Paris, Fransa'nın başkenti ve 'den fazla alanda 2,175,601 (2018 itibarıyla tahmini nüfus) nüfusu ile en kalabalık şehridir. 17. yüzyıldan beri Paris Avrupa'nın en önemli finans, diplomasi, ticaret, moda, gastronomi, bilim ve sanat merkezlerindendir.

Paris şehri tahmini 12,174,880 nüfusu ile veya Fransa nüfusunun yaklaşık yüzde 18'i ile (2017 itibarıyla) Paris Bölgesi'nin veya Île-de-France bölgesinin yönetim merkezidir.
Paris Bölgesinin 2017'de 709 milyar € (808 milyar $) GSYİH'sı vardı.

Economist Intelligence Unit'in 2018'deki Dünya Çapında Yaşam Maliyeti Anketine göre Paris, Zürih, Hong Kong, Oslo ve Cenevre'nin önünde ve Singapur'dan sonra dünyanın en pahalı ikinci şehriydi. Başka bir kaynaksa Paris'i 2018'de Singapur ve Hong Kong ile eşit derecede en pahalı olarak sıraladı.

Paris, iki uluslararası havalimanı tarafından hizmet verilen önemli bir demiryolu, otoyol ve hava taşımacılığı merkezidir: Paris–Charles de Gaulle (Avrupa'nın en yoğun ikinci havalimanıdır) ve Paris–Orly.

1900 yılında açılan şehrin metro sistemi Paris metrosu günde 5.23 milyon yolcuya hizmet verir; Avrupa'nın Moskova Metrosu'ndan sonra en yoğun ikinci metro sistemidir. Gare du Nord dünyanın en yoğun 24. tren istasyonudur ancak 2015 yılında 262 milyon yolcu ile Japonya dışında bulunan en yoğun tren istasyondu.

Paris özellikle müzeleri ve mimari simgeleriyle tanınır: Louvre, COVID-19 virüsünün neden olduğu uzun müze kapanışlarına rağmen 2021'de 2.8 milyon ziyaretçi aldı.

Musée d'Orsay, Musée Marmottan Monet ve Musée de l'Orangerie, Fransız Empresyonist sanat koleksiyonlarıyla tanınır. Pompidou Merkezi Musée National d'Art Moderne, Avrupa'daki en büyük modern ve çağdaş sanat koleksiyonuna sahiptir. Musée Rodin ve Musée Picasso iki ünlü Parisli'nin eserlerini sergiler.

Şehir merkezindeki Sen Nehri boyunca uzanan tarihi bölge, 1991'den beri UNESCO Dünya Miras Alanı olarak sınıflandırılmıştır; orada görülecek popüler yerler arasında Île de la Cité üzerindeki Notre Dame de Paris Katedrali vardır halen 15 Nisan 2019 yangını'ndan sonra yenileme çalışmaları nedeniyle kapalıdır.
Diğer popüler turistik yerler arasında yine Île de la Cité'de bulunan Sainte-Chapelle'in Gotik kraliyet şapeli; 1889 Paris Evrensel Sergisi için inşa edilen Eyfel Kulesi; 1900 Paris Evrensel Sergisi için inşa edilen Grand Palais ve Petit Palais; Champs-Élysées üzerindeki Arc de Triomphe ve sanat tarihiyle ve Sacré-Coeur Bazilikası ile Montmartre tepesi vardır.

Paris, COVID-19 virüsü nedeniyle 2019'a göre yüzde 73 düşüşle otel konaklamalarıyla ölçülen 2020'de 12.6 milyon ziyaretçi aldı. Yabancı ziyaretçi sayısı yüzde 80.7 azaldı. Müzeler, bir seferde ziyaretçi sayısında sınırlamalar ve ziyaretçilerin maske takma zorunluluğu ile 2021'de yeniden açıldı.

Futbol kulübü Paris Saint-Germain ve Ragbi birliği kulübü Stade Français Paris'tedir. 1998 FIFA Dünya Kupası için inşa edilen 80,000 kişilik Fransa Stadyumu, Paris'in hemen kuzeyinde, komşu Saint-Denis komünündedir. Paris, Roland Garros'un kırmızı kili üzerinde her yıl düzenlenen Fransa Açık Grand Slam tennis turnuvasına ev sahipliği yapar. Şehir 1900, 1924 Olimpiyat Oyunlarına ev sahipliği yaptı ve 2024 Yaz Olimpiyatları'na da ev sahipliği yapacaktır. 1938 ve 1998 FIFA Dünya Kupası'ları, 2007 Rugby World Cup ve 1960, 1984 ve 2016 UEFA Avrupa Şampiyonası da kentte yapıldı. Her Temmuz, Fransa Bisiklet Turu bisiklet yarışı Paris'teki Avenue des Champs-Élysées'de biter.

Paris Sen Nehri'nin üzerine, Paris Havzası'nın ortasına kurulmuştur. Paris'te ikamet edenlere Parisien(ne) diye hitap edilir.
Tüm dünyada anıtları, sanatsal ve kültürel yaşamı ile bilinen ve dünya tarihinde önemli bir yeri olan Paris, başlıca ekonomik ve politik merkezler arasında yer almakta ve uluslararası taşımacılığın geçiş noktalarından birini oluşturmaktadır. Moda ve lüksün dünya başkenti olan Paris, "Işık Şehir" (Ville Lumière) diye de anılmaktadır.

Paris şehrinin özlü sözü Latince "Fluctuat nec mergitur" yani "Sallanır ama batmaz" (Fransızca: « Il est battu par les flots sans être submergé »). Şehrin armasındaki "Scilicet" yani gemiyi anlatmak için kullanılır. Bu gemi Orta Çağ'da şehri yöneten güçlü "Gemiciler" (Nautes) ya da "Su tüccarları"nın kurduğu birliği sembolize eder. Şehrin koruyucusu, 5. yüzyılda Attila'yı şehri yıkmaması için ikna ettiğine inanılan Azize Geneviève'dir.

Tarihçe

Etimoloji
Paris adını Galya halklarından Parisi lerden almaktadır. "Paris" aslında Romalıların "Lutetia" yerine kullandıkları "Civitas Parisiorum" (Parisiilerin şehri) adının zamanla değişmesi sonucu oluşmuştur. Paris aynı zamanda şehrin etrafındaki yöreye de ("Parisis") verilen isim olmuştur. Cormeilles-en-Parisis ve Fontenay-en-Parisis gibi şehirlerin isimlerinde buna rastlanır.
Bu adın kaynağı tam olarak bilinememektedir. Paris bölgesinde çokça bulunan taş ocaklarına istinaden Galce "kwar" (taş ocağı) kelimesinden geliyor olabilir. Başka etimolojilerde önerilmiştir. Pierre Hubac ve Cheikh Anta Diop'a göre, Parisiilerin adı Mısır tanrıçası İsis'ten gelmektedir çünkü Paris bölgesinde İsis'e adanmış birçok tapınak ya da Eski Mısır dilinde "per Isis" bulunmaktaydı. Bir efsane de Paris adını dalgalar altında kalıp denize batan efsanevi Ys şehriyle birlikte anar. Maurice Druon "Paris de César à Saint Louis" (Sezar'dan St.Louis'ye kadar Paris) adlı kitabında Paris adının Galce "par" (gemi) sözcüğünden geldiğini iddia eder. Şekli gemiye benzeyen, su üzerine kurulmuş, geçimini suya borçlu olan ve ismini de belki sudan almış olan bir şehir. Bir ada olan Lutèce'in refahı "gemiciler" tarafından sağlanıyordu ve bu gemicilerin sembolü olan gemi de şehir armasını oluşturmuştur.

Paris'in Tarih Öncesi Dönemleri

Seine nehri kıyılarında yapılan teraslama çalışmaları sırasında bulunan oyma taş el aletlerinin gösterdiği gibi Paris kent alanı yaklaşık 40.000 yıldır insanlar tarafından yerleşim alanı olarak kullanılmaktadır.

En önemli arkeolojik bulgular 12. bölge'de 1991 yılında ortaya çıkartılan Paris bölgesindeki en eski kalıcı insan yerleşimine ait kalıntılardır. Bercy'de yapılan altyapı çalışmaları sırasında MÖ 4.000 ile 3.800 yılları arasında avcılık dönemine ait Seine nehrinin eski kıyısında yerleşik bir köyün izlerine rastlanmıştır. Bu kalıntılar çok önemli arkeolojik değere sahip olan birçok tahtadan oyma kayık, topraktan çanak çömlek, ok ve yaylar, kemik ve taştan aletlerdi.
Diğer buluşlar da 14. bölge ile 13. bölge arasındaki su kemerleridir. Aşıklar şehri olarak bilinir.

Antik Çağ
Tarih öncesi yerleşimlerle Galya-Roma dönemi arasında olup bitenler hakkında pek bir şey bilinememektedir. Tek emin olunan nokta Sezar'ın birlikleri ülkede dolaşırken bölgenin hâkimlerinin hala Parisiiler olduğudur. Bazıları Parisiilerin Paris'i kurmasının tarihi olarak MÖ 250 ile 200 yılları arasını göstermektedir ancak önemli kanıtları yoktur. MÖ 52 yılında Jül Sezar'ın teğmeni Labienus Paris şehrini ele geçirdiğinde Romalılar tarafından "Lutetia" (Fransızcası: Lutèce) diye adlandırılmıştır. Galya'nın başkenti görevini  Lugdunum (Lyon) şehri yapmaktaydı. O zamanki Galya şehrinin tam olarak nerede yerleştiği konusunda kesin bilgi yoktur. Uzun süre buranın île de la Cité'de olduğu düşünülmüştür ancak metro çalışmaları nedeniyle baştan aşağı bu adada kazı çalışmaları yapılmış ve hiçbir ize rastlanmamıştır. Galya şehri île Saint-Louis'te ya da bugün artık karşı kıyı ile birleşmiş olan ve Bièvre nehri'nin yarattığı delta üzerinde bulunmuş olan bir adada da bulunmuş olabilir. Çok tartışılan başka bir varsayıma göre ise ilk kurulan Galya köyünün Nanterre'deki Valérien tepesi'nden çok uzak olmadığı yönündedir.
Roma şehri 1. yüzyılda nehrin sol kıyısına kurulmuştur. Şehrin Saint-Germain Bulvarı'ndan Val-de-Grâce'a ve rue Descartestan jardins du Luxembourg'a kadar uzandığı düşünülmektedir. Lutèce şehri bir cardo''' (Roma şehirlerinde kuzey-güney doğrultusundaki ana cadde) olan rue Saint-Jacques çevresinde dik kesen sokaklardan oluşan bir şehir yapısıyla yerleşmişti. Roma şehirlerinde olduğu gibi forum, hamamlar, tiyatro, arena ve nekropol bu şehirde bulunmaktaydı

 Orta Çağ
Paris şu andaki adını 5. yüzyılda alır ve Romalılar'a karşı elde ettiği zaferin ardından Frankların kralı Merovenj Hanedanından I. Clovis 508 yılında Paris'e yerleşerek burayı başkenti yapar. Nehrin sağ kıyısına 6. yüzyıldan itibaren bir kilisenin kurulduğu dikkat çeker: Saint-Gervais kilisesi (günümüzde Hôtel de ville 'in arkasında bulunmaktadır. 9. yüzyılda Saint-Gervais ve Saint-Germain-l'Auxerrois kiliselerinin (günümüzde Louvre'un yakınında bulunmaktadır) çevresinde koruma amaçlı duvarlar inşa edilmiştir. Nehrin sol kıyısı 885 yılında Vikingler tarafından tamamen yok edilmiştir. Taht 987 yılında Capet Hanedanına geçti. Paris, Orleans şehri ile birlikte bu hanedanın kişisel serveti içinde yer alıyordu. Bu hanedanın atası I. Eudes şehri Vikingler'e karşı savunmasıyla ünlenmiştir.

 Yakın Çağ
İmparator III. Napolyon'un görevlendirdiği Georges Eugène Haussmann'ın öncülüğünde 1853 yılında kentsel dönüşüm çalışmaları başladı.

 20. yüzyıl
Paris, II. Dünya Savaşı'nda, 14 Haziran 1940 tarihinde, Alman ordusu tarafından işgal edildi. 25 Ağustos 1944 günü, şehir Fransızların 2. Zırhlı Tümeni ve Amerika Birleşik Devletleri Ordusu 4. Piyade Tümeni tarafından kurtarıldı.

 Coğrafya
Paris, kuzey orta Fransa'da, tepesi iki ada, Île Saint-Louis ve şehrin en eski bölümünü oluşturan daha büyük Île de la Cité içeren Sen Nehri'nin kuzeye kıvrılan bir yayında yer almaktadır. Nehrin İngiliz Kanalı'ndaki (La Manche) ağzı şehirden yaklaşık 233 mil (375 km) akış aşağısındadır. Şehir, nehrin her iki kıyısına da yayılmıştır. Genel olarak, şehir nispeten düzdür ve en alçak noktası deniz seviyesinden 35 m (115 ft) yüksekliktedir. Paris'in birkaç önemli tepesi vardır ve bunların en yükseği 130 m (427 ft) yüksekliğiyle Montmartre'dir.

Boulogne Ormanı ve Vincennes Ormanı'in dış parkları hariç, Paris, 35 km'lik (22 mil) çevre yolu Périphérique Bulvarı tarafından çevrelenen, yaklaşık 87 km2 (34 sq mi) alanda bir ovali kapsıyor. Kentin 1860'ta dış bölgelerin son büyük ilhakı, şehre sadece modern biçimini kazandırmakla kalmadı, aynı zamanda saat yönünde dönen 20 ilçeyi (belediye ilçeleri) yarattı. 1860 78 km² (30 sq mi) alandan, şehir sınırları 1920'lerde marjinal olarak 86.9 km²'ye (33,6 sq mi) genişletildi.  1929'da Bois de Boulogne ve Bois de Vincennes orman parkları resmen şehre ilhak edildi ve alanı yaklaşık 105 km²'ye ulaştı.

Notre Dame Katedrali'nin önündeki 'sıfır noktasından' ölçülen Paris, karayoluyla Londra'nın 450 kilometre (280 mil) güneydoğusunda, Calais'in 287 kilometre (178 mil) güneyinde, Brüksel'in 305 kilometre (190 mil) güneybatısındadır. Marsilya'nın 774 kilometre (481 mi) kuzeyinde, Nantes'in 385 kilometre (239 mi) kuzeydoğusunda ve Rouen'in 135 kilometre (84 mi) güneydoğusunda.

