu şiirini okur:

Gerçi, şiirin içerdiği estetik unsurlar zamanla daha da ileri gider ve bu örneklerde görülenden daha "az görünür" şekilde kullanılır. Metni filme uyarlamayla ilgili sorunların ardında, Kiyarüstemi'nin, bu işe çoğu zaman İran şiirindeki belirli görüntü yaratma tekniklerine hem klasik hem modern bir görsel somutlaştırma işlevi kazandırmayla başlama yönündeki ısrarlı arzusu vardır. Bu da, daha geniş bir felsefi durumun, yani şiir ile filmin ontolojik birliğinin ileri sürülmesine yol açar.

Kiyarüstemi'nin Sohrab Sepehri ve Füruğ Ferruhzad şiirleri uyarlamalarındaki yaratıcı değerin metinsel dönüşüme dayandığı ileri sürülmüştür. Uyarlama burada, bir öncekine göre yeni metindeki dönüşümdür. Washington Üniversitesi'nden Sima Daad, Kiyarüstemi'nin "uyarlamalar ülkesinde" uyarlamanın sınırlarını metinler-arası potansiyelden metinler-ötesi boyuta taşıdığını, genişlettiğini öne sürer.

 Tinsellik
Kiyarüstemi'nin filmleri sıklıkla ruh ve ölümden sonraki yaşam gibi tinsel konulara eğilir. Ancak bazen tinsel kavramlar, doğası gereği metafizik olanı aktarmak için yeterli olmayan araçlarla aktarılmaya çalışıldığında ortaya bir çelişki çıktığı görülür. Bazı sinema kuramcıları ise Rüzgâr Bizi Sürükleyecek filminin metafizik gerçekliği aktarabilecek bir kalıp içerdiğini öne sürmüştür. Film karesinin gösterdiklerinin sınırlanması yani içinde gösterilen uzam ile kare dışında olan uzamın bağlantısı, bu dünya ile bunun ötesinde var olabilecek olan dünya arasındaki bağlantıyı gösteren fiziksel metaforlar olmuştur. Kiyarüstemi mizansenin bulunduğu uzamı sınırlandırarak sanatın uzamını genişletir.

Kiyarüstemi'nin "karmaşık" ses görselleri ve felsefi yaklaşımı, Andrey Tarkovski ve Robert Bresson gibi "mistik" yönetmenlerle sıklıkla karşılaştırılmasına neden olmuştur. Önemli ölçüdeki kültürel farklılıkların ötesinde Batılı birçok yazar Kiyarüstemi'yi evrensel sadelik meziyeti, "tinsel" şiirsellik ve ahlaki bağlılık gibi açılardan bu yönetmenlerin İranlı eşdeğeri olarak gösterir. Bazıları Kiyarüstemi'nin filmlerinde bulunan bazı imgeler ile Sufi kavramları arasındaki ortaklıklara dikkati çeker.

Ancak bu konuda hakkında farklı görüşler ortaya çıkmıştır. David Sterritt ve İspanyol sinema profesörü Alberto Elena gibi İngilizce yazanların çoğu Kiyarüstemi'nin filmlerini tinsel filmler olarak yorumlarken David Walsh ve Hamish Ford gibi diğer eleştirmenler bu kavramın filmleri üzerindeki etkisini önemsememişlerdir.

 Şiir ve fotoğraf
Kiyarüstemi, Ridley Scott, Jean Cocteau, Pier Paolo Pasolini, Derek Jarman ve Gulzar gibi isimlerle birlikte, sanatsal ifade yolları tek bir araçla sınırlı olmayan ve şiir, set tasarımı, resim ya da fotoğraf gibi alanlarda da yeteneği olan sinemacılar geleneğinin bir parçasıdır. Bu sinemacılar söz konusu diğer alanları, yaşadığımız dünyayla ilgili yorumlarını, meşguliyetlerimiz ve kimliklerimizle ilgili çıkarımlarını ortaya koymak için kullanır.

Kiyarüstemi, aynı zamanda ünlü bir fotoğrafçı ve şairdir. 200'ü aşkın şiirinin iki dilde yer aldığı Walking with the Wind adlı kitabı Harvard University Press tarafından basıldı. Fotoğraf çalışmaları arasında, çoğunu memleketi Tahran'da 1978 ile 2003 yılları arasında çekitiği kar manzaralarının oluşturduğu 30'u aşkın fotoğrafın bulunduğu Untitled Photographs de vardır. Kiyarüstemi'nin yol ve ağaç fotoğraflarıyla arabadan çekilen görüntülerden oluşan fotoğrafları, 2007'de New York'taki PS1 Contemporary Art Center'da sergilendi. 1999'da ise, bir şiir toplamı yayımlandı.

Venedik'te bulunan Venedik Üniversitesi'nden (Università Ca' Foscari Venezia) Riccardo Zipoli, Kiyarüstemi'nin şiirleriyle filmleri arasındaki ilişki ve bağlantıları çeşitli açılardan inceledi. Bu analizin sonuçları Kiyarüstemi'nin şiirlerinde ve filmlerinde bu temayı işleme biçiminin aynı olduğunu ortaya koydu. Kiyarüstemi'nin şiiri, İranlı ressam-şair Sohrab Sepehri'nin sonraki dönem doğa şiirlerini anımsatır. Öte yandan, üzerinde düşünmeye gerek duymadan felsefi doğrulara yapılan kısa kinayeler, şiirsel ifadenin yargılamayan tonu ve şiirin adıl ve belirteçten yoksun, ama önadlara yoğunlaşan yapısı ile birlikte bir kigo (mevsimlerle ilgili sözcük) içeren dizeleri bu şiirin çoğuna bir Haiku özelliği kazandırır.