 İklim
Paris, Kuzey Atlantik Akıntısından etkilenen tipik bir Batı Avrupa okyanusal iklimine (Köppen : Cfb) sahiptir. Yıl boyunca genel iklim ılıman ve orta derecede yağışlıdır. Yaz günleri, ortalama sıcaklıkları 15 ila 25 °C (59 ve 77 °F) ve yeterli miktarda güneş ışığı ile genellikle sıcaktır. Bununla birlikte, her yıl, sıcaklığın 32 °C'nin (90 °F) üzerine çıktığı birkaç gün vardır. Sıcaklıkların haftalarca 30 °C'yi (86 °F) aştığı, bazı günlerde 40 °C'ye (104 °F) ulaştığı ve geceleri nadiren soğuduğu 2003 ısı dalgası gibi daha uzun süreli daha yoğun ısı bazen meydana gelir. İlkbahar ve sonbaharda ortalama olarak ılıman günler ve taze geceler vardır, ancak bunlar değişken ve istikrarsızdır. Şaşırtıcı derecede sıcak veya soğuk hava her iki mevsimde de sıklıkla görülür. Kışın güneş ışığı azdır; günler serin ve geceler soğuk ama genellikle 3 °C (37 °F) civarında düşük sıcaklıklarla donma noktasının üzerindedir. Ancak hafif gece donları oldukça yaygındır, ancak sıcaklık nadiren -5 °C'nin (23 °F) altına düşer. Kar her yıl yağar, ancak nadiren yerde kalır. Şehir bazen birikmiş veya birikmemiş hafif kar veya sağanak yağışlar görür.

Paris'te yıllık ortalama 641 mm (25,2 inç) yağış vardır ve yıl boyunca eşit olarak dağıtılan hafif yağışlar görülür. Bununla birlikte, şehir aralıklı, ani, şiddetli sağanak yağışlarla tanınır. Kaydedilen en yüksek sıcaklık 25 Temmuz 2019'da 42,6 °C (108,7 °F) ve en düşük sıcaklık 10 Aralık 1879'da −23.9 °C (−11,0 °F) idi.

 Ekonomi

Paris şehrinin ekonomisi büyük ölçüde hizmetlere ve ticarete dayanır; şehirdeki 390,480 işletmenin yüzde 80.6'sı ticaret, ulaşım ve çeşitli hizmetlerle uğraşırken, yüzde 6.5'i inşaatta ve sadece yüzde 3.8'i sanayide çalışır.
Hikâye Île-de-France (Paris Bölgesi) için de benzer: Girişimlerin yüzde 76.7'si ticaret ve hizmetlerle ve yüzde 3,4'ü sanayiyle uğraşır.

2012 nüfus sayımında, Paris Bölgesi'ndeki işlerin %59.5'i pazar hizmetlerindeydi (%12.0 toptan ve perakende ticarette, %9.7'si profesyonel, bilimsel ve teknik hizmetlerde, %6.5'i bilgi ve iletişimde, %6.5'i nakliye ve depolamada) finans ve sigortada %5.9, idari ve destek hizmetlerinde %5.8, konaklama ve yemek hizmetlerinde %4.6 ve diğer çeşitli piyasa hizmetlerinde %8.5), piyasa dışı hizmetlerde %26.9 (insan sağlığı ve sosyal hizmetlerde %10.4) faaliyetlerde, kamu yönetimi ve savunmada %9.6 ve eğitimde %6.9), imalatta ve kamu hizmetlerinde %8.2 (imalatta %6.6 ve kamu hizmetlerinde %1.5), inşaatta %5.2 ve tarımda %0.2.

Paris Bölgesi'nde 2010 yılında 5.4 milyon maaşlı çalışan vardı ve bunların 2.2 milyonu 39 "pôles d'emplois" veya iş bölgesinde yoğunlaşmıştı. Çalışan sayısı bakımından bunların en büyüğü, Fransızca'da QCA veya "quartier Central des Affairs" olarak bilinir; Paris şehrinin batı kesiminde, 2., 8., 9., 16. ve 18. bölgelerdedir. 2010 yılında, 500,000 maaşlı çalışanın, Paris'teki maaşlı çalışanların yaklaşık yüzde 30'unun ve Île-de-France'dakilerin yüzde 10'unun işyeriydi. Merkezi iş bölgesindeki en büyük faaliyet sektörleri finans ve sigorta (bölgedeki çalışanların yüzde 16'sı) ve iş hizmetleri (yüzde 15) idi. Bölgede ayrıca çok sayıda mağaza, alışveriş alanı, otel ve restoranın yanı sıra  devlet daireleri ve bakanlıklar bulunur.

İstihdam açısından en büyük ikinci iş bölgesi şehrin hemen batısında, 1990'larda birçok şirketin ofislerini kurduğu La Défense'dir. 2010 yılında yüzde 38'i finans ve sigorta, yüzde 16'sı iş destek hizmetlerinde çalışan 144,600 çalışanın işyeri oldu. Diğer iki önemli bölge, Neuilly-sur-Seine ve Levallois-Perret, Paris ticaret bölgesinin ve La Défense'nin uzantılarıdır. Boulogne-Billancourt, Issy-les-Moulineaux ve 15. bölgenin güney kısmı dahil olmak üzere başka bir bölge, medya ve bilgi teknolojisi için bir faaliyet merkezidir.

2018 Fortune Global 500 listesinde listelenen ilk on Fransız şirketinin hepsinin merkezi Paris Bölgesi'ndedir; altısı Paris şehrinin merkezi iş bölgesinde; ve dördü şehre yakın Hauts-de-Seine Departmanında, üçü La Défense'de ve biri Boulogne-Billancourt'ta. Société Générale gibi bazı şirketlerin hem Paris'te hem de La Défense'de ofisleri vardır.

Paris Bölgesi, kişi başına düşen €681 milyar (~850 milyar ABD Doları) ve 56,000 Avro (~70,000 ABD Doları) olan GSYİH ile Fransa'nın önde gelen ekonomik faaliyet bölgesidir. 2011'de GSYİH, Avrupa bölgeleri arasında ikinci sırada yer aldı ve kişi başına düşen GSYİH, Avrupa'daki en yüksek 4. oldu. Paris bölgesinin nüfusu 2011'de büyükşehir Fransa'nın yüzde 18.8'ini oluştururken, Paris bölgesinin GSYİH'sı büyükşehir Fransa'nın GSYİH'sının yüzde 30'unu oluşturdu.

Paris Bölgesi ekonomisi kademeli olarak sanayiden yüksek katma değerli hizmet sektörlerine (finans, BT hizmetleri) ve yüksek teknoloji üretimine (elektronik, optik, havacılık, vb.) doğru kaymıştır. Paris merkezi Hauts-de-Seine bölümü ve banliyö La Défense iş bölgesi aracılığıyla bölgenin en yoğun ekonomik faaliyeti, Paris'in ekonomik merkezini şehrin batısında, Opéra Garnier, La Défense ve Val de Seine arasındaki bir üçgende yerleştirir. Paris ekonomisine hizmetler hakim olurken ve imalat sektöründeki istihdam keskin bir şekilde azaldı, bölge özellikle havacılık, otomobil ve "eko" endüstriler için önemli bir üretim merkezi olmaya devam ediyor.

Economist Intelligence Unit tarafından Eylül 2016'da yapılan bir ankete dayanan 2017 dünya çapındaki yaşam maliyeti anketinde Paris, dünyanın en pahalı yedinci şehri ve Zürih'ten sonra Avrupa'nın en pahalı ikinci şehri oldu.

2018'de Paris, Singapur ve Hong Kong ile dünyanın en pahalı şehriydi.

Station F, Paris'in 13. bölgesinde bulunan yeni başlayanlar için bir iş inkübatörü'dür. Dünyanın en büyük başlangıç tesisi olarak kaydedildi.

 Gelirler
Paris'te ortalama net hane geliri (sosyal, emeklilik ve sağlık sigortası primlerinden sonra) 2011 için 36.085 € idi. 19. bölgede 22.095 €  ile 7. bölgede 82.449 € arasında değişiyordu. 2011 yılı için ortalama vergilendirilebilir gelir, Paris'te yaklaşık 25.000 € ve Île-de-France için 22.200 € idi. Genel olarak, gelirler şehrin batı kesiminde ve batı banliyölerinde kentsel alanın kuzey ve doğu kesimlerine göre daha yüksektir.

Paris, Fransa'nın en zengin mahallelerinden bazılarına sahip olsa da, çoğunlukla şehrin doğu tarafında olmak üzere en fakir mahallelerden bazılarına da sahiptir. 2012 yılında, şehirdeki hanelerin yüzde 14'ü, resmi yoksulluk sınırı olan ayda 977 Avro'nun altında bir gelir elde etti. 19. bölgede yaşayanların yüzde yirmi beşi yoksulluk sınırının altında yaşıyordu; Yüzde 24 18'de, yüzde 22'de 20'de ve yüzde 18'de 10'da. Şehrin en zengin mahallesi olan 7. bölgede, yüzde 7'si yoksulluk sınırının altında yaşıyordu; 6. bölgede yüzde 8; ve 16. bölgede yüzde 9.

 Din
Yirminci yüzyılın başında Paris, dünyanın en büyük Katolik şehriydi. Fransız nüfus sayımı verileri, dini mensubiyet hakkında bilgi içermiyor. Bir Fransız kamuoyu araştırma kuruluşu olan Institut français d'opinion publique (IFOP) tarafından 2011 yılında yapılan bir ankete göre, Paris Bölgesi (Île-de-France) sakinlerinin yüzde 61'i kendilerini Roma Katolik olarak tanımladı. Aynı ankette, sakinlerin yüzde 7'si kendilerini Müslüman, yüzde 4'ü Protestan, yüzde 2'si Yahudi ve yüzde 25'i dinsiz olarak tanımladı.

INSEE'ye göre, 4 ila 5 milyon Fransız vatandaşı, çoğunluğu Müslüman olan bir ülkede, özellikle Cezayir, Fas ve Tunus'ta doğdu veya en az bir ebeveyni doğdu. 2008'de yapılan bir IFOP araştırması, çoğunluğu Müslüman olan bu ülkelerden gelen göçmenlerin yüzde 25'inin düzenli olarak camiye gittiğini; Yüzde 41'i dini uyguladı ve yüzde 34'ü mümindi ama dini uygulamadı. 2012 ve 2013'te Paris şehrinde yaklaşık 500.000 Müslüman, Île-de-France bölgesinde 1,5 milyon ve Fransa'da 4 ila 5 milyon Müslüman olduğu tahmin ediliyordu.

Paris Bölgesi'nin Yahudi nüfusunun 2014'te, İsrail ve ABD dışındaki dünyadaki en büyük Yahudi konsantrasyonu olan 282.000 olduğu tahmin ediliyordu.

 Turizm
Paris Mastercard'ın 2016 yılı verilerine göre yaklaşık 18 milyon turistle Avrupa'nın en çok ziyaret edilen 2. Dünya'nın ise en çok ziyaret edilen 3. şehri olmuştur. 2016 yılında turistler Paris'de yaklaşık 13 milyar Amerikan doları harcamıştır.
 Notre Dame Katedrali

Meryem Ana'ya adanarak yapılan bu gotik katedral, Seine Nehri'nin ortasındaki Île de la Cité'nin doğu kısmında bulunur. Bu katedral Paris'in sembollerinden biri haline gelmiştir. 19. yüzyılın başlarında yıkılma kararı alınan katedralin kurtarılması için ünlü Fransız yazar Victor Hugo "Notre Dame'ın Kamburu" adlı romanı yazmıştır. Halkın da desteğiyle yıkılmaktan kurtulmuştur.

 Louvre Müzesi

1793'te açılan ve müze yapılan bina aynı zamanda Fransa'nın ilk devlet müzesidir. Koleksiyonunda La liberté guidant le peuple, Mona Lisa, Winged Victory of Samothrace ve Venus de Milo gibi birçok eser görülebilir. Avrupa'nın ve Dünya'nın en büyük müzesi olarak bilinmektedir. Ayrıca, Avrupa'da en çok ziyaret edilen müzelerden biridir. Müzede, toplamda 70.000 sanat eseri yer almaktadır.

 Église de la Madeleine

İnşasını Napoleon'un emrettiği kilise, Fransız Ordusu'nun ululuğuna ve görkemliliğine yaraşır bir zafer tapınağı olması için yapılmıştır. 1806'da Pierre-Alexandre Vignon tarafından tasarlanmıştır. Korint tarzı sütunlarla çevrelenmiş tapınak, Boubonlar'ın yönetimi ele geçirmesiyle Hristiyan kilisesine dönüştürülmüştür.

 Champs-Élysées (Şanzelize)

Adını Yunan mitolojisinde cennet olarak gösterilen Elysion ovalarından almıştır. Paris'in en güzel caddesi olarak bilinir. Cadde, yukarı doğru çıkarsanız sizi Zafer Takı'na, aşağı doğru inerseniz sizi Concorde Meydanı'na çıkarır. Daha ileride ise Jardin des Tuileries ve Louvre Müzesi vardır.

 Eyfel Kulesi

İsmini, inşa ettiren firma olan Gustave Eiffel'den alır. Kule tüm dünyaya kendini Fransa'nın sembolü olarak tanıtmıştır. Fransız Devrimi'nin kutlamaları için düzenlenen Paris fuarına kapı olarak yapılmıştır. Kule sadece 20 yıl kalması için inşa edilmişti. 1909'da yıkılması gereken kule Atlantik ötesi haberleşmeye imkân tanıdığından kalmasına izin verildi.

 Paris'ten bazı resimler

 Altyapı

 Taşıma
Paris, önemli bir demiryolu, karayolu ve hava taşımacılığı merkezidir. Île-de-France Mobilités (IDFM), eski adıyla Syndicat des transports d'Île-de-France (STIF) ve bundan önce Syndicat des transports parisiens (STP), bölgedeki toplu taşıma ağını denetler. Sendika toplu taşımayı koordine eder ve bunu RATP'ye (347 otobüs hattını, Metro'yu, sekiz tramvay hattını ve RER'nin bölümlerini işletir), SNCF'ye (banliyö raylarını, bir tramvay hattını ve şehrin diğer bölümlerini işletir) ihale eder. RER) ve 1.176 otobüs hattını yöneten özel operatörlerden oluşan Optile konsorsiyumu.

Elektrikli otomobil teşvikleri oluşturulurken bisiklet yolları iki katına çıkarılıyor. Fransa'nın başkenti, çevreyi en çok kirleten otomobilleri kilit bölgelerden yasaklıyor.

 Metro, RER ve tramvay
1900 yılında ilk hattının hizmete girmesinden bu yana, Paris'in metro ağı büyüyerek şehrin en yaygın kullanılan yerel ulaşım sistemi haline geldi; bugün 16 hat, 308 istasyon (391 durak) ve 226,9 km (141,0 mi) ray ile günde yaklaşık 5,23 milyon yolcu taşıyor.

 Hava
Paris, dünyanın en yoğun 5. havalimanı sistemine sahip büyük bir uluslararası hava taşımacılığı merkezidir. Şehre üç ticari uluslararası havaalanı hizmet vermektedir: Paris Charles de Gaulle Havalimanı, Paris-Orly Havalimanı ve Beauvais–Tillé Havaalanı. Bu üç havalimanı birlikte 2019'da 112 milyon yolcu trafiği kaydetti. Ayrıca bir genel havacılık havalimanı olan Paris-Le Bourget, tarihsel olarak Paris'in en eski ve şehir merkezine en yakın havalimanıdır ve şu anda sadece özel iş uçuşları ve hava gösterileri için kullanılmaktadır.