 Hakkındaki yorum ve eleştiriler
Kiyarüstemi çalışmaları nedeniyle dünya çapında seyirciler ve eleştirmenlerin beğenisini kazandı ve 1999'da iki ayrı uluslararası eleştirmen anketinde, su götürmez şekilde 1990'ların en önemli sinema yönetmeni seçildi. Filmlerinden dördü, Cinematheque Ontario'nun 90'ların En İyileri anketinde ilk altıda yer aldı. Sinema teorisyenleriyle eleştirmenlerin yanı sıra, Jean-Luc Godard, (Kiyarüstemi'nin filmlerinden birinin kendisinin Roma'daki salonunda gösterimine ilişkin bir kısa film yapmış olan) Nanni Moretti, Chris Marker, Ray Carney ve Akira Kurosawa gibi sinemacılarca da tanındı ve yapıtları takdirle karşılandı. Kurosawa, yönetmenin filmleriyle ilgili olarak, "Sözcükler olnlarla ilgili duygularımı anlatmaya yetmez. Satyajit Ray'in ölümü beni epey kederlendirmişti. Ancak Kiyarüstemi'nin filmlerini gördükten sonra, bize onun yerini dolduracak doğru insanı gönderdiği için Tanrı'ya şükrettim." derken; Martin Scorsese, "Kiyarüstemi, sinemadaki en üst düzey sanatsal yeteneği temsil ediyor." ifadesini kullandı. The Guardian'ın 2006'daki düzenlediği eleştirmenler panelinde Kiyarüstemi, en iyi Amerikalı olmayan yönetmen seçildi.

Bununla birlikte Jonathan Rosenbaum gibi kimi eleştirmenler, "Abbas Kiyarüstemi'nin filmlerinin ABD'de, kendi ülkesi İran'da ve gösterildiği diğer her yerde seyirciyi ikiye böldüğü gerçeğinden kaçınmanın mümkün olmadığını" savunur. Rosenbaum'a göre, Kiyarüstemi'nin filmleriyle ilgili anlaşmazlık ve tartışma onun sinema tarzından kaynaklanır; çünkü, filmlerinin öykülerinde Hollywood filmlerinde olmazsa olmaz sayılan bazı bilgiler çoğunlukla eksiktir. Aynı şekilde, kamera yerleşimi de genellikle standart seyirci beklentilerine meydan okur. Ve Yaşam Sürüyor ile Zeytin Ağaçları Altında'nın kapanış sekanslarında, seyirci eksik sahneleri hayal etmeye zorlanır. Mashgh-e Shab (Ev Ödevi) ve Yakın Plan'da ses bandının bir kısmı gizlenmiştir ya da kısa süre için duyulur ve tekrar kesilir. Kiyarüstemi'nin sinemasal anlatım formundaki inceliğin eleştirel analize direndiği de savunulur.

Kiyarüstemi'nin birçok filmi Avrupa'da alkışlanırken İran Devleti, yönetmenin filmlerinin memleketi İran'da gösterilmesine izin vermeyi reddetti. Kiyarüstemi buna, "Hükümet geçtiğimiz on yılda hiçbir filmimi göstermemeye karar verdi. Bence filmlerimi anlamadılar ve yalnızca istemedikleri bir mesajın ortaya çıkması olasılığına karşı gösterilmesini önlediler." sözleriyle karşılık verdi. Kiyarüstemi, ABD'de de karşı koymayla karşılaştı. 11 Eylül 2001 saldırılarının ardından 2002'de New York Film Festivali'ne katılmak için vize istediğinde reddedildi.Iranian director hands back award.  BBC (2002). Erişim tarihi: 2.4.2008 Kendisini davet eden festival direktörü Richard Peña, "Bu, benim ülkemde bugün kimsenin bütün Müslüman dünyaya bir tür negatif sinyal gönderildiğinin farkında olmadığını ya da bunu umursamadığını gösteren korkunç bir işarettir." sözlerini kullandı. Finlandiyalı yönetmen Aki Kaurismäki protesto olarak festivali boykot etti. Kiyarüstemi, New York Uluslararası Film Festivali'nin dışında, Ohio Üniversitesi'yle Harvard Üniversitesi'ne de davet edilmişti.

2005'te Londra Film Okulu, Kiyarüstemi'nin filmleri üzerine, "Abbas Kiarostami: Visions of the Artist" adını taşıyan bir atölye çalışması ve festival düzenledi. Londra Film Okulu müdürü Ben Gibson, "Çok az insan sinemayı kendi temel unsurlarından, dayanağından yaratabilecek yaratıcı ve entelektüel berraklığa sahiptir. Biz Kiyarüstemi gibi bir ustayla tanışabildiğimiz için çok şanslıyız." ifadelerini kullandı.

2007'de The Museum of Modern Art ve P.S.1 Contemporary Art Center birlikte Abbas Kiyarüstemi'nin çalışmalarına ilişkin olarak "Abbas Kiarostami: Image Maker" adlı bir festival düzenledi. Kiyarüstemi ve sinema tarzı, pek çok kitaba ve Il Giorno della prima di Close Up (Nanni Moretti, 1996) ile Abbas Kiarostami: The Art of Living (Fergus Daly, 2003) filmlerine konu oldu. Abbas Kiyarüstemi ayrıca, World Cinema Foundation'ın (Dünya Sinema Vakfı) danışma heyetinin de üyelerindendir. Martin Scorsese'nin kurduğu proje, uzun süredir görmezden gelinen dünya sineması filmlerini yeniden bulmayı ve kurmayı amaçlar.Kiarostami joins Scorsese project.  PRESS TV (2007). Erişim tarihi: 3.4.2008 Avusturyalı yönetmen Michael Haneke, Abbas Kiyarüstemi'nin çalışmalarını en iyilerden olarak nitelendirir.

 Ödülleri

Kiyarüstemi dünya çapında seyirci ve eleştirmenlerin beğenisini kazandı ve 2000 yılına dek 70 civarında ödül aldı. Bu ödüllerden bazıları şunlardır:

 Roberto Rossellini Ödülü (1992)
 Prix Cine Decouvertes (1992)
 François Truffaut Ödülü (1993)
 Pier Paolo Pasolini Ödülü (1995)
 Federico Fellini Altın Madalyası, UNESCO (1997)
 Altın Palmiye, Cannes Film Festivali (1997)
 Honorary Golden Alexander Prize, Yunanistan (1999)
 Altın Aslan, Venedik Film Festivali (1999)
 Akira Kurosawa Ödülü (2000)
 Fahri doktora, École Normale Supérieure (2003)
 Konrad Wolf Ödülü (2003)
 Caméra d'Or Award Jürisi Başkanı, Cannes Film Festivali (2005)
 Fellowship of the British Film Institute (2005)
 Gold Leopard of Honor, Locarno Film Festivali, (2005)
 Henri-Langlois Ödülü (2006)
 Fahri doktora, University of Toulouse (2007)
 World's great masters, Kalküta Uluslararası Film Festivali (2007)

 Jüri Üyelikleri

Kiyarüstemi başta Cannes Film Festivali (1993, 2002 ve 2005) olmak üzere sayısız film festivalinde jüri üyeliği yaptı. Ayrıca 2005'te Cannes Film Festivali'nde Camera d'or Jury (Altın Kamera Jürisi) başkanı oldu.