Paris'in güney banliyölerinde bulunan Orly Havalimanı, 1950'lerden 1980'lere kadar Paris'in ana havalimanı olarak Le Bourget'in yerini aldı. Paris'in kuzey banliyölerinin kenarında yer alan Charles de Gaulle Havalimanı, 1974'te ticari trafiğe açıldı ve 1993'te Paris'in en yoğun havalimanı oldu. 2017 yılı için dünyanın en yoğun 5. havalimanıydı. Uluslararası trafikle ve ülkenin bayrak taşıyıcı Air France'ın merkezidir. Paris şehir merkezinin 69 kilometre (43 mil) kuzeyinde bulunan Beauvais-Tillé Havalimanı, charter havayolları ve Ryanair gibi düşük maliyetli taşıyıcılar tarafından kullanılıyor.

Yurtiçinde, Paris ile Lyon, Marsilya veya Strazburg gibi Fransa'nın en büyük şehirlerinden bazıları arasındaki hava yolculuğu, 1980'lerden itibaren birkaç yüksek hızlı TGV demiryolu hattının açılması nedeniyle büyük ölçüde yüksek hızlı demiryolu ile değiştirildi. Örneğin, 2001'de LGV Méditerranée açıldıktan sonra, Paris ve Marsilya arasındaki hava trafiği 2000'de 2.976.793 yolcudan 2014'te 1.502.196 yolcuya düştü. LGV Est 2007'de açıldıktan sonra, Paris ve Strasbourg arasındaki hava trafiği 1.006.327 yolcudan düştü. 2006'da 2014'te 157.207 yolcuya ulaştı.

Uluslararası olarak, son yıllarda Paris ve Körfez havaalanları, gelişmekte olan Afrika ülkeleri, Rusya, Türkiye, Portekiz, İtalya ve anakara Çin arasındaki hava trafiği önemli ölçüde artarken, Paris ile Britanya Adaları ve Mısır arasında gözle görülür bir düşüş kaydedildi.

 Elektrik
Paris'e elektrik, birden fazla kaynaktan beslenen çevresel bir şebeke aracılığıyla sağlanmaktadır. 2012 yılında, Île-de-France'da üretilen elektriğin yaklaşık %50'si bölgenin dış sınırlarına yakın bulunan kojenerasyon enerji santrallerinden geldi ; diğer enerji kaynakları arasında termal güç (%35), atık yakma (%9 - kojenerasyon santralleri ile bunlar şehrin ısınmasını da sağlar), metan gazı (%5), hidrolik (%1), güneş enerjisi (%0,1) ve ihmal edilebilir miktarda rüzgar enerjisi (0.034 GWh). Şehrin bölgesel ısıtmasının dörtte biri, Saint-Ouen-sur-Seine'de yılda 50/50 oranında kömür ve 140.000 ton odun peleti yakan bir fabrikadan sağlanacak.

 Kültür
 Resim ve heykel

Yüzyıllar boyunca Paris, kendilerini eğitmek ve geniş sanatsal kaynak ve galeri havuzundan ilham almak için dünyanın dört bir yanından şehre gelen sanatçıları kendine çekmiştir. Sonuçta, Paris "Sanat Şehri" olarak ünlenmiştir.

16. ve 17. yüzyıllarda özellikle heykel ve kabartmalarda İtalyan sanatçılar, Paris'teki sanatın gelişimi üzerinde çok etkiliydi. Resim ve heykel, Fransız monarşisinin gururu haline gelmişti ve Fransız kraliyet ailesi, Fransız Barok ve Klasisizm döneminde birçok Parisli sanatçıyı saraylarını süslemeleri için görevlendirdi. François Girardon, Antoine Coysevox ve Nicolas Coustou gibi heykeltıraşlar, 17. yüzyıl Fransa'sında kraliyet sarayının en iyi sanatçıları olarak ünlendiler. Pierre Mignard, bu dönemde Fransa Kralı Louis XIV'ün ilk ressamı oldu. 1648'de, başkentte sanata olan dramatik ilgiyi karşılamak için "Académie royale de peinture et de sculpture" (Kraliyet Resim ve Heykel Akademisi) kuruldu. Bu, 1793 yılına kadar Fransa'nın en iyi sanat okulu olarak hizmet etti.

19. yüzyılda ve 20. yüzyılın başlarında Paris, zamanın en iyi ressamlarından bazılarıyla ilişkili sanat okullarında kurulmuş sanatçı kolonisi olduğundan sanatsal zirvedeydi: Henri de Toulouse-Lautrec, Édouard Manet, Claude Monet, Berthe Morisot, Paul Gauguin, Pierre-Auguste Renoir ve diğerleri. Fransız Devrimi ve Fransa'daki siyasi ve sosyal değişim, başkentteki sanat üzerinde çok etkiliydi. Paris, Géricault gibi ressamlarla birlikte sanatta Romantizm'in gelişiminde merkezi bir rol oynadı.

İzlenimcilik, Art Nouveau, Sembolizm, Fovizm, Kübizm ve Art Deco akımlarının tümü Paris'te gelişti. 19. yüzyılın sonlarında Fransız eyaletlerinde ve dünya çapında birçok sanatçı, eserlerini sayısız salon ve sergide sergilemek ve kendilerine bir isim yapmak için Paris'e akın etti. Pablo Picasso, Henri Matisse, Vincent van Gogh, Paul Cézanne, Jean Metzinger, Albert Gleizes, Henri Rousseau, Marc Chagall, Amedeo Modigliani gibi sanatçılar ve daha birçokları Paris ile ilişkilendirildi. 1905 ve 1907 arasında Montmartre'de Le Bateau-Lavoir'de yaşayan Picasso ünlü "La Famille de Saltimbanques" (Türkçe: Saltimbanques ailesi) ve Avignonlu Kızlar'ın resimlerini yaptı. Montmartre ve Montparnasse sanatsal üretim merkezleri haline geldi.

Modern çağda Paris'te ünlenmiş Fransız ve yabancı heykeltıraşların en prestijli isimleri Frédéric Auguste Bartholdi (Özgürlük Heykeli – Dünyayı Aydınlatan Özgürlük), Auguste Rodin, Camille Claudel, Antoine Bourdelle, Paul Landowski (Rio de Janeiro'daki Kurtarıcı İsa heykeli) ve Aristide Maillol. Paris Okulu'nun Altın Çağı iki dünya savaşı arasında bitti.

 Müzik

12. yüzyılın sonlarında, Notre-Dame'da bir çok seslilik okulu kuruldu. Kuzey Fransa'nın Trouvères arasında bir grup Parisli aristokrat şiirleri ve şarkılarıyla tanınır hale geldi. Fransa'nın güneyinden Troubadours da popülerdi. Fransız François I'in saltanatı sırasında Rönesans dönemi'nde Lavta Fransız sarayında popüler oldu. Fransız kraliyet ailesi ve saray mensupları "maskeler, baleler, alegorik danslar, resitaller, opera ve komedilerde yer değiştirdiler" ve ulusal bir müzik matbaası kuruldu. Barok dönemi'nde, Jean-Baptiste Lully, Jean-Philippe Rameau ve François Couperin gibi ünlü besteciler vardı. Conservatoire de Musique de Paris 1795'te kuruldu. 1870'e gelindiğinde Paris senfoni, bale ve opera müziği için önemli bir merkez olmuştu.

Paris'te Romantik dönem bestecileri arasında Hector Berlioz (La Symphonie fantastique), Charles Gounod (Faust), Camille Saint-Saëns (Samson et Delilah), Léo Delibes (Lakmé) ve Jules Massenet (Tais) diğerleri arasındaydı. Georges Bizet'nin Carmen 3 Mart 1875'te prömiyer yaptı. Carmen o zamandan beri klasik Batı canon'da en popüler ve en sık icra edilen operalardan biridir.

Piyano, orkestra, opera, oda müziği ve diğer müzik türleri için yeni eserler yaratan Empresyonist besteciler arasında özellikle Claude Debussy (Suite bergamasque ve ünlü üçüncü bölümü Clair de lune, La Mer, Pelléas et Mélisande), Erik Satie (Gymnopédies, "Je te veux", Gnossiennes, Parade) ve Maurice Ravel (Miroirs, Boléro, La valse, L'heure espagnole) vardı. Frédéric Chopin (Polonya), Franz Liszt (Macaristan), Jacques Offenbach (Almanya, Niccolò Paganini (İtalya) ve Igor Stravinsky (Rusya)) gibi birkaç yabancı doğumlu besteci hem eserleri hem de Paris'teki etkileriyle önemli katkılarda bulundular.

Bal-musette ilk olarak 1870'lerde ve 1880'lerde Paris'te popüler hale gelen bir Fransız müziği ve dansı tarzıdır; 1880'de Paris'in işçi sınıfı mahallelerinde yaklaşık 150 dans salonu vardı. Müdavim müşteriler şehrin kafe ve barlarında kabret (İngilizce:cabrette) (yerel "musette" olarak adlandırılan körük şişirilmiş gayda) ve sıklıkla vielle à roue (hurdy-gurdy) eşliğinde bourrée (Türkçe:sarhoş) dansı yaptılar. Akordeon çalan Parisli ve İtalyan müzisyenler, stili benimseyerek özellikle 19. bölgede Auvergnat barlarında yer edindiler ve akordeonun romantik sesleri o zamandan beri şehrin müzik ikonlarından biri haline geldi. Paris caz için önemli bir merkez oldu ve hala dünyanın her yerinden caz müzisyenlerini kulüplerine ve kafelerine çekmektedir.

Paris, özellikle çingene cazının manevi yuvasıdır ve 20. yüzyılın ilk yarısında gelişen Parisli cazcıların çoğu, şehirde Bal-musette çalarak başlamıştır. Django Reinhardt genç bir çocukken bir karavanda 18. bölgeye taşınarak Paris'te ün kazandı ve 1930'lar ve 1940'larda kemancı Stéphane Grappelli ve onların "Quintette du Hot Club de France" ile birlikte konser verdi.

Savaştan hemen sonra Saint-Germain-des-Prés mahallesi ve yakındaki Saint-Michel mahallesi, yer darlığı nedeniyle çoğunlukla mahzenlerde bulunan birçok küçük caz kulübüne ev sahipliği yaptı; Bunlara Caveau des Lorientais, Club Saint-Germain, Rose Rouge, Vieux-Colombier ve en ünlüsü "Le Tabou" dahildir. Parislileri Claude Luter, Boris Vian, Sidney Bechet, Mezz Mezzrow ve Henri Salvador müzikleriyle tanıştırdılar. Müzik zevkleri rock and roll'a kaydığı için kulüplerin çoğu 1960'ların başında kapandı.

Dünyanın en iyi manouche (Türkçe:Çingene) müzisyenlerinden bazıları burada geceleri şehrin kafelerinde çalarken bulunur. Daha dikkate değer caz mekanlarından bazıları New Morning, Le Sunset, La Chope des Puces ve Bouquet du Nord'dur. Paris Caz Festivali ve "Rock en Seine" rock festivali dahil olmak üzere Paris'te her yıl birkaç festival düzenlenir. Orchestre de Paris 1967'de kuruldu. 19 Aralık 2015'te Paris ve dünya'daki diğer hayranları geniş çapta Fransa'nın ulusal chanteuse'ü (Türkçe:şarkıcı) ve Fransa'nın en büyük uluslararası yıldızlarından biri olarak kabul edilen kabare şarkıcısı-söz yazarı ve aktris Edith Piaf'in doğumunun 100. yıldönümünü kutladılar. Benzer tarzdaki diğer şarkıcılar arasında Maurice Chevalier, Charles Aznavour, Yves Montand ve Charles Trenet vardır.

Paris'in büyük bir hip hop sahnesi vardır. Bu müzik 1980'lerde popüler oldu. Büyük bir Afrika ve Karayip topluluğunun varlığı gelişimine yardımcı oldu, birçok azınlık için bir ses, siyasi ve sosyal bir statü verdi.

 Ayrıca bakınız
 Fransa'daki şehirler listesi
 Hotel de Ville

 Kaynakça
Özel

Genel
 Combeau, Yvan (2015). "Paris'in Tarihi''". Dost Kitabevi. ISBN 9789752985421

Fransa'nın prefektörlükleri
MÖ 3. yüzyılda kurulan oluşumlar
Avrupa'daki başkentler
Katolik hac yerleri
Fransa'daki şehirler
Île-de-France'taki şehirler
Île-de-France'ın illeri
Avrupa'da kültür
Fransa'da kültür
MÖ 3. yüzyılda kurulan yerleşim birimleri
Gallia Lugdunensis

Paris


Paul Guignard (10 de maio de 1876 - 15 de fevereiro de 1965) foi um ciclista profissional francês que se especializou principalmente em corridas motorizadas . Nesta disciplina ele ganhou uma medalha de ouro, prata e bronze nos campeonatos mundiais em 1913, 1905 e 1921, respectivamente, bem como títulos europeus em 1905, 1906, 1909 e 1912 .

Guignard começou sua carreira no ciclismo como ciclista de estrada e em 1895 venceu o a corrida Paris-Besançon de 417  km. Depois de completar seu serviço militar, ele correu brevemente como ciclista e ganhou o "Grande Prêmio de Argel". Ele voltou ao ciclismo em 1904 e em 8 de abril de 1905 estabeleceu um novo recorde mundial em corrida de uma hora em 89,904 km (atrás de um marca-passo).   Ele ganhou sua última medalha no Campeonato Mundial de Motovelocidade da UCI em 1921, aos 45 anos .

Referências

Ciclistas de pista da França
Campeões mundiais de ciclismo em pista

Paul Guignard


Pirjo Hannele Aalto, geborene Pirjo Hannele Mattila, (* 19. Februar 1961 in Huittinen) ist eine ehemalige finnische Biathletin.

Pirjo Aalto bestritt ihre ersten internationalen Rennen in der Saison 1987/88 im Weltcup. In ihrem ersten Rennen lief sie mit der finnischen Staffel auf den fünften Platz. Ein Jahr später gewann sie, mit Finnland, das Mannschaftsrennen im finnischen Hämeenlinna. Ab der Saison 1989/90 startete die Finnin regelmäßig im Weltcup. Hier erreichte sie mehrfach die Punkteränge, darunter auch einige wenige Top-Ten-Resultate. Ihren zweiten Weltcupsieg gelang ihr 1990, mit der Staffel, im italienischen Antholz. Erste internationale Meisterschaft wurden die Weltmeisterschaften 1993 in Borowetz, wo die Finnin mit dem vierten Rang im Einzel ihr bestes internationales Resultat erreichte und knapp den Gewinn einer Medaille verpasste. Im Sprint wurde sie 18., mit Tuija Sikiö, Seija Hyytiäinen und Mari Lampinen als Schlussläuferin in der Staffel ebenso wie mit Tuija Vuoksiala, Hyytiäinen und Lampinen im Mannschaftsrennen Zehnte. Höhepunkt und Karriereabschluss wurden die Olympischen Winterspiele 1994 in Lillehammer, wo Aalto im Sprint den 61. Platz belegte.