Festival görevlerinden bazıları şunlardırAbbas Kiarostami.  Cannes Film Festival. Erişim tarihi: 8.4.2008:
 Venedik, 1985
 Locarno, 1990
 Cannes, 1993
 San Sebastián, 1996.
 Cannes, 2002
 São Paulo (2004)
 Cannes, 2005 (başkan)
 Capalbio Cinema Festival, 2007 (başkan)

 Ayrıca bakınız
 Kiyarüstemi'nin asistanları
 Cafer Panahi
 Hasan Yektapanah
 Bahman Ghobadi
 Bahman Kiyarüstemi

 Genel
 İran Yeni Dalgası
 İran sineması

 Kaynakça

 Dış bağlantılar

 Abbas Kiyarüstemi  - Senses of Cinema sayfası. (İngilizce)
 Abbas Kiarostami: Image, Voice and Vision - Konferanstan bölümler, Iran Heritage Foundation. (İngilizce)
 Abbas Kiyarüstemi biyografisi - Zeitgeist Films.
 "Gerçek Yaşam Sinemadan Daha Önemlidir" - Yönetmenle yapılmış bir röportaj, deeplanet.net''.
 "Öykülerini siz düşleyin"  - Milliyet Gazetesi haberi.

|-
! colspan="3" style="background: #DAA520;" | Cannes Film Festivali
|-

Farslar
Tahran Üniversitesinde öğrenim görenler
1940 doğumlular
Tahran doğumlular
2016 yılında ölenler
Paris'te ölenler
İranlı senaristler
İranlı film yönetmenleri
Belgesel yönetmenleri
İranlı şairler
İranlı fotoğrafçılar
İranlı grafikerler
Légion d'honneur sahipleri
Akira Kurosava Ödülü sahipleri
Fellini Ödülü sahipleri
İranlı belgesel film yapımcıları
İnsani yardımlarda bulunanlar
En İyi Yönetmen Kristal Simurg Ödülü sahipleri

Abbas Kiyarüstemi


Nayarit er fylki í vestur-Mexíkó. Það er 27.815 ferkílómetrar og eru íbúar 1,2 milljónir. Höfuðborgin heitir Tepic.
Vinsælar sólarstrendur eru þar; Riviera Nayarit og San Blas.

Marías-eyjar og Marietas-eyjar eru undan ströndum fylkisins á verndarskrá UNESCO. Ceboruco og Sangangüey eru eldfjöll í Nayarit.

Fylki Mexíkó

Nayarit


Diphysciaceae, porodica pravih mahovina smještena u vlastiti red i podrazred. Sastoji se od dva roda.

Rodovi
 Diphyscium D. Mohr
 Pseudotimmiella Bizot

Izvori

Prave mahovine

Diphysciaceae


Jackie Kelso; eigentlich John Joseph Kelson Jr.; (* 27. Februar 1922 in Los Angeles; † 27. April 2012) war ein US-amerikanischer Jazz- und Rhythm-and-Blues-Musiker (Saxophone, Flöte, Klarinette).

Leben und Wirken
Kelso studierte in den 1930er Jahren an Gray Conservatory und begann mit 15 Jahren seine Profikarriere im Orchester von Jerome Myart. In den 1940er Jahren spielte er bei C. L. Burke, Barney Bigard, Marshall Royal, Lucky Thompson, Kid Ory, Benny Carter, Benny Goodman, Lionel Hampton und Roy Milton. In den 1950er Jahren trat er auch mit Johnny Otis (Rock 'N Roll Hit Parade Volume 1), Billy Vaughan, Nelson Riddle, Bill Berry, Frank Capp-Nat Pierce Juggernaut, Ray Anthony, Bob Crosby und Duke Ellington auf.

1960 war er Mitglied der Studio-Instrumental-Rockband The Piltdown Men, der auch Tommy Tedesco angehörte. Zwischen 1964 und 1984 arbeitete er als Studiomusiker; dabei entstanden Aufnahmen u. a. mit Lalo Schifrin (Gone with the Wave, 1964), Quincy Jones, Johnny Rivers, Sarah Vaughan, José Feliciano, Bobby Bland, Hampton Hawes, Kris Kristofferson, Steely Dan, Mercer Ellington und Mink DeVille. Außerdem tourte er mit Lionel Hampton, Ellington und Billy Vaughan; er wirkte auch beim Konzert für Bangladesch mit. 1984 verließ er das Musikgeschäft, um zu reisen;  1986 wirkte er noch bei Little Richards Album Lifetime Friend mit, 1991 bei der Miles Davis/Michel-Legrand-Produktion Dingo. Er kehrte 1995 zu Auftritten mit dem Count Basie Orchestra zurück, dem er noch bis 1998 angehörte.

Lexikalischer Eintrag
 Leonard Feather, Ira Gitler: The Biographical Encyclopedia of Jazz. Oxford University Press, New York 1999, ISBN 0-19-532000-X, S. 380.

Weblinks
 Rockabilly

Einzelnachweise

R&B-Saxophonist
Jazz-Flötist
Jazz-Klarinettist
Jazz-Saxophonist
Musiker (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1922
Gestorben 2012
Mann

Jackie Kelso


Bhutan deltog første gang i olympiske lege under sommer-OL 1984 i Los Angeles og har deltaget i samtlige sommerlege siden. Bhutan deltog kun med deltagere i bueskydning (nationens nationalsport) frem til og med sommer-OL 2008, før nationen i 2012 i London deltog med en bueskytte og en riffelskytte (Kunzang Choden). Bhutan har ikke vundet nogen medaljer og har aldrig deltaget i vinterlegene.

Medaljeoversigt

Eksterne henvisninger
 Bhutans OL-statistik  på Sports-reference.com

Bhutan ved sommer-OL
OL

Bhutan ved OL


Tatra RT6 je šira oznaka za tramvaje tipa RT6N1 i RT6S. Tramvaji su se proizvodili u tvornici ČKD.

Konstrukcija
Zajednički znak tramvaja RT6 je dizajn, a te tramvaje je dizajnirao Patrik Kotas. Koncepcija dolazi od francuskih tramvaja iz 1980. godina. Tramvaj je 60% niskopodan.

Tramvaji su trodijelni, imaju šest osovina, jednosmjerni su, te su dostupniji većoj količini osoba. U kratkom niskopodnom dijelu je smješteno većina stolica.

Varijante
Na početku 1990. godina se počinje razvijati tip Tatra RT6N1. Po proizvedenom prototipu je napravljena mala serija od osam tramvaja,  a tramvaji su su prodavani u Brno i Prag. Zatim je izrađena serija za Poznanj, koja se sastojala od 10 komada. Tramvaji nakon modifikacija u Poznanju voze, no u Pragu i Brnu su ti tramvaji ostavljeni zbog neispravnosti.

Na polovici 1990. godina je razvijen tip Tatra RT6S, koji je od tramvaja RT6N1 drukčiji zbog tehnike. Električnu opremu je od Siemens AG, prva i stražnja postolja su od Düwaga (zbog toga je viskopodni dio niži). Tramvaj je isprobavan u Liberecu, gdje je u redovnom prometu bio do 2003. godine.

Tramvajska vozila Tatra

Tatra RT6


Yayla, İstanbul'un Bahçelievler ilçesinin merkezinde bir semt. Bahçelievler metro istasyonundan başlayıp Basınsitesi, Ünverdi, UEFA Meydanı arasındaki alanı kapsar. Yoğun bir iş ve yerleşim merkezi oluşunun yanında Marmara Üniversitesi İktisadi İdari Bilimler Fakültesi Kadir Has Üniversitesi hazırlık bölümü, Anadolu Meslek Yüksek Okulu, Bahçelievler Kültür Merkezi, Bahçelievler Cumhuriyet Anadolu Lisesi, Adnan Menderes Anadolu Lisesi gibi kültür ve eğitim kurumlarını da barındırmaktadır. Ayrıca bünyesinde Bahçelievler Evlendirme Dairesi'ni ve Bahçelievler posta dağıtım toplama merkez müdürlüğünü (PTT)'de barındırmaktadır.

Bahçelievler'in semtleri

Yayla, Bahçelievler


Naruto Filmul: Închisoarea de Sânge al seriei anime Naruto: Shippuden se bazează pe seria manga Naruto de Masashi Kishimoto. Naruto Filmul: Închisoarea de Sânge din Naruto: Shippuden, serie de anime, este regizat de Masahiko Murata și produs de Studioul Pierrot și TV Tokyo și a avut premiera pe data de 27 iulie 2011 la cinema în Japonia.

Povestea

După ce a fost capturat pentru încercarea de asasinare a liderului Satului Noroiului, Raikage, și uciderea unor Jounini din Satul Ceții și Satul Pâmântului, Naruto Uzumaki este închis în Houzukijou, o instalație de izolare penală, de asemenea, cunoscută sub numele de Închisoarea de Sânge. Stăpânul închisorii, Mui, folosește jutsul final de închisoare pentru a fura puterea prizonierilor. În acest loc, ceva țintește viața lui Naruto Uzumaki. Lupta pentru a-și dovedi nevinovăția lui și a descoperi adevărul a început.

Referințe

Naruto
Filme din 2011

Naruto Filmul: Închisoarea de Sânge


PTH may refer to:

Biology and Medicine
 Parathyroid hormone
 phenylthiohydantoin, an amino acid derivative formed by the Edman degradation

Computing
 GNU Portable Threads in computing
 Pass the hash attack in computing

Languages
 Pataxó language, by ISO 639 code
 Standard Chinese, also known as putonghua and abbreviated PTH

Places
 Port Huron (Amtrak station), Michigan, US, station code
 Perth railway station, Scotland, station code
 Provincial Trunk Highway in list of Manitoba provincial highways
 Port Heiden Airport, by IATA code

Other
 Plated through-hole in PCB through-hole technology
 Polskie Towarzystwo Historyczne, the Polish Historical Society

PTH


Tomislav Antunović (Brčko, 20. prosinca 1943.), bosanskohercegovački i hrvatski poduzetnik.

Životopis
Tomislav Antunović rođen je u Brčkom, mjestu Ulice 1943. godine. Oženio se 1965. za gospođu Luciju Antunović, otac je troje djece i ima desetero unučadi.

Cijeli život je privatnik. Svoj poslovni put započinje trgovinom, potom građevinskim strojevima, kamionima i bagerima. Prvu tvrtku osnovao je 1967. godine. Poslovanje pokreće u rodnom Brčkom nakon čega se širi na veći dio Europe. Nakon toga se u potpunosti počinje baviti naftnom industrijom. Svoju prvu benzinsku postaju otvara krajem osamdesetih u Brčkom.

Danas kompanija Antunović i AGS ostvaruju 60 posto prihoda u izvozu, ujedno 79-postotni rast izvoznih prihoda.

Prvi i jedini poduzetnik s ovih teritorija koji se bavio naftom u bivšoj državi i dijelu Europe, dok su sada glavna tržišta Hrvatska i BiH.

Nedugo nakon, svoje poslovne ambicije širi na tradicionalnu i stabilnu industriju, na hotelijerstvo i ugostiteljstvo. Otvara hotele u Brčkom, Orašju, Sesvetama i zadnji u Zagrebu.

Za svoj rad i uspjehe tijekom godina dobiva razna priznanja, na europskoj i internacionalnoj razini. Šest priznanja dobio je za životno djelo, osamnaest nagrada i priznanja za biznis, managera godine i druge.

Nebrojeno puta ga razni časopisi i drugi mediji spominju kao jednog od vodećih lidera privatnog poslovanja. Magazin Forbes uvrstio ga je nekoliko puta među prva četiri najbogatija čovjeka u BIH u koje nisu ušli prihodi i imovina iz RH.