Statistiken

Weltcupsiege

Weltcup-Platzierungen

Weblinks

 WM-Ergebnisse bei the-sports.org
 Datenblatt zu Pirjo Mattila nur über die Ergebnislisten der damaligen Rennen zu erreichen

Biathlet (Finnland)
Olympiateilnehmer (Finnland)
Geboren 1961
Frau
Finne
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1994

Pirjo Aalto


Adolf Hyła (Bielsko-Biała, 2. svibnja 1897. – Krakov, 24. prosinca 1965.) - poljski slikar i učitelj umjetnosti. Poznat je po tome što je 1943. godine naslikao inačicu "Slike Božjeg milosrđa".

Adolf Hyła rođen je u poljskom gradu Bielsko-Biała, kao sin Józefa i Salome. Njegov brat Antoni Hyła (1908. – 1975.) bio je kipar. Pohađao je školu pohađao u Krakovu od 1903. do 1912., a potom je bio učenik u isusovačkoj školi u Chyrówu, gdje je 1917. godine stekao svjedodžbu o maturi. Nastavio je studirati slikarstvo kod Jaceka Malczewskoga. Između 1918. do 1920. njegov je studij prekinut isprekidanom službom u poljskoj vojsci. Otprilike u to vrijeme radio je u uredu. Godine 1922. studirao je povijest umjetnosti i filozofiju na Jagelonskom sveučilištu. Stekao je svoja dva certifikata o poučavanju likovne umjetnosti, prvo u Krakovu 1930., a zatim 1936. na Obrtnom institutu u Varšavi.

Prvo je postao učitelj umjetnosti u srednjoj školi u Będzinu, a zatim je između 1920. i 1948. predavao zanatske predmete u raznim srednjim školama u Krakovu. Hyła je predavao crtanje i zanatstvo u privatnoj školi Nikola Kopernik, oko 1934. godine.

Naslikao je sliku Božjeg milosrđa za Svetište Božjeg milosrđa u Krakovu kao zavjetnu žrtvu za preživjeli Drugi svjetski rat. Sliku je naslikao pet godina nakon smrti svete Faustine Kowalske 1938. godine, pod vodstvom jednog od njezinih ispovjednika Józefa Andrasza. Pomalo je nadahnut ranijim prikazom Božjeg milosrđa Eugeniusza Kazimirowskog iz 1934. godine, slikom koju su nadzirali sama Kowalska i njezin drugi ispovjednik Mihael Sopoćko. Hylina izvorna inačica imala je Krista na pozadini krajolika, ali to se smatralo "ne-liturgijskim" i naknadno je naslikao novu sliku, koja je postala vrlo poznata.

Adolf Hyła također je naslikao nekoliko portreta, uključujući portrete Alberta Chmielowskog, Józefa Piłsudskog, provincijala kapucina Kazimierza Niczyńskog i niz pejzaža.

Kad su po naputku nadbiskupa Karola Wojtyle, kasnije pape Ivana Pavla II. započele pripreme za proglašenje blaženom Faustine Kowalske, Hyła je autorska prava na svoju sliku darovao Faustininu redu časnih sestara, samostanu Gospe od Milosrđa u Krakovu. Želio je da prihod od prodaje njegovih slika podrži Faustinin postupak proglašenja blaženom. Hyła je umro u Krakovu u 68. godini života.

Izvori

Poljski slikari
Božje milosrđe

Adolf Hyła


Karlık, Çorum ilinin İskilip ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1907 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 41 km, İskilip ilçe merkezine 17 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

İskilip belde ve köyleri

Karlık, İskilip


Sarah Jane Murphy, née le 5 septembre 1975, est une nageuse zimbabwéenne.

Carrière
Sarah Murphy remporte trois médailles d'or aux Jeux africains de 1991 au Caire, sur 100 et 200 mètres dos ainsi que sur le relais 4 x 100 mètres quatre nages.

Elle dispute ensuite les Jeux olympiques d'été de 1992 à Barcelone, nageant les séries du 100 et 200 mètres dos.

Notes et références

Liens externes

Nageuse zimbabwéenne
Nageuse de dos
Nageuse aux Jeux olympiques d'été de 1992
Médaillée d'or aux Jeux africains
Naissance en septembre 1975

Sarah Murphy (natation)


Gliserin, diğer adı gliserol olan, sıvı hâlde bulunan polar organik bir trihidroksi alkoldür. Hafifçe tatlı, zehirli olmayan bir sıvıdır. Su ve etanol ile karışır; asetonda çözünür.

Tıbbî gliserin diyabet  hastalığında tatlandırıcı olarak kullanılır, E numarası E442'dir. Dıştan deriye uygulanan merhemlerle; kozmetik sektöründen ruj, eyeliner gibi ürünlerde kullanılır. Plastik sanayinde ikincil plastikleştirici olarak kullanılır. Trinitrogliserin ve nitrik asitle birleştirilerek dinamit yapılabilir. Sadece nitrik asit ile birleştirildiğinde ise çok güçlü bir patlayıcı olan Nitrogliserin yapımında kullanılır.

Gliserin, 1,2,3-Propantriolün yaygın adıdır. Şurup kıvamındaki bu renksiz sıvı, suda çözülebilmektedir. Hayvansal ve bitkisel yağ maddelerinin içinde bulunur, ayrıca petrolden ve propandan da sentezlenebilmektedir. Canlılarda yağ sentezinde yağ asitleriyle esterleşerek trigliseritleri yani yağı oluşturur. Deriye uygulandığında lipitlerin yapısına katılır. Tıpta yumuşatıcı olarak, endüstride sabun ve özel dokumaların yapımında kullanılır. Yağlı maddelerin sabunlaştırılmasıyla elde edilen gliserol, bir trihidrik alkoldür; yani her biri farklı bir karbon atomuna bağlı üç hidroksil grubu (OH) içerir. Gliserolün diğer kullanımları arasında patlayıcı madde yapımı, sanayi çözücüleri üretimi sayılabilir. Aynı zamanda gliserol gıdalarda aw (su aktivitesi) değerinin düşürülmesine yardımcı olur.

Kaynakça

Biyomoleküller
Gıda katkıları
İlaçlara kıvam veren maddeler
Polioller
Alkol

Gliserin


Arnis Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Schleswig-Flensburg iline bağlı bölge. 0,45 km² yüz ölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2012 itibarıyla yaklaşık 297 kişi olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Bernd Kugler tarafından yürütülmektedir.

Schleswig-Flensburg iline bağlı yerleşim birimleri

Arnis, Almanya


A prova dos 1500 metros nado livre feminino do Campeonato Mundial de Natação em Piscina Curta de 2022 foi disputada no dia 16 de dezembro de 2022, no Melbourne Sports and Aquatics Centre, em Melbourne, na Austrália.

Recordes
Antes desta competição, os recordes mundiais e do campeonato nesta prova eram os seguintes:

Os seguintes recordes mundiais ou do campeonato foram estabelecidos durante esta competição:

Medalhistas

Cronograma
Todos os horários são locais (UTC+11).

Resultado final
A final foi realizada no dia 16 de dezembro com início às 12:55 para as baterias mais lentas e às21:16 para as mais rápidas

Ligações externas

 Site da Federação Internacional de Natação

Campeonato Mundial de Natação em Piscina Curta de 2022

Campeonato Mundial de Natação em Piscina Curta de 2022 - 1500 m livre feminino


LINS Kalvari (numéro de coque : S 21) est le premier des six sous-marins indigènes de classe Scorpène actuellement en service dans la marine indienne. Il s'agit d'un sous-marin d'attaque conventionnel diesel-électrique conçu par DCNS (société française de défense et d'énergie navale) et fabriqué à Mazagon Dock Limited à Bombay.

Étymologie et devise
Le navire a hérité du nom de l' qui a servi dans la marine indienne de 1967 à 1996. Kalvari est le mot malayalam pour requin-tigre, un prédateur d'eau profonde dans l'océan Indien. Le nom symbolise l'agilité, la force et le pouvoir prédateur. Le requin-tigre (Galeocerdo Cuvier) est une espèce de requin requiem que l'on trouve dans les eaux tropicales et tempérées. La devise du navire est Ever Onward (toujours en avant) qui représente le zèle et l'esprit indomptable du sous-marin

Histoire et construction
Le sous-marin a été désigné comme numéro de chantier 11875 à Mazagon Dock Limited et la construction a commencé le 14 décembre 2006 avec la découpe de la première tôle d'acier. Les cinq sections distinctes du sous-marin ont été soudées ensemble (opération appelée « Boot Together ») le 30 juillet 2014. Il a été lancé depuis un ponton du quai East Yard le 6 avril 2015, en présence du ministre de la Défense Manohar Parrikar. Il est le premier navire de la marine indienne à être construit en utilisant une approche modulaire. Après avoir franchi les étapes importantes de test sous vide et du chargement des batteries, il a été lancé à l'arsenal naval le 27 octobre 2015 par Ritu Shrawat, épouse du CMD de l'époque, le contre-amiral R. K. Shrawat (à la retraite). Il a été ramené à Mazagon Dock Limited pour l'achèvement de la phase d'essais au bassin et des essais d'acceptation au port. Après avoir relevé de nombreux défis rencontrés lors de la phase de « mise au travail », et subi des tests et essais rigoureux dans le port, à l'entière satisfaction du client, il a commencé ses essais en mer le  mai 2016. On s'attendait à ce qu'il soit mis en service dans la marine indienne en 2012, mais cela a été retardé.

Le sous-marin a tiré avec succès une torpille et un missile antinavire Exocet SM39 Block 2 en mer d'Oman le 2 mars 2017 lors d'essais en mer. Il a été livré à la marine indienne le 21 septembre 2017 après avoir terminé avec succès ses essais en mer. Sa mise en service a été prononcée par le Premier ministre indien Narendra Modi le 14 décembre 2017 à Mazagon Dock Limited. Son premier commandant est le capitaine S. D. Mehendale.

Historique opérationnel
Après le bombardement de Balakot mené par la Force aérienne indienne, la marine indienne a déployé l'INS Chakra et l'INS Kalvari pour rechercher le sous-marin pakistanais  qui aurait été déployé. Selon la marine pakistanaise, l'INS Kalvari a été détecté par un avion de patrouille maritime Lockheed P3C Orion, localisé et empêché d'entrer dans les eaux territoriales pakistanaises, alors qu'il se trouvait dans la zone économique exclusive pakistanaise, à environ 86 milles de Gwadar.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Liens internes
 Liste des sous-marins de l'Inde

Sous-marin de la Marine indienne
Navire construit en Inde
Bateau lancé en 2015
Kalvari

INS Kalvari (S21)


An Schizostachyum beddomei in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Cecil Ernest Claude Fischer, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Radha Binod Majumdar. An Schizostachyum beddomei in nahilalakip ha genus nga Schizostachyum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schizostachyum

Schizostachyum beddomei


Hasle Station (Hasle stasjon) er en metrostation på Grorudbanen på T-banen i Oslo. Stationen ligger lige syd for Økernveien ved Norges nationalstadion for tennis i kvarteret Hasle i bydelen Grünerløkka. Stationen er placeret over jorden ved udmundingen af tunnelen fra Carl Berners plass. Til den modsatte side fortsætter banen over jorden, før den går ned i tunnel til Økern.

Station blev opgraderet til metrostandard i 2009 med genåbning 17. august 2009.

Eksterne henvisninger

T-banestationer i Oslo
Etableret i 1966

Hasle Station


An Carex bolanderi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Stephen Thayer Olney. An Carex bolanderi in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex bolanderi


Mehmet Şemsettin Günaltay (1883, Kemaliye, Erzincan - 19 Ekim 1961, İstanbul), Türkiye Cumhuriyeti'nin 8. başbakanı, tarihçi ve eski Türk Tarih Kurumu başkanı.

Çocukluk ve gençlik
Bugünkü adı Kemaliye olan Eğin'de 1883 yılında doğdu. Babası, müderris İbrahim Edhem Efendi, annesi ise Sâliha Hanım idi.
Küçük yaşta İstanbul'a gelerek önce Üsküdar'da Ravza-i Terakki Mektebi'nde, sonra Vefa İdâdîsi'nde okuyarak Cumhuriyet devrinde adı Yüksek Öğretmen Okulu olarak değiştirilecek Dârülmuallimîn-i Âliye'ye devam etti. 1905 yılında bu okulun Fen Şubesi'nden birincilikle mezun oldu. Bu arada, özel olarak Arapça ve Farsça derslerine devam ederek dini ilimlerde kendisini yetiştirdi. Ayrıca Fransızca öğrendi.

Kariyeri

Akademik
Meslek hayatına İstanbul Dârüşşafaka'da Hendese Muallimliği (geometri öğretmenliği) ile başlayan Mehmet Şemsettin, daha sonra Kıbrıs İdâdîsi'nde müdür muavinliği ve müdürlük yaptı.

Başarılı bir öğretmen ve iyi bir idareci olan Şemsettin, tabii ilimler okumak üzere Maarif Nezâreti tarafından 1909 yılında İsviçre'nin Lozan Üniversitesi'ne gönderildi.

Bir yıl sonra yurda döndükten sonra, bu defa Midilli İdâdisi'nde ve İstanbul Gelenbevi İdâdîsi'nde müdürlük yaptı. İstanbul Dârülfünunu'nda yapılan 1915 reformu sırasında Edebiyat Fakültesi'nde Türk Tarih ve Medeniyet Tarihi müderrisi olan Mehmet Şemsettin aynı zamanda dönemin en yüksek medresesi sayılan Süleymaniye Medresesi'nde de Dinler Tarihi müderrisi idi.

1919 yılında ise Edebiyat Fakültesi İslâm Kavimleri Tarihi ve Süleymaniye Medresesi İslâm Felsefesi müderrisliklerine tayin olundu.

1924 yılında Dârülfünun İlahiyat Fakültesi'nde İslâm Tarihi ve Fıkıh Tarihi müderrisi ve aynı zamanda Fakülte Sekreteri olmuştu. Ertesi yıl bu fakültede Dekanlık görevine getirildi.

1933 Üniversite Reformu'ndan önce İstanbul Dârülfünunu Edebiyat Fakültesi ile İlâhiyat Fakültesi'nde Türk Tarihi, İslâm Tarihi ve Medeniyet Tarihi dersleri vermekteydi. Milletvekilliği devam etmek suretiyle Dârülfünun'un İstanbul Üniversitesi'ne dönüşmesinden sonra da Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümü'nde Orta Çağ Tarihi dersleri vermek üzere Ordinaryüs Profesör olarak atandı. Bu sırada Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi kuruldu ve orada da dersler verdi. Ancak Mustafa Kemal Atatürk'ün ölümünden sonra, Hasan Âli Yücel'in Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı döneminde (1938-1941) ya milletvekilliği ya da hocalığı tercih etmesi istenmiş; bunun üzerine Ord. Prof. Dr. Mehmed Fuad Köprülü (1890-1966) ve Ord. Prof. İsmail Hakkı Uzunçarşılı (1888-1977) ile birlikte hocalıktan ayrıldı ve yalnız siyasetle meşgul oldu.