Vanjske povezice
 Tomislav Antunović

Životopisi, Brčko
Hrvatski poduzetnici

Tomislav Antunović


La lamaline est un médicament antalgique commercialisé par Mylan, composé de paracétamol, d'opium et de caféine. Il s'agit d'un antalgique de palier II, il est donc indiqué dans les douleurs modérées à intense

Elle est comme tout médicament, à utiliser avec précautions. La présence de paracétamol notamment doit être prise en compte afin d'éviter une combinaison trop importante avec d'autres médicaments en contenant. Un surdosage en paracétamol est la cause d'hépatite aiguë pouvant nécessiter des transplantations. La présence de poudre d'opium est également surveillée, à cause du risque de somnolence.

Commercialisation
Ce médicament n'est commercialisé qu'en Tunisie et en France, où il est commercialisé depuis 2000.

Notes et références

Liens externes
Vidal:
Thériaque:

Analgésique

Lamaline (médicament)


Det Danske Kulkompagni A/S er en dansk dokumentarfilm fra 1937, der er produceret af Det Danske Kulkompagni.

Handling

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1937

Det Danske Kulkompagni A/S


2000 ආසියානු කුසලාන ක්‍රිකට් තරගාවලිය (පෙප්සි ආසියානු කුසලාන නමින් පරිදි) එහි හත්වන සංස්කරණයයි. ආසියානු කුසලානය පැවතියේ බංග්ලාදේශයේ වන අතර 2000 මැයි-ජූනි අතර පැවතුනි. ඉන්දියාව, පාකිස්තානය, ශ්‍රී ලංකාව සහ බංග්ලාදේශය මෙම තරගාවලියට සහභාගී වූහ. අවසන් තරගයේදී ශ්‍රී ලංකාව ලකුණු 39 කින් පරාජය කරමින් පාකිස්තානය තරගාවලිය ජය ගත්තේය. සියලුම තරග ඩකාහි බංගබන්දු ජාතික ක්‍රීඩාංගණයේදී පැවැත්විණි. තරගමාලාවේ වීරයා ලෙස යූසුෆ් යූහානා නම් කෙරිණි.

තරඟාවලියේ ව්‍යුහය
කණ්ඩායම් අදියරේදී සෑම කණ්ඩායමක්ම එකිනෙකා සමඟ එක් වරක් ක්‍රීඩා කළහ. කණ්ඩායම් අදියර අවසානයේ ලකුණු මත පදනම් වූ පළමු කණ්ඩායම් 2 අවසන් තරගයේදී එකිනෙකා හමුවිය. සෑම ජයග්‍රහණයකින්ම ලකුණු 2ක් ලැබුණු අතර සම/ප්‍රතිඵලයක් නොමැති තරග සදහා ලකුණු 1ක් ලැබුණි.

ක්‍රීඩාංගණ
තරග 7 ම ඩකා බංගබන්ධු ජාතික ක්‍රීඩාංගණයේදී පැවැත්විණි .

සංචිත

කණ්ඩායම් අදියර - ලකුණු වගුව

තරඟ සාරාංශය - කණ්ඩායම් අදියර

අවසාන

සංඛ්‍යාලේඛන

වැඩිම ලකුණු

වැඩිම කඩුලු

යොමු කිරීම්

ක්‍රිකට්
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්

ආසියානු කුසලානය 2000


Vridni je hrvatski brod spomenik. To je mali parni tegljač (remorker), danas izložen na ulazu u splitsko brodogradilište. Izvanredni je spomenik pomorstva grada Splita. Pokretno kulturno dobro Republike Hrvatske, oznake Z-437.

Povijest
Parni stapni stroj izgrađen je u Kielu. Mjesto gradnje nije sasvim sigurno. Prema jednima izgrađen je u Brgudima kod Rijeke u podružnici njemačkoga brodogradilišta. Hrvatski pomorski muzej istraživao je podatke i iz Kiela dobio potvrdu da Vridni nije na popisu brodova izgrađenih tada u tamošnjem brodogradilištu. Drugi tvrde da je izgrađen u brodogradilištu u Kielu, jer prema pločici na tegljaču izgrađen je u brodogradilištu Howaldtswerke u Kielu 1894. godine pod brojem 452. Brodogradilište u Brgudama otvoreno je tek 1892. godine i gotovo sigurno ne bi bio izgrađen kao novogradnja pod tim brojem. Argument da je brod sagrađen u Hrvatskoj u njemačkoj podružnici je taj što je ovo mali brod koji nije predviđen za velika mora, pa da je mogao morem doploviti od sjevernonjemačkih luka do Jadrana. Neisplativo ga je bilo graditi u Njemačkoj pa donijeti vlakom, ako se takav brod mogao napraviti u Hrvatskoj. Pogon su činili stapni stroj, škotski kotao i propeler s četiri pera. Gorivo je ugljen. Gaz je 1,5 metar.

Porinut 1894. godine. Dug je 13 metara, širok 2,88 metara, visok 1,5 metar, nosivosti 10,7 tona. Čelične je oplate. Poslije Prvog svjetskog rata doplovio je u splitsku luku. Spominje ga brošura Trgovačka mornarica Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca (izdanje Ministarstva saobraćaja, Direkcije pomorskog saobraćaja u Splitu) da je 1925. upisan među parobrode male obalne plovidbe kao čelični parobrod na vijak pod imenom "Doket". Isprva je bio lučki tegljač, a od 1932. godine tegli manje brodove u splitskome brodogradilištu. Split je pripojen Italiji u Drugome svjetskom ratu. Čim je pala Italija, Doket se našao u sastavu mornarice NOV-a. Zbog opasnosti od napadnih akcija Luftwaffea, krili su ga po hvarskim uvalama. U tom vremenu sudionik je jedne spasilačke akcije. Spašavao je parobrod Gruž, oštećen na Braču rujna 1943. godine. Oštećen u njemačkom bombardiranju 30. kolovoza 1944. godine, pa je Doket popravljen u brodogradilištu na Visu. Poslije rata opet je u splitskome brodogradilištu. Ponio je ime Omladinac. 1962. dobio je ime Vridni. Godišnjak pomorstva SFRJ 1962. – 1963. navodi da mu je luka pripadnosti Split. Brod je umirovljen 1969. godine.
2002. je na popisu zaštićenih pokretnih kulturnih dobara Republike Hrvatske. 21. stoljeće dočekao je u lošem stanju pa je premješten s izložbenog mjesta u središnjem parku Brodogradilišta Split u "park limova" istog brodogradilišta. Prišlo se rekonstrukciji koji su izvodili radnici brodogradilišta u suradnji s Restauratorskim zavodom pri Ministarstvu kulture i Hrvatskim pomorskim muzejem u Splitu. Radove obnove radili su cjevari, zavarivači, bravari, stolari i dr. Glasilo splitskog brodogradilišta zove se Vridni. Nakon obnove izložen je na istočnom ulazu u splitski škver.