Bununla birlikte tarihî konulardaki araştırmalarına aralıksız devam ettirdi. Mustafa Kemal'in isteği ile, 1931 yılında Türk Tarih Kurumu adını alan kurumun kuruluşundan itibaren kurucu üyesi oldu ve 1941 yılında bu kurumun başkanlığına seçilerek bu görevini vefat ettiği 1961 yılına kadar 20 yıl sürdürdü.

Siyasî
1915 yılında İttihat ve Terakki Fırkası'ndan Ertuğrul (Bilecik) mebusu seçilerek Meclis'e girdi. Bu görevi Meclis-i Mebûsan'ın kapatıldığı 1920 yılına kadar sürdü.

Bu sırada Dârülfünun'un ıslahat çalışmalarında da görev aldı. Mütareke günlerinde, İstanbul Dârülfünunu'nda millî davayı kuvvetle savunan ve gençlere yol gösteren beşlıca hocalardan biridir. 1918 yılında Meclis-i Mebusan'da idare memuru oldu.

1920 yılında Teceddüd Fırkası'nın kurucuları arasında bulundu. Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti'nin İstanbul teşkilâtında da görevliydi. Bu sırada Mustafa Kemal Paşa'nın emriyle İstanbul'da Cumhuriyet Halk Partisi teşkilâtını kurmaya memur edildi. Daha sonra Kuvâyı Milliye içinde bulunan ve İstanbul Belediye Meclisi Üyeliği ve Reis Vekilliği'ne seçildi. Siyasi hayatının ikinci devresi ise, 1923 yılında Cumhuriyet Halk Fırkası Sivas Milletvekili olarak Türkiye Büyük Millet Meclisi'ndeki görevi ile başladı.

II. Dönem (Ara Seçim), III., IV., V., VI., VII. ve VIII. Dönem Sivas, IX . Dönem Erzincan Milletvekilliği, V. Dönem Teşkîlât-ı Esâsiye Encümeni Reisliği, VI. ve VIII. Dönem TBMM Başkanvekilliği yaptı. 1949 yılında Hasan Saka'nın istifası üzerine başbakanlığa getirildi ve Demokrat Parti iktidarına kadar bu görevini sürdürdü. CHP İstanbul il başkanlığı ve 27 Mayıs 1960 darbesinden sonra Kurucu Meclis Cumhuriyet Halk Partisi Temsilciliği (6 Ocak 1961 - 25 Ekim 1961) de yaptı. 1961 yılında İstanbul senatörü seçildi, ancak göreve başlayamadan öldü.

Eserleri
Fen ve tabii ilimler öğrenimi gördüğü halde, tarihçi olmayı tercih etmiş ve çalışmalarını bu alana yöneltmişti. Tarihçi olması ve İslâmcı görüşte yer almasında Ziya Gökalp'in de etkisi vardı.

Daha çok Yakın Doğu tarihi ile ilgilendi ve Anadolu, Suriye, Filistin, İran ve diğer Ortadoğu ülkelerinin tarihi hakkında pek çok araştırma yaptı.

Yaklaşık otuz kadar olan basılmış eserlerinin yanı sıra Türk Ansiklopedisi'nde müşavir ve yazar olarak çalıştı, Sırât-ı Müstakîm ve Şebilürreşâd'dan başka Darülfünun İlâhiyat Fakültesi Mecmuası, Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi, Türk Tarih Kurumu Belleten, Düşünce ve İslâm dergilerinde de pek çok makale yazdı.

 Zulmetten Nura, İstanbul, 1331/1915, 2. basım 1915, 3. basım 1925
 Hurâfattan Hakîkata, İstanbul, 1332/1916
 Fennin En Son Keşfiyâtından, İstanbul, 1912
 Mâzîden Âtiye, İstanbul, 1339/1920-1921
 Tarih-i Edyân, İstanbul, 1922
 Muntehab-ı Kıraat, İstanbul, 1923
 İslâm'da Tarih ve Müverrihler, İstanbul, 1339-1342/1920-1923
 Felsefe-i Ulâ. İsbat-ı Vacib ve Ruh Nazariyeleri, İstanbul, 1923
 İslâm Dini Tarihi, İstanbul, 1924
 Mufassal Türk Tarihi, 5 cilt, İstanbul, 1922-24
 İran Tarihi. I. Cilt En eski Çağlardan İskender'in Asya Seferine Kadar, Türk Tarih Kurumu Yayınları; Ankara, 1987.
 İslam Tarihinin Kaynakları/Tarih ve Müverrihler adıyla yayımlanmıştır, İstanbul, 1991
 Felsefe-i Ula İsbat-ı Vacip ve Ruh Nazariyeleri, İnsan Yayınları; İstanbul, 1994.
 Hurâfeler ve İslâm Gerçeği, Hurâfattan Hakîkata adlı eserin Ahmet Gökbel tarafından sadeleştirilmişi, İstanbul, 1997
 Antik Felsefenin İslam Dünyasına Girişi, Kaknüs Yayınları; İstanbul, 2001.
 İslam Öncesi Arap Tarihi, Ankara Okulu Yayınları; Ankara, 2006.

Kişisel hayatı
Evli ve 2 çocuk babası olan Şemsettin Günaltay, 19 Ekim 1961 tarihinde Ortaköy Şifa Yurdu'nda prostat kanserinden öldü. Cenazesi İstanbul Üniversitesi'nde yapılan bir törenden sonra vasiyeti üzerine Ankara'da Cebeci Asri Mezarlığı'nda kızının yanında toprağa verildi.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Popüler Tarih dergisi Şubat 2006 sayısı, Portreler - Cumhuriyet dönemi tarihçileri/2 - Ord. Prof. Şemsettin Günaltay - Tarihçi başbakan, Fahameddin Başar, sayfa 40-45
 Türk Tarih Kurumu - Ord. Prof. Şemseddin GÜNALTAY

1883 doğumlular
1961 yılında ölenler
Kemaliye doğumlular
Erzincan doğumlu siyasetçiler
Vefa Lisesinde öğrenim görenler
Lozan Üniversitesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi İlahiyat Fakültesi dekanları
İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi öğretim üyeleri
İttihat ve Terakki üyeleri
18. Hükûmet - Şemsettin Günaltay Hükûmeti
1914-1918 Osmanlı Meclis-i Mebusanı Bilecik üyeleri
TBMM 2. dönem Sivas milletvekilleri
TBMM 3. dönem Sivas milletvekilleri
TBMM 4. dönem Sivas milletvekilleri
TBMM 5. dönem Sivas milletvekilleri
TBMM 6. dönem Sivas milletvekilleri
TBMM 7. dönem Sivas milletvekilleri
TBMM 8. dönem Sivas milletvekilleri
TBMM 9. dönem Erzincan milletvekilleri
TBMM 1961 Kurucu Meclis CHP temsilcisi
TBMM İstanbul Cumhuriyet Senatörleri
TBMM Anayasa Komisyonu Başkanları
TBMM 6. dönem başkanvekilleri
TBMM 8. dönem başkanvekilleri
Türk İslamcılar
Türk Tarih Kurumu başkanları
İstanbul'da kanserden ölenler
Prostat kanserinden ölenler
Cebeci Asri Mezarlığı'na defnedilenler
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler

Şemsettin Günaltay


Svete misije su vrsta pobožnosti u Katoličkoj Crkvi, koja se sastoji u posjeti svećenika - misionara i propovjednika određenoj župi s ciljem navještanja Radosne vijesti i duhovne obnove.

Pučke svete misije uglavnom su se događale u prošlosti i u manjoj mjesti danas na župama u sklopu pripreme na neke veće blagdane ili jednostavno kako bi se potaklo vjernike na što intenzivniji vjerski život. U sklopu svetih misija, svećenici koji dođu kao gosti misionari i propovijednici sastaju se s raznim skupinama unutar župe poput: mladih, sjemeništaraca, članova molitvenih zajednica, umirovljenika, branitelja te obilaze i bolesnike po kućama. Priređuju se svete mise s posebnim prigodnim propovijedima i mogućnosti ispovijedi.

Zajednički se održavaju predavanja i pobožnosti poput euharistijskoga klanjanja, križnoga puta i krunice. Svećenici misionari pozivaju na obraćenje i promjenu dosadašnjeg načina života. Na posebno pripremljen križ upisuje se godina u kojoj su se dogodile svete misije i taj križ nalazi se na vidljivom mjestu u crkvi.

Izvori

Katoličanstvo

Svete misije


Le vallon des Gourgs Blancs est une haute vallée glaciaire de la chaîne de montagnes des Pyrénées, au-dessus de la ville de Loudenvielle dans le Louron, dans le département français des Hautes-Pyrénées en Occitanie.

Toponymie
Gourg, gorga en occitan a le sens de « lac profond ». On trouve au pied du pic, sur son versant nord français, les lacs des Gourgs Blancs. On les appelait Gourgs Blancs à cause de leur couleur d'un bleu laiteux.

Géographie

Situation
Orientée sud-est–nord-ouest, la vallée s'étend sur environ  de longueur avec une largeur entre  et .

Le vallon des Gourgs Blancs est une vallée coincée entre le vallon d'Aygues Tortes au sud et à l'ouest, la vallée du Larboust à l'est dans la Haute-Garonne, la vallée de la Neste du Louron au nord et la vallée de Chistau dans l'Aragon au sud-est.

Elle est comprise entièrement dans la commune de Loudenvielle.

Le vallon est dans le massif de Perdiguère et la partie sud-est de la vallée est située sur la frontière franco-espagnole.

Topographie
Le vallon des Gourgs Blancs est surplombé au sud par des sommets avoisinant les  :
 au nord et à l'est : le pic de Hourgade (), le pic d'Arrouge (), le pic des Hermitans (), le pic des Isclots (), la pic Marcel Spont (), le pic Belloc (), le pic des Spijeoles () et le pic Gourdon () ; le col des Gourgs Blancs () permet le passage vers la Haute-Garonne ;
 au sud et à l'ouest : le pic de Quartau (), pic de Lègnes (), la pyramide de Pouchergues (), le pic Saint-Saud (), le pic Camboue () et le pic des Gourgs Blancs () ; le col de Quartau (), le col de Lègnes () et le col de Pouchergues () permettent le passage vers le vallon d'Aygues Tortes ;
 au sud-est : le pic des Gourgs-Blancs ().

Hydrographie
Le ruisseau de Caillauas qui est un affluent droit de la Neste du Louron et qui le rejoint au niveau du refuge de la Soula, coule au centre de la vallée à travers les lacs.

On y trouve les lacs tels que le lac de Caillauas ainsi que le glacier des Gourgs Blancs qui alimente en eau les différents lacs des Gourgs Blancs :
 le lac du Milieu des Gourgs Blancs () ;
 le laquet du Milieu des Gourgs Blancs () ;
 le lac supérieur des Gourgs Blancs () ;
 le lac des Isclots des Gourgs Blancs ().

Géologie

Faune et flore

Climat

Histoire
La vallée est inhabitée, les seules structures sont des granges.

Protection environnementale

Le vallon fait partie d'une zone naturelle protégée, classée ZNIEFF de type 2 : vallée du Louron.

Voies de communication et transports
On accède au vallon des Gourgs Blancs par la route au sud de Loudenvielle; la route départementale 725, au départ du pont de Prat à la centrale hydro-électrique de Tramezaygues. Il faut ensuite traverser les gorges de Clarabide par un chemin très escarpé jusqu'à la construction d'un chemin plus sûr construit par les Ponts et Chaussées, et rejoindre le refuge de la Soula.

Économie

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Vallée du Louron

Liens externes

Gourgs Blancs
Gourgs Blancs
Massif de Perdiguère

Vallon des Gourgs Blancs


Legalitatea prostituției în Europa variază în funcție de țară.

Unele țări nu permit acțiunea unui individ de a se anagaja în activități sexuale în schimbul unor sume de bani, în timp ce altele permit prostituția în sine, dar nu și majoritatea formelor de proxenetism (cum ar fi de operarea de bordeluri etc.).

În opt țări Europene (Olanda, Germania, Austria, Elveția, Grecia, Turcia, Ungaria și Letonia), prostituția este legală și reglementată.

Punerea în executare a legilor anti-prostituție variază în funcție de țară, de regiune și de oraș. În multe regiuni, există o mare discrepanță între legile scrise și ceea ce de fapt se întâmplă în realitate.

Vezi și

 Prostituția în funcție de țară
 Prostituția și legea

Prostituție

Prostituția în Europa


Ptičja noga (ptičonoga, tičja noga, lat. Ornithopus), manji biljni rod jednogodišnjeg raslinja iz porodice mahunarki. Pripada mu šest vrsta. Rasprostranjene su po Europi i Novom Zelandu, a neke su uvezene i u Sjevernu Ameriku, O. sativus, ili obična ptičja noga.

Od šest vrsta tri rastu i po Hrvatskoj, to su žuta ptičja noga (O. compressus), ptičonoga majušna (Ornithopus perpusillus) i Ornithopus pinnatus.

Vrste
 Ornithopus × bardiei Jeanj.
 Ornithopus compressus L.
 Ornithopus micranthus  (Benth.) Arechav.
 Ornithopus perpusillus L.
 Ornithopus pinnatus  (Mill.) Druce
 Ornithopus sativus Brot.
 Ornithopus uncinatus Maire & Sam.

Vanjske poveznice

Izvori

Loteae

Ptičja noga


An Guzmania oligantha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gustavo Lozano-Contreras. An Guzmania oligantha in nahilalakip ha genus nga Guzmania, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Guzmania

Guzmania oligantha


Le Fleury est un parc d'attractions situé à Wavrechain-sous-Faulx, dans le Nord, en France. Fondé en mai 1968 par une famille d'agriculteurs sous la forme d'une base de loisirs avec camping, le site se voit doté d'une discothèque à partir de 1972. Racheté en 2011, il se développe depuis sous la forme d'un parc d'attractions.

Historique

Sur un terrain de vingt-sept hectares une base de loisirs est ouverte le  sur une portion du domaine.

Une discothèque est ouverte en 1972.

Un mini-golf de dix-huit trous est créé en 1986. Une piscine extérieure et quelques toboggans aquatiques sont situés au centre du domaine. Le Petit Train, également nommé Fleurby Express, est mis en service en 2004. Deux ans plus tard, ce sont les chaises volantes. Ces attractions sont du constructeur SBF Visa Group. En 2006 encore, un kart électrique pour enfants est ouvert.

En 2011, la base de loisirs est reprise par Teddy Vandrisse, trente ans, avec son épouse Alice, via la société par actions simplifiée Téo ; Téo étant le prénom du fils des nouveaux propriétaires. Ils en assurent l'exploitation tandis que le foncier a été racheté par la communauté d'agglomération de la Porte du Hainaut. Le projet de reprise est évalué à deux millions d'euros. Rodéo, un rodéo mécanique, est mis en service.

En 2012, Fleurby, la mascotte du parc, un lapin anthropomorphe, est redessiné, et a une compagne qui s'appelle Fleurbelle. Accrospider, un parcours acrobatique en hauteur, est mis en service.