Izvori

Brodovi izgrađeni u Hrvatskoj
Rijeka
Split

Vridni


Akören, Kırklareli ilinin Pınarhisar ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı 1877 yılı kayıtlarında Ören, 1928 kayıtlarında ise Akviran olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Kırklareli il merkezine 40 km, Pınarhisar ilçe merkezine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Pınarhisar belde ve köyleri

Akören, Pınarhisar


Ud, spring over, ind er en kortfilm fra 2013 instrueret af Thomas Daneskov Mikkelsen efter eget manuskript.

Handling
Da Rasmus tager ud i familiens sommerhus for at finde sin far efter mange måneder uden kontakt, får han bekræftet sin værste frygt. Hans far har mistet forstanden og har indtaget sommerhuset med heftig druk og selvrealisering. Rasmus har altid taget afstand til sin fars forliste forhold, men da deres møde udvikler sig til en decideret mandeweekend, bliver det klart, at hans far slet ikke er så tosset, som han ser ud.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2013

Ud, spring over, ind


Ryuji Fujiyama (født 9. juni 1973) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder FC Tokyo og Consadole Sapporo.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ryuji Fujiyama


Bøjningsstivhed defineres som det kraft-par, der kræves til at bøje ikke-rigide strukturer i en bøjningsenhed eller det kan defineres som den modstand som strukturen udviser idet den bøjes.

Kontinuumsmekanik

Bøjningsstivhed


Juno-verðlaunin (eða Juno Awards), betur þekkt sem JUNOS, eru árleg verðlaun veitt kanadísku tónlistarfólki og hljómsveitum. Verðlaunin voru fyrst afhent árið 1970 og gengu þá undir nafninu Gold Leaf Awards. Verðlaunin eru talin vera kanadíska útgáfan af bresku Brit-verðlaununum og bandarísku Grammy-verðlaununum. Meðlimir Canadian Academy of Recording Arts and Sciences (CARAS) eða aðrir sérfræðingar sjá um val sigurvegara sumra flokka, á meðan önnur verðlaun fara eftir velgengni í sölu.

Tenglar
 Opinber vefsíða verðlaunanna

Tónlistarverðlaun

Juno-verðlaunin


Danièle Kaber (née le 20 avril 1960 à Luxembourg) est une athlète luxembourgeoise, spécialiste des courses de demi-fond et de fond.

Biographie
Bien qu'elle participe à de nombreuses compétitions internationales, elle ne remporte aucun titre majeur. Ses résultats en compétition lui valent de décrocher trois fois le titre de sportive luxembourgeoise de l'année, respectivement en 1985, 1986 et 1988. Elle détient les records nationaux du 5 000 m, du 10 000 m, du semi-marathon et du marathon.

Palmarès

Records

Notes et références

Lien externe

Naissance en avril 1960
Naissance à Luxembourg
Athlète luxembourgeoise
Athlète (femme) aux Jeux olympiques d'été de 1988

Danièle Kaber


Die katholische Filialkirche St. Martin in Dattenhausen, einem Ortsteil der Gemeinde Ziertheim im schwäbischen Landkreis Dillingen an der Donau in Bayern, wurde Anfang des 18. Jahrhunderts errichtet. Die Kirche an der Vogteistraße 4 ist ein geschütztes Baudenkmal.

Geschichte
Das Patrozinium des heiligen Martins lässt eine Gründung der Pfarrei bereits in fränkischer Zeit vermuten. Von der mittelalterlichen Kirche ist noch der Unterbau des romanischen Turmes erhalten.

Architektur
Der einschiffige Bau wurde 1701 errichtet. Das Langhaus ist flach gedeckt, der quadratische Chor besitzt ein Kreuzgratgewölbe. Der Chor befindet sich im Erdgeschoss des wehrhaften Turmes aus dem 13. Jahrhundert. Er wurde 1917 von Matthias Rothmiller mit einem Achteckaufsatz und einem Zwiebelhelm versehen.

Ausstattung
Die klassizistischen Altäre wurden um 1780/90 geschaffen. Der Taufstein, mit 1684 bezeichnet, besteht aus Kalkstein auf Balusterfuß.

Literatur
 Die Kunstdenkmäler des Landkreises Dillingen an der Donau. Bearbeitet von Werner Meyer (= Die Kunstdenkmäler von Bayern. Die Kunstdenkmäler von Schwaben. Band VII. Landkreis Dillingen an der Donau). R. Oldenbourg Verlag, München 1972, ISBN 3-486-43541-8, S. 189–194.

Weblinks

 St. Martin bei schwabenmedia.de

Dattenhausen
Dattenhausen
Dattenhausen
Erbaut in den 1700er Jahren
Bauwerk in Ziertheim
Baudenkmal in Ziertheim
Kirchengebäude in Europa
Dattenhausen

St. Martin (Dattenhausen)


නිවැරදි අනාවරණය

ෆයර් පොයි බෝල් නැටුමක තත්පර 2ක අනාවරණයක්.

ඡායාරූපයක් සඳහා නිවැරදි අනාවරණය තීරණය කරනු ලබන්නේ යොදා ගත් මාධ්‍යයේ සංවේදීතාව අනුවය. ඡායාරූප පටයක් සඳහා සංවේදීතාව පට වේගය ලෙස පරිශීලනය වන අතර සම්මතකරණය සඳහා වූ අන්තර්ජාතික සංවිධානය (ISO)මඟින් ප්‍රකාශයට පත් කළ පරිමාණයක් මත දී මනිනු ලැබේ. වේගවත් පටි වලට අඩු අනාවරණ අවශ්‍ය වන අතර වැඩි ISO ශ්‍රේණිගත කිරීමකින් යුක්ත වේ. අනාවරණය යනු කාලයේ හා ප්‍රකා‍ශ සංවේදී ද්‍රව්‍ය මඟින් ලබා ගන්නා දීප්ති මට්ටමේ එකතුවකි. අනාවරණ කාලය කැමරාවක දී ෂටර වේගය මඟින් පාලනය වන අතර දීප්ති මට්ටම කාච විවර මඟින් පාලනය වේ. මන්දගාමී ෂටර වේග (මාධ්‍යයට දිගු කාලයක් තිස්සේ නිරාවරණය කිරීම) හා විශාල කාච විවර (වැඩි ආලෝකයක් ලබා ගන්නා), විශාල අනාවරණය කිරීම් නිපදවයි.

ISO 100 පටලයක් යොදා ගෙන ප්‍රසන්න දිනයක දී දළ වශයෙන් නිවැරදි අනාවරණයක් ලබා ගැනීම සඳහා තිබිය යුතු විවර ප්‍රමාණය හා ෂටර වේගය වන්නේ පිළිවෙලින් f/16 හා තත්පරයෙන් 1/100ය. මෙය සනී 16 නීතිය ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. ප්‍රසන්න දිනයක දී f/16  විවරයක් යොදා ගැනීමේ දී ගැලපෙන ෂටර වේගය වන්නේ පටල වේගයට වඩා එකක් වැඩි අගයයි. (හෝ ආසන්නම සමාන අගයක්)

කෙසේ නමුත් නිවැරදි අනාවරණය ලෙස දෙයක් නොපවතී. මන්ද යත් ඡායාරූපකරුවෙක් ඉදිරිපත් කිරීමට බලාපොරොත්තු වන ආචරණ මත පදනම්ව දර්ශන බොහොමයක් ආකාරවලින් අනාවරණය කළ හැක.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Exposure_%28photography%29#Correct_exposure

ඡායාරූපකරණය-නිවැරදි අනාවරණය


An Cypringlea evadens in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Dennis Adams, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Anton Albert Reznicek och Maria del Socorro González Elizondo. An Cypringlea evadens in nahilalakip ha genus nga Cypringlea, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cypringlea

Cypringlea evadens


Središnjica za izučavanje NLO-a (eng. Center for UFO studies, CUFOS), međunarodna neprofitna organizacija za istraživanje i analizu fenomena NLO-a, sa sjedištem u Chicagu, Illinois. Organizaciju je osnovao dr. J. Allen Hynek, koji je bio astronom na državnom svučilištu u Ohiju i koji je preko sudjelovanja u projektima Američkog ratnog zrakoplovstva, poput Projekta Plava knjiga, postao upoznat s dokumentacijom vezanom uz fenomen NLO-a te je nakon službenog zatvaranja projekata vlade SAD-a koji su se bavili NLO-om, osnovao 1973. godine vlastitu organizaciju koja se nastavila baviti istraživanjem rečenog fenomena.

Dr. Hynek je bio na dužnosti direktora CUFOS-a od osnutka organizacije 1973. pa do svoje smrti 1986. godine. Prije smrti, imenovao je suradnika dr. Marka Rodeghiea za novog direktora organizacije.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Službene stranice - cufos.org

Ufologija
Neprofitne organizacije

Središnjica za izučavanje NLO-a


Bara oblică este atât un semn de punctuație (semn ortografic), cât și un semn grafic. Nu este precedată, nici urmată de blanc.

Când este folosită ca linie de fracție se mai numește bară de fracție sau slash.

Note

Semne de punctuație

Bară oblică


Dukađinska Kneževina (alb. Principata e Dukagjinit) je bila kršćanska kneževina u srednjovjekovnoj Albaniji. Prostirala se na sjeveru današnje Albanije i vjerojatno je obuhvaćala djelove današnje Crne Gore, Kosova i Srbije. Postojala je od 1387. do 1444. godine. Glavni grad bio je Lješ, a drugi glavni grad bila je Priština. Graničila je s Mletačkom Republikom, Osmanskim Carstvom, Kastriotskom Kneževinom i Srbijom. Albanske državice Arianitska Država i Muzakajska Kneževina bile su nešto južnije.

Osnovali su ju braća iz obitelji Dukađinović (Dukagjini) Pavao i Aleksandar I. Dukagjini. Kneževinom su vladali Pavlovi nasljednici Tanush Dukagjini (Tanush Mali), Pavao II. Dukagjini, sudionik Lješke lige. Pavlov sin Aleksandar III. Dukagjini jedna je od najistaknutijih osoba albanske povijesti.

Pavao Dukađinović (Pal Dukagjini) i rođak Nikola Dukađinović bili su u početku podložnici mletačkog vazala Aleksandra Zaharije (Lekë Zaharia) koji je imao posjede oko Skadra. Nikola je ubio Aleksandra te su Dukagjini nastavili vladati nad svojim selima Buba, Salita, Gurichuchi, Baschina kao mletački vazali. Pavao i Nikola bili su dio Lješke lige (alb. : Lidhja/Besëlidhja e Lezhës), vojnog saveza stvorenog 1444. koji je ciljao oduzeti Albaniju Osmanskom Carstvu, koje je vodio Skenderbeg. Godine 1450. napustili su Skenderbegovu vojsku i ne samo da su se pomirili s Osmanlijama, nego se i udružili s Osmanlijama protiv Skenderbega.

Kneževinom su vladali:
 1387. – 1393.: Pavao Dukađinović
 1393. – 1413.: Tanuš Dukađinović
 1413. – 1438.: Pavao II. Dukađinović
 1438. – 1444.: Aleksandar Dukađinović

Vidi
 Albanske kneževine
 Povijest Albanije

Izvori

Povijest Albanije
Povijest Kosova

Dukađinska Kneževina


Zaragoza Logistics Center (ZLC) es un instituto de investigación promovido por la Diputación General de Aragón y adscrito al  Instituto Tecnológico de Massachusetts (MIT) y  la Universidad de Zaragoza. ZLC es un laboratorio mundial donde expertos de la academia y la industria colaboran para dar a las personas, organizaciones y sociedades las soluciones productivas necesarias para prosperar. Además, ZLC ofrece formación de posgrado y ejecutiva en logística y gestión de la cadena de suministro.