En 2013, le Mégabong, un reverse bungee, est mis en service, il devient plus tard la Catapulte ; ainsi que l'Aéroclub, un bateau à bascule pour enfants de SBF Visa Group.

En 2014, le Graviti, un enterprise de Huss Rides est ouvert.

En 2016, les premières montagnes russes sont ouvertes : Imoogi. La Carotte, une tour de chute pour enfants de SBF Visa Group, est installée, ainsi que le Cocoon, une piscine à balles située dans le restaurant principal du parc.  sont investis en 2016.

En 2017, le parc ouvre lAircraft, des montagnes russes junior de SBF Visa Group, et le cinéma 5D, un cinéma 4-D de SANY où deux films sont diffusés en alternance, ce qui représente un investissement de . Des enceintes sont installées afin de créer un fond sonore dans tout le parc, et une pizzéria est ouverte.

En 2018, le Graviti ouvert lors de la saison 2014 est retiré. Deux attractions sont ouvertes dans le Monde d'Hélios : Drakkar, un bateau à bascule, et lÉpée d'Odin, une tour de chute, ces deux attractions sont du constructeur SBF Visa Group. L'''Accrospider est démonté en 2018.

En 2019, deux attractions d'EOS Rides sont ajoutées à la place de la Ferme en liberté : les Chopes d'Égil, des tasses à café ; et le Marteau de Thor, de type pendulaire. LAntre du Cyclope, une maison de l'horreur développée en interne, est ouverte à côté des Chopes d'Égil pour la saison d'Halloween. Cette fête entraîne l'ajout de décorations à travers le parc.

L'ouverture est retardée jusqu'à mi-juin 2020 à la suite des mesures imposées face à la Covid-19. À la place d'une petite aire de jeux, des chaises volantes pour enfants, le Léonardo, sont mises en service. Le parc ouvre en août Bayou Express, des montagnes russes en métal de Zierer : il s'agissait de 1999 à 2018 de l'attraction Karavanen dans le parc Tivoli Gardens au Danemark.

En 2021, le parc devait ouvrir le 3 avril, mais avec les différentes mesures liées à la Covid-19, il n'a rouvert que le 12 juin. La mise en place du passe vaccinal entraîne une chute brutale de la fréquentation.

En mai 2022, trois nouvelles attractions sont mises en service : Rhaégal, des montagnes russes en métal, elles viennent remplacer Immogi ; Valéron, un manège ; la Warotte, une mini-roue, située près de l'entrée. Les trois nouveautés représentent un investissement allant entre  et . Rhaegal tient sur une emprise de dix-sept mètres sur trente, son constructeur est I.E. Park, il s'agissait de 2010 à 2021 de l'attraction Runaway Timber Train du parc , revendue  au Fleury pour s'en débarrasser à la suite d'un déraillement pour faute de maintenance qui avait blessé deux enfants. Le même mois, le parc apparaît avec d'autres dans un reportage diffusé dans Capital sur M6, il y est indiqué que la Warotte a été rachetée aux propriétaires du parc mexicain La Feria Chapultepec Mágico pour , celui-ci ayant fermé à la suite d'un accident ayant causé cinq blessés et deux morts sur les montagnes russes du constructeur Anton Schwarzkopf ''. Le parc prévoit de racheter le foncier à la communauté d'agglomération de la Porte du Hainaut.

Fréquentation

On dénombre  en 2008,  en 2009,  en 2010,  en 2011 à la suite de la reprise,  en 2012,  en 2013,  en 2014,  en 2015,  en 2016,  en 2017,  en 2018 et  en 2019.

Les mesures imposées pour limiter la propagation de la Covid-19 entraînent une baisse importante de la fréquentation, on dénombre ainsi environ  en 2020 et  en 2021.

Le Fleury bât en revanche son record de fréquentation à l'issue de la saison 2022, avec .

Notes et références

Liens externes

Parc de loisirs en France
Parc d'attractions

Le Fleury


Antimilos (en griego: Αντίμηλος) es una isla griega en las Cícladas, a 13 millas (20 km) al noroeste de Milos. Administrativamente, forma parte del municipio de Milos.

Antimilos es un territorio deshabitado de traquita, que alcanza hasta 671 m de altura, a menudo llamado Erimomilos (Desierto de Milos). Es una isla volcánica y su cráter sigue siendo evidente. Sus antiguos pobladores transformaron el cráter de un aljibe natural a cielo abierto. En la isla vive una variante rara de la cabra común que se llama Capra aegagrus pictus. Es similar, pero no igual, a la cabra cretense conocida como «kri-kri» (Capra aegagrus creticus).

Referencias

Enlaces externos

 Mapa de localización

Islas del archipiélago de las Cícladas

Antimilos


66391 Moshup , provisional designation , is a binary asteroid, classified as a near-Earth object and potentially hazardous asteroid of the Aten group, approximately 1.3 kilometers in diameter. It was discovered on 20 May 1999, by Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) at the Lincoln Laboratory's Experimental Test Site in Socorro, New Mexico, United States. It is a Mercury-crosser that comes extremely close to the Sun at a perihelion of 0.2 AU.

Orbit

The asteroid orbits the Sun at a distance of 0.2–1.1 AU once every 6.18 months (188 days). Its orbit has an eccentricity of 0.69 and an inclination of 39° with respect to the ecliptic. A first precovery was taken by 2MASS at the Fred Lawrence Whipple Observatory in 1998, extending the body's observation arc by one year prior to its official discovery observation at Socorro.

As a potentially hazardous asteroid, it has an Earth minimum orbital intersection distance of , or 5.4 lunar distances. On 25 May 2036, it will pass  from Earth.

Numbering and naming

This minor planet was numbered by the Minor Planet Center on 10 September 2003. It was named from Mohegan legend, after Moshup, a giant who lived in the coastal areas of New England. The asteroid's companion is named Squannit, after the wife of Moshup and a medicine woman of the Makiawisug (little people). The official  was published by the Minor Planet Center on 27 August 2019 ().

Physical characteristics

In the SMASS classification, the asteroid a characterized as a stony S-type asteroid.

Satellite

Moshup has a minor-planet moon orbiting it. The moon, named Squannit  and designated , is approximately 360 metres in diameter, and orbits its primary every 16 hours at a mean distance of 2.6 kilometers. The presence of a companion was suggested by photometric observations made by Pravec and Šarounová and was confirmed by radar observations from Arecibo, announced on 23 May 2001 (also see below). Based on radar imaging, Squannit's dimensions are estimated to be  meters.

Diameter and shape

According to radiometric observations from Arecibo Observatory, the asteroid has a mean diameter of 1.317 kilometers. The observations were taken from May 21–23, 2001, by Lance A. M. Benner, Steven J. Ostro, Jon D. Giorgini, Raymond F. Jurgens, Jean-Luc Margot and Michael C. Nolan.

The Collaborative Asteroid Lightcurve Link adopts a diameter of 1.3 kilometers and derives an albedo 0.26 with an absolute magnitude of 16.5.

The shapes of the two bodies and their dynamics are complex. With a dimension of approximately  kilometers for a simple triaxial ellipsoid, the asteroid has an oblate shape, which is dominated by an equatorial ridge at the body's potential-energy minimum. This bizarre property of the equatorial region means that it is close to breakup: raising a particle a meter above the surface would put it into orbit. As seen in the image at above right, the gravitational effects between the moon and the asteroid create a gigantic mountain extending in the equatorial plane around the entire asteroid. It was the first asteroid to be described as "muffin-shaped", which is now understood to be a very common shape for asteroids in critical rotation, including 101955 Bennu and 162173 Ryugu.

Lightcurves

During 19–27 June 2000, a rotational lightcurve of this asteroid was obtained from photometric observations by Petr Pravec and Lenka Šarounová at Ondřejov Observatory. Lightcurve analysis gave a rotation period of 2.7650 hours with a brightness variation of 0.12 magnitude ().

See also
List of asteroid close approaches to Earth in 2019
List of solar system objects by size

References

External links

 Margot, Jean-Luc, Radar observations of  November 1999, retrieved July 2016
 Near-Earth Asteroid Is Two Chunks In One, NASA Jet Propulsion Laboratory, May 2001
 Asteroids with Satellites, Robert Johnston, johnstonsarchive.net
 1999 KW4 orbit and observations at IAU Minor Planet Center

066391
066391
Named minor planets
Earth-crossing asteroids
Mercury-crossing asteroids
Venus-crossing asteroids
066391
066391
066391
066391
19990520

66391 Moshup


(«الشبكة العنكبوت العالمية» أو ببساطة «ويب») هي جزء من الإنترنت التي ظهرت عام 1975 وليس الإنترنت باكملها. هذا المصطلح في كثير من الأحيان عن طريق الخطأ يستخدم كمرادف لشبكة الإنترنت نفسها، ولكن الشبكة العنكبوتية العالمية خدمة تعمل عبر الإنترنت، والبريد الإلكتروني. يعتبر تاريخ الإنترنت أقدم بكثير من تاريخ الشبكة العالمية.

جزء النص المترابط (النص التشعبي أو النص الفائق)الخاص بالشبكة العنكبوتية العالمية، له تاريخ فكري معقد؛ تأثيرات ملحوظة ورائدة وتشمل الذاكرة الموسعة (memex) لفانيفار بوش، ولغة التوصيف العامة للشركة التجارية (IBM)، ومشروع سانادو (Xanadu) لتيد نيلسون.

مفهوم "النظام العالمي للمعلومات انطلاقا من المنزل" يذهب على ان قبل لينستر موراي، حيث كانت أجهزة الك (logic)"، وكانت في كل منزل. على الرغم من أن نظامكنها التقطت بعض الاعتقادات والأراء من انفجار المكبوتية العالمية.

1980-1991 : تطوير الشبكة العنكبوتية العالمية

في عام 1980، البريطاني تيم بيرنرز لى، مستشار مستقل في المنظمة الأوروبية للبحوث النووية (سيرن)، في سويسرا، اسسENQUIRE، وهي عبارة عن قاعدة بيانات شخصية للأفراد ونماذج برمجيات، بالإضافة لاستخدامها النص المترابط (النص التشعبي أو النص الفائق)؛ بحيث كل صفحة جديدة من المعلومات في ENQUIRE لا بد أن ترتبط بصفحة موجودة.

في عام 1984 بيرنرز لي عاد إلى المنظمة الأوروبية للبحوث النووية (سيرن)، ودرس مشاكلها في عرض المعلومات حيث أن الفيزيائيين من مختلف أنحاء العالم في حاجة لتبادل البيانات ولا توجد آلات وبرنامج عرض مشتركة وموحدة. وكتب في مارس 1989 اقتراح بإنشاء: «قاعدة بيانات كبيرة ومترابطة مع كتابة روابط»، لكنه لم يتلق اهتماما كبيراً. رئيسه مايك سندول، شجعه على البدء في تنفيذ نظامه على محطة العمل (NeXT workstation) المكتسبة حديثا. فكر بيرنرز لي في كثير من الأسماء، بما في ذلك شبكة المعلومات (IM) ومنجم المعلومات (TIM) (رفض لأنه يختصر إلى تيم، اسم مؤسس الشبكة العنكبوتية العالمية) ومنجم من المعلومات (رفض لأنه يختصر إلى MOI التي هي "ME" بالفرنسية)، ولكن في النهاية استقر على الشبكة العنكبوتية العالمية

وجد شخصا متعاونا ومتحمسا في روبرت كايلي، الذي أعاد كتابة الاقتراح (نشر في 12 نوفمبر، 1990)، والمصادر المطلوبة داخل سيرن. بيرنرز لي وكايلي طرحا أفكارهما في المؤتمر الأوروبي بشأن تكنولوجيا النص المترابط في أيلول / سبتمبر 1990، ولكنها لم تعثر على الموردين قدروا رؤيتهم في تمازج النص المترابط مع شبكة الإنترنت.

بحلول عيد الميلاد عام 1990، بيرنرز لي بنى جميع الأدوات اللازمة للعمل على شبكة الإنترنت: بروتوكول نقل النص التشعبي 0.9 (http) ولغة علامات النص التشعبي (html)، وأول مستعرض ويب (المسمى World Wide Web، الذي هو أيضا محرر ويب)، أول برنامج خادم نص متشعب (عرف فيما بعد باسم سيرن httpd)، وأول خادم الويب (http://info.cern.ch)، وصفحات الويب الأولى التي وصفت المشروع نفسه. مستعرض ويب يمكنه الوصول إلى مجموعات أخبار يوزنت (usenet) وكذلك ملفات بروتوكول نقل الملفات (FTP). ومع ذلك، فإنه يمكن تشغيله فقط على محطة العمل NeXt ؛ ولهذا السبب أنشأ نقولا بيلو مستعرض نص بسيط الذي يمكن تشغيله على أغلب أجهزة الكمبيوتر لتشجيع الاستخدام داخل سيرن، وضعوا دليل هاتف سيرن على الشبكة العنكبوتية العالمية—وكان قد سبق للمستخدمين تسجيل الدخول إلى الحاسوب من أجل البحث عن أرقام الهواتف.