Historia
Fundado a finales de 2003, el campus de ZLC se encuentra ubicado en EXPO Zaragoza Empresarial , el parque de negocios "Dinamiza", un complejo de oficinas y despachos profesionales que se realizaron en los mejores edificios al finalizar EXPO Zaragoza 2008. En poco tiempo, ZLC se ha consolidado como un centro internacional de excelencia en formación e investigación en logística y gestión de la cadena de suministro enfocado a:
 mejorar el crecimiento económico y la competitividad mediante la innovación
 compromiso con la industria y la administración, con el fin de fomentar y difundir el conocimiento en esta materia

Para llevar a cabo esta misión, ZLC alcanzó un acuerdo con el Centro para el Transporte y la Logística por el que se creó el Programa Internacional de Logística MIT Zaragoza, un modelo único de colaboración entre industria, administración y universidad. El éxito conseguido con este acuerdo dio paso a la creación del MIT Global Scale Network que ya se expande por cuatro continentes. Además, Zaragoza Logistics Center participa en diversas iniciativas nacionales e internacionales de formación e investigación.

A nivel estatal, ZLC cuenta con el reconocimiento como Oficina de Transferencia de Resultados de Investigación (n.º 218) desde 2008 y es la sede del Centro Nacional de Competencia en Logística Integral, CNC-LOGISTICA, reconocido como tal por el Ministerio de Educación y Ciencia en 2006.

En el desarrollo de su actividad, ZLC cuenta con el apoyo de las entidades locales Ibercaja y el Fondo Social Europeo.

Programas Educativos
Un grupo diverso de estudiantes de todo el mundo estudia en el ZLC, camino de ocupar puestos en empresas y universidades líderes. El programa educativo incluye:
 MIT-Zaragoza Master in Logistics and Supply Chain Management (ZLOG) – un máster a tiempo completo impartido en inglés, con una duración de diez meses. El programa combina los estudios en España y EE. UU. Ha sido clasificado el n.º1 a nivel mundial en materia logística según el ranking Eduniversal
 MIT-Zaragoza Blended Master in Logistics and Supply Chain Management (ZLOGb) - un máster que combina 5 cursos en línea impartidos por MIT y un semestre presencial en EE. UU. y España.
 Máster en Dirección de Supply Chain (MDSC) – un máster a tiempo parcial impartido en español, con una duración de nueve meses.
 MIT-Zaragoza Doctorado en Logística y Gestión de la Cadena de Suministro – un programa de doctorado internacionalmente reconocido que permite a estudiantes pasar tiempo en MIT como estudiantes visitantes.
 Formación para ejecutivos – cursos abiertos y a medida diseñados para altos directivos.
 MIT-Zaragoza Academia de Verano para estudiantes de Doctorado – periodo intenso de aprendizaje, debate y descubrimiento de los conceptos fundamentales y las últimas tendencias en la gestión de la cadena de suministro.

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web oficial de Zaragoza Logistics Center
 Sitio web oficial de la red MIT SCALE, una red internacional de centros de excelencia especializados en logística y gestión de la cadena de suministro promovida por el Massachusetts Institute of Technology (MIT)

Entidades vinculadas a la Universidad de Zaragoza
Logística

Zaragoza Logistics Center


Campanula oreadum er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá Grikklandi.

Tilvísanir

Bláklukkur

Campanula oreadum


Korloff Paris est un joaillier diamantaire français de luxe fondé en 1978 à Lyon par Daniel Paillasseur. Le joailler est à l'origine d'un des plus gros diamants noir au monde appelé Korloff Noir.

Fondation
Fondée en 1978 à Lyon par Daniel Paillasseur, la marque tire son nom du diamant noir qui, selon la légende, appartenait à une prestigieuse famille russe, les Korloff-Sapojnikoff. Transmis de génération en génération avant de quitter la Russie en 1917, ce talisman porterait chance et protection à quiconque le porterait. Fort de ses 88 carats , il est le plus imposant diamant noir (carbonado) connu au monde de forme brillant. Il est la propriété de  Korloff.

Notes et références

Liens externes

Entreprise fondée en 1978
Entreprise de fabrication ayant son siège en France
Entreprise de joaillerie

Korloff Paris


Peter John Brough Taylor (* 28. Februar 1922 in Portsmouth, Hampshire, England; † 17. Dezember 1997 in Rom) war ein britischer Filmeditor, der 1958 den Oscar für den besten Schnitt gewann.

Leben
Taylor begann seine Laufbahn in der Filmwirtschaft als Schnittassistent bei dem Kriegsfilm In Which We Serve (1942) und wirkte bis 1991 am Schnitt von mehr als vierzig Filmen mit.

Bei der Oscarverleihung 1958 gewann er den Oscar für den besten Schnitt für Die Brücke am Kwai (1957) von David Lean mit Alec Guinness, William Holden und Jack Hawkins in den Hauptrollen.

Filmografie (Auswahl)
 1950: Kairo… Opiumschmuggler (Cairo Road)
 1954: Herr im Haus bin ich (Hobson's Choice)
 1955: Traum meines Lebens (Summertime)
 1955: Portrait Of Alison
 1956: Der Mann, den es nie gab (The Man Who Never Was)
 1957: Die Brücke am Kwai (The Bridge on the River Kwai)
 1961: Das Geheimnis der gelben Narzissen (The Devil's Daffodil)
 1961: Gebrandmarkt (The Mark)
 1963: Lockender Lorbeer (This Sporting Life)
 1964: One Way Pendulum
 1966: Judith
 1967: Der Widerspenstigen Zähmung (The Taming of the Shrew)
 1968: Schlacht um Anzio (Lo sbarco di Anzio)
 1969: Monte Carlo Rallye (Monte Carlo or Bust!)
 1973: Emmerdale Farm – (Fernsehserie, 46 Folgen)
 1976: Nina – Nur eine Frage der Zeit (A Matter of Time)
 1978: The Sandbaggers – (Fernsehserie, 3 Folgen)
 1979: ITV Playhouse – (Fernsehserie, 1 Folge)
 1991: The Darling Buds of May – (Fernsehserie, 2 Folgen)
 1991: Becoming Colette

Auszeichnungen
 1958: Oscar für den besten Schnitt

Weblinks

Filmeditor
Oscarpreisträger
Brite
Geboren 1922
Gestorben 1997
Mann

Peter Taylor (Filmeditor)