كونز بول من (Stanford Linear Accelerator center(SLAC زار سيرن في مايو 1991.وكان مفتوناً بالويب. وعند عودته لـ (SLAC)أخذ معه برنامج NeXt، حيث هيأه أمين المكتبة لويز أديس لنظام التشغيل VM/CMS على أجهزة الكمبيوتر المركزية لشركة IBM باعتبارها وسيلة لعرض وثائق (SLAC) من الوثائق عبر الإنترنت، وكان هذا هو أول خادم ويب خارج أوروبا والأول في أمريكا الشمالية

في أغسطس1991، بيرنرز لي نشر موجز قصير عن مشروع الشبكة العنكبوتية العالمية (الويب) على الأخبار alt.hypertext. في هذا التاريخ أيضا كان الظهورالأول للشبكة العنكبوتية العالمية كخدمة متاحة للمستخدمين من أنحاء العالم للإنترنت

مشروع الشبكة العنكبوتية العالمية يهدف إلى تمكين جميع الروابط التي ينبغي إدخالها على أي معلومات في أي مكان مشروع الشبكة العنكبوتية العالمية بدأ السماح لعلماء فيزياء الطاقة العالية بتبادل البيانات والأخبار والوثائق «نحن مهتمون للغاية في نشر الويب إلى مجالات أخرى، وامتلاك خوادم بوابات لبيانات أخرى نرحب بالمتعاونين!» من تيم بيرنرز لي في الرسالة الأولى

إحدى الإسهامات سيرن المبكرة للويب كانت فرقة the parody band Les Horribles Cernettes والتي يعتقد أن صورها الترويجية كانت ضمن أول خمس صور للويب

1992-1995 : نمو الشبكة العنكبوتية العالمية
تمشيا مع ولادته في سيرن، منذ وقت مبكر والمتبنين لشبكة العنكبوتية العالمية في المقام الأول هي الجامعات المعتمدة على الأقسام العلمية أو مختبرات الفيزياء مثل فيرميلاب و SLAC

المواقع القديمة خلطت ما بين برتوكول نقل النص التشعبي وبرتوكول جوفر الذي كان آنذاك له شعبية والذي يتيح الوصول إلى المحتوى من خلال قوائم النص التشعبي الذي ُيعرض كنظام ملفlolات وليس من خلال ملفات لغة علامات النصوص الفائقة (HTML) مستخدمي الإنترنت القدماء ينتقلون إما عن طريق وضع إشارة مرجعية لصفحات الدليل الشعبية، مثل أول موقع لبيرنرز لي في http://info.cern.ch/، أو من خلال الاطلاع على القوائم المحدثة مثل صفحة «ما الجديد» في المركز الوطني لتطبيقات الحوسبة الفائقة (NCSA) بعض المواقع تم فهرستها من قبل وايس، بحيث يتيح للمستخدمين أن يقدموا أبحاث نصية كاملة مماثلة للمقدرة التي تقدمها محركات البحث في وقت لاحق

لم يكن هناك متصفح رسومي متاح لأجهزة الكمبيوتر إلى جانب NeXT هذه الثغرة تمت تعبئتها في نيسان / أبريل 1992 بإصدار Erwise وهو تطبيق تم تطويره في جامعة هلسنكي للتكنولوجيا، وفي أيار / مايو من قبل ViolaWWW، التي أنشأتها بى يوان وى، والتي شملت ميزات متقدمة مثل الرسومات المدمجة، النصية، والصور المتحركة. كلا البرنامجين يعملان على نظام نوافذ X ليونكس

طلاب من جامعة ولاية كانساس هيأوا متصفح نص تشعبي نصي فقط (LUNX) للوصول إلى شبكة الإنترنت. لنكس كان متوفر على يونكس ودوس (نظام تشغيل الأقراص)، وبعض مصممي المواقع، الغير مكترثين بالمواقع الرسومية حسنة المظهر، رأوا أن الموقع الذي لا يمكن الوصول إليه عن طريق لنكس لم يكن يستحق الزيارة

المتصفحات القديمة
نقطة التحول بالنسبة لشبكة الويب العالمية هو الأخذ من متصفح الويب موزايك (Mosaic)

في عام 1993، متصفح رسومي الذي وضعه فريق من المركز الوطني لتطبيقات الحوسبة الفائقة (NCSA)في جامعة إيلينوي في اوربانا شامبين (UIUC)، بقيادة مارك آندرسن تمويل موزايك جاء من الحوسبة عالية الأداء والاتصالات الأولية، البرنامج الممول بدأته الحوسبة عالية الأداء والاتصالات الخاصة بسناتور آل غور لعام 1991 المعروف أيضا باسم غور بيل.

منشا موزايك كان قد بدأ في عام 1992. في نوفمبر 1992، أنشأ المركز الوطني لتطبيقات الحوسبة الفائقة (NCSA) في جامعة ايلينوي (UIUC) موقع على شبكة الإنترنت. في ديسمبر 1992، آندرسن وإريك بينا، طلاب من جامعة إيلينوي في اوربانا شامبين (UIUC) ويعملون في المركز الوطني لتطبيقات الحوسبة الفائقة (NCSA)، بدأوا العمل على موزايك وقاموا بإصدار متصفح النافذة X في شباط / فبراير 1993. واكتسب شعبية نظرا لدعمه القوي المتكامل للوسائط المتعددة، والاستجابة الكاتب السريعة لتقارير علة الجهاز للمستخدم والتوصيات لميزات جديدة.

أول متصفح لمايكروسوفت ويندوز كان تشلو، الذي كتبه توماس بروس لمعهد المعلومات القانونية في كلية كورنيل لتوفير المعلومات القانونية، ومنذ ذلك الحين صار أكثر المحامين يدخلون على ويندوز أكثر من يونكس. تشلو صدر في حزيران / يونيو 1993.

بعد التخرج من UIUC، آندرسن وجيمس ه. كلارك، المدير التنفيذي السابق للسيليكون غرافيكس، اجتمعا وشكلا شركة الاتصالات موزايك لتطوير متصفح موزايك تجاريا. وغيرت الشركة اسمها إلى نتسكيب في نيسان / أبريل 1994، وتم تطوير المتصفح أكثر من مستكشف نيتسكيب

منظمة شبكة الإنترنت
في أيار / مايو 1994 المؤتمر الدولي الأول للشبكة الاتصالات العالمية، الذي نظمه روبرت كايلي، عقد في سيرن؛ المؤتمر أصبح يعقد كل عام منذ ذلك الحين. في أبريل عام 1993 وافقت سيرن على استخدام بروتوكول الإنترنت والرمز الخالي من الملكيات بواسطة أي شخص، وكان هذا جزء من ردة الفعل على الاضطراب الناجم عن جامعة مينيسوتا التي أعلنت أنها ستبدأ في فرض رسوم ترخيص لتنفيذ بروتوكول غوفر

في أيلول / سبتمبر 1994، بيرنرز لي أسس جمعية الشبكة العالمية (W3C) في معهد ماساشوستس للتكنولوجيا وبدعم من وكالة مشاريع البحوث المتقدمة الدفاعية (DARPA)والمفوضية الأوروبية. انها تضم العديد من الشركات التي أبدت استعدادها لإنشاء معايير وتوصيات لتحسين نوعية الويب. بيرنرز لي جعل الإنترنت متاحة بحرية، بدون امتياز ولا حق ملكية جمعية شبكة ويب العالمية (W3C) قررت أن معاييرها يجب أن تستند إلى تقنية خالية من الملكيات، بحيث يمكن بسهولة اعتمادها من قبل أي شخص.

بحلول نهاية عام 1994م، وبينما كان مجموع عدد المواقع لا يزال محدودا بالمقارنة مع المعايير الحالية، كان عددا لا بأس به من المواقع البارزة نشطاً، وكثير منهم كانوا سلائف أو ملهمي خدمات اليوم الأكثر شعبية.

1996-1998 : الاستغلال التجاري للشبكة الويب العالمية

بحلول عام 1996 أصبح من الواضح لمعظم الشركات المتداولة علنا بأن وجود الويب بشكل شائع لم يعد اختياريا. على الرغم من أن أوائل الناس أدركوا في الدرجة الأولى إمكانيات النشر الحر والمعلومات عالمية الانتشار بسرعة، زيادة الصداقة بطريقتين للاتصال من خلال «الويب» أدت إلى إمكانية التجارة الإلكترونية ومجموعة الاتصالات الفورية في جميع أنحاء العالم.
أكثر من دوت كوم، عرض المنتجات على صفحات الويب ذات النص التشعبي، تم إضافتها إلى الويب (الشبكة العنكبوتية العالمية)

1999-2001 : «دوت كوم» الازدهار والكساد
انخفاض قيم الفائدة في 1998-99 ساعد على زيادة كميات رأس المال الابتدائي على الرغم من أن عددا من هذه المشاريع الجديدة لديها خطط واقعية وقدرة إدارية، معظمهم يفتقر إلى هذه الخصائص لكنهم تمكنوا من بيع ما لديهم من أفكار للمستثمرين نظرا لحداثة مفهوم دوت كوم.

تاريخيا، ازدهار دوت كوم يمكن اعتباره مماثلاً لعدد من التقنيات الأخرى المستوحاة من الطفرات في الماضي بما في ذلك السكك الحديدية في 1840، والإذاعة في 1920، والإلكترونيات الترانزستور في 1950، كمبيوتر اقتسام الوقت في 1960، وأجهزة الكمبيوتر المنزلية والتكنولوجيا الحيوية في وقت مبكرمن 1980

في عام 2001 انفجر المشروع الوهمي، والعديد من بدايات الدوت كوم خرجت من قطاع الأعمال بعد الاحتراق من خلال المجازفة برأس امالها، وفشلها في أن تصبح رابحة

=20091

 حتى الآن: الويب يصبح في كل مكان ==
في أعاب وهم الدوت كوم، شركات الاتصالات السلكية واللاسلكية التي لديها قدر كبير من الطاقة المفرطة والعديد من الأعمال التجارية لعملاء الإنترنت أفلست. هذا بالإضافة إلى استمرار الاستثمار في البنية الأساسية المحلية الخلية يبقي رسوم التوصيل منخفضة، ويساعد على جعل الاتصال بالإنترنت بسرعة عالية وبأسعار معقولة أكثر. خلال هذا الوقت، القليل من الشركات وجدت نجاح تطوير نماذج الأعمال التجارية التي ساهمت في جعل الشبكة العنكبوتية العالمية أكثر تجربة إقناعا. وتشمل هذه مواقع حجز تذاكر الطيران، ومحرك البحث جوجل(Google) وطريقته المربحة لتبسيط، الكلمة الرئيسية المستندة إلى الإعلان، فضلا عن موقع المزاد أفعل ذلك بنفسك إي باي (Ebay) ومتجر على شبكة الإنترنت أمازون دوت كوم (Amazon.com)

هذه الحقبة الجديدة أيضا ولدت مواقع شبكات اجتماعية، مثل فيسبوك وماي سبيس، والتي، وإن كانت لم تحظى بشعبية في البداية، إلا انها وبشكل سريع جدا لاقت قبولاً وأصبحت جزءا رئيسيا من ثقافة الشباب.

ويب 2.0
ابتداء من عام 2002، أفكار جديدة لتقاسم وتبادل المحتوى المخصص، مثل المدونات وآر إس إس (خلاصة الموقع)، التي بسرعة اكتسبت قبولا على الويب هذا النموذج الجديد لتبادل المعلومات، في المقام الأول ضم المستخدم ديي (DIY) (أفعل ذلك بنفسك) في تحريره وإنشاء المواقع، التي صيغت الويب 2.0.

طفرة ويب 2.0 شهدت العديد من الخدمات الجديدة الموجهة نحو بدء تلبية جديدة، ديمقراطية ويب. يعتقد البعض أنه سيليها الأعمال الكاملة لويب دلالي

تيم بيرنرز لي في الأصل أعرب عن رؤية الويب الدلالي على النحو التالي:

المتوقع، باعتبار أن الشبكة العالمية أصبحت أسهل للاستعلام، حققت درجة عالية من سهولة الاستخدام، وتسليط سمعتها مقصور على فئة معينة، فإنها اكتسبت نوع من التنظيم وعدم التعقيد والتي فتحت الباب على مصراعيه، ايذانا ببدء فترة سريعة للترويج ولنشر
. مواقع جديدة مثل ويكيبيديا ومشاريعها الشقيقة أثبتت الثورية في تنفيذ مفهوم محتوى تحرير المستخدم. في عام 2005، ثلاثة موظفين سابقين في باي بال(PAYPAL) شكلوا موقع لمشاهدة الفيديو على الإنترنت سمي يوتيوب. بعد سنة واحدة فقط، أثبت موقع يوتيوب بسرعة أنه الأكثر شعبية في التاريخ، بل وبدأ مفهوم جديد وهو المحتوى المقدم من قبل المستخدم في المناسبات الكبرى، مثل المناظرات رئاسية في سى ان ان يوتيوب

شعبية يوتيوب والخدمات المماثلة، مقترنة بزيادة التوافر والقدرة على تحمل تكاليف الوصلات عالية السرعة يجعل محتوى الفيديو أكثر شيوعا على جميع أنواع المواقع الكثير من مواقع استضافة وإنشاء محتويات الفيديو توفر وسيلة سهلة لفيديو لتكون جزءا لا يتجزأ في مواقع طرف ثالث دون دفع أوإذن مسبق.

هذا الجمع بين أكثر من مستخدم قام بإنشاء أو تحرير المحتوى، والوسيلة السهلة لتبادل المحتوى، مثل عن طريق حاجيات آر إس إس وتضمين الفيديو، أدى الكثير من المواقع إلى ادراك «ويب 2.0» النموذجي لديهم مقالات متضمنة فيديو، وتعليقات مقدمة من قبل المستخدم في أسفل المقالة، وصندوق آر إس إس إلى الجانب، وسرد بعضاً من أحدث المقالات من مواقع أخرى.

التوسيع المستمر للشبكة العنكبوتية العالمية ركزت على ربط الأجهزة بشبكة الإنترنت، صيغ إدارة الأجهزة الذكية. بسبب أن الاتصال بالإنترنت أصبح في كل مكان، الشركات المصنعة بدأت الاستفادة من توسيع نطاق القدرة الحاسوبية لأجهزتها لتعزيز استخدامها وقدرتها من خلال الاتصال مع شبكة الإنترنت، المصنعين أصبحوا الآن قادرين على التفاعل مع الأجهزة المباعة لديهم والتي يتم شحنها إلى زبائنها، والعملاء قادرين على التفاعل مع الشركة المصنعة (وغيرها من مقدمي الخدمات) للوصول إلى المحتوى الجديد.

انظر أيضًا

 شبكة عنكبوتية عالمية
 ربط البيانات
 نص فائق
 تيم بيرنرز لي

المراجع

 روبرت كايلي، جيمس جيليس، كيف ولدت ويب: قصة وورلد وايد ويب، ردمك 978-0-19-286207-5، مطبعة جامعة أوكسفورد (يناير 1، 2000)
 تيم بيرنرز لي مع مارك Fischetti والنسيج ويب: تصميم الأصلي والنهائي مصير العالم وايد ويب قبل المخترع، ردمك 978-0-06-251586-5، هاربر، 1999
 تيم بيرنرز لي مع مارك Fischetti والنسيج ويب: تصميم الأصلي والنهائي مصير العالم وايد ويب قبل المخترع، ردمك 978 - 0 - 06 - 251587 - العاشر (pbk.)، هاربر، 2000
 اندرو هيرمان، والشبكة العالمية ونظرية الثقافة المعاصرة: ماجيك، استعارة، والسلطة، ردمك 978-0-415-92502-0، روتليدج، 1st الطبعة (يونيو 2000)

وصلات خارجية
 أول موقع ويب العالمية
 وورلد وايد ويب مشروع التاريخ
 أحداث هامة في تاريخ الشبكة العالمية
 الإنترنت التاريخ، متحف تاريخ الكمبيوتر

تاريخ الإنترنت
تاريخ الحوسبة
ويب

تاريخ الشبكة العنكبوتية العالمية


George Grenville (14 Ekim 1712 - 13 Kasım 1770), 1763 ile 1765 yılları arasında başbakanlık yapmış olan Britanyalı politikacı.

Parlamentoya 1741 yılında girdi.

Kaynakça

1712 doğumlular
1770 yılında ölenler
Birleşik Krallık başbakanları
Büyük Britanya Parlamentosu üyeleri

George Grenville


Leptolaena es un género con ocho especies de árboles  pertenecientes a la familia Sarcolaenaceae.  El género tiene diez especies, nativas de  Madagascar.

Especies
Leptolaena abrahamii G.E.Schatz & Lowry
Leptolaena arenaria (F.Gérard) Cavaco
Leptolaena cuspidata Baker
Leptolaena delphinensis G.E.Schatz & Lowry
Leptolaena gautieri G.E.Schatz & Lowry
Leptolaena masoalensis G.E.Schatz & Lowry
Leptolaena multiflora Thouars
Leptolaena pauciflora Baker
Leptolaena raymondii G.E.Schatz & Lowry
Leptolaena villosa (F. Gerard) G.E. Schatz & Lowry

Referencias

Enlaces externos

Sarcolaenaceae

Leptolaena


12482 Pajka este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12482 Pajka este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Modra de Adrián Galád și Alexander Pravda. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,42 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 8,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

12482 Pajka


An Panicum campestre in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck ngan Carl Bernhard von Trinius. An Panicum campestre in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Panicum

Panicum campestre


أبوقمري هي قرية من قرى ولاية الجزيرة في السودان وهي تقع جنوب غرب مدينة ود مدني وهي من أهم مناطق جنوب الجزيرة، تبعد عن مدينة الحوش 2.5 كيلو متر، وتعدادها السكاني يزيد عن حوالي 7000 نسمة.

كان السكان يشتغلون بالزراعة وتربية الحيوانات والتجارة فهم يسيطرون على نسبة كبيرة من سوق الحوش، وكان لهم باع كبير في تطوير المنطقة بأكملها من إحياء ثقافي ورياضي وتعليمي، فقد كانت معظم إدارة التعليم من أبناء أبوقمري وكذلك المجلس الريفي، إزدادت نسبة التعليم بشكل كبير في الثلاثين عاماً الأخيرة.

معظم سكانها تمتد جذورهم إلى الشمالية وقد كان لمشروع الجزيرة أثر كبير في الهجرة إليها. يوجد بها مدارس أساس للبنين وللبنات ومدرستين ثانويتين وبها بئرين إرتوازيتن وبها ثلاثة مساجد وهي مسجد أبوقمري العتيق ومسجد الفقمة ومسيد الشيخ الطيب والذي يعتبر منارة علم وتثقيف وهداية.

قرى السودان

أبو قمري (قرية)


Andora steht für:
 Andora, eine Gemeinde in Italien
 Andora (Künstler), deutscher Pop-Art-Künstler

Siehe auch:

 Andorra (Begriffsklärung)

Andora (Begriffsklärung)


التواصل هو حالة من الفهم المتبادل بين نظامين أو كيانين. يكون أحد هذه الأنظمة مرسلاً وقتا ما ومن ثم يكون الآخر مستقبلاً وفي وقت آخر يتبادل كلا الطرفين المواقع من حيث الإرسال والاستقبال.

المفهوم الآلي للتواصل
هي عملية تبادل للأفكار والآراء والمعلومات والقناعات والمشاعر عبر وسائط متنوعة لفظية وغير لفظية، كالكلام والكتابة والأصوات والصور والألوان والحركات والإيماءات أو بوساطة أي رموز مفهومة (ذات دلالات) لدى الأطراف المشاركة فيه.
 عناصر الاتصال والتواصل: المرسل / المستقبل / الرسالة / قناة الاتصال / الاستجابة.
 المفهوم التربوي للتواصل: عمليات تحدث في موقف تعليمي / تعلمي ويشترك فيها أطراف الموقف وعناصره (المدخلات) المختلفة، من أجل تحقيق أهداف تعلمية محدودة ومرغوب فيها (المخرجات).
 المفهوم السيكولوجي (النفسي) للتواصل: عملية فردية ذاتية تحدث بين الفرد ونفسه في نطاق أحاسيسه ومشاعره وخبراته وفي حدود خصائصه وسماته الشخصية
 المفهوم الاجتماعي للتواصل: العملية التي يتم بمقتضاها تكوين العلاقات بين أعضاء الجماعة بصرف النظر عن طبيعة تكوينها وحجمها، ويجري تبادل المعلومات والآراء والأفكار والخبرات فيما بينهم من خلالها.

وظائف التواصل
وظائف الاتصال تختلف من مجتمع إلى آخر وفق عمليات معقدة مرتبطة بالتطور التكنولوجي المادي لمجتمع ما من جهة وبالتطور المعرفي والفكري غير الحسي له من جهة أخرى وهذا يجعلنا نقدم مقاربة سوسيولوجية لوظائف الاتصال في المجتمع العرقي على وجه الخصوص.
يقسم المختصون في علم الاتصال وظائف العملية التواصلية بين المرسل والمستقبل
 باختلاف آرائهم وتوجهاتهم الفكرية والسياسية والاجتماعية إلى ثلاث وظائف رئيسية:

1.الوظيفة الإعلامية
وهذه الوظيفة هي جوهر وظائف التواصل لأنها تحمل رسائل واضحة من قبل المرسل إلى المستقبل وفق منظورات متفق عليها تهدف إلى إشراكه في صناعة الحدث سواء كان الحدث سياسياً أم اجتماعيا أم غير ذلك.

2.الوظيفة التعبيرية
الوظيفة التعبيرية تخص النخبة من المجتمع لأنها تقدم خطابا تجريديا بأدوات فكرية عالية قد تكون اللغة إحداها ولكنها ليست هذه اللغة المفهومة من قبل عامة الناس، وهذه الوظيفة نجدها عند المسرحيين، الشعراء، الرسامين، وغيرهم من الذين يصدق عليهم وصف الإبداع، فهؤلاء يتخذون من عملية التواصل وظيفة تعبيرية تعبر عن مكنوناتهم الداخلية.

3.الوظيفة الإقناعية
وتهدف هذه الوظيفة إلى تقديم خطاب عقلاني يحاكي العقل والمنطق ويحاجج الجمهور بأدلة وبراهين واضحة تهدف إلى إقناع الجمهور بفلسفة معينة تحتويها الرسالة المرسلة من قبل المرسل إلى جمهور معين، وكثيرا ما نرى ذلك في الحملات الدعائية قبيل الانتخابات.
بعد أن سقطت النظريات الأحادية التي كانت سائدة في العالم والمسيطرة على كل شيء فيه حتى على إنتاج النظرية الإعلامية وقيادة فعل التواصل الإنساني بعيدا عن محتواه الحقيقي لأن الاتصال في جوهرة هو عملية إنسانية قبل أن تكون أي شيء آخر هل نرى العالم وقد انتقل من واحدية القيادة والنظرية إلى توحد القيادة في ظل النظام العالمي الجديد؟!
سيظل هذا السؤال مرهوناً بتقدم عملية الاتصال بين البشر بوصفها عملية إنسانية تنأى عن كل ما هو غير ذلك.

أهداف التواصل
 	إعطاء المعلومات أو الحصول عليها.
 حل المشكلات.
 	التعليم والتعلم والتدريب.
 التوجيه والإرشاد وإسداء النصح.
 	تعديل السلوك وتغيير القناعات.
 الفهم والإدراك.
	اتخاذ القرارات.
 التعبير عن الأفكار والمشاعر والآراء.
 	البحث والاستقصاء.
 التقويم والتشخيص والعلاج.
 التأثير في المواقف والاتجاهات والقيم.

أجهزة وأدوات التواصل ووسائطه وقنواته

أجهزة التواصل الإنساني
 أجهزة الاستقبال: الحواس الخمس (السمع، البصر، الشم، الذوق، اللمس).
 أجهزة الإرسال: اللسان والحنجرة (أجهزة الصوت والتعبير اللفظي والصوتي)، اليدين (جهاز الكتابة والرسم والنحت والعزف والتعبير)، سائر أعضاء الجسم (أجهزة التعبير الحركي والإيمائي).

وسائط التواصل
	كل عنصر من عناصر البيئة المادية والاجتماعية والنفسية والتقانية يعد وسطًا تواصليًا.
	وسائط الاتصال والتواصل تكون لفظية أو غير لفظية مرئية أو مسموعة محسوسة أو غير محسوسة.
	العوامل الأساسية التي تمكن من أن يتواصل ويتفاعل هي العقل الإنساني والنفس الإنسانية.
	تختلف سرعة التفاعل والتواصل وأسلوبهما ومقدارهما باختلاف الفرد والبيئة والمرحلة العمرية والإنمائية التي ينتمي إليها المتواصلون.

انظر أيضاً
 اتصال
 علم الإشارات
 تواصل اجتماعي

مصادر ومراجع

لسانيات

تواصل


كلية ابن سينا الأهلية للعلوم الطبية هي أول كلية طبية أهلية (خاصة) للتعليم الطبي بالمملكة العربية السعودية تحت إشراف وزارة التعليم العالي. تأسست عام 1425 هجريًا الموافق 2004 ميلاديًا، وتقع في جدة بجوار مستشفى الملك عبد العزيز للأورام. تتضمن التخصصات الطبية التالية: الطب البشري، طب الأسنان، الصيدلة بشهادة (Pharm D)، التمريض.

التكاليف
تكلف دراسة الطب البشري وطب الأسنان في كلية ابن سينا 70 الف لكل سنة دراسية لمدة 7 سنوات. أما بالنسبة للصيدلة فتكلف 60 الف ريال سنويا لمدة 6 سنوات. وأيضًا بعد الحصول على درجة النجاح والتخرج اكمال دراسة آخرى بالتخصص تصل من أربع سنوات إلى ستة

الأهداف
 توفير المناخ العلمي المناسب للتعليم الطب والصيدلة وطب الأسنان بالإضافة إلى التمريض
 مواكبة التطور العلمي في تطوير برامج التعليم واستخدام أحدث البرامج المطورة للطب والصيدلة وطب الأسنان
 المساهمة في تزويد المجتمع بأطباء وصيادلة وأطباء أسنان متميزون
 إتاحة الفرصة للطلاب السعودين والمقيمين والطالبات السعوديات والمقيمات الذين تنطبق عليهم شروط القبول ولم تتاح لهم الفرصة في الجامعات الحكومية
 المحافظة على شباب وثروة الوطن من مخاطر الاغتراب...

الطب هو من أكثر التخصصات التي تفيد المجتمع وأكثرها تواصلاً معه. يشارك الطبيب في العديد من الحملات الصحية التثقيفية، والمشاركة في البرامج الوقائية، وحماية البيئة، واستخدام كل وسيلة فعَّآلة لتحقيق ذلك.ويساهم أيضاً في رفع مستوى الوعي الصحي وتقديم المشورة للمجتمع.

الرسالة
المساهمة الفعالة في التقدم الطبي في المملكة العربية السعودية من خلال التعليم والبحث العلمي والخدمات الطبية. ونهدف إلى توفير المناخ العلمي لتعليم وتعلم الطب والصيدلة وطب الاسنان من خلال مواكبة التطوير العالمي في برامج التعليم .

المناهج الدراسية
تطبق كلية ابن سينا للعلوم الطبية بجدة برامج مطورة لتعليم الطب والصيدلة وطب الأسنان وتتميز بـ :
 التكامل في تعلم المواد الأساسية والحيوية والسريرية (integration).
 اكتساب المهارات المهنية في مرحلة مبكرة.
 لتعويد الطالب على التفكير التحليلي والبعد عن التلقين (student center learning).
 التركيز على صحة المجتمع (community

الدرجات العلمية
تمنح الكلية الدرجات العلمية التالية:
 بكالوريوس الطب والجراحة (MB,BS)
 بكالوريوس الصيدلة الاكلينكية (Pharm.D)
 بكالوريوس طب الاسنان (BDS)
 بكالريوس تمريض (nurs)

انظر أيضًا
 قائمة كليات الطب في المملكة العربية السعودية

مراجع

وصلات خارجية

التعليم في جدة
تأسيسات سنة 2004 في السعودية
جامعات وكليات في السعودية
جامعة الملك سعود
التعليم الطبي في المملكة العربية السعودية
هيئات تعليمية أسست في 2004

كلية ابن سينا الأهلية للعلوم الطبية


Aceasta este o listă de ambasadori români:

Arabia Saudită
 Emil Ion Vasiliu (2000-2007)

Argentina
 Carmen Podgorean

Australia
 Nineta Bărbulescu

Austria
 Emil Hurezeanu (2021-)

Belgia
 Ștefan-Alexandru Tinca (2012-2016)

Republica Populară Chineză
 Vasilică Constantinescu (2017-)

Elveția
 Mircea Malița (1980-1982)
 Anca Opriș  (?-2016)

Filipine
 Emil Ion Vasiliu (1995-1997)

Franța
 Luca Niculescu (2016-2022)

Germania
 Florea Dudiță (1993-1997)
 Tudor Gavril Dunca (1997-2000)
 Adrian Vierita (2002-2006)
 Bogdan Mazuru (2006-2009)
 Lazăr Comănescu (2009-2015)
 Emil Hurezeanu (2015-2021)
 Adriana Stănescu (2021-)

Iran
 Nicolae Ștefan (1978-1986)
 Ilie Cîșu (1986-1990)
 Emil Ion Vasiliu (1990-1994)
 Cristian Teodorescu (1994-1998)
 Niculae Stan (2000-2004)
 Cristian Teodorescu (2006-2016))
 Adrian Kozjacski (2016-)

Japonia
 Radu Șerban (martie 2012 - august 2016)

Kazahstan
 Înființarea ambasadei (1992)
 Vasile Soare (2002-2008)
 Emil Rapcea (2008-2012)
 Nicolae Ureche (2012-2016)
 Cezar Manole Armeanu (aprilie 2017-)

Kârgâzstan
 Cezar Manole Armeanu (iulie 2017-)

Lesotho
 Marius Constantin Borănescu (iulie 2017-)

Luxemburg
 Vlad Alexandrescu

Republica Moldova
 Marius Lazurca

Mozambic
 Marius Constantin Borănescu (2017-)

Oman
 Nicolae Ștefan (?-1987)
 Gheorghe Șerbănescu (1987-?)

Palestina
 Marin Albu (2009-?)
 Cătălin Mihai Țîrlea (octombrie 2017-)

Regatul Unit
 Ion Jinga

Rusia
 Vasile Soare

Singapore
 Florin Marius Tacu (aprilie 2017-)

Slovenia
 Cosmin Boiangiu (2012-2016)

Statele Unite ale Americii
 Mircea Geoană (1996-2000)
 Iulian Buga (2013-2015)
 George Maior (2015-2021)
 Andrei Muraru (2021-)

Tadjikistan
 Cezar Manole Armeanu (aprilie 2017-)

Thailanda
 Bogdan Badea (iulie 2017-)

Tunisia
 Dan Stoenescu (mai 2017-)

Zambia
 Marius Constantin Borănescu (iulie 2017-)

Note

Vezi și
 Listă de ambasadori în România
 Listă de diplomați români

Listă
Ambasadori
Români

Listă de ambasadori români


Laura Mancinelli (født 18. december 1933 i Udine, død 7. juli 2016 i Torino) var en italiensk forfatter, germanist, universitetslærer, oversætter, essayist (talrige essays af middelalderhistorie) og forfatter af historiske romaner.

Bibliografi i udvalg
Laura Mancinellis bøger er ikke oversat til dansk. Følgende er titlerne på originalsproget:
 I dodici abati di Challant. (1981)
 Il fantasma di Mozart. (1986)
 Il miracolo di Santa Odilia. (1989)
 Amadé. (1990)
 Raskolnikov. (1996)

 Noter

 Eksterne henvisninger

 Mancinelli, Laura (1933-) University of Chicago Library, Italian Women Writers''

Romanforfattere fra Italien
Essayister fra Italien
Børnebogsforfattere fra Italien

Laura Mancinelli